Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 01/19/2018 in all areas

  1. 18 points
    Μια από τις πιο τρομερές κουβέντες που έχω ακούσει ποτέ από συγγραφέα είναι και η πιο ακατανόητη: «δε διορθώνω τα κείμενά μου, γιατί χάνεται έτσι το feeling της στιγμής». Ακατανόητη σας λέω, απλά ακατανόητη. Πώς είναι δυνατόν –εφόσον δεν γράφεις αυτόματη γραφή, stream of consciousness και άλλα τέτοια φιλοσοφικο-ψυχεδελικά– να γράψεις κάτι χωρίς να το διορθώσεις; Πώς είναι δυνατόν να πετύχεις ένα κείμενο με τη μία, ειδικά εφόσον μιλάμε για πεζογραφήματα εκατοντάδων σελίδων; Πώς είναι δυνατόν –και συγνώμη κιόλας, αλλά αυτό πάει συνήθως πακέτο– να διαμαρτύρεσαι μετά, όταν σου λένε οι αναγνώστες σου ότι το κείμενό σου είναι αδύναμο και δεν σέβεται τον χρόνο και το χρήμα του αναγνώστη του; Οι διορθώσεις, για μένα, δεν τελειώνουν ποτέ. Ξεκινούν από την πρώτη στιγμή της γραφής (όταν ξαναγυρίζω επιτόπου να δω αν έχω κάνει τυπογραφικά), συνεχίζονται όταν τελειώνει η πρώτη γραφή (το περίφημο αγγλικό first draft, οπότε και ξαναγυρίζω για να δω αν αυτά που έγραφα στην αρχή συνάδουν με αυτά που έγραψα στο τέλος), κορυφώνονται όταν δώσω το κείμενο σε επιλεγμένους φίλους ή γνωστούς για να μου πουν τη γνώμη τους, και… Γουέλ, τι σας είπα; Δεν τελειώνουν ποτέ. Τελειώνει μόνο η υπομονή που έχει κανείς με ένα κείμενο. Σε 2-3 χρόνια, αν ακόμα βρίσκεται καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι, θα ξαναβρεθεί η υπομονή να το ξαναδιορθώσουμε. ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΕΡΑΤΑ! Standard Disclaimer: όλα όσα ακολουθούν δεν είναι τυφλοσούρτης. Καλείστε πριν τα εφαρμόσετε, να τα σκεφτείτε καλά και να πειραματιστείτε μαζί τους. Επίσης, και πάαααρα πολύ σημαντικό, μην ξεχνάτε ποτέ ότι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, για την οποία α) διατηρώ το δικαίωμα να την αλλάξω στην πορεία της συζήτησης (εφόσον κάποιος φέρει τα κατάλληλα επιχειρήματα) και β) μπορεί να μην εξυπηρετεί τις δικές σας ανάγκες και τη δική σας ιδιοσυγκρασία. You have been warned. 12 προσεγγίσεις στο καυτό θέμα «διορθώσεις/beta-readers» 1. Γιατί να διορθώσω; Είπε κάποτε ο πολύς Χεμινγουαίη: I rewrote the ending to 'Farewell to Arms,' the last page of it, thirty-nine times before I was satisfied. Εκείνος το έκανε, διόρθωνε. Αυτή τη ρημάδα τη σελίδα, 39 φορές την έγραψε. Εσύ όμως, γιατί να διορθώσεις; Πρώτον και σπουδαιότερον, γιατί είσαι άνθρωπος. Και άνθρωπος σημαίνει «κάνω λάθη». Κι αν κάνεις λάθη, γιατί πρέπει να τα αφήσεις εκεί; Γιατί να μην τα διορθώσεις; Γιατί να αδιαφορήσεις τόσο εμφανώς για κάτι που υποτίθεται πως είναι η εσωτερική φωνή σου, η αγωνία κι η αναζήτησή σου περασμένη στο χαρτί; Κακά τα ψέματα, κανείς ποτέ δεν πέτυχε αυτό που είχε στο μυαλό του με τη μία. Πώς είναι δυνατόν; Τόσο τα μεγάλα, όσο και τα μικρά κείμενα, χρειάζονται πάντα κάποιου είδους ρετούς. Τα μεγάλα κείμενα, επειδή είναι μεγάλα, κι όσο να φτάσεις στο τέλος τους, έχεις αλλάξει γνώμη ή έχεις βρει κάτι πιο ενδιαφέρον και πιο ταιριαστό σ’ αυτό που θες να πεις και πρέπει να γυρίσεις και να κάνεις πιο ταιριαστή και την αρχή. Και τα μικρά κείμενα, γιατί η μικρή φόρμα είναι πολύ δύσκολο να περιέχει όλα όσα θέλεις να πεις με την πρώτη φορά που θα τα γράψεις, μιας και η απαιτούμενη οικονομία στις λέξεις και η περιεκτικότητα σε νοήματα ανά λεκτικό σχήμα πρέπει να είναι υψηλότατες. Γενικά, όμως, ο κύριος λόγος για να διορθώσεις είναι ένας και μοναδικός: γιατί σέβεσαι το κείμενό σου, είτε το διαβάσουν άλλοι, είτε όχι. Ένα μικρό παιδί που κυκλοφορεί βρώμικο, ξυπόλυτο, αχτένιστο και με τις μύξες να κρέμονται, δεν είναι καλό δείγμα για την αγάπη των γονιών του, είτε το βλέπει κάποιος είτε όχι. 2. Γιατί να προσέξω τους χαρακτήρες; Για πολλούς αναγνώστες, άσχετα αν ισχύει αυτό ή όχι, ο ήρωας είναι η προσωποποίηση του ίδιου του συγγραφέα. Πολλοί διαβάζουν ένα βιβλίο κι όταν συναντούν τον συγγραφέα του, αντί να δουν τον ταλαιπωρημένο από την day job ιδιωτικό υπάλληλο και πατέρα τριών παιδιών, περιμένουν να δουν τον Βίκινγκ με τα μούσια. Αυτός δεν είναι απαραίτητα λόγος για να προσέξεις και να διορθώσεις τους χαρακτήρες των ηρώων σου, τις πράξεις και τις σκέψεις τους και τη συνέπεια αυτών των πράξεων και σκέψεων σε όλο το μήκος του κειμένου. Αλλά είναι ένα σημείο απ’ όπου μπορείς να ξεκινήσεις για να καταλάβεις το εξής πολύ σημαντικό: ο ήρωάς σου είναι το όχημα με το οποίο ο αναγνώστης σου θα ταξιδέψει στον κόσμο σου. Αν το όχημα αυτό έχει το παραμικρό ελάττωμα, ο αναγνώστης, ως άλλη πριγκίπισσα που κοιμάται πάνω στο μπιζέλι, θα το νιώσει και θα χαλαστεί. Κι όταν ο αναγνώστης χαλιέται, αρχίζει τη γκρίνια κι η γκρίνια είναι ένας καλός λόγος για να σταματήσει κάποιος να διαβάζει ένα βιβλίο. Το θέλουμε αυτό; Όχι. Άρα, πρέπει να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί, ειδικά με τους ήρωές μας. Και αυτό αφορά όχι μόνο τα μεμονωμένα άτομα, αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις, την αγάπη ή το μίσος που έχουν ο ένας για τον άλλο, τα κίνητρά τους, ακόμα-ακόμα, αν θες, και την εξωτερική τους εμφάνιση ή το όνομά τους*: γύρνα και διόρθωσε, ώστε όλα στο τέλος να βγάζουν ένα νόημα, το νόημα που θες. 3. Γιατί να προσέξω το περιβάλλον; Ομοίως με τον χαρακτήρα, αλλά από άλλη σκοπιά. Ο κόσμος που έχεις πλάσει είναι φτιαγμένος για να βολτάρουν μέσα του οι χαρακτήρες σου. Όσο πιο οικείος και στρωτά γραμμένος είναι, τόσο ευκολότερα ο αναγνώστης θα ακολουθήσει την πλοκή και τα πάθη των ηρώων σου, χωρίς να στέκεται κάθε τόσο για να ξεδιαλύνει το ένα ή το άλλο προβληματικό σημείο της κοσμοπλασίας σου. Και μια καλή ιστορία είναι αυτό που ζητάμε, τελικά. Αν ξεκινάς ένα κείμενο περιγράφοντας το Στόουνχεντζ και τις ομίχλες της Άβαλον και μετά μιλάς για τα λιόδεντρα και τα ψαροκάικα, κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά, ε, είναι λογικό να μπερδευτεί ο καημένος ο αναγνώστης σου, να μην ξέρει πού βρίσκεται και πού τον οδηγείς. Στρώσου και διόρθωσε, να μας δει ο Θεός και να μην πετιόμαστε εκτός πλοκής κάθε πέντε γραμμές. 4. Γιατί να προσέξω τη συνέχεια των σκηνών; Μα θέλει και ρώτημα; Τι σόι ιστορία διηγείσαι, που να μην έχει μια στρωτή ροή, έναν σωστό αφηγηματικό ρυθμό; Αν μάλιστα συνηθίζεις, όπως εγώ, να γράφεις τις σκηνές ανακατεμένες, εκτός χρονολογικής σειράς, πολλές φορές θα τύχει να στριμώξεις έτσι τα πράγματα, ώστε τελικά η αφηγηματική ροή να σκοντάφτει και να κωλυσιεργεί χωρίς λόγο. Τρανταχτό παράδειγμα, που πολλές φορές έχω συναντήσει –και έχω κάνει κι η ίδια, δεν είναι να κρυβόμαστε, αλίμονο–: ξεκινάς με τη σκηνή όπου ο ήρωας μιλάει με τον γερο-σοφό και παίρνει κάποιες πληροφορίες για την αναζήτηση του. Επόμενη σκηνή, η ηρωίδα συναντάει την γρια-μάγισσα κι εκείνη της δίνει συμβουλές και οδηγίες. Επόμενη σκηνή, ξυλίκι με ληστές. Επόμενη σκηνή, κι άλλο ξυλίκι με επίδοξους βιαστές της αγνής παρθένου. Το βλέπεις πώς σκοντάφτει η ροή; Ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος να διαβάσει αρχικά δύο φορές το ίδιο πράγμα (κι ας μαθαίνει διαφορετικά πράγματα από τον γερο-σοφό και διαφορετικά από την γριά μάγισσα) κι ύστερα από τις δύο ήρεμες και γαλήνιες και υπερπλήρεις πληροφοριών σκηνές πρέπει να πέσει με τα μούτρα στη δράση και το ξύλο επί δύο. Φυσικά το παράδειγμα είναι χονδροειδώς απλοποιημένο. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει: πολλές φορές παραβλέπουμε τη θεατρικότητα που πρέπει να βγάζει ένα κείμενο ώστε να είναι εύπεπτο και ευκολοδιάβαστο, να γίνει αυτό που λέμε page turner, πάνω στη μανία και τον ενθουσιασμό μας να ολοκληρώσουμε την ιστορία που έχουμε στο μυαλό μας. Οι διορθώσεις επί της σειράς –και όχι μόνο– των σκηνών θα μας φέρουν πιο κοντά στο θεατρικό πρότυπο: εισαγωγή, πράξεις, κορύφωση, επίλογος. 5. Γιατί να ελέγξω μέγεθος παραγράφων και χωρισμό κεφαλαίων; Κάτι που βλέπω πολύ συχνά να μην κατανοεί ο κόσμος που γράφει, είναι η χρήση της παραγράφου. Μια παράγραφος, όπως και ένα κεφάλαιο, θα πρέπει να αποτελεί μικρογραφία έκθεσης: πρέπει να έχει εισαγωγή (την πρώτη φράση), σώμα (όπου αναλύεται το θέμα που την αφορά) και επίλογο (η επιλεγόμενη και κατακλείδα). Αν μια παράγραφος δεν έχει αυτή τη βασική δομή, πρέπει α) να πλαισιώνει διάλογο ή β) είναι κάτι πρωτοποριακά γραμμένο, που να βγάζει μάτι. 27 σελίδες παράγραφος, ας πούμε, όπως μου είπαν ότι είδαν σε κάποιο σύγχρονο ελληνικό κείμενο, είναι σίγουρα εξτραβαγκάν, αλλά επίσης σίγουρα κάτι που ΔΕΝ το κάνεις και συνέχεια. Μια αλλαγή παραγράφου, εντέλει, είναι ο τρόπος του αναγνώστη σου να πάρει μια ανάσα. Όσο πιο μεγάλες οι παράγραφοι, τόσο χειρότερα, τόσο πιο δύσκολα του επιτρέπεις –και στον αναγνώστη, και στο κείμενό σου το ίδιο– να αναπνέει. Το αυτό ισχύει και για τα κεφάλαια, απλά σε μεγαλύτερη κλίμακα. Εδώ, η επιλογή του μεγέθους ενός κεφαλαίου είναι καθαρά δική σου υπόθεση κι επιλογή, όμως το σημείο που πρέπει να κοπούν είναι θέμα ροής και ρυθμού. Έλεγξε στο δεύτερο, τρίτο, τέταρτο πέρασμα (αν δεν το έχεις ήδη κάνει όταν σχεδίαζες τον σκελετό του βιβλίου σου), ότι τα κεφάλαιά σου έχουν αρχή, μέση και τέλος, ότι υπάρχει εσωτερική κορύφωση σε κάθε ένα τους κι ότι το κλείσιμό τους μας προτρέπει να διαβάσουμε παρακάτω. 6. Γιατί να προσέξω ορθο/τυπο-γραφικά και συντακτικά λάθη; Για τρεις κυρίως λόγους και θα τους αναφέρω περιληπτικά: πρώτον, γιατί αν θες να λέγεσαι λογοτέχνης, πρέπει να ξέρεις να χρησιμοποιείς τον λόγο από μόνος σου, χωρίς να σε βοηθάει κανένας άλλος, δεύτερον, γιατί ό,τι παρατάς στην τύχη του δείχνει ασέβεια και προς τον αναγνώστη, και προς το ίδιο το κείμενο, και τρίτον, διότι όπως έχω πει και παλιότερα κι όπως θα σου πει ο πάσα εις που ασχολείται με τον εκδοτικό χώρο, ανορθόγραφα και απεριποίητα κείμενα δεν απασχολούν τους αναγνώστες των εκδοτικών οίκων για περισσότερες από δύο παραγράφους, και κατόπιν πετιόνται στον κάλαθο των αχρήστων. Χοντρικά και με μία λέξη: σεβασμός, ρε φίλε. Και κάτι που θα το ξεχνούσα: ειδικά στο δικό μας το σινάφι, που τα ονόματα πολλές φορές δεν τα πιάνει ο αυτόματος διορθωτή του word, μια έξτρα ματιά ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Έπιασα τον εαυτό μου άπειρες φορές να αναστρέφει γράμματα σε φανταστικά ονόματα, είτε από ταχύτητα στην πληκτρολόγηση (Τιγκμαγκίρ-Τιγκαμγκίρ), είτε επειδή από ένα σημείο κι ύστερα συνειδητοποίησα πως το ανεστραμμένο είναι πιο εύηχο (Αραχζαντά-Αραζχαντά). 7. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη κάποιου; Τώρα μπαίνουμε στα βαθιά. Ζητάμε τη γνώμη των άλλων για έναν κυρίως λόγο: γιατί η κουκουβάγια πάντα θα βλέπει το παιδί της ομορφότερο απ’ όλα. Όσο όμορφα κι αν νομίζω ότι είναι αυτά που έγραψα, όσο καλογραμμένα ή προοικονομημένα ή περιγραμμένα ή κορυφωμένα, πάντα ένα δεύτερο μάτι θα δει αυτό που εγώ, όντας μέσα στο κείμενο, γνωρίζοντας τι θέλω να πω, θα αμελήσω να το πω με τρόπο κατανοητό. Ακόμα κι αν έχω προσχεδιάσει έναν χαρακτήρα, μπορεί να βρεθεί μια στιγμή (μία και μόνο αρκεί να καταστρέψει όλη τη δουλειά μου), που ο χαρακτήρας αυτός να φαλτσάρει. Να πάψει να φοβάται τα ύψη, π.χ. ή να φάει κρέας ενώ είναι αυστηρά βίγκαν. Κι αυτό να γίνει γιατί η σκηνή που περιγράφω αφορά κάτι άλλο, θέλω αλλού να δώσω βάρος κι αυτό το ένα ρημάδι να μου ξεφύγει. Φυσικά, δεν είναι μόνο γι’ αυτά τα γλιστρήματα απαραίτητη η ξένη ματιά. Πολλές φορές, ο ξένος, αυτός που διαβάζει πρώτη φορά την εξέλιξη μιας ιστορίας, θα εντοπίσει προβλήματα και στην ίδια την πλοκή ή ανακολουθίες, που στα δικά μας μάτια φαντάζουν ασήμαντες. Εμπιστέψου την ξένη ματιά. 8. Γιατί να έχω δύο+ beta readers; Προσωπικά, προτιμώ να έχω περισσότερους, αλλά δύο είναι το μίνιμουμ νούμερο που μπορώ να σκεφτώ. Όχι μόνο θα έχεις δύο γνώμες που θα σου επιβεβαιώσουν ότι αυτό το συγκεκριμένο σημείο του κειμένου είναι όντως προβληματικό, αλλά θα σου παρέχουν –και συγχωρέστε μου τη χυδαιότητα– δύο διαφορετικής γωνίας διείσδυσης ματιές στο κείμενό σου. Άλλα βλέπει ο ένας κι άλλα ο άλλος. 9. Γιατί να ζητήσω τη γνώμη αυτού κι όχι εκείνου του γνωστού; Η επιλογή της ξένης ματιάς, ποιον θα διαλέξεις να διαβάσει το κείμενό σου, είναι πολύ σημαντική. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που δεν είναι ειλικρινής μαζί σου. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που διαβάζει μόνο για να διασκεδάσει. Δε θα σε βοηθήσει κάποιος που σε αγαπάει πολύ, τόσο πολύ που να φοβάται να σε πληγώσει. Και δε μπορώ να σε βοηθήσω εγώ να βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο, που να μπορεί να σε βοηθήσει η δική του οπτική γωνία. Όπως πολλά από τα πράγματα που σχετίζονται με τη συγγραφή, είναι κάτι που πρέπει να το αποφασίσεις μόνος/η σου. Αυτό που μπορώ να σου πω όμως, με κάθε ειλικρίνεια, είναι ότι κάθε κείμενο πρέπει να δοκιμάζεται και από ανθρώπους που θα μπορέσουν να το κρίνουν σε σημεία που σε ανησυχούν. Π.χ. αν έχει περιγραφές μηχανών και δεν σκαμπάζεις γρι, όπως εγώ, βρες καλού κακού έναν μηχανικό που να μπορέσει να σου πει ότι αυτό κι εκείνο το σημείο αντιτίθενται στους νόμους της φυσικής, ώστε να διορθωθείς. Και μετά βρες έναν που να μην είναι μηχανικός, να μη σκαμπάζει γρι, όπως εγώ, και δώσ’ του το κείμενο και πες του: «κατάλαβες τι γράφω εδώ; Θεωρείς ότι αξίζει τον κόπο να τα πω όλα αυτά για να προωθήσω την πλοκή; Βαριέσαι και μόνο στην ιδέα;» 10. Γιατί να ακολουθήσω εκείνη ή την άλλη ή καμία υπόδειξη; Η μαγική φράση είναι «γιατί νιώθω πως πρέπει». Κακά τα ψέματα, ακόμα κι ο πιο επηρμένος και αυτολατρευόμενος συγγραφέας μπορεί να καταλάβει πότε ο beta reader του λέει κάτι που ισχύει και πότε η παρατήρηση είναι προϊόν ανειλικρίνειας, ξερολίας ή απλά και μόνο βλάβης εγκεφαλικής. Όσα κι αν σου πουν, το κείμενο τελικά είναι δικό σου, οι διορθώσεις είναι δικές σου επιλογές. Εσύ θα χρεωθείς και τα καλά, και τα κακά του. Θέλουμε από σένα κάτι δικό σου, κάτι που κι εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις πως χρειάστηκε δουλειά και που ήσουν διατεθειμένος να την κάνεις. Από την άλλη, είναι και μερικά πράγματα που απλά και μόνο δεν μπορούν να γίνουν, όπως π.χ. να δεχτείς κάθε μια παρατήρηση που θα σου γίνει από τους αναγνώστες σου ως σωστή. Τότε το κείμενο δε θα είναι δικό σου, θα είναι της ολομέλειας, που λέει κι ο Αρκάς. Κι εφόσον τη δική σου υπογραφή θα έχει από κάτω, εφόσον εσύ επέλεξες να το καραγκιοζέψεις έτσι, εσύ θα χρεωθείς και την αποτυχία του, κι αντί για ένα παιδί ανθρώπινο, με όλα του τα καλά και τα κακά, θα μας δώσεις ένα τέρας του Φρανκενστάιν. 11. Γιατί να τυπώσω; Ακόμα κι αν η οθόνη του υπολογιστή σου έχει ευκρίνεια πέραν της κανονικής, το ανθρώπινο μάτι είναι εκπαιδευμένο να δέχεται ανακλώμενο φως κι όχι εκπεμπόμενο. Ακόμα κι αν χρησιμοποιείς e-reader από την πρώτη μέρα που εφευρέθηκαν, έμαθες να διαβάζεις σε χαρτί. Υπάρχει κάτι το υπερβατικό στην αίσθηση του χαρτιού, κάνει το κείμενο απτό, του δίνει υλική υπόσταση. Αυτό λειτουργεί ακόμα και υποσυνείδητα, κατά βάθος δε θεωρούμε «πραγματικό», απτό, υλικό, το ηλεκτρονικό κείμενο. Γι’ αυτό, το τελευταίο χέρι των διορθώσεών μου, μετά από όλων των ειδών τις διορθώσεις που μπορούν να γίνουν σε ένα κείμενο, εγώ προσωπικά το κάνω σε τυπωμένο αντίτυπο. Προτιμώ 12άρια ή 13άρια γράμματα, για να βλέπω πιο καθαρά και τις μικρές λεπτομέρειες (τελείες που λείπουν, λάθος τόνοι, τυπογραφικά), και πλατιά περιθώρια, ώστε να κάνω τις σημειώσεις μου αν χρειαστεί. Πιστέψτε με, αυτό το τελευταίο χάρτινο γυάλισμα έχει σώσει κόσμο και κοσμάκη από πατατούλες μεγέθους καρπουζιού.** 12. Οπότε, γιατί να διορθώσω; Γιατί, πώς να το κάνουμε, δεν είσαι καλύτερος συγγραφέας από τον Χεμινγουαίη. Τελεία και παύλα. *Υπάρχουν δύο τυπωμένα βιβλία ελληνικού φανταστικού, στα οποία ένας από τους ήρωες αλλάζει όνομα στο μέσο της πλοκής, (π.χ. Κώστας-Χρήστος) και το καταλαβαίνεις ότι είναι το ίδιο άτομο από την περιγραφή του και μόνο. Εντάξει, πόσο πιο τεμπέλης να είναι ένας συγγραφέας; **Και για όσους σκέφτονται σοβαρά το θέμα της ανακύκλωσης, όπως εγώ, ποτέ δεν τυπώνω μόνο από τη μία πλευρά της σελίδας? κι αν το κάνω, τότε την κρατάω για να τη χρησιμοποιήσω ως scrap paper. Φυσικά, όταν και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούνται, ανακυκλώνω ή κρατάω το χαρτί για χαρτοκατασκευές. Προηγούμενα θέματα: α) 12 πράγματα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις να γράφεις β) 12 τρόποι να προσεγγίσεις μια ιδέα γ) 12 τρόποι να προσεγγίσεις την κοσμοπλασία σου δ) 12 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον ήρωά σου ε) 12 τρόποι προσέγγισης της πλοκής ς) 12 λόγοι επιλογής ή απόρριψης της οπτικής γωνίας ζ) 12 σημεία όπου τα κλισέ πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία η) 12 τρόποι να ζωντανέψεις το γραπτό σου θ) 12 ελαττώματα στο χαρακτήρα ενός συγγραφέα ι) 12 πράγματα που μπορείς να εκμεταλλευτείς για να κάνεις τη συγγραφική ζωή σου εύκολη
