Jump to content

mman's Abyss

Sign in to follow this  
  • entries
    7
  • comments
    145
  • views
    1,266

Η φωτογραφία, η καρδιά και τα σκουλήκια

mman

525 views

blogentry-1396-0-40492000-1361553771.jpg

Αριστερά, σ’ αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία, βλέπετε τον Κώστα Γρίμπιλα. Στη μέση, η κυρία που ακουμπάει το χέρι της στην καρδιά ‘του’ είναι η Ρόζμαρι Ζάμιτ, μητέρα του εικοσάχρονου Αυστραλού δωρητή οργάνων Ντουζόν Ζάμιτ. Δεξιά είναι ο άντρας της, Όλιβερ.

Αυτό που δεν βλέπετε, γιατί αυτοί οι Άνθρωποι δεν επέτρεψαν να χωρέσει εκεί, είναι τα σκουλήκια.

 

Ο Ντουζόν, όπως ίσως θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2008 από μπράβους μαγαζιών στη Μύκονο (22, 8 και 7 χρόνια φυλάκιση). Ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ προχώρησαν τότε στη δωρεά της καρδιάς του γιου τους –ίσως τον θυμάστε από τα δελτία ειδήσεων. Ο Όλιβερ μάλιστα πάντρεψε τον Κώστα, ο οποίος μένει πια στην Αυστραλία και έχει στενές σχέσεις με τους γονείς του ανθρώπου του οποίου η καρδιά χτυπάει στο στήθος του.

Χθες διάβασα ότι ο Κώστας Γρίμπιλας και η σύζυγός του απέκτησαν παιδί. Είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο και ευγνώμων για το δώρο που δέχτηκε πριν από χρόνια. Νιώθει, και έχει απόλυτο δίκιο, ότι χρωστάει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του στον Ντουζόν.

 

Η περίπτωση Γρίμπιλα / Ζάμιτ είναι πολύ σπάνια, καθώς γνωρίστηκαν λόγω της δημοσιότητας που πήρε η δολοφονία. Κανονικά, απαγορεύεται από τον νόμο οι συγγενείς των δωρητών να γνωρίζουν τους λήπτες, ώστε να αποφεύγεται η πιθανότητα οικονομικών δοσοληψιών.

Η ανάγκη όμως για μεταμοσχεύσεις είναι καθημερινή.

 

Σκέφτομαι λοιπόν (εδώ και χρόνια, απλώς τώρα στρώνομαι να το γράψω): Η εναλλακτική του Όλιβερ και της Ρόζμαρι όταν έμαθαν ότι ο γιος τους είναι νεκρός (και μάλιστα με τέτοιο τρόπο…) η αυθόρμητη, αυτόματη αντίδραση, ήταν προφανώς ένα οργισμένο / συντετριμμένο: «Να πάρουμε το σώμα του παιδιού μας πίσω. Να το κηδέψουμε και να το θρηνήσουμε».

 

Να αφήσουμε την καρδιά του να τη φάνε τα σκουλήκια.

Δεν το σκέφτηκαν εκείνοι. Εγώ το προσθέτω. Επειδή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

 

Βάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου στη θέση του κάθε Κώστα Γρίμπιλα. Είμαι στο νοσοκομείο. Με τεχνητή καρδιά. Με βηματοδότη. Ή υποβάλλομαι κάθε δυο μέρες σε αιμοκάθαρση. Έχω κατεστραμμένους κερατοειδείς. Πνεύμονες. Συκώτι. Έχω ανάγκη από μεταμόσχευση δέρματος ή οστών. Η ζωή μου είναι σε διαρκή, καθημερινό κίνδυνο. Ίσως δεν έχω παρά λίγους μήνες βασανιστικής ζωής μπροστά μου.

Η ιατρική αγγίζει πλέον τα επίπεδα της θαυματοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το μόνο που χρειάζονται οι γιατροί είναι όργανα για να μεταμοσχεύσουν.

Είμαι λοιπόν σ’ αυτή την τραγική θέση και σκέφτομαι, ξέρω, ότι χθες πέθαναν 325 συνάνθρωποί μου σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα κι αν μπορεί να μεταμοσχευθεί μόνο το ένα τρίτο των διαθέσιμων οργάνων (δική μου πρόχειρη εκτίμηση), αυτό σημαίνει χοντρικά εκατό καρδιές, διακόσιοι πνεύμονες, διακόσιοι κερατοειδείς.

