Jump to content

Blogs

Our community blogs

  1. blog-0877413001492697757.jpg

    Σήμερα ανέβηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Graham Masterton στον ιστότοπο Nyctophilia.gr

     

    Ανάμεσα σε πολλά άλλα ο συγγραφέας ανέφερε και τα εξής: "Νομίζω πως ο βρετανικός τρόμος τείνει περισσότερο προς τον παραδοσιακό τρόμο απ’ ότι ο αμερικάνικος, δίνοντας έμφαση στα στοιχειωμένα σπίτια και τα φαντάσματα. Δεν είμαι όμως και ειδικός, γιατί ποτέ δεν διαβάζω τρόμο. Για την ακρίβεια, από όταν ξεκίνησα να γράφω λογοτεχνία για να βγάλω τα προς το ζην, δεν μπορώ πια να διαβάσω λογοτεχνία. Είμαι πολύ επικριτικός για το δικό μου έργο, πόσο μάλλον για τα έργα των υπολοίπων."

     

    Αυτό χτύπησε μια φλέβα μέσα μου. Γιατί εν μέρη καταλαβαίνω τι εννοεί. Νομίζω πως όταν γίνεσαι "φιλόδοξος" συγγραφέας (και με το φιλόδοξος εννοώ ασχολείσαι σοβαρά με τις διορθώσεις ενός κειμένου αφού φυσικά το γράψεις) τότε ο εγκέφαλος σου κάνει ένα κλικ από το οποίο δύσκολα γυρίζεις πίσω.

     

    Πιάνω λοιπόν τον εαυτό μου όταν διαβάζει να μην μπορεί να χαλαρώσει 100% όπως πολύ παλιά και να νιώσει τη μαγεία του κειμένου. Ασυναίσθητα βρίσκω "λάθη" (όπου λάθη, τρόποι με τους οποίους δεν θα έγραφα εγώ, αλλά όχι απαραίτητα αντικειμενικά λάθη), και τα αναλύω μέχρι λιποθυμίας.

     

    Ίσως λοιπόν όλοι εμείς οι συγγραφείς να έχουμε "χαλάσει" τον αναγνωστικό εγκέφαλό μας για πάντα. Γίνεται αυτό; Και τον έχουμε αντικαταστήσει με έναν άλλον πολύ πιο κριτικό αναγνωστικό εγκέφαλο που μας αφαιρεί πολύ συχνά τη μαγεία ενός βιβλίου. Κάτι σαν το τέλος της παιδικής αθωότητας. Μήπως το να διαβάζουμε τελικά μας συμφέρει πολύ λιγότερο από το να συγκεντρωνόμαστε αποκλειστικά στο δικό μας έργο; Εγώ προς το παρόν διαβάζω αν και τα συμπτώματα φαίνονται όλο και πιο έντονα και έχουνε προχωρήσει και σε άλλα αφηγηματικά είδη πχ ταινίες (Θεέ μου βόηθα αν σταματήσω να βλέπω blockbusters σύντομα).

     

    Αν ένας συγγραφέας διαβάζει πώς μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που διαβάζει σε μόνο και μόνο για διασκέδαση; Καμιά συμβουλή κανείς;

  2. blogentry-1396-0-18478300-1483444837_thumb.jpg

     

    Μόλις πήγα στο τόπικ "50 Βιβλία για το 2016" και μέτρησα ένα προς ένα τα βιβλία ελληνικού Φανταστικού που διάβασαν μέσα στη χρονιά 26 από τους τακτικότερους συμμετέχοντες εκεί. Όταν δεν ήμουν σίγουρος για κάποιο βιβλίο ή συγγραφέα, θεωρούσα ότι ανήκει στο ελληνικό Φανταστικό.
    Το αποτέλεσμα ήταν 204 βιβλία ελληνικού Φανταστικού σε σύνολο 1361, δηλαδή 15%.

     

    Αν αυτό σας φαίνεται ικανοποιητικό (έχοντας βέβαια υπόψη και την πολύ μικρή εγχώρια παραγωγή σε σχέση με την εισαγόμενη) σκεφτείτε τα εξής:

     

    1) Είμαστε στο κατ' εξοχήν forum του ελληνικού Φανταστικού, οπότε το δείγμα είναι εξ ορισμού προκατειλημμένο υπέρ του. Πολύ.
    2) Στο συγκεκριμένο τόπικ γράφουν κατά παράδοση τα πιο διαβαστερά μέλη, αυτά δηλαδή από τα οποία περιμένει κανείς να ψάχνουν περισσότερο, να είναι πιο ενημερωμένα, ίσως και να πειραματίζονται. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι τα υπόλοιπα μέλη διαβάζουν ακόμα λιγότερο ελληνικό Φανταστικό, δηλαδή ο μέσος όρος του φόρουμ πρέπει να είναι σαφώς κάτω από 15%.
    3) Και εννοείται ότι 15% δεν σημαίνει ότι όλα τα υπό εξέταση μέλη κυμαίνονταν π.χ. ανάμεσα στο 10% και στο 20%. Ούτε καν ανάμεσα στο 6% και στο 25%. Μόλις δέκα από αυτά διάβασαν τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών βιβλίων Φανταστικού. Οι υπόλοιποι δεκαέξι διάβασαν, ελάχιστα -οι έντεκα από αυτούς, απλά ένα ή κανένα!

     

    Οπότε έρχεται η αναπόφευκτη ερώτηση: Αν εμείς, εδώ, δεν διαβάζουμε ελληνικό Φανταστικό, ποιος θα το κάνει;
    Χωρίς να έχω στον νου μου συγκεκριμένα άτομα, πόσω μάλλον μέλη, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τον επίδοξο Έλληνα συγγραφέα Φανταστικού που δεν παρακολουθεί (καθόλου, όμως!) την εγχώρια σκηνή. Πώς περιμένει να διαβαστεί όταν θα έρθει η ώρα του;

     

    Μια σκέψη. Η γνώμη σας περισσότερο από ευπρόσδεκτη.

  3. Books 'n' Stuff

    • 1
      entry
    • 8
      comments
    • 10
      views

    Recent Entries

    jjohn
    Latest Entry

    Καλώς ή κακώς (καλώς επειδή έχει πλάκα και κακώς επειδή δεν έχω ζωή :p) έχω διαβάσει και προσπαθήσει αρκετούς γρίφους. Κάποιους τους έλυσα και κάποιους δεν θα τους έλυνα ούτε κι αν είχα την λύση μπροστά μου ^_^
    Σκέφτηκα λοιπόν να μοιραστώ μ'εσάς αυτό μου το χόμπι μιας και είστε η μόνη διαδικτυακή παρέα που με ανέχεται. Θα το πάω δοκιμαστικά αυτή την εβδομάδα και αν βρεθούν εθελοντές θα συνεχίσουμε!

     

    Θα σας δώσω δύο γρίφους λεπόν:

     

    1.

     

    Ο Μάκης και ο Τάκης πήγαν να πουν στα κάλαντα στον παππού απέναντι και ο παππούς επειδή ήταν καλός άνθρωπος τους κλείδωσε στο υπόγειο.
    "Λοιπόν" είπε ο παππούς και άγγιξε ένα παλαιού τύπου ηλεκτρονικό ρολόι που ήτανε σταματημένο στις 00:00:00. "Έχω 'δω πέρα δύο διαδοχικούς αριθμούς από το 2 μέχρι το 1000. Θα δώσω στον καθένα σας από έναν. Έχετε 24 ώρες να βρείτε τους δύο αριθμούς. Αν τους βρείτε έχει καλώς, αλλίως θα σας στέιλω να κάνετε παρέα με την γυναίκα μου. Α, και αν διαννοηθειτε να μιλήστε ο ένας στον άλλον, θα σας μπουμπουνίσω...."
    Αφού τελείωσε την απειλητική του αυτή πρόταση ο παππούς βάρεσε το ηλεκτρονικό ρολόι και τα δευτερόλεπτα τικ-τακ τικ-τακ αρχίσανε να περνάνε...

     

    Πώς μπορούν να γλιτώσουν οι δυο μας φίλοι; Προτείνετε μια στρατηγική με 100% ποσοστό επιτυχίας (ή 100% ποσοσό αποτυχίας αν σας λένε παππού :p)

     

    2. Λεπόν. Το δεύτερο παζλ το κλέβω από την nsa (εκείνη που σας παρακολουθεί στο facebook) οπως είναι γιατί είναι τεράστιο

     

    ***
    Puzzle created by Roger B., Cryptanalytic Mathematician, NSA
    Nadine is having a party, and she has invited three friends – Aaron, Doug, and Maura. The three of them make the following statements on the days leading up to the party:

     

    Two Days Before the Party:

     

    Aaron: Doug is going to the party.
    Doug: Maura is not going to the party.
    Maura: Aaron will go to the party if, and only if, I do.
    The Day Before the Party:
    Aaron: Maura will go to the party if, and only if, I don't go.
    Doug: An even number out of the three of us are going to the party.
    Maura: Aaron is going to the party.
    The Day of the Party:
    Aaron: It is not yet 2022.
    Doug: Aaron will go to the party if, and only if, I do.
    Maura: At least one of the three of us is not going to the party.

     

    Nadine also knows that out of Aaron, Doug, and Maura:
    One of them never lies.
    A different one of them lies on days of the month that are divisible by 2, but is otherwise truthful.
    The remaining one of them lies on days of the month that are divisible by 3, but is otherwise truthful.
    (1) Can you figure out who is going to attend?
    (2) Can you figure out on what day, month, and year the party will be held, assuming it takes place in the future? (δηλαδή από 03/10/2016 και μετά!!!)
    Hint: Αυτό έχει έναν ωραίο διαισθητικό τρόπο λύσης που το κάνει κάπως πιο εύκολο.

     


    Για να σας δω σφφάκια μου. Γράψε τις απαντήσεις σας και κερδίστε αιώνια δόξα

     

    ***Δικιά μου μετάφραση. Αφόυ ο Μάκης και ο Τάκης γλιτώσανε από τον παππού, έμαθαν ότι η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή κι έτσι αποφάσισαν να το ρίξουν στο yolo swag κι etc. Διοργάνωσαν, λοιπόν, που λέτε ένα πάρτυ και επειδή ήταν πολύ δημοφιλείς στην πόλη τους κατάφεραν να καλέσουν μόλις τρία άτομα τα οποία επειδή δεν είχαν τι να κάνουνε ξεκίνησαν να παριστάνουν τον πρόεδρο του εδεσσαϊκού.
    ----
    Υ.Γ Από το να βλέπετε μαλακίες σαν και αυτό καλύτερα να προτιμάτε εμένα

  4. Στα μαθητικά μου χρόνια τα καλοκαίρια την έβγαζα ‘στο χωριό’ για μήνες. Εκεί ο ‘καλοκαιρινός’ μου κολλητός είχε καταφέρει να ψήσει τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού να τον αφήνει να κάνει τσάμπα εκπομπή. Ήταν μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία: Ο ένας κέρδιζε bragging rights και ο άλλος γλίτωνε το μισθό ενός παραγωγού. Κανονικά ο σταθμός έπαιζε ελληνικά λαικά/ ελαφρολαικά αλλά εκείνη την εποχή ο ιδιοκτήτης θέλησε να κάνει λίγο σερφ στο ροκ κύμα της εποχής και ζήτησε από τον κολλητό μου ελληνική ροκ εκπομπή. Όταν εκείνος στράφηκε σε μένα για βοήθεια (όχι ότι ήξερα πολλά τότε, απλά περισσότερα από εκείνον καθότι στην Αθήνα έπαιζε και ο Ατλαντίς) το πρώτο που κάναμε ήταν να πάρουμε ένα μουσικό περιοδικό με δωρεάν CD ελληνόφωνου ροκ, (απίστευτο, το βρήκα στο you tube:

    ).

     

    Δυο από τα κομμάτια ήταν Κρίνα. Βάζοντας το ‘Όπως τα χιόνια’ να παίξει, στην αρχή μου φάνηκε περίεργο και μακριά από μένα άκουσμα. Κάναμε playlist με Θεοτοκάτο, Τρύπες, Ελληνιστάν, Ίχνη του ανέμου, Ενδελέχεια κλπ. όπου από Κρίνα χρησιμοποιήσαμε τα 2 πιο εύπεπτα που παίζανε στον Ατλαντίς νυχθημερόν: Το ‘Μέρες αργίας’ και ‘Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα’. Κάπου εκεί είχα αρχίσει να ψυλλιάζομαι ότι τα Κρίνα κρύβουν περισσότερα. Το επόμενο καλοκαίρι επέστρεψα στο χωριό λατρεύοντας τα κρίνα και παραδίδοντας στο φίλο μου ό,τι cd είχαν βγάλει εως τότε για να τα αντιγράψει και να τα παίζει. Παίξαμε τόσο Κρίνα που κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης τον κατσάδιασε και έβαλε post-it στη μπροστινή επιφάνεια των CD: ‘Να ΜΗΝ ξαναπαίξει σε εκπομπή’.

     

    Πήρα το χτύπημα σαν αυθεντικός (όπως φαντασιωνόμουν τον εαυτό μου τότε) ροκάς:

     

    Αν αυτός ο τύπος που ακούει ελαφρολαϊκά δεν θέλει να παίζει ο σταθμός Κρίνα, κάτι πολύ καλό πρέπει να έχουν.

