Jump to content

Δυο αγελάδες γράφουν

  • entries
    56
  • comments
    302
  • views
    12,907

About this blog

a place of laughter and tears

Entries in this blog

 

Εργασία 2η: Ανάπυξη ενός θέματος

Η ανάπτυξη μιας κεντρικής ιδέας ή ενός μοτίβου: Μια περίληψη της 2ης Εργασίας του Chuck Palahniuk   Δείτε το θέμα με το οποίο θα ασχοληθείτε στην ιστορία σας ως ένα άλογο. Αυτό είχε μάθει και ο συγγραφέας στην σχολή της “επικίνδυνης γραφής”. Η ιστορία είναι το κάρο σας που είναι γεμάτο εμπορεύματα και εάν πρόκειται να το πάρετε οπουδήποτε θα πρέπει να το δέσετε σε κάποια άλογα αμέσως . Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να εισάγετε νωρίς ένα ή δυο μείζονα θέματα. Φροντίζοντας να μένουν μαζί σας σε όλο το ταξίδι .   Η κεντρική ιδέα υπάρχει σε εννοιολογικό επίπεδο ,και ως εκ τούτου είναι αφηρημένο και άυλο. Επίσης θα διαφαίνεται σε όλη την ιστορία σε πολλαπλά συγκεκριμένα και απτά σημεία. Ένα παράδειγμα είναι το θέμα της θνησιμότητας στο Fight Club. Αναφέρεται ρητά σε κάποια σημεία : "Across a long enough timeline, the survival rate for everyone drops to zero.”   Σε άλλα σημεία είναι πιο έμμεσες : «His name is Robert Paulsen…. " (O Big Bob γίνεται αντικείμενο σεβασμού αφότου σκοτώνεται .) Ακόμη και το σπάσιμο του ταμπού γύρω από τη βία στο Fight Club μπορεί να έχει τελικά να κάνει περισσότερο με το φόβο του θανάτου μας από οτιδήποτε άλλο . Αυτό είναι ένα θέμα . Ποια άλλα θέματα μπορείτε να αναγνωρίσετε ;   Για την εργασία , πηγαίνετε σε ένα πάρτι . Όσο είστε εκεί , ρίξτε το θέμα των φόβων της παιδικής ηλικίας. Μην το μεγαλοποιήσετε. Απλά βρείτε μια ευκαιρία να αρχίσετε να μιλάτε για τους δικούς σας παιδικούς φόβους . Δείτε εάν αυτό θα εμπνεύσει και άλλους να κάνουν το ίδιο . Ακούστε όσες περισσότερες ιστορίες μπορείτε για τους φόβους τους. Αργότερα, κρατήστε σημειώσεις και αρχίστε να αναμιγνύετε διαφορετικά κομμάτια από τις ιστορίες που ακούσατε σε μια δική σας ιστορία. Να θυμάστε ότι το θέμα της ιστορίας σας δεν χρειάζεται να φανεί με ένα προφανές τρόπο, αλλά θα πρέπει να εισάγετε κάποιες εκφάνσεις του θέματος σας από πολύ νωρίς . Στη συνέχεια, διάφορες παραλλαγές του ίδιου θέματος θα πρέπει να υποστηρίξουν την ιστορία σας σε όλη τη διαδρομή.   Βιβλιογραφία: 1) The harvest by Amy Hampel http://www.pifmagazine.com/1998/09/the-harvest/ 2) In the Cemetery Where Al Jolson is Buried by Amy Hempel 3) Sea animals - Tom Spanbauer

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Εργασία 1η: Establishing Your Authority

Αυτή είναι η μεταφρασμένη περίληψη από το πρώτο essay από τα 36 του Chuck Palahniuk:   Εργασία 1η: Αποδείξτε το κύρος σας ή αλλιώς προσηλυτίστε τον αναγνώστη σας με την αυθεντία σας. Αυτό είναι το πρώτο μάθημα στο εργαστήρι. Και σε αυτό αναγνωρίζονται δυο μέθοδοι: Η μέθοδος Καρδιά και η μέθοδος Μυαλό.   Η μέθοδος καρδιά χρησιμοποιεί το συναίσθημα. Με τη μέθοδο αυτή, μπορείτε να δημιουργήσετε έναν χώρο εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας. Κάτι που δεν επιτυγχάνεται με την κομπορρημοσύνη ή με με μια παραλλαγή της κλασσικής ιστορίας του Ήρωα. Για εξάσκηση ξεκινήστε με τη παρακάτω άσκηση:   Γράψτε μια αληθινή ιστορία που θα καθιερώνει το κύρος σας με ειλικρίνεια και αφήνοντας να φανεί η τρωτότητά σας. Πάρτε το ρίσκο να μοιραστείτε την ιστορία πίσω από μια πληγή, ή μια ανάμνηση αμηχανίας ή ταπείνωσης. Η ομορφιά αυτής της μεθόδου είναι ότι θα εμπνεύσει τον αναγνώστη σας, όχι μόνο για να εμπιστευτεί τον αφηγητής σας και να τον ακούσει, αλλά να ανοιχτεί και ο ίδιος και να πάρει το ρίσκο να πει τη δική του ιστορία επίσης.   Επόμενη είναι η μέθοδος Μυαλό για την εδραίωση του κύρους σας. Εδώ είναι που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όλες τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις σας κι αυτά τα ενδιαφέροντα πραγματάκια που ξέρετε για να εντυπωσιάσετε τον αναγνώστη αρκετά ώστε να τον πείσετε για την εξυπνάδα του αφηγητή. Για να μπορέσετε να είστε αποτελεσματικοί καλό είναι να κάνετε κάποια έρευνα. Στη συνέχεια, βρείτε έναν τρόπο να χρησιμοποιήσετε αυτές την πληροφορίες στην ιστορία σας. Μην προσπαθήσετε να εντυπωσιάσετε τον αναγνώστη σας με κάποιες γνώσεις. Αντ’ αυτού μοιραστείτε με τον αναγνώστη ένα ιδιαίτερο κόσμο γεμάτο με εμπιστευτικές πληροφορίες. Ενώ αυτές παράλληλα θα προχωρούν και την πλοκή.   Επίσης βρείτε τα αγαπημένα σας βιβλία και διαβάστε τις πρώτους παραγράφους. Βρείτε παραδείγματα για το πως ο συγγραφέας εγκαθιστά το κύρος του είτε με την μέθοδο του μυαλού ή της καρδιάς.   Όταν παραδώσετε τις δικές σας ιστορίες γράψτε επίσης ποια μέθοδο χρησιμοποιείτε και που.   Παράδειγμα της μεθόδου της καρδιάς μπορείτε να δείτε στην προηγούμενή μου ανάρτηση: Car Crash While HitchHicking

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Car Crash While HitchHicking