Στα σκουλήκια.

Και ξέρω ότι σήμερα θα πεθάνουν άλλοι 325 συνάνθρωποί μου. Καλοί άνθρωποι. Που νοιάζονταν για τους άλλους. Και θα πάρουν και σήμερα όλα τα όργανά τους.

Στα σκουλήκια.

Κι εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω. Για χρόνια. Γιατί και αύριο, και μεθαύριο, θα συμβεί ακριβώς το ίδιο.

 

Θέλετε κι άλλα μακάβρια αλλά πέρα για πέρα αληθινά νούμερα; Αν ήμουν καρδιοπαθής και άντεχα να τη στήνω κάθε μέρα έξω από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το πιο πιθανό είναι ότι κάθε μέρα, κάθε μία εφιαλτική μέρα, θα έβλεπα να περνάει από μπροστά μου τουλάχιστον μία κατάλληλη καρδιά, κλεισμένη μέσα σε μια ξύλινη κάσα, για να σερβιριστεί.

Στα σκουλήκια.

Θα τρελαινόμουν –κυριολεκτικά!– να παίζω αυτό το διεστραμμένο παιχνίδι, ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί κάποιος Όλιβερ και κάποια Ρόζμαρι να κάνουν αυτό που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ αυτονόητο. Ή μέχρι να πεθάνω.

 

Δεν έχω ούτε εγώ ούτε κανένας συγγενής ή φίλος μου ανάγκη από μεταμόσχευση, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε κάνει το όλο θέμα λιγότερο τραγικό.

Αναρωτιέμαι λοιπόν:

Γιατί όταν κάποιος νεκρός χαρίζει ζωή σε ασθενείς, το μαθαίνουμε;

Γιατί είναι είδηση η ανθρωπιά;

Γιατί είναι ήρωες ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ;

Γιατί δεν μπορούμε περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες να σκεφτούμε το αυτονόητο;

Γιατί είμαστε από τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς οργάνων;

 

Αύριο, σε μια βδομάδα, σε έναν χρόνο ή σε μια δεκαετία από σήμερα, κάποιος από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ή εγώ που τις γράφω) θα βρεθεί στη δύσκολη θέση εκείνου που θρηνεί χωρίς να περνάει καν από τον νου του το αυτονόητο. Δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί να χτυπάτε ξύλο. Είναι θέμα αριθμών, είναι ζωή. Θα συμβεί.

 

Θα ήθελα τότε, όταν θα έχει σημασία, να φέρετε στη μνήμη σας αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία. Και να γίνετε Όλιβερ και Ρόζμαρι.

 

Δεν κοστίζει τίποτα σε χρήματα. Είναι Δωρεάν, στην κυριολεξία. Κοστίζει μόνο σε καρδιά.



12 Comments


Recommended Comments

Πολύ ωραίο ποστ, μπράβο. Να συμπληρώσω ότι δεν εναπόκειται μόνο στους συγγενείς μας η δωρεά οργάνων. Πλέον είναι πολύ εύκολο να γίνεις δωρητής οργάνων ακόμα και στην Ελλάδα. Γίνε σήμερα λοιπόν. Έχε την κάρτα του δωρητή μόνιμα πάνω σου. Κι αύριο μίλησε με τους συγγενείς σου ώστε να είναι προετοιμασμένοι γι' αυτό το ενδεχόμενο.

Share this comment


Link to comment

Ακριβώς, Ναταλία. Απλώς δεν ήθελα να φαίνεται αυτό το link στο αρχικό ποστ, γιατί το ήθελα να μείνει 'καθαρό' από 'προσηλυτισμούς'. (Οι λέξεις με πάρα πολλά εισαγωγικά, φυσικά.) Αλλά, ναι, είναι το πρώτο και το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος για να μείνουν μακριά τα σκουλήκια.