     

    Έκτοτε μέχρι και σήμερα, ακούω τη μουσική τους τα βράδια και με τους στίχους τους και τη φαντασία μου ταξιδεύω ώσπου να κοιμηθώ. Κανένα άλλο συγκρότημα δε με παρασέρνει τόσο αβίαστα αλλά και τόσο αναπόφευκτα σε άλλους, φανταστικούς τόπους. Για μένα τα Κρίνα δεν έβγαζαν το ‘θλιβερό’ αλλά το ‘φανταστικό’. Ξέρω ότι για τον κόσμο αυτού του forum αυτό έχει μια ιδιαίτερη αξία γιαυτό και αυτή η μικρή ιστορία. Επίσης θεωρώ πως ο Θάνος Ανεστόπουλος θα χαιρόταν ακούγοντας πώς αυτός και το υπόλοιπο σχήμα επηρέασαν ένα τυχαίο παιδί που δεν τους γνώρισε ποτέ παρά μόνο μέσα από τη μουσική τους.

     

    Κλείνοντας, θα αναφέρω κάτι που έγραψα για μια Αυστριακή κοπελιά (έζησα για λίγα χρόνια στο εξωτερικό) όταν μου ζήτησε - όπως ζητούσε σε όλους τους διεθνείς της δουλειάς - να γράψω κάτι ‘ωραίο από τη χώρα μου’ σε κάτι που εμείς θα ονομάζαμε μάλλον ‘λεύκωμα’. Το έγραψα στα Ελληνικά αλλά της το μετέφρασα. «Λυπημένο», μου είπε. «Όχι, απλά όμορφο», της απάντησα.

     

    Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
    έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
    να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
    με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

    Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
    σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
    ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
    και να χαθώ.

    ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

  5. Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που συμμετείχα ενεργά σε αυτό το φόρουμ. Δεν το κρύβω ότι ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση να απέχω μακριά. Εντελώς απροειδοποίητα σταμάτησα να συμμετέχω. Δυστυχώς, η ζωή γράφει τα πιο απρόσμενα σενάρια και εμείς τότε συμμετέχουμε είτε μας αρέσει, είτε όχι. Θυμάμαι ήταν η εποχή που έγραφα μια ιστορία με τον φίλο Drake για το Ατάκα/εικόνα... την ιστορία δεν την τελείωσα, απομένει ένα μικρό μέρος της. Η αιτία ήταν ότι ο μικρός μου αδερφός (25ετών) εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα παρουσίασε καρκίνο. Για την εμπειρία αυτή θα γράψω όταν πρέπει. Το σημαντικότερο είναι ότι τα πράγματα εξελλίσονται καλά και ο αδερφός μου νιώθει και είναι καλά...χωρίς να παρουσιάζει κανένα θέμα εδώ και περίπου ένα χρόνο. Σίγουρα τον ήθελε...και ελπίζω να συνεχίσει να τον θέλει. Έτσι λοιπόν...είχα αποφασίσει ότι όλο μου το βάρος και την προσοχή θα έπρεπε να το αφιερώσω σε αυτόν. Όπως και έγινε. Όφειλα να εξηγήσω για ποιόν λόγο σταμάτησα να συμμετέχω σε μια παρέα που ένιωθα σαν φίλος ανάμεσα σε φίλους. Σιγά σιγά...και εφόσον τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα, θέλω να μπω σταδιακά σε ρυθμούς φόρουμ. Ελπίζω να τα καταφέρω μιας και ανάμεσα σε όλα αυτά που έγιναν σε έναν χρόνο είναι και ο άμεσος σχεδόν...(θέμα ημερών πιστεύω) ερχομός ενός νέου παιδιού...Αυτό λοιπόν για εμένα σημαίνει ανανέωση (όσο και περισσότερες υποχρεώσεις...χεχε..) Σας χαιρετώ λοιπόν...και ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά...επειδή σίγουρα μου λείψατε... Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

     

    Χρήστος

  6. blog-0700163001449128215.jpg

    Ας μιλήσουμε για βρικόλακες. Σου προτείνω να κάτσεις αναπαυτικά˙ αυτό θα πάρει λίγη ώρα. Καταρχήν, να σου πω ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ καθόλου με το κομμάτι που αφορά το βρικόλακα ως λαϊκή παράδοση, αλλά μόνο με το βρικόλακα στη λογοτεχνία. Θα το κάνω αυτό για δύο λόγους: πρώτον, δεν έχω την απαραίτητη γνώση για να το κάνω και, δεύτερον, η εικόνα που έχουν στο μυαλό τους οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα για το βρικόλακα πηγάζει πρωτίστως από την ποπ κουλτούρα και δευτερευόντως από όποια έρευνα μπορεί να έχουν κάνει πάνω στους ανά περιοχή θρύλους. Ούτε με ταινίες και σειρές θα ασχοληθώ, όμως. Ο λόγος είναι πολύ απλός˙ ό,τι κι αν πιστεύεις για οποιαδήποτε ταινία ή σειρά με βρικόλακες εκεί έξω…η λογοτεχνία το έκανε πρώτη.

    Θα ξεκινήσω, φυσικά, από το Dracula. Κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις ένα κείμενο όπως αυτό. Αυτή τη στιγμή, αν είσαι πολύ σκληροπηρυνικός, θα ετοιμάζεσαι να μου πεις για το Mysterious Stranger, αυτό το ανώνυμο διήγημα του 1860 που υποθετικά «ενέπνευσε» τον Stoker. Εντάξει, τι «ενέπνευσε», ο άνθρωπος αντέγραψε όλη τη βασική πλοκή. Έχεις διαβάσει το Mysterious Stranger, όμως; Έλα, παραδέξου του, δεν είναι καλό διήγημα. Και μιας που έχουμε πιάσει τις αλήθειες, πες μου με το χέρι στην καρδιά αν έχεις όντως διαβάσει το Dracula ή αν έχεις δει απλά την ταινία του Coppola. Αν το έχεις διαβάσει σε συγχαίρω για την υπομονή σου, ειλικρινά˙ το βιβλίο είναι τρομερά βαρετό. Ατμοσφαιρικό, ναι, και καλογραμμένο, αλλά βαρετό. Έστω, λοιπόν, πως έχεις διαβάσει το Dracula. Αν σου αρέσει το είδος και είσαι λίγο πιο πωρωμένος με τους βρικόλακες, θα έχεις διαβάσει και ένα-δυο άλλα κλασσικά, όπως το The Vampyre του Polidori και το Carmilla του Le Fanu. Δεν σου λέω τώρα για τίποτα σκοτεινό και ψαγμένο, αλλά για πράγματα που δεν νοείται να μην έχεις διαβάσει όταν υποστηρίζεις ότι σου αρέσουν τα «βιβλία με βρικόλακες». Βρικόλακες υπήρχαν πριν το Dracula, ταυτόχρονα με το Dracula, μετά τo Dracula. Κι αν πραγματικά γουστάρεις το είδος και θες να ψαχτείς, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να επενδύσεις στο The Vampire Archives του Otto Penzler, τη μεγαλύτερη και καλύτερη ανθολογία διηγημάτων πάνω στο θέμα. Μπορεί να λείπουν κάποια εξαιρετικά διηγήματα, όμως είναι η καλύτερη δυνατή αρχή, πίστεψέ με.

    Ας ονομάσουμε αυτόν το βρικόλακα της εποχής του Stoker «Ρομαντικό Βρικόλακα», για ευκολία. Ο Ρομαντικός Βρικόλακας είναι ένα πλάσμα που οι πρωταγωνιστές της ιστορίας φοβούνται και προσπαθούν να καταστρέψουν. Συμβολίζει μια παλιά αριστοκρατία που ολοένα και φθίνει, αλλά ταυτόχρονα συμβολίζει και το σεξουαλικά και πολιτισμικά Αλλότριο. Είναι μια απειλή που έρχεται από αλλού, εξωτική και τρομακτική όσο είναι θελκτική. Σε μια εποχή βαθιά πουριτανική, όπου εκατοντάδες γυναίκες παρουσιάζουν συμπτώματα υστερίας εξαιτίας μιας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας, ο βρικόλακας αντιπροσωπεύει τη σεξουαλική ελευθερία και το πρωτόγονο ένστικτο. Κι αν ετοιμάζεσαι τώρα να μου πεις ότι ο βρικόλακας δεν θα έπρεπε να σχετίζεται με το σεξ και πως αυτό είναι πρόσφατη μόδα, θα σε παραπέμψω στην προηγούμενη παράγραφο και θα σε ρωτήσω για μια ακόμη φορά: έχεις διαβάσει το Dracula; Τα πάντα σε σχέση με το Ρομαντικό Βρικόλακα έχουν να κάνουν με το σεξ. Ξεκινώντας από τον τρόπο με τον οποίο τρέφεται (διείσδυση δοντιών, ανταλλαγή σωματικών υγρών, ηδονή και για τον θύτη και για το θύμα) και φτάνοντας μέχρι τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει και φέρεται στα θύματά του (υπάρχει πολύ έντονα το στοιχείο του εμμονικού πάθους και της ανάγκης για κυριαρχία). Κι επειδή είμαι βέβαιη ότι η απάντησή σου στην ερώτησή μου ήταν θετική, θα σου θυμίσω τη σταδιακή μεταμόρφωση της Lucy Westenra στο Dracula και θα σε παραπέμψω σε περιγραφές όπου βογκάει, αναστενάζει και προσδιορίζεται από το συγγραφέα με επίθετα ξεκάθαρα σεξουαλικού χαρακτήρα, όπως «voluptuous». Θες να συνεχίσω; Να σου πω, δηλαδή, και για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα που θίγει ο Le Fanu στην Carmilla; Μήπως για το παράνομο πάθος ενός ιερέα για μία βρικόλακα στο La Morte Amoureuse του Theophile Gautier; Ο κατάλογος, πραγματικά, δεν τελειώνει. Υπάρχει ένας και μόνο λόγος για τον οποίο στα έργα αυτά δεν υπάρχουν ξεκάθαρες αναφορές στην ερωτική πράξη: στην εποχή τους θα ήταν σκανδαλώδες.

    Αν θες να είμαστε τυπικοί, λοιπόν, ο αρχετυπικός βρικόλακας, ο Ρομαντικός Βρικόλακας, όπως τον βαφτίσαμε, είναι ένα πλάσμα βαθιά σεξουαλικό. Ξέρεις ποιος πρώτος βγήκε και έγραψε ξεκάθαρα ότι οι βρικόλακες είναι άφυλοι και δεν αισθάνονται σεξουαλική επιθυμία; Η Anne Rice, το 1976, πάνω από έναν ολόκληρο αιώνα μετά το Dracula, δηλαδή. Πρέπει, όμως, να καταλάβεις ότι, όπως και ο προσφιλής Κόμης, έτσι και ο βρικόλακας της Rice αντιπροσωπεύει το πνεύμα της εποχή του (ειρωνικό να το λέω αυτό τη στιγμή που ο ίδιος ο Louis γυρνάει και λέει «I’m not the spirit of any age; I am at odds with everything and always have been») και την αντιμετώπισή των συγχρόνων του σε σχέση με το σεξ. Η Rice, λοιπόν, γράφει σε μια εποχή μετά τη σεξουαλική επανάσταση, όπου το σεξ δεν είναι πια κοινωνικά κατακριτέο. Θα ονομάσουμε το βρικόλακα αυτόν «Πυρηνικό Βρικόλακα», κατά τον «πυρηνικό άνθρωπο», επειδή ακολούθησε το Β’ Παγκόσμιο. Θα κάνω μια μικρή παρένθεση, στο σημείο αυτό, για να εξηγήσω για ποιο λόγο δίνω αυτήν την ονομασία. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, παρατηρείται μια τάση αναζήτησης της προέλευσης του «κακού», τόσο στις κοινωνικές επιστήμες, όσο και στη λογοτεχνία. Κατάλοιπα αυτής της τάσης βλέπουμε μέχρι και την εποχή της Rice. Πράγματι, όλη η υπαρξιακή αναζήτηση που βρίσκεται στο επίκεντρο του Interview With The Vampire περιστρέφεται γύρω από την ύπαρξη και τη φύση του κακού. Βλέπεις, ο Πυρηνικός Βρικόλακας δεν είναι πλέον ο κακός της ιστορίας, αλλά ένα μάλλον συμπαθητικό και καταραμένο τέρας, που με σπαραγμό αναρωτιέται ποιος είναι, από πού προήλθε και ποιος είναι ο σκοπός του στον κόσμο αυτό. Και μπορεί να μη βιώνει σεξουαλική διέγερση, έχει, όμως, αισθήματα και, σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, νιώθει ρομαντική αγάπη (Louis-Armand, Armand-Marius κ.ό.κ.). Η κατανάλωση αίματος αντικαθιστά την ερωτική πράξη σε μεγάλο βαθμό στα Vampire Chronicles, αλλά ακόμη κι αυτό δεν είναι απόλυτο, μιας και υπάρχει σκηνή στο The Vampire Armand όπου ο Armand και ο Marius κάνουν σεξ, με το δεύτερο να είναι ήδη βρικόλακας μερικές εκατοντάδες χρόνια.