Έχω αποφασίσει να περάσω από όλα τα essays (36 στο σύνολο) που έχει γράψει ο Chuck Palahniuk για τη συγγραφή. Στο πρώτο essay μιλάει για "Establishing you authority". Υπάρχουν δυο τρόποι λέει. Ή θα το κάνεις με το μυαλό ή με την καρδιά. Δεν θα μιλήσω πιο αναλυτικά για αυτούς τους δυο τρόπους, απλώς θα μιλήσω για ένα διήγημα που διάβασα. Αυτό το αναφέρει ο συγγραφέας ως παράδειγμα για τον τρόπο της καρδιάς. Αυτό το διήγημα πιστεύω πρέπει να διαβαστεί από όλους. Έχει τρομερές ατάκες και πολύ καλό ρυθμό.   Ατάκες όπως: "The travelling salesman had fed me pills that made the linings of my veins feel scraped out. My jaw ached. I knew every raindrop by its name."   “He wouldn’t be taking many more [breaths], and therefore I looked down with great pity of a person’s life on earth. I don’t mean that we end up dead, that’s not the pity. I mean he couldn’t tell me whether he was dreaming, and I couldn’t tell him what was real.”   “Down the hall came the wife. She was glorious, burning. She didn't know yet that her husband was dead. We knew. That's what gave her such power over us. The doctor took her into a room with a desk at the end of the hall, and from under the closed door a slab of brilliance radiated as if, by some stupendous process, diamonds were being incinerated in there. What a pair of lungs! She shrieked as I imagined an eagle would shriek. It felt wonderful to be alive to hear it! I've gone looking for that feeling everywhere.”   Εδώ μπορείτε να το ακούσετε από έναν ηθοποιό. Πρώτη φορά ακούω τόσο καλή αφήγηση:   Κι εδώ όλο το short story: public.wsu.edu/~bryanfry/Johnson, Car Crash.pdf

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

We Know You Are Out There - short sci-fi story

!MESSAGE BEGINS   We made a mistake. That is the simple, undeniable truth of the matter, however painful it might be. The flaw was not in our Observatories, for those machines were as perfect as we could make, and they showed us only the unfiltered light of truth, The flaw was not in the Predictor, for it is a device of pure, infalliable logic, turning raw data into meaningful information without the taint of emotion or bias. No, the flaw was within us, the Orchestrators of this disaster, the sentients who thought themselves beyond such failings. We are responsible.   It began a short while ago, as these things are measured, less than 6^6 Deeli ago, though I suspect our systems of measure will mean very little by the time anyone recieves this transmission. We detected faint radio signals from a blossoming intelligence 2^14 Deelis outward from the Galactic Core, as photons travel. At first, crude and unstructured, these leaking broadcasts quickly grew in complexity and strength, as did the messages they carried. Through our Observatories we watched a of strife and violence, populated by a barbaric race of short-lived, fast-breeding vermin. They were brutal and uncultured things which stabbed and shot and burned each other with no regard for life or purpose. Even their concepts of Art spoke of conflict and pain. They divided themselves according to some bizarre cultural patterns and set their every industry to cause of death.   They terrified us, but we were older and wiser and so very far away, so we did no fret. Then we watched them split the atom and breech the heavens within the breadth of one of their single, short generations, and we began to worry. When they began actively transmitting messages and greetings into space, we felt fear and horror. Their transmissions promised peace and camaraderie to any who were listening, but we had watched them for too long to buy into such transparent deceptions. They knew we were out here, and they were coming for us. The Orchestrators consulted the Predictor, and the output was dire. They would multiply and grow and flood out of their home system like some uncountable tide of Devourer worms, consuming all that lay in their path. It might that 6^8 Deelis, but they would destroy us if left unchecked. With aching carapaces, we decided to act, and sealed our fate.   The Gift of Mercy was 8^4 strides long with a mouth 2/4 that in diameter, filled with many 4^4 weights of machinery, fuel, and ballast. It would push itself up to 2/8th of light speed with its onboard fuel, and then begin to consume interstellar Primary Element 2/2 to feed its unlimited acceleration. It would be travelling at nearly light speed when it hit. They would never see it coming. Its launch was a day of mourning, celebration, and reflection. The horror of the act we had committed wwighed beavily upon us all; the necessity of our crime did little to comfort us.   The Gift had barely cleared the outer cometary halo when the mistake was realized, but it was too late. The Gift could not be caught, could not be recalled or diverted from its path. The architects and work crews, horrified at the awful power of the thing upon which they labored, had quietly self-terminated in droves, walking unshielded into radiation zones, neglecting proper null pressure, safety or simple caesing their nutrient consumption until their metabolic functions stopped. The appalling cost in lives had forced the Orchestrators to streamline the Gift's design and construction. There had been no time for the design or implementation of anything beyond the simple, massive engines and the stablizing systems. We could only watch in shame and horror as the light of genocide faded in infrared against the distant void.   They grew, and they changed, in a handful of lifetimes. They abolished war, abandonned their violent tendancies and turned themselves to the grand purpose of life and Art. We watched them remake first themselves, and then their world. Their frail, soft bodies gave way to gleaming metals and plastics, they unified their people through an omnipotent communications grid and produced Art of such power and emotion, the likes of which the Galaxy has never seen before. Or again, because of us.   They converted their home world into a paradise (by their standards) and many 10^6s of them poured out into the surrounding system with a rapidity and vigor that we could only envy. With bodies built to survive evry environment from the day-lit surface of their innermost world, to the atmosphere of their largest gas giant and the cold void in between, they set out to sculpt their system into something beautiful. At first we thought them to be simple miners, stripping the rocky planets and moons for vital resources, but then we began to see the purpose to their construction, the artworks carved into every surface, and traced across the system in glittering lights and dancing fusion trails. And still, our terrible Gift approached.   They had less than 2^2 Deeli to see it, following so closely on the tail if its own light. In that time, oh so brief even by their fleeting lives, more than 10^10 sentients prepared for death. Lovers exchanged last words, separated by worlds and the tyranny of light speed. Their planet-side engineers worked frantically to build sufficient transmission to upload countless masses with the necessary neural modification, while those above dumped lifetimes of music and literature frome their databanks to make room for passengers, Those lacking the required hardware of the time to aquire it consigned themselves to death, lashed out in fear and pain, or simply went about their lives as best they could under the circumstances.   The Gift arrived suddenly, the light of its impact visible in our skies, shining bright and cruel even to the unaugmented ocular receptor. We watched and we wept for our victims, dead so many Deelis before the light of their doom had even reached us. Many 6^4s of those who had been directly or even tangentially involved in the creation of the Gift sealed their spiracles was paste as a final penance for the small roles they had played in this atrocity. The light dimmed, the dust cleared, and our Observatories refocused upon the place where their shining blue world had once hung in the void, and found only dust and the pale gleam of an orphaned moon, wrapped in a thin, burning wisp of atmosphere that had once belonged to its parent.   Radiation and relativistic shrapnel had wiped out much of the inner system, and continent-sized chunks of molten rock carried screaming ghosts outward at interstellar escape velocities, damned to wander the great void for an eternity. The damage was apocalyptic, but not complete. From the shadows of the outer worlds, tiny points of light emerged, thousands of fusion trails of single ships and world ships and everything in between, many 10^6s of survivors in flesh and steel and memory banks, ready to rebuild. For a few moments we felt relief, even joy, and we were filled with the hope that their cuture and Art would survive the terrible blow we had dealt them. Then came the message, tightly focused at our star, transmitted simultaneously by hundreds of their ships. "We know you are out there, and we are coming for you."   !MESSAGE ENDS     (by anonymous)

