Jump to content

Thoughts of an earthling

  • entries
    2
  • comment
    1
  • views
    39

Entries in this blog

Man_from_Earth

Στα μαθητικά μου χρόνια τα καλοκαίρια την έβγαζα ‘στο χωριό’ για μήνες. Εκεί ο ‘καλοκαιρινός’ μου κολλητός είχε καταφέρει να ψήσει τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού να τον αφήνει να κάνει τσάμπα εκπομπή. Ήταν μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία: Ο ένας κέρδιζε bragging rights και ο άλλος γλίτωνε το μισθό ενός παραγωγού. Κανονικά ο σταθμός έπαιζε ελληνικά λαικά/ ελαφρολαικά αλλά εκείνη την εποχή ο ιδιοκτήτης θέλησε να κάνει λίγο σερφ στο ροκ κύμα της εποχής και ζήτησε από τον κολλητό μου ελληνική ροκ εκπομπή. Όταν εκείνος στράφηκε σε μένα για βοήθεια (όχι ότι ήξερα πολλά τότε, απλά περισσότερα από εκείνον καθότι στην Αθήνα έπαιζε και ο Ατλαντίς) το πρώτο που κάναμε ήταν να πάρουμε ένα μουσικό περιοδικό με δωρεάν CD ελληνόφωνου ροκ, (απίστευτο, το βρήκα στο you tube:

).

 

Δυο από τα κομμάτια ήταν Κρίνα. Βάζοντας το ‘Όπως τα χιόνια’ να παίξει, στην αρχή μου φάνηκε περίεργο και μακριά από μένα άκουσμα. Κάναμε playlist με Θεοτοκάτο, Τρύπες, Ελληνιστάν, Ίχνη του ανέμου, Ενδελέχεια κλπ. όπου από Κρίνα χρησιμοποιήσαμε τα 2 πιο εύπεπτα που παίζανε στον Ατλαντίς νυχθημερόν: Το ‘Μέρες αργίας’ και ‘Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα’. Κάπου εκεί είχα αρχίσει να ψυλλιάζομαι ότι τα Κρίνα κρύβουν περισσότερα. Το επόμενο καλοκαίρι επέστρεψα στο χωριό λατρεύοντας τα κρίνα και παραδίδοντας στο φίλο μου ό,τι cd είχαν βγάλει εως τότε για να τα αντιγράψει και να τα παίζει. Παίξαμε τόσο Κρίνα που κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης τον κατσάδιασε και έβαλε post-it στη μπροστινή επιφάνεια των CD: ‘Να ΜΗΝ ξαναπαίξει σε εκπομπή’.

 

Πήρα το χτύπημα σαν αυθεντικός (όπως φαντασιωνόμουν τον εαυτό μου τότε) ροκάς:

 

Αν αυτός ο τύπος που ακούει ελαφρολαϊκά δεν θέλει να παίζει ο σταθμός Κρίνα, κάτι πολύ καλό πρέπει να έχουν.

 

Έκτοτε μέχρι και σήμερα, ακούω τη μουσική τους τα βράδια και με τους στίχους τους και τη φαντασία μου ταξιδεύω ώσπου να κοιμηθώ. Κανένα άλλο συγκρότημα δε με παρασέρνει τόσο αβίαστα αλλά και τόσο αναπόφευκτα σε άλλους, φανταστικούς τόπους. Για μένα τα Κρίνα δεν έβγαζαν το ‘θλιβερό’ αλλά το ‘φανταστικό’. Ξέρω ότι για τον κόσμο αυτού του forum αυτό έχει μια ιδιαίτερη αξία γιαυτό και αυτή η μικρή ιστορία. Επίσης θεωρώ πως ο Θάνος Ανεστόπουλος θα χαιρόταν ακούγοντας πώς αυτός και το υπόλοιπο σχήμα επηρέασαν ένα τυχαίο παιδί που δεν τους γνώρισε ποτέ παρά μόνο μέσα από τη μουσική τους.