    Και θα έρθω πάλι να σου πω ότι η Rice δεν είναι παρά μόνο μία συγγραφέας από πολλούς και η οπτική της δεν είναι παρά μία οπτική ανάμεσα σε δεκάδες. Στο Fevre Dream του George R. R. Martin (ναι, του κυρίου με τις τιράντες που έχει γράψει το Game of Thrones…εεεε, το A Song of Ice and Fire, θέλω να πω), οι βρικόλακες είναι ένα τελείως ξεχωριστό είδος που ζευγαρώνει και κάνει παιδιά, όπως και οι άνθρωποι. Στο Sunglasses After Dark της Nancy A. Collins (στο οποίο, παρεμπιπτόντως, βασίστηκε όλο το World of Darkness της White Wolf αλλά και η μυθολογία της Buffy), η Sonja Blue γίνεται βρικόλακας όχι από το αίμα του δημιουργού της αλλά από το σπέρμα του. Στο Lost Souls της Poppy Z. Brite, οι βρικόλακες επίσης κάνουν σεξ και τεκνοποιούν κανονικά. Στο Anno Dracula του Kim Newman, το ίδιο. Στο Live Girls του Ray Garton, μία ομάδα από βρικόλακες διατηρούν peep show στη Νέα Υόρκη. Αυτά είναι μερικά, μόνο, από τα παραδείγματα που μπορώ να σου δώσω. Και δεν σου μιλάω, τώρα, για συγγραφείς της σειράς, έτσι; Σου μιλάω για βραβευμένους και καταξιωμένους δημιουργούς και για βιβλία που διαμόρφωσαν το είδος. Όπως και ο Ρομαντικός Βρικόλακας, έτσι και ο Πυρηνικός Βρικόλακας, λοιπόν, συμβολίζει τις τάσεις της εποχής του σε σχέση με το σεξ – απλά είναι διαφορετικές τάσεις γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει και, απλά, το σεξ περιγράφεται γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον μεμπτό.

    Την ίδια, πάνω-κάτω, εποχή, είναι που εμφανίζεται κι αρχίζει να αναπτύσσεται το είδος του urban fantasy, με βιβλία όπως το War for the Oaks, της Emma Bull και το Guilty Pleasures της Laurell K. Hamilton. Το urban fantasy, ακολουθώντας την παράδοση του κλασσικού, γοτθικού διηγήματος που θέλει το βρικόλακα απομακρυσμένο από τον αναγνώστη (κοινώς, όχι αφηγητή), όμως επηρεάζεται ταυτόχρονα από το πρότυπο του Πυρηνικού Βρικόλακα και τον παρουσιάζει ως αντικείμενο ερωτικού πόθου για την πρωταγωνίστρια (λέω πρωταγωνίστρια διότι το urban fantasy με άντρες πρωταγωνιστές χειρίζεται διαφορετικά το θέμα, συνήθως). Αυτόν τον βρικόλακα θα τον ονομάσω «Σκοτεινό Αντικείμενο» (του Πόθου) και, στην πραγματικότητα, δεν αποτελεί ξεχωριστή λογοτεχνική τάση, όσο ένα συνοθύλευμα των προηγούμενων δύο. Η μεγάλη διαφορά του Σκοτεινού Αντικειμένου από το Ρομαντικό Βρικόλακα και τον Πυρηνικό Βρικόλακα, όμως, είναι η απώλεια της συμβολικής διάστασης. Το Σκοτεινό Αντικείμενο, βλέπεις, δεν συμβολίζει κάτι βαθύτερο (καταπιεσμένη σεξουαλικότητα ή υπαρξιακή αγωνία ή σεξουαλική απελευθέρωση, όπως είδαμε στις προηγούμενες περιπτώσεις). Είναι απλά το αντικείμενο του πόθου της πρωταγωνίστριας, είναι συνήθως πανέμορφος, πάμπλουτος και φοβερός εραστής – μόνο που τυχαίνει να κοιμάται τη μέρα και να πίνει αίμα αντί να τρώει μπριζόλες. Θα με ρωτήσεις, πιθανόν, τι φταίει γι’ αυτό και, ίσως, να υποστηρίξεις ότι σχετίζεται με την εισαγωγή του σεξ και του ρομαντικού στοιχείου στο είδος. Μάλλον δεν διάβαζες αρκετά προσεκτικά, διότι σου έδειξα ήδη με επιχειρήματα και συγκεκριμένα παραδείγματα ότι και το σεξ και ο ρομαντικός έρωτας υπάρχουν στο είδος από το 19ο αιώνα ήδη. Αυτό που φταίει, λοιπόν, είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης λογοτεχνίας του φανταστικού: η απομυθοποίηση του μυθικού. Μιλάμε για συγγραφείς που γράφουν «φαντασία» χωρίς φανταστικά στοιχεία, που παίρνουν το μυθικό και το κάνουν καθημερινό. Το Σκοτεινό Αντικείμενο δεν είναι ένα πλάσμα που συμβολίζει τη σύγκλιση του θανάτου και του έρωτα˙ είναι απλά ένας πολύ ωραίος γκόμενος που κάνει καλό κρεβάτι και τυχαίνει να έχει κυνόδοντες. Καταλαβαίνεις τη διαφορά;

    Και φτάνουμε στο «Χορτοφάγο Βρικόλακα» ή, αλλιώς, βρικόλακα της Stephanie Meyer ή, αλλιώς, σύγχρονο βρικόλακα. Θα σε ανατινάξω, τώρα, γιατί θα σου πω κάτι που δεν έχεις σκεφτεί ποτέ. Ο Χορτοφάγος Βρικόλακας εξέλιξε το είδος τη στιγμή που το Σκοτεινό Αντικείμενο το είχε σκοτώσει και θάψει. Πριν διαμαρτυρηθείς, συνέχισε να διαβάζεις, υπόσχομαι ότι θα εξηγήσω. Όπως είπα και πιο πάνω, το Σκοτεινό Αντικείμενο στέρησε από το βρικόλακα τη συμβολική του διάσταση και τον έφερε στην πεζότητα της καθημερινότητας. Έπαψε να είναι πλάσμα μυθικό και έγινε πλάσμα κοινότυπο. Τι συμβολίζει, θα μου πεις, ο Χορτοφάγος Βρικόλακας; Μα τη σύγχρονη Αμερική των όρκων αγνότητας, της δαιμονοποίησης του σεξ και των celibacy clubs, φυσικά. Την Αμερική (και όχι μόνο, δεν είναι ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχουν αυτά) με τις εφηβικές εγκυμοσύνες και τους σεξουαλικά αδαείς εφήβους. Ε, ναι, λοιπόν, το Twilight εξέλιξε το είδος περισσότερο από το True Blood (που ποτέ δεν θυμάμαι πώς λένε τη σειρά βιβλίων, γι’ αυτό και γράφω τον τίτλο της σειράς, για ευκολία). Δεν λέω πως ήταν καλή εξέλιξη, λέω, όμως, πως ήταν εξέλιξη και πως το είδος πρέπει να εξελίσσεται. Κι αν πέντε, δέκα κοριτσάκια από τα χιλιάδες εκεί έξω που διάβασαν το Twilight (που, ναι, είναι απαίσιο) μπήκαν στη διαδικασία να ψαχτούν λίγο παραπάνω λογοτεχνικά, εγώ χαίρομαι. Εσύ;

    Ο βρικόλακας, λοιπόν, συμβολίζει την εποχή του, όσον αφορά τη στάση της απέναντι στην ανθρώπινη (και, κακά τα ψέματα, κυρίως τη γυναικεία) σεξουαλικότητα. Οι στάσεις αυτές αλλάζουν ανάλογα με την εποχή και το σύμβολο τροποποείται και μεταλλάσσεται προκειμένου να ταιριάξει σ’ αυτές. Η ικανότητα του βρικόλακα να προσαρμόζεται είναι και ο λόγος για τον οποίο έχει παραμείνει ανθεκτικότατο λογοτεχνικό σύμβολο για πάνω από δύο αιώνες. Επίσης, επειδή το σεξ πουλάει, είτε περιγράφεται είτε υπονοείται. Θα σου πω, όμως, κάτι. Το ουσιαστικό πρόβλημα του είδους, όπως και κάθε είδους, δεν είναι το είδος καθεαυτό, αλλά το κοινό του. Έχω γνωρίσει και μιλήσει με πάρα πολλούς ανθρώπους που δηλώνουν πωρωμένοι με τους βρικόλακες και την εν λόγω λογοτεχνία. Πολλοί απ’ αυτούς μου έχουν επιτεθεί δημόσια επειδή τόλμησα να πω πως το Twilight είναι κακογραμμένο βιβλίο. Χωρίζονται, χοντρικά, σε τρεις κατηγορίες: α) στις νεαρές σε ηλικία κοπέλες που ανακάλυψαν τους βρικόλακες μέσα από το Twilight, το Vampire Academy, το House of Night, το Vampire Diaries, το Blue Bloods, το Morganville Vampires και άλλα εφηβικά ρομάντζα με επικάλυψη βρικόλακα, β) σε αυτούς που δηλώνουν σκληροπυρηνικοί του είδους κι έχουν διαβάσει, με μαθηματική ακρίβεια, ακριβώς πέντε πράγματα: Dracula, Carmilla, Interview With the Vampire, Salem’s Lot και κάτι από τα clan novels του Vampire: the Masquerade (άντε, μπορεί να έχουν διαβάσει κι ένα-δύο ακόμη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ψαγμένοι όσο νομίζουν ή ισχυρίζονται) και, γ) σε ανθρώπους που διαβάζουν λογοτεχνία για βρικόλακες από κάθε εποχή και κάθε γωνιά του κόσμου κι έχουν αρκετά ανοιχτό μυαλό ώστε να αναγνωρίζουν πως το να έρχεται νέο αίμα στο είδος δεν είναι κακό πράγμα.

    Μην είσαι, λοιπόν, δογματικός γιατί, πίστεψέ με, στο 99% των περιπτώσεων δεν σε παίρνει. Δεν έχεις διαβάσει αρκετά και εκτίθεσαι.

    Μην κρίνεις βιβλία που δεν έχεις διαβάσει. Το να έχεις δει τις ταινίες ή να έχεις ακούσει από άλλους δεν πιάνεται.

    Μην αποπαίρνεις όποιον έμαθε το είδος από βιβλία όπως το Twilight. Αντ’ αυτού, πρότεινέ του καλύτερα βιβλία.

    Μη μιλάς για βιβλία που δεν έχεις διαβάσει σαν να τα έχεις διαβάσει. Εκτίθεσαι, λέμε.

    Μην κρίνεις σε προσωπικό επίπεδο και μην ψυχολογείς ανθρώπους που δεν ξέρεις επειδή τους αρέσουν διαφορετικά βιβλία απ’ ότι σε σένα.

    Και, γενικά, ρε παιδί μου, ξεκόλλα. Δεν υπάρχει ένας μόνος μύθος για τους βρικόλακες, απόλυτα σωστός, με τον οποίο όλοι οι συγγραφείς να συμφωνούν και τον οποίο όλοι να ασπάζονται. Αν σου αρέσει το είδος, ψάξου λίγο. Ξέφυγε απ’ αυτά που διαβάζεις συνήθως και δοκίμασε κι άλλα πράγματα. Πίστεψέ με, θα εκπλαγείς. Υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία εκεί έξω και χάνεις ένα τεράστιο κομμάτι του είδους αγνοώντας τα.

  7. Nihilio's Blog

    • 1
      entry
    • 5
      comments
    • 6006
      views

    Recent Entries

    Είχαμε μία ωραία κουβέντα με τη Βάσω (Tiessa) το Σάββατο για το ότι το sff.gr είναι μία ζωντανή ιστορία του χώρου και ότι στις σελίδες υπάρχει καταχωρημένο μέρος της πορείας του Ελληνικού Φανταστικού. Έτσι λοιπόν είπα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες λεπτομέρειες που ίσως να ενδιαφέρουν τον μελλοντικό ιστορίκο του χώρου:


    Το Φθινόπωρο δεν ήρθε μόνο του, έφερε μαζί του και τη φθορά του αδηφάγου χρόνου. Το δασάκι είχε ρίξει για τα καλά τα φύλλα του, ήταν πια μέσα Οκτώβρη. Αυτό όμως δεν εμπόδιζε τους διάφορους ραχάτηδες να τριγυρνούν σε αυτό ή στη γειτονική παραλία με τα περιβόητα βότσαλά της.
    Ένας από αυτούς ήταν και ο Νικήτας. Τα καλοκαίρια βάραγε δωδεκάωρα με δεκαεξάωρα στη γειτονική καντίνα και με τα μεροκάματα έβγαζε όλον τον υπόλοιπο χρόνο, διακοπάροντας όταν όλοι οι υπόλοιποι δούλευαν. Αλλά έτσι είχαν τα πράγματα.
    Συχνά-πυκνά ερχόταν ως εδώ για να κάνει ένα τσιγάρο και να ατενίσει έρημη τον άλλοτε κατάμεστο τόπο εργασίας του. Και, στο πίσω μέρος του μυαλού του, έλπιζε να συναντήσει και το Πνεύμα που όλοι έλεγαν ότι στοίχειωνε την παραλία. Οι πιο πολλοί κούναγαν το κεφάλι και έλεγαν για μεθυσμένους Άγγλους που έβγαλαν από το μυαλό τοθυς νεραϊδικά π΄΄ιτα στο μεθύσι και στους μπάφους. Ο Νικήτας όμως θυμόταν πολύ καλά τον τρόμο στο βλέμμα ενός Ολανδού που είχε αντικρίσει Εκείνο το προπερασμένο καλοκαίρι και το πόσο νηφάλιος ήταν κατά τα άλλα. Είχε πιει μόνο μια κοκακόλα αλλά τραύλιζε και έλεγε για νεραϊδοφωτιές και περίεργους ήχους. Από τότε η ανάμνηση είχε στοιχειώσει τον τριαντάχρονο πλέον Νικήτα και ο μπαμπούλας του σύδεντρου τον έδενε με τα δεσμά της μακάβριας περιέργειας, σαν δυστύχημα στην εθνική.
    Η Εικοστή Ογδόη πλησίαζε και ο άντρας σκεφτόταν τις μαθητριούλες με τα πολύ κοντά μίνι να κάνουν την καθιερωμένη παρέλαση-οφθαλμόλουτρο, όταν άκουσε για πρώτη φορά το θόρυβο από τα φύλλα που έτριζαν πίσω του. Προσπάθησε να γυρίσει να κοιτάξει, αλλά ο τρόμος τον πάγωσε, τον κάρφωσε σα μαχαίρι στη ράχη
    Αυτό είναι, σκέφτηκε.
    Και ύστερα το θόρυβο των φύλλων το διαδέχτηκε ο θόρυβος των βοτσάλων, καθώς αόρατα πόδια έτρεχαν πάνω τους, κάνοντάς τα να χτυπάνε το ένα πάνω στο άλλο.
    Γύρισε να κοπιτάξει, αλλά αυτό που αντίκρυσε δεν ήταν αυτό που περίμενε...

