Jump to content

mman's Abyss

Sign in to follow this  
  • entries
    7
  • comments
    145
  • views
    825

About this blog

εσύ και ο καθρέφτης

Entries in this blog

mman

blogentry-1396-0-18478300-1483444837_thumb.jpg

 

Μόλις πήγα στο τόπικ "50 Βιβλία για το 2016" και μέτρησα ένα προς ένα τα βιβλία ελληνικού Φανταστικού που διάβασαν μέσα στη χρονιά 26 από τους τακτικότερους συμμετέχοντες εκεί. Όταν δεν ήμουν σίγουρος για κάποιο βιβλίο ή συγγραφέα, θεωρούσα ότι ανήκει στο ελληνικό Φανταστικό.
Το αποτέλεσμα ήταν 204 βιβλία ελληνικού Φανταστικού σε σύνολο 1361, δηλαδή 15%.

 

Αν αυτό σας φαίνεται ικανοποιητικό (έχοντας βέβαια υπόψη και την πολύ μικρή εγχώρια παραγωγή σε σχέση με την εισαγόμενη) σκεφτείτε τα εξής:

 

1) Είμαστε στο κατ' εξοχήν forum του ελληνικού Φανταστικού, οπότε το δείγμα είναι εξ ορισμού προκατειλημμένο υπέρ του. Πολύ.
2) Στο συγκεκριμένο τόπικ γράφουν κατά παράδοση τα πιο διαβαστερά μέλη, αυτά δηλαδή από τα οποία περιμένει κανείς να ψάχνουν περισσότερο, να είναι πιο ενημερωμένα, ίσως και να πειραματίζονται. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι τα υπόλοιπα μέλη διαβάζουν ακόμα λιγότερο ελληνικό Φανταστικό, δηλαδή ο μέσος όρος του φόρουμ πρέπει να είναι σαφώς κάτω από 15%.
3) Και εννοείται ότι 15% δεν σημαίνει ότι όλα τα υπό εξέταση μέλη κυμαίνονταν π.χ. ανάμεσα στο 10% και στο 20%. Ούτε καν ανάμεσα στο 6% και στο 25%. Μόλις δέκα από αυτά διάβασαν τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών βιβλίων Φανταστικού. Οι υπόλοιποι δεκαέξι διάβασαν, ελάχιστα -οι έντεκα από αυτούς, απλά ένα ή κανένα!

 

Οπότε έρχεται η αναπόφευκτη ερώτηση: Αν εμείς, εδώ, δεν διαβάζουμε ελληνικό Φανταστικό, ποιος θα το κάνει;
Χωρίς να έχω στον νου μου συγκεκριμένα άτομα, πόσω μάλλον μέλη, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τον επίδοξο Έλληνα συγγραφέα Φανταστικού που δεν παρακολουθεί (καθόλου, όμως!) την εγχώρια σκηνή. Πώς περιμένει να διαβαστεί όταν θα έρθει η ώρα του;

 

Μια σκέψη. Η γνώμη σας περισσότερο από ευπρόσδεκτη.

mman

blogentry-1396-0-82247800-1440588506_thumb.jpg

 

Πού πήγαν οι δεινόσαυροι του φόρουμ;
Τη σαιζόν που μας πέρασε (θα έλεγα περίπου από τον προηγούμενο Οκτώβριο) παρατήρησα μια σημαντική δημογραφική αλλαγή στο φόρουμ. Το μωσαϊκό των πιο ενεργών μελών έχει αλλάξει άρδην, κι αυτό οφείλεται όχι μόνο στα καινούρια ενεργά μέλη (κάτι πολύ θετικό) αλλά και στην πολύ περιορισμένη συμμέτοχή στο φόρουμ από παλιά μέλη τα οποία στο παρελθόν είχαν συχνή και σημαντική (όχι απαραίτητα συγγραφικά) συνεισφορά. Αποφάσισα, λοιπόν, να δω την κίνηση των μελών με τα περισσότερα posts (πάνω από 1000) για να ελέγξω αν η εντύπωσή μου ήταν σωστή.
Παρατηρώ (συνημμένο αρχείο) ότι μόλις 40% των πρώτων 49 σε posts μελών εξακολουθεί να είναι πραγματικά ενεργό. Αυτό από μόνο του δεν θα σήμαινε τίποτα (στην πραγματικότητα θα ήταν πολύ φυσιολογικό μετά από δώδεκα χρόνια φόρουμ) αλλά πολλά από τα μέλη που απομακρύνονται έχουν μπει σ’ αυτή τη διαδικασία τον τελευταίο χρόνο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: DinoHajiyorgi, aScannerDarkly, Sonya, northerain, DinMcXanthi, Drake Ramore, trillian, Παρατηρητής, Lady Nina, kitsos, Adicto, Electroscribe, αλλά και Tiessa, mman και melkiades.
Πώς εξηγείται αυτή η «Κρητιδική» περίοδος που σιωπά τους δεινόσαυρους του SFF.gr; Κατά τη γνώμη μου, εκτός από τον προφανή λόγο της κούρασης, του κορεσμού και ίσως και εξωγενών παραγόντων (π.χ. κρίση), νομίζω ότι οφείλεται σε τέσσερεις άλλες αιτίες:

