Jump to content

Blogs

 

Η Επιστροφή μιας Αμαρτωλής Άποψης...

Το παρόν κείμενο ήταν τόπικ στο sff μέχρι που μου την έπεσαν κάποιες εκνευριστικές ερινύες και το έσβησα. Το ξαναβάζω εδώ, όχι όμως ως απόλυτη άποψη. Ακόμα ψάχνομαι σε αυτά τα ζητήματα.   “The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)   Αυτή είναι η υπογραφή μου στο φόρουμ. Με εκφράζει. Δεν νομίζω ότι θα πάψει ποτέ να με εκφράζει. Στην περίπτωση μου δε, η δυστυχία της ταυτοποίησης με τον Πόρκυ δεν έχει να κάνει μόνο με την απόρριψη που θα δεχτώ από γυναίκα που ποθώ. Έχει να κάνει και τυχόν αποδοχής μου.   Δηλαδή, είναι κομπλιμέντο προς έναν άντρα όταν μια γυναίκα του πει «Θέλω να γίνεις ο πατέρας των παιδιών μου»; Είναι;   Ίσως όμως σας μπερδεύω. Με την σειρά κάποιες εξηγήσεις:   Είδα χθες την ταινία Crazy Heart με τον Jeff Bridges στον ρόλο αυτοκαταστροφικού, αλκοολικού τραγουδιστή της κάντρυ, ξεπεσμένου να τραγουδάει για πενταροδεκάρες σε διάφορα μπαρ και γήπεδα του μπόουλινγκ. Γνωρίζει και ξεκινάει ερωτική σχέση με νεαρή δημοσιογράφο και χωρισμένη μητέρα, την Maggie Gyllenhaal. Είναι από αυτούς τους σφοδρούς έρωτες και ενώ ακόμα τον αγαπάει, εκείνη τον αφήνει για το καλό του παιδιού της, καθώς εκείνος δεν λέει να κόψει το πιοτό.   Στο φινάλε του έργου, κάπου ένα χρόνο μετά τον χωρισμό, οι δύο τους ξανασυναντιόνται. Εκείνος έχει κόψει το πιοτό, βλέπει όμως μια βέρα στο δικό της χέρι. «Είναι καλός άνθρωπος» του λέει. «Σου αξίζει ένας καλός άνθρωπος» της λέει.   Μου θύμισε το άλλο έργο, το The Way We Were με τον Robert Redford και την Barbra Streisand. Όλοι μας όταν βλέπουμε μια ταινία, οι άρρενες θεατές αυτόματα ταυτιζόμαστε με τον πρωταγωνιστή, δεν γίνεται αλλιώς. Ο Robert Redford λοιπόν είναι από τις λίγες περιπτώσεις ηθοποιών με τους οποίους δεν μπορώ να ταυτιστώ παρακολουθώντας τον σε έργο. Στο κολέγιο στην Αμερική μας παίζανε το εν λόγω έργο σε τάξεις κινηματογράφου, και όποτε έπεφτε κοντινό στο πρόσωπο του Robert στην οθόνη, αναστέναζαν οι κορασίδες γύρω μου στο αμφιθέατρο. Πώς να ταυτιστώ ο Πόρκυ Πιγκ με κάτι τέτοιο; Βλέπω λοιπόν το έργο, τρελά ερωτευμένη με τον Robert η Barbra, εκείνη όμως είναι ιδεαλίστρια ακτιβίστρια, ενώ εκείνος νάρκισσος, βολεμένος στον κόσμο του. Ενώ παντρεύονται και κάνουν παιδί, στο τέλος χωρίζουν.   Ακολουθεί κλασσικός επίλογος όπου οι δύο συναντιούνται ξανά τυχαία. Εκείνη μοιράζει φυλλάδια σε μια πλατεία για κάποιο σπουδαίο σκοπό, εκείνος βγαίνει από κάποιο ξενοδοχείο, αγκαζέ με καλλονή που φοράει γούνα. Οι δύο τους ξεκλέβουν ένα λεπτό για να τα πουν, και βλέπεις στο βλέμμα τους να καίει ο παλιός έρωτας. Πίκρα στα δικά του μάτια, λατρεία στα δικά της. Από τα λεγόμενα τους είναι φανερό ότι η Barbra έχει ξαναπαντρευτεί. Όταν ο Robert ρωτάει για την κόρη τους, εκείνη του λέει ότι ο άντρας της «είναι πολύ καλός πατέρας.»   Και μπουμ, τώρα ξέρω με ποιον να ταυτιστώ. Τον φουκαρά που παντρεύτηκε η ηρωίδα. Μην μπορώντας να χαλιναγωγήσει τον Ζορρό στο πλευρό της, η Barbra παντρεύτηκε τον Πόρκυ Πιγκ. Πιάνετε τώρα λίγο το νόημα μου;   Όταν η γυναίκα ζει τα ελεύθερα, ανέμελα της χρόνια, και γουστάρει τα τρελά μαμήσια, ο πήχης είναι λίγο χαμηλός. Ο άντρας μετράει από τις φέτες στο στομάχι, τους τρικέφαλους και δικέφαλους κλπ. Όταν η γυναίκα αποφασίζει να σοβαρευτεί, να γίνει σύζυγος και μητέρα, ο πήχης ανεβαίνει. Τώρα ψάχνει για τον σταθερό άντρα, τον προστάτη, αυτόν στον οποίο μπορεί να βασίζεται. Αν αυτά τα διαθέτει και κανένας κούκλος δεν θα ήταν άσχημα, λίγο χλωμό όμως. Στους υποψήφιους έρχονται και οι κύριοι με τις κοιλίτσες και τις φαλακρίτσες και τις μεγάλες μύτες ή πεταχτά αφτιά.   Το θέμα είναι…ο «τυχερός σύζυγος» θα λάβει και τα τρελά μαμήσια που χάρηκαν οι πριν από αυτόν απορριπτέοι μαμιάδες; Μμμμ… Ποιο πολύ σεξ της ελεημοσύνης το βλέπω και πολύ του πέφτει. Θα έπρεπε να γονατίζει και να ευχαριστεί τους θεούς για την τύχη του. [Είναι η διαφορά ανάμεσα στο animal sex (Rachel-Fabio) και το squirrel sex (Rachel-Ross) όσοι θυμάστε το επεισόδιο στο Friends.]   Δεν πάτε να χτυπιέστε κυρίες μου για το ποιο είναι καλύτερο. Εμείς, οι πλειοψηφούντες κομπλεξικοί, θα προτιμούσαμε να ήμασταν μιας μέρας Ζορρό, και αξέχαστοι, στη ζωή σας, παρά ο Πόρκυ που διαλέξατε να γίνει μπαμπάς των παιδιών σας. Ας είναι και δικά μας. Όχι, δεν το δέχομαι σαν κομπλιμέντο.   Και να ξεκαθαρίσω ότι ναι, είναι άσπρο-μαύρο στον διαχωρισμό Zorro-Porky Pig, αλλά όχι, δεν είναι άσπρο-μαύρο σχετικά με το κακός Zorro και καλός Porky Pig. Μην νομίζετε ότι πυροβολώ τους καημένους Ζορρό που αυτοί στο κάτω-κάτω της γραφής εγκαταλείπονται στα κρύα του λουτρού. Από την στιγμή που η επιλογές είναι στο χέρι της «αδύναμης» γυναίκας…βοήθεια μας.   Τι μύγα με τσίμπησε; Πρωί-πρωί μου ήρθε στον νου, ο πιο μελανιασμένος, ο πιο τραγικός μας Ζορρό. Κυρίες και κύριοι… ο Δημήτρης Χορν.   Στην «Κάλπικη Λίρα» ο Χορν είναι Ζορρό με τα μπούνια. Ρομαντικός, ιδεολόγος, ευαίσθητος, καλλιτέχνης, ζωγράφος! Υπομένει φτώχεια και πείνα για το όνειρο. Και δίπλα του η Λαμπέτη, παθιασμένη στην αρχή, δεν θα αντέξει την πείνα για πολύ. Θέλει το τσουκάλι και το στομάχι της γεμάτο. Εγκαταλείπει τον Ζορρό της και τρέχει στον Πόρκυ Πιγκ να φάει κανέναν κεφτέ πριν κάνει παιδιά μαζί του. Και ο Πόρκυ Πιγκ, ο φουκαράς που βγαίνει σαν «κακός» στο έργο, όσοι θυμάστε τον ηθοποιό – και λυπάμαι που δεν ξέρω το όνομα του, είναι μια χαρά άνθρωπος στην εμφάνιση, ψηλός, αρχοντικός, και ναι είναι πλούσιος και έχει δύναμη. Βγαίνει όμως κακός γιατί αισθάνεται Πόρκυ μέσα του, και αισθάνεται Πόρκυ γιατί ξέρει ότι όποτε πηδάει την γυναίκα του, εκείνη έχει τα μάτια της κλειστά και σκέφτεται τον Ζορρό της. Σιγά την παρηγοριά για τον Χορν όπως τον βλέπεις τσακισμένο στο τέλος, μπουκάλα με το όνειρο του κι ας το εκπλήρωσε.   Και ο Χορν το έμαθε το μάθημα του; Μπα. Άντε πάλι, ως πτωχός πλην τίμιος Ζορρό στο «Μια Ζωή την Έχουμε» να ερωτεύεται την Υβόν Σανσόν κι εκείνη να τον εγκαταλείπει για ποιόν; Τον κακό Διονύση Παπαγιανόπουλο-Πόρκυ Πιγκ. Καλά, το μετανιώνει, ένα από τα πιο συγκινητικά φινάλε του ελληνικού σινεμά, αλλά ο Χορν έχει να περάσει ολόκληρο Ατλαντικό με πλοίο και μετά ταξίδι για το Κολοράντο πριν μάθει ότι του’ρχεται η Μπιμπί Σανσόν.   Ο Χορν, αμετανόητος, τριτώνει το κακό, τρώει φάπες ως Ζορρό, από την Μάρω Κοντού αυτή τη φορά, στο «Αλίμονο στους Νέους» Το λέει ξεκάθαρα και η μαμά της Μάρως. Αυτό που μετράει είναι η γεμάτη κατσαρόλα. Καλά τα τραγούδια και οι αγκαλίτσες στις ταβέρνες, σύντομα όμως η Μάρω την κάνει με τεράστια άλματα (πέντε-πέντε κατεβαίνει τα σκαλιά της Πλάκας) προς τον γέρο ξούρα Πόρκυ Πιγκ. Ας είναι όνειρο όλο το έργο. Δηλώνει μια αλήθεια. Και ο Χορν μαθαίνει το μάθημα του επιτέλους. Ζορρό αλλά πλούσιος. Ή… Ζορρό, αλλά και Πόρκυ Πιγκ.   Η αναθεματισμένη επιλογή ανήκει στις κυρίες.