  2. 11 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γρηγόρης Κ. Δημακόπουλος Είδος: Low Sci-fi Βία; Χμ, ναι. Σεξ; Κι όμως, ναι, κάτι έχει! Αριθμός Λέξεων: 3850. Αυτοτελής; Ναι. Σχόλια: Η συμμετοχή στον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος Ε.Φ. με θέμα Εθισμοί. * Πολύ φοβάμαι πως αυτή η ιστορία σε λίγο καιρό δεν θα απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Αρχείο: επισυνάπτονται σε word & pdf. Ζήσε.doc Ζήσε.pdf
  3. 11 points
    Μπορεί να έχεις δίκιο. Απ' την άλλη, όμως, μπορεί και η συγγραφή να είναι πολύ δύσκολη για τον μέσο επιστήμονα.
  4. 10 points
    Όνομα Συγγραφέα: Σπύρος Κ. Είδος: bio post-punk Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3243 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για τον 47ο ΔΣΣΙ, Είδος: ΕΦ/ Θέμα: Εθισμοί. Αρχείο: Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω.docx, Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω.pdf Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω Είστε μοναδικός κηδεμόνας ατόμων που χρειάζονται φροντίδα; Δεν χρειάζεται πια να ανησυχείτε για την τύχη τους μετά το θάνατό σας. ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ. Επειδή μια ζωή δε φτάνει για όλα. ΠΡΟΣΟΧΗ: Το προϊόν διατίθεται υπό τις ισχύουσες περιοριστικές διατάξεις στη χορήγηση αντι-γήρανσης. Μου λείπουν οι μέρες που το μόνο που ήθελαν ήταν χρήματα, διάβολε, σκέφτηκε ο Γκέινσμπορο. Κοίταξε το ρολόι του. Είχε ήδη χαραμίσει ένα μισάωρο στην αίθουσα αναμονής της ΡΙΛΙΒ Α.Ε. βλέποντας στην οθόνη διαφημιστικά σποτάκια με ειδικές περιπτώσεις στις οποίες επιτρεπόταν η χρήση του ορού. Η πόρτα του γραφείου πωλήσεων επιτέλους άνοιξε και η γνώριμη φωνή του Πάτρικ Χάφεν ξεπροβόδισε τον προηγούμενο πελάτη καθώς έβγαινε. «Φυσικά όχι κ.Όλιβερ. Κανένας λόγος να κάνετε διαθήκη. Η διαδικασία είναι απολύτως ασφαλής. Να πάτε στο καλό.» Ήταν η σειρά του. Είχε εξαντλήσει όλες τις άκρες που είχε για να βρει ορό χωρίς αποτέλεσμα και ο Χάφεν ήταν η τελευταία του ευκαιρία. Έπρεπε να τον πείσει. Βλέποντάς τον να μπαίνει, το εταιρικό χαμόγελο του Χάφεν ξεθώριασε. «Ήλπιζα να μη σε ξαναδώ εδώ.» «Μην κατσουφιάζεις, Πάτρικ. Τα μούτρα δεν ταιριάζουν στην εικόνα του κουστουμάτου πετυχημένου πωλητή που θες να περάσεις. Σαν χθες σε θυμάμαι να με υποδέχεσαι με τζιν. Ήσουν νέος στην εταιρία, με την καρέκλα σου να τρέμει λόγω χαμηλών πωλήσεων, έτσι δεν είναι;» «Εντάξει, εντάξει, το έπιασα. Είμαι εδώ που είμαι εξ’αιτίας σου. Δεν ήθελα να φανώ αχάριστος αλλά δεν μπορούμε να το συνεχίσουμε αυτό.» «Κοίτα, δεν έχω διάθεση για κήρυγμα. Μπορούμε ή όχι; Το ξέρεις ότι θα ανταμειφθείς για τον κόπο σου.» Ο Χάφεν έκλεισε την πόρτα και έριξε τον τόνο της φωνής του. «Δεν έχει να κάνει με χρήματα, γαμώτο! Απαγορεύεται πάνω από μια φορά κι εσύ έρχεσαι στην εταιρία για πέμπτη. Θα με κρεμάσουν αν μαθευτεί. Τα γαμημένα τα κύτταρά σου θα εκραγούν στο τέλος και θα με πάνε μέσα. Ξέρεις τι κάνουν στη φυλακή σε όσους προμηθεύουν αντι-γήρανση σε πλούσιους μαλάκες που αρνούνται να πεθάνουν; Χωρίς παρεξήγηση.» «Πάντα έχει να κάνει με χρήματα με σένα Πάτρικ.». Ακούμπησε μια επιταγή στο Γραφείο αλλά προς μεγάλη του έκπληξη ο Χάφεν δεν μπήκε καν στον κόπο να μετρήσει τα μηδενικά. «Όχι αυτή τη φορά, Γκέινς. Τα μούτρα σου είναι στα μίντια τόσο ώστε σε μια πόλη τριανταέξι εκατομμυρίων ξέρει και το τελευταίο πιτσιρίκι πότε λήγει η επίδραση της αντι-γήρανσής σου. Και το σημαντικότερο, ποιος στην προμηθεύει. Εντωμεταξύ οι ανθρωποθέσεις που μπορεί η πόλη να υποστηρίξει μειώνονται συνεχώς. Στο δρόμο με βρίζουν γιατί πιστεύουν ότι κάθε δική σου ανάσα είναι μια λιγότερη για τα παιδιά τους. Αν δεν το πάρεις απόφαση σύντομα, την έβαψα. Για δεκαετία δεν σε είχα προμηθεύσει την τελευταία φορά; Πόσος χρόνος σου μένει;» «Πετάω με αναθυμιάσεις. Είμαι στεγνός εδώ και μέρες και ήδη βλέπω θολά.» Ο Χάφεν άνοιξε το μικρό χρηματοκιβώτιο που ήταν εντοιχισμένο στον τοίχο πίσω του και έβγαλε ένα μικρό μπουκαλάκι. «Φιλικό δώρο. Για τα παλιά. Θα σου δώσει μερικές ώρες ακόμη. Σε συμβουλεύω να χαιρετήσεις τους ανθρώπους σου. Θυμήσου: όταν η επίδραση περάσει όλα θα συμβούν πολύ γρήγορα. Τα κύτταρά σου είναι πολύ γηραιά.» Ο Γκέινσμπορο ήπιε βουλιμικά τον ορό και εξαφανίστηκε από κει μέσα. Έπρεπε στο λίγο χρόνο που του έμενε να προλάβει να παίξει ένα τελευταίο χαρτί. Αυτό που ήξερε πως θα έβγαζε μόνο όταν είναι πραγματικά απελπισμένος . Χάθηκε για λίγο στους δρόμους της πόλης και συνάμα στις σκέψεις του. Να χαιρετήσω τους ανθρώπους μου; Όσοι σήμαναν κάτι για μένα και εγώ για εκείνους έχουν φύγει προ πολλού. Τότε τι; Τι είναι αυτό που με κρατάει εδώ; Πολλές φορές είχε αναρωτηθεί, ειδικά μετά το χαμό της αγαπημένης του κόρης, της Νικίτα. Μετά την πρώτη της επέκταση, άρχισαν οι περιορισμοί. Δεν ήταν παρά μετά το θάνατό της που κατάφερε να διασυνδεθεί με παράνομα κανάλια προμήθειας του ορού. Ποτέ δεν κατάλαβε πώς, αλλά βρήκε τη δύναμη να αγνοήσει τις ενοχές του και να τα χρησιμοποιήσει για τον εαυτό του. Ξανά και ξανά. Πάντα κατάφερνε να βρει κάποια ποσότητα, αλλά όχι εκέινη τη φορά. Δεν είχε ξεμείνει ποτέ όπως τότε. Το μέλλον φαινόταν τόσο δυσοίωνο ώστε να κατευθύνεται προς τον Στακ Σοτ Μπίλυ. Συνήθως πέρναγε απαρατήρητος στο δρόμο αλλά που και που όλο και κάποιος τον γνώριζε. Τα πρόσωπά τους σκοτείνιαζαν και κάποιες φορές στρέφονταν στην παρέα τους ή ακόμη και σε άσχετους περαστικούς για να αδειάσουν την αγανάκτησή τους. Έτσι κι εκείνη τη φορά. «Καθάρματα σαν και αυτόν μας έφτασαν εδώ», άκουσε κάποιον να λέει. Δεν του άρεσε αλλά μέσα του ήξερε ότι υπήρχε μια αλήθεια σε αυτό. Από τότε που εμφανίσθηκε η τεχνολογία αντί-γήρανσης ο πληθυσμός της Γης εξαπλασιάστηκε από όλους αυτούς που τη χρησιμοποιούν. Οι πόροι ζωής κατ’άτομο είναι πλέον οριακοί. Και είχε καταναλώσει πόρους τεσσάρων ανθρωποζωών. Παλαιότερα, είχε δικαιολογίες σωρό. Το άξιζε ως ένας από τους νόες πίσω από την τεχνολογία αντι-γήρανσης, χρειαζόταν κάποιος έμπειρος για τη διαχείρισή της στην πορεία των ετών ή και το άλλο το πιο πιασάρικο, ότι τάχα μια επέκταση ισοδυναμεί με τη σωτηρία μιας ζωής και επομένως είναι πρέπον και ηθικό να γίνεται. Τώρα, που οι άνθρωποι δεν χωρούν στον κόσμο, τώρα, που νιώθει το τέλος κοντά όσο ποτέ άλλοτε, η αλήθεια απογυμνώθηκε από τις δικαιολογίες του: Έμεινε γιατί το ήθελε. Και ας υπονόμευσε έτσι την αποστολή που του είχε ανατεθεί. Κέρδισα κάτι μένοντας, άραγε; Εκτός από ένα μόνιμο πυρετό ορού; αναλογίστηκε βλέποντας φευγαλέα το είδωλό του σε μια τζαμαρία. Φαινόταν παραμελημένος. Το απεριποίητο μούσι του έκρυβε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ενώ τα κάποτε ακριβά ρούχα του είχαν ξεθωριάσει και ήταν λεκιασμένα εδώ κι εκεί. Και το χειρότερο ήταν ότι εξεπλάγην με το παρουσιαστικό του. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που συνειδητά κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μπήκε σε ένα μαγαζί με επιγραφή ‘Στακ Σοτ Μπίλυ - Μουσικά όργανα μιας άλλης ζωής’. Το πάτωμα και οι πάγκοι ήταν ξύλινα με λούστρο που τους έδινε ένα ξανθό μελί χρώμα. Στους τοίχους από άβαφο τούβλο κρέμονταν μουσικά όργανα και αφίσες καλλιτεχνών. Σε μια σκοτεινή γωνιά με πάγκο εργασίας - έμοιαζε με πάγκο επισκευής οργάνων - ένας νεαρός με αλογοουρά καθάριζε με ένα πανί την ταστιέρα μιας κιθάρας. Τον πλησίασε. «Γεια σας. Ενδιαφέρομαι για την Τέισκο Καβάι Ες-Ες τέσσερα Έλ. Έμαθα ότι υπάρχει μια στο μαγαζί και θέλω να τη δοκιμάσω.» Ο νεαρός που αρχικά φαινόταν μάλλον αδιάφορος στην παρουσία του, πετάχτηκε από το σκαμπό σα να τον τσίμπησε μύγα. «Φυσικά, κύριε. Ακολουθήστε με παρακαλώ.» Ανέβηκαν με μια στενή εσωτερική σκάλα στον επάνω όροφο που ήταν γεμάτος κιθάρες. «Το τμήμα έγχορδων οργάνων μας», του είπε με καμάρι. Ξέχωσε από κάπου μια σκληρή σκονισμένη θήκη, έβγαλε από μέσα την Τέισκο Καβάι και την μετέφερε οριζόντια, με τα δυο χέρια από κάτω, σα να κρατά κάποιο αρχαίο κειμήλιο, στον Γκέινσμπορο. «Ξέρεις, δεν περίμενα ότι θα την ακουμπήσω ποτέ. Θα μου δώσεις λίγο χρόνο μαζί της, έτσι;» Ο πωλητής έγνεψε. «Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον ενισχυτή στη γωνία», του είπε, και κατέβηκε κάτω. Ο Γκέινσμπορο άρχισε να δοκιμάζει κάποια ακόρντα και τελικά κάποιο σκοπό. Αρκετές δοκιμές μετά, ο τοίχος απέναντί του, στολισμένος με αντίκες ηλεκτρικές κιθάρες, άνοιξε στη μέση με έναν ήχο αποσυμπίεσης φανερώνοντας μια κρυφή είσοδο. Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα εμφανίσθηκε από το άνοιγμα. Ήταν ντυμένη κομψά αλλά μάλλον επαγγελματικά, με ένα ριχτό παντελόνι και ένα λεπτό πουλόβερ ζιβάγκο. Καθώς τον πλησίαζε, το τακούνι της σφυροκοπούσε το ξύλινο πάτωμα ανυπόμονα προϊδεάζοντάς τον για τις διαθέσεις της. Τα γαλάζια μάτια της θαρρείς και πάγωναν ό,τι κοίταζε. «Για όνομα του Θεού, κ.Σανς, αν περίμενα να παίξετε σωστά το συνθηματικό ριφ, δεν ξέρω αν θα άνοιγα ποτέ. Με συγχωρείτε. Είμαι η Κατ, διευθύντρια του οργανισμού», του είπε εκτείνοντας το χέρι της για χειραψία. «Πάμε;» Ο Γκέινσμπορο διαπίστωσε με έκπληξη ότι αυτό που είχε περάσει για μυστικό δωμάτιο ήταν ένας τεράστιος ευήλιος επαγγελματικός χώρος, γεμάτος γραφεία που χωρίζονταν με γυάλινα τοιχώματα. Θα πρέπει να ήταν ο όροφος του διπλανού κτηρίου. Υπήρχε πολύς κόσμος και μεγάλη κινητικότητα. Τηλέφωνα, υπολογιστές, εκτυπώσεις και φωτοτυπίες, η μυρωδιά φρέσκου καφέ. Όσο περνούσαν ανάμεσά τους οι ψίθυροι και τα βλέμματα περιέργειας πλήθαιναν. «Αυτός είναι!» ακούστηκε από κάπου. «Αλλιώς το είχα φανταστεί», μουρμούρισε ο Γκέινσμπορο. «Εκπλήσσεστε κ.Σανς; Προκειμένου να μείνουμε ανεξάρτητοι σε ένα πλαίσιο σκληρού κορπορατισμού, απαιτεί λίγο κορπορατισμό και από εμάς. Περάστε,» του είπε κρατώντας για εκείνον ανοιχτή την πόρτα με ταμπέλα ‘Διεύθυνση’. «Λοιπόν, τι σας φέρνει στα μέρη μας;» «Ήρθα να ενεργοποιήσω το πρωτόκολλο ακύρωσης...» Εκείνη χαμογέλασε. «Το ξέρω κ. Σανς, ήμουν σαρκαστική. Σας περιμένουμε να ακυρώσετε περίπου εκατόν είκοσι χρόνια τώρα. Για την ακρίβεια, δεν ήμασταν τόσο παθητικοί, κάναμε περισσότερα από το να περιμένουμε. Σε εμάς οφείλονται όλες οι δυσκολίες που συναντάτε τα τελευταία χρόνια στην εύρεση ορού αντί-γήρανσης. Το ξέραμε ότι αργά ή γρήγορα θα σας οδηγούσαν εδώ.» Ξαφνικά έγινε ξεκάθαρο στον Γκέινσμπορο πώς ο φιλάργυρος Πάτρικ Χάφεν είχε μόλις αρνηθεί ένα ποσό με τόσες κουλούρες. Ωστόσο δεν μπορούσε να διαμαρτυρηθεί για αυτή την παρέμβαση που δεν προβλεπόταν από το καταστατικό του οργανισμού. Προφανώς ήταν αντίδραση στη δική του παρεκκλίνουσα πορεία. Θα έπρεπε να έχει ενεργοποιήσει το πρωτόκολλο ακύρωσης της τεχνολογίας αντι-γήρανσης πολύ νωρίτερα. «Τέλοσπάντων, κάλλιο αργά παρά ποτέ», συνέχισε εκείνη. «Εμείς δεν μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια όλο αυτό το διάστημα. Είμαστε σε θέση να ακυρώσουμε εντός λίγων ημερών.» Ο Γκέινσμπορο πήγε να πει κάτι αλλά δεν έβγαινε φωνή. Ένιωσε μια ανείπωτη υποτονικότητα και κούραση. Στήριξε το κεφάλι με τα χέρια του. Ένιωσε τα μαλλιά του πολύ λιγότερα. «Πως;» ψέλλισε τελικά. Η ματιά της Κατ μαλάκωσε κάπως. «Είστε καλά κ.Σανς; Φαίνεστε σα να χάσατε μόλις δέκα χρόνια από τη ζωή σας». Ο Σανς δε φάνηκε να διασκεδάζει με το λογοπαίγνιο. Εκείνη σοβάρεψε το ύφος της. «Η μάχη ήταν δύσκολη αλλά κατορθώσαμε να μείνουμε μόνοι κύριοι της πατέντας και της παραγωγής όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να πουλάμε τον ορό στις πέντε εταιρίες επέκτασης ζωής. Και φυσικά να κάνουμε σκόνη τα εργοστάσια παραγωγής. Όπως ακριβώς είχε συμφωνηθεί από την επιτροπή διαχείρισης του Ράβεραλ. Δικό σας σχέδιο ήταν κ. Σανς. Θυμάστε;» Μακρυνές - σχεδόν ονειρικές - εικόνες από την πρώτη του ζωή κατέκλυσαν το νου του. Ως επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου του Ράβεραλ που έκανε την τομή στην αντι-γήρανση, συμμετείχε ενεργά και στην προσπάθεια της εμπορικής της αξιοποίησης. Για την ακρίβεια, καθώς είχε προβλέψει ότι ο ορός μπορεί να οδηγήσει σε υπερπληθυσμό, είχε ασκήσει ‘Βέτο’ στην επιτροπή διαχείρισης: Δεν θα επέτρεπε τη διάθεση του ορού αν δεν λαμβάνονταν μέτρα κατά του υπερπληθυσμού. Ως τελευταία γραμμή άμυνας - αν όλα τα άλλα αποτύχουν - είχε προτείνει την ίδρυση ενός οργανισμού με μοναδικό σκοπό την επιτυχή και άμεση ακύρωση του προγράμματος ανά πάσα στιγμή. Πρόσωπο κλειδί σε τέτοια περίπτωση θα ήταν το πρόσωπο που θα αποφάσιζε αν και πότε πρέπει να ενεργοποιηθεί το πρωτόκολλο ακύρωσης. Φυσικά και κράτησε αυτό το ρόλο για τον εαυτό του. «Θυμάστε κ.Σανς; Που επιμένατε να είστε εσείς αυτός που θα ενεργοποιήσει την ακύρωση; Για να εξασφαλιστεί ότι θα γίνει στην ώρα της; Φοβόσασταν τόσο για ενδεχόμενη κατάχρησης της ανακάλυψής σας που θέσατε τον προσωπικό έλεγχο ως όρο για την έναρξη του όλου εγχειρήματος. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που σας δόθηκε η δεύτερη ζωή σας.» Ο Γκέινσμπορο έκανε ταχυκαρδία και ένιωσε απέραντη κόπωση. Με τις λιγοστές δυνάμεις που του απέμεναν έβγαλε από την τσέπη του σακακιού του το μπουκαλάκι που του έδωσε ο Χάφεν. Είδε τα ζαρωμένα και γεμάτα σκούρα στίγματα χέρια του να αδειάζουν απεγνωσμένα στο στόμα του μερικές σταγόνες που είχαν περισσέψει. Του έδωσαν αρκετή ενέργεια για ένα ξέσπασμα. «Μη μιλάς σα να ήσουν εκεί. Δεν ήσουν. Δεν υπήρχες. Τα ξέρω όλα αυτά που μου λες. Ήμουν εκεί και τα έζησα! Εγώ έδωσα...έδωσα ζωή στους ανθρώπους! Αυτό μου αξίζει; Να πεθάνω σε ένα άθλιο γραφείο μπροστά σε μια καρακάξα που με εμπαίζει;» Σκούπισε λυσσαλέα το μισό της γραφείο ρίχνοντας ότι έπιασαν τα χέρια του στο πάτωμα και κατέρρευσε πάλι στην καρέκλα του. «Πήρες αυτό που ήθελες. Ο ερχομός μου ισοδυναμεί με ενεργοποίηση ακύρωσης. Απλά φέρε μου λίγο ορό, εντάξει;» «Αφού το ξέρετε κ.Σανς. Ήσασταν εκεί και το ζήσατε. Συμφωνήσατε ότι σε περίπτωση θανάτου σας, ο οργανισμός μας αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη και λήψη αποφάσεων για τερματισμό του προγράμματος. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παίρνω αυτό που θέλω», απάντησε η Κατ χαιρέκακα. Κανονικά δεν ήταν τόσο κυνική μπροστά στο θάνατο αλλά αυτό το καθίκι εκτός του ότι είχε ξεπεράσει προ πολλού το χρόνο που του αναλογούσε, ήταν ο ιθύνων νους πίσω από τη μεγαλύτερη ίσως απειλή κατά της ανθρωπότητας. Ο Γκέινσμπορο θυμόταν ακριβώς τις διαπραγματεύσεις με την επιτροπή του Ράβεραλ πάνω σε αυτό το θέμα. Η επιτροπή ήθελε τη μεταφορά ευθύνης σε περίπτωση θανάτου του αλλά εκείνος είχε σοβαρές αντιρρήσεις και η όλη διαδικασία είχε κολλήσει για μέρες. Θυμόταν σαν χθες τα λόγια του στον πρόεδρο της επιτροπής, Μπελμόντ Ρουσσώ. «Ελπίζω, Μπελμόντ, να μην περιμένεις να υπογράψω αυτή τη βλακεία. Αν ο οργανισμός έχει τέτοια οφέλη από το θάνατό μου ποιος μου λέει ότι δεν θα τον προκαλέσουν κιόλας;» Ωστόσο δεν γινόταν και διαφορετικά. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπρεπε να προβλεφθεί πώς η ευθύνη θα άλλαζε χέρια αν κάτι στραβώσει. Στο τέλος-τέλος της γραφής το όλο ζήτημα ήταν πολύ μεγαλύτερο από ένα άτομο. «Αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, θα εισάγουμε ρήτρα στο καταστατικό του οργανισμού να σε προστατεύει. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω», του είχε πει ο Ρουσσώ. «Υποτίθεται ότι πρέπει να με προστατεύετε», είπε τελικά στην Κατ. «Αυτό εμπεριέχει το να μη με αφήσεις να πεθάνω αβοήθητο μπροστά στα μάτια σου, έτσι δεν είναι; Πως πιστεύεις ότι θα αντιδρούσαν οι υπάλληλοι που με είδαν να μπαίνω όρθιος στο γραφείο σου αν βγω ξαπλωτός; Πόσοι από αυτούς πιστεύεις ότι θα ανέφεραν ανώνυμα το περιστατικό στο Δ.Σ.; Θα παρέμενες, άραγε, σε αυτή την καρέκλα μετά από τέτοια καταγγελία;» «Συγχαρητήρια κ.Σανς. Μόλις κερδίσατε μια μέρα ζωής ακόμα.» μουρμούρισε και σήκωσε απογοητευμένη το ακουστικό. «Φέρε εκατό εμ-ελ ορό στο γραφείο μου. Κάντο γρήγορα. Ο κ.