Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 09/19/2017 in all areas

  1. 11 points
    Δύο ποιήματά μου φιλοξενούνται πλέον στο Φρέαρ, το Ορφικό και ο Γρανίτης. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.
  2. 8 points
    Και... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στον Solonor, για το δικό μου αγαπημένο του διαγωνισμού, την υπέροχη Πευκόφλουδη. Του παραδίδω το σκήπτρο, το βάθρο, όλα. Με 91 βαθμούς, βρέθηκε από νωρίς στην κορυφή και παρέμεινε ακούνητος ως το τέλος. Εύγε.
  3. 7 points
    Drumroll, please... Έγραψαν 7 συγγραφείς, ψήφισαν 16 άτομα (9 αναγνώστες και 7 συγγραφείς). Πολύ καλά, μπόλικα σχόλια για κάθε ιστορία. Ευχαριστώ πολύ τον βοηθό μου στην καταμέτρηση, ηρωικό Mesmer, καθώς και τον γενναίο Ballerond που σε όλη τη διάρκεια του διαγωνισμού κράταγε το πνεύμα ζωντανό όταν εγώ δεν μπορούσα. Τέλος, ευχαριστίες σε όλους τους συγγραφείς και όλους τους σχολιαστές και αναγνώστες, είστε όλοι σας υπέροχοι. Και χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, πάμε στα αποτελέσματα... ...στην έβδομη θέση, με 33 βαθμούς, έχουμε τον Πρώτο μας Φύλακα, τον Mournblade . .Η Κατάρα του Μάγου , με 44 βαθμούς, έριξε τον πρίγκηπα William στην έκτη θέση. Στον πέμπτο όροφο του Γυάλινου Κάστρου έμεινε ο gismofbi, με 60 βαθμούς. Μεσοπέλαγα έμεινε ο Ballerond, με 66 βαθμούς και στην τέταρτη θέση.
  4. 7 points
    Από τις εκδόσεις ΆΛΛΩΣΤΕ θα κυκλοφορήσει η συλλογή Στο Δρόμο για τις Πλειάδες, όπου φιλοξενούνται μεταξύ των έργων άλλων 11 συγγραφέων τα εξής δύο διηγήματά μου: Το Κουτί (ελαφρώς αλλαγμένο) και το Μια Βροχερή Μέρα (Αλλαγμένο μέχρι μη αναγνωρίσεως). Η συλλογή θα κυκλοφορήσει αρχές Νοέμβρη (μπορεί και νωρίτερα).
  5. 7 points
    Η Mamaya τρελάθηκε και επανακυκλοφορεί το βαρύ πυροβολικό του Ελληνικού Φανταστικού. Και εμείς το γλεντάμε. Όχι μόνο γιατί θα το γνωρίσουν νέοι αναγνώστες που ίσως να τους διέφυγε τι είχε βγει το 2010. Ούτε γιατί το «Κοράκι σε άλικο φόντο» έρχεται επιτέλους μαζί με τη συνέχειά του, τα «Βέλη και κρόκινες φλόγες». Το γλεντάμε γιατί το βιβλίο ξαναγράφτηκε και μπορούμε να το ξαναδιαβάσουμε ανανεωμένο. «Όπα, μεγάλε, δηλαδή ΠΡΕΠΕΙ να το ξαναδιαβάσουμε;» θα ρωτήσουν οι τεμπέληδες. Όχι. Αν βαριέστε να το ξαναδιαβάσετε, δεν πρέπει. Δεν είναι καν αναγκαίο για να ξεκινήσετε το επόμενο βιβλίο, καθώς τα «Βέλη…» περιέχουν σύντομη και ουσιαστική περίληψη του πρώτου. Απλώς αν δεν το κάνετε, εσείς θα χάσετε. Διότι ο Κεραμίδας έκατσε και ξανάγραψε από την αρχή το βιβλίο δίχως να αφαιρέσει τίποτα, δίχως να προσθέσει τίποτα περιττό, δίχως να το φουσκώσει, αλλά γράφοντάς το καλύτερα, έτσι ώστε να είναι ακόμα πιο ατμοσφαιρικό, ακόμα πιο καλογραμμένο. Ό,τι άρεσε τότε είναι εδώ, με ακόμα πιο προσεγμένη γραφή, πιο ζωντανούς διαλόγους, περιγραφές, όλα. Και για όσους αμαρτωλούς δεν το είχαν διαβάσει τότε, ας πω τι πρόκειται να συναντήσουν. Είναι το ξεκίνημα των Γιών της Στάχτης, μιας φάντασι τριλογίας που τα χρώματά της θυμίζουν Βυζάντιο. Φάντασι γιατί υπάρχουν διάφορα είδη μαγείας που παίζουν ρόλο στην εξέλιξη του κόσμου αλλά και του κειμένου, και Βυζάντιο γιατί η αυτοκρατορία Αιγλωέων έχει πολλά κοινά με τη Βυζαντινή, δίχως να αποτελεί στείρα αντιγραφή της. Φανταστείτε κάτι σαν αυτό που έκαναν ο Kay, ο Martin και η Robin Hobb, αν και θα τολμήσω να πω πως εδώ η ατμόσφαιρα, οι συνήθειες και τα έθιμα είναι ένα κλικ πιο γνήσια και λιγότερο αόριστα. Η αυτοκρατορία Αιγλωέων λοιπόν βρίσκεται σε κίνδυνο και εμείς παρακολουθούμε την πορεία τριών κεντρικών χαρακτήρων. Και εδώ είναι το ζουμί, νομίζω, στους χαρακτήρες, που έχουν πορεία, ωριμάζουν, κάνουν λάθη, αλλάζουν και εξελίσσονται. Ορισμένοι, όπως ας πούμε ο Μελέτιος, που είναι από τους αγαπημένους μου, είναι αξέχαστοι, βγαίνουν από το χαρτί. Η πλοκή τώρα είναι γρήγορη, δίχως περιττές περιγραφές, οι δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν (θυμάμαι πως την πρώτη φορά που το είχα διαβάσει ήταν αυτό που με είχε αφήσει άφωνο), υπάρχουν εκπλήξεις και ανατροπές και γενικά το βιβλίο κυλάει νερό, κάτι στο οποίο βοηθάει και η γραφή που είναι ακριβέστατη και ζωντανή. «Μα, δεν έχει προβλήματα;» θα ρωτήσουν οι καχύποπτοι. Όταν είχε κυκλοφορήσει το Κοράκι είχα γράψει το εξής: «Κάποια ζητήματα που δεν με ικανοποίησαν, ήταν ορισμένες περιγραφές μαχών που μου φάνηκαν ελαφρώς αποστασιοποιημένες και κάποια σημεία που η φωνή έπαιρνε θέση υπέρ των πρωταγωνιστών». Ε, αυτά ήταν ανάμεσα σε όσα εξαφάνισε, άλλαξε ή βελτίωσε ο συγγραφέας. Οι μάχες είναι ολοζώντανες, τρως το αίμα στη μάπα και μυρίζεις τα –νταξ δεν θα το πω, η οπτική γωνία εστιάζει δίχως να παίρνει ποτέ θέση και το βιβλίο έχει ακόμα περισσότερο σασπένς. Για μένα το «Κοράκι» από την πρώτη κιόλας έκδοση ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία (δίχως «φάντασι» μπροστά από τη λέξη, δίχως «από Έλληνα», μετά) και η νέα έκδοση είναι ακόμα καλύτερη. Είναι ένα βιβλίο δίχως μειονεκτήματα, δίχως «αλλά». Βάλε και τη συνέχεια που έχει κυκλοφορήσει ήδη και έχουμε ήδη ξεκινήσει να ξερογλειφόμαστε για το τρίτο.
  6. 6 points
    Στη δεύτερη θέση, η ελαφίνα Ιρμάντα που άρπαξε την κατάρα απ' τα χέρια του Μορφέα τελευταία στιγμή κι έφυγε τρέχοντας, με 78 βαθμούς.
  7. 6 points
    Στην τρίτη θέση - και λιγότερο ατυχής από τον τίτλο του - , μια παλιά καραβάνα του βάθρου, ο Μορφέας, με 76 βαθμούς.
