Jump to content

DinoHajiyorgi's Blog

  • entries
    13
  • comments
    64
  • views
    6,356

Το Φθινόπωρο της Νατάσσας

DinoHajiyorgi

617 views

blogentry-1004-0-01804800-1352550208.jpg

 

Βυθίζω τα δάχτυλα των ποδιών μου στην δροσερή άμμο και ρουφώ αυτή τη στιγμή. Η Νατάσσα κάνει μακροβούτια στο νερό, ενώ ο Αντώνης, με πέδιλα και μάσκα λίγο πιο εκεί στα βράχια, κυνηγά χτένια. Η Θάλεια και η Κυβέλη (το Κυβελάκι), τα μικρά τους, παίζουν με τα κουβαδάκια τους δίπλα στις ψάθες. Η Νατάσσα βγαίνει χαμογελαστή από τη θάλασσα.

«Τι υπέροχα που είναι!» φωνάζει ενθουσιασμένη.

Το κέφι της είναι μεταδοτικό, όσο διασκεδαστικές είναι οι κυνικές αγκωνιές που σκαρφίζεται ο Αντώνης για να την πειράζει.

 

Είναι Νοέμβρης, και το καλοκαίρι μας έχει κατσικωθεί γλυκά. Είμαστε στις Αλυκές, λίγο πριν τη δύση του ήλιου, με έναν μελί ουρανό και την σκούρα πλάτη του Χτυπά να μας σκιάζει. Μετράω τρεις ή τέσσερις λουόμενους απ’άκρη σε άκρη όλης της παραλίας, μοναχικούς ρομαντικούς τους αποκαλώ, με τις ενοχλητικές ξαπλώστρες του καλοκαιριού εξαφανισμένες, και τα δοκάρια των ψάθινων ομπρελών άσκεπα στη σειρά τώρα, γυμνά και μυστήρια σαν στύλοι του Στόουνχετζ.

 

Έχει μια άλλη, πιο μελαγχολική μουσική το κύμα του Φθινοπώρου. Χωρίς τη βαβούρα του κόσμου, το κύμα σκάει στην υγρή άμμο λίγο στενάχωρα, σαν πένθιμα. Σαν αντίσταση η Νατάσσα και ο Αντώνης παίζουν ανέμελα ρακέτες και ξαφνικά είμαι στο βαθύ μέλλον, και κάθε ήχος, γέλιο και κουβέντα που παίζει γύρω μου έχει γίνει μνήμη, μια ηχώ φαντασμάτων. Oι Αλυκές έχουν αλλάξει λίγο, η Θάλεια και η Κυβέλη είναι ολόκληρες κοπέλες, νοσταλγικά θυμούνται τις ευτυχισμένες εκείνες μέρες με τους γονείς τους. Δεν μπορεί, τα κορίτσια θα έχουν αρπάξει κάτι από την ζωντάνια των δικών τους. Αντιλαμβάνονται πόσο τυχερές υπήρξαν.

«Ήταν και ο κύριος Ντίνος εκεί.»

Να’ναι καλά που με θυμήθηκαν.

 

Δύσκολη εποχή, η σημερινή, η δική μας. Φθινόπωρο του 2012. Του χρόνου θα καταφέρουμε να έχουμε άλλον έναν τέτοιο Νοέμβρη; Η ελπίδα χλομιάζει στη σκέψη μου. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, τα πάντα κάθονται σαν βαρύ πέπλο στο κεφάλι. Μου θυμίζουν ταινίες… ένα καλοκαίρι πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο… ένα καλοκαίρι πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο… και η μεταδοτική αισιοδοξία της Νατάσσας μετατρέπεται στη δύση μια τελευταίας, ανεπίστρεπτης εποχής αθωότητας και ανεμελιάς, όπως διαφημίζονταν και εκείνες οι ταινίες.