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

They're Made out of Meat

Μπορεί να το έχετε δει το βραβευμένο αυτό διήγημα ήδη στην ταινία μικρού μήκους που έχω βάλει στο τέλος.   "They're made out of meat." "Meat?" "Meat. They're made out of meat." "Meat?" "There's no doubt about it. We picked up several from different parts of the planet, took them aboard our recon vessels, and probed them all the way through. They're completely meat." "That's impossible. What about the radio signals? The messages to the stars?" "They use the radio waves to talk, but the signals don't come from them. The signals come from machines." "So who made the machines? That's who we want to contact." "They made the machines. That's what I'm trying to tell you. Meat made the machines." "That's ridiculous. How can meat make a machine? You're asking me to believe in sentient meat." "I'm not asking you, I'm telling you. These creatures are the only sentient race in that sector and they're made out of meat." "Maybe they're like the orfolei. You know, a carbon-based intelligence that goes through a meat stage." "Nope. They're born meat and they die meat. We studied them for several of their life spans, which didn't take long. Do you have any idea what's the life span of meat?" "Spare me. Okay, maybe they're only part meat. You know, like the weddilei. A meat head with an electron plasma brain inside." "Nope. We thought of that, since they do have meat heads, like the weddilei. But I told you, we probed them. They're meat all the way through." "No brain?" "Oh, there's a brain all right. It's just that the brain is made out of meat! That's what I've been trying to tell you."   "So ... what does the thinking?" "You're not understanding, are you? You're refusing to deal with what I'm telling you. The brain does the thinking. The meat." "Thinking meat! You're asking me to believe in thinking meat!" "Yes, thinking meat! Conscious meat! Loving meat. Dreaming meat. The meat is the whole deal! Are you beginning to get the picture or do I have to start all over?" "Omigod. You're serious then. They're made out of meat." "Thank you. Finally. Yes. They are indeed made out of meat. And they've been trying to get in touch with us for almost a hundred of their years." "Omigod. So what does this meat have in mind?" "First it wants to talk to us. Then I imagine it wants to explore the Universe, contact other sentiences, swap ideas and information. The usual." "We're supposed to talk to meat." "That's the idea. That's the message they're sending out by radio. 'Hello. Anyone out there. Anybody home.' That sort of thing." "They actually do talk, then. They use words, ideas, concepts?" "Oh, yes. Except they do it with meat." "I thought you just told me they used radio." "They do, but what do you think is on the radio? Meat sounds. You know how when you slap or flap meat, it makes a noise? They talk by flapping their meat at each other. They can even sing by squirting air through their meat." "Omigod. Singing meat. This is altogether too much. So what do you advise?" "Officially or unofficially?"   "Both." "Officially, we are required to contact, welcome and log in any and all sentient races or multibeings in this quadrant of the Universe, without prejudice, fear or favor. Unofficially, I advise that we erase the records and forget the whole thing." "I was hoping you would say that." "It seems harsh, but there is a limit. Do we really want to make contact with meat?" "I agree one hundred percent. What's there to say? 'Hello, meat. How's it going?' But will this work? How many planets are we dealing with here?" "Just one. They can travel to other planets in special meat containers, but they can't live on them. And being meat, they can only travel through C space. Which limits them to the speed of light and makes the possibility of their ever making contact pretty slim. Infinitesimal, in fact." "So we just pretend there's no one home in the Universe." "That's it." "Cruel. But you said it yourself, who wants to meet meat? And the ones who have been aboard our vessels, the ones you probed? You're sure they won't remember?" "They'll be considered crackpots if they do. We went into their heads and smoothed out their meat so that we're just a dream to them." "A dream to meat! How strangely appropriate, that we should be meat's dream." "And we marked the entire sector unoccupied." "Good. Agreed, officially and unofficially. Case closed. Any others? Anyone interesting on that side of the galaxy?" "Yes, a rather shy but sweet hydrogen core cluster intelligence in a class nine star in G445 zone. Was in contact two galactic rotations ago, wants to be friendly again." "They always come around." "And why not? Imagine how unbearably, how unutterably cold the Universe would be if one were all alone ..." the end   This story originally appeared in Omni April 1991 and was nominated for the Nebula Award. It is taken from the collection 'Bears Discover Fire', available here. You can find out more about Terry Bisson on his website.  

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ένας μπαμπάς που διάβαζε 1000 βιβλία το χρόνο

Ο μπαμπάς του Brandon ήταν γνωστός για το hobby του. Βιβλιοφάγος μέχρι τις τελευταίες ημέρες πριν τον θάνατό του. Διάβαζε το λιγότερο ένα βιβλίο την ημέρα. Και όλο το χρόνο θα είχε γράψει περίπου στις 600 κριτικές, άλλες χρονιές λιγότερες, και μια χρονιά είχε φτάσει τις χίλιες! Συνολικά είχε γράψει πάνω από δέκα χιλιάδες κριτικές. Κι όλα αυτά για τον εαυτό του. Τα έβαζε στον υπολογιστή του μαζί με τις βαθμολογίες. Μέχρι και τοπ λίστα υπάρχει εδώ: https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0Aud1LI_WoTmSdFFyNEJ4YzlSTzA5bGJJMldhRnpzNnc#gid=0 (Θα δείτε ότι αρκετά είναι βιβλία δράσης)   Από το άρθρο http://www.huffingtonpost.com/brandon-zarzyczny/my-dad-and-his-10496-book_b_3222900.html#slide=more295779