  8. 6 points
    Βέλη και κρόκινες φλόγες. Η ατάκα «το καλύτερο έργο Έλληνα στον χώρο του φανταστικού», έχει γραφτεί κάμποσες φορές για διάφορα βιβλία, συνήθως από φίλους του εκάστοτε συγγραφέα. Προσωπικά δηλώνω φίλος του Κεραμίδα οπότε και μόνο γι’ αυτό θα αποφύγω κάθε σύγκριση. Όχι πως υπάρχει θέμα σύγκρισης δηλαδή. Διότι εδώ έχουμε το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που όλοι ξέρουμε. Το «Κοράκι σε άλικο φόντο» είχε κυκλοφορήσει πριν χρόνια και ήταν το ξεκίνημα των «Γιών της Στάχτης», μιας φάντασι τριλογίας σε κόσμο που θυμίζει Βυζάντιο. Η κοινότητα του φανταστικού το είχε αγκαλιάσει, αρκετοί συγγραφείς μάλιστα επηρεάστηκαν από αυτό (κι εγώ προσωπικά) και συμφώνησαν όλοι σε ένα μειονέκτημα: η συνέχεια αργούσε. Ε, λοιπόν, πάει αυτό. Η συνέχεια ήρθε κι είναι ακόμα πιο δυνατή. Είναι ένα «Κοράκι», περισσότερο σε όλα: μάχες, συνομωσίες, περιπέτειες και κάτι ακόμα που το κρατάω για μετά. Επίσης εμβαθύνουμε κι άλλο στον κόσμο ή καλύτερα στην Πλάση. Αν κάτι θαυμάζω στους «Γιους της Στάχτης», είναι πως ο συγγραφέας τα καταφέρνει σε όλα: ο κόσμος είναι τόσο μελετημένος που τον φαντάζεσαι για κανονικό, η μαγεία εναρμονίζεται τέλεια, η πλοκή είναι σφιχτή, ρεαλιστικότατη, απαλλαγμένη από κλισέ και ευκολίες, ενώ έχει ανατροπές και σασπένς και το γράψιμο είναι ακριβές, ισορροπημένο αλλά και πλούσιο –προσωπικά το ζηλεύω, σου δίνει την αίσθηση πως οι λέξεις είναι καρφωμένες στη θέση τους. Προσθέστε σ’ αυτά και το γεγονός πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά πουθενά, πράγμα δύσκολο για συνέχεια τριλογίας. Όμως από όλα τα επιμέρους στοιχεία, αν ξεχωρίζει κάτι, αυτό είναι οι χαρακτήρες. Έχουν βάθος, είναι τρισδιάστατοι, έχουν φωνή, προσωπικότητα. Κι ορισμένοι από αυτούς θα μείνουν ανάμεσα στους πέντε-δέκα καλύτερους χάρτινους που έχω γνωρίσει. Π.χ. ο Μελέτιος είναι εκεί με τον Τύριον και τον Γκλόκτα. Έχω συνηθίσει να γράφω για διάφορα κείμενα τις θετικές εντυπώσεις μου, τελειώνοντας με ένα «αλλά». Στο Κοράκι της πρώτης έκδοσης, ας πούμε, ένα «αλλά», ήταν η αποστασιοποιημένη, ορισμένες φορές, οπτική γωνία. Κι εδώ όμως υπάρχει το twist στο οποίο προαναφέρθηκα, διότι ο συγγραφέας ξανάγραψε ΚΑΙ το πρώτο βιβλίο ΚΑΙ αυτό φυσικά, χωρίς να αλλάξει κάτι, έτσι ώστε να σε βυθίζει στον κόσμο του. Αν κάποιος συγκρίνει το βιβλίο του 2010, με το νέο «Κοράκι» ή τα «Βέλη» θα δει πως η γραφή είναι ακόμα καλύτερη. Και, όπως είπα για το πρώτο βιβλίο: όχι δεν χρειάζεται κανείς το να ξαναδιαβάσει. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ουσία, μόνο το γράψιμο. Ούτε είναι ανάγκη να το κάνει για να ακολουθήσει τα Βέλη, υπάρχει σύντομη περίληψη που υπενθυμίζει τα πάντα, για την ακρίβεια θεωρώ πως κάποιος θα μπορούσε να διαβάσει τα Βέλη χωρίς το πρώτο –αν και θα έχανε ένα ακόμα φοβερό βιβλίο. Στη σύγκριση μεταξύ τους, τέλος, θα έβαζα ένα κλικ παραπάνω τα «Βέλη» καθώς προχωρούν ακόμα περισσότερο την πλοκή. Πλέον βρίσκω μόνο ένα μειονέκτημα: ότι πρέπει να περιμένουμε το τρίτο. Αυτή τη φορά όμως, απ’ όσο ξέρω, με την Άρπη και με έναν οίκο όπως η Mamaya από πίσω, είμαι σίγουρος πως η αναμονή θα είναι μικρότερη, ίσως και ένας μόνο χρόνος!
  9. 6 points
    Λοιπόν, 'ντάξ'. Μόλις συνειδητοποίησα ότι
  10. 5 points
    Συγχαρητήρια στον Αντώνη για την πρώτη θέση, που του έφερε η υπέροχη ιστορία του ( πρώτη θέση στις προτιμήσεις μου) στα άλλα δύο παιδιά που συμπληρώνουν το βάθρο, σε όλους ανεξαιρέτως τους συμμετέχοντες, καθώς και στην Αταλάντη για την διοργάνωση και τον Μesmer για την βοήθεια. Συγχαρητήρια επίσης σε όσους διάβασαν, σχολίασαν και ψήφισαν. Με χαροποίησε πολύ η συμμετοχή της κοινότητας, αφού οι μη συμμετέχοντες που σχολίασαν όλες τις ιστορίες, ήταν πολύ παραπάνω του ενός αντίστοιχου, στον διαγωνισμό τρόμου. Τελικά οι "τρομάδες" δυστυχώς δεν είμαστε τόσο πολλοί όσο νόμιζα, αφού και εκείνος ο ένας είναι δηλωμένος "φαντασάς", έτσι Γρηγόρη; Αυτό φυσικά φάνηκε και στις ψήφους με 9-2. Χάρηκα επίσης πολύ, που η Αταλάντη έκανε το αυτονόητο, και διάβασε και σχολίασε τις ιστορίες που αυτή ήταν η αφορμή για να γεννηθούν. Πολλά respects Aταλάντη! Y.Γ. Άσχετο, αλλά μερικά πράγματα δουλεύουν ακόμα σωστά στην Ελλαδίτσα. Οι επιτυχόντες των εξετάσεων του Ιουνίου, όπως ο ανηψιός μου π.χ., ήδη φοιτούν στα πανεπιστήμια. Αλλού στην Ευρώπη, ακόμα διορθώνουν κείμενα!
  11. 5 points
    Ψήφισα κι εγώ, παιδιά! Το διασκέδασα, ωραίο θέμα, ωραίες ιστορίες. Μπράβο και εύγε. Και μακάρι να μην πεθαίναν νέοι άνθρωποι και να ήταν εδώ ο alkinem να παίζαμε όλοι μαζί, όπως παλιά.
  12. 5 points
    until
    Πάμε SFF-NoWriMo; Το NaNoWriMo είναι ένα διεθνές διαδικτυακό παιχνίδι που γίνεται κάθε Νοέμβρη από το 1999 μέχρι σήμερα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι ο κάθε παίχτης να γράψει από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου μια νουβέλα 50,000 λέξεων. Το SFF-NoWriMo είναι το αντίστοιχο που τρέχουμε εδώ στο φόρουμ. Το παιχνίδι που παίζουμε εδώ, (εξ ου και ο τίτλος όχι NaNoWriMo, αλλά SFF-NoWriMo) είναι μια προσπάθεια του φόρουμ, να μαζευτούμε όλοι μαζί και να παίξουμε με το παρεάκι μας. Έχουμε φτιάξει και ειδικό υποφόρουμ, όπου, όποιος αποκτήσει πρόσβαση θα δει ότι επικρατεί φανταστρουμφική ατμόσφαιρα. Όποιος θέλει μπορεί να γραφτεί και στο σάιτ του NaNoWriMo, αλλά για να παίξει μαζί μας (κι όχι χυμαδιό με τους υπόλοιπους 750,000 -true number- συμμετέχοντες) θα πρέπει να του δοθεί πρόσβαση στο υποφόρουμ. Είναι προστατευόμενο, γιατί τα ντραφτ που ανεβαίνουν εκεί (όπως και αυτά που κουβεντιάζουμε μεταξύ μας σχετικά με τα ντραφτ) είναι καλό να μην κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. Φαντάσου, τώρα, να γίνεις μεγάλ@ και τραν@ συγγραφέας με το εκπληκτικό μπεστ σέλλερ "Μούσι κι Αποσμητικό" και να μπορεί να γκουγκλάρει κάποιος εσένα τ@ν ίδι@ να λες "αυτό το κείμενο είναι ότι ελεεινότερο έχω γράψει ποτέ". Ο κοινός νους ποτέ δε θα καταλάβει ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΝΤΡΑΦΤ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ. Ποτέ. Η πρόσβαση στο υποφόρουμ είναι ετήσια. Πρώτη Οκτώβρη υποτίθεται ότι παύουμε όλοι να έχουμε πρόσβαση. Για να μην μπλέκουμε με πμ και τέτοια, χρησιμοποιούμε το RSVP. Πατάμε "I am Attending" και ο διαχειριστής σάς δίνει πρόσβαση. Εύλογες ερωτήσεις που χρήζουν άμεσης απάντησης είναι: α) ποιος μπορεί να λάβει μέρος; #ο οποιοσδήποτε. Δε χρειάζεται καν να το δηλώσεις κάπου για να πάρεις μέρος. Παραδοσιακά, γραφόμαστε στο επίσημο σάιτ του παιχνιδιού ή/και το δηλώνουμε και εδώ, αλλά, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις και μόνος/μόνη στο σπίτι σου και να μην το πεις σε κανέναν και πάλι να κερδίσεις. β) τι γράφουμε; #ό,τι μας καπνίσει. Νουβέλα να είναι κι ό,τι να 'ναι. Αρκεί να περάσει τις 50,000 λέξεις. γ) τι κερδίζουμε; #εδώ είναι και το tricky part. Τίποτε. Στην ουσία το μόνο που κερδίζεις είναι προσωπική ικανοποίηση και ένα ντραφτ εκείνης της ιδέας που όλο λες ότι θα τη γράψεις και δεν τη γράφεις ποτέ. Α, και πραγματικά φανταστική ατμόσφαιρα στο κλειστό, προστατευμένο υποφόρουμ. Κάθε φέτος είναι και φανταστικότερα. Άλλο να το λέω κι άλλο να το ζήσετε. δ) κι αν έχω κι άλλες ερωτήσεις; #πες τες εδώ πριν την 1η του Νοέμβρη. Με τόσους βετεράνους στο σφφ, όλο και κάποιος θα βρεθεί να σου απαντήσει. Λοιπόν; Ποιος θα λάβει μέρος φέτος;