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

They're Made out of Meat

Μπορεί να το έχετε δει το βραβευμένο αυτό διήγημα ήδη στην ταινία μικρού μήκους που έχω βάλει στο τέλος.   "They're made out of meat." "Meat?" "Meat. They're made out of meat." "Meat?" "There's no doubt about it. We picked up several from different parts of the planet, took them aboard our recon vessels, and probed them all the way through. They're completely meat." "That's impossible. What about the radio signals? The messages to the stars?" "They use the radio waves to talk, but the signals don't come from them. The signals come from machines." "So who made the machines? That's who we want to contact." "They made the machines. That's what I'm trying to tell you. Meat made the machines." "That's ridiculous. How can meat make a machine? You're asking me to believe in sentient meat." "I'm not asking you, I'm telling you. These creatures are the only sentient race in that sector and they're made out of meat." "Maybe they're like the orfolei. You know, a carbon-based intelligence that goes through a meat stage." "Nope. They're born meat and they die meat. We studied them for several of their life spans, which didn't take long. Do you have any idea what's the life span of meat?" "Spare me. Okay, maybe they're only part meat. You know, like the weddilei. A meat head with an electron plasma brain inside." "Nope. We thought of that, since they do have meat heads, like the weddilei. But I told you, we probed them. They're meat all the way through." "No brain?" "Oh, there's a brain all right. It's just that the brain is made out of meat! That's what I've been trying to tell you."   "So ... what does the thinking?" "You're not understanding, are you? You're refusing to deal with what I'm telling you. The brain does the thinking. The meat." "Thinking meat! You're asking me to believe in thinking meat!" "Yes, thinking meat! Conscious meat! Loving meat. Dreaming meat. The meat is the whole deal! Are you beginning to get the picture or do I have to start all over?" "Omigod. You're serious then. They're made out of meat." "Thank you. Finally. Yes. They are indeed made out of meat. And they've been trying to get in touch with us for almost a hundred of their years." "Omigod. So what does this meat have in mind?" "First it wants to talk to us. Then I imagine it wants to explore the Universe, contact other sentiences, swap ideas and information. The usual." "We're supposed to talk to meat." "That's the idea. That's the message they're sending out by radio. 'Hello. Anyone out there. Anybody home.' That sort of thing." "They actually do talk, then. They use words, ideas, concepts?" "Oh, yes. Except they do it with meat." "I thought you just told me they used radio." "They do, but what do you think is on the radio? Meat sounds. You know how when you slap or flap meat, it makes a noise? They talk by flapping their meat at each other. They can even sing by squirting air through their meat." "Omigod. Singing meat. This is altogether too much. So what do you advise?" "Officially or unofficially?"   "Both." "Officially, we are required to contact, welcome and log in any and all sentient races or multibeings in this quadrant of the Universe, without prejudice, fear or favor. Unofficially, I advise that we erase the records and forget the whole thing." "I was hoping you would say that." "It seems harsh, but there is a limit. Do we really want to make contact with meat?" "I agree one hundred percent. What's there to say? 'Hello, meat. How's it going?' But will this work? How many planets are we dealing with here?" "Just one. They can travel to other planets in special meat containers, but they can't live on them. And being meat, they can only travel through C space. Which limits them to the speed of light and makes the possibility of their ever making contact pretty slim. Infinitesimal, in fact." "So we just pretend there's no one home in the Universe." "That's it." "Cruel. But you said it yourself, who wants to meet meat? And the ones who have been aboard our vessels, the ones you probed? You're sure they won't remember?" "They'll be considered crackpots if they do. We went into their heads and smoothed out their meat so that we're just a dream to them." "A dream to meat! How strangely appropriate, that we should be meat's dream." "And we marked the entire sector unoccupied." "Good. Agreed, officially and unofficially. Case closed. Any others? Anyone interesting on that side of the galaxy?" "Yes, a rather shy but sweet hydrogen core cluster intelligence in a class nine star in G445 zone. Was in contact two galactic rotations ago, wants to be friendly again." "They always come around." "And why not? Imagine how unbearably, how unutterably cold the Universe would be if one were all alone ..." the end   This story originally appeared in Omni April 1991 and was nominated for the Nebula Award. It is taken from the collection 'Bears Discover Fire', available here. You can find out more about Terry Bisson on his website.  

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ένας μπαμπάς που διάβαζε 1000 βιβλία το χρόνο

Ο μπαμπάς του Brandon ήταν γνωστός για το hobby του. Βιβλιοφάγος μέχρι τις τελευταίες ημέρες πριν τον θάνατό του. Διάβαζε το λιγότερο ένα βιβλίο την ημέρα. Και όλο το χρόνο θα είχε γράψει περίπου στις 600 κριτικές, άλλες χρονιές λιγότερες, και μια χρονιά είχε φτάσει τις χίλιες! Συνολικά είχε γράψει πάνω από δέκα χιλιάδες κριτικές. Κι όλα αυτά για τον εαυτό του. Τα έβαζε στον υπολογιστή του μαζί με τις βαθμολογίες. Μέχρι και τοπ λίστα υπάρχει εδώ: https://docs.google.com/spreadsheet/ccc?key=0Aud1LI_WoTmSdFFyNEJ4YzlSTzA5bGJJMldhRnpzNnc#gid=0 (Θα δείτε ότι αρκετά είναι βιβλία δράσης)   Από το άρθρο http://www.huffingtonpost.com/brandon-zarzyczny/my-dad-and-his-10496-book_b_3222900.html#slide=more295779

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Κάτι μικρό γεννιέται (smalldemons.com)