  1. Η ομαδική αύξηση των ηλικιών. Πολλά μέλη αναλαμβάνουν αναγκαστικά νέες και μεγαλύτερες ευθύνες (μετανάστευση, δουλειές, παιδιά κλπ.) που τους κλέβουν ελεύθερο χρόνο.
  2. Το Facebook. Πολλή από τη μη εξειδικευμένη και κάποια από την εξειδικευμένη κίνηση του φόρουμ έχει μεταφερθεί εκεί. (Χωρίς να εξετάζεται η συχνότητα χρήσης του, τουλάχιστον 30 από τα 49 πιο ενεργά μέλη του φόρουμ έχουν λογαριασμό στο Facebook.)
  3. Το Goodreads. Πολλή από τη βιβλιοκίνηση και τις κριτικές γίνεται πλέον και εκεί ή αποκλειστικά εκεί. (Χωρίς να εξετάζεται η συχνότητα χρήσης του, τουλάχιστον 15 από τα 49 πιο ενεργά μέλη του φόρουμ έχουν λογαριασμό στο Goodreads.)
  4. Αρκετά από τα παραπάνω μέλη είναι πλέον φίλοι μεταξύ τους (μία από καλύτερες λειτουργίες του φόρουμ) οπότε η δια ζώσης επικοινωνία τους περιορίζει τη διαδικτυακή.

 


Δείτε τον πίνακα στο αρχείο μετά το κείμενο και, αν θέλετε, δώστε τη δική σας εξήγηση.

 

SFF-Cretacean.doc

mman

mfa-570.jpg

 

 

Διδάσκων δημιουργικής γραφής (συγκεκριμένα του MFA, Master of Fine Arts) εγκαταλείπει το πεδίο και λέει έξω απ' τα δόντια μερικές πολύ σκληρές διαπιστώσεις του, κατά τη γνώμη μου αληθινές.

Προσωπικά συμφωνώ σχεδόν σε όλα με τον Ryan Boudinot, του οποίου το άρθρο προκάλεσε μεγάλο θόρυβο και αντιδράσεις (αν ψάξετε λίγο, θα βρείτε από άρθρα, μέχρι site αφιερωμένα στη συλλογή αρνητικών σχολίων) αλλά και υποστήριξη, όπως από τον καλύτερο πρώην φοιτητή του.

Τι λέτε;

mman

Είμαι ο Όμηρος

blogentry-1396-0-51838100-1402401070_thumb.jpg

 

Πριν λίγες μέρες, τελείωσα ένα από πιο σημαντικά και πιο εντυπωσιακά βιβλία φανταστικού και μη που έχουν γραφτεί ποτέ, την Ιλιάδα. Με πιο ψύχραιμο μάτι, μπορώ να διακρίνω κάποιες αδυναμίες, αλλά η γενική μου εντύπωση ήταν ένα δίμηνο γεμάτο «ωωω», «ααα», «τι λες τώρα!», «τι έγραψε ο θεός!» και άλλα τέτοια ευτράπελα. Βρήκα λοιπόν τον ποιητή στον πάνθεον των δημιουργών, εκεί που του έπλεναν τα πόδια και του έκαναν αέρα ο Σαίξπηρ, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Μότσαρτ (βλ. πίνακα) και του εξέθεσα τις αντιρρήσεις μου. Ήταν πολύ κατατοπιστικός.

 

Μ: Δεν μπορείς να αναφέρεις εκατοντάδες ονόματα και πολλές φορές δεκάδες μέσα στην ίδια σελίδα. Θα μπερδευτεί και θα κουραστεί ο αναγνώστης.

