Jump to content

Nihilio's Blog

Sign in to follow this  
  • entry
    1
  • comments
    5
  • views
    6,067

About this blog

just testing

Entries in this blog

Nihilio

Είχαμε μία ωραία κουβέντα με τη Βάσω (Tiessa) το Σάββατο για το ότι το sff.gr είναι μία ζωντανή ιστορία του χώρου και ότι στις σελίδες υπάρχει καταχωρημένο μέρος της πορείας του Ελληνικού Φανταστικού. Έτσι λοιπόν είπα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες λεπτομέρειες που ίσως να ενδιαφέρουν τον μελλοντικό ιστορίκο του χώρου:


Το Φθινόπωρο δεν ήρθε μόνο του, έφερε μαζί του και τη φθορά του αδηφάγου χρόνου. Το δασάκι είχε ρίξει για τα καλά τα φύλλα του, ήταν πια μέσα Οκτώβρη. Αυτό όμως δεν εμπόδιζε τους διάφορους ραχάτηδες να τριγυρνούν σε αυτό ή στη γειτονική παραλία με τα περιβόητα βότσαλά της.
Ένας από αυτούς ήταν και ο Νικήτας. Τα καλοκαίρια βάραγε δωδεκάωρα με δεκαεξάωρα στη γειτονική καντίνα και με τα μεροκάματα έβγαζε όλον τον υπόλοιπο χρόνο, διακοπάροντας όταν όλοι οι υπόλοιποι δούλευαν. Αλλά έτσι είχαν τα πράγματα.
Συχνά-πυκνά ερχόταν ως εδώ για να κάνει ένα τσιγάρο και να ατενίσει έρημη τον άλλοτε κατάμεστο τόπο εργασίας του. Και, στο πίσω μέρος του μυαλού του, έλπιζε να συναντήσει και το Πνεύμα που όλοι έλεγαν ότι στοίχειωνε την παραλία. Οι πιο πολλοί κούναγαν το κεφάλι και έλεγαν για μεθυσμένους Άγγλους που έβγαλαν από το μυαλό τοθυς νεραϊδικά π΄΄ιτα στο μεθύσι και στους μπάφους. Ο Νικήτας όμως θυμόταν πολύ καλά τον τρόμο στο βλέμμα ενός Ολανδού που είχε αντικρίσει Εκείνο το προπερασμένο καλοκαίρι και το πόσο νηφάλιος ήταν κατά τα άλλα. Είχε πιει μόνο μια κοκακόλα αλλά τραύλιζε και έλεγε για νεραϊδοφωτιές και περίεργους ήχους. Από τότε η ανάμνηση είχε στοιχειώσει τον τριαντάχρονο πλέον Νικήτα και ο μπαμπούλας του σύδεντρου τον έδενε με τα δεσμά της μακάβριας περιέργειας, σαν δυστύχημα στην εθνική.
Η Εικοστή Ογδόη πλησίαζε και ο άντρας σκεφτόταν τις μαθητριούλες με τα πολύ κοντά μίνι να κάνουν την καθιερωμένη παρέλαση-οφθαλμόλουτρο, όταν άκουσε για πρώτη φορά το θόρυβο από τα φύλλα που έτριζαν πίσω του. Προσπάθησε να γυρίσει να κοιτάξει, αλλά ο τρόμος τον πάγωσε, τον κάρφωσε σα μαχαίρι στη ράχη
Αυτό είναι, σκέφτηκε.
Και ύστερα το θόρυβο των φύλλων το διαδέχτηκε ο θόρυβος των βοτσάλων, καθώς αόρατα πόδια έτρεχαν πάνω τους, κάνοντάς τα να χτυπάνε το ένα πάνω στο άλλο.
Γύρισε να κοπιτάξει, αλλά αυτό που αντίκρυσε δεν ήταν αυτό που περίμενε...

 

ΥΓ: 308 λέξεις. Έφτασα σπίτι 11:20, το είχα ξεχάσει :(

 

Ο βασικός λόγος που γύρισα σπίτι 11:20 εκείνη την ημέρα και έγραψα μόλις σε 10 λεπτά αυτό το έκτρωμα είναι το ότι, το ίδιο ακριβώς βράδυ είχα βγει με το Θανάση και την Αγάθα (πρόεδρο και ταμία του ΔΣ του ΦαντάστιCon) για να τους πω για το συνέδριο που ετοιμάζαμε και αν ήθελαν να γίνουν μέλη. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που μέρος τους τα ζήσατε το ΣΚ που πέρασε.

Sign in to follow this  
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.