Share this comment


Link to comment

Άσχετο, αλλά όχι και τόσο: Από την πρώτη φορά που είδα αυτή τη φωτογραφία, θεωρούσα δεδομένο ότι ο Κώστας Γρίμπιλας χαμογελάει, αλλά μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος με τη μάσκα να καλύπτει το πρόσωπό του. Είναι η ιδέα μου; Είμαι επηρεασμένος απ' την ιστορία; Ή όντως χαμογελάει;

Share this comment


Link to comment

Εγώ ήθελα να την βγάλω αυτή την κάρτα και με απέτρεψαν οι γονείς μου. Το σκεπτικό τους ήταν απλό και -δυστυχώς- πολύ πιο ουσιαστικό: υπάρχει μια λίστα με τ' όνομά σου κι από κάτω λέει ότι έχεις καλή καρδιά, καλό συκώτι, καλό οτιδήποτε, τάδε και τάδε τύπου. Και κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος με πρόσβαση σ' αυτή τη λίστα και υπάρχει στον αέρα μια ζωή που από πίσω της έχει λεφτά και δεν έχει ηθικούς ενδοιασμούς. Και λέει ο γονιός, που πάνω απ' όλα το δικό του παιδί βάζει: τι μου λέει εμένα ότι αυτή η λίστα δεν θα γίνει μια μέρα η θανατική καταδίκη του δικού μου παιδιού, επειδή κάποιος χρειάστηκε αυτή την συγκεκριμένη καρδιά; Εγώ δεν εμπιστεύομαι τ' όνομά μου σε καμία τέτοια λίστα. Οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν τις επιθυμίες μου κι ελπίζω αν (όταν) έρθει εκείνη η ώρα, να πράξουν σύμφωνα με αυτές.

Share this comment


Link to comment

Η εγγραφή ως δωρητής οργάνων δεν συνεπάγεται κανενός είδους ιατρικές εξετάσεις. Δεν ξέρουν τι μπορείς να δώσεις και τι όχι. Με την εγγραφή δείχνεις μόνο την πρόθεσή σου. Ο παππούς μου έγινε δωρητής στα 75 του και δεν τον ρώτησαν τίποτα. Όταν πέθανε στα 93 του, ρωτήσαμε αλλά δεν του πήραν τίποτα, τα είχε τερματίσει όλα. :-)

Επίσης, το σημαντικότερο, οι μεταμοσχεύσεις γίνονται συνδυάζοντας τον δωρητή με μια ειδική λίστα λίστα αναμονής ληπτών, με βάση ιατρικά και μόνο κριτήρια (συμβατότητα κλπ.) και, απ' ό,τι ακούω, αυτή η λίστα είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που γίνονται με αξιοκρατία και διαφάνεια στην Ελλάδα.

Για να συμβεί αυτό που περιγράφεις, πρέπει α) εγώ να ξέρω ότι είμαι πρώτος στη λίστα αν εσύ (συγκεκριμένα) πεθάνεις β) να ξέρω ότι είσαι υγιής όσον αφορά το όργανο που θέλω από σένα και γ) να ξέρω ότι είμαστε συμβατοί. Πρακτικά δεν υπάρχει τρόπος να τα ξέρω αυτά, εφόσον δεν σου γίνονται ποτέ εξετάσεις.

Αλλά, σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό δεν είναι να γίνει κανείς δωρητής στα χαρτιά, αλλά στην πράξη. Οπότε, ναι, όποιος έχει τον παραμικρό ενδοιασμό, ας το πει μόνο στους συγγενείς και στους δικούς ανθρώπους κι εκείνοι θα κάνουν αυτό που πρέπει, αν ποτέ χρειαστεί.

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Δυστυχώς πάντως, η αλήθεια είναι ότι η άποψη πως αν είσαι δωρητής οργάνων, θα σε βάλουν κάτω με την πρώτη ευκαιρία να σε κάνουν ανταλλακτικά, είναι πολύ διαδεδομένη.

Τον Σεπτέμβριο, που έβγαλε η κόρη μου την καινούργια φοιτητική ταυτότητα, υπήρχε ένα πεδίο όπου μπορούσες να δηλώσεις δωρητής οργάνων. Το δήλωσε κι όλα ωραία και καλά μέχρι που είδαν οι καινούργιοι της φίλοι από τη σχολή την ταυτότητα και μεταξύ αστείου και σοβαρού -αλλά δεν είναι και τόοοοσο αστεία αυτά τα πράγματα- την κατατρόμαξαν ότι έτσι και πάθει κάποιο ατύχημα θα την αφήσουν να πεθάνει για να της πάρουν τα όργανα. Μέχρι που άρχισε να αναρωτιέται μήπως να δηλώσει απώλεια και να βγάλει καινούργια ταυτότητα χωρίς αυτή την πληροφορία.