     

    ΥΓ: 308 λέξεις. Έφτασα σπίτι 11:20, το είχα ξεχάσει :(

     

    Ο βασικός λόγος που γύρισα σπίτι 11:20 εκείνη την ημέρα και έγραψα μόλις σε 10 λεπτά αυτό το έκτρωμα είναι το ότι, το ίδιο ακριβώς βράδυ είχα βγει με το Θανάση και την Αγάθα (πρόεδρο και ταμία του ΔΣ του ΦαντάστιCon) για να τους πω για το συνέδριο που ετοιμάζαμε και αν ήθελαν να γίνουν μέλη. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που μέρος τους τα ζήσατε το ΣΚ που πέρασε.

  8. Avalonia's Blog

    • 2
      entries
    • 0
      comments
    • 7
      views

    Recent Entries

    Avalonia
    Latest Entry

    I was looking for SF conventions in Greece on the Web and found this.

    1013407_855872834453036_2249983816034010608_n.png?oh=45b054ec07f246c896158df790480908&oe=55284185

    Does anyone know about it? Will anyone be going? Is there anything else going on that living in the countryside means I miss? Curious...

  9. (Το έχω ποστάρει στο sff στα αγγλικά νομίζω. Είναι το "άλλο" μου κείμενο στο ΑΝ #39)

     

    «Μα ήταν κάτι τελείως αθώο, δεν εμπεριείχε τίποτα το ερωτικό» μου είπε ενώ το μυαλό μου άρπαξε φωτιά.

    Έφερα στον νου μου την εικόνα της, μαζί με την Ούμα και το άλλο φιλικό τους ζευγάρι, Βρετανοί στα εξήντα τους, ολόγυμνοι και ιδρωμένοι να μπαίνουν στο νερό αποζητώντας την δροσιά της θάλασσας. Προσωπικά, δεν χάφτω την όλη ιστορία του Αδάμ και της Εύας, έτσι, δεν μπορώ με τίποτα να μαντέψω υπό ποιες συνθήκες υπήρξε εκείνη η πρώτη φορά που κάποιος αναφώνησε «Έι, αυτά εδώ είναι ντροπής πράματς, ας τα σκεπάσουμε για να μην φαίνονται!» Και φυσικά επικροτώ εκείνη την πρώτη, περίεργη απόφαση, γιατί μου αρέσουν τα ντροπής πράματς, τα θέλω σκεπασμένα, κρυφά και μυστηριώδη. Ήταν το ξεκίνημα που έδωσε έναυσμα στη δημιουργία, τυμπανοκρουσία παρακαλώ, του Λάγνου Ματιού. Το πεινασμένο, λιμασμένο μάτι που ψάχνει, μαντεύει, βασανίζεται από τις πολλαπλές στρώσεις ρουχισμού, και που τρέφει την φαντασία με υπέροχες, λάγνες εικόνες. Στις απαρχές, η ελάχιστη υποψία από αλαβάστρινη, λευκή σάρκα σε λαιμό, ή αστράγαλο, θα γέμιζε τόμους ποίησης. Αργότερα, θα εμπλουτιζόταν το οπτικό μενού, αλλά θα φτώχαινε η φαντασία. Τώρα πια, η θέαση ενός γυναικείου στήθους δεν προσβάλλει, όπως το θεωρούσαν ένοχο παλαιότερα, εφόσον βέβαια η ρόγα παραμένει καλυμμένη και αθέατη. Μόνο η ένοχη ρόγα λοιπόν είναι το ντροπής πράματς, εκείνη κάνει όλη τη ζημιά. (Και όχι μόνο η εικόνα της, αλλά και η ίδια η λέξη – στο παρόν κείμενο – προκαλεί μια κάποια ενόχληση στον συντάκτη.) Έγινε η ζημιά και τώρα όλοι κατρακυλάμε αμαρτωλοί προς την κόλαση. Αλλά ξεφεύγω από το θέμα μου.

     

    «Ήταν τελείως αθώο» μου είπε. Δεν ήξερα αν έπρεπε να τη λυπηθώ ή να τη ζηλέψω. Δεν κατείχε ποτέ η ίδια το Λάγνο Μάτι; Ήταν οι δυνάμεις της φύσης ξεθυμασμένες και αποστειρωμένες μέσα της; Δεν κοίταξε ούτε μια φορά το πουλί του Τομ, για παράδειγμα; Δεν προσπάθησε να το φανταστεί σηκωμένο, να κελαϊδάει για την Γκρέης; Οι άντρες τσεκάρουν συνέχεια ο ένας τον άλλον όταν βρεθούν μαζεμένοι γυμνοί, με το μέγεθος να αποτελεί αιώνιο τους ντέρτι, αλλά οι γυναίκες δεν έχουν αντίστοιχη περιέργεια προς το σώμα των φιλενάδων τους; Δεν έδωσε προσοχή, ούτε καν τοσοδούλα, στο κορμί, ω θεούλη μου, της Ούμα; Η βρώμικη μου φαντασία θα οργίαζε μόνο βλέποντας την Ούμα ντυμένη! Είμαι σίγουρος ότι δεν φορούσε ποτέ στηθόδεσμο. Το πλούσιο της στήθος ήταν πάντα εκεί, εμφανή προς μελέτη, ελαφρά καλυμμένο από ένα στρώμα μεταξένιου υφάσματος, με τις … «κακές λέξεις» να προδίδουν την θέση τους όπως κάρφωναν το μπλουζάκι από έσωθεν. Η Μαίρη ήταν μαζί τους εκεί, σε εκείνη την απομονωμένη παραλία, κάτω από τον καυτό ήλιο, με όλα όσα με τυραννούσαν τόσες άυπνες νύχτες στην εμβέλεια του βλέμματος της, και ήταν απλά κάτι αθώο;!! Αμ το άλλο, η ίδια η Μαίρη, που προσέφερε την δική της γύμνια στα μάτια των άλλων τόσο γενναιόδωρα, κάτι που όλως τυχαίως μου στερούσε εδώ και κάμποσο καιρό; Α, τα μυστήρια ετούτου του σύμπαντος. Της τύχαιναν αυτά τα θαύματα της ζωής, που εμένα με απέφευγαν τόσο πεισματικά, μόνο επειδή τα θεωρούσε τόσο ανάλαφρα κι ασήμαντα; Κρύβονταν από μένα, ετούτα τα θαύματα, γιατί τα ποθούσα τόσο έντονα;

     

    Όταν η σεξουαλικότητα αφαιρείται από το γυμνό, τότε η ίδια η σεξουαλικότητα χάνει και την γοητεία της γύμνιας. Στο πέρασμα του χρόνου, το σεξ στη ζωή ενός ζευγαριού μπορεί μόνο να βελτιωθεί, μέρα με τη μέρα, καθώς μαθαίνουν τι ακριβώς αρέσει και ικανοποιεί τον σύντροφο τους. Παρόλα αυτά, καμιά μεταγενέστερη στιγμή δεν θα ξεπεράσει την εμπειρία της πρώτης φοράς μεταξύ τους. Εκείνη τη νύχτα με τις τόσες ανασφάλειες, τις τόσες αμήχανες στιγμές και τα λάθη, την τόσο όμως συναρπαστική πρώτη φορά καθώς κατακτιέται και εξερευνάται νέο, παρθένο έδαφος. Και το κερασάκι στη τούρτα είναι όταν επιτέλους βλέπουν για πρώτη φορά ο ένας την άλλη γυμνό και γυμνή. Φανταστείτε τώρα να συναντήσετε τον άντρα ή την γυναίκα των ονείρων σας σε ένα camping γυμνιστών. Τι spoiler! Τι απώλεια! Ένα καίριο και ζουμερό κομμάτι της εισαγωγικής ερωτικής εμπειρίας με τον άλλον χαμένο για πάντα. Φανταστείτε τώρα ένα ζευγάρι που πέρασε όλες τις καλοκαιρινές του διακοπές εφαρμόζοντας γυμνισμό. Έρχεται το Φθινόπωρο, έχουν επιστρέψει σπίτι, κάθονται στο σαλόνι και βλέπουν τηλεόραση. Παίζει ποδοσφαιρικός αγώνας που ενδιαφέρει τον κύριο. Κι εκείνη έχει ξαφνικά διάθεση για τρυφερότητα και σεξ. Τι θα έκανε συνήθως; Θα πήγαινε να φορέσει κάτι πιο άνετο, πιο ελαφρύ; Θα έπαιρνε λάγνες, ημίγυμνες πόζες δίπλα στην τηλεόραση για να του ρίξει υπονοούμενα και ιδέες; Δεν θα ήταν πλέον αργά για κάτι τέτοιο; «Αγάπη, τά’φαγα εκείνα στη μάπα όλο το καλοκαίρι. Κάνε παρακαλώ λίγο άκρη να δω μπάλα!»

     

    Ήταν μια ζεστή, καλοκαιρινή μέρα. Η Μαίρη, η Ούμα, ο Τομ και η Γκρέης έκαναν πεζοπορία στο νησί. Πανέμορφο, άγριο τοπίο, το πιο γαλανό κύμα από δίπλα και ο ήλιος να καίει ψηλά. Κανείς τους δεν είχε σκεφτεί να φέρει μαγιό. Σύντομα η θάλασσα ήταν πιο δελεαστική κι από αμαρτία και η παραμικρή ιδέα σεμνότητας φάνταζε κωμική. Ιδρωμένοι και σκονισμένοι, αφαίρεσαν τον ρουχισμό τους και βούτηξαν χαρούμενοι στο νερό. Η Μαίρη μου εξιστορούσε την εμπειρία στο τηλέφωνο, ενώ εγώ, στην άλλη άκρη της γραμμής, μασούσα το καλώδιο του ακουστικού μου στάζοντας αφρούς. Δεν γνώριζα ανθρώπους τέτοιας ποιότητας, το είδος με το οποίο συναναστρεφόταν εκείνη, δεν θα τύχαινα ποτέ σε παρόμοια παρέα ή περίσταση, ούτε σε εκατό χρόνια. Απλά σε μένα δεν συμβαίνουν. Ήθελα να τη ρωτήσω τόσες πολλές λεπτομέρειες, με το πορνογραφικό μου μυαλό να λυσσομανάει, να φτιάχνει τις δικές του τρελές εικόνες, αλλά η αθωότητα της (ναι, καλά) ήταν απόρθητο τείχος.

    «Δεν εμπεριείχε τίποτα το ερωτικό» είπε.