  13. 5 points
    Όνομα Συγγραφέα: Ειρήνη Μαντά Είδος: Κάτι κολασμένο έρχεται προς τα εδώ (σε φάντασυ) Βία; Ψυχολογική, μπόλικη Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 2688 (και μπράβο μου) Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: 2ο Βραβείο στον διαγωνισμό Come Write In του Φantasticon. Αρχείο: Τα Σκοτεινά Χρονικά Μου.docx
  14. 5 points
    Αγάπη κι ευλάβεια και θαυμασμός για τον ήρωα και μεγαλομάρτυρα με κατείχε γράφοντας το παραμύθι τούτο, πιο αληθινό κι από την αλήθεια… Νίκος Καζαντζάκης, Ο Φτωχούλης του Θεού (εισαγωγικό σημείωμα) Υπάρχει άραγε κάτι αληθινότερο από την αλήθεια; Και αν ναι, θα μπορούσε αυτό να είναι ο μύθος, η ιστορία που θα αφηγηθούμε, το παραμύθι μας; Περί αρχετύπων στις ιστορίες που γράφουμε Αυτό το άρθρο διαβάζεται κατόπιν αυτού: Συχνά στις ιστορίες βλέπουμε να επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα. Ακόμη και σε αυτές που θεωρητικά οι δημιουργοί τους δεν θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε πηγές παρόμοιες με τις πηγές άλλων δημιουργών. Ποια κοινή ιστορία παλεύουμε τελικά να αφηγηθούμε; Ποια κοινή αλήθεια γνωρίζουμε κατά τρόπο που δεν ξέρουμε καν ότι τη γνωρίζουμε; Υπάρχει άραγε κάτι αληθινότερο από την αλήθεια; Ο μύθος είναι ό,τι πιο γνήσιο μπορεί να βρεθεί στον κόσμο, διότι μιλά για αιώνιες αλήθειες (κλισέ αλλά ισχύει) και μάλιστα τις προβάλει με τρόπο που πηγαίνει κατευθείαν στην ψυχή μας. Δεν είναι τυχαίο που συναντούμε παρόμοιους μύθους και παρόμοια παραμύθια σε τόσες πολλές και διαφορετικές κουλούρες, που και μόνο λόγω γεωγραφίας θα ήταν πρακτικά αδύνατο να έχουν διασταυρωθεί. Από πού λοιπόν αντλούν τα παραμύθια; Τα παραμύθια μας, οι μύθοι, οι θεοί και οι ήρωες, τα πρότυπά μας, αποτελούν αρχέτυπα. Το αρχέτυπο είναι ένα σύμβολο που άπτεται στο λογισμικό μας. Είμαστε προγραμματισμένοι να αναγνωρίζουμε τα σύμβολα αυτά ως κάτι πολύ σημαντικό, ως κάτι που θα αποτελέσει ορόσημο στην εξέλιξή μας. Ο ήλιος είναι πατέρας και θεωρείται αρσενική εκδήλωση. Η σελήνη είναι παθητική, σαν ακόμη και οι λαοί που δεν είχαν τον τρόπο να το διαπιστώσουν αυτό επιστημονικά να είχαν ωστόσο αντιληφθεί πως είναι ετερόφωτη και πως αντανακλά το φως του ήλιου. Η σελήνη είναι θηλυκή επειδή αδειάζει και γεμίζει όπως η κοιλιά της γυναίκας, επειδή αδειάζει και γεμίζει όσες φορές ματώνει η γυναίκα. Τα μοτίβα αυτά αναγνωρίζονται από κάθε άνθρωπο ακόμη και σε ένα βαθύτερο επίπεδο συνειδητότητας. Η ψυχή μας τα οσφραίνεται, ο νους μας έλκεται ώστε να σκεφτεί σε ανάλογο πλαίσιο και να αναπαράγει ανάλογες φόρμες. Σαν τις αναλογίες γύρω μας, τους μαγικούς αριθμούς, τη χρυσή τομή, τις συγχορδίες. Η πεντάλφα συνδέεται με τη χρυσή τομή φ. Η πεντάλφα σημαίνει τα τέσσερα στοιχεία συν το πνεύμα. Οι συγχορδίες είναι συγκεκριμένες και αν δεν παιχτούν σωστά η δυσαρμονία μας ενοχλεί. Ακόμη και μας τρομάζει. Τι ακριβώς είναι αυτό που μας τρομάζει; Η δυσαρμονία είναι ένα παράθυρο, μια ρωγμή σε μια ελαφρώς διαφορετική πραγματικότητα. Αυτό μας ξενίζει τόσο πολύ. Αυτό διαταράσσει τα νερά που μας περιβάλλουν. Ό,τι καλείται αρμονικό είναι μονάχα ό,τι συμφωνεί με το λογισμικό μας. Όσοι από σας είχατε διαβάσει το προαναφερθέν άρθρο για τις 31 λειτουργίες ενός ήρωα μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας, θα εντοπίσατε οπωσδήποτε ομοιότητες των σημείων του Προππ με τα στάδια εξέλιξης πολλών και αγαπημένων ιστοριών. Ακόμη και των δικών σας. Θα τις εντοπίσατε και θα σας φάνηκε εντυπωσιακό το γεγονός ότι η πλοκή σας οδηγούσε να στείλετε τους ήρωές στα στάδια αυτά. Λες και τις γνωρίζατε (και τις γνωρίζατε, σας βεβαιώ. Απλώς δεν το γνωρίζατε ότι τις γνωρίζετε). Επιλέγετε για τους ήρωές σας δοκιμασίες, αντιξοότητες, επιλέγετε τις αδιέξοδες (αρχικά) καταστάσεις που θα κληθούν οι ήρωές σας να ξεπεράσουν τον εαυτό τους προκειμένου να ανταπεξέλθουν. Όλη αυτή η διαδικασία είναι μύηση (η λέξη μυώ σχετίζεται με την κατήχηση, τη σταδιακή αποκάλυψη ενός τελετουργική και άρα, με την περιορισμένη όραση του ατόμου προς μύηση. Μύω = κλείνω τα μάτια, και θυμηθείτε: μύωψ = ο άνθρωπος με την περιορισμένη όραση), τόσο για σας όσο και για τον ήρωα (και εννοείται για τον αναγνώστη). Μύηση είναι το να οδηγούμαστε κάπου με μάτια κλειστά, να προχωράμε δηλαδή με όπλο όλα όσα περιέχονται στην ψυχή μας και με εμπιστοσύνη στις θείες δυνάμεις όσον αφορά στο που ακριβώς προχωράμε. Περίπου σαν τον τρελό στους θριάμβους των ταρώ. Ο λόγος που επιχειρώ να αντιστοιχήσω την πορεία ενός ήρωα με τους θριάμβους των ταρώ δεν είναι φυσικά να αποδείξω τις μαντικές δυνάμεις των καρτών (στις οποίες προσωπικά δεν πιστεύω). Αλλά καθώς φαίνεται οι Θρίαμβοι πηγάζουν, ακριβώς όπως οι λειτουργίες του Προππ, ακριβώς όπως τα σύμβολα που απαντώνται σε κάθε θρησκεία, από την ίδια θάλασσα των αρχετύπων, νομίζω πως αξίζει τον κόπο να τους μελετήσουμε. Ή σωστότερα, να μελετήσουμε την ιστορία που έχουν να μας πουν. Την ιστορία που πιθανότατα κάποια στιγμή γράψαμε και εμείς οι ίδιοι. Και το ταξίδι του ήρωά μας ξεκινάει… Ο Τρελός. Ο αριθμός μηδέν. Μηδέν, άρα κύκλος. Άρα όλα μαζί. Άρα το τίποτα. Το μηδέν είναι η μήτρα από όπου θα γεννηθούν όλα τα πράγματα. Ο τρελός είναι ασήμαντος και αθώος και γεμάτος εμπιστοσύνη για τη ζωή που ανοίγεται μπροστά του. Είναι αγαθός και ετοιμάζεται να κάνει ένα άλμα πίστης στο κενό. Είναι τρελός, επειδή δεν θα καθίσει στα αυγά του. Θα μπλέξει στην περιπέτεια που θα τον βάλουμε να μπλέξει. Είναι τρελός, επειδή θα ξεκινήσει αμέριμνος την πορεία του μέσα στην ιστορία μας και πάντως ανίδεος για τα όσα πρόκειται να του συμβούν. Και τελικά, μήπως αυτό δεν ισχύει παντού; Αν καθίσουμε να ψιλολογούμε πάντα το πώς και το γιατί, δεν θα κάνουμε ποτέ το πρώτο βήμα για οτιδήποτε. Ο Μάγος. Η αρσενική εκδήλωση. Ο σοφός που θα επηρεάσει τον ήρωά μας, ο μέντοράς του, ο δάσκαλό του, ο άνθρωπος που θα χαράξει ένα ρουνικό γράμμα σε μια φρεσκοβαμμένη, στρογγυλή, πράσινη χομπιτίσια πόρτα. Ο Μάγος επίσης είναι η γνώση και η παραίνεση. Η ενέργεια της λογικής που θα κινητοποιήσει τον ήρωά μας. ο Μάγος είναι η συνειδητή απόφαση ότι ναι, μπορώ και θέλω να το κάνω αυτό το ταξίδι. Η Μάγισσα. Η θηλυκή εκδήλωση. Μπορεί να είναι καλή, μπορεί αν είναι επικίνδυνη. Μπορεί να είναι και τα δύο, δηλαδή απλώς ανεξιχνίαστη. Η θηλυκή αρχή είναι (ή φαντάζει) ανεξιχνίαστη σε κάθε περίπτωση. Η Μάγισσα (ή η αρχιέρεια) είναι το ένστικτο, η διαίσθησή μας. Χωρίς την οποία διαίσθηση ο ήρωάς μας επίσης δεν μπορεί να προχωρήσει μακριά. Η Αυτοκράτειρα. Συνήθως, συμβολίζει τη μητέρα. Μία καλή γυναίκα που θα περιθάλψει τον ήρωά μας και θα του παρέχει ό,τι χρειάζεται για να προχωρήσει, με μια πιο γήινη ποιότητα όμως από αυτήν της αρχιέρειας. Η Αυτοκράτειρα μπορεί επίσης να είναι η γυναίκα που ο ήρωας επιθυμεί να κερδίσει. Ο Αυτοκράτορας. Αν δεν είναι ο Αυτοκράτορας της χώρας που θα γυρέψει από τον ήρωά μας να του φέρει τις εφτά γλώσσες του θεριού, μπορεί να είναι η δυνατότητα του ήρωα να γίνει τρανός και σπουδαίος ο ίδιος. Μπορεί να είναι