Όταν διαβάζω ένα βιβλίο πάντα με ενδιαφέρουν αυτά που συμβαίνουν στο περιθώριο του. Δηλαδή στο περιβάλλον του ήρωα.   Ειδικά αν ο ήρωας ακούει κάποιο τραγούδι, αμέσως το ψάχνω και το ακούω παράλληλα. Με αυτόν τον τρόπο νομίζω ότι ζω ακόμα περισσότερο τη στιγμή του βιβλίου. Και όσο να' ναι είναι σαν να φτιάχνεις ένα soundtrack για αυτό.   Επίσης όταν υπάρχουν αληθινά μέρη (όπως πόλεις/χωριά ή δρόμοι) που τα έχω επισκεφτεί, μπορώ εύκολα να φαντάζομαι την διαδρομή του ήρωα. Αν δεν τα ξέρω, τότε μ' αρέσει να μαθαίνω περισσότερα πράγματα για αυτά τα μέρη και έτσι φτιάχνω κάτι σαν χάρτη στο μυαλό μου.   Φανταστείτε τώρα ένα ιστοχώρο που θα συλλέγει όλες αυτές τις πληροφορίες. Για παράδειγμα: - Οι ταινίες που γίνονται referenced - Άλλα βιβλία που τα κάνουν αναφορά - Τοποθεσίες στο βιβλίο (μέρη, μαγαζιά, εστιατόρια, μπαρ) - Μουσική στο βιβλίο - Άνθρωποι (γνωστές φυσιογνωμίες) - κ.α. πράγματα (όπως και ένα παράξενο κοκταίηλ   Τι καλύτερο για τους βιβλιοφάγους ε; Ακόμα είναι work in progress, κι έχει πολύ ψωμί. Αλλά νομίζω ότι για αρχή καλό φαίνεται και πολύ ελπιδοφόρο. Για να δούμε.   Το site είναι: https://www.smalldemons.com/   Εισαγωγικό βίντεο: https://www.youtube....d&v=DSlY74J6iH8

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Όταν το βιβλίο επεμβαίνει στην πραγματικότητά μου

Το βιβλίο έχει μια μαγική ιδιότητα πάνω μου. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς συμπτώσεις. Ο Μπαρνταμού θα πέσει σε βαρύ πυρετό στις ζούγκλες της Αφρικής[1], θα πέσω κι εγώ. Ο ιερέας Ντουρέ, ή αλλιώς ο σταυροφόρος, θα βρει σε μια σπηλιά ένα μικρό ναό διασχίζοντας ένα μονοπάτι γύρω από ένα βουνό[2] όπως έτυχε να συμβεί αμέσως μετά και σε μένα. Ο Νικόλας Ερφ και η Άλισον ανεβαίνουν τον Παρνασσό[3], ενώ κι εγώ θα κάνω την δική μου αναζήτηση σε ένα από τα διάσημα βουνά της Ελλάδας. Η Μαργαρίτα θα συναντήσει τον Διάβολο του Φάουστ[4], θα τον συναντήσω κι εγώ στο τρένο. Σατανικές συμπτώσεις, θα έλεγε κάποιος. Όμως τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο.   Σε κάθε βούτηγμα μέσα σε ένα βιβλίο, δεν ξέρω από ποια θάλασσα θα βγω. Σαν τις ταινίες που σχετίζονται με τηλεμεταφορές στον χωροχρόνο, έτσι κι εγώ μεταφέρομαι στις δίνες των βιβλίων. Αλλά όπως οι ήρωες των ταινιών δεν μπορούν να συνηθίσουν αυτά τα ταξίδια, έτσι κι εγώ θ' αναδυθώ από τον υδάτινο κόσμο παίρνοντας μια μεγάλη ανάσα μέχρι να ξαναγεμίσουν τα πνευμόνια μου από τον αέρα της πραγματικότητας.   Όμως τα πράγματα άρχισαν να γίνονται τρομακτικά όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μετά από κάθε κλείσιμο του βιβλίου θα έπαιρνα και κάτι μαζί μου από εκείνο τον κόσμο. Ο Λάβκραφτ περιέγραφε ήρωες που διαβάζανε απόκρυφα κείμενα από χαμένα βιβλία και ανοίγανε πύλες στη διάσταση των Παλαιών. Ίσως αυτό να περιγράφει μεταφορικά τι γίνεται όταν διαβάζω ένα κείμενο. Όπου μέσα από τις πύλες αυτές περνάνε τα φαντάσματα των χαρακτήρων. Το χειρότερο όμως είναι όταν κομμάτια της προσωπικότητας τους πολιορκούν τη ψυχή μου και βγαίνουν μέσα από μένα σαν να είμαι δαιμονισμένος. Όνειρα θα με τυραννούν με στοιχειά των βιβλίων, είτε ένας Παλαιός, είτε τα ποντίκια από το σπίτι της Μάγισσας[5], είτε η κατσαρίδα του Κάφκα[6].   Φυσικά όλο αυτό γίνεται επειδή από την αρχή αυτά ήταν κομμάτια δικά μου, απλώς με το να τα ζήσω μέσα από ένα τρίτο πρόσωπο, μπορώ και να τα δω σε εμένα. Οι λέξεις πια έχουν πάρει το ρόλο των κλειδιών. Σαν τις λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιεί ένας υπνωτιστής για να επιβάλει στο αντικείμενό του μια σκέψη ή ενέργεια. Μάλλον θα ήμουν ένα πολύ καλό δείγμα για έναν υπνωτιστή. Πια συναισθήματα δέους, φόβου αλλά και συγχρόνως μια συνεχόμενη περιέργεια σε συνδυασμό με μια ένταση όπως το πέταγμα στα εφηβικά μου όνειρα με προκαλούν να συνεχίζω να γυρνάω τη κάθε σελίδα. Να προκαλώ την τύχη μου για το τι άλλο μέσα μου θα συναντήσω αποτυπωμένο πάνω στο χαρτί. Επειδή απ' ότι φαίνεται οι κόσμοι των βιβλίων επεκτείνουν τον κόσμο στον οποίο ζω, δίνουν περισσότερα χρώματα και καινούριες προοπτικές. Τα παράλληλα σύμπαντα των συγγραφέων γίνονται ένα. Ο δικός μου. Κι εγώ θα τον ζήσω και θα τον ανακαλύψω.         [1] Σελίν, Ταξίδι στην άκρη της νύχτας [2] Νταν Σίμμονς, Υπερίων [3] Τζων Φώουλς, ο Μάγος [4] Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα [5] Λάβκραφτ, Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας [6] Κάφκα, Μεταμόρφωση

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Η δύναμη της λέξης. Μπορεί να γίνει φυλακή, αλλά και απελευθερωτική