    Άρχισε να γελάει καθώς θυμήθηκε κάτι αστείο. Η Ούμα, ο Τομ και η Γκρέης έκαναν ταυτόχρονα ένα μακροβούτι, με τα οπίσθια τους να τουμπάρουν ταυτόχρονα πάνω στη γραμμή του νερού πριν πάνε από κάτω, σχηματίζοντας προς στιγμήν μια αστεία σειρά σημαδούρων από ποπούς. Η Μαίρη το βρήκε τόσο αστείο που την έπιασαν τα γέλια και κατάπιε αρκετή θάλασσα μέχρι να καταφέρει να το ξεπεράσει. Έπλασα την ίδια εικόνα στον νου μου αλλά δεν ήταν γέλιο η πρώτη αντίδραση που μου προκαλούσε. Ευχόμουν να ήμουν εκεί, αλλά και πάλι, καλύτερα που δεν ήμουν εκεί. Δεν είμαι τόσο αθώος. Θα εντόπιζαν το φιδάκι του Παραδείσου από απόσταση. Δεν θα πρότειναν ποτέ το γυμνό κολύμπι, όχι στην παρουσία μου. Θα ήταν ξεκάθαρο με το που θα μου έριχναν μια ματιά. Θα το είχα ολοφάνερο στο βλέμμα μου. Όχι ένα αλλά δύο Λάγνα Μάτια. Και θα είχα δεχτεί να συμμετάσχω αν το έκαναν; Θα κατάφερνα να κρατήσω κάτω το τέρας ή θα το έβαζα στα πόδια νικημένος; Δεν χειρίζομαι καλά την μη-ανταποκρινόμενη λαγνεία. Πόσο σατανικό με κάνει αυτό;

     

    Να εξηγήσω και κάτι άλλο. Συχνά μαγεύομαι από την πλούσια χαίτη μιας γυναίκας. Ένας χείμαρρος από μεταξωτό, πυκνό μαλλί, ασχέτου απόχρωσης, κι εγώ να φαντασιώνομαι να της το χτενίζω με τα δάχτυλα μου, να βουτάω το πρόσωπο μου μέσα του, να ρουφάω την μυρωδιά του. Εκείνο το προνομιούχο αρσενικό, ο άντρας της ζωής της, ο ένας που χαίρεται την αφή εκείνων των μαλλιών σε καθημερινή βάση, έχει τη ζήλεια μου. Πως θα κατέρρεε ο λευκός μου πύργος αν μου αποκαλύπτονταν ότι τα μαλλιά της είναι διαθέσιμα υπό ταύτας θωπεύσεις σε πολλούς φίλους της, αποκλειστικά φίλους εννοείται, δεν είναι δα και τόσο σπουδαίο, όπου είναι βεβαίως και εντελώς αθώο;! Ε πως αλλιώς; Μπορεί κανείς να μου δείξει που διατίθεται τέτοια αθωότητα; Πότε μοιράστηκε στους ανθρώπους και γιατί δεν ειδοποίησε κανείς εμένα;

     

    Δεν μπορώ να αγγίξω “αθώα” μια γυναίκα. Είναι το μαρτύριο μου. Η αφή του δέρματος της είναι σαν ηλεκτρικό ρεύμα, κοσμική φλόγα, δέος θανάτου. Μου τρέχουν τα σάλια, λιποθυμώ από πόθο, εκρήγνυνται τα λαγόνια μου. Θυμάστε την ταινία Το Πιάνο; Ο Χάρβεη Καϊτέλ, ερωτευμένος με την Χόλυ Χάντερ, της προσφέρει πρόσβαση στα πλήκτρα του λατρευτού της πιάνου με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες. Σέρνεται στο πάτωμα ο δυστυχής, μπαίνει μέσα στο φουστάνι της και ανακαλύπτει μια τρυπούλα στις χοντρές, μάλλινες κάλτσες της. Βάζει το δάχτυλο στην τρυπούλα για να νιώσει μια τελείτσα του δέρματος της, μια τελείτσα που για εκείνον είναι ο κόσμος όλος. Τον αναγνωρίζω εκείνον τον άντρα πολύ καλά, ξέρω ακριβώς από πού έρχεται. Αυτό που θέλω να μάθω είναι που ακριβώς τερματίζει η αθωότητα για τις προνομιούχες μάζες; Στην καθεαυτού διείσδυση, στην ίδια την συνουσία μήπως;

     

    Και πρέπει όμως να το παραδεχτώ, εσείς οι αθώοι άνθρωποι, έχετε κληρονομήσει γη και ουρανό. Το αναγνωρίζετε τουλάχιστο; Το εκτιμάτε; Όταν ο Έρως, ο πιο αρχαίος και παντοδύναμος των θεών, σας χτυπάει την πόρτα, ηχεί σα να σείονται τα θεμέλια της πλάσης γύρω σας; Τρέχετε να ανοίξετε την πόρτα με αδημονία ή μένετε χαλαροί στη θέση σας, σίγουροι ότι άλλη μια ευκαιρία θα έρθει αργότερα να σας ξαναχτυπήσει την πόρτα;

     

    «Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί» της είπα.

    Έπιασε το βρώμικο υπονοούμενο στη φωνή μου και η στάση της άλλαξε. Την ενοχλούσε η ιδέα του πόθου που έτρεφα για την Ούμα. Ύψωσε τις άμυνες της.

    «Ήταν κάτι τελείως αθώο, δεν εμπεριείχε τίποτα το ερωτικό» τόνισε σα να απέκρουε κάποια επίθεση.

    Ήθελα να το συζητήσουμε κι άλλο, αλλά εκείνη άλλαξε θέμα κι ένιωσα σαν το άταχτο αγοράκι, εγκαταλειμμένο και τιμωρημένο στην μοναχική του γωνία.

     

    Μάλλον έχω πρόβλημα γιατρέ, αλλά δεν θέλω να γειάνω. Τέτοια υγεία έχει μια ψόφια αίσθηση, κανένα ίχνος ζωντάνιας. Θέλω να μείνω γαντζωμένος στον πόνο μου και να θυμάμαι όλα όσα έχασα, για να προσέχω τις διαφορές όταν θα τα κάνω αλλιώς στην επόμενη ζωή.

    «Την επόμενη φορά θέλω να είμαι σε εκείνη την παραλία, να είμαι εκεί μαζί σας, θέλω να κλείσει η μέρα μου στην παρηγοριά της αγκαλιάς σας, η λαγνεία μου για την ζωή συγχωρεμένη και επιβραβευμένη.»

    Δεν της είπα λέξη από αυτά. Δεν είχα απλές λέξεις για να εκφράσω τις δυνάμεις που με δονούσαν εκείνη την στιγμή. Μέχρι στιγμής είμαι καταραμένος μόνο για όσα εύχομαι. Κάθομαι, περιμένω, ακούω την Μαίρη στην άλλη άκρη της γραμμής. Κλείνω τα μάτια μου και την φαντάζομαι σε εκείνη την παραλία, το αλατισμένο δέρμα της να στεγνώνει κάτω από τον ζεστό ήλιο του νησιού. Εγώ ξάπλα στον καναπέ, να ιδρώνω στο μπουντρούμι που καίει.

  10. joker-godfather's Blog

    • 3
      entries
    • 5
      comments
    • 6
      views

    Recent Entries

    Καλησπερα σε ολους προσφατα διαβασα τα βιβλια του αιματος απο το 2-6.Ποια η γνωμη σας για τα βιβλια αυτα? Αν εχει κανεις σας το νουμερο 1 στα ελληνικα θα ηθελα να επικοινωνησει μαζι μου στα σχόλια η στο email jokerbigshowstefanos@gmail.com. Περιμενω τις απαντησεις σας

  11. Υπαρχουν βιβλία τα οποια όπως είναι γνωστό σε πολλούς εχούν εκδοθεί και εχει σταματησει η εκδοση τους

    οπως το the ring του koji suzuki και αλλα πολλα ..

    με πόνεσε γιατι διαβασα το πρωτο και τα εσπαγε!

    επισης θα ηθελα να διαβασω τον μαγο του οζ και τα αλλα βιβλια που συνεχιζονται ως σειρα και εχω ακουσει οτι ειναι πολυ παραξενα

    και αλλα εσεισ εχετε καποιο βιβλιο?

  12. Δεν ξέρω τι είναι τέχνη. Ξέρω τι λένε κάποιοι, τι ορισμοί δίνονται σε κάποια βιβλία. Ξέρω ότι υπάρχει ένας ολόκληρος φιλοσοφικός κλάδος που ασχολείται με το θέμα. Αλλά πέρα από αυτό, δεν ξέρω τίποτε.

    Ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα που μου αρέσουν και πράγματα που δεν μου αρέσουν. Ξέρω επίσης ότι έχω κατά καιρούς δημιουργήσει πράγματα που αρέσουν σε κάποιους. Αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει κάτι να αρέσει σε κάποιον - ούτε καν σε μένα. Οι εσωτερικοί μηχανισμοί, αυτοί που με κάνουν να μου αρέσει ή να μη μου αρέσει κάτι, μού είναι άγνωστοι. Μπορώ να κάνω κάποιες εικασίες, της μορφής "μου αρέσει για τί μου θυμίζει το τάδε...", "δεν μου αρέσει γιατί προσβάλλει τα πιστεύω μου", αλλά όλα αυτά δεν εξηγούν τίποτε για το αντικείμενο - λένε κάτι σχετικά με μένα (τις αναμνήσεις και τα πιστεύω μου).

     

    Ξέρω όμως ότι υπάρχει τέχνη, πολλή τέχνη - τη βλέπω παντού. Μικρή και μεγάλη, καλή και κακή, δήθεν και αυθεντική, εύπεπτη και σοβαρή. Αλλά οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν αφορούν ιδιότητες των πραγμάτων, δεν εκπορεύονται από τα ίδια τα πράγματα. Κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι μου (μαζί με όλα εκείνα τα "μού αρέσει", "μού θυμίζει", "μού τη δίνει") - κάπου τους διάβασα, τους άκουσα, από ανθρώπους πού εκτιμώ (γιατί άραγε;) και πιστεύω (ακόμη περισσότερο γιατί;)

     

    Δεν με ενδιαφέρει τι (λέει καθένας για το τι) είναι τέχνη και τι δεν είναι. Μ' αρέσει να σκέφτομαι ότι ούτε και η τέχνη ενδιαφέρεται. Μ' αρέσει να σκέφτομαι ότι με υπερβαίνει, ότι υπάρχω μέσα της - ίσως είναι πιο κοντά στην αλήθεια αυτό, από όσο το ότι η τέχνη υπάρχει γύρω μου. Το ίδιο συμβαίνει με τη γλώσσα - και με τον κόσμο τον ίδιο.

     

    Να δεις πώς το έλεγε ο ποιητής: Nicht wie die Welt ist, ist das Mystische, sondern dass sie ist. (Not how the world is, is the mystical, but that it is.)

  13. Ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που αγαπούν τα Μουσεία, τη βρίσκουν με μούμιες, πίνακες και αγάλματα και θεωρούν πως θα ήταν μια πάρα πολύ ωραία ιδέα αν τα μουσεία παγκοσμίως έκαναν ανταλλαγές περιεχομένου ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε ΟΛΟΙ να έχουν πρόσβαση στην ιστορία και να μην χρειάζεται να πάνε μέχρι την Ιαπωνία για να δουν ένα πραγματικό κατάνα. Εντούτοις δεν άρχισα να γράφω για να μεταφέρω τις "επαναστατικές" μου πεποιθήσεις σχετικά με τον πανανθρώπινο πολιτισμό. Σκοπός μου είναι να περιγράψω λίγο το Ιστορικό Μουσείο της Στοκχόλμης. Όχι τόσο για αυτά που δείχνει, όσο για αυτά που λέει και αυτά που ρωτάει. Ναι, αυτό το Μουσείο υποβάλλει διαρκώς τον επισκέπτη στην επίπονη διαδικασία της σκέψης.

     

    Η πρώτη επίσκεψη στο Historiska έγινε σχεδόν "τυχαία", όταν είχαμε την χαρά να φιλοξενούμε τον Nirgal. Μιας και το Vasa (το παλαιότερο πλοίο που ανασύρθηκε ολόκληρο μετά από ναυάγιο και έχει μετατραπεί σε Μουσείο) ήταν κλειστό για λόγους συντήρησης και το Nordiska είναι λίγο πιο λαογραφικό, καταλήξαμε στο Historiska.

     

    Κάναμε αρχή με τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα (απ' το 4000 π.Χ μέχρι και την εποχή των Βίκινγκ), σκελετούς, κοσμήματα, εργαλεία, υφάσματα και τα λοιπά. Η παρουσίαση ήταν πολύ καλή, αν και σχετικά σύντομη, καθώς, όπως και να το κάνουμε, η Σκανδιναβία δεν είχε να επιδείξει τίποτα ιδιαίτερο από πολιτισμικής άποψης τω καιρώ εκείνω.

     

    Και μετά περάσαμε στο πρώτο σοκ: ένας ευρύχωρος διάδρομος με καθίσματα και παιχνίδια για τα παιδιά και στην αριστερή του πλευρά πόρτες που οδηγούσαν σε θεματικά δωμάτια. Προφανώς δεν ήταν αυτό το σοκ, αν και ο χώρος ήταν μοντέρνος κι ευχάριστος. Το σοκ ήταν στις επιγραφές που υπήρχαν στην είσοδο κάθε δωματίου και περιγράφουν το θέμα που πραγματεύεται. Όπως, φερ' ειπείν, η οικογένεια και η δομή της, οι ρόλοι των φύλων, η σεξουαλικότητα, η αναπηρία, η έννοια και τα πρότυπα της ομορφιάς, η δύναμη και η πίστη, η σχέση του πολιτισμού με το περιβάλλον, η μετανάστευση, το πώς αλλάζει η Ιστορία ανάλογα με το ποιος την αφηγείται, πώς κρίνουμε την Ιστορία με βάση το παρόν, πώς κατηγοριοποιούμε την σπουδαιότητα προσώπων και αντικειμένων, τόσο στην Ιστορία, όσο και στην καθημερινότητα. Κάθε δωμάτιο φέρνει τον επισκέπτη αντιμέτωπο με τις ιδέες, τις γνώσεις και τις προκαταλήψεις του, με αυτά που θεωρεί δεδομένα κι αυτά που νομίζει πως ξέρει, με τις επιπτώσεις που έχει η κάθε του πράξη στην Ιστορία. Το Μουσείο αυτό, για τον επισκέπτη που θέλει να σκεφτεί, είναι ένας υπέροχος πονοκέφαλος ιδεών και μια δημιουργική σύγκρουση με τον εαυτό του.