Ο: Δεν θα τα διαβάζουν. Θα τα ακούνε. Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Τουλάχιστον μην αναφέρεις τον κάθε ήρωα πότε με το όνομά του και πότε με την καταγωγή από τον πατέρα του (Πηλείδης, Τυδείδης, κλπ.). Είναι ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα.

Ο: Θα το κάνω καταπώς βολεύει το δακτυλικό εξάμετρο των στίχων μου. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να τους παρουσιάζεις όλους ισόθεους, γενναίους, ανδρείους, ήρωες, πάνσοφους κλπ. Φτιάχνεις ασπρόμαυρους χαρακτήρες έτσι. Είναι κλισέ.

Ο: Μπορώ. Ανάμεσα σε άλλους, εφηύρα το κλισέ. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να ξεκινάς παρομοιώσεις που το πρώτο σκέλος τους διαρκεί στίχους ολόκληρους και αποτελεί μια σκηνή από μόνο του. Είναι τεράστιες, και καμιά φορά ο αναγνώστης ξεχνάει τι ξεκίνησες να παρομοιάσεις.

Ο: Μπορώ να γράψω ολόκληρες ραψωδίες μέσα σε ομηρικές παρομοιώσεις, αλλά έκανα περικοπές. Και, παρά την αυτοσυγκράτησή μου, μπορώ να σε κάνω να χαθείς μέσα τους ακούγοντάς τες. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να έχεις τόσο σκληρές και σπλάτερ σκηνές μάχης, τον ένα να του σπάει το δόρυ τα δόντια και να του βγαίνει απ' τον σβέρκο, ο άλλος να πέφτει στα γόνατα κρατώντας τ' άντερά του, και να περιμένεις το έργο σου με τόση βία να γίνει επιτυχία.

Ο: (αναστεναγμός) Θα σου 'λεγα τώρα ποιος είμαι...

 

Μ: Δεν μπορείς να θυμάσαι απ’ έξω είκοσι τέσσερεις ραψωδίες, με εφτακόσιους στίχους κατά μέσο όρο η κάθε μια, εκατόν τριάντα χιλιάδες λέξεις σύνολο! Πρέπει να είσαι μηχανή!

Ο: Μπορώ. Χωρίς να τις δω ποτέ γραμμένες. Και δεν είμαι μηχανή. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να επινοείς τρεις καινούργιες σύνθετες λέξεις σε κάθε σελίδα επί 360 σελίδες! Είναι πολλές! Οι γλωσσικές καινοτομίες πρέπει να γίνονται με μέτρο για να μην προκαλούν.

Ο: Μπορώ. Για την ακρίβεια επινόησα τις γλωσσικές καινοτομίες. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Μα δεν μπορεί να κάνεις τέτοια κατάχρηση στις επινοημένες σύνθετες λέξεις και να είναι όλες πετυχημένες, εντυπωσιακές και συγχρόνως εξαιρετικά δύσκολο να χρησιμοποιηθούν από άλλον!

Ο: Αυτό ακριβώς έκανα. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς ν’ ανακατεύεις όλη την ώρα τους θεούς στην εξέλιξη του πολέμου. Είναι παράλογο, και μερικές φορές υποβιβάζει την ικανότητα των ηρώων.

Ο: Μπορώ. Είναι το φανταστικό στοιχείο του έργου, και εγώ καθορίζω τη συχνότητα της χρήσης του. Ούτε ο Έκτορας, ούτε ο Αχιλλέας έμειναν στην ιστορία ως οι ανίκανοι που τους βοηθούσαν οι θεοί. Επειδή είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να βάζεις τόσο συχνά τέτοια ποταπά κίνητρα στους χαρακτήρες σου. Δεν αρμόζουν σε ήρωες ή θεούς. Μου χαλάει όλη την τέλεια εικόνα που φτιάχνεις γι’ αυτούς με όλα εκείνα τα φοβερά και τρομερά επίθετα.

Ο: Α, όχι και τόσο ασπρόμαυροι χαρακτήρες τελικά, ε; Λοιπόν, μπορώ. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να ξοδεύεις όλη τη ραψωδία Β για να περιγράψεις με κάθε λεπτομέρεια τον στρατό των Αχαιών και πόσα καράβια (που δεν θα παίξουν κανένα ρόλο αργότερα) είχε φέρει ο κάθε πολέμαρχος, και να ελπίζεις ότι θα διαβάζεσαι δεκαετίες ή και αιώνες στο μέλλον.