 

Για όλους μας είναι το Φθινόπωρο της αγωνίας, της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της ανέχειας, των απεργιών, της βίας, της υπόσχεσης ενός νέου φασισμού. Φοβάσαι να ονειρευτείς, να ελπίσεις, μέχρι και ο έρωτας για τους ελεύθερους έχασε τη γεύση του, ή έτσι νομίζω εγώ. Βλέπω εφιάλτες τα βράδια. Δεν είναι άγριοι και τρομεροί, είναι άηχοι και μουλωχτοί, με τυλίγουν στον ιστό τους αργά-αργά και αραχνιάζει η ψυχή μου. Θα είχαν κάποτε και οι δικοί μου γονείς τα προβλήματα τους. Σηκώθηκαν κι έφυγαν από την αγαπημένη τους Κωνσταντινούπολη κυνηγώντας μια καλύτερη ημέρα. Δεν γνώρισα τις αγωνίες τους τότε, το φρόντισαν καλά αυτό. Ο Αντώνης μοιράζεται περισσότερα με τις κόρες του χωρίς να μεταδίδει τις ανησυχίες που καίνε στο βλέμμα του. Η Θάλεια και η Κυβέλη, δεν είναι απλά προστατευμένες, μεγαλώνουν θωρακισμένες. Έχουν ήρωες γονείς. Έτσι τους βλέπω κι εγώ. Διορθώνουν πότε-πότε και το δικό μου βλέμμα. Τους ευγνωμονώ γι αυτό. Και αυτές οι λίγες γραμμές που γράφω, οι τόσο ανακουφιστικές, τις οφείλω φυσικά σε εκείνους.

 

Ο Αντώνης φωνάζει στα κορίτσια του να μαζέψουν τα πράγματα τους, να μην αφήσουν κανένα σκουπίδι στην παραλία. Η Νατάσσα μπαίνει άλλη μια φορά στη θάλασσα και κάνει τούμπες στο νερό. Σημαδεύει με τις πατούσες της τον ουρανό και με τα χέρια της καρφωμένα στο βυθό έχει όλη τη Γη στους ώμους της. Μια όμορφη ψευδαίσθηση, γιατί σχεδόν θα τη πίστευε κανείς. Η Νατάσσα θα μπορούσε, θα της ήταν παιχνιδάκι.

«Τι σκέφτεσαι άνθρωπε;» με ρωτάει ο Αντώνης.

«Άνθρωπε» τους χαιρετάει όλους και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που το λέει. (Όλως τυχαίως είχα χρησιμοποιήσει μόνο μία φορά αυτή την έκφραση πριν λίγα χρόνια, μέσα από τα χείλη ενός φανταστικού προσώπου, στο διήγημα μου “Ο Άγιος του Βραλ”. Ο πρωταγωνιστής αποκτά επίγνωση της προσωπικής του ανθρωπιάς, με τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του, κυρίως τις αδυναμίες, γεγονός που του επιτρέπει να είναι γενναιόδωρος προς τον συνάνθρωπο του.)

 

Και πως τελειώνει αυτό το διήγημα, που δεν είναι διήγημα, ούτε καν μυθιστόρημα, αλλά έπος ζωής; Ούτε η αρχή αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, ούτε φυσικά το τέλος. Είμαι πολύ μικρός για να τα δω όλα, κι ευτυχισμένα μικρός που είμαι ικανός να απολαύσω το ενδιάμεσα ψηφιδωτό. Στιγμές και συναισθήματα στην άμμο, στο γαλανό κύμα, στις φωτοσκιάσεις του ουρανού, στις σταγόνες στο δέρμα, στα γέλια των κοριτσιών, στα γαλανά μάτια του Αντώνη, στο χαμόγελο της Νατάσσας. Φωτογραφίες καρτ-ποσταλ της μνήμης. Ό,τι θυμάται ο καθένας που το έζησε, ή αυτός που το διάβασε εδώ, εσύ. Και για να απολογηθώ, ήταν ο ενθουσιασμός της που γέννησε αυτό το κείμενο, γι αυτό και του έδωσα τον τίτλο «Το Φθινόπωρο της Νατάσσας.»

 

[*Ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος-Πιπεριάν και η Νατάσσα Σέρβου είναι οι δημιουργοί του Χαλκιδέϊκου free-press AN.]



1 Comment


Recommended Comments

Να είναι καλά οι άνθρωποι. Να είσαι καλά κι εσύ. Μόνο αυτό. Πήγα να πω "και να γράφεις, να διαβάζουμε", αλλά όχι. Ας είσαι καλά κι ας μην γράφεις μωρέ. Να ζεις.

Αυτό. (Σάμπως αντλώ μεγαλύτερη χαρά όταν γράφω, από όταν μαζεύω βελανίδια, έτσι, απλά γιατί είναι όμορφα; )

  • Like 2

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..