     

    Το δεύτερο σοκ ήταν μια υπέροχη και τόσο απλή ιδέα που κάνει κάθε Έλληνα με 4000 χρόνια πολιτισμού και ιστορίας να ουρλιάξει "ΓΙΑΤΙ;;;;": μια αίθουσα παιχνιδιού. Το παιχνίδι είναι να βρεις αρχαιολογικά ευρήματα, να τα αξιολογήσεις και να τα τοποθετήσεις εκεί που ανήκουν. Το μέρος έχει σκάμματα με διαφορετικό είδος χώματος και άμμου (γιατί, προφανώς, είναι από διαφορετικές περιοχές) και πρέπει να πας στο κατάλληλο, να σκάψεις με τα χέρια σου, να βρεις το "εύρημα", να το καθαρίσεις προσεκτικά με το βουρτσάκι για να μην χαλάσει, να το πας στο "εργαστήρι" για να βρεις από ποια εποχή είναι και να το βάλεις στην κατάλληλη θήκη. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε ΕΝΑ παιδί που δεν θα έπεφτε με τα μούτρα στο σκάμμα, γεμάτο ενθουσιασμό, που δεν θα μπολιαζόταν με αγάπη για την ιστορία, αντί να θεωρεί πως ένα Μουσείο είναι ένα στείρο και νεκρό μαυσωλείο.

     

    (Γενικά το Historiska είναι human-friendly και, κυρίως, children friendly. Εκτός από κόκκαλα και τέτοια που βρίσκονται πίσω από βιτρίνες, όλα τα υπόλοιπα μπορείς να τ' αγγίξεις και υπάρχουν επιγραφές που λένε: please touch. Επίσης έχει έναν κήπο με Βικινγκοσκηνές που μπορούν να παίξουν τα παιδιά, διάφορα μεγάλα παιχνίδια διάσπαρτα μέσα στο μουσείο, κουίζ για τα πιο μεγάλα, αλλά και γενικά οι γονείς τ' αφήνουν να τρέχουν και να παίζουν και να γελάνε. Είναι υπέροχο το πόσες φορές σταματάνε μπροστά σε κάτι που τους κάνει εντύπωση και ρωτάνε τι είναι, χωρίς να νιώθουν υποχρεωμένα να παρατηρούν το κάθε τι.)

     

    Η αίθουσα με την ιστορία των Βίκινγκ δεν ήταν σοκ. Ήταν προσεγμένη, όμορφη, γεμάτη, αλλά συνηθισμένη... μέχρι που ο επισκέπτης φτάνει σ' έναν χώρο που πραγματεύεται το πώς έχει χρησιμοποιηθεί η εικόνα των Βίκινγκ κατά περίσταση. Μια απ' αυτές ήταν μια αφίσα του ΒΠΠ, στην οποία οι Ναζί παρομοίαζαν το τάγμα τους με τους Βίκινγκ προκειμένου να στρατολογήσουν Νορβηγούς στρατιώτες. Ξερά, στεγνά, χωρίς χαϊδέματα, αυτή η ΤΕΡΑΣΤΙΑ αφίσα ήταν απέναντι απ' τα λέγκο Βίκινγκ.

     

    Και σαφώς πολλοί θα βγουν και θα πουν για τον "ουδέτερο" ρόλο της Σουηδίας στον ΒΠΠ και θα 'χουν δίκιο. Κοίτα, λοιπόν, όμως, που οι Σουηδοί, μέσα στο Ιστορικό τους Μουσείο, δεν ντρέπονται να πουν ούτε τι έκαναν, ούτε ότι ήταν λάθος. Στον πάνω όροφο του Μουσείου, ένας χρονολογικός διάδρομος πάει τον επισέπτη από εποχή σε εποχή κι από δεκαετία σε δεκαετία, μέχρι που φτάνει στον 20ο αιώνα. Κι εκεί λέει ξεκάθαρα ότι η Σουηδία επέτρεψε στην Γερμανία να περάσει κι έκανε τα στραβά μάτια. Ότι η Σουηδία προμήθευσε την Γερμανία με πρώτες ύλες. Και λέει ότι αυτό είναι ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό κομμάτι της ιστορίας που ακόμα προβληματίζει τους Σουηδούς. Δεν κρύβει. Δεν καλύπτει. Φέρνει τον επισκέπτη μπροστά στην ιστορική μαλακία και του τη δείχνει με το δάχτυλο. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μάθει απ' τα λάθη του χωρίς, πρώτα, να τα παραδεχτεί. Κι αυτό ήταν ένα ακόμα σοκ.

     

    Μέσα στο Historiska, η Ιστορία δεν είναι ωραιοποιημένη. Είναι όσο πιο ουδέτερη γίνεται. Βρίσκεται εκεί για να παίξει τον ρόλο του Σωκράτη. Σου δείχνει κάτι και σε ρωτάει ποιες είναι οι σκέψεις σου πάνω σ' αυτό που είδες, ποια τα συμπεράσματά σου και πώς τα έβγαλες.

     

    Χθες πήγα για δεύτερη φορά, μαζί με τον Άλεξ που δεν το είχε δει. Είμαστε σίγουροι ότι θα ξαναπάμε. Ότι θα πάμε κι άλλο κόσμο εκεί, όσους έρθουν να μας επισκεφτούν. Όχι γιατί έχει ΤΑ εκθέματα. Δεν είναι μόνο αυτός ο ρόλος ενός Μουσείου. Είναι πρόκληση για προβληματισμό για έμπνευση, για αμφισβήτηση. Δεν δίνει μόνο γνώση. Απαιτεί σκέψη.

     

    http://www.historiska.se/

  14. big fat words

    • 1
      entry
    • 13
      comments
    • 1541
      views

    Recent Entries

    Big Fat Pig
    Latest Entry

    Είναι πρωί, έχεις μόλις κάτσει στο γραφείο με φρέσκο καφέ στο φλυτζάνι για να πάρεις λίγο κουράγιο. Αρχίζεις να ελέγχεις τα email σου. Είναι πολύ νωρίς όμως κι απλά ξεφορτώνεσαι μερικά spam που τρύπωσαν στα εισερχόμενα και πετάς newsletters (στα οποία δεν θυμάσαι καλά-καλά γιατί γράφτηκες). Όμως, κοίτα: κατεβαίνει και κάτι άλλο. Αργά-αργά. Είναι κάτι μεγάλο. Κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατέβηκε.

     

    Ελέγχεις τον αποστολέα, είναι πελάτης σου, ελέγχεις το θέμα: «uRGENT διόρθωση!!!!!» Φαίνονται εντάξει και ανοίγεις το μήνυμα. Είναι μια φωτογραφία. Μεγάλη-μεγάλη, την αναγνωρίζεις αμέσως φυσικά. Ναι, γιατί λίγες μέρες πριν την είχες βάλει «σαλόνι» στο έντυπο του πελάτη.

     

     

    infodump

    Ο πελάτης:
    όχι μικρή μεταφορική & logistics (όπως λέγονται πια) εταιρεία.

    Η φωτογραφία:
    εργάτες, ντυμένοι καθαρές φόρμες, μπατζάκια με τσάκιση και το λογότυπο της εταιρείας να φιγουράρει κατάστηθα, ξεφορτώνουν δέματα από ένα κλαρκ σε τεράστια αποθήκη.

     

     

    Δεν υπάρχει κανένα σχόλιο, καμία οδηγία κι αναρωτιέσαι γιατί στην έστειλαν. Είχαν συμφωνήσει να τη βάλουν στο σαλόνι γιατί είναι καλοστημένη, καθαρή, με ωραία κίνηση που δίνει αίσθηση ταχύτητας, υπευθυνότητας, νοικοκυροσύνης, αξιοπιστίας... Μη λέμε κι άλλα, καταλαβαίνετε. Απλά ελπίζεις να μην θέλουν να την αλλάξουν γιατί σου αρέσει έτσι όπως έχει στηθεί στο έντυπο, άσε που δεν έχεις καμία διάθεση, φτου κι απ' την αρχή, να επιχειρηματολογείς υπέρ της μίας ή της άλλης λύσης.

     

    Κάπου εκεί, χτυπάει και το τηλέφωνο. Αναγνωρίζεις αμέσως το νούμερο. Είναι ο πελάτης. Ναι, αυτός με τη φωτογραφία. Το σηκώνεις, τι άλλο;

     

    - Πήρες τη φωτογραφία; ρωτάει η γνώριμη γυναικεία φωνή όλο αγωνία.

    - Καλημέρα, Μαρία. Την πήρα.

    - Αχ, ωραία, γιατί θέλουμε μια διόρθωση.

     

    Τι μπορεί να θέλουν; Τη φωτογραφία την έχεις ακόμα ανοιχτή μπροστά σου και την κοιτάζεις· είναι μια χαρά.

     

    - Τι διόρθωση βρε, Μαρία; Η εικόνα είναι τέλεια.

    - Όχι, δηλαδή, ναι, η φωτογραφία είναι μια χαρά και μας αρέσει πολύ αλλά, να... Μωρέ, βλέπεις αυτόν εκεί τον εργάτη; Τον δεύτερο από αριστερά; Που σηκώνει το χέρι;

     

    Εστιάζεις την προσοχή σου στον εργάτη, τον δεύτερο από αριστερά που σηκώνει το χέρι, και ψάχνεις το ψεγάδι. Τίποτα.

     

    - Τι έχει; Δεν βλέπω τίποτα περίεργο, λες ενώ αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως θα έπρεπε τελικά να μην αναβάλλεις κι άλλο το ραντεβού με το γιατρό. Στο 'χε πει: καμιά φορά η πρεσβυωπία αναπτύσσεται ραγδαία.

    - Να μωρέ, λέει η κοπελίτσα απ' την άλλη και αμέσως χαμηλώνει την ένταση της φωνής της. Είναι πακιστανός αυτός και είναι πολύ σκούρος. Μήπως θα μπορούσες να τον ξανοίξεις; Να μην φαίνεται ότι είναι ξένος...

     

     

    --

    Το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ευτυχώς, δεν συνέβη σε μένα, αλλά σε συνάδελφο. Και, δυστυχώς, δεν ξεκαθαρίστηκε: πόση διόρθωση χρειαζόταν για να γίνει άνθρωπος; Χρειαζόταν άραγε ξανθά μαλλιά και λευκό δέρμα με φακίδες ή το λευκό δέρμα θα αρκούσε; Δεν είμαι σίγουρος, γιατί καμιά φορά, ξέρεις, αυτοί οι μετανάστες έχουν κι αυτό το βλέμμα που τους προδίδει.

  15. Nirgal's Blog

    • 1
      entry
    • 4
      comments
    • 93
      views

    Recent Entries

    blog-0398936001364004198.jpg

    Κυρίες και κύριοι,

     

    έκτη ημέρα στη Σουηδία.

     

    Τελικά δε μιλάνε όλοι οι Σουηδοί αγγλικά. Αυτή ήταν αναμενόμενο βέβαια, απλώς στις πρώτες ημέρες δεν είχε τύχει να το διαπιστώσω. Καθώς επισκέφτηκα αρκετές εταιρείες, τόσο κατασκευαστικές, όσο και ιδιωτικές ευρέσεως προσωπικού (όχι ενοικίασης), χρειάστηκε να συνομιλήσω με διάφορους στο δρόμο. Στις εταιρείες (γραφεία και βιοτεχνίες), όσους κι αν συνάντησα, η συνεννόηση γινόταν στα αγγλικά και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Στο δρόμο συνάντησα και κάποιους οι οποίοι, αν και χαμογελαστοί, δεν γνώριζαν αγγλικά.

     

    Επισκέφτηκα αρκετά από τα προάστια της πρωτεύουσας, όπως και κάποιες περιοχές του κέντρου. Τα εργοτάξια είναι συχνό θέαμα. Επίσης τα μαγαζιά έχουν κίνηση. Η οικονομία κινείται. Αυτή η κατάσταση μου έδωσε θάρρος και εν μέρη οι προσδοκίες μου επαληθεύτηκαν. Δουλειές υπάρχουν. Ζήτηση υπάρχει. Το πρόβλημα είναι η γλώσσα. Ακόμα και σε τομείς όπως αυτός της κατασκευής, η γλώσσα είναι για τους περισσότερους εργοδότες προαπαιτούμενο.

     

    Αλλά ακόμα κι αν κατέχεις τη γλώσσα δε σημαίνει ότι έχεις τη δουλειά στο τσεπάκι σου. Στη Σουηδία υπάρχει το εξής φαινόμενο: από τη στιγμή που θα γίνει η πρόσληψη, η απόλυση είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Η θέση εργασίας δεν κερδίζεται εύκολα (ο υποψήφιος εργαζόμενος θα εξεταστεί και θα ελεγχθεί από τον εργοδότη, ώστε ο τελευταίος να είναι σίγουρος ότι δεν παίρνει γουρούνι στο σακί) και κάποιες φορές (σχεδόν τις μισές) θα υπάρξει και μια δοκιμαστική περίοδος έξι μηνών. Γι' αυτό και όλες οι θέσεις εργασίας διεκδικούνται αρχικά μέσω βιογραφικών, και στη συνέχεια καλούνται για συνέντευξη όσοι έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον.