η πατρική φιγούρα, η κάποιες φορές δυναστική. Μπορεί να σημαίνει τον κακό νόμο και την καταπίεση που ακριβώς επειδή έχει αυτές τις βαριές και δυναστικές ποιότητες θα ωθήσει τον ήρωά μας να συνεχίσει το ταξίδι του. Ο Ιεροφάντης. Ιεροφάντης σημαίνει δέσμευση και ιερή υποχρέωση. Ο ήρωας υπόσχεται να αναλάβει την αποστολή του. Μπορεί και στον εαυτό του. Μπορεί και να εξαναγκάζεται. Πάντως ο ιεροφάντης συνάδει με την υπόσχεση, με τους όρκους, με ό,τι μας επιβάλλουν ως ευθύνες είτε εξωτερικοί παράγοντες είτε οι ίδιες μας οι επιλογές. Οι Ερωτευμένοι. Ο ήρωάς μας ερωτεύεται, αν δεν είναι ήδη ερωτευμένος. Πάντως η μοίρα θα το φέρει να διασταυρώσει τα βήματά του με την εκλεκτή της καρδιάς του. Είναι το έπαθλό του, σε κάποιες ιστορίες. Ή αυτό που νομίζει ως έπαθλό του. Ή απλώς ένας έρωτας που θα προωθήσει την ιστορία μας, χρήσιμος για να παρέχει στον ήρωά μας ό,τι χρειάζεται τη δεδομένη στιγμή (ανάπαυλα, πληροφορίες, κάποιο όπλο, κάποια νέα δοκιμασία, κάποια συμβουλή ή μαγικό αντικείμενο. Εφοδιασμός και προμήθεια μαγικού μέσου κατά τον Προππ.) Το Άρμα. Θρίαμβος, ναι. Πρώτες νίκες, ίσως. Ενδεχομένως η μετακίνηση του ήρωα με κάποιο μέσο. Πάντως κίνηση. (Μετακίνηση, κατά τις λειτουργίες του Προππ) Μία διαδικασία μέσα από την οποία ο ήρωάς μας κάνει αισθητή την παρουσία του. Η Δύναμη. Αλίμονο αν ο ήρωάς μας δεν κατέχει δύναμη. Πάνω στο ταξίδι του θα χρειαστεί να αποδείξει τη δύναμη και την αξία του με κάθε τρόπο. Όχι πάντα ευχάριστο, κι ίσως όχι πάντα με τρόπο που να συνάδει πάντα με ό,τι θεωρούμε ηθικό. Πάντως η Δύναμη εδώ μας υπενθυμίζει ότι ο ήρωας έχει δυνατότητες που δοκιμάζονται, προκαλώντας το ενδιαφέρον και το θαυμασμό του αναγνώστη. (Η λειτουργία της Πάλης, κατά τον Προππ) Ο Ερημίτης. Ο ήρωας συνεχίζει μόνος. Μπορεί να διασταυρώνεται ο δρόμος του με το δρόμο ενός ασκητή, ενός πλάσματος (θηλυκού ή αρσενικού) αποτραβηγμένου από τον κόσμο που κάποια πληροφορία θα του δώσει, κάποια υπόδειξη θα του κάνει, κάποια προφητεία θα του παρέχει. Ο Ερημίτης λοιπόν μας μιλάει είτε για κάποιον όντως ασκητή / μοναχό/ γέροντα που θα συναντήσει ο ήρωας, είτε για τον ίδιο τον ήρωα, που θα βρεθεί στην πιο μοναχική φάση του ταξιδιού του. Ο Ερημίτης, όπως και ο Μάγος και η Αρχιέρεια, μπορούν να ταυτιστούν με τις λειτουργίες του Δωρητή στην κατάταξη του Προππ. Ο Τροχός της Τύχης. Κάτι συμβαίνει πολύ δραστικό. Η δράση κλιμακώνεται. Κάτι αναπάντεχο θα φέρει τα πάνω κάτω στην πορεία του ήρωα, κάποια ανατροπή για καλό ή για κακό (δικό του, αλλά για καλό της ιστορίας μας σε κάθε περίπτωση). Ο τροχός γυρίζει, η δράση προχωρά με τρόπο που θα μας κινήσει νέο ενδιαφέρον για τη μοίρα του ήρωα. Η Δικαιοσύνη. Ο ήρωας τα καταφέρνει να ισορροπήσει το γύρισμα του τροχού. Ακόμη μία νίκη. Μία κάποια ισορροπία. Και προχωράμε στον Κρεμασμένο. Ο Κρεμασμένος έχει την έννοια της θυσίας. Ο ήρωας κάτι πρέπει να θυσιάσει, κάτι πρέπει να χάσει. Κάπου πρέπει να αφεθεί να τον βλάψουν και να υπομείνει, ανήμπορος να αντιδράσει. Ο Κρεμασμένος, αν και αδρανής, έχει να διδάξει στον πολεμιστή μας ένα από τα πιο χρήσιμα μαθήματα. Ο Θάνατος. Ένας θάνατος, μία μη αναστρέψιμη απώλεια. Που ωστόσο θα δώσει την δυνατότητα στον ήρωα να κάνει το επόμενο βήμα. Να μετρήσει ακόμη μία φορά τις αντοχές του. Ό,τι πεθαίνει αφήνει πάντα καινούριο χώρο για αυτό που πρόκειται να γεννηθεί. Η Εγκράτεια. Το μάθημα του κρεμασμένου, σε συνδυασμό με το μάθημα του θανάτου. Ο ήρωας ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του και με τι μέτρο πρέπει να δράσει για να συνεχίσει την αποστολή του. Η Εγκράτεια επίσης δηλώνει πως κάποιο αντικείμενο που κερδήθηκε νωρίτερα, κάποια συμβουλή, κάποια πληροφορία ή προειδοποίηση ή προφητεία ξεκινά να βρίσκει το αντίκρισμά της στον υλικό κόσμο. Ξεκινά να πραγματώνεται και να διαφαίνεται ο αρχικός στόχος του ήρωα. Ο Διάβολος. Διάβολος σημαίνει πειρασμός. Ψεύτικες υποσχέσεις και σχέσεις εξάρτησης. Ο ήρωας θα συναντήσει τον πειρασμό σε πολλά σημεία της πορείας του. Το Δαχτυλίδι τον ζητά να γίνει ο καινούριος κύριός του. Ο Νταρθ Σίντιους θα προκαλέσει τον Άνακιν να εναγκαλιστεί τη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης. Ο Μπάστιαν Μπάλταζαρ Μπουξ θα χάσει τον εαυτό του εξαιτίας της αδηφάγας ανάγκης του να εκπληρώσει την κάθε μια του επιθυμία. Τέλος πάντων, πιάσατε το νόημα. Ο Πύργος. Αν ο ήρωας κάνει το λάθος να υποπέσει στον πειρασμό, η καταστροφή θα τον χτυπήσει. Ξαφνικά και απότομα, ίσως όχι αμέσως, πάντως η συνέπεια της πράξης του (ή της απραξίας) θα πέσει πάνω του συντριπτική σαν κεραυνός. Το Αστέρι. Το Αστέρι συμβολίζει την αλήθεια, την ειλικρίνεια, επίσης έναν καλό φίλο που μπορεί να βοηθήσει τον ήρωα στην ώρα της ανάγκης του. Επίσης τον μικρό σπινθήρα ελπίδας που μπορεί, μέσα από τις στάχτες που άφησε ο Πύργος, να ξανασηκώσει τον ήρωα στα πόδια του. Το Αστέρι συμβολίζει τη θεία καθοδήγηση, είτε είναι όντως θεϊκή, είτε προέρχεται από κάποιο πνεύμα συγγενικού προσώπου, είτε από κάποιο στοιχειακό, είτε απλώς από μια ανάμνηση, σαν την εικόνα της Γκαλάντριελ που ξανάδωσε ελπίδα στον σκοτισμένο νου του Φρόντο μέσα στο άντρο της Σέλομπ. Η Σελήνη. Η Σελήνη είναι ασαφής και ομιχλώδης. Έχει να κάνει με όλα όσα θα αντιμετωπίσει ο ήρωάς μας και που θα προέρχονται όμως κυρίως από της δικιάς του ψυχής τα πιο ζοφερά σκοτάδια. Ό,τι είναι κρυμμένο, θα αναδυθεί. Όποια κρυφή αμαρτία, όποια σκέψη δεν ομολόγησε ποτέ στον ίδιο τον εαυτό του θα βγει στην επιφάνεια, και θα κληθεί να την αντιμετωπίσει. Η Σελήνη έχει να κάνει με τον εσωτερικό μας λαβύρινθο, από τον οποίο θα πρέπει με κάποιον τρόπο να διαφύγουμε. Η Σελήνη σχετίζεται με την αυτογνωσία. Ο Ήλιος. Η θεραπεία. Το φως του ήλιου καυτηριάζει οτιδήποτε σαθρό και ασθενές. Το φως του ήλιου επαναφέρει την υγεία και την ορθή κρίση. Μετά την περιπλάνηση στον προσωπικό του λαβύρινθο, ο ήρωας βρίσκει το δρόμο του και βγαίνει δυνατότερος στο φως της ημέρας. Η Κρίση. Η Κρίση μιλά για μία ριζική αλλαγή. Στις λειτουργίες του Προππ το στάδιο αυτό ταυτίζεται με τη μεταμόρφωση. Με την αποκατάσταση επίσης. Ο ήρωας αποκαθαίρεται από οτιδήποτε τυχόν άφησε πάνω του η αποστολή του και κερδίζει τον Κόσμο. Ο Κόσμος είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του κύκλου. Στις λειτουργίες του Προππ το στάδιο αυτό ταυτίζεται με το Γάμο. Ο ήρωας έχει περάσει από στάδια και δοκιμασίες, έχει αντιμετωπίσει εξωτερικά και εσωτερικά σκοτάδια. Ο ήρωας παντρεύεται την αγαπημένη του (αν αυτό ήταν το ζητούμενο) κάθεται στο θρόνο (επίσης αν αυτό ήταν το ζητούμενο) και πάντως σώζει όλα όσα αξίζουν να σωθούν. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για την ιστορία των Θριάμβων των ταρώ, δηλαδή των 22 καρτών της Μεγάλης Αρκάνας. Θα σας πω μονάχα πως η ομοιότητα με την εξέλιξη των ηρώων μέσα στις ιστορίες με εντυπωσιάζει. Φαίνεται πως κάθε ιστορία και κάθε άνθρωπος καλείται, κάποια στιγμή στη ζωή του, να πραγματώσει ένα παρόμοιο ταξίδι. (Ένα φιλικό τιπ: όταν ξεμένετε τελείως, μα τελείως από έμπνευση, ανοίξτε μπροστά σας τρεις κάρτες ταρώ και προσπαθήστε να αφηγηθείτε την ιστορία που θα σας πούνε. Αν δεν έχετε, τυπώστε τες από το διαδίκτυο. Πιστέψτε με. Θα εκπλαγείτε.)