Σανς βιάζεται να επιστρέψει σπίτι του.» *** Κάπου /κάποτε (δε με πολυνοιάζει). Με καίει μόνο ότι είναι το τελευταίο μου εικοσιτετράωρο. Τι είναι φυσιολογικό να κάνει κανείς την τελευταία του μέρα; Να αποχαιρετά αγαπημένους; Να πίνει μέχρι το πρωί; Σίγουρα πάντως δεν είναι να εξετάζει τοξικολογικές αναλύσεις. Και όμως, αφιέρωσα απόψε λίγο χρόνο σε αυτό - ήμουν πολύ περίεργος για να μην το κάνω. Ο ορός έχει εξετασθεί εξονυχιστικά για εθισμό τόσο από τη δική μου ομάδα στο πανεπιστήμιο του Ράβεραλ πριν τη διάθεσή του στο κοινό, όσο και από άλλους φορείς στην πορεία των ετών. Αφορμή στάθηκαν αναφορές χρηστών που παρουσίασαν συμπτώματα εξάρτησης - κάπως σαν και αυτά που βιώνω ο ίδιος τα τελευταία εικοσιτετράωρα καθώς διανύω παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας. Νιώθω υποχρέωση, πριν την κορύφωση αυτής της περιόδου, τον πολυπόθητο για πολλούς αυριανό θάνατό μου, να ψάξω για μια εξήγηση για τη μνημειώδη αποτυχία μας να διαχειριστούμε μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα ευρήματά μου από το σκάλισμα παλιών αρχείων απόψε; Θα το κάνω πολύ σύντομο. Δεν προέκυψε ποτέ και από καμία τοξικολογική ανάλυση κάποια ένδειξη εθιστικότητας στον ορό. Με τη βιολογική εξάρτηση στα σκουπίδια σκέφτομαι ότι μια πιθανή εξήγηση είναι το ένστικτο της επιβίωσης. Οι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι να προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ανεξαρτήτως κόστους ή επιπτώσεων. Μια ανάγκη που είναι γνωστό πως σβήνει προς το τέλος: Η κόπωση και η φθορά - σωματική και ψυχική - , αντικαθιστά το ένστικτο επιβίωσης με την αποδοχή του θανάτου. Εκατομμύρια κόσμος που πήραν τον ορό νέοι δεν θα φθάσουν ποτέ εκεί. Το αποτέλεσμα είναι πληθυσμιακές ομάδες με ανεπτυγμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης που μπορεί να παρερμηνευθεί ως εξάρτηση. Όχι, δεν είναι αυτό. Όχι για μένα. Η δική μου εμπειρία είναι κάτι παραπάνω. Αυτό που με κρατάει εδώ είναι... Έκανε μια παύση ελπίζοντας να μπορέσει να ακούσει μια κάποια απάντηση από τα βαθύτερα λημέρια της ψυχής του. Ταυτόχρονα κοίταξε γύρω του, στο χώρο που ζούσε κάποια χρόνια τώρα, για ενδείξεις. Η ματιά του έπεσε στην ηρωική βιβλιοθήκη του που για κάποιο λόγο δεν έχει καταρρεύσει υπό το βάρος των τόσων βιβλίων. Δίπλα, στον τοίχο, αναρτημένα τα λογής πτυχία του: Βιοχημικός που ήταν το πρώτο του, Μαθηματικός, Θεολόγος, Ψυχολόγος. Στον απέναντι τοίχο, πλάι στο ηχοσύστημα είχε τα πιο παιχνιδιάρικα: Διακοσμητής, Ηχολήπτης, Καλών Τεχνών, Μηχανικός Αυτοκινήτων. Τα πρόσωπα που κάποτε αγάπησε - έστω και για μια στιγμή - φιγουράριζαν στο σύνθετο του σαλονιού. Αυτό που με κρατάει εδώ είναι μια αέναη δίψα για γνώση και εμπειρίες· η περιέργειά μου. Για τα πάντα. Φοβάμαι πως, αν χαθώ θα σταματήσει να ικανοποιείται. Και είμαι, ίσως είμαστε, φτιαγμένοι να την ικανοποιούμε. Σε τέσσερις ζωές έχω μάθει κι έχω ζήσει πολλά...Η γνώση δεν είναι πια για μένα όπως ήταν στην πρώτη ζωή μου, μια εφήμερη, παρωχημένη ή σχετική έννοια με μόνο σκοπό να αποτελέσει προσόν κατά την ανεύρεση εργασίας. Νιώθω ότι σταδιακά έγινε ένα πρίσμα που μου χάρισε την οπτική πολλών παρατηρητών ταυτόχρονα. Μια κλειδαρότρυπα στην αντικειμενική αλήθεια των πραγμάτων. Και τι μπορεί να αποτελεί μεγαλύτερο λόγο ύπαρξης από την αλήθεια; Με κάθε επέκταση που κάνω νιώθω ότι φθάνω πιο κοντά στο να ανοίξω την πόρτα και να κοιτάξω την αλήθεια στην ολότητά της. Το μόνο που θέλω είναι να ξέρω. Τα πάντα. Τίποτε άλλο. Για μια νύχτα ακόμα, Γκέινσμπορο Σανς Ο Γκέινσμπορο άφησε τη σελίδα στο τραπέζι και έπιασε την Τέισκο Καβάι - φεύγοντας από τον Μπίλυ την είχε ζητήσει από τον τυπά με την αλογοουρά, που απρόθυμα του την έδωσε. Ναι, η κιθάρα ήταν δική του εξαρχής. Την είχε αγοράσει στην πρώτη ζωή του με τον πρώτο του μισθό. Είχε για εκείνον συναισθηματική αξία και αυτό ακριβώς είχε επικαλεστεί για να τους πείσει να την χρησιμοποιήσουν στην είσοδο. Και φυσικά η συμφωνία ήταν πως όταν όλα τελειώσουν θα την πάρει πίσω. Άρχισε να γρατζουνά μια αγαπημένη μελωδία: In my time of dying, I want nobody to mourn All I want for you to do is take my body home Well, well, well, so I can die easy... Meet me, Jesus, meet me Meet me in the middle of the air If my wings should fail me, Lord Please meet me with another pair Well, well, well, so I can die easy... Αγχώθηκε. Δεν ήταν ούτε κατά διάνοια έτοιμος να βιώσει αυτούς του στίχους σε λίγες ώρες. Ίσως όμως να τη σκαπούλαρε. Για μια φορά ακόμη. Ίσως...Ξεβίδωσε το κάλυμμα της κιθάρας, εκεί που μπαίνουν οι μαγνήτες. Ουφ, είναι ακόμα εδώ. Έβγαλε προσεκτικά ένα πλαστικοποιημένο σημείωμα που είχε βάλει εκεί σε μια άλλη ζωή. Το πλαστικό είχε φθαρεί από την πολυκαιρία αλλά το χαρτί φαινόταν σε καλή κατάσταση. Ήξερε απ’έξω τι λέει αλλά το διάβασε έτσι κι αλλιώς. Δελτίο παροχής ορού αντί-γήρανσης αξίας εικοσιπέντε ετών απονέμεται στον Γκέινσμπορο Σανς για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη τεχνολογίας αντί-γήρανσης. Δεν είχε εξαργυρώσει ποτέ το βραβείο αυτό. Αντί αυτού είχε σκεφτεί πως θα ήταν το τέλειο δώρο στον εαυτό του όταν έρθει η ώρα της ακύρωσης του προγράμματος που ο ορός θα χαθεί για πάντα. Αφού τον διαβεβαίωσαν ότι έχει ισόβια ισχύ το έβαλε στην κιθάρα του, που ήξερε πως θα του επιστραφεί όταν όλα τελειώσουν. Ήταν ο τρόπος του να διασφαλίσει ότι δεν θα το εξαργύρωνε νωρίτερα. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να εξαργυρώσει το βραβείο στο κοντινότερο σημείο διανομής ορού και να εξαφανισθεί. Θα έκανε ένα νέο ξεκίνημα σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη - το καλό με τον υπερπληθυσμό ήταν ότι αν θέλει κάποιος να χαθεί, μπορεί. Είχε βαρεθεί τα βλέμματα και τα λόγια των ανθρώπων αυτής της πόλης. Καλύτερα γι’αυτούς να είναι νεκρός. Ήλπιζε ότι το γράμμα του θα βοηθούσε σε αυτό. Έκανε ένα ντους και ξέπλυνε τη μέρα. Έβαλε ένα ποτήρι ουίσκι, έκανε σκοτεινό το σαλόνι και έκατσε στον καναπέ. Έκλεισε τα μάτια του και αφουγκράστηκε τη σιωπή. Ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει. Επέτρεψε στον εαυτό του να απολαύσει αυτή τη μικρή νίκη. Χτυπάει ακόμα. Πολεμάει ακόμα. Τα κατάφερες τελικά. Τα κατάφερες, για άλλη μία μέρα, τα πας μια χαρά...
  5. 9 points
    Είδος: Soft sci-fi Βία;/Σεξ; Μπα, pg-13 πράγματα. Αριθμός Λέξεων: 3,849 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για τον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος ΕΦ, με θέμα Εθισμοί. Αρχείο: Μάτια σαν αποτσίγαρα.doc
  6. 9 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης Είδος: Ημερολογιακή Ε.Φ. (γουάτ;) Βία; Τσου Σεξ; τσουτσού Αριθμός Λέξεων: 2889 (+1 ο τίτλος) Αυτοτελής; Ε, ναι Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 47ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας ΕΦ με θέμα «Εθισμοί». Δεν έχω ξαναγράψει κάτι τέτοιο. Θάψτε ελεύθερα. ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο δύο: Καλησπέρα κι από μένα. Νιώθω σαν παρουσιαστής σε εκπομπή, λίγο χαζό το ξέρω, γιατί δεν έχω κοινό. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ελπίζω αυτή εδώ η περίεργη οθόνη να δουλεύει. Πλάκα δε θα είχε να μιλάω, να μιλάω, και στο τέλος να υπάρχει μόνο μαυρίλα; Πρέπει να σταματήσω να ξεκινάω έτσι τις εγγραφές. Επιστήμονας άνθρωπος είμαι. Θα βρω κάτι καλύτερο στο μέλλον. Λοιπόν, στο θέμα μας. Ο Νάρκισσος δουλεύει μία χαρά, τον άφησα εκτός λειτουργίας χθες για να ελέγξω τα κυκλώματά του ώστε να βεβαιωθώ ότι οι μαγνήτες κι οι κεραίες λαμβάνουν τα σωστά σήματα. Η κίτρινη σφαίρα δε βλέπω να αντιδράει ακόμα μαζί του. Είναι πάντως... όμορφη. Μοιάζει με έναν μικρό ήλιο, άλλοτε λάμπει κι άλλοτε σκοτεινιάζει. Δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ότι την παρακολουθώ. Την πρώτη μέρα έμοιαζε πιο... τέλος πάντων. Τι να καταλάβει, σάμπως κι είναι ζωντανή; Σίγουρα δε μεγαλώνει όπως στην αρχή. Ίσως η θερμότητα του περιβάλλοντος, λόγω του βάθους στη Γη που βρίσκεται, να επηρέαζε τις μετρήσεις που κάναμε στην επιφάνεια. Όπως και να χει, κανένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα έως τώρα. Έχω να δηλώσω ότι η κονσερβοποιημένη μακαρονάδα είναι για τα μπάζα. Συγνώμη, συνάδελφοι, αλλά θα το πω. Καλύτερα φασόλια παρά αυτό το σίχαμα. Απορώ, δεν τα δοκίμασε κανείς πριν τα ετοιμάσει για την αποστολή; Στέλιο μου, αυτό είναι για σένα. Σε κάθε καταγραφή, όπως είπα, θα αφήνω κι ένα κομμάτι για σένα. Ο Γελαστούλης μού κάνει παρέα, περνάμε καλά μαζί να ξέρεις, πολλές φορές του λέω πόσα πράγματα έχεις μάθει και πόσο μου λείπεις ήδη. Ελπίζω να είσαι φρόνιμο παιδί κι όταν τα δεις όλα αυτά να καμαρώσεις για τον μπαμπά σου. Κι όταν ανέβω να μου δείξεις εκείνες τις υπέροχες ζωγραφιές σου, ακούς; Χάζεψα... πάει. Πάω να ξαπλώσω. Νιώθω πολύ κουρασμένος. Τέλος καταγραφής. ******************** Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο τρία: Καλησπέρα από τον ερευνητ... μπα, άστο. Εγώ είμαι πάλι, ποιος άλλος; Για κάποιον περίεργο λόγο σήμερα κάνει κρύο. Λες και το κέντρο της Γης μετατοπίστηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά κι εγώ μεταφέρθηκα στον Βόρειο Πόλο. Ακόμα κι η κίτρινη σφαίρα φαίνεται σκιώδης και σκοτεινή. Ο Νάρκισσος δεν έβγαλε κανένα αποτέλεσμα – τίποτα σημαντικό τουλάχιστον. Μία συμπαγής μάζα αρνητικά φορτισμένων σωματιδίων, η οποία μένει στάσιμη στον χώρο, αιωρούμενη και χωρίς κάποια εμφανή σημεία ζωής, τα οποία μπλα μπλα μπλα. Ναι, ξέρω, είμαι επιστήμονας άνθρωπος δεν πρέπει να απογοητεύομαι αλλά είμαι μόλις δεκαπέντε μέρες εδώ κι ήδη νιώθω να το χάνω. Σας είπα ότι η μακαρονάδα είναι αίσχος; Το είπα νομίζω πριν λίγες μέρες. Δεν ξέρω. Σήμερα δοκίμασα κοκκινιστό με ρύζι. Δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο αλλά καλύτερο απ' αυτό που έφτιαχνε η πρώην γυναίκα μου. Αυτό μυρίζει κονσέρβα, εκείνο μύριζε συσσωρευμένη αγανάκτηση. Στέλιο μου; Ελπίζω να είσαι καλά. Να πηγαίνεις σχολείο. Πρώτη δημοτικού φέτος. Μην χάνεις μαθήματα, να διαβάζεις και να γίνεις επιστήμονας σαν τον μπαμπά σου. Το τελευταίο μάλλον... άστο. Γίνε ό,τι θες. Και να μην καταλήξεις εδώ. Ό,τι κι αν σου πουν για χάρη της επιστήμης, μην τους ακούς. Εσύ να κυνηγήσεις το όνειρό σου, όχι τις καταστροφικές συνέπειες άλλων. Και να μην εθιστείς σε τίποτα. Σταματάω. Βλέπω μία μικρή λάμψη να επεκτείνεται πάνω στην σφαίρα. Θα πάρω τον Νάρκισσο να την μελετήσω κι αν χρειαστεί θα κάνω κι άλλη καταγραφή σήμερα. Πιστεύω ότι κάπως με έχει αντιληφθεί. Απλώνεται. Τέλος καταγραφής. ******************** Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο τέσσερα: Ο Γελαστούλης χάλασε. Άλλαξα μπαταρίες δύο φορές, δοκίμασα να παίξω με τα καλώδια, του φώναξα, τον έβρισα, τίποτε. Είμαι απίστευτα ξενερωμένος. Μάλλον... θυμωμένος. Με εμένα. Τον είχα παρατήσει τόσες μέρες, μου έδειχνε σημάδια ότι δε θα αντέξει για πολύ, σχεδόν μου φώναζε «Μπαμπά, μπαμπά, φτιάξε με, θα χαλάσω!» κι εγώ, αντί να του δώσω σημασία, καθόμουν κι ασχολιόμουν με τις μαλακισμένες έρευνές μου. Συγνώμη, Στέλιο μου. Θα τον φτιάξω, το υπόσχομαι. Και θα στον φέρω πίσω. Πώς πήγε η μέρα; Πώς να πάει. Ο Νάρκισσος συνεχίζει να μου δίνει τα ίδια αποτελέσματα. Δοκίμασα να αλλάξω τις ρυθμίσεις ώστε να απορροφά λιγότερη ενέργεια και να μην αποφορτίζεται αμέσως, αλλά οι δείκτες παρέμειναν στις ίδιες ενδείξεις. Τώρα, τον έχω στην φόρτιση. Τα ρούχα μου έχουν αρχίσει και μυρίζουν όσες φορές κι αν τα καθαρίσω. Χώμα, υγρασία, ζέστη, ιδρώτας, κρύο, πάλι υγρασία. Βαριέμαι. Αλήθεια, πόσο καιρό έχω να πω αυτήν την λέξη; Βαριέμαι. Μου έχουν αναθέσει ίσως τη σημαντικότερη ερευνητική δουλειά στον κόσμο, κι εγώ απλά... βαριέμαι. Ουφ... συμμαζέψου, Αριστείδη. Είσαι είκοσι μέρες εδώ και φέρεσαι σαν μωρό παιδί. Ή μήπως είναι παραπάνω; Πρέπει να κοιτάξω το ημερολόγιο. Ακόμα και στην κούκλα του γιου μου έχω δώσει όνομα. Άκου, Γελαστούλης. Χα. Τέλος πάντων, θα επανέλθω σύντομα όταν έχω νεότερα. Τέλος καταγραφής. ******************** Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο πέντε: Μου έχει κολλήσει στο μυαλό ένα τραγούδι σήμερα. Να δεις πώς το λένε... Αγέρα να σαι τιμωρός, να σαι και παιχνιδιάρης. Δε μπορώ να θυμηθώ ποιος το τραγουδάει, παλιό είναι, ξεχασμένο. Με βοηθάει να σκέφτομαι και να μένω προσηλωμένος. Σήμερα ο Νάρκισσος έβγαλε μία περίεργη ένδειξη. Τα δύο πράσινα λαμπάκια που έδειχναν την αδιάκοπη ροή ενέργειας από την κίτρινη σφαίρα, αναβόσβησαν για λίγο σαν φανάρια και μετά χάθηκαν τελείως. Αγχώθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή, γιατί αν χάλασε ξέρω ότι δεν έχουμε άλλο αντίστοιχο σύστημα κι ότι θα μας πάρει χρόνια να φτιάξουμε. Το ακούμπησα κάτω και προσπάθησα να αφαιρέσω την μονάδα επεξεργασίας ακριβώς κάτω από τους διακόπτες. Δεν είδα κάτι περίεργο. Παραξενεύτηκα. Ήταν φορτισμένος στο φουλ, δεν είχε λόγο να σταματήσει. Καθώς έκανα βόλτες τριγύρω, ιδρώνοντας από την αγωνία και σκεπτόμενος αν έπρεπε να πατήσω το κουμπί έκτακτης ανάγκης, αυτός άναψε. Μόνος του! Έπαθα τέτοια λαχτάρα που πετάχτηκα πίσω. Τι στο διάολο, αναφώνησα. Τον σήκωσα με τρεμάμενα χέρια λες κι έπιανα βόμβα. Έκανε δύο δυνατά μπιπ και μετά λειτούργησε κανονικά. Η κίτρινη σφαίρα μπροστά, παρέμεινε στην ίδια μάζα. Έκανα μετρήσεις και επαληθεύτηκαν. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι, αλλά ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στον ένα μήνα και κάτι που είμαι εδώ. Αν ξανασυμβεί νομίζω ότι θα τερματίσω το πείραμα. Α, το καλό νέο της ημέρας! Ο Γελαστούλης λειτούργησε πάλι! Ναι, Στέλιο μου, μετά αμέσως από την απότομη διακοπή του Νάρκισσου, αυτός λειτούργησε. Λες να είναι σύμπτωση; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει. Έχω παρέα και πάλι. Τέλος καταγραφής. ******************** Σάββατο, 13 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο έξι: Με λένε Αριστείδη Μαρνέζη κι είμαι ερευνητικός επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο Ινστιτούτο Προηγμένης Τεχνολογίας Αθηνών. Έχω αναλάβει την αποστολή «Addictionism» που αφορά τη μελέτη, ανάλυση και παρατήρηση μίας απροσδιόριστης μορφής ενέργειας, κυκλικού σχήματος και πυκνής μάζας, που εμφανίστηκε δεκαπέντε χιλιόμετρα κάτω από το έδαφος της Γης πριν από περίπου ένα χρόνο. Δηλώνω τα παραπάνω έχοντας σώας στα φρένας και χωρίς να επηρεάζομαι από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Οτιδήποτε αναφερθεί στη σημερινή καταγραφή έγινε με γνώμονα την ήρεμη ψυχολογική μου κατάσταση και την εμπεριστατωμένη έρευνά μου. Ωραία, και τώρα που τα είπα, τα κατέγραψα και καταχωρήθηκαν, μπορώ να φρικάρω με την άνεσή μου. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ! Ο... ο Νάρκισσος πλέον έχει χαζέψει τελείως. Προσπαθώ να ηρεμήσω, να σας τα αναλύσω όπως τα είχα στο μυαλό μου αλλά όλα έχουν γίνει ζελέ. Τι είχατε πει όταν σχεδιάζαμε όλοι μαζί το τωρινό πείραμα; Ότι αυτή η κίτρινη μάζα είναι μία ακίνδυνη παρενέργεια της θεραπείας απεξάρτησης των εθισμένων, μάλλον συγνώμη των πρώην εθισμένων, που τους αφαιρέσατε τον εθισμό χειρουργικά, με εκείνη τη φοβερή – κατά την γνώμη σας – ιατρική καινοτομία, μπλα μπλα; Να όμως που ο τροχός γυρνάει κι όταν παίζεις τον «Θεό», όλα αυτά έρχονται καταπάνω σου. Η μάζα είναι ζωντανή! Ναι αγαπητέ συνάδελφε, εσύ που θα βλέπεις την καταγραφή και θα έχεις μείνει με ανοιχτό το στόμα, πρόσεχε μην καταπιείς την τσίχλα σου. Ναι, κύριε Ιωάννου, αγαπημένε πρόεδρε του Ινστιτούτου, που ήσουν απόλυτα σίγουρος ότι είναι μία απλή παρενέργεια της φύσης των σωματιδίων κι ότι θα εξαφανιστεί μόνη της. Όχι, μαλάκες, η μάζα ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗ! Κινείται, αναπνέει, μπορεί και να μιλάει και να χορεύει κλακέτες κι όλας, δεν ξέρω! Και δε με νοιάζει αν τώρα σοκάρεστε από το λεξιλόγιό μου, αυτό έχω, είμαι τόσο καιρό εδώ ολομόναχος και υποτίθεται πρέπει να κάτσω έναν χρόνο να το μελετάω. Αν νιώσω την οποιαδήποτε ένδειξη απειλής, πατάω το κουμπί, επιστρέφω πίσω και κάνετε ότι νομίζετε! Εξ' άλλου εγώ ήμουν από την αρχή αντίθετος με την μέθοδο αφαίρεσης εθισμού που ηρωικά εσείς πανηγυρίζατε λίγα χρόνια πριν. Δεν διαμορφώνεις από την αρχή έναν άνθρωπο με μία βελόνα μόνο! Ορίστε τα αποτελέσματα! Ουφ, φτάνει. Πάω να φτιάξω το βραδινό μου. Κουράστηκα. Τέλος καταγραφής. ******************** Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο επτά: Στην ηλικία των δώδεκα... ή των δεκατριών; Δε θυμάμαι. Δεν έχει σημασία. Μου άρεσαν πολύ όλα αυτά τα αλητάκια με τα σκέιτ και τα ποδήλατα, που έκαναν κόντρες, ακροβατικά, κουτρουβαλιαζόντουσαν, έπεφταν και μετά γελούσαν. Τα παρακολουθούσα από το μπαλκόνι μου, στις ώρες που έκανα διάλειμμα από το διάβασμα. Πολλές φορές είχα σκεφθεί να κατέβω με το ποδήλατό μου να κάνω κι εγώ το ίδιο αλλά φοβόμουν. Ότι θα πέσω αμέσως, ότι θα χτυπήσω και θα γελάνε όλοι. Πολλά πράγματα δεν έκανα μικρός όταν έπρεπε και πολλά πράγματα έκανα μεγάλος που δεν έπρεπε. Τελείωσαν οι κονσέρβες με το κοκκινιστό. Ναι, τις έφαγα όλες! Τι ζόρι τραβάτε; Είναι το μοναδικό που τρώγεται σε όλη αυτή τη σαβούρα που μου κουβαλήσατε. Α, θέλετε και αναφορά των ημερών που πέρασαν, ε; Η Χρυσαφένια κινείται. Έτσι την ονόμασα. Γιατί λάμπει τώρα περισσότερο. Μου θυμίζει εκείνο το απαλό, καλοκαιρινό φως του ήλιου, που έπεφτε πάνω στην άμμο όταν έκανα διακοπές στο νησί. Κινείται πολύ, η Χρυσαφένια, και έχει πλησιάσει προς το κρησφύγετό μου. Ο Νάρκισσος δε δουλεύει. Ή δε δουλεύει αρκετά. Τον πατάω, μία ανταποκρίνεται, μία σταματάει. Σάμπως κι έχει σημασία; Αυτά που κατέγραφα ήταν ηλεκτρικά σήματα, ακολουθίες από άσσους και μηδενικά. Εδώ, στο μυαλό μου, σ' αυτήν την ταλαιπωρημένη μάζα από φαιά ουσία θα φανούν όλα. Να, την βλέπετε; Πλησιάζει πάλι. Νομίζω ότι θέλει να... επικοινωνήσει. Να νιώσει ότι είναι δίπλα μου. Κοντά μου. Θα κλείσω. Θα επανέλθω σύντομα. Αν μου μιλήσει θα ζητήσω δικαιώματα για την γλώσσα που θα αναπτύξουμε. Τέλος καταγραφής. ******************** Κυριακή, 11 Νοεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο οκτώ: Πολύ θα ήθελα μία τούρτα με κεράκια τώρα. Να έχουν πάνω τον αριθμό δύο, η τούρτα να είναι μεγάλη, κυκλική, με γλάσο, κομματάκια φράουλας και σοκολάτα. Ναι. Να το γιορτάσω που είμαι δύο μήνες εδώ. Δε μου αξίζει; Η Χρυσαφένια μού μίλησε. Τη βλέπετε πίσω μου που έχει έρθει πιο κοντά; Έχει μία φωνή... περίεργη. Γλυκιά. Άλλοτε ανθρώπινη, άλλοτε μηχανική, μία ανδρική, μία γυναικεία... το εργαστήριο είναι αχούρι, το ξέρω. Δεν προλαβαίνω να το καθαρίσω, μελετάω, κουράζομαι, κοιμάμαι. Εσείς δε θέλετε να τη μελετάω; Ε, αυτό κάνω λοιπόν! Γιατί με κατεβάσατε εδώ κάτω; Μη με εκνευρίζετε, πατάω τον διακόπτη και τα τερματίζω όλα! «Αριστείδη, είσαι ο μοναδικός που δεν έχεις ιστορικό εθισμού. Μόνο εσύ κάνεις για την μελέτη αυτής της μάζας, είσαι ο καλύτερός μας επιστήμονας». Παπάρια. Το ξέρω, επίτηδες το κάνατε. Για να με στείλετε εδώ κάτω, να δείτε τις καταγραφές μου μετά και να γελάτε. Αλλά δε θα σας το επιτρέψω. Η Χρυσαφένια θέλει να επικοινωνήσει. Ακόμα λαμβάνω μόνο μουρμουρητά αλλά πού θα πάει. Λέξεις τραβηγμένες, σαν χαλασμένο πικ απ. Θα κάνω την τρομερότερη ανακάλυψη της ιστορίας και θα την κάνω μόνος μου! Εσείς μπορείτε να πάτε να γαμηθείτε. Στέλιο μου; Συγνώμη. Παραφέρομαι. Μου λείπεις πολύ. Πας σχολείο; Πας, έτσι; Ο Γελαστούλης σταμάτησε να γελάει. Συγνώμη. Τέλος καταγραφής. ******************** Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο εννέα: Με λένε Αριστείδη, φέρε τα τσιγάρα μου, Μαρνέζη και είμαι ερευνητικός, το ουίσκυ, το βαρύ, το δυνατό, επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο, με σάλτσα μπόλικη, ναι, πολύ! Συγνώμη για το μπέρδεμα, μου μιλάνε ασταμάτητα. Να, τα βλέπετε τα κίτρινα φωτάκια που επιπλέουν πάνω μου; Ναι, αυτή είναι! Γιατί δεν μου πήρες καπνό; γιατί; Από προχθές προσπαθώ να κάνω μία καταγραφή αλλά οι φωνές τους είναι τόσο... τόσο... φέρε μωρή καριόλα τη βότκα, πού την έκρυψες; επίμονες. Φωνάζουν, απογοητεύονται, παρακαλάνε, ζητάνε. Δεν έχω να τους δώσω τίποτα, τίποτα, τίποτα. Γιατί δεν στείλατε λίγο κρασάκι κάτω; Κάνα τσιγαράκι, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Λίγο πιο φυσιολογικό φαγητό. Μία τηλεόραση, ένα στέρεο, κάτι ρε γαμώτο! Θέλετε και παρακολούθηση, σοβαρή, επιστημονική. Μιλάνε. Ουρλιάζουν. Σε μεγάλη ένταση. Θέλουν βοήθεια, και μπορώ να τους βοηθήσω, το ξέρω ότι μπορώ. Θα με αφήσετε να τους βοηθήσω; Θέλω να καπνίσω παρ' όλο που δεν το ξεκίνησα ποτέ, θέλω να κατεβάσω ολόκληρη κάβα παρ' όλο που με το ζόρι έπινα κρασί, θέλω να φάω όλη τη μακαρονάδα, με τυρί, και μετά γλυκό, ω ναι, τούρτες! Σκέφτομαι να πατήσω τον διακόπτη για να με επαναφέρετε – ΟΧΙ, ΣΕ ΘΕΛΟΥΜΕ Σκέφτομαι το πείραμα, γιατί τα κάναμε όλα αυτά, γιατί – ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙΤΕ Σκέφτομαι πολύ τον γιο μου, θα του λείπω, τόσες μέρ – ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙΣ Σκέφτομαι τη ζωή μου, πώς τα κατάφερα, γιατί έφτασα εδώ – ΓΙΑ ΕΜΑΣ Θα επανέλθω. Τέλος καταγραφής. ************* Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο δέκα: Ξέρετε τι δύναμη θέλει για να μπορέσει κάποιος να ξεπεράσει τον εθισμό του; Στην κοινωνία που ζούμε, αυτό το μίασμα που αποκαλούμε κοινωνία, ανοίγεις τα μάτια σου πρώτη φορά κι εθίζεσαι. Στα ψεύτικα χαμόγελα, στην υπερβολική εκδήλωση αγάπης, στα πλούσια δώρα που σου αφήνουν για να τους εκτιμήσεις, στις πλούσιες απαγορεύσεις για να ξεφύγεις, όλα είναι ένας τυφώνας εθισμού. Νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος αλλά στην πραγματικότητα είσαι πιο φυλακισμένος από ποτέ. Η Δέσποινα, για παράδειγμα, είχε εθιστεί στην νικοτίνη. Τι πιο κοινότυπο; Βγήκαν τόσες εφευρέσεις, τσιγάρα με φίλτρο, τσιγάρα ηλεκτρονικά, τσιγάρα ψεύτικα, αλλά η νικοτίνη παρέμενε. Και ζήτησε βοήθεια. Κι εσείς της την αφαιρέσατε με τόση ορμή, τόσο μένος, τόσο απότομα, που της έμεινε ένα τεράστιο κενό. Μία τρύπα στη ζωή της που ψάχνει να βρει να την καλύψει. Ο Ανδρέας. Ναι, του άρεσε να πίνει. Και; Σε ποιον δεν αρέσει; Αλλά η μαλακισμένη πρώην γυναίκα του έβαλε περιοριστικά μέτρα για να βλέπει το παιδί του. Αν δεν έκοβε το αλκοόλ, δε θα ξανάβλεπε την κόρη του. Ήρθε σε μας για βοήθεια, του αφαιρέσαμε τον εθισμό, του δημιουργήσαμε ένα μεγαλύτερο. Τον ακούω τον Ανδρέα τώρα, μου τον έδειξε η Χρυσαφένια. Εσείς γιατί δεν τον ακούγατε τότε; Ο Νικήτας. Του άρεσε να τρώει, να τρώει πολύ κι ασταμάτητα. Ήθελε βοήθεια. Τον ξεχειλώσαμε και τον συρρικνώσαμε λες κι ήταν μπαλόνι σε παιδικό πάρτυ. Η Στέλλα, της άρεσαν τα καλλυντικά. Λουζόταν με κολόνιες και αρώματα. Να μυρίζει όμορφα ήθελε, κακό ήταν; Ο Πέτρος, ήθελε να φτιάξει κορμί κι είχε εθιστεί στα αναβολικά. Όλοι ήθελαν βοήθεια κι εμείς, για να πάρουμε βραβεία και διακρίσεις, τους μεταχειριστήκαμε σαν πειραματόζωα. Ε, λοιπόν, μαλάκες, τώρα θα πληρώσουμε γι' αυτό. Οι εθισμοί τους δεν έφυγαν ποτέ, υπάρχουν εδώ, μαζεύτηκαν και θα κανονίσουν επάνοδο. Η Χρυσαφένια θέλει να απλωθεί, σαν ένα τεράστιο χταπόδι, να γεμίσει τα πνευμόνια μας με την αγάπη της. Να εθιστεί όλος ο πλανήτης, κανένας ελεύθερος, όλοι μαζί φυλακισμένοι σε ένα τεράστιο κελί. Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι αυτήν την στιγμή σπάω τον Νάρκισσο, το καταραμένο μηχάνημα που είχε σκοπό να εξαλείψει τη σφαίρα. Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι εγκαταλείπω το πείραμά σας για να βοηθήσω την Χρυσαφένια. Είμαι ο Αριστείδης Μαρν- Στέλιο μου; Μου λείπεις. Να... να το ξέρεις σε αγαπ- Τέλος καταγραφής ************* Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο έντεκα: Αγέρα να 'σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου... να 'ρθεις να μου την πάρεις... ************* Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου, 2030 Καταγραφή νούμερο ένα: Καλησπέρα σε όλους! Ή καλημέρα; Δεν ξέρω αν έχει ήλιο ή φεγγάρι εκεί που είστε, εδώ είναι συνέχεια το ίδιο. Πρώτη μέρα λοιπόν σήμερα! Είμαι ήδη πέντε ημέρες βέβαια, πρώτη καταγραφή κάνω όμως τώρα. Νιώθω τόσο ενθουσιασμένος αλλά και τόσο ανήσυχος ταυτόχρονα. Είναι μεγάλο πείραμα αυτό που γίνεται, ίσως το μεγαλύτερο. Στην αρχή ήμουν αντίθετος με όλη τη μέθοδο αφαίρεσης εθισμών κι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν όταν εμφανίστηκε αυτή η μυστήρια κι ανεξήγητη κίτρινη μάζα. Στην αρχή ήταν λιλιπούτεια, σαν μπάλα του τένις. Δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε. Μετά όμως μεγάλωσε, σταδιακά, σαν ένα μωρό παιδί. Μας τρόμαξε η αλήθεια είναι. Αλλά ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μίας τεράστιας επιστημονικής ανακάλυψης. Κάποιοι ήδη την έχουν βαφτίσει «εξωγήινη». Εγώ δε θα μπω σε τέτοιες θεωρίες. Ο σκοπός μου εδώ είναι ερευνητικός και μόνο. Ο Νάρκισσος, το φοβερό μηχάνημα που φτιάξαμε, είναι έτοιμος. Το όνομά του λίγο περίεργο, αλλά ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω; Οι διακόπτες δουλεύουν μία χαρά, το δοκίμασα ήδη δύο φορές. Φαγητό έχω μπόλικο, νερό σε μπιτόνια, νομίζω θα είμαι εντάξει για πολύ καιρό. Λέτε να αντέξω ένα χρόνο; Δε νομίζω, θα δούμε. Τι άλλο; Α, ναι. Ξέρω ότι αυτές οι καταγραφές είναι απαραίτητες για να κάνουμε αποτίμηση του πειράματος αλλά θα μου επιτρέψετε να τις χρησιμοποιήσω και λίγο σαν... ημερολόγιο. Αν δεν εκφράζω κάπου, δυνατά, έστω και σε μία οθόνη, τις σκέψεις μου, θα τρελαθώ. Και θα μιλάω λίγο για τον γιο μου, εντάξει; Δε νομίζω να σας πειράξει αυτό. Στέλιο μου, ήδη μού λείπεις! Ο μπαμπάς κάνει κάτι πολύ σημαντικό τώρα. Θα είσαι περήφανος όταν μεγαλώσεις. Ξέρεις τι μου είπαν οι συνάδελφοί μου; Ότι εάν θέλω, μπορούν να κρατήσουν αυτήν την πρώτη καταγραφή και να την δείξουν τελευταία. Ξέρεις, η πρώτη είναι κι η πιο φυσιολογική, μετά μπορεί κάπου να το χάσεις, να τρελαθείς, να μην είσαι ο εαυτός σου. Αλλά δε νομίζω να έχουμε πρόβλημα! Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και δε με νοιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Οπότε ας την δείξουν όπως και όποτε θέλουν. Έχω πάρει και τον αρκούδο σου μαζί μου! Αυτά, νομίζω. Ας μην χάνω άλλο χρόνο. Όλα καλά θα πάνε. Πάω να ρίξω μία ματιά στη κίτρινη φίλη μας. Έτσι όπως την κοιτάω νιώθω σαν να περίμενε την άφιξή μου. Το χρώμα της είναι πιο λαμπερό... πιο... χρυσαφί. Βλακείες ε; Μπορεί. Τι λέμε τώρα; Α, ναι. Τέλος καταγραφής.
  7. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Elli Sketo Είδος: Sci-Fi Βία; Λιγάκι Σεξ; Ναι, Επιτέλους το τόλμισα και αυτό Αριθμός Λέξεων: 3492 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: η συμμετοχή μου για τον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος Ε.Φ. Ο Καλύτερος Πελάτης Την περίμενε στο σπίτι του, όπως πάντα. Είχε κάνει μπάνιο, είχε στρώσει τραπέζι, είχε βάλει ένα βινύλιο των Heart να παίζει και καθόταν στην πολυθρόνα του κρατώντας ένα ποτήρι κρασί. Ελπίζω αυτή τη φορά να μην είναι τελείως χαζή. Ήρθε, όπως πάντα, στην ώρα της. Φορούσε μια βαριά γούνα, μπότες και μαύρα γάντια, ασορτί με ένα μαύρο καπέλο κάτω από το οποίο αχνοφαινόταν στο σκοτάδι το πρόσωπό της. Παραμέρισε για να περάσει χωρίς να της πει τίποτα. Εκείνη πλησίασε το πικάπ και κοίταξε το βινύλιο που γύριζε μαγεμένη. Πάλι βλαμμένη μας στείλανε… Αγνόησε τη φωνή στο κεφάλι του και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ήπιε μία ακόμα γουλιά από το κρασί του και ακούμπησε το ποτήρι στο τραπέζι δίπλα. “Γδύσου,” πρόσταξε και έβαλε το χέρι του μέσα στο παντελόνι του. Η γυναίκα έλυσε τα μαλλιά της, άφησε τη βαριά γούνα της να πέσει στο πάτωμα και άρχισε να κατεβάζει το φόρεμά της. “Να με κοιτάς.” Με αργές, επιδέξιες κινήσεις έβγαλε το φόρεμά της χωρίς να παίρνει στιγμή το βλέμμα της από πάνω του. Το σώμα της φώτιζε αχνά η πράσινη λάμπα του σαλονιού και το παγωμένο φως που έμπαινε από τη λάμπα του δρόμου. Της έδειξε τον καναπέ και εκείνη ξάπλωσε αμέσως. Στάθηκε από πάνω της με το χέρι του ακόμα μέσα στο παντελόνι και μελέτησε το πρόσωπό της. Φλογερά μάτια, όμορφα φρύδια, πεταχτή μύτη και σαρκώδη χείλη. Ακόμα και η ελιά πίσω από το δεξί της αφτί ήταν εκεί. Ήταν η Αθηνά του. Ήταν πανέμορφη. Κατέβασε το παντελόνι του και μπήκε μέσα της. Εκείνη έβγαλε έναν μικρό ήχο διαμαρτυρίας αλλά δεν πρόφερε άλλη αντίσταση. Πέρασε τα χέρια στο λαιμό της πλέκοντας τα δάχτυλά του στον αυχένα της και την έσφιξε ελαφρά. “Να με κοιτάς σου είπα,” την διέταξε και εκείνη κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του. Την έσφιξε κι άλλο. Η βελόνα του πικάπ έφτασε στο τέλος του βινυλίου βγάζοντας ένα επαναλαμβανόμενο γρατζουνιστό ήχο, σχεδόν συγχρονισμένο με τα βογγητά του. Μάτια δάκρυσαν, χείλη άνοιξαν ελαφρά και η κοπέλα αγκομαχώντας να πάρει ανάσα προσπάθησε να χαλαρώσει τη λαβή του με το χέρι της. “Μη με αγγίζεις,” της είπε κοφτά και συνέχισε να βαριανασαίνει πάνω της ενώ εκείνη έσβηνε. Μόρφασε, έβγαλε ένα πνιχτό βογκητό και βύθισε το κεφάλι του μέσα στα μαλλιά της ακίνητης πλέον κοπέλας. Από το κακό στο χειρότερο πάει η κατάσταση, άκουσε το σποράκι του να λέει. Τώρα δεν κρατάνε ούτε μέχρι να τελειώσεις! “Σε αντίθεση με εσένα,” μουρμούρισε στον εαυτό του και σκούπισε το ιδρωμένο του μέτωπο με την αναστροφή το χεριού του, “που δε λες να με παρατήσεις ήσυχο!” Η φωνή δεν απάντησε. Αναστενάζοντας, ο Δημήτρης σηκώθηκε μέσα από την κοπέλα και την άφησε, ακίνητη πλέον πάνω στον καναπέ. Μέσα στο κεφάλι του ακούστηκε μια ξένη, ενθουσιώδης φωνή. Σε έχει κουράσει το προφυλακτικό; Θες να έχεις καλύτερη επαφή με το άλλο σου μισό αλλά φοβάσαι την πιθανότητα μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης; Μια όμορφη γυναίκα εμφανίστηκε ανάμεσα στον καναπέ και την ακίνητη κοπέλα κρατώντας στο χέρι της ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό. Ο Δημήτρης έτριψε εξουθενωμένος το πρόσωπό του. Δοκίμασε ΤΩΡΑ τον ηλεκτρικό ευνουχισμό! Είπε χαμογελόντας αθώα η κοπέλα, πέταξε το προφυλακτικό και πήρε στα χέρια της ένα ψαλίδι για να του εξηγήσει τη διαδικασία. Ένιωσε το χρώμα να φεύγει από το πρόσωπό το και χτύπησε πανικόβλητα τον αέρα στο σημείο που έκλεινε τη διαφήμιση. Άλλαξε πλευρά στο βινύλιο, έβαλε το καπέλο της Αθηνάς μέσα στην ντουλάπα του μαζί με τα υπόλοιπα και κάθισε να φάει. … Το πρωί τη χώρεσε μέσα στην ενισχυμένη πλαστική σακούλα της ανακύκλωσης και την κατέβασε κάτω, μαζί με τα σκουπίδια του μπάνιου. Το ασανσέρ ήταν πάλι εκτός λειτουργίας και έτσι αναγκάστικε να τη σύρει στα μεταλλικά σκαλιά της πολυκατοικίας, ενώ κάθε τόσο ακουγόταν το κλανγκ-κλαγκ που έκανε το κεφάλι της μέσα στη σακούλα. Όταν έφτασε επιτέλους στον κάδο ακούμπησε αποκαμωμένος στην άκρη του και αναστέναξε βαθιά. Η φωνή στο κεφάλι του τον τάραξε. Άντε καουμπόι. Έλα και έχεις και κοινό! Κοίταξε γύρω του σαστισμένος. “Ποιος, που;” Η Αθανασία από το ισόγειο, είπε η φωνή. Η γριά είχε στηθεί στη μπαλκονόπορτά της και τον χάζευε με περίσσια περιέργεια. Ανασήκωσε το καπέλο του και τη χαιρέτησε ρίχνοντάς της χαμόγελο όλο δηλητήριο. Πήρε μια βαθιά ανάσα, σήκωσε τη σακούλα, την έχωσε μέσα στον κάδο και πάτησε το κουμπί της συμπίεσης. Πέταξε και τη σακούλα με τα σκουπίδια της τουαλέτας στον κάδο δίπλα και άναψε ένα τσιγάρο. Περπατώντας προς το τραμ, ανακάλυψε ότι η Cortana είχε όρεξη για κουβέντα. Σήμερα, δευτέρα, ο καιρός στην Αθήνα θα είναι αίθριος, με θερμοκρασία που θα κυμανθεί από 2 μέχρι 8 βαθμ- “Όχι τώρα Cortana,” είπε και τράβηξε μία τελευταία τζούρα από το τσιγάρο του πριν επιβιβαστεί στο τραμ. Οκ. Σου την έσπασε το αντίγραφο; Μπορώ να στείλω ένα mail διαμαρτυρίας αν θες. Δεν γίνεται να είσαι από τους καλύτερους τους πελάτες και να σου στέλνουν σκουπίδια! “Δεν είμαι από τους καλύτερους τους πελάτες!” γρύλισε στον εαυτό του. Η κυρία που καθόταν απέναντί του έκανε ότι δεν τον ακούει. Βασικά, Δημήτρη, είσαι. Σύμφωνα με τα στατιστικά που έχω συ- “Αρκετά! Δε θέλω να ξέρω,” είπε και άνοιξε την playlist του. Α πάρα πολύ ωραία, μουσικούλα, είπε η φωνή. Να προτείνω λίγο Σεργκέι Προκόφιεφ… Χωρίς να της απαντήσει, έβαλε Bonnie Tyler - I need a hero και δυνάμωσε όσο περισσότερο μπορούσε. Στο γραφείο έφτασε από τους πρώτους, ως συνήθως. Η Cortana είχε ήδη αρχίσει να ανοίγει παράθυρα με σημειώσεις πάνω σε υποθέσεις που είχε αναλάβει και του μιλούσε ακατάπαυστα. Εκείνος κουνούσε νωχελικά τα χέρια του μπροστά από τη φανταστική οθόνη του οπτικού του πεδίου απαντώντας μονολεκτικά και βαριεστημένα. Ξαφνικά σταμάτησε Ωπα! “Ήρθε;” Ναι, είναι εδώ. “Πανάθεμα σε,” είπε μέσα από τα δόντια του ο Δημήτρης, “Πως το κάνεις αυτό;” Σου έχω πει. Εγώ και το σποράκι της είμαστε πολύ καλές φίλες. Ο Δημήτρης τέντωσε το λαιμό του πάνω από το άδειο το γραφείο και άρχισε να σκανάρει τους διαδρόμους του γραφείου. Σε παρακαλώ, είπε η Cortana, μη κάνεις σαν εκείνο τον καυλωμένο ασβό από τα Loney Tunes… “Πως γίνεται να μη ξέρεις το όνομά του;” είπε ο Δημήτρης ενώ έχυνε το νερό του σε ένα συνθετικό κακτάκι στο γραφείο του. Πέπε είναι το όνομά του, απάντησε ξερά το AI. Αλλά αν σου έλεγα «Μη κάνεις σα τον Πέπε,» θα έκαιγες κανένα κύκλωμα. Ο Δημήτρης σηκώθηκε απότομα από καρέκλα του και έριξε μια αγχωμένη ματιά γύρω μήπως τον είχε δει κανείς. Πήρε το άδειο ποτήρι από το γραφείο του και κατευθύνθηκε προς τον ψύκτη. Εκείνη καθόταν ήδη στο γραφείο της, ακριβώς απέναντι από το παλιό κατασκεύασμα. Λοιπόν, είπε η Cortana συνωμοτικά στο μυαλό του. Σήμερα είναι η μέρα σου. Δεν θα φύγεις από το γραφείο της αν δε σου απαντήσει. Ο Δημήτρης ένιωθε ότι χρειαζόταν να ελέγξει τις λειτουργίες του περισσότερο από ότι συνήθως. Να προσέχει το βήμα του ώστε να είναι σταθερό και αποφασιστικό, να μη σφίγγει υπερβολικά τα δόντια του, να μη ρουθουνίζει σα βλάκας, να μη τσιρίξει όταν θα πάει να της μιλήσει, να μη σκοντάψει πουθενά και χύσει το νερό πάνω της, να μη της βάλει φωτιά κατά λάθος με τον αναπτήρα του… Στάθηκε μπροστά της προσπαθώντας να θυμηθεί τι έπρεπε να κάνει. “Καλημέρα Αθηνά,” είπε τελικά και πάλεψε λίγο με τον διακόπτη του ψύκτη. Η κοπέλα έκανε ένα νεύμα στο άπειρο και συνέχισε να μιλάει στο σποράκι της αγνοώντας τον. Φορούσε ένα ροζ φουστανάκι το οποίο όπως καθόταν είχε σηκωθεί αποκαλύπτοντας τα όμορφα της πόδια. Ο Δημήτρης πέταξε το ποτήρι στα σκουπίδια, έβγαλε τα τσιγάρα του και άναψε ένα. “Αθηνά!” είπε πιο επιτακτικά αυτή τη φορά. Η κοπέλα έστρεψε το βλέμμα της πάνω του. “Α,” αναφώνησε ψεύτικα και άλλαξε πόδι. Το χαριτωμένο της φουστανάκι κάλυψε ξανά τα πόδια της. “Κύριε….