Ο: Έχεις δίκιο, δεν μπορώ. Ούτε για αιώνες, πόσο μάλλον για δεκαετίες. Χιλιετίες σου κάνουν; Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να παρουσιάζεις τα πάντα στην ιστορία σου τόσο μα τόσο επικά. Το κλέος, το κάλλος, η ανδρεία, η δύναμη, η σοφία, η ταχύτητα, η τέχνη, η ισχύς. Πόσο έπος πια;

Ο: Μπορώ. Είμαι το έπος. Είμαι ο Όμηρος.

 

Μ: Δεν μπορείς να γράφεις ένα βιβλίο με όλα τα παραπάνω, που χρειάζομαι δύο μήνες για να το τελειώσω ακόμα και στη μετάφραση, και να μου αρέσει τόσο!

Ο: Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος.

 

 

[Πίνακας: Jean-Auguste-Dominique Ingres, Η Αποθέωση του Ομήρου, 1827, Λούβρο. Τον Όμηρο αποθεώνουν περί τις σαράντα πέντε μεγάλες μορφές της αρχαιότητας και του σύγχρονου κόσμου. Στα πόδια του καθιστές η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.]

mman

blogentry-1396-0-40492000-1361553771.jpg

Αριστερά, σ’ αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία, βλέπετε τον Κώστα Γρίμπιλα. Στη μέση, η κυρία που ακουμπάει το χέρι της στην καρδιά ‘του’ είναι η Ρόζμαρι Ζάμιτ, μητέρα του εικοσάχρονου Αυστραλού δωρητή οργάνων Ντουζόν Ζάμιτ. Δεξιά είναι ο άντρας της, Όλιβερ.

Αυτό που δεν βλέπετε, γιατί αυτοί οι Άνθρωποι δεν επέτρεψαν να χωρέσει εκεί, είναι τα σκουλήκια.

 

Ο Ντουζόν, όπως ίσως θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2008 από μπράβους μαγαζιών στη Μύκονο (22, 8 και 7 χρόνια φυλάκιση). Ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ προχώρησαν τότε στη δωρεά της καρδιάς του γιου τους –ίσως τον θυμάστε από τα δελτία ειδήσεων. Ο Όλιβερ μάλιστα πάντρεψε τον Κώστα, ο οποίος μένει πια στην Αυστραλία και έχει στενές σχέσεις με τους γονείς του ανθρώπου του οποίου η καρδιά χτυπάει στο στήθος του.

Χθες διάβασα ότι ο Κώστας Γρίμπιλας και η σύζυγός του απέκτησαν παιδί. Είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο και ευγνώμων για το δώρο που δέχτηκε πριν από χρόνια. Νιώθει, και έχει απόλυτο δίκιο, ότι χρωστάει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του στον Ντουζόν.

 

Η περίπτωση Γρίμπιλα / Ζάμιτ είναι πολύ σπάνια, καθώς γνωρίστηκαν λόγω της δημοσιότητας που πήρε η δολοφονία. Κανονικά, απαγορεύεται από τον νόμο οι συγγενείς των δωρητών να γνωρίζουν τους λήπτες, ώστε να αποφεύγεται η πιθανότητα οικονομικών δοσοληψιών.

Η ανάγκη όμως για μεταμοσχεύσεις είναι καθημερινή.

 

Σκέφτομαι λοιπόν (εδώ και χρόνια, απλώς τώρα στρώνομαι να το γράψω): Η εναλλακτική του Όλιβερ και της Ρόζμαρι όταν έμαθαν ότι ο γιος τους είναι νεκρός (και μάλιστα με τέτοιο τρόπο…) η αυθόρμητη, αυτόματη αντίδραση, ήταν προφανώς ένα οργισμένο / συντετριμμένο: «Να πάρουμε το σώμα του παιδιού μας πίσω. Να το κηδέψουμε και να το θρηνήσουμε».

 

Να αφήσουμε την καρδιά του να τη φάνε τα σκουλήκια.