  15. 5 points
    Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα Τρεκάκιας, αλλά το συγκεκριμένο μου αρέσει αρκετά. Ναι, τα πρώτα δύο παραήταν πρόλογος, αλλά χορταστικός και δυνατός. Εμένα με ψήνει να το συνεχίσω πάντως.
  16. 5 points
    Μια παράξενη φιγούρα στοιχειώνει το Μετρό της Αθήνας. Στη γιορτή της Λιαστής, οι Εννέα υποδέχονται τo αλαφροΐσκιωτο παιδί. Και στην καρδιά της σεληνιακής Βάσης, η αστροναύτης Ελένα Σαλβιέρι μεταμορφώνεται, κάτω από τις ακτίνες του Ηνίοχου. Ο Άνθρωπος με τα Χίλια Πρόσωπα είναι πίσω σου. Την ώρα της Έκλειψης, κοίτα να κρυφτείς πριν όλα αλλάξουν. Σε αυτή την ανθολογία fantasy, τρόμου κι επιστημονικής φαντασίας, συγκεντρώνονται όλες οι βραβευμένες ιστορίες που γράφτηκαν για τους δυο πρώτους Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς του ΦantastiCon. Εδώ θα ταξιδέψετε με το τρένο στον Γεροδιάβολο, θα δείτε τον ξένο στον καθρέφτη σας, θα μάθετε γιατί ο Κύριος Τέλειος δεν μένει πια εδώ. 18 ξεχωριστές αφηγήσεις, 18 διαφορετικά μονοπάτια στην καρδιά της λογοτεχνίας του Φανταστικού. Τίτλος: Ιστορίες του ΦantastiCon: Ο άνθρωπος με τα Χίλια πρόσωπα, Η Έκλειψη Συγγραφείς: Δημήτρης Δελαρούδης, Θάνος Φιλάνης, Νατάσα Παυλίτσεβιτς, Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, Αχιλλέας Χριστοδούλου, Γιώργος Λαγκώνας, Γρηγόρης Φεϊζατίδης, Αταλάντη Ευριπίδου , Γιώργος Σαουλίδης, Ζαχαρίας Λαζαρίδης, Αθανάσιος Γερακόπουλος, Μηλέβα Αναστασιάδου, Γιώργος Μεσημέρης, Γιάννης Καρατσιώρης, Νίκη Σπανού, Κωστής Ανετάκης, Μαγδαλινή Κορδορούμπα Εκδόσεις: Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων του Φανταστικού - ΦantastiCon Σελίδες: 212 Τιμή: tba Είδος: Ανθολογία Φαντασίας, Επιστημονικής Φαντασίας, Τρόμου Επετειακή έκδοση με περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, θα διατίθεται στις 7-8 Οκτωβρίου στο ΦantastiCon (HAU - Μασσαλίας 22, Αθήνα)
  17. 5 points
    Το διήγημά μου Αυτά τα λέσια συμμετέχει στην ανθολογία διηγημάτων Zombie στην Ελλάδα, που μόλις κυκλοφόρησε. Επίσης, με περισσή περηφάνια, να πω ότι το διήγημα αναδείχτηκε πρώτο στον ομότιτλο διαγωνισμό των εκδόσεων iwrite. Στην ανθολογία συμμετέχουν διηγήματα κι άλλων συμφορουμιτών. Συγχαρητήρια σε όλους!
  18. 4 points
    Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε τον χρόνο σας για να διαβάσετε και να σχολιάσετε την ιστορία μου, το εκτιμώ. Ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για το παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του το οποίο να προσφέρει με ένα ελαφρώς αλληγορικό ύφος διασκέδαση, πλάκα και καναδυό διδακτικά μηνύματα. Εγώ διασκέδασα κι ελπίζω να πέτυχα τον σκοπό μου να διασκεδάσατε κι εσείς.
  19. 4 points
    Όνομα Συγγραφέα: Κοσμάς Είδος: φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3850 χωρίς τίτλο και τέλος Αυτοτελής; ναι Σχόλια: : Εϊναι η συμμετοχή μου στον 46ο διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας Φαντασίας με θέμα: Η Κατάρα. Αφιερωμένη στον φίλο Alkinem που έφυγε νωρίς... Αρχείο: Το γυάλινο κάστρο.docx
  20. 4 points
    Συγχαρητήρια στον νικητή! Μπράβο στα παιδιά! Και του χρόνου!
  21. 4 points
    Συγχαρητήρια, Solonor, και μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες.
  22. 4 points
    OMG! Δεύτερη θέση; Μουά;;;; Λοιπόν δεν ξέρω τι να πω! Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά, στον Αντώνη που τον ψήφισα και εγώ πρώτο...στον Μορφέα και στην Αταλάντη που μας έβαλε σε σκέψεις με το καταραμένο της θέμα! Θερμές ευχαριστίες και στον Μέσμερ που συμμέτρησε με την πυργοδέσποινα και βέβαια σε όλους όσους διάβασαν/ ψήφισαν /σχολίασαν! Και εις άλλα με υγεία!!!
  23. 4 points
    Ξεκινώντας να διαβάσεις την Εξορία του Προσώπου, θα βρεθείς να ακολουθείς μια ρουτίνα. Μια ρουτίνα τόσο ρουτινιάρικια, που δε χρειάζεται παρά μόνο τις ελάχιστες, τις κατά το δυνατόν λιγότερες λέξεις για να την περιγράψεις. Την ξέρεις αυτήν την ρουτίνα, δε χρειάζεται να πεις περισσότερα πράγματα γι’ αυτήν. Όταν αυτή η ρουτίνα διακόπτεται, δεν ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Επίσης δεν ξέρεις γιατί διαταράσσεται η ρουτίνα σου, αφού αυτά που περιγράφονται είναι μέρος της ίδιας της ζωής. Και πάλι, λίγες λέξεις θα χρειαστείς. Λίγα βλέμματα, λίγα νοήματα ίσως. Αδιάφορα, κάποιες φορές. Κι όταν όλο το οικοδόμημα της κανονικότητάς σου καταρρέει μέσα σε στάχτη και μπουχό, πνίγεται από την πείνα του στομαχιού και των γεννητικών οργάνων, τότε δεν έχεις χρόνο για πολλές κουβέντες, ένα τράβηγμα από το μανίκι, ένα σβήσιμο του ηλεκτρικού, αρκούν, τι νόημα έχουν οι περιγραφές, αφού την πείνα δεν μπορούν να κορέσουν; Κι ύστερα το ίδιο σου το σώμα σε απορρίπτει και τότε τι να πεις πια; Τι σου μένει να πεις όταν πια άνθρωπος δεν είσαι; Μην περιμένετε την κατάλληλη στιγμή για να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Όλες οι στιγμές είναι κατάλληλες γι’ αυτό, γιατί περιέχει τα απολύτως απαραίτητα. Κι ενώ στα χέρια άλλων, αυτή η στέγνια η λεκτική θα ήταν σκέτη καταστροφή, για τον Παναγιώτη Μ. Ζερβό είναι ο μόνος δρόμος. Άλλος θα χρειαζόταν σάλτσα για να καλύψει τα κενά του. Ο Παναγιώτης ξέρει πως θα ήταν καλύτερα να παρουσιαστεί μπροστά σας ξεκάθαρος, λιγόλογος, σταράτος. Χωρίς να του λείπει τίποτε, αλλά και χωρίς να μουδιάζει το αναγνωστικό σας αισθητήριο με περιττούς βερμπαλισμούς. Θα σας παρασύρει στον εφιάλτη που μπορεί κανείς να ζήσει καταμεσίς στον Πειραιά που γνωρίζουμε. Και θα σας αρέσει.