Το παρακάτω απόσπασμα για μένα είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του ΥΠΕΡΙΩΝ του Dan Simmons. Ο ήρωας μας περιγράφει με επιχειρήματα για τα συμπεράσματα πάνω στον λόγο.     "Οι λέξεις είναι τα απώτατα αντικείμενα. Είναι πράγματα με νου." Ουίλιαμ Γκας   Έτσι είναι. Καθαρά και υπερβατικά όσο οποιαδήποτε Ιδέα έριξε ποτέ τη σκιά της στη σκοτεινή πλατωνική σπηλιά της αντίληψής μας. Ταυτόχρονα όμως οι λέξεις αποτελούν και παγίδες που οδηγούν στην εξαπάτηση και στην παρεξήγηση. Λυγίζουν τη σκέψη μας οδηγώντας την σε ατέρμονα μονοπάτια αυταπάτης. Το γεγονός ότι ξοδεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής μας ζωής μέσα σε νοητικούς πύργους χτισμένους από λέξεις σημαίνει ότι μας λείπει η απαραίτητη αντικειμενικότητα ώστε να δούμε τη φρικτή παραμόρφωση της πραγματικότητας την οποία φέρνει μαζί της η γλώσσα. Παράδειγμα: το κινέζικο ιδεόγραμμα που συμβολίζει τη λέξη “ακεραιότητα” είναι ένα σύμβολο αποτελούμενο από δυο μέρη, που παριστάνει έναν άνθρωπο να στέκεται δίπλα στο λόγο του. Ως εδώ καλά. Όμως τι ακριβώς σημαίνει η παλαιά αγγλική λέξη “εντιμότητα”; Ή η λέξη “πατρίδα”; ή “πρόοδος”; Ή “δημοκρατία” ή “ομορφιά”. Ωστόσο, ακόμα και μέσα στις αυταπάτες μας γινόμαστε θεοί. Ένας φιλόσοφος και μαθηματικός ονόματι Μπέρτραντ Ράσελ, ο οποίος έζησε και πέθανε τον ίδιο αιώνα με τον Γκας, έγραψε: “Η γλώσσα όχι μόνο εξυπηρετεί την έκφραση της σκέψης, αλλά και καθιστά δυνατές σκέψεις που δεν θα υπήρχαν χωρίς την ίδια.” Εδώ βρίσκεται η ουσία της δημιουργικής ιδιοφυΐας του ανθρώπου – όχι στα δημιουργήματα του πολιτισμού ούτε και στα όπλα που μπορούν να σημάνουν το τέλος του, αλλά στις λέξεις που γονιμοποιούν νέες ιδέες σαν σπερματοζωάρια που επιτίθενται σ' ένα ωάριο. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηρίξει κανείς πως τα δυο σιαμαία βρέφη λέξη και ιδέα αποτελούν τη μοναδική συνεισφορά που μπορεί, πρόκειται ή δικαιούται να προσφέρει το ανθρώπινο είδος στο γλεντοκόπι του σύμπαντος. (Πράγματι το DNA μας είναι μοναδικό, το ίδιο όμως ισχύει και για το DNA της σαλαμάνδρας. Πράγματι, χτίζουμε κατασκευάσματα, το ίδιο όμως κάνουν και πολλά άλλα είδη, από τους κάστορες ως τα μυρμήγκια-αρχιτέκτονες. [...] Πράγματι, υφαίνουμε χειροπιαστά αντικείμενα από το υλικό ονείρων των μαθηματικών, όμως η αριθμητική αποτελεί εγγενές χαρακτηριστικό ολόκληρου του σύμπαντος. Όποιον κύκλο και να χαράξουμε, θα δούμε να ξεπροβάλει το π. [...] Πείτε μου όμως, έχει κρύψει ποτέ το σύμπαν έστω και μια λέξη κάτω από το εξωτερικό στρώμα της βιολογίας, της γεωμετρίας ή της άψυχης πέτρας; [...] Ούτε μια λέξη.     Να λοιπόν η διπλή υπόσταση της λέξης. Του λόγου. Και όπως μας υπενθυμίζει ο συγγραφέας: Εν αρχή ην ο Λόγος

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

26 Συμβουλές από γνωστούς συγγραφείς

http://www.buzzfeed....-famous-authors   1. Ernest Hemingway     2. Elmore Leonard   Image by DERMOT CLEARY / AP   3. Anton Chekhov     4. George Orwell     5. E.L. Doctorow   Image by MARY ALTAFFER / AP   6. Henry Miller   Library Of Congress   7. Elmore Leonard   Image by Carlos Osorio / AP   8. John Steinbeck     9. Stephen King   Image by Mark Lennihan / AP   10. Ralph Waldo Emmerson     11. Neil Gaiman     12. James Patterson   Image by Deborah Feingold / Reuters   13. Stephen King   Image by MIKE SEGAR / Reuters   14. Mark Twain     15. Edgar Allan Poe     16. John Steinbeck     17. Annie Dillard     18. Ray Bradbury   Image by STEVE CASTILLO / AP   19. Saul Bellow   Image by ELISE AMENDOLA / AP   20. Erica Jong     21. Kurt Vonnegut   Image by MARTY REICHENTHAL / AP   22. T.S. Eliot     23. Ernest Hemingway     24. F. Scott Fitzgerald   Library Of Congress   25. Neil Gaiman     26. G.K. Chesterton     Design by Chris Ritter for BuzzFeed

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Το νόημα της ζωής

Ένα άνθρωπος έχει ταξιδέψει για πολλές ημέρες στα Ιμαλάια για να αναζητήσει τις λέξεις ενός Ιερού Ινδού, ο οποίος διαλογίζεται σε μια απομονωμένη σπηλιά. Κουρασμένος από το ταξίδι του, αλλά βέβαιος ότι η αναζήτησή του είναι έτοιμη να εκπληρωθεί, ρωτάει τον σοφό άνδρα:   "Ποιο είναι το νόημα της ζωής;" Μετά από μια μακρά παύση, ο σοφός άνδρας ανοίγει τα μάτια του και λέει, "Η ζωή είναι μια πηγή ". "Τι εννοείς η ζωή είναι μια πηγή;" γαβγίζει ο ερωτών. "Έχω ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα για να ακούσω τα λόγια σας, και αυτό είναι το μόνο που έχετε να μου πείτε; Αυτό είναι γελοίο. " Ο σοφός αλλάζει το βλέμμα του από το δάπεδο της σπηλιάς και κοιτάζει πάνω λέγονας, "Δηλαδή δεν είναι μια πηγή;"

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Πως εξαπατήθηκα στο όνειρό μου