Δεν το σκέφτηκαν εκείνοι. Εγώ το προσθέτω. Επειδή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

 

Βάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου στη θέση του κάθε Κώστα Γρίμπιλα. Είμαι στο νοσοκομείο. Με τεχνητή καρδιά. Με βηματοδότη. Ή υποβάλλομαι κάθε δυο μέρες σε αιμοκάθαρση. Έχω κατεστραμμένους κερατοειδείς. Πνεύμονες. Συκώτι. Έχω ανάγκη από μεταμόσχευση δέρματος ή οστών. Η ζωή μου είναι σε διαρκή, καθημερινό κίνδυνο. Ίσως δεν έχω παρά λίγους μήνες βασανιστικής ζωής μπροστά μου.

Η ιατρική αγγίζει πλέον τα επίπεδα της θαυματοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το μόνο που χρειάζονται οι γιατροί είναι όργανα για να μεταμοσχεύσουν.

Είμαι λοιπόν σ’ αυτή την τραγική θέση και σκέφτομαι, ξέρω, ότι χθες πέθαναν 325 συνάνθρωποί μου σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα κι αν μπορεί να μεταμοσχευθεί μόνο το ένα τρίτο των διαθέσιμων οργάνων (δική μου πρόχειρη εκτίμηση), αυτό σημαίνει χοντρικά εκατό καρδιές, διακόσιοι πνεύμονες, διακόσιοι κερατοειδείς.

Στα σκουλήκια.

Και ξέρω ότι σήμερα θα πεθάνουν άλλοι 325 συνάνθρωποί μου. Καλοί άνθρωποι. Που νοιάζονταν για τους άλλους. Και θα πάρουν και σήμερα όλα τα όργανά τους.

Στα σκουλήκια.

Κι εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω. Για χρόνια. Γιατί και αύριο, και μεθαύριο, θα συμβεί ακριβώς το ίδιο.

 

Θέλετε κι άλλα μακάβρια αλλά πέρα για πέρα αληθινά νούμερα; Αν ήμουν καρδιοπαθής και άντεχα να τη στήνω κάθε μέρα έξω από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το πιο πιθανό είναι ότι κάθε μέρα, κάθε μία εφιαλτική μέρα, θα έβλεπα να περνάει από μπροστά μου τουλάχιστον μία κατάλληλη καρδιά, κλεισμένη μέσα σε μια ξύλινη κάσα, για να σερβιριστεί.

Στα σκουλήκια.

Θα τρελαινόμουν –κυριολεκτικά!– να παίζω αυτό το διεστραμμένο παιχνίδι, ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί κάποιος Όλιβερ και κάποια Ρόζμαρι να κάνουν αυτό που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ αυτονόητο. Ή μέχρι να πεθάνω.

 

Δεν έχω ούτε εγώ ούτε κανένας συγγενής ή φίλος μου ανάγκη από μεταμόσχευση, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε κάνει το όλο θέμα λιγότερο τραγικό.

Αναρωτιέμαι λοιπόν:

Γιατί όταν κάποιος νεκρός χαρίζει ζωή σε ασθενείς, το μαθαίνουμε;

Γιατί είναι είδηση η ανθρωπιά;

Γιατί είναι ήρωες ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ;

Γιατί δεν μπορούμε περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες να σκεφτούμε το αυτονόητο;

Γιατί είμαστε από τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς οργάνων;

 

Αύριο, σε μια βδομάδα, σε έναν χρόνο ή σε μια δεκαετία από σήμερα, κάποιος από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ή εγώ που τις γράφω) θα βρεθεί στη δύσκολη θέση εκείνου που θρηνεί χωρίς να περνάει καν από τον νου του το αυτονόητο. Δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί να χτυπάτε ξύλο. Είναι θέμα αριθμών, είναι ζωή. Θα συμβεί.

 

Θα ήθελα τότε, όταν θα έχει σημασία, να φέρετε στη μνήμη σας αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία. Και να γίνετε Όλιβερ και Ρόζμαρι.

 

Δεν κοστίζει τίποτα σε χρήματα. Είναι Δωρεάν, στην κυριολεξία. Κοστίζει μόνο σε καρδιά.

mman

blogentry-1396-0-66184000-1358613013.jpg

 

Τι έμαθα γράφοντας ένα μυθιστόρημα

 

Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. και είμαι στη φάση των διορθώσεων. Είναι 110.000 λέξεις και μου χρειάστηκαν 6,5 μήνες κατάστρωση και 13 μήνες συγγραφή.

 

Τι ήξερα και επιβεβαίωσα αυτό τον ενάμιση χρόνο:

 

Ότι είμαι απελπιστικά αργός στον σχεδιασμό της πλοκής και ότι καμιά φορά μου παίρνει βδομάδες να σκεφτώ τα πιο απλά πράγματα.