  24. 4 points
    Τίτλος: John Smith: Αναπαυτής Συγγραφέας: Γιώργος Κωστόπουλος Εκδόσεις: Πηγή Σελίδες: 308 Έτος έκδοσης: 2017 Κριτική: Τον Μάιο του 2015 είχα διαβάσει και απολαύσει το "Εξιλέωση", ένα άκρως ψυχαγωγικό και βίαιο μετά-αποκαλυπτικό γουέστερν με στοιχεία φαντασίας και τρόμου. Το είχα αγοράσει κυρίως χάρη σ'ένα σχόλιο του Μιχάλη (aka nihilio) που με διάφορες λέξεις-κλειδιά με έψησε για τα καλά. Τώρα αγόρασα το "John Smith: Αναπαυτής" από το ΦantastiCon 2017 χωρίς να έχω διαβάσει κανένα απολύτως σχόλιο. Εφόσον είχα μείνει άκρως ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος από το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα, γιατί να μην αγόραζα το επόμενο, από την στιγμή μάλιστα που περίληψη και εξώφυλλο με προετοίμασαν για κάτι δυνατό; Λοιπόν, με το "Εξιλέωση" ο Γιώργος Κωστόπουλος έδειξε πολλά καλά στοιχεία, το ίδιο συνέβη και με το παρόν βιβλίο. Σίγουρα ο συγγραφέας έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα βιβλία και τα κόμικς που έχει διαβάσει, από τις ταινίες και τις σειρές που έχει παρακολουθήσει και από τα βιντεοπαιχνίδια που έχει παίξει. Πολλά στοιχεία από τον κόσμο, τα γεγονότα και τους χαρακτήρες του βιβλίου μου θύμισαν άλλα έργα. Όμως ο συγγραφέας έχει την δική του ιστορία να πει και την λέει πολύ καλά. Πραγματικά πολύ καλά. Έχει φαντασία, ιδέες και μπόλικο ταλέντο και κατάφερε με χαρακτηριστική ευκολία και άνεση να με παρασύρει στο συναρπαστικό, σκοτεινό και αρκετά τρομακτικό κόσμο του πρωταγωνιστή, John Smith. Για την ιστορία δεν θα γράψω κάτι, όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο πιο καλά θα είναι. Άλλωστε, όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς πριν πιάσει το βιβλίο, υπάρχουν στο οπισθόφυλλο. Τι μου άρεσε στο βιβλίο: Ο φοβερά συναρπαστικός κόσμος της ιστορίας, οι σκηνές δράσης, βίας και υπερφυσικού, η όλη απίστευτη ατμόσφαιρα -που είναι όσο σκοτεινή, υποβλητική και ανατριχιαστική χρειάζεται για να κρατήσει στην τσίτα τον αναγνώστη καθ'όλη την διάρκεια της ανάγνωσης-, ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας, η οποία χωριζόταν σε μικρότερες υπό-πλοκές/αποστολές που όλες μαζί δημιούργησαν ένα ενιαίο, πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό σύνολο και σκιαγράφησαν τον συμπαθητικό και χτυπημένο από την μοίρα πρωταγωνιστή. Επίσης η γραφή είναι εξαιρετικά εθιστική, ευκολοδιάβαστη και... λειτουργική, με δυνατές και ρεαλιστικές περιγραφές των σκηνικών και των διαφόρων γεγονότων. Σε κανένα σημείο δεν ένιωσα την γραφή να χωλαίνει, σε κανένα σημείο δεν ένιωσα βαρεμάρα ή κούραση. Από την αρχή μέχρι το τέλος με κράτησε στην τσίτα. Αρνητικά υπάρχουν; Χμ, μπορεί και να υπάρχουν. Ίσως χρειάζονταν περισσότερες πληροφορίες για τον κόσμο της ιστορίας, για την "Αδελφότητα" και την "Εταιρεία" και τον τρόπο λειτουργίας τους, για την φύση του κακού, για την ταυτότητα και την προϊστορία του πρωταγωνιστή. Και κάποιος περίεργος που μπορεί να ξεψειρίσει την ιστορία μπορεί να μην πειστεί από κάποια γεγονότα, από κάποια κίνητρα των χαρακτήρων και από κάποια στοιχεία του κόσμου. Ποιος ξέρει. Προσωπικά, πάντως, δεν νιώθω ότι συνάντησα αρνητικά στοιχεία που να μου χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση. Και το λέω πολύ ειλικρινά αυτό. Το βιβλίο δεν είναι τέλειο, είναι όμως τίμιο ως προς τις προθέσεις του, ευκολοδιάβαστο, ενδιαφέρον, εθιστικό, συναρπαστικό, ψυχαγωγικό. Είναι ένα βιβλίο που προτείνω στους λάτρεις της σκοτεινής φαντασίας, του τρόμου, γενικά του ευρύτερου Φανταστικού. 8.5/10
  25. 4 points
    Λοιπόν, επειδή τις επόμενες μέρες θα είμαι λίγο χαμένος και δεν θα είμαι εδώ (με την ευρύτερη χωροχρονική έννοια) για τα αποτελέσματα, να πω από τώρα ότι, παρά τις λίγες συμμετοχές, ήταν ένας καλός διαγωνισμός που μας έδωσε ενδιαφέρουσες ιστορίες, κάποιες εκ των οποίων πιστεύω ότι μπορούν να σταθούν κι εκτός διαγωνισμού (που από δημιουργικής πλευράς είναι και το σημαντικότερο). Αν και θα επανέλθω, μπράβο σε όλα τα παιδιά που γράψανε κι ευχαριστίες σε όσους μας διάβασαν/αναμένεται να διαβάσουν κι άφησαν κάποιον σχόλιο. Κι επειδή τι σόι Μορφέας θα 'μουνα αν δεν έβλεπα και κανά προφητικό όνειρο, συγχαρητήρια και στ@ νικητ@, όπου για λόγους σασπένς δεν θα αποκαλύψω από τώρα. Αν και απείχε πολύ από τα αναγνωστικά μου γούστα (και την έβαλα μια θέση πάνω από τη δικιά μου για να την χαντακώσω), οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν η καλύτερη και της άξιζε η νίκη.
  26. 4 points
    Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμύθι-μύθι-μύθι Βία; Καλέ όχι Σεξ; Άπαπα Αριθμός Λέξεων: Αυτοτελής; Εντελώς Σχόλια: 3ο Βραβείο στον διαγωνισμό Come Write In του Φantasticon και μια ιστορία που θέλω να κάνω κανονικό παιδικό βιβλίο κάποια στιγμή. Αρχείο: Ο άντρας ήταν πιο αρχαίος απ’ τον χρόνο κι η γενειάδα του έφτανε ως το πάτωμα. Οι λίγοι που ήξεραν γι’ αυτόν τον έλεγαν Αίσωπο – μα αυτό ήταν τίτλος κι όχι όνομα. Το όνομά του είχε ξεχαστεί μαζί με την αλήθεια για την προέλευση των ανθρώπων και την γνώση του τι ήταν οι θεοί και πώς δημιουργούνταν. Ο Αίσωπος ζούσε στη Βιβλιοθήκη κι όλη μέρα σουλάτσαρε νωχελικά στους διαδρόμους της, ξεσκονίζοντας τα ράφια με το πιστό του φτερό που ποτέ δεν σκονιζόταν και σκουπίζοντας αφηρημένα το δάπεδο με τα μακριά του μούσια (των οποίων η άκρη, κατά παράδοξο τρόπο, κατόρθωνε να μένει πάντοτε λευκή και καθαρή). Η Βιβλιοθήκη στην Άκρη του Χρόνου, όπως την αποκαλούσαν οι γνώστες και οι μύστες, ήταν το μέρος στο οποίο βρισκόταν συγκεντρωμένη η γνώση όλων των συμπάντων και όλων των εποχών. Βιβλία γραμμένα κι άγραφα, σε περγαμηνή και σε χαρτί, ακόμη και σε κάτι τόσες δα μπίλιες, όσο ένα χαλίκι μικρές. Ο Αίσωπος δεν θυμόταν πότε είχε βρεθεί πρώτη φορά στη Βιβλιοθήκη ούτε ποιος τον είχε ορίσει φύλακα και φροντιστή της. Μα ήταν ένα καθήκον που εκτελούσε με αφοσίωση και αγάπη, γνωρίζοντας πως, όσα χρόνια κι αν ζούσε – κι είχε ήδη ζήσει πολλά, γιατί ο Αίσωπος δεν ήταν άνθρωπος όπως εσείς κι εγώ, δεν θα του έφταναν για να διαβάσει τα πάντα. Στη Βιβλιοθήκη δεν ξημέρωνε ούτε νύχτωνε κι οι ώρες δεν κυλούσαν όπως αλλού. Το φως που έμπαινε απ’ τα ψηλά, θολωτά παράθυρα της οροφής ήταν ιδανικό για διάβασμα: απαλό και γλυκό, ξεκούραστο για τα μάτια του γέροντα, μα όχι τόσο ξεκούραστο που να τον παίρνει ο ύπνος την ώρα που μελετούσε. Είναι, λοιπόν, αδύνατο να προσδιορίσουμε τι μέρα και τι ώρα ήταν όταν έξω απ’ τη βαριά, δίφυλλη πόρτα της Βιβλιοθήκης που σπάνια άνοιγε, ακούστηκαν κλάματα. Ο Αίσωπος ταράχτηκε και σήκωσε το κεφάλι του από τη Συγκριτική Μαχαμπαράτα, που ο Φαριάτ Πατέλ δεν είχε προλάβει να εκδόσει ποτέ. Ήταν ενδιαφέρον σύγγραμμα, αν και κάπως δυσκοίλιο για τα γούστα του Αισώπου. Μακράν πιο ενδιαφέρουσα ήταν η παρουσία ενός μωρού έξω απ’ τη Βιβλιοθήκη του. Έτσι, άφησε τον Φαριάτ Πατέλ κατά μέρος και βγήκε να ερευνήσει. Στο πλατύσκαλο υπήρχε πράγματι ένα βρέφος, φασκιωμένο και τυλιγμένο με μια πλεκτή κουβέρτα στα χρώματα του γαλαξία. Θα αναρωτιέστε, ίσως, τι έβλεπε ο Αίσωπος βγαίνοντας στο κατώφλι της Βιβλιοθήκης – μιας και η Βιβλιοθήκη, όπως ήδη εξηγήσαμε, βρισκόταν στην Άκρη του Χρόνου. Δυστυχώς, θα συνεχίσετε να αναρωτιέστε γιατί ακόμη κι εγώ, που είχα την τύχη να βαδίσω στους διαδρόμους της και να συνομιλήσω με τον γέροντα, δεν τόλμησα ποτέ να κοιτάξω έξω απ’ την κεντρική