Σε όσο κακό κόσμο και αν ζούμε, ΔΕΝ ΘΕΛΩ να πιστεύω τέτοια πράγματα. Της είπα να κρατήσει την ταυτότητά της με την προσφορά των οργάνων και ότι όλα θα πάνε καλά. Έτσι κι αλλιώς, ποιος θέλει να πιστεύει ότι θα πάθει κάτι το παιδί του;

Είναι μια ανακούφιση πάντως, που γράφει ο Μιχάλης τους λόγους για τους οποίους δεν είναι εύκολα αυτά τα πράγματα. Και φυσικά, ελπίζω να ισχύει ότι όσο περισσότεροι εθελοντές υπάρχουν τόσο λιγότερο πιθανό είναι να χρειαστεί να γίνει κάτι παρά τη θέλησή μας.

Share this comment


Link to comment

Οποιος φοβάται ότι θα τον αφήσουν να πεθάνει, ας προσπαθήσει να υπονοήσει κάτι τέτοιο σε έναν γιατρό. Αυτό που αλήθεια πρέπει να φοβάται είναι η αντίδραση του γιατρού σε μια τέτοια υπόνοια. Θίγονται, αγανακτούν, και με το δίκιο τους. Άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να σώζουν ζωές να σκέφτεσαι ότι είναι δολοφόνοι.

Κυκλοφορώ με την ταυτότητα του δωρητή πάνω μου από το 1988 (μόλις ενηλικιώθηκα δηλαδή) όταν οι μοναδικές επιλογές ήταν νεφρά και μάτια. ΟΚ, δεν μου έχει τύχει να τραυμαστιστώ σοβαρά αλλά, ειλικρινά, ανησυχώ περισσότερο για το αν φοράω ζώνη π.χ. από το αν θα με αφήσουν να πεθάνω. Είναι το τελευταίο που θα πρέπει να μας απασχολεί.

Share this comment


Link to comment

Κάπου διάβασα ότι θα γίνει κι εδώ αυτό που γίνεται πάνω από 10 χρόνια στην Ιταλία, να θεωρούνται όλοι αυτόματα δωρητές οργάνων, εκτός και αν πάνε και κάνουν δήλωση ότι δε θέλουν (διότι πολλοί δε γίνονται λόγω αμελείας). Και μου ήρθε κιόλας ένα "ακτιβιστικό" email που με καλεί να δηλώσω ότι διαφωνώ με αυτό (που εννοείται ότι συμφωνώ και επαυξάνω και πολύ καλά κάνανε που το βάλανε στις φοιτητικές ταυτότητες). Δεν πιστεύω ότι είναι υπολογίσιμη η πιθανότητα να σε σκοτώσουν για τα όργανά σου. Ίσως κάποιοι χρειάζονται δικαιολογία για να φανούν εγωιστές και εδώ απλώς δεν υπάρχει.

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Άσχετο, αλλά όχι και τόσο: Από την πρώτη φορά που είδα αυτή τη φωτογραφία, θεωρούσα δεδομένο ότι ο Κώστας Γρίμπιλας χαμογελάει, αλλά μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος με τη μάσκα να καλύπτει το πρόσωπό του. Είναι η ιδέα μου; Είμαι επηρεασμένος απ' την ιστορία; Ή όντως χαμογελάει;

 

Κρίνοντας από τα μάτια, τ' αφτιά και τα ζυγωματικά, θα έλεγα πως μάλλον χαμογελάει. :)

Share this comment


Link to comment

Κάπου διάβασα ότι θα γίνει κι εδώ αυτό που γίνεται πάνω από 10 χρόνια στην Ιταλία, να θεωρούνται όλοι αυτόματα δωρητές οργάνων, εκτός και αν πάνε και κάνουν δήλωση [...]

 

Είχε πει ο ΓΑΠ ότι θα μας έκανε όλους κατ' αρχήν δωρητές (έτσι, για να λέμε και τα σωστά του) αλλά τελικά δεν τόλμησε (έτσι, για να προσγειωνόμαστε) όπως φαίνεται στον Νόμο 3984/2011 που συστήνει τον ΕΟΜ.

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..