     

    Γι' αυτό το λόγο δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν οι επισκέψεις μου εκτιμήθηκαν ως θετικές από όσους συνάντησα. Σε γενικές γραμμές αυτή η τακτική δε συνηθίζεται εδώ πάνω, και δεν μπορώ να ξέρω αν αυτή η "παραβίαση πρωτοκόλλου" κρίθηκε ως "απεγνωσμένη προσπάθεια για να βρω εργασία". Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι οι περισσότεροι με δέχτηκαν με χαμόγελο, πήραν το βιογραφικό μου και μου έδωσαν την κάρτα τους. Λίγοι ήταν αυτοί οι οποίοι δε δέχτηκαν το βιογραφικό μου, τονίζοντάς μου ότι η Σουηδική γλώσσα είναι "εκ των ων ουκ άνευ". Ακόμα λιγότεροι (δύο) μου είπαν ότι στον κατασκευαστικό τομέα υπάρχουν αλλοδαποί εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται χωρίς να μιλάνε Σουηδικά.

     

    Αυτά σχετικά με τις προσπάθειές μου στην αγορά εργασίας.

    Σχετικά με την καθημερινότητα των Σουηδών:

    Τα πράγματα εδώ δεν είναι όπως μου τα περιέγραφαν όσοι είχαν έρθει για λίγο ή όσοι μένουν (ή έμειναν) για αρκετό καιρό.

    Είναι πολύ ΚΑΛΥΤΕΡΑ! Δυστυχώς...

    Λέω "δυστυχώς", γιατί κάθε νέο στοιχείο που μαθαίνω για το πως λειτουργούν τα πράγματα εδώ πάνω, τόσο με κάνει να στενοχωριέμαι για το πως τα έχουμε καταφέρει στο νότο.

    Εντάξει, ο καιρός στην Ελλάδα είναι απλά ΤΕΛΕΙΟΣ! Εδώ το σχεδόν ανυπόφορο κρύο είναι τόσο συνηθισμένο, όσο και η αναπνοή. Είναι καθημερινό. Για όποιον όμως μπορεί να σφίξει τα δόντια και να το αντέξει, και ταυτόχρονα να αφήσει πίσω του τον κουτοπόνηρο και χαοτικό τρόπο ζωής που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα, τότε η συμβουλή μου είναι: μάθε Σουηδικά και ανέβα.

    Όπως πολύ σωστά έχει πει ο Άλεξ (σύζυγος της Χριστίνας) στους συναδέλφους του Σουηδούς: "Σας σώζει ο καιρός. Αν είχατε καλύτερο θα είχαν έρθει όλοι".

     

    Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω.

    Η Χριστίνα και ο ΆΛεξ, αν και δεν είναι Σουηδοί υπήκοοι (θα μπορούν να γίνουν σε πέντε - επαναλαμβάνω: πέντε!!! - χρόνια παραμονής και εργασίας εδώ), έχουν (από την πρώτη ημέρα έκδοσης ΑΦΜ) δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές! Τι πιο φυσιολογικό! Η απλή λογική λέει ότι από τη στιγμή που ζεις και εργάζεσαι σε αυτήν τη χώρα και πληρώνεις κρατικούς και δημοτικούς φόρους, έχεις το δικαίωμα να εκφραστείς μέσω των δημοτικών εκλογών, γιατί πολύ απλά "σου παίρνω τα λεφτά, οπότε κι εσύ μπορείς να μου δείξεις με την ψήφο σου αν νιώθεις καλά με όσα κάνω στη γειτονιά σου"!

     

    Έχουν αλλάξει τρία σπίτια και δύο δήμους. Κάθε φορά που άλλαζαν δήμο, οι δημοτικές αρχές ενημερώνονταν αυτόματα μέσω της εφορίας και λίγες ημέρες αργότερα λάμβαναν μέσω ταχυδρομείου έναν φάκελο "καλωσορίσματος" από τον δήμο, μέσα στον οποία, εκτός από κάποια ενημερωτικά φυλλάδια, τους δινόταν και μια λίστα με τα καταστήματα της περιοχής και εκπτωτικά κουπόνια για να χρησιμοποιήσουν στις τοπικές αγορές.

    Τι πιο απλή κίνηση για να υποστηρίξεις την τοπική αγορά.

    Όταν τα παιδιά χρησιμοποιούσαν τα κουπόνια, οι καταστηματάρχες, αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν να κάνουν με νέους πελάτες, τους ξεναγούσαν στα καταστήματά τους για να τους ενημερώσουν για τα προϊόντα.

     

    Από τη στιγμή που κάποιος καταφέρει να γραφτεί στην εφορία και να εκδώσει Σουηδικό ΑΦΜ (πράγμα όχι και τόσο εύκολο), αυτομάτως έχει διάφορα προνόμια και προσφορές. Έχει την αμέριστη, έμπρακτη και καθημερινή βοήθεια του κράτους.

    Αν δε γνωρίζει τη γλώσσα, έχει δικαίωμα σε δωρεάν μαθήματα.

    Αφού περάσει κάποιες εξετάσεις και αποκτήσει κάποιο επίπεδο (περίπου το αντίστοιχο Lower των Αγγλικών), έχει το δικαίωμα να παρακολουθήσει μαθήματα σε σχολές του Σουηδικού ΟΑΕΔ (υδραυλικός, δημοσιογράφος, τεχνικός υπολογιστών, κλπ). Όσο διαρκούν οι σπουδές, ο φοιτητής ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ!!!

    Ναι, δεν κάνω πλάκα, δεν έχω πάρει ναρκωτικά, δεν έχω τον Σβεν δίπλα μου να με απειλεί με ένα πιστόλι στον κρόταφο.

    Η λογική εδώ είναι η εξής: Τι να τον κάνω τον πολίτη κηφήνα; Αφού με τον α ή β τρόπο απέκτησε ΑΦΜ, αλλά δεν βρίσκει/ξέρει-να-κάνει κάποια δουλειά, ας του μάθω εγώ (το κράτος) κάποια τέχνη, ώστε μεθαύριο να προσφέρει στην κοινωνία. Για να τον βοηθήσω (και να τον δελεάσω) τον πληρώνω να μάθει. Αύριο, που θα δουλέψει, θα μου επιστρέψει όσα του πρόσφερα, μέσω της εργασίας του και των φόρων του.

     

    Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι κάφροι που ουρλιάζουν ότι σε λίγο η χώρα θα γεμίσει μικρά αλλοδαπά, ενώ οι ορίτζιναλ Έλληνες πάσχουν από υπογεννητικότητα. Τι περιμένουν, όταν το ελληνικό κράτος τιμωρεί τα ζευγάρια που κάνουν παιδιά;

    Εδώ πάνω, οι ξανθοί βάρβαροι δικαιούνται σε δεκαοκτώ (18) μήνες άδειας μετά την εγκυμοσύνη. Τη δεκαοκτάμηνη άδεια τη μοιράζονται η μαμά και ο μπαμπάς όπως νομίζουν. Επίσης, αυτοί οι βρομιάρηδες δείχνουν μια έφεση στα μεταχειρισμένα (δεύτερο χέρι, όπως τα λένε) πράγματα και ρούχα. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο, οι νέοι γονείς, αντί να αγοράσουν καινούργια ρούχα για τα μωρά τους, να αγοράσουν από καταστήματα "δεύτερο χέρι". Όταν τα παιδιά τους μεγαλώσουν (για όσους ξέρουν, τα μωρά έχουν την τάση να αλλάζουν μέγεθος ρούχων ανά μήνα - τα μούλικα), οι γονείς πολύ απλά επιστρέφουν (ή πουλάνε σε κάποια μικρή τιμή) τα ήδη πολλές φορές μεταχειρισμένα ρουχαλάκια, και αγοράζουν το επόμενο μέγεθος. Με αυτόν τον τρόπο γλιτώνουν πολλά χρήματα σε αγορές πραγμάτων τα οποία θα καταντήσουν άχρηστα εντός λίγων εβδομάδων/μηνών. Εννοείται ότι γίνονται και αγορές ολοκαίνουργιων (εξάλλου με αυτόν τον τρόπο ανανεώνεται και η αγορά μεταχειρισμένων), αλλά σε πολύ μικρότερο ποσοστό, απ' όσο γίνεται στην Ελλάδα.

    Κάτι άλλο που έμαθα είναι ότι εδώ πάνω οι βρομιάρηδες χρησιμοποιούν ευρέως αντί για πάνες, ειδικά υφασμάτινα βρακάκια για μωρά, τα οποία πλένουν όποτε τα μωράκια τα χέσουν. Προσωπικά δεν ξέρω, αλλά όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το μήνυμα έχετε παιδιά, μάλλον μπορείτε να υπολογίσετε πόσα χρήματα θα είχατε γλιτώσει αν κάνατε το ίδιο.

     

    Βέβαια, θα μου πείτε: "Ξέρεις ρε μεγάλε πόσο νερό θα έπρεπε να καταναλώνω για να πλένω τις κουράδες των μωρών;" Κάποιοι άλλοι θα πρόσθεταν: "Εγώ ξεσκατίζω δύο πανομοιότυπους κώλους. Φαντάζεσαι το νερό που χρειάζομαι;"

    Εδώ πάνω το νερό είναι σχεδόν δωρεάν. Όπως ακριβώς το διαβάσατε. Σε αυτή τη σύγκριση δε φταίει η Ελλαδίτσα. Οι κερατάδες εδώ πάνω έχουν ανεξάντλητη πηγή καθαρού νερού: τα χιόνια.

     

    Κόστος ζωής.

    Κάποιες τιμές σε προϊόντα σούπερ-μάρκετ (έχω κάνει μετατροπή σε ευρώ):

    Ρύζι μπαρμπα-μπεν σε σακουλάκια (4 σακουλάκια/κουτί): 3.55

    Χυμός πορτοκάλι, βιολογικός (1 λίτρο): 2,40

    Μανιτάρια ολόκληρα (αγορά από μανάβικο του σούπερ μάρκετ): 8,15/κιλό

    Εξάδα αυγών: 1,55

    Μοτσαρέλα 250γρ: 3,55

    Κρεμμύδια: 0,80/κιλό

    Tομάτες: 3,50/κιλό

    Ψωμί σε φέτες: 3,30/κιλό

    Παξιμάδια σταρένια συσκευασμένα 1 κιλό: 2,85

    μπανάνες: 2,37/κιλό

    μανταρίνια: 3,17/κιλό

    κόκκινες φακές 800γρ: 2,60

    μπισκότα μπράουνις: 1,19

     

    Ζεστή σοκολάτα ρόφημα, σε καφετέρια στο κέντρο: 5 ευρώ

     

    Αμόλυβδη 95: 2,35/λίτρο

     

    Εβδομαδιαίο εισιτήριο για όλες τις συγκοινωνίες (μετρό, τραμ, λεωφορεία, προαστιακός): 35 ευρώ. Ακριβές, αλλά τις χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι. Ελάχιστοι χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητά τους. Η κίνηση στο κέντρο (ώρα αιχμής) είναι ελάχιστη.

     

    Ιατρικές παροχές ολοκληρωμένες με ελάχιστη (κατά περίπτωση - ίσως και μηδενική) συμμετοχή. Η κοπέλα του ζευγαριού που με φιλοξενεί, χρειάστηκε πριν λίγους μήνες να κάνει εξετάσεις στο γόνατό της. Έβγαλε ακτίνες. Όταν ζήτησε να τις παραλάβει την ενημέρωσαν ότι έχουν καταχωρηθεί στον ιατρικό της φάκελο και ότι ο ορθοπεδικός που θα την εξετάσει έχει ήδη λάβει αντίγραφο μέσω e-mail!!! Άντε γεια!!!

    Σημείωση: αλλού έκανε την ακτίνα και άλλη ημέρα τη δέχτηκε ο ορθοπεδικό στο ιατρείο του.

     

    Η εφορία παρακρατείται από το μισθό. Όταν υπογράφεις σύμβαση, ενημερώνεσαι για το μικτό ποσό. Κάθε μήνα λαμβάνεις το καθαρό. Ενημερώνεσαι για τους φόρους κάθε τέλος του έτους, όταν η εφορία στέλνει ενημερωτικό και ζητάει απλώς την υπογραφή σου, ως επιβεβαίωση ότι όσα αναγράφονται είναι ακριβή.

     

    Αυτά μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Είναι και μια ώρα δύσκολη, αλλά ευτυχώς αύριο είναι Σάββατο. Εδώ τηρείται ευλαβικά η πενθήμερη εργασία, 39 ωρών. Κάποιοι εργάζονται και τα ΣΚ, αλλά έχουν άλλες ημέρες να καθίσουν.

     

    Α! Ο κ.ο.κ. (κώδικας οδικής κυκλοφορίας, για όσους το ξέχασαν) επίσης τηρείται ευλαβικά. Οι οδηγοί δίνουν ΠΑΝΤΑ! ΠΑΝΤΑ! ΠΑΝΤΑ! (δε μιλάω για τα ασπρόμαυρα αρκουδάκια) προτεραιότητα στους πεζούς. Εδώ δεν κερδίζει όποιος ελέγχει τον μεγαλύτερο όγκο, αλλά τον μικρότερο, δηλαδή ο πεζός.

     

    Τα συμπεράσματα δικά σας.