πόρτα. Κανείς, άλλωστε, δεν έρχεται στη Βιβλιοθήκη από κει, ούτε και φεύγει. Σχεδόν κανείς, γιατί το μωρό δεν θα μπορούσε να έχει φτάσει εκεί μονάχο του. Παρ’ όλα αυτά, μονάχο ήταν όταν το βρήκε ο Αίσωπος και το περιμάζεψε. Και τι να ‘κανε, δηλαδή; Να το άφηνε απ’ έξω να κλαίει και να του χαλάει την ησυχία; Το παιδί το έβγαλε Φρίξο κι ήταν ένα έξυπνο αγόρι που μάθαινε γρήγορα και μεγάλωνε γρηγορότερα. Είδε κι απόειδε κάποτε ο Αίσωπος με τον μικρό, που χοροπηδούσε σαν μαϊμού από ράφι σε ράφι κι έπαιζε βώλους με τα βιβλία του μέλλοντος, κι έβγαλε από την αποθήκη του τη Μπου. Η Μπου ήταν μια μικρή, μεταλλική αράχνη, τροφοδοτούμενη με αιθερική ενέργεια, κι αμέσως έγινε η καλύτερη φίλη του Φρίξου – όχι πως είχε και πολλές άλλες επιλογές, δηλαδή. Την αράχνη την είχε δωρίσει κάποιος κάποτε στη Βιβλιοθήκη για να βοηθάει με την τακτοποίηση των βιβλίων, μα είχε πάρει τ’ αφτιά του Αισώπου με την πολυλογία της κι έτσι έπαψε να τη χρησιμοποιεί. Μια χαρά τα κατάφερνε και μόνος του. Όσο κι αν γκρίνιαζε ο Αίσωπος, τον Φρίξο τον αγαπούσε και, κάπου μέσα του, υποπτευόταν ότι η ώρα του πλησίαζε κι ότι το παιδί θα τον διαδεχόταν στα καθήκοντα και στον τίτλο. Καμιά φορά, αναρωτιόταν μήπως το μωρό είχε δημιουργηθεί από τη Βιβλιοθήκη γι’ αυτόν τον σκοπό ακριβώς και μήπως ο ίδιος είχε εμφανιστεί έτσι στον προηγούμενο Αίσωπο, εκείνον που πλέον δεν θυμόταν. Πάντα υπήρχε ένας Αίσωπος στη βιβλιοθήκη, να προσέχει τα χρονικά των κόσμων. Αυτές τις υποψίες, ο γέροντας δεν τις μοιραζόταν με τον Φρίξο – που όχι μόνο δεν είχε ηρεμήσει, με τη συντροφιά της Μπου, αλλά είχε γίνει σωστό αγρίμι πια, μα του ανέθετε όλο και περισσότερα καθήκοντα σχετικά με τη Βιβλιοθήκη. Και, πράγμα παράξενο, όσο ατσούμπαλος κι ατίθασος κι αν ήταν ο μικρός, τα βιβλία τα αγαπούσε και ποτέ δεν τα είχε βλάψει πραγματικά, ούτε καν όταν τις χρησιμοποιούσε για τα αποτυχημένα ζογκλερικά του. Ο Αίσωπος σπάνια κοιμόταν, όμως όποτε το έκανε, άφηνε τον Φρίξο στο πόδι του. Έτσι είχε συμβεί κι εκείνη τη μέρα που ίσως να ήταν νύχτα, στην Άκρη του Χρόνου. «Βαριέμαι» διαμαρτυρήθηκε η Μπου με τη μεταλλική φωνή της, που θύμιζε κροτάλισμα κερμάτων. «Τόση ώρα το κοιτάς, τράβα το, καμιά φορά, να παίξω κι εγώ»! Ο Φρίξος την αγνόησε, αφοσιωμένος στην παρατήρηση του μικρού βουνού από βιβλία μπροστά του. Έπρεπε να τραβήξει το κατάλληλο, διαφορετικά όλα θα κατέρρεαν και θα έχανε το παιχνίδι. Δεν ήθελε να τον κερδίσει πάλι η Μπου. Εκείνη τη στιγμή, όμως, κάτι του τράβηξε την προσοχή. Ήταν τρεχαλητό μικρών ποδιών, φλαπ φλαπ, στο μαρμάρινο πάτωμα της Βιβλιοθήκης. Στράφηκε ξαφνιασμένος κι ίσα που πρόλαβε να δει μια φιγούρα σκυφτή και στραβοκάνα να εξαφανίζεται σε μια τρύπα στο έδαφος, μισοσέρνοντας ένα βιβλίο μεγάλο όσο η ίδια. «Μπου! Τρέχα!» φώναξε κι όρμησε πίσω απ’ τον καλικάντζαρο, σίγουρος ότι η φίλη του θα τον ακολουθούσε. Ήξερε πως ήταν καλικάντζαρος γιατί τους είχε δει στα βιβλία. Όσο για το πώς είχε βρεθεί εκεί και τι γύρευε, πρέπει να σας πω ότι έτσι εμφανίζονται όλοι στη Βιβλιοθήκη – ξαφνικά κι απρόσμενα και μόνο όταν στ’ αλήθεια το έχουν ανάγκη. Αγόρι και αράχνη πήδησαν στην τρύπα. Η πτώση ήταν σύντομη και προσγειώθηκαν σ’ ένα φρεσκοσκαμμένο λαγούμι. Ήταν σκοτεινά, μα το ξετρελαμένο γέλιο του καλικάντζαρου κάπου μπροστά τους διαβεβαίωσε πως βρίσκονταν στον σωστό δρόμο. «Μπου;» είπε ο Φρίξος, κι αμέσως ο χώρος φωτίστηκε από ένα απαλό, γαλαζωπό φως που τύλιγε την αιθερική καρδιά της συντρόφου του. «Επιτέλους, μια περιπέτεια!» αναφώνησε η Μπου και ο Φρίξος, παρόλο που από καιρό μουρμούραγε ότι βαριόταν στη Βιβλιοθήκη και ήθελε να ζήσει τις ιστορίες που λέγαν τα βιβλία, όχι απλώς να τις διαβάζει, δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί πώς θα γυρνούσαν πίσω και πόσο θα θύμωνε ο Αίσωπος αν μάθαινε ότι είχε κλαπεί ένα από τα βιβλία του. Το πρόβλημα με τη Βιβλιοθήκη ήταν ακριβώς το γεγονός πως βρισκόταν στην Άκρη του Χρόνου. Αν ο καλικάντζαρος αυτός είχε κλέψει κάτι από το παρελθόν της φυλής ή του κόσμου του, η ζημιά θα ήταν αμελητέα – παρότι ο Αίσωπος δεν θα τον εμπιστευόταν ποτέ ξανά να προσέξει μόνος του τη Βιβλιοθήκη. Αν, όμως, είχε κλέψει κάτι από το μέλλον, αυτό θα έφερνε στη Βιβλιοθήκη ένα από τα μυθικά χρονικά κύματα για τα οποία ο δάσκαλός του τον είχε προειδοποιήσει τόσες και τόσες φορές. «Πρέπει να τον βρούμε και να πάρουμε πίσω το βιβλίο, Μπου» είπε στη φίλη του, προσπαθώντας να ακουστεί λιγότερο φοβισμένος απ’ όσο ήταν. Κι η Μπου κατάλαβε όσα σκεφτόταν ο Φρίξος και, για μια και μοναδική φορά στη μακριά, αιθερική ζωή της, σώπασε και προχώρησε μπροστά, φωτίζοντας το λαγούμι. Ποιος ξέρει πόσο περπάτησαν και πόσο βαθιά μέσα στη γη βρέθηκαν. Ίσως να ήταν μέρες, ίσως μήνες, ίσως και χρόνια. Συνηθισμένος στους ρυθμούς της Βιβλιοθήκης, ο Φρίξος άργησε να καταλάβει ότι πεινούσε. Κι όταν το κατάλαβε, βέβαια, δεν είχε τίποτα να φάει, κι αυτό χειροτέρεψε την πείνα του. Το φως της Μπου είχε ατονήσει και σύντομα έσβηνε εντελώς. Η καρδιά της χρειαζόταν φόρτιση. Ο καλικάντζαρος που έψαχναν είχε χαθεί από καιρό, μα εκείνοι δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να περπατάνε στον χωματένιο διάδρομο. Να περπατάνε και να περπατάνε και να περπατάνε. Κάποια στιγμή, ο Φρίξος σκόνταψε σε κάτι και σωριάστηκε φαρδύς πλατύς κατάχαμα. Η Μπου χρειάστηκε να πλησιάσει αρκετά για να φωτίσει τον καλικάντζαρό τους, δεμένο χειροπόδαρα, αναίσθητο και γυμνό απ’ όλα του τα υπάρχοντα. Κάποιος τον είχε ληστέψει – άλλωστε, η κλεψιά κι η σκανταλιά ήταν στη φύση αυτών των πλασμάτων, έτσι είχε πει ο Αίσωπος, έτσι λέγαν και τα βιβλία. Μόνο το βιβλίο δεν του ‘χαν πάρει. Εκείνο κειτόταν πεταμένο δίπλα του, κλειστό και λερωμένο με χώματα και πατημασιές καλικάντζαρων. Ευθύς, ο Φρίξος ένιωσε ψηλότερος και πιο γενναίος από ποτέ. Σηκώθηκε, ξεσκονίστηκε κι έσκυψε να πιάσει το βιβλίο. Με το που τ’ ακροδάχτυλά του άγγιξαν το εξώφυλλο, βρέθηκε ξανά πίσω, στη Βιβλιοθήκη. Η Μπου κατέρρευσε στο πλάι του, σβηστή. Θα τη φόρτιζε σε λίγο. Καθάρισε όπως μπορούσε το βιβλίο με την άκρη του πουκαμίσου του. Τα Χρονικά του Σκοτεινού Άρχοντα, έγραφε απ’ έξω. Με την καρδιά του να χτυπά ξέφρενα, ο Φρίξος κοίταξε πρώτα τριγύρω μην και τον έπιανε ο Αίσωπος και μάντευε την περιπέτειά του, κι έπειτα το άνοιξε. Ο άντρας ήταν πιο αρχαίος απ’ τον χρόνο κι η γενειάδα του έφτανε ως το πάτωμα, διάβασε. Συνέχισε να διαβάζει, μέχρι που έφτασε στο όνομά του κι αμέσως πέταξε το βιβλίο πέρα, σαν να τον είχε κάψει. Μα, πριν περάσει πολλή ώρα, πήγε ξανά κοντά του και το έκρυψε κάτω απ’ τα ρούχα του και το πήγε στο δωμάτιό του. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία του Αισώπου Γ’, του Σκοτεινού, αυτού που σκλάβωσε τα σύμπαντα σε κάθε μήκος και πλάτος της ύπαρξης και του χρόνου. Ποιος γράφει τα βιβλία της Βιβλιοθήκης δεν το ξέρω, ούτε γνωρίζω αν είναι γραμμένα από πάντα ή αν γράφονται καθώς διαβάζονται. Μα η ιστορία έτσι αρχίζει και τη συνέχειά της την ξέρετε. Δεν χρειάζεστε εμένα να σας την πω. Αν θέλετε να τη διαβάσετε, παρ’ όλα αυτά, συνεχίστε την ανάγνωση και θα μάθετε περισσότερα για τον Φρίξο που έγινε Αίσωπος και τη φίλη του τη Μπου, που ποτέ δεν ξαναφόρτισε, και το φονικό που έβαψε με αίμα τα άσπιλα μάρμαρα της Βιβλιοθήκης. Όλα αυτά τα είδα να συμβαίνουν και τα κατέγραψα. Κι ίσως, τελικά, να ήταν το δικό μου βιβλίο εκείνο που έκλεψε ο καλικάντζαρος.