Ότι, σ’ εμένα, η οδήγηση μειώνει δραστικά τον χρόνο επίλυσης των προβλημάτων πλοκής.

Ότι είναι αδύνατον να σχεδιάσω ένα έργο πολλών δεκάδων χιλιάδων λέξεων μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια –κι ότι αυτό είναι καλό.

Ότι οι καλύτερες ώρες μου για γράψιμο είναι πολύ νωρίς το πρωί όταν δεν έχω ακόμα ασχοληθεί με τίποτα άλλο.

Ότι, για μένα, η καλύτερη εποχή για γράψιμο είναι ο χειμώνας και η χειρότερη το καλοκαίρι.

Ότι η θέση λογικών στόχων συχνά οδηγεί στην υπέρβασή τους.

Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική.

Ότι είμαι θεός μέσα στη δική μου ιστορία κι αυτό σημαίνει ότι, αν όλα τα άλλα δουλεύουν σωστά, μπορώ να με εμπιστεύομαι ότι θα βρω τη λύση, όταν χρειαστεί, ακόμα και στο πιο δύσκολο πρόβλημα.

Ότι αγαπώ τους γυναικείους χαρακτήρες, λατρεύω τους γυναικείους χαρακτήρες και τρελαίνομαι για τους γυναικείους χαρακτήρες.

Ότι είμαι πολύ είρωνας.

Ότι το γράψιμο είναι λύτρωση από το κακό μέσα μου.

 

Τι καινούριο έμαθα αυτόν τον ενάμιση χρόνο:

 

Ότι τα παγώνια βγάζουν μια πολύ χαρακτηριστική κραυγή που δεν μπερδεύω πια με τίποτ’ άλλο.

Ότι μπορώ τελικά να ξεκινήσω κάτι χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος για το τέλος του.

Ότι, στις δικές μου τουλάχιστον ιστορίες, αυτό που πρέπει πάση θυσία να στέκει είναι τα κίνητρα.

Ότι μπορώ να γράψω πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι νόμιζα.

Ότι ένας σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκταση του έργου είναι το πόσο βαθιά μπαίνει κανείς στους χαρακτήρες.

Ότι μπορώ να προχωρήσω πάνω από μια πρόταση ή ένα κομμάτι που είναι εμφανώς προβληματικά και να γράψω παρακάτω, γιατί ο σκοπός δεν είναι να κερδηθεί η μάχη της παραγράφου ή της πρότασης, αλλά ο πόλεμος του μυθιστορήματος.

Ότι μπορώ, σε πρώτο στάδιο τουλάχιστον, να συμβουλέψω τον εαυτό μου την ώρα που γράφω για το πώς θα διορθώσει μετά τα λογικά σφάλματα, τις αναληθοφάνειες, ακόμα και τις κλισέ ή αδύναμες εκφράσεις.

Ότι, αν ξέρω τι θέλω να γράψω και κατέχω καλά το κομμάτι, μπορώ να γράψω μέσα σε έναν χώρο μικρό όσο ένα παλιό βαγόνι τραίνου με δεκαπέντε άτομα καθιστά και όρθια γύρω μου να μιλάνε μεγαλόφωνα για να ακουστούν πάνω από τη δυνατή μουσική.

Ότι οι χαρακτήρες, και ειδικά οι δευτερεύοντες, είναι πολυεργαλεία που, αν τα εκμεταλλευτώ σωστά, μπορούν να ξεκλειδώσουν κάθε πόρτα πλοκής και κινήτρων.

Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι αναπάντεχη και τρομακτική.

Ότι η συγγραφή ενός μυθιστορήματος απαιτεί τόσες νίκες επί του εαυτού σου όσες και οι λέξεις του. Και ότι οι σβησμένες λέξεις μετρούν για διπλές.

Ότι η δέσμευση για συγγραφή σε τέταρτους ως υπόσχεση που δεν είναι σωστό να αθετήσω, δουλεύει τόσο καλύτερα όσο πιο σημαντικοί είναι αυτοί.

mman

Τι είστε πιο πολύ;

Ίσως κάποιοι το ακούσατε στις ειδήσεις την προηγούμενη βδομάδα. Εγώ το έμαθα από την πηγή, επειδή η κόρη μου είναι συμμαθήτρια με την εγγονή των θυμάτων.

