Sign In
Register
Help
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Σχόλια: Βασισμένο στο ποιήμα The Sleeper του Edgar Allan Poe
Η Άλις και ο Πήτερ κάπνιζαν από το ίδιο τσιγαριλίκι. Έπαιρναν από μια ρουφηξιά ο καθένας, πριν το δώσουν στον άλλο. Έπειτα προσπαθούσαν να φυσήξουν το καπνό σε κύκλους, ενώ ο καπνός από τη μαριχουάνα αποκοίμιζε στις αισθήσεις τους, κάνοντας δύσκολη τη προσπάθειά τους αυτή. Γύρω τους το νεκροταφείο της πόλης τους φιλοξενούσε στη σιωπηλή αγκαλιά του.
Η Άλις από μικρή είχε μια εμμονή με τους νεκρούς. Για κάποιον ακατανόητο λόγο τα νεκροταφεία την έλκυαν. Και η έλξη αυτή είχε συνεχιστεί και τώρα στα δεκαέξι της, σε κάποια μικρή πόλη στην οποία είχαν μετακομίσει οι δικοί της, μακριά από τα σκοτεινά γοτθικά κλάμπ στα οποία σύχναζε και άτομα με παρόμοια μακάβρια ενδιαφέροντα.
Αντίθετα ο Πήτερ δε συμμεριζόταν τις απόψεις της. Κι αυτός δεκαέξι, ζούσε μια βαρετή ζωή και μόνη του απόδραση ήταν το να καπνίζει φούντα. Το νεκροταφείο απλά ήταν το πιο ασφαλές μέρος για να το κάνει. Και το νεκροταφείο ήταν ο μόνος κοινός τους σύνδεσμος. Θα έρχονταν εδώ το βράδυ στα κρυφά, θα κάπνιζαν, θα μίλαγαν ή ακόμα και θα… βεβήλωναν το χώρο (άραγε οι νεκροί μας παίρνουν μάτι ήταν η σύνηθης απορία της Αλίς.)
Τώρα είχαν τελειώσει με το τσιγαριλίκι και κάθονταν. Η Άλις ένιωθε το κεφάλι της βαρύ: δεν είχε συνηθίσει ακόμα, σε αντίθεση με τον Πήτερ. Και οι δύο ήταν σιωπηλοί και κοίταζαν ένα τάφο που βρισκόταν απέναντί τους, αποκομμένο σχεδόν από τους υπόλοιπους.
"Βλέπεις τον τάφο αυτό;" της ψιθύρισε ο Πήτερ στο αυτί, "αυτός είναι ο λόγος που ερχόμαστε εδώ. Ο γερο-Μπάρνευ, ο φύλακας, τον φοβάται. Ή μάλλον τη κάτοικό του την Αιρίν Μόντλεϋ."
Η Άλις κοίταξε τον τάφο πιο προσεχτικά. Ήταν φτιαγμένος από μάρμαρο, κάποτε λευκό, αλλά είχε φθαρεί από το χρόνο και τώρα είχε ένα κιτρινωπό χρώμα. Πάνω στη ταφόπλακα ήταν σκαλισμένοι δύο άγγελοι να κοιτιούνται, και ανάμεσά τους μια επιγραφή. Έγραφε:
Αιρίν Μόντλεϋ
1854-1891
Δεν είναι θάνατος, μόνο ένας ύπνος
Θα βλέπω όνειρα μακριά απ' το πλήθος
"Ποια είναι αυτή;" ρώτησε η Άλις.
"Είναι μεγάλη ιστορία," απάντησε ο Πήτερ. "Πριν πολλά χρόνια ζούσε στη πόλη μας μια νεαρή κοπέλα, η Αϊρίν, της οποίας τα ποιήματα είχαν καταπλήξει τους πάντες. Πολλοί άντρες είχαν ζητήσει το χέρι της, αυτή όμως δεν ήθελε κανένα. Όλοι έλεγαν ότι θα έμενε γεροντοκόρη."
"Μέχρι που στα μέρη μας ήρθε ο Πάρις Μόντλεϋ, ένας πλούσιος έμπορος. Ήταν νέος και όμορφος, αλλά οι φήμες τον ήθελαν γνώστη αρχαίων μυστικών και μαύρης μαγείας. Αυτό όμως δε πτόησε την Αϊρίν. Τον αγάπησε, την αγάπησε και σύντομα παντρεύτηκαν."