 

Κλείνοντας, θα αναφέρω κάτι που έγραψα για μια Αυστριακή κοπελιά (έζησα για λίγα χρόνια στο εξωτερικό) όταν μου ζήτησε - όπως ζητούσε σε όλους τους διεθνείς της δουλειάς - να γράψω κάτι ‘ωραίο από τη χώρα μου’ σε κάτι που εμείς θα ονομάζαμε μάλλον ‘λεύκωμα’. Το έγραψα στα Ελληνικά αλλά της το μετέφρασα. «Λυπημένο», μου είπε. «Όχι, απλά όμορφο», της απάντησα.

 

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Man_from_Earth

Όπως είπε και ο Μπρεχτ, από τα πιο αντιφατικά γνωρίσματα των ανθρώπων είναι τελικά που μέσα από το θάνατο των άλλων βρίσκουμε το δρόμο μας. Μόνο που δεν το είπε ο Μπρεχτ, χρειαζόμουν μια αυθεντία να σας προμοτάρει αυτό το δικό μου γνωμικό που θα ήταν σχεδόν όμορφο αν δεν ήταν τραγικό: Πράγματι ένας θάνατος θα σκανδαλίσει υπαρξιακές αναζητήσεις που μπορεί να βρουν προορισμό. Αντίθετα, ενώ μία τραγωδία όπως μαζικοί θάνατοι από κάποιο πόλεμο ενδεχομένως να ενεργοποιήσει αξιακές αναζητήσεις, αυτές συνήθως καταλήγουν σε φθίνουσες ταλαντώσεις απογοήτευσης της κεφαλής. Και αυτό ακριβώς είναι το τραγικό, εκτός φυσικά της ίδιας της τραγωδίας. Tο ότι τελικά το γνωμικό καταλήγει κενό: Δεν βρίσκουμε κανένα δρόμο, απλά κάνουμε μια απόπειρα εσωτερικής αναζήτησης καταδικασμένη να θαφτεί κάτω από τη χαοτική ανθρώπινη φύση ή το αίσθημα ασημαντότητας που προκαλεί η αναλογία 1:7,4 δις. Ποιός είμαι εγώ ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους για να νομίσω ότι διανοήθηκα κάτι που κανείς άλλος για χιλιάδες χρόνια δεν μπόρεσε, τον τρόπο αποτροπής πολέμων;
Η ανθρωπότητα είναι σαν μια γηραιά κυρία με Αλζχάιμερ. Δεν μαθαίνει ποτέ από λάθη του παρελθόντος. Βια μεταξύ λαών και θάνατος μεγάλων και παιδιών στο όνομα της απόκτησης περισσότερων. Ο καταπιεστής καταπιέζει απλά ‘γιατί μπορεί’ ή γιατί στο κάτω κάτω παραμένουμε ζώα που εφαρμόζουν το νόμο της ζούγκλας, το νόμο του ισχυρότερου. Η άλλη μεριά του νομίσματος είναι η αρχαιότερη μορφή δικαιολογημένης βίας: Αυτή που προκαλεί η αντίδραση του καταπιεζόμενου απέναντι στον καταπιεστή. Υπάρχει τέτοια απενοχοποίηση των εγκλημάτων στο ονομα της ‘ανάγκης του ανθρώπου για ελευθερία’ που αν κάποιος απελευθερώθηκε σφάζοντας μωρά θα το γιορτάζαμε κάθε χρόνο με παρέλαση και πυροτεχνήματα.
Συμπέρασμα; Οι πόλεμοι υπάρχουν ως αθροιστικό αποτέλεσμα του ‘γιατί μπορούμε (να υπερισχύουμε)’ και ότι ‘δεν μπορούμε (χωρίς ελευθερία)’. Υπάρχει άραγε προοπτική να σταματήσει αυτό το φαύλο δίπολο ή τελικά ο άνθρωπος θα μείνει στην ιστορία του κόσμου ως το απροσάρμοστο είδος που ενώ ήλεγχε απολύτως τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και έκανε άλματα διανόησης και τεχνολογίας, οδηγήθηκε πάραυτα στην αυτοκαταστροφή;

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.