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Περί τέχνης

Δεν ξέρω τι είναι τέχνη. Ξέρω τι λένε κάποιοι, τι ορισμοί δίνονται σε κάποια βιβλία. Ξέρω ότι υπάρχει ένας ολόκληρος φιλοσοφικός κλάδος που ασχολείται με το θέμα. Αλλά πέρα από αυτό, δεν ξέρω τίποτε. Ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα που μου αρέσουν και πράγματα που δεν μου αρέσουν. Ξέρω επίσης ότι έχω κατά καιρούς δημιουργήσει πράγματα που αρέσουν σε κάποιους. Αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει κάτι να αρέσει σε κάποιον - ούτε καν σε μένα. Οι εσωτερικοί μηχανισμοί, αυτοί που με κάνουν να μου αρέσει ή να μη μου αρέσει κάτι, μού είναι άγνωστοι. Μπορώ να κάνω κάποιες εικασίες, της μορφής "μου αρέσει για τί μου θυμίζει το τάδε...", "δεν μου αρέσει γιατί προσβάλλει τα πιστεύω μου", αλλά όλα αυτά δεν εξηγούν τίποτε για το αντικείμενο - λένε κάτι σχετικά με μένα (τις αναμνήσεις και τα πιστεύω μου).   Ξέρω όμως ότι υπάρχει τέχνη, πολλή τέχνη - τη βλέπω παντού. Μικρή και μεγάλη, καλή και κακή, δήθεν και αυθεντική, εύπεπτη και σοβαρή. Αλλά οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν αφορούν ιδιότητες των πραγμάτων, δεν εκπορεύονται από τα ίδια τα πράγματα. Κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι μου (μαζί με όλα εκείνα τα "μού αρέσει", "μού θυμίζει", "μού τη δίνει") - κάπου τους διάβασα, τους άκουσα, από ανθρώπους πού εκτιμώ (γιατί άραγε;) και πιστεύω (ακόμη περισσότερο γιατί;)   Δεν με ενδιαφέρει τι (λέει καθένας για το τι) είναι τέχνη και τι δεν είναι. Μ' αρέσει να σκέφτομαι ότι ούτε και η τέχνη ενδιαφέρεται. Μ' αρέσει να σκέφτομαι ότι με υπερβαίνει, ότι υπάρχω μέσα της - ίσως είναι πιο κοντά στην αλήθεια αυτό, από όσο το ότι η τέχνη υπάρχει γύρω μου. Το ίδιο συμβαίνει με τη γλώσσα - και με τον κόσμο τον ίδιο.   Να δεις πώς το έλεγε ο ποιητής: Nicht wie die Welt ist, ist das Mystische, sondern dass sie ist. (Not how the world is, is the mystical, but that it is.)

odesseo

odesseo

 

Historiska Museet: παραπάνω από ένα Μουσείο

Ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που αγαπούν τα Μουσεία, τη βρίσκουν με μούμιες, πίνακες και αγάλματα και θεωρούν πως θα ήταν μια πάρα πολύ ωραία ιδέα αν τα μουσεία παγκοσμίως έκαναν ανταλλαγές περιεχομένου ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε ΟΛΟΙ να έχουν πρόσβαση στην ιστορία και να μην χρειάζεται να πάνε μέχρι την Ιαπωνία για να δουν ένα πραγματικό κατάνα. Εντούτοις δεν άρχισα να γράφω για να μεταφέρω τις "επαναστατικές" μου πεποιθήσεις σχετικά με τον πανανθρώπινο πολιτισμό. Σκοπός μου είναι να περιγράψω λίγο το Ιστορικό Μουσείο της Στοκχόλμης. Όχι τόσο για αυτά που δείχνει, όσο για αυτά που λέει και αυτά που ρωτάει. Ναι, αυτό το Μουσείο υποβάλλει διαρκώς τον επισκέπτη στην επίπονη διαδικασία της σκέψης.   Η πρώτη επίσκεψη στο Historiska έγινε σχεδόν "τυχαία", όταν είχαμε την χαρά να φιλοξενούμε τον Nirgal. Μιας και το Vasa (το παλαιότερο πλοίο που ανασύρθηκε ολόκληρο μετά από ναυάγιο και έχει μετατραπεί σε Μουσείο) ήταν κλειστό για λόγους συντήρησης και το Nordiska είναι λίγο πιο λαογραφικό, καταλήξαμε στο Historiska.   Κάναμε αρχή με τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα (απ' το 4000 π.Χ μέχρι και την εποχή των Βίκινγκ), σκελετούς, κοσμήματα, εργαλεία, υφάσματα και τα λοιπά. Η παρουσίαση ήταν πολύ καλή, αν και σχετικά σύντομη, καθώς, όπως και να το κάνουμε, η Σκανδιναβία δεν είχε να επιδείξει τίποτα ιδιαίτερο από πολιτισμικής άποψης τω καιρώ εκείνω.   Και μετά περάσαμε στο πρώτο σοκ: ένας ευρύχωρος διάδρομος με καθίσματα και παιχνίδια για τα παιδιά και στην αριστερή του πλευρά πόρτες που οδηγούσαν σε θεματικά δωμάτια. Προφανώς δεν ήταν αυτό το σοκ, αν και ο χώρος ήταν μοντέρνος κι ευχάριστος. Το σοκ ήταν στις επιγραφές που υπήρχαν στην είσοδο κάθε δωματίου και περιγράφουν το θέμα που πραγματεύεται. Όπως, φερ' ειπείν, η οικογένεια και η δομή της, οι ρόλοι των φύλων, η σεξουαλικότητα, η αναπηρία, η έννοια και τα πρότυπα της ομορφιάς, η δύναμη και η πίστη, η σχέση του πολιτισμού με το περιβάλλον, η μετανάστευση, το πώς αλλάζει η Ιστορία ανάλογα με το ποιος την αφηγείται, πώς κρίνουμε την Ιστορία με βάση το παρόν, πώς κατηγοριοποιούμε την σπουδαιότητα προσώπων και αντικειμένων, τόσο στην Ιστορία, όσο και στην καθημερινότητα. Κάθε δωμάτιο φέρνει τον επισκέπτη αντιμέτωπο με τις ιδέες, τις γνώσεις και τις προκαταλήψεις του, με αυτά που θεωρεί δεδομένα κι αυτά που νομίζει πως ξέρει, με τις επιπτώσεις που έχει η κάθε του πράξη στην Ιστορία. Το Μουσείο αυτό, για τον επισκέπτη που θέλει να σκεφτεί, είναι ένας υπέροχος πονοκέφαλος ιδεών και μια δημιουργική σύγκρουση με τον εαυτό του.   Το δεύτερο σοκ ήταν μια υπέροχη και τόσο απλή ιδέα που κάνει κάθε Έλληνα με 4000 χρόνια πολιτισμού και ιστορίας να ουρλιάξει "ΓΙΑΤΙ;;;;": μια αίθουσα παιχνιδιού. Το παιχνίδι είναι να βρεις αρχαιολογικά ευρήματα, να τα αξιολογήσεις και να τα τοποθετήσεις εκεί που ανήκουν. Το μέρος έχει σκάμματα με διαφορετικό είδος χώματος και άμμου (γιατί, προφανώς, είναι από διαφορετικές περιοχές) και πρέπει να πας στο κατάλληλο, να σκάψεις με τα χέρια σου, να βρεις το "εύρημα", να το καθαρίσεις προσεκτικά με το βουρτσάκι για να μην χαλάσει, να το πας στο "εργαστήρι" για να βρεις από ποια εποχή είναι και να το βάλεις στην κατάλληλη θήκη. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε ΕΝΑ παιδί που δεν θα έπεφτε με τα μούτρα στο σκάμμα, γεμάτο ενθουσιασμό, που δεν θα μπολιαζόταν με αγάπη για την ιστορία, αντί να θεωρεί πως ένα Μουσείο είναι ένα στείρο και νεκρό μαυσωλείο.   (Γενικά το Historiska είναι human-friendly και, κυρίως, children friendly. Εκτός από κόκκαλα και τέτοια που βρίσκονται πίσω από βιτρίνες, όλα τα υπόλοιπα μπορείς να τ' αγγίξεις και υπάρχουν επιγραφές που λένε: please touch. Επίσης έχει έναν κήπο με Βικινγκοσκηνές που μπορούν να παίξουν τα παιδιά, διάφορα μεγάλα παιχνίδια διάσπαρτα μέσα στο μουσείο, κουίζ για τα πιο μεγάλα, αλλά και γενικά οι γονείς τ' αφήνουν να τρέχουν και να παίζουν και να γελάνε. Είναι υπέροχο το πόσες φορές σταματάνε μπροστά σε κάτι που τους κάνει εντύπωση και ρωτάνε τι είναι, χωρίς να νιώθουν υποχρεωμένα να παρατηρούν το κάθε τι.)   Η αίθουσα με την ιστορία των Βίκινγκ δεν ήταν σοκ. Ήταν προσεγμένη, όμορφη, γεμάτη, αλλά συνηθισμένη... μέχρι που ο επισκέπτης φτάνει σ' έναν χώρο που πραγματεύεται το πώς έχει χρησιμοποιηθεί η εικόνα των Βίκινγκ κατά περίσταση. Μια απ' αυτές ήταν μια αφίσα του ΒΠΠ, στην οποία οι Ναζί παρομοίαζαν το τάγμα τους με τους Βίκινγκ προκειμένου να στρατολογήσουν Νορβηγούς στρατιώτες. Ξερά, στεγνά, χωρίς χαϊδέματα, αυτή η ΤΕΡΑΣΤΙΑ αφίσα ήταν απέναντι απ' τα λέγκο Βίκινγκ.   Και σαφώς πολλοί θα βγουν και θα πουν για τον "ουδέτερο" ρόλο της Σουηδίας στον ΒΠΠ και θα 'χουν δίκιο. Κοίτα, λοιπόν, όμως, που οι Σουηδοί, μέσα στο Ιστορικό τους Μουσείο, δεν ντρέπονται να πουν ούτε τι έκαναν, ούτε ότι ήταν λάθος. Στον πάνω όροφο του Μουσείου, ένας χρονολογικός διάδρομος πάει τον επισέπτη από εποχή σε εποχή κι από δεκαετία σε δεκαετία, μέχρι που φτάνει στον 20ο αιώνα. Κι εκεί λέει ξεκάθαρα ότι η Σουηδία επέτρεψε στην Γερμανία να περάσει κι έκανε τα στραβά μάτια. Ότι η Σουηδία προμήθευσε την Γερμανία με πρώτες ύλες. Και λέει ότι αυτό είναι ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό κομμάτι της ιστορίας που ακόμα προβληματίζει τους Σουηδούς. Δεν κρύβει. Δεν καλύπτει. Φέρνει τον επισκέπτη μπροστά στην ιστορική μαλακία και του τη δείχνει με το δάχτυλο. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μάθει απ' τα λάθη του χωρίς, πρώτα, να τα παραδεχτεί. Κι αυτό ήταν ένα ακόμα σοκ.   Μέσα στο Historiska, η Ιστορία δεν είναι ωραιοποιημένη. Είναι όσο πιο ουδέτερη γίνεται. Βρίσκεται εκεί για να παίξει τον ρόλο του Σωκράτη. Σου δείχνει κάτι και σε ρωτάει ποιες είναι οι σκέψεις σου πάνω σ' αυτό που είδες, ποια τα συμπεράσματά σου και πώς τα έβγαλες.   Χθες πήγα για δεύτερη φορά, μαζί με τον Άλεξ που δεν το είχε δει. Είμαστε σίγουροι ότι θα ξαναπάμε. Ότι θα πάμε κι άλλο κόσμο εκεί, όσους έρθουν να μας επισκεφτούν. Όχι γιατί έχει ΤΑ εκθέματα. Δεν είναι μόνο αυτός ο ρόλος ενός Μουσείου. Είναι πρόκληση για προβληματισμό για έμπνευση, για αμφισβήτηση. Δεν δίνει μόνο γνώση. Απαιτεί σκέψη.   http://www.historiska.se/