     

    Αυτή η κοινωνία έχει επενδύσει στο μέλλον. Τα νέα μέλη της μεγαλώνουν ως ενεργά μέλη ενός συνόλου και όχι ως αποκομμένες ατομικές οντότητες. Οι Σουηδοί είναι κάργα πολιτικοποιημένοι (όχι κομματόσκυλα - μην τα μπερδέψετε).

     

    Ειλικρινά, με ενοχλεί που μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω την Ελλάδα με τη Σουηδία. Ίσως είναι άδικο. Αλλά δεν το κάνω γιατί το θέλω. Απλώς διαπιστώνω τόσα πράγματα εδώ, τα οποία φαίνονται τόσο αυτονόητα, που η σύγκριση απλώς αναδύεται από μέσα μου χωρίς να το επιδιώκω. Σκεφτείτε: πόσα από αυτά που περιέγραψα είναι διαδικασίες που απαιτούν κάτι περισσότερο από καλή θέληση για να πραγματοποιηθούν. Πόσα; Δεν απαιτούν ούτε υψηλή τεχνολογία, ούτε βαριά βιομηχανία, ούτε εξωγήινη νοοτροπία. Απαιτούν τρία πράγματα: όραμα, ανυστερόβουλη θέληση και προτεραιότητα στο "εμείς" και όχι στο "εγώ". Στην Ελλάδα δεν έχουμε κανένα από τα τρία.

     

    Αυτά προς το παρόν.

     

    Οι ανταποκρίσεις θα συνεχιστούν.

     

    Σταμάτης

    ΥΓ1. Μου ήταν αδύνατο να γράψω χωρίς τη χρήση τόσων θαυμαστικών. Συγχωρέστε με.

     

    ΥΓ2. Εντύπωση από τη χώρα: πολύ καλή, αν εξαιρέσω το κρύο που είναι από τον Τιτάνα (για όσους δεν ξέρουν: παγωμένος δορυφόρος του Κρόνου)!

    ΥΓ3. Εχθές το βράδυ, πέρασε δίπλα από το παράθυρο του σπιτιού ένα ελάφι. Τσάι πίναμε, όχι LSD. Το ελάφι έκανε τη βόλτα του από το διπλανό δάσος. Κανείς μαλάκας δε βγήκε να το πυροβολήσει και έτσι χάθηκε η ευκαιρία να φάμε παϊδάκια ελαφίσια. Δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία, γιατί έπρεπε να μαζέψω πρώτα το σαγόνι μου και έτσι έχασα πολύτιμο χρόνο.

  16. In the service of hope

    • 2
      entries
    • 12
      comments
    • 179
      views

    Recent Entries

    Νεότερος, είχε τύχει να δω μία ταινία anime στην τηλεόραση της οποίας το όνομα μου διαφεύγει. Θυμάμαι ότι είχε να κάνει με ένα τεράστιο πνεύμα/προστάτη του δάσους που είχε κεφάλι ελαφιού (μαζί με τα κέρατα - το οποίο πεθαίνει στο τέλος), και έναν τύπο που τον βάραινε μία κατάρα (αν θυμάμαι καλά είχε ένα είδος ταττού στη μία πλευρά του κορμιού του που τον σκότωνε αργά). Αν γνωρίζει κανείς το όνομά της θα εκτιμούσα ιδιαίτερα την πληροφορία. (παίζει μπουκάλι σπιτικό κρασί για reward )

    Υ.Γ. νομίζω ότι ανήκει σε μία σειρά ταινιών με το ίδιο θέμα, αλλά με διαφορετικούς ήρωες και καταστάσεις.

  17. Η ώρα της αυτοκριτικής. chinese.gif

    Are you too sarcastic for your own good?

    Quick check:

    Do you:

     

    • Roll your eyes at every "hipster" who, by most accounts, is just a person trying (successfully or not) to dress fashionably?
    • Primarily complain about how horrible people/things are on Facebook/Twitter?
    • Get angrier every passing moment that you stand in line at the grocery store, or have to wait for your check to arrive at a restaurant?
    • Find you're constantly frustrated with coworkers who don't "get it?"
    • Comment angrily on blogs, videos, and other web sites (usually beginning with "ummm" and ending with "just saying?")
    • Feel like it's okay to be a complete jerk, as long as you're "witty" about it?

    More here.

    Εγώ, guilty as charged (καλά, όχι σε όλα). Εσείς; laugh.gif

  18. Multiverse

    • 1
      entry
    • 0
      comments
    • 47
      views

    Recent Entries

    Sometimes I wonder where all those moments disappeared, lost in the wilderness of time, before we got to discover our new and improved social identity. With this portable, handy appliance that freezes time and space in a single piece of glossy paper we were once bringing some of our journeys back to our friends and family, sharing with them what seemed like some of our happiest moments.

     

    But then time came that our view of the world got twisted. Most of our friends, most of the time, could only produce some characters for us on a screen. The same screen we watched movies on, we read articles and stalked our favorite person of the day. When we drifted away from reality, a new kind of connection arose. Was it a better one? No one knew. Opinions diverged, and so did people. In a final effort to find our better half, in a sea of halves, in a sea of people struggling to feel connected, in connections that dissolved the barriers of distance, we created new barriers, of the kind we could never imagine.

     

    And so it had started, with no return, this new and improved version of connection. Until one day we found ourselves having fun outside of the virtual world where we could experience true human contact. But this contact was no longer satisfactory. Its inadequacy to move us was unspoken, undetected and yet deeply felt. We had to share it with the whole sea of our other halves, our potential halves in a future connection that would actually never come. We were so much adrift from that foreign, unvirtual experience, that opting for not capturing it would maybe mean losing it forever. And so, with every experience barely inscribed in our memories, we return to our base and we get our feedback.

     

    Such a pity. We almost feel imprisoned. Impelled to share. As if not doing would erase a whole memory. And yet, by doing, we remind ourselves of that single point in time every day of our lives. We are forced to watch it, and return to it, even when we don’t feel like it and all we want is to connect. Such a pity. Such a good memory, however mild it was, to be forced into compulsory repetition. To emerge in seemingly random moments, like a tune that gets stuck in your head. Irresponsive and numb, you think, ‘maybe it’s better if I delete it’.

     

     

  19. Ας επεκτείνουμε τη λίστα μας. Όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Nihilio, υπάρχει τρόπος να εισέλθω στην ψυχολογία του χαρακτήρα μου, αρκεί να κάνω τις σωστές ερωτήσεις.

     

    Από τα τρία likes & dislikes προσπαθώ να απαντήσω σε ερωτήσεις με γνώμονα το "Γιατι;"

     

    Ας δούμε λίγο ένα παράδειγμα:

     

    Ο Δημήτρης είναι έφηβος, ανάπηρος, αλλά ιδιοφυία στα μαθηματικά.

     

    Του αρέσει να τρέχει στο λιβάδι

    Του αρέσει να μιλάει με την κόρη του

    Του αρέσει να πηγαίνει στο γυμναστήριο

     

    Ε...εχέμ... Είναι σαφές ότι ή στραβός είναι ο γιαλός εδώ ή στραβά αρμενίζουμε. Τα Likes & dislikes έρχονται σε τρομερή σύγκρουση με κάποια "εξωτερικά" χαρακτηριστικά.

     

    Άρα σε πρώτο βαθμό ελέγχω τη λίστα μου για τυχόν αβλεψίες και λάθη, Εδώ μπορεί να αλλάξει κάπως η λίστα ή να νιώσω ότι χρειάζεται να προσθέσω κάποια πράγματα.

    Δεν είναι κακό αλλά θα μπορούσα να ενεργήσω ως εξής:

     

    Θα πάω και ξεψυρίσω όλα μου τα χαρακτηριστικά. Γιατί στον Ντεκεροθ, τον Half-Orc βάρβαρο να μην αρέσει το αλκοόλ; Η, το φαϊ; Είναι 2.5 μέτρα πράσινου κρέατος. Και είναι Βάρβαρος. Πρέπει να έχει συμβεί κάτι πολύ δραστικό

    στη ζωή του για να το αιτιολογήσει. Από την άλλη, απλά και συνηθισμένα πράγματα τείνουν να γίνονται ανιαρά.

     

    Άρα καθήκον μου πλέον είναι να ελέγξω το κατά πόσον αυτός ο χαρακτήρας ανταποκρίνεται σε κάτι λογικό με βάση τη λίστα μου. Αν πιστεύω ότι μπορώ να τον βελτιώσω λίγο προσθέτοντας ή αφαιρώντας Likes & dislikes, ας το κάνω.

    Μετά, θα απευθυνθώ στη λίστα μου με την ερώτηση γιατί;

     

    Γιατί του αρέσει το καπέλο; Τον ενοχλεί ο ήλιος; Από άποψη; Του θυμίζει τον πατέρα του; Αν του θυμίζει τον πατέρα του, γιατί; Μήπως ήταν ξυλοκόπος; Μήπως αγρότης; Ένας ξυλοκόπος τι διδάγματα θα έδινε στο γιο του;

    Του αρέσει να παρακολουθεί τον κόσμο στην πλατεία; Γιατί; Γιατί βλέπει αμέτρητα μικρά μυρμήγκια έτοιμα να τον υπακούσουν; (Χίτλερ κι έτσι) Γιατί δε μπορεί τη μοναξιά; Υπήρξε πολύ μόνος του στη ζωή; Γιατί;

     

    Όπως φαίνεται εμβαθύνουμε απότομα και πολλές φορές ανεξέλεγκτα. Είναι καλό και κακό αυτό. Αρκεί να θυμόμαστε να ελέγχουμε που και που τι έχουμε γράψει.

     

    Πάμε να σας δω :)

  20. Ένα κοτόπουλο διασχίζει το δρόμο....

     

    ΕΡΩΤΗΜΑ: Γιατί διέσχισε το δρόμο;

     

     

    ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:

     

     

    ΠΛΑΤΩΝ: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται η αλήθεια.

     

     

    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Είναι στη φύση του κοτόπουλου να διασχίζει τους δρόμους.

     

     

    ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ: Κι όμως τον διέσχισε

     

     

    ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Ο σκοπός, να περάσει το κοτόπουλο το δρόμο, αγιάζει τα μέσα -όποια κι αν είναι αυτά.

     

     

    ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: Ηταν ιστορικά αναπόφευκτο.

     

     

    ΔΑΡΒΙΝΟΣ: Τα κοτόπουλα στο πέρασμα των αιώνων επιλέχτηκαν από τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους.

     

     

    ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΙΝΤ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι καταπιεσμένη.

     

     

    ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ: Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε κοτόπουλο θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.

     

     

    ΓΙΟΥΡΙ ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ: Για να πάει εκεί όπου κανένα άλλο κοτόπουλο δεν έχει πάει πριν.

     

     

    ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εμείς με σεμνότητα και ταπεινότητα εξασφαλίσαμε τις προϋποθέσεις σε όλα τα κοτόπουλα της Ελλάδος να διασχίζουν ανεμπόδιστα τους δρόμους, χωρίς παρέμβαση νταβατζήδων.

     

     

    ΜΠΙΛ ΓΚΕΙΤΣ: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο Chicken Office 2.011 που δεν διασχίζει μόνο το δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει και άλλα ενδιαφέροντα.

     

     

    ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΕΚΑΣ: Αξιοσέβαστο κοτόπουλο, χαίρομαι που η ελληνική σου παιδεία, σου επιτρέπει να περνάς το δρόμο με το ήθος και το κάλλος των αρχαίων μας προγόνων... Να προσθέσω επίσης, ότι είναι ντροπή και διασυρμός να χαρακτηρίζεται η Επανάσταση, Χούντα και το κοτόπουλο το γνωρίζει καλώς.

     

     

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Μόνο εγώ, εδώ στο Τηλεάστυ, τόλμησα να πω και να αποκαλύψω ότι το κοτόπουλο προήλθε από ισραηλίτικο αβγό...

     

     

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρέπει να αφουγκραστούμε τις σκέψεις και τις ανάγκες που έχει το κάθε κοτόπουλο. Να νοιώθει ότι έχει την ελευθερία να περπατάει στους δρόμους χωρίς τον φόβο των τροχοφόρων της δεξιάς!

     

     

    ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Το κοτόπουλο είναι τυχερό που δεν διασχίζει τον δρόμο που μένει ο κ. Πάγκαλος! Θα είχε γίνει θύμα της αχαλίνωτης όρεξής του!

     

     

    ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Οι αντεργατικές πολιτικές που ακολουθούν ΠΑΣΟΚ και δεξιά έχουν ωθήσει τα κοτόπουλα στους δρόμους.

     

     

    ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ω υπερφίαλη όρνις, ω πουλοκλαίουσα, περιπεσούσα στις υποανθρωπιστικοαναλυτικές σου διακυμάνσεις,πώς θα διασχίσεις τον σπαρμένο με οιοφαινάκες υποσχέσεις δρόμο, ω κνώδαλο;

     

     

    ΕΝΑΣ ΙΝΔΟΣ: Εμείς έχουμε αγελάδες που κάνουν το ίδιο.

     

     

    ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ Ν..Α.Σ.Α.: Στείλαμε πρώτα το κοτόπουλο για να μελετήσουμε τις συνθήκες διάβασης, πριν στείλουμε κάποιον άνθρωπο.

     

     

    Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ : Πιάσ'το γρήγορα πριν περάσει απέναντι.

     

     

     

    Θεοι του Ολυμπου! Τι email μου στελνουν!:rofl:

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.