Επί χρόνια οικιακή βοηθός παίρνει τον γκόμενό της και τον 17χρονο ανήλικο γιο της και χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού που δουλεύει.

Ο παππούς, φυσικά, της ανοίγει.

Τους χτυπάνε, τους δένουν και τους φιμώνουν.

Η γιαγιά έχει αναπνευστικά προβλήματα και πεθαίνει από ασφυξία, αλλά οι ληστές δεν ήρθαν τσάμπα: Βρίσκουν €300 (ολογράφως: τριακόσια ευρώ και μηδέν λεπτά).

Οι ληστές, μετά την καταγγελία του παππού, συλλαμβάνονται.

Κι όλ’ αυτά, μη φανταστείτε σε κανένα γκετοποιημένο κέντρο. Για το Χαλάνδρι μιλάμε.

 

Εισαγωγή στην απορία μου:

1.Θες να κλέψεις; Κλέψε. Μετά από τόσο καιρό όμως, θα ’πρεπε να ξέρεις αν και πόσα λεφτά έχουν στο σπίτι. (Hint: 1000 ευρώ δεν θα σε σώσουν. 2000 ευρώ δεν θα σε κάνουν Κροίσο. Πόσα περισσότερα να έχουν στο σπίτι; Αν ήξερες ότι έχουν μόνο 300, θα το έκανες;)

2.Κλέψε όταν είσαι εκεί, ίσως δεν χρειάζεται ληστεία.

3.Αν δεν κοιμάσαι τη νύχτα εκεί (ώστε να σηκωθείς όταν τα θύματα κοιμούνται), ή αν ξέρεις ότι κλειδώνουν τα λεφτά τους, στείλε κάποιους να κλέψουν χωρίς να εμφανιστείς εσύ.

4.Αν οι δικοί σου δεν ξέρουν να ανοίγουν πόρτες, φτιάξε ένα αντικλείδι.

5.Αν δεν σου εμπιστεύονται κλειδιά, τότε σκηνοθέτησε τη ληστεία ανοίγοντας εσύ στους δικούς σου. Έτσι ίσως γλιτώσετε, αν κάτι πάει στραβά.

6.Μια εξαιρετική ιδέα είναι να μην μπλέξεις τον ανήλικο γιο σου.

7.Αν παρόλ’ αυτά αναγκαστείς να κάνεις κανονική ληστεία, μέρα μεσημέρι, με δυο συνεργούς που είναι πολύ κοντινοί σου και ο ένας είναι ανήλικος, δείχνοντας πριν απ’ όλα το δικό σου πρόσωπο για ν’ ανοίξει η πόρτα, τότε, γνωρίζοντας τη γιαγιά επί τόσο καιρό, δεν θα ήταν εντελώς άχρηστο να θυμηθείς ότι μάλλον θα σου τα κακαρώσει αν τη φιμώσεις. (Επίσης, πάνω στον φόβο τους, μπορεί κάποιος να σου πάει από καρδιά έτσι κι αλλιώς). Γενικά, δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να έχεις θανάτους την ώρα της ληστείας σου.

 

Και φτάνω επιτέλους στην (απολύτως ειλικρινή και καθόλου ρητορική) απορία μου, για να μην σας κουράζω:

 

Εσείς οι τρεις (και κυρίως οι δυο ενήλικες), τι είστε πιο πολύ, κακοί ή ηλίθιοι;

 

Υ.Γ.: Προσπαθήστε, έτσι σαν νοητική άσκηση (ειδικά όσοι γράφετε) να μπείτε στα εξής μυαλά:

Της οικιακής βοηθού, που διαπράττει ληστεία μετά φόνου με συνεργό τον ανήλικο γιο της, για να βρει μόλις 300 ευρώ,

της γιαγιάς που πεθαίνει επειδή μια πλαστική ταινία τής στερεί τον αέρα που γεμίζει το σπίτι, μόλις ένα χιλιοστό μακριά και

του παππού που έχει ανοίξει με τα χέρια του την πόρτα στους δολοφόνους και τώρα κοιτάει έναν άνθρωπο, σύντροφο ζωής, να ξεψυχάει δίπλα του χωρίς αυτός να μπορεί να κουνηθεί.

Αν τα καταφέρετε για οποιονδήποτε, συγχαρητήρια: Ζείτε στην Αθήνα του 2012.

Sign in to follow this  
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.