Ξυπνάω μετά από τον μεσημεριανό μου ύπνο και πηγαίνω στην κουζίνα. Από το παράθυρο της κουζίνας βλέπω κάποιους τύπους να έχουν "κατασκηνώσει" στον κήπο. Είχαν ρίξει κάτι κουρελιασμένα sleeping bags και κοιμόντουσαν εκεί. Βγαίνω λοιπόν και τους ρωτάω τι συμβαίνει. "Μην ανησυχείς φίλε μου, φεύγουμε", μου λέει ο ένας. "Είναι ανιψιός του Κούγια, άρα καλύτερα μην σκέφτεσαι να μας κάνεις μήνυση, χεχε" είπε χαριτολογώντας ο άλλος τύπος. Εγώ δεν γέλασα και τους έδειξα τον κανονικό δρόμο της εξόδου που είναι μέσα από το σπίτι μου, Στο μεταξύ οι γείτονες κοιτούσαν τι συνέβαινε από τα πάνω μπαλκόνια των πολυκατοικιών, πρέπει να κάνανε πάρτι στο μεταξύ. Περνάνε μέσα στο σπίτι και μένει ο ένας και με ρωτάει, "Μήπως έχεις μια επίπεδη τηλεόραση"; Προσπαθώ να σκεφτώ, αλλά θυμήθηκα ότι μια που είχαμε, την δώσαμε: "Δυστυχώς, όχι δεν έχω πια." Ακούγεται ένας περίεργος χτύπος από το σπίτι, αλλά δεν δίνω σημασία. Κάπου θα χτύπησαν βγαίνοντας. "Περίμενε, παίζει να έχω μια παλιά επίπεδη οθόνη υπολογιστή 17 ιντσών. Μήπως σου κάνει"; "Χμμ, δεν ξέρω. Δεν νομίζω. Τηλεόραση θέλω". "Τότε, όχι δεν έχω. Συγνώμη". Μπαίνουμε μέσα στο σπίτι, και του δείχνω την πόρτα για να βγει, Όπως πάω να κρατήσω την πόρτα μου πέφτουν τα γυαλιά. Αυτός καταλάθως τα πατάει. Εγώ αρχίζω να φωνάζω. Τι γκαντεμιά, τα γυαλιά μου είχαν σπάσει. Είχα τσαντιστεί πολύ και δεν κρατιόμουν. Δεν μου έφταιγε σε τίποτα, αλλά εγώ φώναζα σαν να φταίγανε όλοι. Αυτός με κοιτάζει αποσβολωμένος για μερικά δευτερόλεπτα και μετά φεύγει. Κοιτάζω δίπλα από την μπαλκονόπορτα καθώς φεύγουν βιαστικά με το μικρό τους αμάξι. Μετά γυρνάω και κοιτάζω το σαλόνι. Κάτι δεν μου άρεσε. Κοιτάζω την τηλεόραση, το χρώμα ήταν διαφορετικό, και το υλικό δεν ήταν γυαλιστερό. Την κοιτάζω από κοντά και βλέπω ότι αυτή δεν ήταν η επίπεδη τηλεόρασή μου, αλλά μια παλιά τηλέοραση μάρκας Hundai. Να πάρει η ευχή! Και την είχαν τοποθετήσει έτσι ώστε να μην φαίνεται ότι ήταν μια παλιά CRT. Δεν το πίστευα! Με πιάσανε κορόιδο! Δεν κατάλαβα τίποτα. Ήμουν τόσο χαζός. Μα τόσο χαζός. Πάει η καημένη η τηλεορασίτσα. Πρέπει να τους βρω! Έτρεξα πίσω στον κήπο. Κάποιοι γείτονες ίσως να τους είδαν. Στο μεταξύ από την ταραχή μου άρχισα να ξυπνάω. Κοιτάζω ψηλά και βλέπω ότι είναι εκεί πίσω από τα τζάμια. Φωνάζω δυνατά. Ευτυχώς είναι όνειρο. Τι ανακούφιση! "Μήπως είδατε τα παιδιά που ήταν εδώ; Με τι αυτοκίνητο έφυγαν;" "Ναι τα είδαμε" μου απάντησε μια γυναίκα. "Γιατί"; "Μου έκλεψαν την τηλεόραση" απαντάω "Ε, όχι. Κι εγώ που είπα ότι επιτέλους γνωρίσαμε κάποιον καινούριο άνθρωπο που θα μπορούσε να γίνει φίλος μας" Τι λέει.. "Περίμενε, να σου πούμε για το αμάξι" Δεν έχει νόημα είπα στον εαυτό μου. Είχα ξυπνήσει τώρα. Κι ευτυχώς όλα είναι μια χαρά. Δεν υπάρχει λόγος να τους ψάξω.

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Επιστήμονες του SFF, σας ζητάω βοήθεια

Λοιπόν, γράφω ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας στο οποίο θα υπάρχει η δυνατότητα της δημιουργίας μια δόνησης που θα πάλλεται με την ίδια συχνότητα που θα έχει και η συχνότητα ταλάντωσης ενός ατόμου. Δηλαδή θα γίνεται ένας συντονισμός. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να πω ότι μπορεί να επηρεάζεται η μοριακή δομή του υλικού, στο οποίο ανήκει αυτό το άτομο; Έχει κάθε αντικείμενο μια διαφορετική συχνότητα, άρα πρέπει να μιλήσω κατευθείαν για το αντικείμενο κι όχι το άτομο;

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ο συγγραφέας είναι ένας μάγος

Έβλεπα ένα αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ με τον Άλαν Μουρ: The mindscape of Alan Moore (link σε youtube)   O Άλαν Μουρ εκτός από τα κόμικ που γράφει (V for Vendetta, Watchmen, κτλ) έχει αρχίσει να μελετάει και την μαγεία. Προς το τέλος λέει το εξής (το μετέφρασα στα ελληνικά, στο τέλος υπάρχει το αυθεντικό κομμάτι):   "Πιστεύω πως η μαγεία είναι τέχνη, και η τέχνη, είτε είναι μουσική, συγγραφή, γλυπτική ή οποιαδήποτε μορφή, είναι κυριολεκτικά μαγεία. Τέχνη είναι, όπως και η μαγεία, η επιστήμη της εκμετάλλευσης συμβόλων και εικόνων για την επίτευξη αλλαγών στη συνείδηση... Όντως για να πεις ένα ξόρκι, πρέπει απλά να πεις (to cast a spell is to spell), να χειραγωγήσεις τις λέξεις, να αλλάξεις τη συνείδηση των ανθρώπων, και για αυτό πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης ή ένας συγγραφέας είναι το πιο κοντινό πράγμα στον σύγχρονο κόσμο σε ένα σαμάνο."   Κι όντως αυτό δεν κάνουμε φίλοι σουφουφήτες; Βάζουμε μικρούς σπόρους στα κεφάλια των αναγνωστών όπως και μερικές φορές όταν εμείς είμαστε οι αναγνώστες σκεφτόμαστε πράγματα εξαιτίας αυτού που διαβάζουμε. Μερικές φορές μας προκαλούν αυτές συναισθήματα ή μέχρι και μεγάλες αλλαγές στον τρόπο σκέψης μας. Για αυτό συγγραφείς του κόσμου, αλλάξτε τον κόσμο, φτάνει να πιστεύετε στην μαγεία...     πηγή: "I believe that magic is art, and that art, whether that be music, writing, sculpture, or any other form, is literally magic. Art is, like magic, the science of manipulating symbols, words or images, to achieve changes in consciousness… Indeed to cast a spell is simply to spell, to manipulate words, to change people's consciousness, and this is why I believe that an artist or writer is the closest thing in the contemporary world to a shaman." http://en.wikipedia....wiki/Alan_Moore

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Λογοτεχνικά και Συγγραφικά Λινκς