Sonya

Sonya

 

Διόρθωση

Είναι πρωί, έχεις μόλις κάτσει στο γραφείο με φρέσκο καφέ στο φλυτζάνι για να πάρεις λίγο κουράγιο. Αρχίζεις να ελέγχεις τα email σου. Είναι πολύ νωρίς όμως κι απλά ξεφορτώνεσαι μερικά spam που τρύπωσαν στα εισερχόμενα και πετάς newsletters (στα οποία δεν θυμάσαι καλά-καλά γιατί γράφτηκες). Όμως, κοίτα: κατεβαίνει και κάτι άλλο. Αργά-αργά. Είναι κάτι μεγάλο. Κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατέβηκε.   Ελέγχεις τον αποστολέα, είναι πελάτης σου, ελέγχεις το θέμα: «uRGENT διόρθωση!!!!!» Φαίνονται εντάξει και ανοίγεις το μήνυμα. Είναι μια φωτογραφία. Μεγάλη-μεγάλη, την αναγνωρίζεις αμέσως φυσικά. Ναι, γιατί λίγες μέρες πριν την είχες βάλει «σαλόνι» στο έντυπο του πελάτη.     infodump Ο πελάτης: όχι μικρή μεταφορική & logistics (όπως λέγονται πια) εταιρεία. Η φωτογραφία: εργάτες, ντυμένοι καθαρές φόρμες, μπατζάκια με τσάκιση και το λογότυπο της εταιρείας να φιγουράρει κατάστηθα, ξεφορτώνουν δέματα από ένα κλαρκ σε τεράστια αποθήκη.     Δεν υπάρχει κανένα σχόλιο, καμία οδηγία κι αναρωτιέσαι γιατί στην έστειλαν. Είχαν συμφωνήσει να τη βάλουν στο σαλόνι γιατί είναι καλοστημένη, καθαρή, με ωραία κίνηση που δίνει αίσθηση ταχύτητας, υπευθυνότητας, νοικοκυροσύνης, αξιοπιστίας... Μη λέμε κι άλλα, καταλαβαίνετε. Απλά ελπίζεις να μην θέλουν να την αλλάξουν γιατί σου αρέσει έτσι όπως έχει στηθεί στο έντυπο, άσε που δεν έχεις καμία διάθεση, φτου κι απ' την αρχή, να επιχειρηματολογείς υπέρ της μίας ή της άλλης λύσης.   Κάπου εκεί, χτυπάει και το τηλέφωνο. Αναγνωρίζεις αμέσως το νούμερο. Είναι ο πελάτης. Ναι, αυτός με τη φωτογραφία. Το σηκώνεις, τι άλλο;   - Πήρες τη φωτογραφία; ρωτάει η γνώριμη γυναικεία φωνή όλο αγωνία. - Καλημέρα, Μαρία. Την πήρα. - Αχ, ωραία, γιατί θέλουμε μια διόρθωση.   Τι μπορεί να θέλουν; Τη φωτογραφία την έχεις ακόμα ανοιχτή μπροστά σου και την κοιτάζεις· είναι μια χαρά.   - Τι διόρθωση βρε, Μαρία; Η εικόνα είναι τέλεια. - Όχι, δηλαδή, ναι, η φωτογραφία είναι μια χαρά και μας αρέσει πολύ αλλά, να... Μωρέ, βλέπεις αυτόν εκεί τον εργάτη; Τον δεύτερο από αριστερά; Που σηκώνει το χέρι;   Εστιάζεις την προσοχή σου στον εργάτη, τον δεύτερο από αριστερά που σηκώνει το χέρι, και ψάχνεις το ψεγάδι. Τίποτα.   - Τι έχει; Δεν βλέπω τίποτα περίεργο, λες ενώ αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως θα έπρεπε τελικά να μην αναβάλλεις κι άλλο το ραντεβού με το γιατρό. Στο 'χε πει: καμιά φορά η πρεσβυωπία αναπτύσσεται ραγδαία. - Να μωρέ, λέει η κοπελίτσα απ' την άλλη και αμέσως χαμηλώνει την ένταση της φωνής της. Είναι πακιστανός αυτός και είναι πολύ σκούρος. Μήπως θα μπορούσες να τον ξανοίξεις; Να μην φαίνεται ότι είναι ξένος...     -- Το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ευτυχώς, δεν συνέβη σε μένα, αλλά σε συνάδελφο. Και, δυστυχώς, δεν ξεκαθαρίστηκε: πόση διόρθωση χρειαζόταν για να γίνει άνθρωπος; Χρειαζόταν άραγε ξανθά μαλλιά και λευκό δέρμα με φακίδες ή το λευκό δέρμα θα αρκούσε; Δεν είμαι σίγουρος, γιατί καμιά φορά, ξέρεις, αυτοί οι μετανάστες έχουν κι αυτό το βλέμμα που τους προδίδει.