"Πολλοί δε μπορούσαν να δεχτούν ότι η όμορφη ποιήτρια θα μπορούσε να προτιμήσει ένα ξένο, και τον κατηγορούσαν ότι τη μάγεψε. Και έφτασε και ο καιρός που κατηγορούσαν και την Αϊρίν για μαγεία. Το ζευγάρι όμως συνέχισε να ζει αδιαφορώντας για τα κουτσομπολιά. Μέχρι που η Αϊρίν αρρώστησε βαριά. Ο Πάρις ξόδεψε τη μισή του περιουσία σε φάρμακα και γιατρούς, κι όμως δε μπόρεσε να τη σώσει. Μετά το θάνατό της εξέδωσε ένα βιβλίο με τα ποιήματά της, πούλησε το σπίτι τους και έφυγε μακριά. Κανείς δε ξανάκουσε για αυτόν."
"Λένε όμως και μια άλλη ιστορία. Λένε ότι όταν οι γιατροί δε μπορούσαν πλέον να κάνουν τίποτα, ο άντρας της στράφηκε σε δαιμονικές δυνάμεις. Έκανε πάνω της ένα ξόρκι που την έριξε σε ένα ύπνο βαθύ, βαθύ σα θάνατο. Όταν ο καιρός θα ερχόταν θα επέστρεφε και θα την ξυπνούσε από τα νεκρικά όνειρά της και θα ξαναζούσαν ευτυχισμένοι."
Η Άλις, ακόμα και μέσα στη γλυκιά ζάλη της, ένιωσε μια ανατριχίλα να τη διαπερνά. Η ιστορία αυτή ήταν αρκετά μακάβρια και μπορούσε να καταλάβει το λόγο που ο γέρος φύλακας δε θα πλησίαζε το μέρος αυτό. Μια γυναίκα, θαμμένη ζωντανή να ονειρεύεται αιώνια. Σίγουρα δε θα ήθελε να βρισκόταν στη θέση της.
***
Την άλλη μέρα η Άλις και ο Πήτερ βρέθηκαν μετά το σχολείο. "Κοίτα τι έχω εδώ!" του είπε η Άλις, δείχνοντας ένα βιβλίο.
"Τι είναι αυτό;" ρώτησε ο Πήτερ. "Όνειρα, μια ποιητική συλλογή της Αϊρίν Μόντλεϋ" διάβασε απορημένος. "Ποια είναι αυτή; Και δεν είμαι καμιά αδερφάρα να διαβάζω ποιήματα. Τι μου δείχνεις το βιβλίο;"
"Μα χθες βράδυ μου έλεγες την ιστορία της" διαμαρτυρήθηκε η Άλις.
"Χθες βράδυ κοιμόσουν" της απάντησε ο Πήτερ. "Θα το είδες στον ύπνο σου."
Η Άλις είχε παραξενευτεί από όλα αυτά. Για όνειρο της φαινόταν πάρα πολύ αληθινό. Τουλάχιστον για όνειρο βγαλμένο από καπνό μαριχουάνας.
Παραξενεμένη ξεφύλλισε το βιβλίο.
Και το έκλεισε.
Και έβγαλε από τη τσέπη της τα τσιγαριλίκια που είχε.
Και τα πέταξε στα σκουπίδια.
Και ορκίστηκε στον εαυτό της να μη ξαναπατήσει στο νεκροταφείο.
Και κυρίως όχι κοντά στο μοναχικό τάφο της Αϊρίν Μόντλεϋ.
Και να ξεχάσει το τετράστιχο στο οποίο είχε πέσει το μάτι της λίγο πριν κλείσει το βιβλίο.
Ονομαζόταν "Ο ονειρευτής"
Και οι στίχοι του ήταν:
Δεν είναι θάνατος, μόνο ένας ύπνος
Θα βλέπω όνειρα μακριά απ' το πλήθος
Αιώνια κείτομαι δε θα ξυπνήσω
Μόνο στα όνειρα θα σου μιλήσω.
This post has been edited by Nihilio: 16 September 2005 - 00:50
Back to top
MultiQuote
Κάτι τελευταίο, που ξέρεις τόσα πολλά για τη μαριχουάνα; :P