Βασηλείου.” Μόρφασε αυθόρμητα στο άκουσμα του επίθετου του και της πρόσφερε ένα τσιγάρο. Η κοπέλα δέχτηκε ευχαρίστως, το έβαλε στο στόμα της και τον κοίταξε επίμονα. Ο Δημήτρης καθάρισε τον λαιμό του. “Έμαθα ανέλαβες εκείνη την υπόθεση με τους ύποπτους θαν-,” Η κοπέλα τον διέκοψε σηκώνοντας το δάχτυλό της. “Παρακαλώ;” τον κοίταξε κάνοντάς του νόημα να της ανάψει επιτέλους το τσιγάρο. Ο Δημήτρης ψαχούλεψε με απελπισμένα τις τσέπες του για λίγο και της πρόσφερε φωτιά. “Σταύρο! Ναι, φυσικά και το έλαβα,” ψιθύρισε ένα ψεύτικο «συγνώμη πρέπει να το πάρω» στον Δημήτρη και του γύρισε την πλάτη για να μιλήσει με τον “Σταύρο”. Ο Δημήτρης έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε βλασφημόντας μέσα από τα δόντια του. Ενώ απομακρυνόταν άκουσε την Αθηνά να ξεκαρδίζεται στα γέλια. Και γαμώ τα παιδιά τελικά αυτός ο Σταύρος ρε αδελφέ. Μόλις μπήκε στο στενό κουζινάκι του γραφείου άκουσε τη φωνή ενός νεαρού άντρα. Έχεις παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό όλες σου οι προσπάθειες να βρείς γκόμενα είναι μια μεγάλη αποτυχία; “Όχι τώρα!” μούγκρισε απελπισμένα ο Δημήτρης προσπαθώντας μάταια να κλείσει τη διαφήμιση. Η φιγούρα ενός όμορφου, σωματώδες άντρα εμφανίστηκε δίπλα του ακουμπώντας με τη πλάτη του σε ένα ντουλάπι. Τώρα με την υπηρεσία του ηλεκτρικού ραντεβού μπορείς και εσύ να δοκιμάσεις την τύχη σου σε ένα πραγματικό ραντεβού! Ξεφυσώντας νικημένος ο Δημήτρης πέρασε το χέρι του μέσα από το ολόγραμμα του άντρα για να βάλει νερό στην καφετιέρα. “Cortana; Γιατί δεν μπορώ να κλείσω αυτή την αηδία;” Το ολόγραμμα μπήκε σε παύση. Επειδή νομίζω ότι είναι καλή ιδέα, απάντησε η γυναικεία φωνή μέσα στο κεφάλι του. “Εγώ δεν νομίζω ότι είναι καθόλου καλή ιδέα” είπε νευριασμένος ο Δημήτρης και έσπρωξε με μανία την κούπα του στην καφετιέρα. Απλά άκουσε λίγο τι έχει να πει ο κύριος. Ο Δημήτρης αναστέναξε σταύρωσε τα χέρια του και έστρεψε την προσοχή του στο ολόγραμμα της διαφήμισης το οποίο είχε κολλήσει σε μία σπαστική κίνηση. Η διαφήμιση συνεχίστηκε: Τώρα, με την καινούρια τεχνολογία V.I. της TCKR και τη βοήθειά ΣΟΥ, μπορούμε να προσημειώσουμε τη φωνή, τις κινήσεις, ακόμα και τη συμπεριφορά του ατόμου που σε ενδιαφέρει. Το ολόγραμμα του έκλεισε το μάτι, Όπως ας πούμε εκείνης της φλογερής μελαχρινής στο δίπλα δωμάτιο. Δημήτρης πήρε τον καφέ του και επέστρεψε στο γραφείο του με το ολόγραμμα να τον ακολουθεί κατά πόδας. Σκέψου το λίγο Δημήτρη, είπε το ολόγραμμα. Εσύ θες να βγεις μαζί της αλλά εκείνη δε ούτε να σε βλέπει. Γιατί δε δοκιμάζεις την τύχη σου με ένα αντίγραφό της και που ξέρεις; Μπορεί να μάθεις κάτι για τον χαρακτήρα της που δεν φανταζόσουν! “Πάτε καλά;” μουρμούρησε μέσα από τα δόντια του ο Δημήτρης ενώ καθόταν στο γραφείο του. Δε θες να ξέρεις γιατί σε απεχθάνεται; Είπε ο μυώδες άντρας. “Ναι! Θα μπορεί να μου πει το αντίγραφο;” Ναι, απάντησε ο άντρας χαμογελαστός. Μπορεί και ναι, διόρθωσε η Cortana. Ποτέ δεν ξέρεις. Ο αλγόριθμος τους είναι λίγο σα σούπα. Μερικές φορές πετυχαίνει, μερικές φορές… Όχι και τόσο. Ο Δημήτρης είχε ξενερώσει. “Τότε γιατί να το προσπαθήσω;” Επειδή θα πετύχει! Απάντησε το ολόγραμμα κάνοντας ότι τον χτυπά φιλικά στην πλάτη. Δε θα ’θελες στο μέλλον να λες στα παιδιά σου την ιστορία για το πως το πρώτο -και καλύτερο- ραντεβού με τη μαμά τους, ήταν με ένα ηλεκτρικό της Αντίγραφο; “Ναι, ε;” ειρωνεύτηκε ο Δημήτρης, “Πιστεύεις ότι αυτό θα ήταν καλή ιδέα;” Το AI κόλλησε πάλι σε μία σπαστική κίνηση. Αυτό το πρόγραμμα δεν είναι ικανό να προβεί σε τέτοιου είδους λογικές παραδοχές, είπε μηχανικά. “Και πόσο θα μου στοιχίσει όλο αυτό;” ρώτησε αλλάζοντας θέση σε κάποια αρχεία του. Το ολόγραμμα έκανε ότι σκέφτεται. Ένα, δύο μισθούς; Αλλά από ότι βλέπω είσαι σταθερός πελάτης μας και συνδρομητής στην υπηρεσία επίσκεψης. Και μάλιστα ένας από τους καλύτερ- “Δεν είμαι ο καλύτερός σας πελάτης,” φώναξε ο Δημήτρης χτυπώντας τη γροθιά του στο γραφείο του. Τα κακτάκια σείστηκαν και μερικά βλέμματα τον κάρφωσαν από γύρω. Έλα τώρα Δημήτρη, άκουσε τη φωνή της Cortana στο κεφάλι του. Αγοράζεις περισσότερες σακούλες ανακύκλωσης για της ηλεκτρικές σου πουτάνες από ότι πακέτα τσιγάρα τον τελευταίο καιρό. Στο άκουσμα της λέξης “πουτάνες”, ο Δημήτρης άναψε άλλο ένα τσιγάρο. Δε θα ήθελες να ξέρεις ποιός είναι αυτός ο “Σταύρος” επιτέλους; είπε το ολόγραμμα του άντρα. “Ο Σταύρος!” γρύλισε ο Δημήτρης και σηκώθηκε πάλι απότομα από την καρέκλα του. Ήρεμα Δημήτρη, είπε η Cortana, ένα απλό διαφημιστικό AI είναι, θα πει τα πάντα για να πουλήσει. Στο βάθος, ανάμεσα σε πολλά κεφάλια και διάφορες φωνές μπορούσε να διακρίνει την Αθηνά, η οποία ακόμα χαζολογούσε στο με τον “Σαύρο”. Ο Δημήτρης ρούφηξε μια βαθιά τζούρα από το τσιγάρο του και το έσβησε στο γεμμάτο τασάκι του. “Cortana;” Δημήτρη; “Πες στον κύριο ότι θέλω να μου κανονίσει ένα ηλεκτρικό ραντεβού…” ... Το ραντεβού τους ήταν σε ένα από τα εντυπωσιακά ξενοδοχεία της εταιρίας. Στον κήπο περιφερόντουσαν μερικά ζευγάρια ενώ αραιά και που ξεχώριζε άντρες με μαύρα κουστούμια να στέκονται προσοχή σα ψεύτικοι. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, όχι μόνο επειδή επιτέλους θα μιλούσε με την Αθηνά, αλλά και γιατί τούτο ‘δω ήταν το μεγαλύτερο dating game του αιώνα. Ανέβηκε δύο-δύο τα σκαλιά και πέρασε μέσα από την περιστρεφόμενη πόρτα. Μέσα τα πράγματα ήταν ακόμα πιο κυριλέ. Κόκκινο χαλί στο πάτωμα, πίνακες στους τοίχους, συνθετικά λουλούδια παντού και κόσμος- θαυμαστός, χαμογελαστός κόσμος. “Όποιος δεν περνάει καλά τι τον κάνουν Cortana;” Ά-με-ση εξό-ντω-ση, είπε ρομποτικά το σποράκι του. Ο Δημήτρης κοντοστάθηκε “Χιούμορ;” Πως τα πήγα; “Ξεκαρδίστηκα, μπράβο.” είπε ο Δημήτρης και πλησίασε την κοπέλα που στεκόταν πίσω από τον πάγκο της ρεσεψιόν. Φορούσε ένα ανοιχτό γαλάζιο πουκάμισο, είχε κοντά μαλλιά και στα χείλη της έντονο ροζ κραγιόν. “Καλησπέρα σας κύριε Βασ...” “Δημήτρης,” την πρόλαβε και ακούμπησε το καπέλο του στον πάγκο. “Κύριε Δημήτρη,” επανέλαβε η κοπέλα με χαμόγελο. “Το ραντεβού σας είναι έτοιμο και σας περιμένει στην τραπεζαρία.” Η καρδιά του Δημήτρη σφίχτηκε. “Δώστε μου το χέρι σας παρακαλώ.” Ο Δημήτρης υπάκουσε μηχανικά, κοιτώντας προς το μέρος της τραπεζαρίας όσο επιδέξια δάχτυλα περνούσαν ένα πράσινο βραχιόλι στον καρπό του. “Τι είναι αυτό;” την ρώτησε κοιτώντας το. “Το πράσινο,” είπε και κούμπωσε το βραχιόλι στο χέρι του, “ είναι για τους επισκέπτες ή τους πελάτες. Tο γαλάζιο” είπε και έδειξε το δικό της “είναι για το ηλεκτρικό προσωπικό. Το ροζ για τα ηλεκτρικά ραντεβού και το κόκκινο,” είπε δείχνοντας με το βλέμμα της έναν από τους μαυροντυμένους τύπους, “για το ανθρώπινο προσωπικό”. Ο Δημήτρης χαμογέλασε. “Κάτι σαν λούνα παρκ δηλαδή”. Η ηλεκτρική γυναίκα ανταπέδωσε το χαμόγελο. “Κάτι τέτοιο.” “Μη τρομάξετε,” συμπλήρωσε και έκανε μία κυματιστή κίνηση. Στο οπτικό του πεδίο εμφανίστηκε ένα καινούριο, γαλάζιο εικονίδιο. “Αυτό τι είναι πάλι;” Ο Δημήτρης πήγε να το πατήσει αλλά αντιστάθηκε. “Αυτό καθορίζει το είδος του ραντεβού σας,” είπε η κοπέλα. “Τώρα είναι γαλάζιο και αυτό σημαίνει “Προσομοίωση”. Αν το πατήσετε θα γίνει ροζ και αλλάξει σε “Φαντασίωση”.” “Δηλαδή με αυτό επηρεάζω τη συμπεριφορά του Αντιγράφου μου;” είπε ο Δημήτρης και το πάτησε μερικές φορές βλέποντας το να αλλάζει χρώμα. “Ακριβώς.” Σταμάτησε να παίζει με το καινούριο του εικονίδιο αφήνοντάς στο στη «Προσομοίωση» και την κοίταξε ερευνητικά από πάνω μέχρι κάτω, συνειδητοποιώντας ότι ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε με αντίγραφο. Η κοπέλα έκανε μερικές τελευταίες ρυθμίσεις το σποράκι της και του χαμογέλασε πάλι. “Έτοιμος κύριε Δημήτρη. Η τραπεζαρία είναι στο βάθος του διαδρόμου.” Την ευχαρίστησε, πήρε το καπέλο του και προχώρησε βιαστικά προς την τραπεζαρία. “Cortana την είδες;” είπε ενθουσιασμένος. Την έχω δει. “Ήταν απίστευτη! Τέλεια προσομείωση! Το Απόλυτο AI!” Το απόλυτο AI μετά από εμένα. “Φυσικά, αλλά εσύ είσαι σε όλα τα σποράκια.” Ο Δημήτρης πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του και φόρεσε το καπέλο του. “Νιώθω σα να είμαι 16 χρονών ξανά και μόλις έχω αγοράσει το πρώτο μου εμφύτευμα! Πόσες δυνατότητες, το διανοείσαι;” Διανοούμαι. Όπως και το γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που κάνεις, όπως και τότε, είναι να χρησιμοποιήσεις όλες αυτές τις δυνατότητες για να γαμήσεις. Δεν της απάντησε. Ο ενθουσιασμός του έκανε τη καρδιά του να χτυπά τρελά. Στο διάδρομο περπατούσαν και άλλοι άνθρωποι με ηλεκτρικά ραντεβού, άνδρες, γυναίκες, τρανς - τα πάντα έβλεπες, ακόμη και διασημότητες που είχαν πεθάνει χρόνια, όπως ο Κερτ Κομπέιν και η Μέριλιν Μονρόε. Λογικά η προσωπικότητα αυτών των Αντιγράφων θα ήταν βασισμένη σε βιογραφικά έργα και γράμματα. Πολύ ξεπερασμένος τρόπος για να καταλάβεις το ποιόν ενός ανθρώπου. Οι μεγάλες ξύλινες πόρτες της τραπεζαρίας ήταν ανοιχτές και από μέσα ερχόταν ο ήχος απαλής τζαζ μουσικής και ο ζωντανός θόρυβος ανθρώπων που τρώνε και συζητούν. Μόλις πάτησε μέσα μικρές φωτεινές κουκκίδες εμφανίστηκαν στο οπτικό του πεδίο που οδηγούσαν σε κάποιο τραπέζι. Άναψε ένα τσιγάρο και ακολούθησε τα φωτάκια. Η κοπέλα που τον περίμενε ήταν, όπως πάντα, ίδια η Αθηνά μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν κάτι μαγικό συνέβη. Η κοπέλα έχασε το χρώμα της, τα μάτια της γούρλωσαν, έχωσε το πρόσωπό της ανάμεσα στις παλάμες της και ξεφύσιξε κάνοντας έναν δυνατό ήχο που θύμιζε κλανιά. Ο Δημήτρης έμεινε παγωμένος στη θέση του. Το μικρό εικονίδιο στο κάτω μέρος του οπτικού του πεδίου αναβόσβηνε γαλάζιο. Η προσομοίωση του είχε πετύχει διάνα την αντίδρασή της. “Καλησπέρα,” είπε και της χαμογέλασε δειλά. Το Αντίγραφο της Αθηνάς δεν απάντησε αμέσως. Πέρασε τα χέρια της μέσα από τα μαλλιά της τραβώντας τα πίσω με δύναμη και τον κοίταξε έντονα. “Έπρεπε να φανταστώ ότι ήσουν εσύ!” “Ορίστε;” “Μόνο εσύ είσαι αρκετά ανώμαλος ώστε να κάνεις ένα αντίγραφο μου και να το βγάλεις ηλεκτρικό ραντεβού!” Η κοπέλα έτριψε τα μάτια της εκνευρισμένη “Και εγώ η καψερή, που νόμιζα ότι είχα κανένα κρυφό θαυμαστή ή ότι με γούσταρε η Μαρία από το Αρχείο!” Ο Δημήτρης δεν ήξερε τι να απαντήσει. “Είναι η πρώτη φορά ή αυτό κάνεις κάθε Παρασκευή για να περνάς την ώρα σου;” είπε το Αντίγραφο και κατέβασε με μιας το κρασί του. “Άσε καλύτερα μη μου πεις. Δε θέλω να ξέρω.” Ο Δημήτρης ανασήκωσε τα φρύδια του με θαυμασμό. “Μπο-” έβγαλε από την τσέπη του ένα ακόμα τσιγάρο και το άναψε. “Μπορείς και πίνεις;” Το Αντίγραφο της Αθηνάς τον κοίταξε σουφρώνοντας ειρωνικά τη μύτη της. “Μπο- μπορείς και μιλάς;” “Τι εννοείς; Εσύ είσαι αυτή που με αγνοεί και στο γραφείο δε μου μιλάς ποτέ!” “Μα, Δημητράκη,” είπε το Αντίγραφο και πήρε ένα από τα τσιγάρα του, “είσαι ο πιο βαρετός άνθρωπος της Γης!” “Τι;” γρύλισε ο Δημήτρης. “Ούτε καν! Δε με ξέρεις!” “Έρχεσαι στο γραφείο πάντα στην ώρα σου, ακούς τη μουσική σου και δε μιλάς με κανένα!” “Ε, και τι θες να κάνω; Να ξεσπάω σε αυθόρμητο χωρό για τη διασκέδασή σου;” “Ακόμα και το facebook σου,” συνέχισε ακάθεκτη “είναι το πιο βαρετό πράγμα που έχω δει ποτέ,” Κούνησε στον αέρα το δάχτυλό της σκρολάροντας αυτό που λογικά ήταν ο τοίχος του Δημήτρη. “Cortana;” “Και είναι και αυτό,” τον διέκοψε το Αντίγραφο. “Συνεχώς μιλάς στο σποράκι σου! Γιατί δεν κάνεις σχέση μαζί του; Πρέπει να είναι το μοναδικό πράγμα στη Γη που σε αντέχει.” “Που το ξέρεις αυτό;” ξέσπασε ο Δημήτρης. Το Αντίγραφο τον κοίταξε και για λίγο έδειχνε να προσπαθεί να πάρει μια απόφαση. “Δεν ξέρω,” απάντησε τελικά. “Δεν γίνεται να το ξέρεις αυτό. Δεν είσαι η Αθηνά, δεν έχεις δει πως συμπεριφέρομαι στο γραφείο.” “Προσομοίωση δεν ήθελες;” το Αντίγραφο τράβηξε το γαλάζιο βραχιολάκι ενός σερβιτόρου που περνούσε και του έδειξε το ποτήρι της. Ο νεαρός το γέμισε ευχαρίστως. “Δεν ξέρω από που συλλέγουν στοιχεία για να μας φτιάξουν. Όμως ξέρω ότι θα προτιμούσα να κοιμηθώ αγκαλιά με έναν κάκτο παρά να ξαπλ-” Αποφασισμένος ο Δημήτρης πάτησε το εικονίδιο του ραντεβού και έγινε ροζ. Η λέξη “Φαντασίωση!” άστραψε για λίγο και μερικά ροδοπέταλα έπεσαν μπροστά του. Το Αντίγραφο πάγωσε, έκλεισε το στόμα της, επέστρεψε τα χέρια στο τραπέζι και του χαμογέλασε. Ο Δημήτρης την κοίταξε καχύποπτα. “Αθηνά;” Η κοπέλα τον κοίταξε με πάθος και έγλειψε τα χείλη της. “Ναι Δημήτρη;” “Ok, too much,” είπε και ακούμπησε την πλάτη του πίσω στην καρέκλα. “Μη προσπαθείς τόσο.” “Θα κάνω ότι θες καλέ μου,” είπε γλυκά το Αντίγραφο. “Στην εφαρμογή σου μπορείς να ρυθμήσεις οτ-” “Μη μιλάς, Αθηνά.” ... Ο Δημήτρης κάθισε στο κρεβάτι και άναψε ένα τσιγάρο. Πίσω του, το Αντίγραφο της Αθηνάς κείτονταν γυμνό και παγωμένο στο κρεββάτι. Τι είναι αυτό που καπνίζεις εκεί; ΙΟΥ! Μία όμορφη γυναίκα εμφανίστηκε μπροστά του. Ο Δημήτρης την κοίταξε θλιμμένα. Με ήφος και τουπέ η κοπέλα άρχισε να καταμετρά τα μειονεκτήματα του καπνίσματος. Αυτές οι αηδίες κιτρινίζουν τα δόντια, προκαλούν βραχνάδα, βήχα και κακοσμία. Άσε που είναι και καρκινογόνα Η κοπέλα έβγαλε ένα ογκώδες τετράγωνο ηλεκτρονικό τσιγάρο. Δοκίμασε τώρα το ηλεκτρονικό τσιγάρο Σερέτης, το οποίο είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά! Ο Δημήτρης έκλεισε τη διαφήμιση, φόρεσε το σακάκι και το καπέλο του και βγήκε από το δωμάτιο. Στον διάδρομο προσπέρασε έναν από τους μαυροντυμένους τύπους με το κόκκινο βραχιολάκι να τραβάει βαριεστημένα μια ενισχυμένη σακούλα ανακύκλωσης. … Τη Δευτέρα άργησε στη δουλειά. Στον διάδρομο έπεσε πάνω στην Αθηνά, την χαιρέτησε όπως πάντα και εκείνη τον αγνόησε, όπως πάντα. Άνοιξε την λευκή πόρτα, μπήκε μέσα στο μικρό κουζινάκι και έβαλε νερό στην καφετιέρα. “Cortana;” είπε κοιτώντας τον καφέ να στάζει μέσα στο ποτήρι του. Δημήτρη; “Θέλω να ακυρώσω η συνδρομή μου στις υπηρεσίες της TCKR,” είπε ενώ έβαζε ζάχαρη στον καφέ του. Έγινε, είπε σχεδόν αμέσως το πανίσχυρο AI. “Υπάρχει ακόμα το Pornhub;” ρώτησε συνομοτικά το σποράκι του. Φυσικά. Χαμογέλασε. Κάπως ένοχα βγήκε από το κουζινάκι κρατώντας τον καφέ του. Κοίταξε γύρω του - όλα φυσιολογικά. Στον διάδρομο αντηχούσε ένα γνώριμο γέλιο. Ο “Σταύρος” πρέπει να ήταν ο μάγος της επικοινωνίας. Άνοιξε την playlist, έβαλε Heart - Barracuda να παίζει, έβγαλε τη γλώσσα του στην πλάτη της Αθηνάς και συνέχισε τη μέρα του.
  8. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Αλυφαντής Είδος: Επιστημονική Φαντασία Βία: Όχι Σεξ: Όχι Αριθμός Λέξεων: 2635 Αυτοτελής; Ναι. Σχόλια: Η συμμετοχή στον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος Ε.Φ. με θέμα Εθισμοί. Το Ξό_.doc Το Ξό_.pdf
  9. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Ν Φερεντίνος Είδος: επιστημονική φαντασία, δράμα Βία; μόνο ψυχολογική Σεξ; πολύ (για τα δικά μου δεδομένα εννοώ) Αριθμός Λέξεων: 2305 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: για το 47ο διαγωνισμό διηγήματος εφ θέμα εθισμοί Αρχείο: επισυνάπτεται Εθισμός.docx
  10. 8 points