Διάφορα λινκς που μάζεψα τον τελευταίο μήνα:   15 καλύτερες εισαγωγές βιβλίων; Πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο μέσα στο πρώτα έχουμε όλους τους γνωστούς. Όπως Όργουελ από το 1984: “It was a bright cold day in April, and the clocks were striking thirteen.”   περισσότερα στο: http://listverse.com...lines-of-books/   Ta Desktops των συγγραφέων Αν σας ενδιαφέρει να δείτε πως είναι τα desktops των υπολογιστών κάποιων συγγραφέων αυτο είναι ένα άρθρο που θα σας ενδιαφέρει (δεν έχει ακόμα πολλά όμως) http://www.guardian....riters-desktops   Το μέλλον του βιβλίου στην επιστημονική φαντασία Ένα άρθρο που βλέπει την εξέλιξη του βιβλίου, όπως την είχαν προβλέψει σειρές, ταινίες και βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Και τώρα με τα έγχρωμα e-books / tablets δεν φαίνεται να έχουν πέσει και πολύ έξω. http://www.tor.com/b...science-fiction   33 links και reviews για δωρεάν η-βιβλία Ένας ξένος συγγραφέας έψαξε και διάβασε δωρεάν e-books στο StumbleUpon. Μερικά είναι νουβέλες, μερικά συλλογές διηγημάτων. Μερικά συγγραφικά βοηθήματα και άλλα απλώς δεν είναι τόσο ωραία. http://arthurmcmahon...gh-stumbleupon/   Άρθρο για το βιβλίο του Lewis: Till We Have Faces Κοίτα να δεις ο Lewis είχε γράψει ξανά σε μορφή βιβλίου τον μύθο της Ψυχής και του Έρωτα. Πολύ ενδιαφέρον! http://www.examiner....-a-classic-myth   Περί δημιουργικής γραφής και άλλων δαιμονίων http://bookpress.gr/...nd-other-demons   A sound of Thunder - Ray Bradbury Ένα δίηγημα επ. φαντασίας που είχα διαβάσει πριν 10 χρόνια και με είχε στιγματίσει http://www.lasalle.e..._of_thunder.htm   Και δώρο η παρακάτω εικόνα του Ιρανού Ρουζμπαχανί που πήρε πρώτο βραβείο: πηγή: πρώτος Διαγωνισμός Σκίτσου για Βιβλία στο Ιράν http://payvand.com/b...-books-in-iran/

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Το πνεύμα των χριστουγέννων

Σήμερα με επισκέφτηκε και εμένα το πνεύμα των Χριστουγέννων. Με είχε πάρει ο ύπνος γλυκά-γλυκά μετά τα κάλαντα που είπαν κάποια πιτσιρίκια στην πόρτα μου και δεν άργησε να έρθει κι αυτό. Ένας νεαρός μου έδωσε το χέρι του πάνω από το κρεβάτι μου. Εγώ το πήρα και τον ακολούθησα μέχρι την κουζίνα μου. Ήταν μια κουζίνα υπερσύγχρονη, με όλα τα μπλιμπλίκια της. Πατάς κάτι και σου βγάζει καφέ, κτλ. Όμως υπήρχε ένας ωραίος συνδυασμός μοντέρνου με παλιό/κλασσικό. Όλες οι συσκευές ήταν ένας συνδυασμός μαύρου με καφέ ξύλο. Ενώ στις άκρες του παραθύρου από μπροστά υπήρχαν τζάμια από πορτοκαλί βιτρό. Ένα άσπρο σκυλάκι κατάφερε να ανέβει και θέλει να μπει μέσα! Για μια στιγμή είναι το ποντικάκι από το προηγούμενο βράδυ εκεί; Κοιτάζω ξανά δεξιά και αριστερά. Υπήρχαν μικρά ράφια που κρεμόντουσαν κάποια φυτά ή κάποια βαζάκια. Γυρνάω πίσω να δω και το σαλόνι και βλέπω ότι είναι τελείως αλλαγμένο. Σαν να είχαν μετακινηθεί όλα και να άλλαξαν πλευρά. Τότε χτυπάει το κουδούνι η μητέρα μου. Την αφήνω να μπει και την βλέπω πιο μεγάλη. Είχε γεράσει. Συνειδητοποίησα ότι ήμουν στο μέλλον. "Μητέρα!", της φώναξα "πόσο χαίρομαι που σε βλέπω". "Σιγά παιδί μου, πως κάνεις έτσι, λες και έχεις να με δεις χρόνια" Κι όμως είχαν περάσει πάνω από 10-15 χρόνια. Που να το 'ξερε ότι ήρθα από το παρελθόν. Ωπ! Χτυπάνε πάλι το κουδούνι. Ήρθαν για τα κάλαντα. Α, ξύπνησα.

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ένα ποντικάκι

Σήμερα είδα ένα ποντικάκι στο ύπνο μου. Όπως είχε τρυπώσει στο σπίτι του ήρωα του Λάβκραφτ στο "Όνειρα στο Σπίτι της Μάγισσας" έτσι τρύπωσε και στο δικό μου. Είχαμε βάλει φάκες, αλλά κάτι ξεχάσαμε να κάνουμε. Ακούω ένα μασουλητό και μετά βλέπω τα αυτάκια κάτω από τον καναπέ. Κρατούσε το τυράκι στο στοματάκι του και έτρεξε να φύγει. Το κυνήγησα να δω που πήγε. Το άτιμο. Σαν αυτό που είχα βρει μια φορά στο υπόγειο. Μικρούλι, γκρίζο, με πεταχτά αυτιά, σαν αυτά του Μίκυ Μάους. Μπήκε στο μικρό βεσέ. Μπήκα μέσα κι έκλεισα την πόρτα από πίσω μου. Τώρα δεν πρόκειται να μου ξεφύγεις. Υπήρχε μια τρύπα, ο αεραγωγός και είχε σχίσει το μεταλλικό διχτάκι. Ακούω μικρούς θορύβους. Αν του έδινα ένα τυράκι για να βγάλει τη μουσουδίτσα του; Κοιτάζω μέσα. Δυο μικροί λευκοί λύκοι μου φανερώνονται. Κουταβάκια, αλλά και νάνοι για να χωράνε εκεί μέσα. Φοβόντουσαν;   Ένα όνειρο που προκλήθηκε από το ανάγνωσμά μου πριν αποκοιμηθώ. Δεν είναι τυχαίο. Μερικές φορές αισθάνομαι σαν ήρωας του Λάβκραφτ. Σκαλίζω πράγματα, πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε να σκαλίζω. Τρομακτικά, αλλά την ίδια στιγμή προκλητικά. Με προσκαλούν στον κόσμο τους κι εγώ το μόνο που χρειάζεται να βρω είναι το κλειδί για την πύλη του. Δεν είναι όμως εύκολο. Όχι τόσο η εύρεση του κλειδιού, αλλά η απόφαση. Γιατί μετά ξέρω ότι δεν θα υπάρχει γυρισμός. Θα το αντέξω; Σε ένα άλλο όνειρο είδα να μου ασπρίζουν όλα τα μαλλιά από τον τρόμο. Χωρίς καν να δω κάτι. Μόνο να ξέρω ότι είναι εκεί έξω και περιμένει. Σας τρόμαξα κι εσάς; Μην ανησυχείτε. Το νεκρονομικόν φανερώνεται σε αυτούς που θέλουν το δουν.

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Διαγωνισμός Διηγήματος στις Διάφορες Ιστορίες

Λοιπόν, βρήκα θέμα διαγωνισμού για την κατηγορία Διάφορες Ιστορίες (κρίμα είναι να μένουν παραπονεμένες)   Το θέμα είναι η είδηση που κυκλοφορεί στην Ινδονησία. Παραθέτω το νέο:     Παρακαλείσθε να γράψετε τι συνέβη στο κορίτσι τα τελευταία εφτά χρόνια.   Ο νικητής θα κερδίσει την υπόσχεση μου ότι θα σχολιάζω πρώτος κάθε διήγημα που θα ανεβάζει μετά.   GO!