Big Fat Pig

Big Fat Pig

 

Ανταπόκριση από Σουηδία #2

Κυρίες και κύριοι,   έκτη ημέρα στη Σουηδία.   Τελικά δε μιλάνε όλοι οι Σουηδοί αγγλικά. Αυτή ήταν αναμενόμενο βέβαια, απλώς στις πρώτες ημέρες δεν είχε τύχει να το διαπιστώσω. Καθώς επισκέφτηκα αρκετές εταιρείες, τόσο κατασκευαστικές, όσο και ιδιωτικές ευρέσεως προσωπικού (όχι ενοικίασης), χρειάστηκε να συνομιλήσω με διάφορους στο δρόμο. Στις εταιρείες (γραφεία και βιοτεχνίες), όσους κι αν συνάντησα, η συνεννόηση γινόταν στα αγγλικά και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Στο δρόμο συνάντησα και κάποιους οι οποίοι, αν και χαμογελαστοί, δεν γνώριζαν αγγλικά.   Επισκέφτηκα αρκετά από τα προάστια της πρωτεύουσας, όπως και κάποιες περιοχές του κέντρου. Τα εργοτάξια είναι συχνό θέαμα. Επίσης τα μαγαζιά έχουν κίνηση. Η οικονομία κινείται. Αυτή η κατάσταση μου έδωσε θάρρος και εν μέρη οι προσδοκίες μου επαληθεύτηκαν. Δουλειές υπάρχουν. Ζήτηση υπάρχει. Το πρόβλημα είναι η γλώσσα. Ακόμα και σε τομείς όπως αυτός της κατασκευής, η γλώσσα είναι για τους περισσότερους εργοδότες προαπαιτούμενο.   Αλλά ακόμα κι αν κατέχεις τη γλώσσα δε σημαίνει ότι έχεις τη δουλειά στο τσεπάκι σου. Στη Σουηδία υπάρχει το εξής φαινόμενο: από τη στιγμή που θα γίνει η πρόσληψη, η απόλυση είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Η θέση εργασίας δεν κερδίζεται εύκολα (ο υποψήφιος εργαζόμενος θα εξεταστεί και θα ελεγχθεί από τον εργοδότη, ώστε ο τελευταίος να είναι σίγουρος ότι δεν παίρνει γουρούνι στο σακί) και κάποιες φορές (σχεδόν τις μισές) θα υπάρξει και μια δοκιμαστική περίοδος έξι μηνών. Γι' αυτό και όλες οι θέσεις εργασίας διεκδικούνται αρχικά μέσω βιογραφικών, και στη συνέχεια καλούνται για συνέντευξη όσοι έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον.   Γι' αυτό το λόγο δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν οι επισκέψεις μου εκτιμήθηκαν ως θετικές από όσους συνάντησα. Σε γενικές γραμμές αυτή η τακτική δε συνηθίζεται εδώ πάνω, και δεν μπορώ να ξέρω αν αυτή η "παραβίαση πρωτοκόλλου" κρίθηκε ως "απεγνωσμένη προσπάθεια για να βρω εργασία". Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι οι περισσότεροι με δέχτηκαν με χαμόγελο, πήραν το βιογραφικό μου και μου έδωσαν την κάρτα τους. Λίγοι ήταν αυτοί οι οποίοι δε δέχτηκαν το βιογραφικό μου, τονίζοντάς μου ότι η Σουηδική γλώσσα είναι "εκ των ων ουκ άνευ". Ακόμα λιγότεροι (δύο) μου είπαν ότι στον κατασκευαστικό τομέα υπάρχουν αλλοδαποί εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται χωρίς να μιλάνε Σουηδικά.   Αυτά σχετικά με τις προσπάθειές μου στην αγορά εργασίας. Σχετικά με την καθημερινότητα των Σουηδών: Τα πράγματα εδώ δεν είναι όπως μου τα περιέγραφαν όσοι είχαν έρθει για λίγο ή όσοι μένουν (ή έμειναν) για αρκετό καιρό. Είναι πολύ ΚΑΛΥΤΕΡΑ! Δυστυχώς... Λέω "δυστυχώς", γιατί κάθε νέο στοιχείο που μαθαίνω για το πως λειτουργούν τα πράγματα εδώ πάνω, τόσο με κάνει να στενοχωριέμαι για το πως τα έχουμε καταφέρει στο νότο. Εντάξει, ο καιρός στην Ελλάδα είναι απλά ΤΕΛΕΙΟΣ! Εδώ το σχεδόν ανυπόφορο κρύο είναι τόσο συνηθισμένο, όσο και η αναπνοή. Είναι καθημερινό. Για όποιον όμως μπορεί να σφίξει τα δόντια και να το αντέξει, και ταυτόχρονα να αφήσει πίσω του τον κουτοπόνηρο και χαοτικό τρόπο ζωής που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα, τότε η συμβουλή μου είναι: μάθε Σουηδικά και ανέβα. Όπως πολύ σωστά έχει πει ο Άλεξ (σύζυγος της Χριστίνας) στους συναδέλφους του Σουηδούς: "Σας σώζει ο καιρός. Αν είχατε καλύτερο θα είχαν έρθει όλοι".   Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Η Χριστίνα και ο ΆΛεξ, αν και δεν είναι Σουηδοί υπήκοοι (θα μπορούν να γίνουν σε πέντε - επαναλαμβάνω: πέντε!!! - χρόνια παραμονής και εργασίας εδώ), έχουν (από την πρώτη ημέρα έκδοσης ΑΦΜ) δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές! Τι πιο φυσιολογικό! Η απλή λογική λέει ότι από τη στιγμή που ζεις και εργάζεσαι σε αυτήν τη χώρα και πληρώνεις κρατικούς και δημοτικούς φόρους, έχεις το δικαίωμα να εκφραστείς μέσω των δημοτικών εκλογών, γιατί πολύ απλά "σου παίρνω τα λεφτά, οπότε κι εσύ μπορείς να μου δείξεις με την ψήφο σου αν νιώθεις καλά με όσα κάνω στη γειτονιά σου"!   Έχουν αλλάξει τρία σπίτια και δύο δήμους. Κάθε φορά που άλλαζαν δήμο, οι δημοτικές αρχές ενημερώνονταν αυτόματα μέσω της εφορίας και λίγες ημέρες αργότερα λάμβαναν μέσω ταχυδρομείου έναν φάκελο "καλωσορίσματος" από τον δήμο, μέσα στον οποία, εκτός από κάποια ενημερωτικά φυλλάδια, τους δινόταν και μια λίστα με τα καταστήματα της περιοχής και εκπτωτικά κουπόνια για να χρησιμοποιήσουν στις τοπικές αγορές. Τι πιο απλή κίνηση για να υποστηρίξεις την τοπική αγορά. Όταν τα παιδιά χρησιμοποιούσαν τα κουπόνια, οι καταστηματάρχες, αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν να κάνουν με νέους πελάτες, τους ξεναγούσαν στα καταστήματά τους για να τους ενημερώσουν για τα προϊόντα.   Από τη στιγμή που κάποιος καταφέρει να γραφτεί στην εφορία και να εκδώσει Σουηδικό ΑΦΜ (πράγμα όχι και τόσο εύκολο), αυτομάτως έχει διάφορα προνόμια και προσφορές. Έχει την αμέριστη, έμπρακτη και καθημερινή βοήθεια του κράτους. Αν δε γνωρίζει τη γλώσσα, έχει δικαίωμα σε δωρεάν μαθήματα. Αφού περάσει κάποιες εξετάσεις και αποκτήσει κάποιο επίπεδο (περίπου το αντίστοιχο Lower των Αγγλικών), έχει το δικαίωμα να παρακολουθήσει μαθήματα σε σχολές του Σουηδικού ΟΑΕΔ (υδραυλικός, δημοσιογράφος, τεχνικός υπολογιστών, κλπ). Όσο διαρκούν οι σπουδές, ο φοιτητής ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ!!! Ναι, δεν κάνω πλάκα, δεν έχω πάρει ναρκωτικά, δεν έχω τον Σβεν δίπλα μου να με απειλεί με ένα πιστόλι στον κρόταφο. Η λογική εδώ είναι η εξής: Τι να τον κάνω τον πολίτη κηφήνα; Αφού με τον α ή β τρόπο απέκτησε ΑΦΜ, αλλά δεν βρίσκει/ξέρει-να-κάνει κάποια δουλειά, ας του μάθω εγώ (το κράτος) κάποια τέχνη, ώστε μεθαύριο να προσφέρει στην κοινωνία. Για να τον βοηθήσω (και να τον δελεάσω) τον πληρώνω να μάθει. Αύριο, που θα δουλέψει, θα μου επιστρέψει όσα του πρόσφερα, μέσω της εργασίας του και των φόρων του.   Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι κάφροι που ουρλιάζουν ότι σε λίγο η χώρα θα γεμίσει μικρά αλλοδαπά, ενώ οι ορίτζιναλ Έλληνες πάσχουν από υπογεννητικότητα. Τι περιμένουν, όταν το ελληνικό κράτος τιμωρεί τα ζευγάρια που κάνουν παιδιά; Εδώ πάνω, οι ξανθοί βάρβαροι δικαιούνται σε δεκαοκτώ (18) μήνες άδειας μετά την εγκυμοσύνη. Τη δεκαοκτάμηνη άδεια τη μοιράζονται η μαμά και ο μπαμπάς όπως νομίζουν. Επίσης, αυτοί οι βρομιάρηδες δείχνουν μια έφεση στα μεταχειρισμένα (δεύτερο χέρι, όπως τα λένε) πράγματα και ρούχα. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο, οι νέοι γονείς, αντί να αγοράσουν καινούργια ρούχα για τα μωρά τους, να αγοράσουν από καταστήματα "δεύτερο χέρι". Όταν τα παιδιά τους μεγαλώσουν (για όσους ξέρουν, τα μωρά έχουν την τάση να αλλάζουν μέγεθος ρούχων ανά μήνα - τα μούλικα), οι γονείς πολύ απλά επιστρέφουν (ή πουλάνε σε κάποια μικρή τιμή) τα ήδη πολλές φορές μεταχειρισμένα ρουχαλάκια, και αγοράζουν το επόμενο μέγεθος. Με αυτόν τον τρόπο γλιτώνουν πολλά χρήματα σε αγορές πραγμάτων τα οποία θα καταντήσουν άχρηστα εντός λίγων εβδομάδων/μηνών. Εννοείται ότι γίνονται και αγορές ολοκαίνουργιων (εξάλλου με αυτόν τον τρόπο ανανεώνεται και η αγορά μεταχειρισμένων), αλλά σε πολύ μικρότερο ποσοστό, απ' όσο γίνεται στην Ελλάδα. Κάτι άλλο που έμαθα είναι ότι εδώ πάνω οι βρομιάρηδες χρησιμοποιούν ευρέως αντί για πάνες, ειδικά υφασμάτινα βρακάκια για μωρά, τα οποία πλένουν όποτε τα μωράκια τα χέσουν. Προσωπικά δεν ξέρω, αλλά όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το μήνυμα έχετε παιδιά, μάλλον μπορείτε να υπολογίσετε πόσα χρήματα θα είχατε γλιτώσει αν κάνατε το ίδιο.   Βέβαια, θα μου πείτε: "Ξέρεις ρε μεγάλε πόσο νερό θα έπρεπε να καταναλώνω για να πλένω τις κουράδες των μωρών;" Κάποιοι άλλοι θα πρόσθεταν: "Εγώ ξεσκατίζω δύο πανομοιότυπους κώλους. Φαντάζεσαι το νερό που χρειάζομαι;" Εδώ πάνω το νερό είναι σχεδόν δωρεάν. Όπως ακριβώς το διαβάσατε. Σε αυτή τη σύγκριση δε φταίει η Ελλαδίτσα. Οι κερατάδες εδώ πάνω έχουν ανεξάντλητη πηγή καθαρού νερού: τα χιόνια.   Κόστος ζωής. Κάποιες τιμές σε προϊόντα σούπερ-μάρκετ (έχω κάνει μετατροπή σε ευρώ): Ρύζι μπαρμπα-μπεν σε σακουλάκια (4 σακουλάκια/κουτί): 3.55 Χυμός πορτοκάλι, βιολογικός (1 λίτρο): 2,40 Μανιτάρια ολόκληρα (αγορά από μανάβικο του σούπερ μάρκετ): 8,15/κιλό Εξάδα αυγών: 1,55 Μοτσαρέλα 250γρ: 3,55 Κρεμμύδια: 0,80/κιλό Tομάτες: 3,50/κιλό Ψωμί σε φέτες: 3,30/κιλό Παξιμάδια σταρένια συσκευασμένα 1 κιλό: 2,85 μπανάνες: 2,37/κιλό μανταρίνια: 3,17/κιλό κόκκινες φακές 800γρ: 2,60 μπισκότα μπράουνις: 1,19   Ζεστή σοκολάτα ρόφημα, σε καφετέρια στο κέντρο: 5 ευρώ   Αμόλυβδη 95: 2,35/λίτρο   Εβδομαδιαίο εισιτήριο για όλες τις συγκοινωνίες (μετρό, τραμ, λεωφορεία, προαστιακός): 35 ευρώ. Ακριβές, αλλά τις χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι. Ελάχιστοι χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητά τους. Η κίνηση στο κέντρο (ώρα αιχμής) είναι ελάχιστη.   Ιατρικές παροχές ολοκληρωμένες με ελάχιστη (κατά περίπτωση - ίσως και μηδενική) συμμετοχή. Η κοπέλα του ζευγαριού που με φιλοξενεί, χρειάστηκε πριν λίγους μήνες να κάνει εξετάσεις στο γόνατό της. Έβγαλε ακτίνες. Όταν ζήτησε να τις παραλάβει την ενημέρωσαν ότι έχουν καταχωρηθεί στον ιατρικό της φάκελο και ότι ο ορθοπεδικός που θα την εξετάσει έχει ήδη λάβει αντίγραφο μέσω e-mail!!! Άντε γεια!!! Σημείωση: αλλού έκανε την ακτίνα και άλλη ημέρα τη δέχτηκε ο ορθοπεδικό στο ιατρείο του.   Η εφορία παρακρατείται από το μισθό. Όταν υπογράφεις σύμβαση, ενημερώνεσαι για το μικτό ποσό. Κάθε μήνα λαμβάνεις το καθαρό. Ενημερώνεσαι για τους φόρους κάθε τέλος του έτους, όταν η εφορία στέλνει ενημερωτικό και ζητάει απλώς την υπογραφή σου, ως επιβεβαίωση ότι όσα αναγράφονται είναι ακριβή.   Αυτά μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Είναι και μια ώρα δύσκολη, αλλά ευτυχώς αύριο είναι Σάββατο. Εδώ τηρείται ευλαβικά η πενθήμερη εργασία, 39 ωρών. Κάποιοι εργάζονται και τα ΣΚ, αλλά έχουν άλλες ημέρες να καθίσουν.   Α! Ο κ.ο.κ. (κώδικας οδικής κυκλοφορίας, για όσους το ξέχασαν) επίσης τηρείται ευλαβικά. Οι οδηγοί δίνουν ΠΑΝΤΑ! ΠΑΝΤΑ! ΠΑΝΤΑ! (δε μιλάω για τα ασπρόμαυρα αρκουδάκια) προτεραιότητα στους πεζούς. Εδώ δεν κερδίζει όποιος ελέγχει τον μεγαλύτερο όγκο, αλλά τον μικρότερο, δηλαδή ο πεζός.   Τα συμπεράσματα δικά σας.   Αυτή η κοινωνία έχει επενδύσει στο μέλλον. Τα νέα μέλη της μεγαλώνουν ως ενεργά μέλη ενός συνόλου και όχι ως αποκομμένες ατομικές οντότητες. Οι Σουηδοί είναι κάργα πολιτικοποιημένοι (όχι κομματόσκυλα - μην τα μπερδέψετε).   Ειλικρινά, με ενοχλεί που μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω την Ελλάδα με τη Σουηδία. Ίσως είναι άδικο. Αλλά δεν το κάνω γιατί το θέλω. Απλώς διαπιστώνω τόσα πράγματα εδώ, τα οποία φαίνονται τόσο αυτονόητα, που η σύγκριση απλώς αναδύεται από μέσα μου χωρίς να το επιδιώκω. Σκεφτείτε: πόσα από αυτά που περιέγραψα είναι διαδικασίες που απαιτούν κάτι περισσότερο από καλή θέληση για να πραγματοποιηθούν. Πόσα; Δεν απαιτούν ούτε υψηλή τεχνολογία, ούτε βαριά βιομηχανία, ούτε εξωγήινη νοοτροπία. Απαιτούν τρία πράγματα: όραμα, ανυστερόβουλη θέληση και προτεραιότητα στο "εμείς" και όχι στο "εγώ". Στην Ελλάδα δεν έχουμε κανένα από τα τρία.   Αυτά προς το παρόν.   Οι ανταποκρίσεις θα συνεχιστούν.   Σταμάτης ΥΓ1. Μου ήταν αδύνατο να γράψω χωρίς τη χρήση τόσων θαυμαστικών. Συγχωρέστε με.   ΥΓ2. Εντύπωση από τη χώρα: πολύ καλή, αν εξαιρέσω το κρύο που είναι από τον Τιτάνα (για όσους δεν ξέρουν: παγωμένος δορυφόρος του Κρόνου)! ΥΓ3. Εχθές το βράδυ, πέρασε δίπλα από το παράθυρο του σπιτιού ένα ελάφι. Τσάι πίναμε, όχι LSD. Το ελάφι έκανε τη βόλτα του από το διπλανό δάσος. Κανείς μαλάκας δε βγήκε να το πυροβολήσει και έτσι χάθηκε η ευκαιρία να φάμε παϊδάκια ελαφίσια. Δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία, γιατί έπρεπε να μαζέψω πρώτα το σαγόνι μου και έτσι έχασα πολύτιμο χρόνο.