    until

    Σας έχω ξεκινήσει κι εγώ, μου μένετε ακόμη ορισμένοι, αλλά έχω να πω πως μέχρι στιγμής παίζει πολύ τραγούδι, αγγλόφωνο και μη, και μάλιστα σε παρόμοια θέση στο κείμενο. Το επίπεδο αναμενόμενα υψηλό κι ενδεχομένως ν' ανέβει κι άλλο, κρίνοντας απ' όσα μου μένουν. Ένα παράπονο έχω μόνο: Μα καλά όλοι πολιτείες πάνω σε πλανήτες;! Τόσο λίγη φαντασία πια; Μα ούτε ένας να μην βάλει τη δυστοπία του σε μια μακρινή πολιτεία χτισμένη στον πυρήνα ενός ερυθρού υπεργίγαντα; Τουλάχιστον υπάρχουν εκρήξεις, δόξα τω Κθούλου. Ελπίζω οι εναπομείναντες να επανορθώσουν γιατί πολύ στενοχωρήθηκα και σήμερα.
  11. 7 points
    Όνομα Συγγραφέα: Σόφλονορ Είδος: ΕΦ Βία; Όχι Σεξ; Ούτε Αριθμός Λέξεων: 3849 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια:Για τον 47ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας στην κατηγορία Ε.Φ. με θέμα: "Εθισμοί". Αρχείο: ΕναΠαραμυθιΓιαΤηΣοφιαfinal.docx ΕναΠαραμυθιΓιαΤηΣοφιαfinal.docx
  12. 7 points
    Όνομα Συγγραφέα: Discο_Volante Είδος: Επική επιστημονική φαντασία - Space Opera. Βία; Ναι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3848 Αυτοτελής; Φυσικά. Αρχείο: Επισυνάπτεται σε μορφή PDF. Σχόλια: Η συμμετοχή μου στον 47ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας στην κατηγορία Ε.Φ. με θέμα: "Εθισμοί". Στη συγκεκριμένη ιστορία προσπάθησα να δημιουργήσω μια ολοκληρωμένη και χορταστική πλοκή μέσα στο συγκεκριμένο όριο λέξεων. Ο αντικειμενικός μου σκοπός μου δεν ήταν να γράψω κάποιο «βαθυστόχαστο λογοτεχνικό πόνημα», αλλά να δημιουργήσω ένα εύπεπτο ανάγνωσμα που θα ταξιδέψει το μυαλό του αναγνώστη μακριά από τη βαρετή και συνηθισμένη καθημερινότητα. Ο τρόπος γραφής παραμένει ο κλασσικός κινηματογραφικός που στηρίζεται στη γρήγορη ροή, την κλιμακούμενη εξέλιξη και φυσικά τη συνεχή δράση. Για παράδειγμα, αν θα ήθελα να παρομοιάσω την ιστορία μου με κάποια ταινία Ε.Φ., θα έφερνα στο μυαλό μου το 2012 και γενικότερα το στυλ block-buster ταινιών του Roland Emmerich. Τώρα αν κάποιος προτιμά ταινίες Ε.Φ. τύπου Interstellar, Blade Runner, Arrival, μάλλον θα απογοητευτεί... Εν ολίγοις, εφοδιαστείτε με μπόλικο ποπ-κορν και ξεκινήστε το ταξίδι! Σημείωση: Το word count του MS Word υπολογίζει λάθος το συνολικό αριθμό των λέξεων σε 3866, καθώς προσμετρά, εσφαλμένα, και τα σύμβολα *** (που χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό των ενοτήτων) ως ξεχωριστές λέξεις. Origin.pdf
  13. 7 points
    Αλλά ας το εξετάσουμε βρε αδερφέ. Για να λες έτσι, υποθέτω οι γνώσεις σου για το σύμπαν έχουν κρίσιμο ρόλο στα αριστουργήματά σου. Για να δούμε το τελευταίο σου. Έχουμε και λέμε: μπαμ-μπουμ εικονίτσα-μπουμ πλανήτης-μπουμ επίπεδα ενέργειας-μπουμ ένα τυπάκι ξάδερφος του Βέιντερ- μπουμ μάγκνατρον-μπουμ... έι, για μισό λεπτό. Μάγκνατρον θυμίζει επιστήμη. Λες: «Υποθέτω πως είναι ένα μάγκνατρον. Μια περιοχή όπου το ηλεκτρομαγνητικό με το βαρυτικό πεδίο πλέκονται τόσο έντονα μεταξύ τους, που δημιουργούν μία τοπική ρήξη στο χωροχρονικό συνεχές». ΚΑΤΑΡΧΗΝ Μάγκνεταρ (Αγγλικά) ναι, Μάγναστρο (Ελληνικά) ναι, Μάγκνατρον (διασταύρωση Μάγκνεταρ με τον Μέγκατρον από τρανσφόρμερς) ΟΧΙ. Δεύτερον, το μάγναστρο είναι ουράνιο σώμα, όχι περιοχή. Τρίτον δείχνεις πολύ κακό awareness και επί της ουσίας για το τι είναι ένα μάγναστρο εφόσον τοποθετείς ένα διαστημόπλοιο με ανθρώπους να κυκλοφορεί μέσα του ατενίζοντας τα ωραία χρώματα: "Το σκάφος τους είχε εισέλθει μέσα στην πύρινη κόλαση και προχωρούσε προς τον πυρήνα του μάγκνατρον. ... Για πρώτη φορά κάποιος μπορούσε να θαυμάσει τα πρωτόγνωρα χρώματα που δημιουργούσε η κοσμική ζεύξη των ηλεκτρομαγνητικών και των βαρυτικών δυνάμεων." Δεν είμαι και ειδικός αλλά θεωρώ η βόλτα δε θα ήταν και τόσο ευχάριστη σε ένα από τα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα που έχουν παρατηρηθεί στο σύμπαν (με βαρυτικό πεδίο ανάλογο μαύρης τρύπας, ~20 φορές τη θερμοκρασία του Ήλιου, το μάγναστρο να περιστρέφεται πλήρως κάμποσες φορές ανά δευτερόλεπτο και μαγνητικά πεδία στο Θεό). Για να μην πιάσω το άλλο το χαριτωμένο ότι τάχα η έκρηξη του 'αντιδραστήρα' ενός αστρόπλοιου είναι ικανή να καταστρέψει αυτό το ενεργειακό τέρας. Φαντάσου Βαγγέλη και να μην 'είχες ιδέα τι στον κόρακα είναι αυτό'. Εν πάσει περιπτώσει, ας το ξεπεράσουμε, γιατί μικρή σημασία έχουν αυτά. Ας δούμε τι αξία έδωσες στο μάγναστρο συγγραφικά: -Πόσο αφιερώνεις στο μάγναστρο; 1 φράση 10 λέξεων σε σύνολο 3850 (δηλαδή ~0,2% της ιστορίας μιας που λατρεύεις ποσοστά). -Είναι καμία σημαίνουσα/ εμπνευσμένη φράση; μπα μοιάζει με ορισμό και μάλιστα κακό (είπαμε, δεν είναι περιοχή, διάβολε, είναι ουράνιο σώμα). -Πόσο σημαντικό είναι το μάγναστρο για την ιστορία σου; The mother of all booms. Τρελή πρωτοτυπία. Λυπάμαι που θα σου χαλάσω το μύθο αλλά εκρήξεις στο διάστημα και μισή κουβέντα για ένα μάγναστρο (και μάλιστα λαθεμένη) δεν είναι ακριβώς υψηλή αστροφυσική.Επίσης, έχω περισσότερα άσχημα νέα: Ακόμη και να είχες πολλά και ενδιαφέροντα (και σωστά) περί αστροφυσικής δε σημαίνει ότι έγραψες ιστορία. Γενικό συμπέρασμα: μερικές σκηνές κακής κόπιας σταρ γουόρζ δεν είναι ούτε διήγημα ΕΦ ούτε έχουν σημαντικό περιεχόμενο επιστήμης. Είναι μόνο μερικές σκηνές κακής κόπιας σταρ γουόρζ. Αλλά αυτή δεν είναι παρά η γνώμη ενός. Βάλε με στο 0,3% του αμφιθεάτρου που διαφωνούν μαζί σου...
  14. 7 points
    Déjà vu ή το έχουμε (όλοι) ξαναζήσει; ¨Έχω διαβάσει από μια φορά τις ιστορίες του διαγωνισμού αλλά δεν τις έχω (ακόμα) ξαναδιαβάσει όλες για να τις σχολιάσω. Μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσω κάποιες καλόβουλες παρατηρήσεις που είχα κατά νου. Άσχετη εισαγωγή; Μπορεί, αλλά η ατμόσφαιρα θυμίζει αθλητικό ντέρμπι. Αρχίζουμε τη μουρμούρα για τη διαιτησία ΠΡΙΝ αρχίσει το ματς. Γιατί; Αν χάσουμε θα πούμε: «Το ξέραμε, σας το είχαμε πει, οι διαιτητές μας την είχαν στημένη.» και αν κερδίσουμε θα πανηγυρίσουμε: «ούτε οι διαιτητές δεν κατάφεραν να μας λυγίσουν.», επιστημονικά πράγματα. Μερικές αντιρρήσεις μου είναι: 1. 2. 3. 4. 5. Μια που δεν πρόκειται να ληφθούν καθόλου υπ’ όψιν, τις αφήνω κενές, συμπληρώνει ο καθένας αυτό που τον βολεύει για να το καταρρίψει πιο εύκολα. Υ.Γ. Νικόλα είσαι θεούλης. Αυτό με τις 13850 λέξεις το σκέφτηκα κι εγώ (όχι τόσο καλά, το ομολογώ). Θα πρέπει μα το σκεφτούν σοβαρά οι διοργανωτές.
  15. 7 points
    Τώρα που ηρέμησα και είμαι λιγότερο κουρασμένη, μπορώ να απαντήσω, με τη σειρά μου, στα 2 αρχικά - αναπάντητα, ακόμη - ερωτήματα. 1. Είναι η δυστοπία αυτόματα επιστημονική φαντασία; Ναι, είναι. Μιας και είμαστε φαν της wikipedia, απ' ό,τι φαίνεται, ορίστε: Υπογράμμισα, κιόλας, το κομμάτι που μας ενδιαφέρει. SCIENCE FICTION, το γράφω και με μεγάλα γράμματα, σε περίπτωση που η υπογράμμιση δεν αρκεί. Ένα από τα πιο κλασικά βιβλία επιστημονικής φαντασίας, το Fahrenheit 451 του Ray Bradbury, λαμβάνει χώρα σε μια δυστοπική Αμερική. Η Αμερική είναι πιο σκίφι από την Αθήνα; ΜΠΟΥΜ, mic dropped. 2. Στο Dune υπάρχουν διαστημόπλοια. Δεν παίζουν κανένα ρόλο στην ιστορία, θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από γαϊδουράκια και το Dune να παραμείνει εξίσου αριστουργηματική ιστορία. Είναι το Dune επιστημονική φαντασία; Όχι μόνο είναι, αλλά είναι και ΤΟ ΠΙΟ ΕΥΠΩΛΗΤΟ βιβλίο επιστημονικής φαντασίας ΕΒΕΡ. Και, μάντεψε, θα ήταν εξίσουν ευπώλητο και καταξιωμένο κριτικά και εξίσου καταπληκτικό βιβλίο αν δεν είχε καθόλου διαστημόπλοια ή τεχνολογία. Ούτε η επιστημονική φαντασία ούτε ο τρόμος ούτε το φάνταζι είναι ένα μόνο πράγμα. Και υπάρχουν πάντα σωστοί και λάθος τρόποι να γράψεις κάτι. Μπαμ, μπουμ, πίου δεν είναι ο σωστός τρόπος. Μπορούν να βοηθήσουν στο αποτέλεσμα ΑΝ όλα τα υπόλοιπα έχουν γίνει σωστά ή σχετικά σωστά, γι' αυτό κι υπάρχουν αξιόλογα βιβλία με μπαμ, μπουμ, πίου. Αλλά, μάντεψε, δεν έχουν ΜΟΝΟ μπαμ, μπουμ, πίου, ούτε καν κυρίως μπαμ, μπουμ, πίου. Φυσικά, αυτό θα ήταν πιο εύκολο να το κατανοήσεις αν διάβαζες βιβλία. Θα στο ξαναπώ μπας και το εμπεδώσεις κάποτε: λέγεται λογοτεχνία κι όχι μεγίστη εκρηξοτεχνία. Αν δεν γράφεις καλά, αν έχεις κακοσυνταγμένες προτάσεις, αν δεν έχεις καλή στίξη, αν οι διάλογοί σου είναι σαν να έχουν βγει από υπερηρωικό κόμικ του '50, αν οι χαρακτήρες σου είναι ανύπαρκτοι, τα κίνητρά τους φαιδρά και η πλοκή σου δεν βγάζει κανένα νόημα, όσα μπαμ, μπουμ, πίου και να βάλεις, με μια κακή ιστορία θα καταλήξεις. Σκέψου το. Στο τέλος της μέρας, υπάρχει φρέσκο, τραγανό ποπ κορν και υπάρχει και πανιασμένο, μπαγιάτικο ποπ κορν. Κι αφού σου αρέσουν οι ταινίες, το Guardians of the Galaxy ανήκει στην πρώτη κατηγορία και το Suicide Squad στη δεύτερη. Δώσε μας καλό ποπ κορν και θα το φάμε. Μη μας σερβίρεις σάπιο, όμως, και περιμένεις να το θεωρήσουμε γκουρμεδιά. Αυτό που ψυχανεμίζομαι, Βαγγέλη, είναι πως έχεις ήδη καταλάβει ότι μάλλον αυτός θα είναι ένας ακόμη διαγωνισμός στον οποίο θα λάβεις χαμηλή ή και τελευταία θέση και είπες να κάνεις την έκπληξη αυτή τη φορά και να ξεκινήσεις τη γκρίνια από πριν. Αυτό που δεν καταλαβαίνεις, όμως, είναι ότι η πρώτη, η πέμπτη ή η δωδέκατη θέση δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα κι ότι ο μόνος που έχεις να ανταγωνιστείς, πάντα, είναι ο εαυτός σου. Όπως και καθένας μας εδώ μέσα. Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου να αποδείξω ότι είμαι καλύτερη συγγραφέας από τον Morfea ή τον Solonor, για παράδειγμα, με νοιάζει μονάχα να γίνω η καλύτερη elgalla που μπορώ να γίνω (συγγραφικά μιλάμε, πάντα, αλλά μπορείς να το κρατήσεις και για την πραγματική ζωή αυτό). Είσαι ο καλύτερος Disco Volante που μπορείς να γίνεις; Απάντα το εσύ αυτό, δεν θέλω να το κάνω εγώ. Edit: by the way, τώρα που το θυμήθηκα, έρευνα να κάνουμε και για το FBI και τους ψυχιατρικούς ασθενείς, όχι μόνο για τους ερυθρούς υπεργίγαντες, ναι;
  16. 7 points
    Επανέρχομαι. Ο μεγάλος Stephen King χρειάστηκε βοήθεια από επιστήμονες για να γράψει (σωστά τεκμηριωμένη) επιστημονική φαντασία. Άρα, οι επιστημονικές γνώσεις δεν είναι προαπαιτούμενο για να γράψει κάποιος (σωστά τεκμηριωμένη) επιστημονική φαντασία. Whaaat?! Επίσης, ο Θόλος είναι ένα βιβλίο 1.100 σελίδων, με πάνω από 80 ξεχωριστούς χαρακτήρες, όπου όλοι εξυπηρετούν το σκοπό τους. Και, άσχετα από τα διάφορα πολύ περίεργα και μυστήρια πράγματα που συμβαίνουν, το βασικό ζήτημα του Θόλου είναι το πώς και πόσο διαφορετικά αντιδρούν οι άνθρωποι όταν όλα πάνε κατά διαόλου. Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες να γεμίσουν το βιβλίο με τις πράξεις τους, ο Θόλος θα ήταν ένα βιβλιαράκι πενήντα σελίδων. Βάσει αυτών που λες είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν το έχεις διαβάσει το βιβλίο. Επίσης, πρέπει επιτέλους να καταλάβεις ότι ο Κινγκ γράφει χ α ρ α κ τ ή ρ ε ς. Οι πολύ ωραίοι κόσμοι που δημιουργεί παίζουν εξυπηρετικό ρόλο. Τι θα 'ταν ο κόσμος του δεν The Stand χωρίς τον Randall Flagg και την Mother Abagail; Και αναφέρομαι μόνο στον Stephen King επειδή τον θεωρείς αυθεντία. Φυσικά το ίδιο ισχύει για σχεδόν όλους τους συγγραφείς.
  17. 7 points
    Επειδή θέλω λίγα από τα φώτα της δημοσιότητας πάνω μου, ας ακολουθήσω κι εγώ τον περιώνυμο δεκάλογο. Έχω κάποιες ρητορικές απορίες (που στο τέλος θα τις απαντήσω κιόλας, για να μην σας αφήσω στο ντεμί). Ναι, είμαι αντιγραφέας (στυγνός αντιγραφέας παρακαλώ, αντιγραφή κι επικόλληση το επάγγελμά μου, ελπίζω η έλλειψη συνοχής μου να είναι αντίστοιχη με του πρωτότυπου). Ερώτημα 1: Τοποθετώντας μια ιστορία στο διάστημα ακόμη κι αν δεν έχει καμία επιστημονική βάση και στην ουσία είναι παραμυθάκι με εξωγήινους, εκλεκτούς και Θεούς που τους αποκαλώ δημιουργούς, όπου πλανήτες και σύμπαντα ανατινάζονται σαν να ναι χύτρες που παραζεστάθηκαν, αυτή γίνεται αυτομάτως ιστορία Ε.Φ.; Ερώτημα 2: Στα πόσα παρεμφερή τόπικ/ποστ καίγομαι; Η απάντησή μου είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ και στα δύο. Εδώ ας φανταστούμε ένα λινκ στον πάπα του Ίντερνετ, τη Wikipedia, που θεωρητικά συμφωνεί με την πρότασή μου (google science fantasy. Και γενικά google επιστήμη, γιατί μπροστά σε ορισμένους η καψερή σηκώνει τα χέρια ψηλά). Κι όσο για το άλλο, τα τόπικ και τα ποστ δεν έχουν θερμοκρασία για να μπορούν να με κάψουν. Πριν μερικά χρόνια, όταν ακόμα ήμουν φοιτητής, ένας φίλος μου από το χωριό είχε κάνει ένα ερώτημα στο αμφιθέατρο (Σχολή Καλών Τεχνών). «Ισχύει ότι μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις;» Ακόμη κι αν τον φίλο μου τον θεωρώ στουρνάρι (τι να κάνουμε, έτσι είναι οι φίλοι μου - τι φίλοι, τι silly), η ερώτησή του είχε ενδιαφέρον και το 99,7% των 300 φοιτητών του αμφιθεάτρου συμφώνησε μαζί του. Γιατί, πώς να το κάνουμε, στο μυαλό ενός μέσου ανθρώπου μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Έτσι μας έμαθαν οι γονείς μας. Και διορθώστε με αν κάνω λάθος, δεν είμαι καλός στα μαθηματικά, μια ιστορία 3,850 λέξεων με 10 εικόνες δεν είναι στην ουσία 13,850 λέξεις; Φυσικά, κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το παραπάνω παράδειγμα δεν είναι ενδεικτικό, για πολλούς λόγους. Ας δώσω ένα ακόμα, άλλωστε τζάμπα είναι! Στο ίδιο αμφιθέατρο ρώτησα εγώ να μου πούνε ποιον θεωρούν τον μεγαλύτερο Έλληνα ποιητή της νεοελληνικής ιστορίας. Κι όλοι είπανε με μια φωνή τον Δεγαμινιώτη. Εντάξει, ακούστηκαν κάτι Καβάφης, Σεφέρης, ένας είπε και τον Ελύτη ή τον Ρίτσο, αλλά όλοι σχεδόν είπαν τον Δεγαμινιώτη. Δεν γίνεται όλοι να κάνουν λάθος επειδή εδώ μέσα σας αρέσει να αγνοείτε τα μεγάλα ταλέντα. Τώρα ας γυρίσουμε ξανά στα αρχικά ερωτήματα. Γιατί σε κάποιους αρέσει τόσο πολύ να καταπιάνονται με ιστορίες χωρίς ανθρώπους, χωρίς πλοκή, απλά κολλάζ εικόνων με πασπαλίσματα κειμένου, και προσπαθούν να τις πλασάρουν ως ιστορίες; Κάποιος πονηρά σκεπτόμενος θα έλεγε πως ίσως οι πραγματικές ιστορίες να είναι πολύ δύσκολες γι’ αυτούς. Ρε λες; Κάπως παρόμοια είναι και με την Ε.Φ. Δε μπορεί κάποιος να αρχίζει να γράφει δίχως να έχει ιδέα τι στον κόρακα είναι αυτό! Δεν απαιτώ να μπορεί να γράψει το αριστούργημα αλλά τουλάχιστον να ξέρει ή να έχει διαβάσει τα βασικά. Βέβαια, αν θα μπορέσει να τα καταλάβει είναι άλλο θέμα. Η πρόσφατη ιστορία του φόρουμ έχει δείξει ότι έχουμε ακόμη καιρό μέχρι να συμβεί αυτό, μετά από καμιά εικοσαριά διαγωνισμούς ίσως και να δούμε πρόοδο. Υ.Γ. Ναι, ίσως να μην είμαι και πολύ εντός θέματος εδώ, αλλά από την άλλη, ας το παραδεχτούμε, ούτε το τόπικ είναι. edit: Τι είναι αυτό; Ψάχνω στο imdb και δεν το βρίσκω στη φιλμογραφία του Μάικλ Μπέι.
  18. 7 points
    "Ρητορικά" ερωτήματα, τσεκ. Ορισμός από Wikipedia, τσεκ. Παραλληλισμός με αυτοκίνητα, τσεκ. Φανταστική φοιτητική ιστορία, τσεκ. Διαστημόπλοια και υπερκαινοφανείς ερυθροαρχιδιαστροφικοί νάνοι, τσεκ. Επίκληση στην αυθεντία του King... τσεκ. [...αλλά με λάθος τρόπο, τσεκ] Και, φυσικά, ποστ για τους κανόνες συγγραφής ενός ζανρ λίγο πριν/μετά τον αντίστοιχο διαγωνισμό, τσεκ. Εγώ θα δώσω Ντουζ Πουάν στον ντισκοβολημένο μας σύντροφο σήμερα, γιατί: 1) αυτοσαρκάστηκε και αγκάλιασε την γραφικότητά του, κι ας μην λειτούργησαν ρητορικά ως σχήματα 2) αναφέρθηκε στη Μαντά και στη Δημουλίδου αλλά αυτή τη φορά παρέλειψε τον Φώσκολο 3) εμμένει στις απόψεις του 4) απόψε με έκανε να καταλάβω ότι η ιδέα του για τη λογοτεχνία είναι η περιγραφή εντυπωσιακών cutscenes με επιστημονική ακρίβεια, ενώ οτιδήποτε περιλαμβάνει ανθρώπους ή διάλογο [πιο πιστευτό από κακό σκριπτ από video game] είναι μια ανόητη, σεντιμεντάλ παπαριά που θα μπορούσε να γράψει ο καθένας. Και τώρα θα κάνω μια προσπάθεια να του απευθυνθώ. [Abandon hope all ye who enter here.] Γεια σου Βαγγέλη! Βασισμένος στο 4 και στο έξοχο ρητορικό παράδειγμα/φανταστική φοιτητική ιστορία παρέθεσες, να σου πω, Βαγγέλη, ότι αν δοκιμάσεις να γράψεις με ειλικρίνεια μια ιστορία με κανονικούς, relatable ανθρώπους και όχι καρικατούρες του Νταρθβέηντερ, θα δεις κι εσύ ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζεις, και όχι, δεν είναι το μάστερ ψυχολογίας που σου λείπει. Αρκεί να έχεις διάθεση και μια ζωή να αναζητάς και να παρατηρείς και να προσπαθείς να καταλάβεις την ανθρώπινη κατάσταση [και να την "ψάχνεις"] και να σε ενδιαφέρει. Να σε ενδιαφέρουν οι άνθρωποι, βρε παιδί μου. Αυτό είναι πάνω, κάτω, πίσω και πέρα από κάθε ζανρ, πάνω από κάθε τέχνη, πάνω από κάθε μέσο. Τώρα αν η διαπίστωση της άγνοιας συνοδεύεται με κάποια θλιβερή διαπίστωση για τον εαυτό σου που δε θες να αντιμετωπίσεις, έχεις την επιλογή να προσπαθείς να γράφεις cutscenes και Mass Trek Effect Wars pastiches ή μπορείς να βρεις το θάρρος να αναζητήσεις την απαιτούμενη βοήθεια για να αντιμετωπίσεις ό,τι χρειαστεί. Όχι, αλήθεια. Μην κλέψεις και μου πεις ότι το δοκίμασες, αλλά δε σε ενδιέφερε ή σου φάνηκε πεζό. Πάντως εγώ δε θα σταματήσω να απαντάω σε κάθε τέτοια ευκαιρία που δίνεις, γιατί ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα καταλάβεις την αντίφασή σου: από τη μία δείχνεις μια τρομερή αδιαφορία στην παρατήρηση που κάνεις στους ανθρώπους (αν κρίνω από την σκιαγράφηση που τους κάνεις) και σου φαίνονται δευτεροτριτογενείς παράγοντες κάτω από ένα χάει σάει φάει κόσμο/περιβάλλον, κι από την άλλη επιμένεις να θεωρείς όχι μόνο ότι έχεις δίκιο που έχεις ακρωτηριάσει αυτό σου το κομμάτι [στην τριπλή διαδικασία παρατήρηση/ανάγνωση/γραφή] αλλά και ότι όλοι οι υπόλοιποι νοματαίοι αυτού του φόρουμ πρέπει να πειστούν και να κάνουν το ίδιο [ή να παραδεχτούν ότι δεν ξέρουν να γράφουν; ότι δεν καταλαβαίνουν τι είναι η γραφή; ότι δεν έχουν καλό γούστο; ότι δεν ξέρουν από φόρμουλα; ότι δε θα έπρεπε να γράφουν σάει φάει αν δεν έχουν κάνει έστω Αστροφυσική Ι;] Γιατί όλο αυτό πρέπει να λυθεί αν όντως δε σε νοιάζουν οι άνθρωποι; Με τι προσδοκία κάποιος ξαναμπαίνει σε φόρουμ συζήτησης και συζητάει το ίδιο θέμα κλείνοντας τα αυτιά του και φωνάζοντας δυνατά; Δηλαδή αν δεν είναι σε θέση να ανταλλάξει απόψεις και όντως να μάθει κάτι βγαίνοντας, γιατί μπαίνει; Σε κάθε περίπτωση, κι αυτές οι ερωτήσεις ρητορικές είναι και ξέρω ότι σου έχουν ξανατεθεί κατά καιρούς, αλλά με ενδιαφέρει πραγματικά αν κόμισες κάτι αυτή τη φορά που άνοιξες τέτοιο θέμα, κι αν σκέφτηκες κάτι άλλο πέρα από τη γνώμη σου, που είναι πολύ περισσότερο σαν μελανή οπή απ' ό,τι νομίζεις: ο καθένας έχει από μία άλλωστε. ΥΓ. Ελπίζω να εκτιμήσεις την εικονογράφηση. Προσπάθησα να το κάνω όσο πιο ενδιαφέρον μπορούσα.
  19. 7 points

    until

    Λοιπόν, έχω να δηλώσω ότι σας διάβασα όλους και είμαι πολύ ικανοποιημένη γιατί διάβασα πραγματικά πολύ καλές και ενδιαφέρουσες ιδέες, αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους κιόλας. Θα με δυσκολέψει η ψηφοφορία αυτή τη φορά, τόσο στις ιστορίες του βάθρου (που, για μένα, ξεχώρισαν αμέσως) όσο και στις υπόλοιπες (των οποίων η σειρά θα κριθεί σε λεπτομέρειες). Μπράβο σας, παιδιά!
  20. 7 points
    Από τις εκδόσεις Nightread, συμμετοχή στη συλλογή: Σκιές & Αντανακλάσεις με το διήγημα που συμμετείχε σε παιχνίδι του φόρουμ Το άφτερο παιδί. Θα βρείτε στη συλλογή και τον αγαπητό Nihilio btw. Και ίσως κι άλλο sff.
  21. 6 points
    Βαγγέλη, έχω γράψει εγώ ένα έπος ΕΦ, το οποίο νομίζω ότι σου ξέφυγε. Έχει μεγάλες καταστροφές και εκρήξεις, ταξίδια στον χρόνο και έναν ήρωα - δυναμίτη. Όμως δεν εξελίσσεται σε άλλο πλανήτη... Μπορείς να το διαβάσεις να μου πεις να τo αλλάξω κατηγορία αν είναι. Αφιερωμένο, οκ; Ο Σούπερ Βαλάντης Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις και βοήθειά μας. Edit: το ξέχασα αλλά ήθελα να σου θυμίσω ότι το 3ο πληθυντικό των ρημάτων γράφεται με "ε" και η παθητική φωνή με "αι" όπως και επίσης η περίφημη αμερικανική φράση είναι: "monkey see, monkey do". Βέβαια σημασία έχει να ξέρουμε από λαχανί οπές και στρουμφογαλαξιακά ταξίδια - ποιος τη χέζει τη γραμματική και την ορθογραφία; Εδώ εγώ κάνω τα χειρότερα... Αλλά να ξες ότι εγώ έχω τελειώσει Ψυχιατρική και ξέρω μπόλικα από εθισμούς. Ό,τι και να πεις για το διήγημα μου είναι άτοπο γιατί: "Εσύ δεν ξέρεις από αυτά".
  22. 6 points
    καμιά φορά και την υπομονή μας και μόνο!
  23. 6 points
    Εμείς γυμνάζουμε τα μικρά γκρίζα κύτταρα που έλεγε και ο Πουαρό.
  24. 6 points
    Έχω να παρατηρήσω τα εξής: Θα είμαι σύντομος γιατί έχω και έναν τύπο που περιμένει για μια ρύθμιση και δε θα χαρεί να περιμένει πολύ, φτάνει που θα πληρώσει δέκα χιλιάρικα στο ΙΚΑ. 1. Παρότι κάθε συζήτηση εμβαθύνει το πνεύμα και τη γνώση μας η συγκεκριμένη αρχίζει να επαναλαμβάνεται τόσο που σε λίγο θα μπορώ να πω τα επιχειρήματα σε ποιον ανήουν χωρίς να κοιτώ όνομα στο πλάι. 2. Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να γράψεις μια ιστορία αλλά ακόμα καιι αν κινείσαι κυρίως με την πλοκή, όπως κάνω εγώ, δεν είναι δυνατόν να μη δώσεις χώρο και στους χαρακτήρες σου και το αντίθετο είναι απλά όνειρα θερινής νυκτός. 3. Ειδική Εύφημος Μνεία στον Κώστα για τις εικόνες, μου αρέσει πολύ το διάστημα όπως φαίνεται και στο άβατάρ μου. 4. Αγαπητέ Disco, πριν ένα χρόνο περίπου σε μια αντίστοιχη συζήτηση σου έθεσα μια πρόκληση, να γράψουμε μια ιστορία ο καθένας στο ιδιο είδος (εφ) με τον τρόπο του ο καθένας και μετά να την αφήσουμε στην κρίση του κοινού εδώ. Δεν έγινε ποτέ. Γιατί; Αν είσαι τόσο σίγουρος για το δίκιο σου βάλε το σε δοκιμασία, και δεν είμαι και από τους καλύτερους εδώ να πεις ότι θα κερδίσω λόγω ανώτερης γραφής. Θα είναι τεχνική με τεχνική.
  25. 6 points
    Ευάγγελε καλημέρα. Θέτεις κάποια ζητήματα και θα προσπαθήσω να τα καλύψω, μολονότι εν πολλοίς συμφωνώ με όλους τους προλαλήσαντες. Ο ορισμός που θέτεις για το τι είναι Ε.Φ., όπως και για το τι είναι τρόμος, σε παλιότερη ανάρτησή σου, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Επειδή, μας αρέσει δεν μας αρέσει, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι που κάνει τη διαφορά. Όχι το ανελέητο μακελειό με φωτόσπαθο ή αλυσοπρίονο. Τι να γίνει. Άνθρωποι είμαστε. Κάνεις έναν διαχωρισμό, ότι η Ε.Φ. πρέπει να έχει τούτα και κείνα τα στοιχεία και αν δεν τα έχει, δεν είναι καν Ε. Φ., είναι γράψιμο της σειράς, Δημουλίδου και Μαντά (ελπίζω να μην αναφέρεσαι σε μένα). Η αντίφαση εδώ είναι νομίζω κραυγαλέα: από τη μία ισχυρίζεσαι ότι είσαι υπέρ της εμπορικής γραφής, από την άλλη υποτιμάς ξεκάθαρα δυο από τις εμπορικότερες συγγραφείς (των οποίων το γράψιμο με αφήνει αδιάφορη, αλλά κατάλαβες τι θέλω να πω.) Και αυτές γράφουν τουλάχιστον, όντως, εμπορικά, αυτές ζουν από τα βιβλία τους, τι το εμπορικότερον. Εμείς εδώ ακόμη παλεύουμε. Άρα λοιπόν μην λες ότι είναι εύκολο να γράψει ο καθένας σαν αυτές. Προφανώς και δεν είναι, για χ-ψ λόγους που δεν είναι ώρα να αναλυθούν. Διότι διαφορετικά θα υπήρχαν πολλές τόσο ευπώλητες. Τόσο απλά. Από κει και ύστερα, λες ότι όσο μαέστρος και να είσαι στη γραφή, αν γράφεις μία ιστορία καθημερινή με ένα δυο γκατζετάκια, Ε.Φ. δεν είναι. Μπορεί και να μην είναι (αν και διαφωνώ.) Αλλά δοκίμασες ποτέ σου να εστιάσεις στο θέμα γραφή; Νομίζεις ότι είναι εύκολο; Νομίζεις ότι το να χτίσεις χαρακτήρες είναι η εύκολη λύση και βασικά η ιδέα είναι το ΑΠΑΝ; Λοιπόν απλώς κάνεις λάθος. Να στο θέσω αλλιώς: χωρίς σούπερ ντούπερ ιδέα το γραπτό στέκει. Χωρίς σούπερ ντούπερ κοσμοπλασία; Κουτσαίνοντας, αλλά πάλι στέκει. Χωρίς χαρακτήρες ΔΕΝ στέκει με την καμία. Και αν μεν είναι ένα διήγημα ψεκάστε σκουπίστε πάει στην ευχή, το προσπερνάς. Σε μυθιστόρημα ένας χαρακτήρας άνευ ουσίας απλώς κάνει ανούσιο ολόκληρο το έργο. Διάβασε δημιουργική γραφή, να δεις τι βαρύτητα δίνεται στο θέμα του χαρακτήρα. Η προσωπική μου συμβουλή, σοβαρά, είναι να κάνεις μία βόλτα από τις ΣΑ που έχουμε εδώ. Διάβασε κανένα άρθρο, δες το όλο θέμα λίγο διαφορετικά από ότι το βλέπεις ως τώρα. Εδώ είναι φόρουμ με ανθρώπους που γράφουν έτσι, σε άλλους μπορεί να αρέσει να γράφουν γιουβέτσι αλλά σκέψου μήπως έχεις να κερδίσεις από τη διαφορετικότητα της άποψης. Πάρ΄ το αλλιώς. Ιδέες έχεις, σκέψου πόσο καλύτερος μπορείς να γίνεις αν δεις το κομμάτι χαρακτήρας. Κι επειδή αναφερθήκαμε και στο τι είναι Ε.Φ., να αναφερθώ σε ένα διήγημα, το Λουλούδια για τον Άλτζερνον. Μην μου πεις ότι ο άνθρωπος δεν παίζει το πρώτο ρόλο εκεί. Μην μου πεις ότι δεν είναι Ε.Φ. Και το θυμόμαστε μετά από μισόν αιώνα που γράφτηκε. Δες το έτσι. Γιατί μιλούν αυτές οι ιστορίες στην καρδιά μας; Επειδή έχουν ανθρωπιά. Μπορεί να μην έχει καν ανθρώπους η ιστορία σου, αλλά να έχει ανθρωπιά. Δες το λίγο αυτό που σου λέω. Κατά τη γνώμη μου έχεις παγιωμένες απόψεις που δεν σε αφήνουν να πας τον εαυτό σου και το γράψιμό σου παραπέρα, ενώ θα μπορούσες. Και σου το εύχομαι.
  26. 6 points
    Λοιπόν επειδή το έχεις παρακάνει και με έχεις κουράσει 3 χρόνια τώρα, σου αφιερώνω ένα ριπόρτ όλο δικό σου, να το χαίρεσαι. Αντί να εκτιμήσεις την ευγένεια με την οποία έχεις αντιμετωπιστεί εδώ μέσα και την οποία σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν κέρδισες με τις επανειλημμένες μπαγαποντιές σου και την κακή σου συμπεριφορά, έρχεσαι από πάνω να μας προσβάλεις, ότι τάχα μου δεν ξέρουμε να γράφουμε ΕΦ κι ότι μας πέφτει δύσκολη. Ειλικρινά, είσαι απαράδεκτος.
  27. 6 points
    Ρε συ, Βαγγέλη, με όλο το θάρρος και την ειλικρίνια και πραγματικά με ΚΑΘΕ καλή πρόθεση (όσο κι αν σου φαίνεται παράδοξο αυτό)... Δε βαρέθηκες να διαμαρτύρεσαι για τα ίδια θέματα ξανά και ξανά; Βλέπεις τόσα άτομα να διαφωνούν μαζί σου, κρατάς μία γνώμη, την υποστηρίζεις μέχρι θανάτου, μην πας να βγάλεις τους άλλους άσχετους και ανήξερους. Κακό στον εαυτό σου κάνεις. Καλή σου νύχτα. Υ.Γ. Λένε ότι από τις καλύτερες σκηνές ΕΦ που έχουν γραφτεί είναι στο Dune στο σημείο που δεν είχαν νερό να πιουν και το πώς κατάφερναν να το εξασφαλίσουν. Μία ΑΠΟΛΥΤΑ καθημερινή ανάγκη. Κι είναι από τα καλύτερα ΕΦ saga.Τι, όχι;
  28. 6 points