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Όνειρο, θυμίζει τις χθεσινές πορείες

Ήμουν σε ένα σπίτι σαν εξοχικό, προσκεκλημένος. Τελικά ήρθαν πολλά παιδιά από την περιοχή, αλλά και γνωστά παιδιά από τον οικογενειακό μου κύκλο. Εγώ όμως ήμουν ο μεγαλύτερος. Όταν βράδιασε λίγο αποφασίσαμε να πάμε σε έναν κολπίσκο για να κολυμπήσουμε απέναντι από το σπίτι. Το ότι τα νερά ήταν θολά και πράσινα δεν μας παραξένεψε πολύ, γιατί υπάρχουν τέτοιες παραλίες και δεν φαινόταν πολύ μέσα στο σκοτάδι. Άρχισαν να βουτάνε όλοι. Εγώ βούτηξα, αλλά ήμουν κάπως στην άκρη.   Σε κάποια φάση άρχισα να ακούω ουρλιαχτά. Για κάποιο λόγο κάποιοι πέθαιναν μέσα στο νερό. Σίγουρα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος και για μένα αν κάτσω στο νερό και σπρώχνω για να βγω ενώ φωνάζω και στους άλλους να βγουν. Όσοι προλαβαίνουν να βγουν τη γλυτώνουν. Όμως έχουμε και άσχημα νέα. Διασώζουμε μια φίλη της αδερφής μου. Είναι σε κωματώδη κατάσταση και με δυσκολία μπορεί να αναπνεύσει. Καταλαβαίνουμε ότι το νερό πρέπει να είναι δηλητηριώδες. Αποφασίζω να πάρω την πρωτοβουλία να κάνω κάτι για αυτό. Ένιωθα υπεύθυνος για τα παιδιά σαν μεγαλύτερος. Πηγαίνω στη διευθύντρια του σχολείου (προφανώς τα παιδιά πηγαίνουν εκεί;) και της λέω ότι επειγόντως πρέπει να έρθει ένα ασθενοφόρο. Αυτή με κοιτάζει σαν να την ξύπνησα από ένα βαθύ λήθαργο και μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολο επειδή είμαστε μακριά από το πιο κοντινό νοσοκομείο. Παίρνει τηλέφωνο, ρωτάει με ήρεμη φωνή κι όντως μου λέει ότι θα κάνει κάποιες ώρες να έρθει. Δεν νομίζω ότι έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης ή δεν την νοιάζει. Πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Γυρνάω πίσω και λέω τα άσχημα νέα. Λέω πως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να πάμε εμείς στο νοσοκομείο. Ο κολλητός μου, που έχει μυαλό, μου λέει ότι έχει βρει ένα μικρό αεροπλάνο δυο θέσεων παρατημένο και θα μπορούσε να το φτιάξει. Του λέω να ξεκινήσει.   Στο μεταξύ έχουμε κι άλλο θέμα. Οι γονείς είναι πολύ συντηρητικοί και δεν ξέρανε για αυτήν την σύναξη. Και ήρθανε για να μαζέψουν τα παιδιά, με τη βία αν χρειαστεί. Εγώ δεν θα το άφηνα αυτό και σκόπευα να τους απασχολήσω όσο γινόταν. Έρχονται σαν λόχος πάνω σε τανξ και πάω μπροστά τους. Τους φωνάζω: "Περιμένετε, πριν συνεχίσετε πρέπει να μιλήσουμε." Αυτοί σαστίζουν και συμφωνούν. Παρκάρουν το ψηλό κινούμενο σπίτι που έχουν και με καλωσορίζουν. Εγώ ξεκινάω να τους εξηγώ ότι θα πρέπει να συζητήσουμε για αυτό που θα επακολουθήσει και να πάρουμε κάποιες αποφάσεις. Κοιτάζω όμως από τα παράθυρα και βλέπω ότι οι περισσότεροι γονείς είναι έξω και λέω στον αρχηγό τους ότι θα πρέπει να μαζευτούν όλοι για να παρθεί η απόφαση. Ο αρχηγός πατέρας ήξερε ότι αυτό ήταν αδύνατο και μου έφερνε επιχειρήματα, αλλά και τους φώναζε πάνω. Όσο μιλούσαμε γινόντουσαν διάφορα και δεν κατάλαβα πόσος χρόνος πέρασε. Κοίταξα ξανά από τα παράθυρα και είδα ότι γινόταν πραγματική μάχη έξω. Μάλιστα είχαν εμπλακεί και οι αστυνομικοί. Είχαν πιάσει μερικά παιδιά και τα είχαν δέσει πάνω στα περιπολικά για προστασία ώστε να μην επιτεθούν τα υπόλοιπα στα περιπολικά. Εγώ πηδάω κάτω και τρέχω να βρω τον κολλητό μου. Περνάω μέσα από λαστιχένιες σφαίρες, δακρυγόνα και πέτρες και μπαίνω σε μια από τις αποθήκες που λειτουργούσαν σαν καταφύγια. Βρίσκω τον κολλητό μου ο οποίος τώρα με τα άσπρα μαλλιά έμοιαζε με τον Doc από το Back to the future. Τον ρωτάω για το αεροπλάνο, και μου λέει ότι όλα είναι ΟΚ. Το έφτιαξε και μάλιστα ήδη έφυγαν οι πρώτοι μαζί με την άρρωστη. Εγώ τον συγχαίρω και του λέω ότι κάπως πρέπει να φύγουμε από εδώ. Συμφωνεί και σκυμμένοι τρέχουμε προς τα έξω. Ήταν δύσκολα τα πράγματα! Ο κολλητός μου για να αποφύγει δυο αστυνομικούς που παραλίγο να τον πιάσουν κάνει μανούβρα και τους αποφεύγει την τελευταία στιγμή. Κρύβεται μέσα σε μια άλλη αποθήκη και μετά φεύγει από μια άλλη πόρτα εγώ πάλι τον ακολουθώ, αλλά από όλο δρόμο. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ανακαλύφθηκε η Γη 2.0

Ήρθε η ώρα να μετακομίσουμε;   Ένας υπέροχος τεράστιος πλανήτης με θερμοκρασία γύρω στους 22 βαθμούς Κελσίου. Έχει 290 ημέρες το χρόνο. Είναι 15% πιο κοντά στον Ήλιο του από την Γη, αλλά ο Ήλιος του είναι 22% πιο αδύναμος από τον δικό μας.   Πρέπει να περάσουν 3 φάσεις για να επιβεβαιωθεί. Ετοιμάζετε βαλίτσες!   πηγή; http://www.bbc.co.uk...onment-16040655

Διγέλαδος

Διγέλαδος

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..