Nirgal

Nirgal

 

The World is Flat

Έχω διαβάσει τα βιβλία του αλλά επειδή αν σας πω να τα διαβάσετε δε θα το κάνετε (άλλωστε έχουμε και διαγωνισμούς που έρχονται ) σας συνιστώ να δείτε το παρακάτω video as a must!     http://www.youtube.com/watch?v=53vLQnuV9FY

RObiN-HoOD

RObiN-HoOD

 

You wanna be a tree after you die?

Man i wanna be THAT tree!   This Awesome Urn Will Turn You into a Tree After You Die!       You don't find many designers working in the funeral business thinking about more creative ways for you to leave this world (and maybe they should be). However, the product designer Gerard Moline has combined the romantic notion of life after death with an eco solution to the dirty business of the actual, you know, transition. His Bios Urn is a biodegradable urn made from coconut shell, compacted peat and cellulose and inside it contains the seed of a tree. Once your remains have been placed into the urn, it can be planted and then the seed germinates and begins to grow. You even have the choice to pick the type of plant you would like to become, depending on what kind of planting space you prefer.     The Bios Urn is a patented design of Estudimoline, the design company of Gerard Moline, a Catalan artist and product designer who designed Bio Urn for animals in 1999. http://patentados.co...degradable.html       But! That is not the only design! There is also the "Spirit Tree"     One big thinker, José Fernando Vázquez Pérez, tells us this urn is certainly not the only one on the market, nor the first. In Mr. Pérez's opinion, the urn his company manufactures, called The Spirit Tree, is a superior design. The Spirit Tree is a "seed-like container designed to function as a biodegradable two-piece cinerary urn that grows into a living memorial in the form of a tree." The Spirit Tree urn, Pérez told Big Think, is "much cooler" than the design of "the Spanish dude!!!" Indeed, The Spirit Tree has won a number of design awards, and was a finalist in many others as well. So we decided to let Pérez have a run for his money on this design forum, and we are putting the question out to you:     Which urn would you like to have your remains placed in?

Eugenia Rose

Eugenia Rose

 

Η φωτογραφία, η καρδιά και τα σκουλήκια

Αριστερά, σ’ αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία, βλέπετε τον Κώστα Γρίμπιλα. Στη μέση, η κυρία που ακουμπάει το χέρι της στην καρδιά ‘του’ είναι η Ρόζμαρι Ζάμιτ, μητέρα του εικοσάχρονου Αυστραλού δωρητή οργάνων Ντουζόν Ζάμιτ. Δεξιά είναι ο άντρας της, Όλιβερ. Αυτό που δεν βλέπετε, γιατί αυτοί οι Άνθρωποι δεν επέτρεψαν να χωρέσει εκεί, είναι τα σκουλήκια.   Ο Ντουζόν, όπως ίσως θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2008 από μπράβους μαγαζιών στη Μύκονο (22, 8 και 7 χρόνια φυλάκιση). Ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ προχώρησαν τότε στη δωρεά της καρδιάς του γιου τους –ίσως τον θυμάστε από τα δελτία ειδήσεων. Ο Όλιβερ μάλιστα πάντρεψε τον Κώστα, ο οποίος μένει πια στην Αυστραλία και έχει στενές σχέσεις με τους γονείς του ανθρώπου του οποίου η καρδιά χτυπάει στο στήθος του. Χθες διάβασα ότι ο Κώστας Γρίμπιλας και η σύζυγός του απέκτησαν παιδί. Είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο και ευγνώμων για το δώρο που δέχτηκε πριν από χρόνια. Νιώθει, και έχει απόλυτο δίκιο, ότι χρωστάει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του στον Ντουζόν.   Η περίπτωση Γρίμπιλα / Ζάμιτ είναι πολύ σπάνια, καθώς γνωρίστηκαν λόγω της δημοσιότητας που πήρε η δολοφονία. Κανονικά, απαγορεύεται από τον νόμο οι συγγενείς των δωρητών να γνωρίζουν τους λήπτες, ώστε να αποφεύγεται η πιθανότητα οικονομικών δοσοληψιών. Η ανάγκη όμως για μεταμοσχεύσεις είναι καθημερινή.   Σκέφτομαι λοιπόν (εδώ και χρόνια, απλώς τώρα στρώνομαι να το γράψω): Η εναλλακτική του Όλιβερ και της Ρόζμαρι όταν έμαθαν ότι ο γιος τους είναι νεκρός (και μάλιστα με τέτοιο τρόπο…) η αυθόρμητη, αυτόματη αντίδραση, ήταν προφανώς ένα οργισμένο / συντετριμμένο: «Να πάρουμε το σώμα του παιδιού μας πίσω. Να το κηδέψουμε και να το θρηνήσουμε».   Να αφήσουμε την καρδιά του να τη φάνε τα σκουλήκια. Δεν το σκέφτηκαν εκείνοι. Εγώ το προσθέτω. Επειδή είναι η σκληρή πραγματικότητα.   Βάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου στη θέση του κάθε Κώστα Γρίμπιλα. Είμαι στο νοσοκομείο. Με τεχνητή καρδιά. Με βηματοδότη. Ή υποβάλλομαι κάθε δυο μέρες σε αιμοκάθαρση. Έχω κατεστραμμένους κερατοειδείς. Πνεύμονες. Συκώτι. Έχω ανάγκη από μεταμόσχευση δέρματος ή οστών. Η ζωή μου είναι σε διαρκή, καθημερινό κίνδυνο. Ίσως δεν έχω παρά λίγους μήνες βασανιστικής ζωής μπροστά μου. Η ιατρική αγγίζει πλέον τα επίπεδα της θαυματοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το μόνο που χρειάζονται οι γιατροί είναι όργανα για να μεταμοσχεύσουν. Είμαι λοιπόν σ’ αυτή την τραγική θέση και σκέφτομαι, ξέρω, ότι χθες πέθαναν 325 συνάνθρωποί μου σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα κι αν μπορεί να μεταμοσχευθεί μόνο το ένα τρίτο των διαθέσιμων οργάνων (δική μου πρόχειρη εκτίμηση), αυτό σημαίνει χοντρικά εκατό καρδιές, διακόσιοι πνεύμονες, διακόσιοι κερατοειδείς. Στα σκουλήκια. Και ξέρω ότι σήμερα θα πεθάνουν άλλοι 325 συνάνθρωποί μου. Καλοί άνθρωποι. Που νοιάζονταν για τους άλλους. Και θα πάρουν και σήμερα όλα τα όργανά τους. Στα σκουλήκια. Κι εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω. Για χρόνια. Γιατί και αύριο, και μεθαύριο, θα συμβεί ακριβώς το ίδιο.   Θέλετε κι άλλα μακάβρια αλλά πέρα για πέρα αληθινά νούμερα; Αν ήμουν καρδιοπαθής και άντεχα να τη στήνω κάθε μέρα έξω από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το πιο πιθανό είναι ότι κάθε μέρα, κάθε μία εφιαλτική μέρα, θα έβλεπα να περνάει από μπροστά μου τουλάχιστον μία κατάλληλη καρδιά, κλεισμένη μέσα σε μια ξύλινη κάσα, για να σερβιριστεί. Στα σκουλήκια. Θα τρελαινόμουν –κυριολεκτικά!– να παίζω αυτό το διεστραμμένο παιχνίδι, ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί κάποιος Όλιβερ και κάποια Ρόζμαρι να κάνουν αυτό που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ αυτονόητο. Ή μέχρι να πεθάνω.   Δεν έχω ούτε εγώ ούτε κανένας συγγενής ή φίλος μου ανάγκη από μεταμόσχευση, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε κάνει το όλο θέμα λιγότερο τραγικό. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Γιατί όταν κάποιος νεκρός χαρίζει ζωή σε ασθενείς, το μαθαίνουμε; Γιατί είναι είδηση η ανθρωπιά; Γιατί είναι ήρωες ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ; Γιατί δεν μπορούμε περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες να σκεφτούμε το αυτονόητο; Γιατί είμαστε από τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς οργάνων;   Αύριο, σε μια βδομάδα, σε έναν χρόνο ή σε μια δεκαετία από σήμερα, κάποιος από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ή εγώ που τις γράφω) θα βρεθεί στη δύσκολη θέση εκείνου που θρηνεί χωρίς να περνάει καν από τον νου του το αυτονόητο. Δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί να χτυπάτε ξύλο. Είναι θέμα αριθμών, είναι ζωή. Θα συμβεί.   Θα ήθελα τότε, όταν θα έχει σημασία, να φέρετε στη μνήμη σας αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία. Και να γίνετε Όλιβερ και Ρόζμαρι.   Δεν κοστίζει τίποτα σε χρήματα. Είναι Δωρεάν, στην κυριολεξία. Κοστίζει μόνο σε καρδιά.