    until

    Ανέβασα τον Καλύτερο Πέλατη Τα reviews για τον διαγωνισμό εδώ, εδώ και εδώ Καλή τύχη σε όλους μας...
  29. 6 points
    Κυλήστε δάκρυά μου, είπε ο αστυνόμος. Ο Τζέησον Τάβερνερ είναι ο πιο διάσημος τραγουδιστής της Αμερικής έχοντας πουλήσει εκατομμύρια δίσκους και έχει δική του τηλεοπτική εκπομπή που την βλέπουν εκατομμύρια τηλεθεατές και όλα φαίνεται να κυλάνε μια χαρά στη ζωή του, έως τη στιγμή που γίνεται εναντίον του μια απόπειρα δολοφονίας. Τα πράγματα θα χειροτερεύσουν ακόμα περισσότερο όταν ανακαλύπτει ότι αντί να ξυπνήσει, όπως θα έπρεπε κανονικά σε ένα νοσοκομείο, ξυπνά σε ένα φτηνό ξενοδοχείο και το ακόμα πιο παράλογο είναι ότι δεν τον αναγνωρίζει κανείς, ούτε τα εκατομμύρια των θαυμαστών του, ούτε οι δικοί του άνθρωποι. Δεν είναι ότι απλώς έχει γίνει ένας άσημος άνθρωπος, αλλά ότι από τη μια στιγμή στην άλλη ο Τάβερνερ έχει πάψει να υπάρχει. Κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξή του, τα τραγούδια του δεν υπάρχουν πουθενά όπως και η εκπομπή του στην τηλεόραση και όλα τα χαρτιά που πιστοποιούν την ύπαρξή του έχουν εξαφανιστεί. Η κοινωνία όπου ζει ο Τάβερνερ είναι ένα πλήρως αστυνομοκρατούμενο κράτος που προέρχεται από έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο και αυτό σημαίνει ότι όλοι όσοι δεν έχουν τα κατάλληλα χαρτιά στο τέλος θα καταλήξουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με κίνδυνο να χάσουν την ζωή τους. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα ο Τάβερνερ θα προσπαθήσει να ξαναβρεί την παλιά του ζωή και να βρεί μια λύση στα προβλήματά του χωρίς όμως να τραβήξει την προσοχή της αστυνομίας στο προσωπό του. Παρόλες τις προσπάθειές του όμως θα πέσει στα χέρια της αστυνομίας και μάλιστα θα τραβήξει την προσοχή του ίδιου του Στρατηγού της αστυνομίας, του Φήλιξ Μπάκμαν, αλλά και της λίγο παράξενης αδελφής του της Άλυς και κάπου εκεί αρχίζει να φαίνεται η λύση του μυστηρίου, η οποία όπως συμβαίνει συχνά στα βιβλία του Φίλιπ Ντικ είναι ακόμα πιο παράξενη και από το ίδιο το πρόβλημα. Ο Φίλιπ Ντικ καταφέρνει για άλλη μια φορά να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλο το βιβλίο και σε κάνει να αναρωτιέσαι συνέχεια αν όλα όσα τραβάει ο Τάβερνερ τα ζει μόνο στα όνειρά του ή μήπως κάποιος που τον κυνηγά και θέλοντας να τον εκδικηθεί έχει σβήσει όλα τα στοιχεία του; Ή πάλι μήπως έχει μεταφερθεί σε κάποια παράλληλη διάσταση όπου όλα φαίνονται ίδια και η μόνη παραφωνία είναι ο ίδιος; Και εν τέλει ποια πραγματικότητα είναι η σωστή, αυτή όπου ζούσε ως πλούσιος και διάσημος ή αυτή που ζει τώρα που είναι φτωχός και τον κυνηγά η αστυνομία; Τελικά πρόκειται για ένα θαυμάσιο βιβλίο του Φίλιπ Ντικ που το διαβάζεις θαυμάζοντας για ακόμη μια φορά την ικανότητά του να δημιουργεί τους πιο ρεαλιστικούς κόσμους στην επιστημονική φαντασία χρησιμοποιώντας τα πιο παράλογα δεδομένα. 9,5/10
  30. 6 points

    until

    Χμ, θα το παλέψω αν κι έχω τα θεματάκια μου: . Δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι απόλυτα εντός θέματος, 2. Πρέπει να γράψω ΚΑΙ κριτικές (μου λείπουν), 3. Δεν έχει ούτε μία έκρηξη! Edit: Διαγράψτε το 3. Βρήκα άλλο τέλος: «Και τότε, το διάστημα δονήθηκε από έναν τρομερό ήχο. Το διαστημόπλοιο διαλύθηκε και το κενό γέμισε φλεγόμενα συντρίμμια». Ναι, φωτιές και ήχοι στο κενό. Τι ; Δεν σας αρέσει;
  31. 5 points
    Τέλος βάρδιας Αυτό είναι το τεσσαρακοστό τέταρτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω και για ακόμη μια φορά δηλώνω ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος, αν και σίγουρα όχι και τρομερά ξετρελαμένος. Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της Τριλογίας του Μπιλ Χότζες, μετά τα "Ο κύριος Μερσέντες" και "Ό,τι βρεις δικό σου", που διάβασα μέσα στο 2016. Η έκδοση του τρίτου βιβλίου της συγκεκριμένης τριλογίας άργησε λιγάκι να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, ο περιβόητος "Δολοφόνος με τη Μερσέντες", βρίσκεται τα τελευταία πέντε χρόνια καθηλωμένος σε κωματώδη κατάσταση στο δωμάτιο 217 της Κλινικής Εγκεφαλικών Βλαβών Λέικς Ρίτζιον και, σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν έχει καμία πιθανότητα ανάρρωσης. Ο Μπιλ Χότζες με τη συνεργάτιδά του Χόλι Γκίμπνι αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν το μυστήριο μιας σειράς δολοφονιών που -παραδόξως- μοιάζουν όλες να συνδέονται με τον κύριο Μερσέντες. Όμως, αυτό είναι αδύνατον... Σύντομα αποδεικνύεται ότι κάτι διαβολικό έχει ξυπνήσει στο δωμάτιο 217. Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ διαθέτει νέες ικανότητες που μπορούν να σκορπίσουν τον θάνατο, και σχεδιάζει να εκδικηθεί, όχι μόνο τον Χότζες και τους φίλους του, αλλά μια ολόκληρη πόλη. Και η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει... Λοιπόν, όπως είπα και στην αρχή, έμεινα ικανοποιημένος από αυτά που διάβασα. Πέρασα καλά, ευχαριστήθηκα κάποιες ωραίες και δυνατές σκηνές, αγχώθηκα σε ορισμένα σημεία, ένιωσα διάφορα συναισθήματα, και πάει λέγοντας. Όμως το βιβλίο δεν είναι αμιγώς αστυνομικό θρίλερ, μιας και στην πορεία εμφανίζονται στοιχεία που θυμίζουν... Στίβεν Κινγκ. Ξέρετε, λίγο παραφυσικό, λίγη τηλεκινησία, και ούτω καθεξής. Δεν είναι όλα πειστικά δοσμένα, όμως σίγουρα έχουν το ενδιαφέρον τους. Επίσης δεν υπάρχουν ιδιαίτερες εκπλήξεις ή ανατροπές - αλλά αυτό είναι κάτι που ελάχιστα με πείραξε. Η γραφή είναι, κλασικά, πολύ καλή και εθιστική, με ωραίες και γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνικών και καταστάσεων, βοηθάει πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση της ιστορίας. Γενικά, είναι ένα αρκετά καλό και ενδιαφέρον τέλος μιας ψυχαγωγικής σειράς αστυνομικών θρίλερ. Προσωπικά, και τα τρία βιβλία με άφησαν από αρκετά έως πολύ ευχαριστημένο, αν και σε καμία περίπτωση δεν είναι ακριβώς από τα βιβλία που χαρακτηρίζουν την ποιότητα και την ταυτότητα του Στίβεν Κινγκ. Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενικός με τον Στίβεν Κινγκ, γιατί ό,τι και να γράψει λίγο έως πολύ θα μου αρέσει, αλλά μπορώ να καταλάβω έως ένα βαθμό όσους δεν ξετρελάθηκαν και τόσο πολύ από τη συγκεκριμένη σειρά. 8.5/10
  32. 5 points
    Και για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, στο φετινό Survivor τόση ίντριγκα δεν έχει..! Μόνο στο sff κυρίες και κύριοι! Ιστορίες, εκρήξεις, ευγενής άμιλλα, αγωνία για την κατάταξη, ξύλο, και ψήφους στο τέλος τέλος. Κανονικό thriller! Μόνο τα μούσκουλα λείπουν!
  33. 5 points
    Είπα κι εγώ... θα κυλήσει ένας διαγωνισμός νορμάλ... Βαγγέλη, φίλε μου, είναι απλά τα πράγματα: οι εξειδικευμένες γνώσεις (και η σωστή χρήση τους, that is) ανεβάζουν το επίπεδο της ιστορίας, αλλά χωρίς το ανθρώπινο στοιχείο η συνταγή καταρρέει, ειδικά αν δοκιμάσεις να γράψεις μυθιστόρημα και όχι διήγημα. Μια ιστορία μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Μπορεί να είναι παραμύθι, δράμα, έπος, space opera, να διαδραματίζεται σ' ένα δωμάτιο, να επικεντρώνεται σ' ένα πρόσωπο, να στηρίζεται σε εξεζητημένα επιστημονικά στοιχεία, να αποτελεί εξέλιξη κοσμοπλασίας. Γιατί να υπάρχουν όρια στην ΕΦ, εκεί που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν δηλαδή; Ο καθένας γράφει (και διαβάζει) αυτά που τον συγκινούν περισσότερο, την δεδομένη χρονική στιγμή, έχοντας την ανάλογη διάθεση. Δεν είναι σωστό, αμφότεροι, να κάνουμε υποδείξεις ο ένας στον άλλο, ούτε να προσβάλλουμε, ούτε να θίγουμε το έργο και την προσπάθεια τους, ούτε να σαρκάζουμε εννοείται. Οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό και μέγιστη ευγένεια, και να έχουμε αίσθημα ευθύνης. Κάποιοι μπορεί να πληγωθούν από την όλη διαδικασία ή να αποθαρρυνθούν. Δεν θα ήταν κρίμα για τον χώρο να χαθεί ένα ταλέντο; Προσωπικά εμένα μου αρέσουν πολύ τα διηγήματα που γράφεις (το ξέρεις, έχω αγοράσει τα βιβλία σου, όπως και της Ειρήνης, της Ευθυμίας, του Ντίνου, του Μιχάλη, και του Λευτέρη) γιατί διαπίστωσα πως ηρεμούν το μυαλό μου, πράγματι, σαν να βλέπω μια ταινία. (χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχεις περιθώρια βελτιώσης). Όμως μου αρέσουν και ιστορίες σαν αυτές που γράφει ο Ted Chiang, το Bladerunner, Interstellar κτλ. Επομένως, όπως καταλαβαίνεις, δεν θα έπρεπε να αποκλείεται τίποτα: κάθε προσπάθεια είναι προϊον δημιουργικότητας και εν τέλει ένδειξη πολιτισμού. Αν μεγαλώσει ο χώρος, και αγκαλιάσουμε όλοι τη διαφορετικότητα της έκφρασης, θα δεις, όλο και περισσότερες ιστορίες θα ξεπηδήσουν που θα σε ικανοποιούν παραπάνω. Διηγήματα σαν αυτά που προτιμάς θα διακρίνονται στους διαγωνισμούς. Επομένως, είμαι της άποψης πως όλοι οι καλοί χωράνε. Σε πρώτη φάση, θα σου πρότεινα, με όλη μου την καλή καρδιά, να γράψεις μια ιστορία ΕΦ σαν αυτές που γράφεις, χωρίς περιορισμό λέξεων, έχοντας σαν πρωταγωνιστή τον εαυτό σου και κάποιον που αγαπάς, χωρίς να κόψεις απολύτως τίποτα από αυτά που απολαμβάνεις να γράφεις. Είμαι σίγουρος πως θα δεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Ομόνοια παίδες, αυτό πρέπει να έχουμε. Πως θα φτάσουμε σε περισσότερους αναγνώστες, σε ενήλικο, ώριμο και σοβαρό κοινό, αν μεταξύ μας κάνουμε έτσι;
  34. 5 points
    Νικόλα καλησπέρα, Στην αρχή η ιδέα σου μου φάνηκε κακή. Όσο διάβαζα όμως άρχισα να βλέπω πόσο πιθανός θα ήταν ένας τέτοιος κόσμος. Όμορφη και στρωτή και γραφή, όπως με έχεις συνηθίσει. Τι μου άρεσε: Ο πρωταγωνιστής σου. Ήταν απλός αλλά πιστευτός, ολοκληρωμένος χαρακτήρας. Είχε ότι χρειάζεται ένας relatable χαρακτήρας: backstory, ψεγάδια και τόσο όσο άποψη ώστε να μπορέσω να γεμίσω τα κενά μόνη μου και να πάρω τη θέση του στον κόσμο, μιας και η αφήγησή σου είναι πρωτοπρόσωπη και αυτός είναι η “κάμερα” μας. Το “ψυχιατρείο”. Με λίγες, απλές και συμπυκνωμένες προτάσεις μας έβαλες στον μουντό, παγωμένο κόσμο ενός ψυχιατρείου. Χωρίς να φλυαρείς με έκανες να φανταστώ ανθρώπους, οι οποίοι στην τελική δεν πάσχουν και από τίποτα σπουδαίο σύμφωνα με τα σημερινά standards, να σέρνονται άσκοπα στους διαδρόμους του ψυχιατρείου. Και αυτό συνδέεται εύκολα με το τρίτο: Οι ψυχασθενείς σου. Φανταζόμουν ουρλιαχτά το βράδυ από ψυχώσεις που δημιουργήθηκαν εκεί μέσα, άγρια βλέμματα στην τραπεζαρία και μονότονες επαναλαμβανόμενες κινήσεις - απόρροια μιας ζωής στερημένης από τα πάντα. Τα θρησκευτικά undertones που έβαλες εδώ και εκεί. Ζωντάνεψαν και έδωσαν λογική σε έναν βαθιά συντηρητικό και πουριτανικό κόσμο που κατακρίνει οποιοδήποτε είδος κατάχρησης. Ο Απόστολος Παύλος θα ήταν περήφανος. Η γραφή σου. Κομμάτια και αλλαγές με έκαναν να χαμογελάσω καθώς, για κάποιον ηλίθιο λόγο ένιωσα περήφανη για εσένα. Αγαπημένο το: Η Σάντα-Λουτσία ήταν στοιχειωμένη, [...] Στοιχειωμένη από ανθρώπους. Είχα καταλήξει με μια λίστα τεσσάρων υπόπτων. Αυτή η μικρή, απλή αλλαγή είναι διαμάντι Νικόλα. Γενικά λάτρεψα τον τρόπο που άλλαζες το θέμα μεριμνώντας όμως πάντα υπάρχει κάποιος ΣΩΣΤΟΣ τρόπος σύνδεσης ανάμεσα σε αυτά που έλεγες - και μάλιστα όχι επιφανειακός. Για αυτή σου μόνο την αλλαγή θα μπορούσα να γράψω έκθεση. Θα κρατηθώ. Τι δεν μου άρεσε. (Θα δεις ότι αυτά που δεν μου άρεσαν είναι πολύ περισσότερα. Μην αποθαρρυνθείς - αλήθεια βρίσκω τεχνικά πολύ σωστό το κείμενό σου. Σε γενικές γραμμές τα περισσότερα έχουν να κάνουν με υποκειμενικά πράγματα και δεν αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά που θα πω μπορεί να έχουν να κάνουν με δικές μου αδυναμίες ως αναγνώστρια. Πάρε λοιπόν ό,τι θα πω με έναν κόκκο αλάτι - αν και νομίζω ότι όσα θα πω είναι τουλάχιστον worth mentioning. Τι έχω πάθει με τα αγγλικά σήμερα; Τεσπα δεν το αλλάζω. The review must go on….) Δεν μου άρεσε: Ο διευθυντής σου: είναι ο πιο αδύναμος χαρακτήρας. Κατάλαβα στο τέλος μερικά από τα κίνητρά του αλλά δεν μου άφησες αρκετά στοιχεία ώστε να υποψιαστώ ότι κάτι πολύ σκοτεινό υπάρχει πίσω από την συμπεριφορά του. Στην αρχή τον βλέπουμε γαλήνιο και ευγενικό, μετά έχεις μόνο μια πρόταση που λέει: «Θα συνεχιστεί για καιρό αυτό το αστείο;» ούρλιαξε στ’ αυτί μου ένα πρωινό ο διευθυντής. Η οποία ομολογώ ότι με πέταξε εκτός και τη διάβασα δύο φορές για να βεβαιωθώ ότι γράφεις για τον ίδιο διευθυντή που είχα γνωρίσει λίγο πριν. Υποθέτω ότι αυτή η απότομη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μας τον παρουσιάζεις θα ήταν οκ αν είχες δώσει κι άλλο χώρο στον χαρακτήρα του να αναπτυχθεί - αλλά μας άφησες εκεί, μόνο και μόνο για να τον φέρεις στο act3 και να αποκαλύψεις τον μυστικό της συμπεριφοράς του. Έχουν γίνει τόσα πολλά στο μεταξύ, έχω απορροφήσει τόσες πολλές πληροφορίες που τον διευθυντή σου τον έχω ξεχάσει και το μόνο που μου έχει μείνει είναι το περίεργο aftertaste της κολοτούμπας που κάνει ως χαρακτήρας στην αρχή. Άλλο ένα ψιχουλάκι που να τον κρατήσει ζωντανό στο μυαλό του αναγνώστη ανάμεσα σε όλα όσα γίνονται (ή ίσως η αποκάλυψη να γίνεται νωρίτερα;) θα βοηθούσε πολύ να ζωντανέψει περισσότερο ως χαρακτήρας. Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζεις να μου δώσεις τις πληροφορίες για τον κόσμο σου είναι old-school exposition. Δεν είναι απαραίτητα κακός, αλλά είναι σα να βλέπεις ειδήσεις σε ταινία ή να ακούς τον Morgan Freeman να αφηγείται τι συμβαίνει. Το έχουμε δει πολύ και -αν και δεν είναι λάθος- το ιδανικό θα ήταν να βρεις άλλους, πιο έξυπνους τρόπους να το κάνεις. Δεν έχω τη λύση καθώς δεν είμαι τόσο καλή storyteller και στην τελική είναι εύκολο να κάνεις κριτική γιατί τη θεωρία την ξέρουμε πολλοί… Και μιας και λέμε για τεχνική storytelling έλα αν, αντέχεις, ένα ταξίδι στον υπερ-αναλυτικό τρόπο σκέψης μου. Λές: Μα όταν βρήκαν ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε το ένα ή το άλλο γονίδιο, ο κόσμος τρελάθηκε, τα πρωτοσέλιδα μιλούσαν για το τέλος του ανθρώπινου γένου όπως το ξέραμε και για να προλάβουμε τον Αρμαγεδδώνα βάλαμε και τους εθισμούς στις επικίνδυνες ψυχιατρικές διαταραχές, που χρειάζονται άμεση θεραπεία. (Παρένθεση, έχεις ενα typο εδώ: έχεις γράψει γένου αντι για γένους) Κατ' αρχάς είναι αποδεδειγμένο ήδη ότι υπάρχει πράγματι συσχετισμός ανάμεσα σε συγκεκριμένα γονίδια και την επιρρέπεια στην εξάρτηση - άρα αμέσως κατάλαβα ότι κινούμαστε περισσότερο σε εναλλακτική πραγματικότητα η οποία έχει αρχίσει να διαφοροποιείται από το 1930 και ύστερα, παρά σε δυστοπικό μέλλον. (Μη ρωτάς γιατί, θα καταλήξω να γράφω βιβλίο στο τέλος). Όμως αυτά που γράφεις δεν μου στέκουν. Ο εθισμός πρέπει, ώστε να κριθεί αναγκαίο να εγκλειστεί κάποιος, να μπλέκεται με την δυνατότητα του ατόμου να πληρεί τα κριτήρια του Ορισμού της Υγείας. Γιαυτό τον λόγο δεν κλείνουμε στα ιδρύματα όσους καπνίζουν ή όσους πίνουμε λίγο παραπάνω. Άρα και αυτό ενισχύει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα παράλληλο δυστοπικό σύμπαν όπου ο κόσμος διακατέχεται από ένα βαθύ αίσθημα πουριτανισμού, μισανθρωπίας, ημιμάθειας και ξενοφοβίας. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι ότι παρακολουθώ έναν Οργουελικό κόσμο. Από τη μία αυτό είναι καλό. Έχεις και μία πρόταση που πάνω που σκεφτόμουν “Α, Όργουελ!” μου την πετάς σα να μου κλείνεις το μάτι: Αναρωτιέμαι τι διαχωρίζει το πρόβατο από το τσοπανόσκυλο, ποιος όρισε ποιοι θα είμαστε μπροστά από τον φράχτη και ποιοι πίσω του. Το κακό είναι ότι δεν έχεις δώσει αρκετή βάση στο πως θα μπορούσε να λειτουργήσει μια τέτοια κοινωνία. Το 1984 δούλεψε τόσο καλά ως δυστοπία γιατί υπήρχε χώρος να αναπνεύσει το παρακράτος και το παρα-σύστημα. Υπήρχαν, αν θυμάσαι, συνοικίες τις οποίες η αστυνομία άφηνε στην ησυχία τους, φαινομενικά έστω, και εκεί υποτίθεται ότι ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Το φαινομενικά και το υποτίθεται είναι λέξεις-κλειδιά που προσθέτουν ακόμα περισσότερο βάρος και αληθοφάνεια στην κοινωνία και στο “Κράτος-Παντογνώστη-Θεό” που παρακολουθεί και ελέγχει τα πάντα. Ο Αδελφός του Όργουελ γνωρίζει καλά ότι αν προσθέσει αρκετό βάρος και πιέσει υπερβολικά τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι θα ξεσηκωθούν και θα ρίξουν το σύστημα. Όπως έλεγε στο βιβλίο (αν θυμάμαι καλά - το είχα διαβάσει και στο λύκειο) “όπως η αγελάδα διώχνει τις μύγες από πάνω της”. Υποθέτω ότι ο κόσμος σου περιέχει τέτοιες συνοικίες - δεν γίνεται όλοι να είναι εθισμένοι στα πάντα γιατί όπως μου τα παρουσιάζεις θα έπρεπε όλοι να είναι σε φυλακές ή σε ψυχιατρεία. Επίσης υποθέτω ότι οι κανόνες σου αφορούν κυρίως την μεσαία τάξη, η οποία είναι μικρή σε σχέση με τώρα και ότι οι περισσότεροι ζουν στην ανέχεια αλλά το σύστημα δεν ασχολείται ιδιαίτερα μαζί αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ αλλιώς μια σταθερή κοινωνία με τόσο αυστηρούς κανόνες. Φυσικά μπορεί να υπάρχει - αλλά το πρόβλημα είναι ότι εσύ δεν μας δίνεις άλλες πληροφορίες - έστω μία πρόταση θα ήταν αρκετή, ώστε να πιστέψω στον κόσμο σου. Μέσα από τους ασφυκτικούς τοίχους του ψυχιατρείου, το μόνο που βλέπω είναι η μία μεριά του νομίσματος. Κάτι πας να κάνεις με το: Αν και νεαρός, είχε πολλές κατηγορίες στην πλάτη του, για υπεξαίρεση, πλαστογραφία, κομπίνες και απατεωνιές. Εθισμένος στα ψέματα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα για τον συγκεκριμένο εθισμό, αλλά οι υπόλοιποι κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, οι περισσότεροι και μες στο κοινοβούλιο. Αλλά το έχασες. Δες πως: Ο Τζιοβάνι θα έπρεπε να είναι φυλακή και όχι σε ψυχιατρείο. Μου λες ότι υπάρχουν φυλακές γιατί λες: Βέβαια εγώ δεν μπήκα σε κανένα σανατόριο και σε καμία φυλακή, λόγω χαμηλού δείκτη εθισμού Και επίσης μου δείχνεις ότι ο πρωταγωνιστής μας έχει κριτική σκέψη. Γνωρίζει ότι οι κυβερνώντες είναι απατεώνες και ψεύτες. Δεν μασάει τραχανά, και μας δείχνες, με αυτή του την πρόταση, ότι αυτοί που τον κυβερνάνε θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ μέσα μαζί με τον Τζιοβάνι. Άρα, πως στέκει αυτός ο κόσμος, με χιλιάδες (ίσως εκατοντάδες χιλιάδες) άτομα μέσα σε ψυχιατρεία; Φοβάσαι μη χρησιμοποιήσεις πολλές χαρτοπετσέτες για να σκουπίσεις τη μύτη σου γιατί μπορεί να σε βγάλουν εθισμένο στις χαρτοπετσέτες αλλά κάθεσαι και ανέχεσαι ένα σύστημα το οποίο ξέρεις ότι το κινούν άλλοι εθισμένοι απατεώνες; Μία τέτοια κοινωνία θέλει έναν αρχηγό (πες το ένα άτομο ή ένα κοινοβούλιο) που να φαίνεται τέλειο και αλάνθαστο. Πάλι πίσω στον Όργουελ, μη ξεχνάς ότι το: Big Brother is watching you Είχε χαρακτήρα καθησυχαστικό. Ο κόσμος ένιωθε ασφαλής γιατί το σύστημα τον πρόσεχε. Δεν το έβλεπε ως παρακολούθηση. Το κούρασα. Ελπίζω να κατάλαβες τι ήθελα να πω. Άλλη μια τρικλομποδιά που μου έβαλες ήταν με αυτό: «Ξέρω τον υπεύθυνο», μου είπε αινιγματικά. «Αλλά δεν έχω ιδέα ποιος κάνει τις αντικαταστάσεις που τόσο σας έχουν ανησυχήσει». Εδώ βλέπω ότι είτε ο συγκεκριμένος γιατρός έχει διαφορετική άποψη από τους υπόλοιπους ή ότι όλοι οι γιατροί έχουν την ίδια άποψη. Λες επίσης: Με το μέρος τους είσαι;» «Ναι. Αν δεν ήμουν με το μέρος τους, τι θα έκανα εδώ πέρα;» Πολύ όμορφα (αν και οι γιατροί - ειδικά οι ψυχίατροι θα έπρεπε να είναι κάτι σαν μπάτσοι- ρουφιάνοι σε αυτό τον κόσμο γιατί θα μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή οποιουδήποτε απλά λέγοντας ότι είναι εθισμένος και ξέρεις ότι δύσκολα, ακόμα και τώρα, βρίσκεις νορμαλ άτομα σε θέσεις που προσφέρουν τόσο μεγάλη εξουσία). Η απορία που μου δημιουργήθηκε αυτόματα είναι ότι, αφού οι γιατροί δεν έχουν θέμα με την “ανταρσία” γιατί τρελάθηκε ο διευθυντής; Ακόμα και ένας να ήταν ο γιατρός που διαφωνούσε, γιατί δεν είχε προσπαθήσει να κάνει το καλύτερο για τους ασθενείς του και να προσπαθήσει να σταματήσει τις έρευνες; Τέλος, το τέλος δεν μου κάθισε καλά. Η εξέγερση ήταν κάτι παραπάνω από overreact. Ο τρόπος με τον οποίο μου παρουσιάζεις τους ασθενείς μου λέει ότι πρόκειται για άτομα που, επί της ουσίας, είναι καλά. Το μόνο που τους λείπει είναι το facebook ή ένα τσιγάρο ή κάποιο video game. Δεν έχουν καμία σχέση με τους ψυχασθενείς που έχω δει σε ψυχιατρεία οι οποίοι έχουν κάψει το κεφάλι τους και δεν μπορούνε να ολοκληρώσουν μία πρόταση. Θα μπορούσαν να είχαν οργανώσει κάτι πιο δυνατό, όχι; Πάσχουν όλοι από κατάθλιψη; Κάπου αναφέρεις χάπια αλλά δεν το θίγεις ξανά και δεν με κάνεις να καταλάβω τι ακριβώς τους δίνουν. Αναφέρεις κάπου ότι κάποιος φρουρός “κουτούπωνε την Ιζαμπέλα”. Αν μου έδειχνες κι άλλες τέτοιες καταχρήσεις εξουσίας θα μπορούσα να δικαιολογήσω μία εξέγερση με τόσο παιδικό χαρακτήρα (δλδ με την μετακίνηση των αντικειμένων) γιατί αυτό ακριβώς θα έκανε κάποιος ενάντια σε μια εξουσία στην οποία νιώθει ανήμπορος. Το ίδιο ισχύει και με την αυτοκτονία στο τέλος. Όμως δεν υπάρχουν άλλες τέτοιες ενδείξεις και δεν καταλαβαίνω ακριβώς γιατί οι εθισμένοι αποφασίζουν να σπάσουν το status quo. Εν κατακλείδι, μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία σου. Δεν θα είχα ασχοληθεί τόσο πολύ μαζί της άλλωστε. Ίσως θα ήθελα να φτιάξεις το φόντο του κόσμου ώστε να το πιστέψω περισσότερο, ίσως να δουλέψεις λίγο περισσότερο τους δευτερεύοντες σου χαρακτήρες. Όμως με έβαλες σε σκέψεις και αν αυτό δεν είναι επιτυχία, δεν ξέρω τι είναι. Αυτά από εμένα. Καλή συνέχεια.-
  35. 5 points
    Ναιιιιιιιιιιι!!!!!! Θρίιιιιιιιιιιιιιιιιιαμβοooooooςςςςς. Βρήκα τις δύο Ιουλιέτες που μου έλειπαν!!!!!!!!!!! Από τότε που πήρα πρέφα την ύπαρξη τους, εύκολα τις δύο πρώτες και απροσδόκητα την τρίτη. Και για ενάμισι περίπου χρόνο, οι δύο τελευταίες μου είχαν γίνει έμμονη ιδέα. Δεν θα τις διαβάσω όμως αμέσως, όχι. Θα τις αφήσω να αβγατίσουν, ανατριχιάζοντας στη σκέψη και μόνο των μαύρων ηδονών που απλόχερα θα μου προσφέρουν. Από τις πιο πετυχημένες μου αγορές ever. Να πω επίσης ότι πριν από ένα μήνα περίπου, είχα βρει την τελευταία σε παλαιοβιβλιοπωλείο στην Αθήνα με...80 ευρώ Το ποιο ήταν αυτό, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η πραγματικά άψογη συμπεριφορά που έλαβα από το Πίξελ books. Ενώ τους έδωσα να καταλάβουν ότι τα ήθελα πολύ και θα μπορούσαν να με εκμεταλλευτούν, έπραξαν το ακριβώς αντίθετο. Πολύ καλή συνεννόηση όσο και τιμή, και μάλιστα με απόδειξη. Όντας οι μοναδικοί που έκοψαν σε μία μακρά σειρά ιντερνετικών αγορών τον τελευταίο χρόνο. Με φόρμα αναζήτησης όπου και αναλαμβάνουν να ψάχνουν αυτοί για εμάς, δεν νομίζω να βλάπτει να ρίξει κανείς έστω μία ματιά
  36. 5 points