mman

mman

 

Τι έμαθα γράφοντας ένα μυθιστόρημα

Τι έμαθα γράφοντας ένα μυθιστόρημα   Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. και είμαι στη φάση των διορθώσεων. Είναι 110.000 λέξεις και μου χρειάστηκαν 6,5 μήνες κατάστρωση και 13 μήνες συγγραφή.   Τι ήξερα και επιβεβαίωσα αυτό τον ενάμιση χρόνο:   Ότι είμαι απελπιστικά αργός στον σχεδιασμό της πλοκής και ότι καμιά φορά μου παίρνει βδομάδες να σκεφτώ τα πιο απλά πράγματα. Ότι, σ’ εμένα, η οδήγηση μειώνει δραστικά τον χρόνο επίλυσης των προβλημάτων πλοκής. Ότι είναι αδύνατον να σχεδιάσω ένα έργο πολλών δεκάδων χιλιάδων λέξεων μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια –κι ότι αυτό είναι καλό. Ότι οι καλύτερες ώρες μου για γράψιμο είναι πολύ νωρίς το πρωί όταν δεν έχω ακόμα ασχοληθεί με τίποτα άλλο. Ότι, για μένα, η καλύτερη εποχή για γράψιμο είναι ο χειμώνας και η χειρότερη το καλοκαίρι. Ότι η θέση λογικών στόχων συχνά οδηγεί στην υπέρβασή τους. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική. Ότι είμαι θεός μέσα στη δική μου ιστορία κι αυτό σημαίνει ότι, αν όλα τα άλλα δουλεύουν σωστά, μπορώ να με εμπιστεύομαι ότι θα βρω τη λύση, όταν χρειαστεί, ακόμα και στο πιο δύσκολο πρόβλημα. Ότι αγαπώ τους γυναικείους χαρακτήρες, λατρεύω τους γυναικείους χαρακτήρες και τρελαίνομαι για τους γυναικείους χαρακτήρες. Ότι είμαι πολύ είρωνας. Ότι το γράψιμο είναι λύτρωση από το κακό μέσα μου.   Τι καινούριο έμαθα αυτόν τον ενάμιση χρόνο:   Ότι τα παγώνια βγάζουν μια πολύ χαρακτηριστική κραυγή που δεν μπερδεύω πια με τίποτ’ άλλο. Ότι μπορώ τελικά να ξεκινήσω κάτι χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος για το τέλος του. Ότι, στις δικές μου τουλάχιστον ιστορίες, αυτό που πρέπει πάση θυσία να στέκει είναι τα κίνητρα. Ότι μπορώ να γράψω πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι νόμιζα. Ότι ένας σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκταση του έργου είναι το πόσο βαθιά μπαίνει κανείς στους χαρακτήρες. Ότι μπορώ να προχωρήσω πάνω από μια πρόταση ή ένα κομμάτι που είναι εμφανώς προβληματικά και να γράψω παρακάτω, γιατί ο σκοπός δεν είναι να κερδηθεί η μάχη της παραγράφου ή της πρότασης, αλλά ο πόλεμος του μυθιστορήματος. Ότι μπορώ, σε πρώτο στάδιο τουλάχιστον, να συμβουλέψω τον εαυτό μου την ώρα που γράφω για το πώς θα διορθώσει μετά τα λογικά σφάλματα, τις αναληθοφάνειες, ακόμα και τις κλισέ ή αδύναμες εκφράσεις. Ότι, αν ξέρω τι θέλω να γράψω και κατέχω καλά το κομμάτι, μπορώ να γράψω μέσα σε έναν χώρο μικρό όσο ένα παλιό βαγόνι τραίνου με δεκαπέντε άτομα καθιστά και όρθια γύρω μου να μιλάνε μεγαλόφωνα για να ακουστούν πάνω από τη δυνατή μουσική. Ότι οι χαρακτήρες, και ειδικά οι δευτερεύοντες, είναι πολυεργαλεία που, αν τα εκμεταλλευτώ σωστά, μπορούν να ξεκλειδώσουν κάθε πόρτα πλοκής και κινήτρων. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι αναπάντεχη και τρομακτική. Ότι η συγγραφή ενός μυθιστορήματος απαιτεί τόσες νίκες επί του εαυτού σου όσες και οι λέξεις του. Και ότι οι σβησμένες λέξεις μετρούν για διπλές. Ότι η δέσμευση για συγγραφή σε τέταρτους ως υπόσχεση που δεν είναι σωστό να αθετήσω, δουλεύει τόσο καλύτερα όσο πιο σημαντικοί είναι αυτοί.

mman

mman

 

FANDOM! Αλήθεια εσείς πόσους μπορείτε να αναγνωρίσετε;

Βρήκα αυτή τη σίγουρα φλύαρη εικόνα με χαρακτήρες από όπου μπορείτε να φανταστείτε. Λοιπόν κοιτάξτε την και φτιάξτε μια πρόχειρη λίστα. Πόσους βρήκατε; Υπάρχουν και πίσω από τη μισόκλειστη πόρτα μπόλικοι (ο καλλιτέχνης είχε κέφια φαίνεται).   Για να σας δω...    

Eugenia Rose

Eugenia Rose

 

Η ζωή στο σώμα μιας πρώην υπέρβαρης.

Τα αποκαλυπτικά γυμνά φωτογραφικά αυτοπορτραίτα μιας γυναίκας που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το νέο της αδυνατισμένο σώμα.       Η JuliaKozerski, μέσα σε ένα χρόνο, έχασε περίπου το μισό της βάρος. Όπως το κορμί της, λειτουργεί σαν μια μόνιμη υπενθύμιση του παλιού της υπέρβαρου εαυτού. Και εκείνη μέσα από μια σειρά φωτογραφικά πορτραίτα με τίτλο «Μισό», προσπαθεί να κερδίσει την επόμενη μάχη: Την αποδοχή του νέου της σωματος. Στην αρχική φωτογραφία της σειράς «Μισό», η Julia, ποζάρει μέσα στο νυφικό της. Είναι ακριβώς το σημείο από όπου είχε ολοκληρώσει μια προηγούμενη σειρά φωτογραφιών, όταν ζύγιζε 140 κιλά. Τώρα ξαναποζάρει προφιλ, στι ίδιο φόρεμα, για να δείξει πόσο περισσεύει. Όμως αν και η 28χρονη γυναίκα έμεινε μισή, δεν θέλησε να θριαμβολογήσει με ένα αναμενόμενο φωτογραφικό «πριν και μετά». Αντίθετα, μπαίνει στην επίπονη διαδικασία να δείξει πώς είναι η πραγματικότητα: Ένα σώμα γεμάτο δίπλες, ουλές και περιγράμματα, που όμως διατηρεί την ομορφιά της ωμής ειλικρίνειας. Αν και πολύ συχνά στις φωτογραφίες, η ιδιοκτήτριά του μοιάζει να κλαίει.                                 http://www.lifo.gr/team/omorfia/34376

Eugenia Rose

Eugenia Rose

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..