    until

    Αφού έκανα τις κριτικές μου, όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις παρακαλώ, ανέβασα και τη συμμετοχή μου για τον διαγωνισμό: Μάτια σαν αποτσίγαρα.
  37. 5 points

    until

    Οι σχολιασμοί μου: και η συμμετοχή μου:
  38. 5 points

    until

    Η συμμετοχή μου και οι κριτικές μου:
  39. 5 points

    until

    @Morfeas Θα ανεβάσεις την ιστορία σου, αλλιώς θα πέσει παντόφλα στο σπίτι. Άντε.
  40. 5 points

    until

    Ορίστε και η συμμετοχή μου: Ζήσε. Ελπίζω να σας αρέσει. Θα περιμένω τα σχόλια σας!
  41. 5 points
    Αυτή την εβδομάδα στο crazy sundays του eshop έχει τον Πυροσβεστη του Joe Hill στη μισή τιμη! Στην Πρωτοπορία, το ολοκαίνουριο Βουβό κύμα του Erik Larsson με 10,74 και Το όνειρο του Μισισιπη του Martin με 5.50. Πολυ καλές επιλογές!
  42. 5 points
    Ο συντηρητής των κεραμικών. Ο Τζο Φερνράιτ είναι συντηρητής κεραμικών χωρίς δουλειά και σκοπό και χωρίς ελπίδα ότι θα βελτιωθεί η κατάστασή του και γι' αυτό βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ο λόγος είναι ότι ζει σε μια κοινωνία που υποφέρει από υπερπληθυσμό, όπου όλοι ζουν και δουλεύουν σε χώρους που μοιάζουν με μικρά κουτιά, μιας και δεν υπάρχει επαρκής χώρος, δεν υπάρχουν καθόλου δουλειές και οι πάντες ζουν από τα χρήματα που μοιράζει ως επιδόματα η κυβέρνηση, που και αυτά με τη σειρά τους είναι σχεδόν άχρηστα καθώς δεν αξίζουν ούτε καν το χαρτί όπου είναι τυπωμένα. Από την απόγνωση και αυτή τη χωρίς νόημα ζωή τον βγάζει μια περίεργη πρόταση για δουλειά, από ένα ακόμα πιο περίεργο πλάσμα, το Γκλίμμουνγκ, όταν του ζητάει να τον βοηθήσει στην εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση ανέλκυσης ενός ολόκληρου ναού από τον βυθό του ωκεανού στον πλανήτη του Ζευγολάτη. Ο Φερνράιτ δέχεται και ανακαλύπτει επιτέλους ένα νόημα στην ζωή του που τον κάνει ευτυχισμένο ακόμα και αν είναι κάτι το τόσο απίστευτα δύσκολο, ακόμα και αν στο τέλος μπορεί να του στοιχίσει την ζωή του. Ανακαλύπτει ότι προτιμά μια ζωή με δουλειά γεμάτη κινδύνους, από μια βαρετή ζωή κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους και ασφαλής καθώς αυτό του δίνει το νόημα στη ζωή του που τόσο έψαχνε. Το βιβλίο ξεκινάει χιουμοριστικά περιγράφοντας την χωρίς νόημα ζωή του Φερνράιτ σε μια κοινωνία που τίποτε δεν λειτουργεί κανονικά και καταλήγει σε μια μεταφυσική σχεδόν περιπέτεια που εμπλέκονται αιώνια παντοδύναμα πλάσματα, ζωντανές και νεκρές θεότητες και βιβλία που περιγράφουν το μέλλον την ίδια στιγμή που γράφονται. 9/10
  43. 5 points
    Ένα ακόμη ποίημά μου στο Φρέαρ, εντελώς καινούριο (που σημαίνει δεν το έχετε διαβάσει εδώ), με τίτλο "Ιός".
  44. 4 points
    Όνομα Συγγραφέα: Πέτρος Μεταξούλης Είδος: Alternative History, Pirate Steampunk Βία; (Ναι Σεξ; Όχι) Αριθμός Λέξεων: 6.148 Αυτοτελής; Οχι, Πρώτο Κεφάλαιο. Σχόλια: Αυτό είναι το πρώτο κεφάλαιο από το δεύτερο μυθιστόρημα μου. Στο είδος έχω γράψει Alternative History, Pirate Steampunk γιατί αυτό είναι το είδος του βιβλίου αλλά από την παρακάτω ιστορία δεν φαίνεται οπότε συγχωρέστε με. Δεν θα αποκαλύψω πολλά, θα το αφήσω έτσι. Εύχομαι να σας αρέσει και να μου πείτε. Enjoy. Λύκοι της Θάλασσας.doc
  45. 4 points
    Στις 25 Φλεβάρη κλείνουμε ένα χρόνο από το τελευταίο FFL ... Είστε λοιπόν για το επόμενο φαντασμαγορικό διαγωνισμό FFL ;;;
  46. 4 points
    Γειά σου Γιάννη! Οκ, μπορεί να πάτησες στην γνωστή ταινία "Σφαίρα" αλλά παράλληλα διαφοροποιήθηκες αρκετά με τις προσωπικές σου πινελιές ώστε να δικαιούσαι να μην ανεβάσεις στο Fanfiction:). Τέτοιες πινελιές που μου άρεσαν και ξεχώρισα ήταν η αφήγηση με καταγραφές και το πρωθύστερο σχήμα που χρησιμοποίησες για τελείωμα. Η οπτική των καταγραφών και η γραφή σου γενικά με κέρδισε αμέσως και με μετέφερε στο σκηνικό. Πολύ καλή ροή που δεν κούρασε επουδενί ενώ το συναίσθημα δεν έλειπε και ταυτόχρονα δεν πάθαμε και συναισθηματική υπερφόρτωση. Στα 'αλλά: Είδα κάποια λογικά 'σφαλματάκια' στο στόρυ, όπως: -ο ήρωας πολύ γρήγορα κουράστηκε. Μόλις λίγες μέρες μετά την έναρξη της αποστολής; Θα περίμενα να τον πιάσει κανα 2 μηνες μετά μίνιμουμ!. Ρεαλιστικά και εφόσον η επίλογή των ανθρώπων αυτών είναι μια χρονοβόρα διαδικασία (ώστε να βρουν τον κατάλληλο) θα περίμενα να προσπαθήσει να αντισταθεί περισσότερο στα αρνητικά συναισθήματα. Αυτό θα έπρεπε ίσως να φανεί με σταδιακότερη 'μεταστροφή' του - τεχνικό και θεωρώ θα μπορούσες εύκολα να το διορθώσεις. -Η παραμονή για 1 χρόνο δικαιολογείται για αποστολή στο διάστημα γιατί η μετακίνηση από και προς είναι δύσκολη. Δεν ξέρω όμως αν δικαιολογείται στην περίπτωση μετακίνησης απο και προς 15km προς το κέντρο της γης (θα ήταν ευκολότερη θεωρώ). Ωστόσο αυτό δεν είναι αμιγώς τεχνικό ζήτημα καθώς στην αναμενόμενη ετήσια απομόνωση έχτισες και το αίσθημα της απόγνωσης/βαρεμάρας/ του λείπει ο Στέλιος κλπ.=> πιθανή 'διόρθωση' θα απαιτούσε σημαντικότερες προσαρμογές στο κείμενο. Εντωμεταξύ το σχήμα που καθορίζει το είδος της ιστορίας σου παραπέμπει περισσότερο σε Φ παρά ΕΦ. Λ.χ. -Η μπάλα δημιουργήθηκε (μεταφυσικά; μαγικά;) λόγω της αφαίρεσης εθισμών από ανθρώπους. -Η μπάλα είναι ζωντανή. Συζητώντας πια με δεδομένα Φάνταζυ βρήκα την ιδέα των σωρρευμένων εθισμών που θέλουν να απελευθερωθούν, εξαιρετική. Είναι το στοιχείο που δίνει στην ιστορία σκοπό, αρχή/μέση/τέλος. Ίσως όμως θα μπορούσε να δοθεί λίγο καλύτερα - το προσπάθησες με τα παρεμβαλλομενα λόγια ανάμεσα στα δικά του, που το βρήκα 'υστερικά' βιαστικό. Λ.χ. θα ήθελα οι εθισμοί που του 'φυτετηκαν' από τη μπάλα να του βγουν εν καιρώ, ύπουλα, και αφού έχει βγει καιρό στην επιφάνεια. Τέλος ένα τεχνικούλι ακόμη: Έπαθα τέτοια λαχτάρα που πετάχτηκα πίσω. Τι στο διάολο, αναφώνησα. Είναι αφύσικό αυτός που πραγματοποιεί μια ημερολογιακού τύπου καταγραφη να προσδιορίζει ότι 'αναφώνησε' κάτι. Πιθανή διόρθωση 'Τι στο διάλολο' σκέτο; Δεν είμαι σίγουρος. Αυτά... καλή επιτυχία!
  47. 4 points
    Μπορείτε να δείτε εδώ τα βιβλία που είναι στο παζάρι των εκδόσεων Μεταίχμιο (και να τα παραγγείλετε, φυσικά). Υπάρχουν κάμποσα ενδιαφέροντα, όπως π.χ. το εξαιρετικό "Κίτρινη κορδέλα" του Κέβιν Πάουερς (6,99€), η φοβερή συλλογή διηγημάτων "Τριλοβίτες" του Μπρις Ντ. Τζ. Πανκέικ (4,50€), το "Κάρολ" της Πατρίσια Χάισμιθ (5€) και το τρομερό "Το όνειρο του Μισισιπή (5,50€). Και άλλα. Νομίζω ότι είναι μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου.
  48. 4 points

    until

    Και το στόρι
  49. 4 points
    Εμείς οι Αρειανοί. Η υπόθεση σε αυτό το βιβλίο τοποθετείται προφανώς στον πλανήτη Άρη όπου οι άνθρωποι τον έχουν επιτέλους αποικίσει, αλλά αυτό κάθε άλλο παρά επιτυχημένους και ευτυχισμένους τους έχει κάνει. Οι άποικοι κάθε μέρα που περνάει προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν συναντώντας κάθε είδους δυσκολίες, από την έλλειψη νερού και τις τεράστιες αποστάσεις που πρέπει να διασχίζουν καθημερινά, έως την αποτυχία τους να καλλιεργήσουν έστω και τα πιο στοιχειώδη φυτά, ενώ εξαιτίας της αδυναμίας τους να προσαρμοστούν στις συνθήκες του Άρη, όλο και περισσότεροι υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές και ιδίως τα παιδιά τους που είναι και τα πιο ευαίσθητα. Ο Άρης όπως τον περιγράφει ο Φίλιπ Ντικ είναι ένας άγονος στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτης, με τις κατοικημένες περιοχές να βρίσκονται μόνο κοντά στα περίφημα κανάλια του, όλα τα αγαθά που μπορεί να αγοράσει κάποιος να είναι πανάκριβα διότι τα εισάγουν από τη Γη, ενώ και οι δουλειές είναι δυσεύρετες καθώς για να εξασκήσεις οποιοδήποτε επάγγελμα πρέπει να ανήκεις στο αντίστοιχο συνδικάτο. Ο Ντικ σχεδόν για τριακόσιες σελίδες απλώς περιγράφει με κάθε δυνατή λεπτομέρεια την ζωή στον Άρη και την προσπάθεια κατάκτησής του, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από την αντίστοιχη κατάκτηση της Αμερικής ή της Αφρικής από τους Ευρωπαίους αποικοικράτες, ενώ ακόμα και οι ιθαγενείς κάτοικοι του Άρη, οι Μπλικ, δεν διαφέρουν από τους Αβορίγινες της Αφρικής ή τους Ινδιάνους της Αμερικής και όπως εκείνοι, έτσι και αυτοί οδηγούνται σιγά σιγά στον αφανισμό. Η δράση του βιβλίου περιορίζεται σχεδόν στις τελευταίες πενήντα σελίδες όταν ο Κέρνι Κοχ, ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του Άρη, πληροφορείται ότι ένα παιδί, ο Μάινφρεντ Στάινερ, εξαιτίας του ότι είναι αυτιστικός έχει την ικανότητα να ταξιδεύει στον χρόνο. Αυτό τον οδηγεί στο να τον απαγάγει για να χρησιμοποιήσει το ταλέντο του στην προσπάθειά του να γίνει ακόμα πιο ισχυρός και πλούσιος. Και αυτή η προσπάθεια του Κοχ όμως αποτυγχάνει, όπως αποτυγχάνουν και όλες οι προσπάθειες, όλων των άλλων αποίκων για να καλυτερεύσουν την ζωή τους στον πλανήτη Άρη. Το "Εμείς οι Αρειανοί" είναι από τα πιο απαισιόδοξα και με λιγότερη δράση βιβλία του Φίλιπ Ντικ, χωρίς όμως αυτό να το κάνει έστω και ελάχιστα βαρετό ή λιγότερο ενδιαφέρον από τα υπόλοιπα έργα του. Ο Ντικ σε όλο το βιβλίο μας λέει ότι όσο και αν προοδεύσει τεχνολογικά ο άνθρωπος, ακόμα και αν φτάσει στον Άρη ή σε άλλους πλανήτες κατά βάθος θα μείνει ο ίδιος και θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως και στη αντίστοιχη αποίκηση της Αμερικής και της Αφρικής. 8,5/10
  50. 4 points
    Ο Neal Asher είναι βρετανός συγγραφέας, γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου του 1961 στο Μπιλερίκι του Έσσεξ, και η ζωή του είναι χωρισμένη μεταξύ του Η.Β. και την Κρήτη, όπου και διαμένει στις διακοπές του. Με τους γονείς του να είναι μακρά λάτρεις της ΕΦ, έγινε σύντομα και αυτός λάτρης του φανταστικού από μικρή ηλικία όταν διάβασε τα έργα των J.R.R. Tolkien και Roger Zelazny που τον επηρέασαν αρκετά στις δικές του μελλοντικές, συγγραφικές προσπάθειες της νεαρής ηλικίας του αλλά δεν άρχισε να γράφει σοβαρά μέχρι τα 25 του, καταφέρνοντας να δημοσιεύσει τις πρώτες του δουλείες σε μικρά περιοδικά στα τέλη του ’80. Σήμερα, έχει κυκλοφορήσει πολλά διηγήματα και μυθιστορήματα, με την πλειοψηφία αυτών να παίρνουν μέρος στο σύμπαν του «Polity». Gridlinked Από το πλέον μακρινό 2001 που έφερε το πρώτο του μυθιστόρημα στη δημοσιότητα, και έσπρωξε την συγγραφική του καριέρα σε ένα άλλο επίπεδο, ο Neal Asher - αν και δεν έχει πάρει την ίδια αναγνώριση όσο άλλοι, πιο ξακουστοί ΕΦ συγγραφείς - έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να χτίσει ένα μεγάλο σύμπαν μέσα από τα έργα του - και ακόμη συνεχίζει δυνατά. Και στο Gridlinked, το πρώτο βιβλίο της σειράς με τον Πράκτορα Ian Cormac, ο Asher βάζει τα θεμέλια του σύμπαντος του Polity, πηγαίνοντάς μας βαθιά μέσα σε μια σκληρή, κυβερνοπάνκ ιστορία που δεν διστάζει να δείξει και μια πιο σκοτεινή πλευρά του κόσμου, και σε μια διαπλανητική περιπέτεια που - μέσα από τις ασυνήθιστες αλλά πολύ φρέσκες ιδέες του - μας ταξιδεύει μέσα σε ένα μυστηριώδες, ανεξήγητο γεγονός, αναμιγνύοντας ΤΝ, αδίστακτων ρομπότ, παράξενες τεχνολογικές εφευρέσεις, εξωγήινες φυλές, όπως επίσης και γρήγορη δράση με μπόλικες μάχες και προσωπικές αντιμαχίες, και προσπαθώντας πολύ σκληρά να τιμήσει την κληρονομιά των προκάτοχων του είδους. Στον 25ο solstan αιώνα, η τεχνολογική εξέλιξη έχει επιτρέψει στην ανθρωπότητα να ταξιδέψει μέσω των runcible - μηχανές που ανοίγουν πύλες μέσα από το υποδιάστημα - και να επεκταθεί σε νέους γαλαξίες, δημιουργώντας ένα συγκρότημα κόσμων που διακυβερνάτε από ΤΝ κάτω από το σύστημα και τους νόμους του Polity - και για τον Ian Cormac, Πράκτορα της ECS (Earth Central Security), η δουλειά του είναι η διατήρηση και προστασία αυτών των νόμων από κάθε είδους απειλή· μια δουλειά που, η τωρινή του αποστολή, τον έχει φέρει στον πλανήτη Cheyne III, διεισδύοντας βαθιά μέσα στον τρομοκρατικό πυρήνα των Separatist μέσω της Angelina Pelter, την αδελφή του ηγέτη της οργάνωσης, ως ο ερωμένος της. Όμως, μετά από τρεις δεκαετίες συνδεδεμένος στο πλέγμα των ΤΝ η απάνθρωπη αντίληψή του τον έχει κάνει πιο ψυχρό στις ανθρώπινες σχέσεις, και όταν αρχίσει να γίνετε όλο και πιο προφανής στα μάτια της, βάζοντάς την σε υποψίες για την αληθινή ταυτότητά του, ο Cormac θα αναγκαστεί να πάρει ακραία μέτρα για την διαφύλαξη της αποστολής του - μια ακραία πράξη που, καθώς θα πέσει πάνω στον Arian Pelter, τον αδελφό της, και τον John Stanton, του ενισχυμένου πιστού του ακόλουθού του, θέλοντας τίποτα περισσότερο από το να τον σκοτώσουν, θα τον βάλει σύντομα μέσα σε ένα κυνηγητό σε όλη τη πόλη και σε μια αντιμαχία που μπορεί να γίνει γρήγορα πιο αιματηρή από ποτέ. Ωστόσο, όταν το runcible μακριά στον πλανήτη Samarkand χαλάσει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, προκαλώντας την απόλυτη καταστροφή και το θάνατο σε χιλιάδες ζωές, θα ανατεθεί στον Cormac το καθήκον να πάει εκεί μαζί με μια επίλεκτη ομάδα ειδικών και να αφήσει την προσωπική αντιμαχία του στις αρχές· μια αποστολή που, καθώς οι συγκυρίες του γεγονότος απαιτήσουν για μια διαφορετική προσέγγιση, θα του ζητηθεί να αποσυνδεθεί από το πλέγμα των ΤΝ - κάτι που δεν έχει ξανακάνει ποτέ μέχρι σήμερα - βάζοντας τον σε μια κατάσταση που, σύντομα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο αυτό το ανεξήγητο γεγονός αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Εν τω μεταξύ, ο John Stanton και ο Arian Pelter, έχοντας ξεφύγει μετά βίας από τη συμπλοκή τους πληγωμένοι και εξευτελισμένοι, και με τις αρχές να τους κυνηγάνε, θα πρέπει στραφούν στην μαύρη αγορά για τις αναγκαίες επιδιορθώσεις που τόσο πολύ έχουν ανάγκη πριν αρχίσουν εκ νέου τα σχέδιά τους για την εκδίκησή τους. Μόνο που, καθώς βρεθούν στα παλιά λημέρια τους για να προσλάβουν μερικούς επαγγελματίες μισθοφόρους, αυτό μονοπάτι για εκδίκηση θα αποδειχθεί πιο δύσκολο για τον να ελέγξει ο Stanton, και όταν οι εμμονές του Arian γίνουν ανεξέλεγκτες, θα τον βάλει μέσα σε μια κατάσταση που μπορεί πολύ εύκολα να τον οδηγήσει ακόμη και στον θάνατό του. Ενώ η Καπετάνιος Jarvellis θα πρέπει, και αυτή, να αντιμετωπίσει τις δικές της περιπέτειες όταν, εμπιστευόμενη κάποιον που δεν έπρεπε, βρεθεί μόνη στο διάστημα, βάζοντας σε μια περιπέτεια που θα κάνει την επιβίωσή της ακόμη πιο δύσκολη. Κι όμως, όταν μια εξωγήινη ύπαρξη εμφανιστεί, αναζητώντας να εξολοθρεύσει τον δημιουργό της, και οι δικές τους προσωπικές μάχες μπουν στην μέση, ο Πράκτορας Cormac και οι σύντροφοί του θα βρεθούν εν μέσω ενός μεγάλου πόλεμου που, αν αποτύχουν να σταματήσουν, θα κάνει την καταστροφή πάνω στον πλανήτη Samarkand να φανεί σαν κάτι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που μπορεί να έρθει μετά. Αν και εμφανίστηκε την ίδια χρονική περίοδο, ο Ian Cormac είναι ένας χαρακτήρας που, συναντώντας τον για πρώτη φορά, δεν μπορούμε παρά να αισθανθούμε μια σχετική ομοιότητα μεταξύ αυτού και του Takeshi Kovacs του Richard Morgan μιας και οι δύο έχουν μια πιο… σκληρή προσωπικότητα - πέρα από αυτό, ωστόσο, θα ήταν να άδικο να πούμε ότι έχουν οποιαδήποτε άλλη ομοιότητα καθώς στο Gridlinked ο Neal Asher έχει πάρει μια πιο διαφορετική προσέγγιση από τις συνήθεις μονόπλευρες υποθέσεις μυστηρίου του αστυνομικού είδους, φέρνοντας την αφήγησή του στο τρίτο πρόσωπο και χρησιμοποιώντας όχι μόνο πολλαπλούς χαρακτήρες αλλά και πολλαπλές οπτικές γωνίες για την ανάπτυξη της ιστορίας του. Μια ιστορία, που συνδυάζει στοιχεία τόσο του κυβερνοπάνκ όσο και της όπερας του διαστήματος, με τον Asher να δημιουργεί από τις πιο απλές τεχνολογικές εφευρέσεις που δείχνουν την εξέλιξη του μέλλοντος μέχρι και πιο αναπτυγμένων τεχνολογιών που λειτουργούν ως κοσμητικά ή μαχητικά και προσαρμόζονται με ένα τρόπο πάνω στο ανθρώπινο σώμα που μπορούν συχνά να το κάνουν να φανεί ακόμη πιο τερατώδες, ρομπότ και ΤΝ που έχουν την δικιά τους ελεύθερη θέληση, ασυνήθιστες εξωγήινες φυλές, όπως επίσης και πύλες που επιτρέπουν να ταξιδέψεις μέσα από το υποδιάστημα και που δείχνουν το βάθος και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος του Polity. Εκεί που υστερεί ο Asher περισσότερο, όμως, είναι όχι τόσο στη γραφή ή στην ίδια την ιστορία που θα μπορούσαμε να συγχωρέσουμε οποιαδήποτε ελαττώματα μιας και είναι μόλις το πρώτο του μυθιστόρημα, αλλά στους χαρακτήρες και στην ανάπτυξή τους, στους διάλογούς τους και στις αλληλεπιδράσεις τους· χαρακτήρες που, μέσα από τις γεμάτες δράση περιπέτειές τους, γίνονται πιο δύσκολοι απ’ ότι χρειάζεται για να συμπαθήσεις και να κρατήσουν το ενδιαφέρον, χωρίζοντας το βιβλίο σε ένα πρώτο μισό το οποίο δείχνει την πάλη του Asher και ένα δεύτερο μισό που καταφέρνει να κρύψει αυτά τα ελαττώματα μέσα από την φαντασία του και να κάνει κάτι πιο στέρεο, και συνεπώς και κάτι πολύ πιο ευχάριστο. Συνολικά, το Gridlinked είναι ένα δύσκολο βιβλίο να συμπαθήσεις, με χαρακτήρες που μπορεί να μην ελκύσουν εύκολα το ενδιαφέρον, αλλά γεμάτο με τεχνολογικά καλούδια που, μέσα από το τεράστιο σύμπαν που δημιούργησε, δείχνουν το βάθος της φαντασίας του Asher και την δείχνοντας την θέληση και την προοπτική για κάτι σπουδαιότερο για να έρθει στα επόμενα βιβλία του.
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.