  27. 4 points
    Του χρόνου ο Μάστερτον, θα είναι επίσημος προσκεκλημένος στο Fantasmagoria που θα γίνει στην Θεσσαλονίκη 21+22 Απριλίου! Ελπίζω να τα καταφέρω να ανέβω αυτή την φορά!
  28. 4 points
    Αφού πούλησα το ένα μου νεφρό και έβαλα ενέχυρο το σπίτι, αγόρασα από το ΦantastiCon τα παρακάτω: 01. Π. Μ. Ζερβός - Η εξορία του προσώπου (εκδόσεις Night Read) 02. Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη - Μέσα απ'το γυαλί (εκδόσεις Mamaya) 03. Δημήτρης Δελαρούδης - Ο Ιός της Βαβέλ (εκδόσεις Λυκόφως) 04. Δάμτσιος/Δημητριάδης - Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών (εκδόσεις Λυκόφως) 05. Γιώργος Κωστόπουλος - John Smith: Αναπαυτής (εκδόσεις Πηγή) 06. Γιώργος Μεσολογγίτης - Η εκδίκηση του Ιάσονα Λεμονιάτη (εκδόσεις Rising Star) 07. Γιώργος Μεσολογγίτης - Martin Hellwood (εκδόσεις Rising Star) 08. Συλλογικό - Ιστορίες με εξωγήινους (εκδόσεις Ωρόρα). Ναι!!! 09. Συλλογικό - Ιστορίες με πλάσματα από μέταλλο (εκδόσεις Ωρόρα). Επιτέλους! 10. Κάρεν Κέλερ - Εκτελεστής (εκδόσεις Jemma Press) 11. Κάρεν Κέλερ - Το αίμα του δράκου (εκδόσεις Jemma Press) 12. Κάρεν Κέλερ - Αθάνατος (εκδόσεις Jemma Press) 13. Bryan Talbot - Grandville (εκδόσεις Jemma Press) Για όλα τα παραπάνω, έδωσα συνολικά 103€. Όλοι στους διάφορους πάγκους πολύ ευγενικοί και συμπαθείς, ενώ μερικοί μου έκοψαν και κάτι για... στρογγυλοποίηση! Μακάρι να είχα παραπάνω χρόνο για περισσότερο ψάξιμο στα διάφορα δρώμενα, αλλά και να γνωρίσω περισσότερα άτομα. Και μακάρι να μπορούσα να αγοράσω περισσότερα βιβλία. Ήταν να πάρω τρία-τέσσερα ακόμα, αλλά, γαμώτο, συγκρατήθηκα - βλέπετε, περιμένω πολλές νέες κυκλοφορίες στις επόμενες βδομάδες... Αλλά, εντάξει, θα τα βρω και στα βιβλιοπωλεία, δεν χάθηκε ο κόσμος! Επίσης ευχαριστώ πολύ τον T.C.Cook που μου έδωσε το "Η αλήθεια του Αλιγάτορα" του Μάσιμο Καρλότο (εκδόσεις Καστανιώτη), ένα βιβλίο που έψαχνα καιρό. Φυσικά θα του το ανταποδώσω κάποια στιγμή στο μέλλον!
  29. 4 points
    Midnight Tides Φτάνοντας στη μέση αυτής της μεγαλειώδης σειράς, ο Steven Erikson αλλάζει και πάλι περιοχή, ταξιδεύοντάς μας αυτή τη φορά βαθιά μέσα στα εδάφη των Tiste Edur, σε μια ιστορία που μας πηγαίνει πίσω στην αρχή, πριν τα κεντρικά γεγονότα της Αυτοκρατορίας του Malazan, βλέποντας για πρώτη φορά από κοντά τις ζωές τους και τις διαμάχες τους ενάντια των εχθρών τους, αλλά φέρνοντάς μας επίσης και μέσα σε μια πιο ανάλαφρη περιπέτεια με μπόλικο χιούμορ, νέους χαρακτήρες, όπως επίσης και ένα νέο μεγάλο πόλεμο που θα σημαδέψει τον κόσμο. Πολύ καιρό πριν, την εποχή των Γηραιών Θεών, οι Tiste Edur πολεμούσαν στο πλευρό των Tiste Andii ενάντια στους εχθρούς τους - μέχρι που προδόθηκαν από αυτούς που μπορούσαν να αποκαλέσουν συγγενείς, αφήνοντάς τις φυλές τους σκορπισμένες σε μια άγνωστη γη. Απέναντι από το βασίλειο του Lether που, μέσα από την συνεχώς επεκτεινόμενη δύναμή του, έχει καταβροχθίσει όλες τις νότιες περιοχές· ένα βασίλειο που, όπως έχει μακρά προφητευτεί, μια Αυτοκρατορία θα αναγεννηθεί από μέσα της στο τέλος του Έβδομου Κλεισίματος και θα ανυψωθεί πάνω απ’ όλους. Σήμερα, μετά από δεκαετίες εχθροπραξιών, οι φυλές των Tiste Edur έχουν επιτέλους ενωθεί κάτω από την κυβέρνηση του Μάγου Βασιλιά, φέρνοντάς μια ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους τους, και αναζητώντας να κάνουν μια συνθήκη με τους νότιους επεκτατιστές πριν να είναι πολύ αργά. Όμως η ειρήνη έχει εκβιαστεί σ’ ένα τρομερό τίμημα, και σύντομα ένας νέος πόλεμος θα ξεκινήσει - ένας πόλεμος που θα συντρίψει τα πάντα στο πέρασμά του. Από την πτώση του Scabandari, του Πατέρα Ίσκιου, οι Tiste Edur έχουν ζήσει μια μοναχική ζωή, πολεμώντας σε πολέμους χωρίς νόημα, και ο Trull Sengar, ο δεύτερος γιος των Sengar, έχει προσπαθήσει να προστατέψει την οικογένειά του όσο καλύτερα μπορούσε παρ’ όλο που, ανάμεσα στους συγγενείς τους, θεωρείτε αδύναμος. Αλλά τώρα, με τον Μάγο Βασιλιά να έχει ενώσει τις φυλές, κάνοντας τους ανθρώπους τους δυνατότερους ενάντια στους νότιους επεκτατιστές όπως κανένας άλλος δεν κατάφερε πριν, μια λύση θα πρέπει να βρεθεί στη συνθήκη τους με τους Letherii για να λήξει αυτή η φαινομενικά αιώνια διαμάχη. Ωστόσο όταν ο Trull, καθώς θα γυρνάει πίσω από το τελευταίο του ταξίδι στις ακτές των συνόρων τους, πέσει πάνω σε μια ομάδα πλοίων των Letherii, βλέποντάς τους να θερίζουν τα δικά τους ζώα, θα επιστρέψει στους συγγενείς του με ένα μήνυμα που μπορεί πολύ εύκολα να καταστρέψει αυτή τη συνθήκη μια και καλή, όπως ακόμα και να τους βάλει μέσα σ’ ένα μεγάλο πόλεμο. Αναλαμβάνοντας μια αποστολή από τον Μάγο Βασιλιά, ο Trull και τα αδέρφια του θα ταξιδέψουν στο βορρά, μέσα στα άγνωστες παγωμένες περιοχές για να αναζητήσουν ένα αντικείμενο που μπορεί να τους βοηθήσει ενάντια στους Letherii· ένα όπλο μιας μεγάλης δύναμης που μπορεί ακόμα να αλλάξει και τον κόσμο. Όμως, όταν αυτό το ταξίδι θα αποδειχθεί στη πορεία πιο δύσκολο απ’ ότι περίμεναν, βρισκόμενοι ενάντια με απροσδόκητους εχθρούς, αυτό που θα ανακαλύψουν θα αλλάξει τις ζωές τους και αυτές των συγγενών τους για πάντα, φέρνοντας από τα βάθη του παρελθόντος μια δύναμη που μπορεί κάλλιστα να τους καταστρέψει όλους. Ανάμεσα στις φυλές των Tiste Edur, για τον Udinaas - έναν Letherii σκλάβο στο νοικοκυριό των Sengar - η ζωή δεν του έχει φερθεί καθόλου καλύτερα καθώς, προσπαθώντας να επανορθώσει για τα χρέη της οικογένειάς του, αυτός και οι άνθρωποι του βρέθηκαν αιχμάλωτοι ενάντια στην άγρια δύναμη των Edur, βάζοντας τους σε μια ζωή υπηρεσίας και δυστυχίας χωρίς τέλος. Ανάμεσα στους σκλάβους, ωστόσο, η Πουπουλένια Μάγισσα - μια μάντης των πλακιδίων - έχει καταφέρει να φέρει μια ελπίδα, έστω και μικρή, και να καταφέρει στις συγκεντρώσεις της να τους κάνει να ξεχνάνε τα βάσανά τους για λίγο. Όμως όταν στην τελευταία της συγκέντρωση της επιτεθεί ένα Wyval, ένα από τους γόνους του Starvald Demelain, ο Udinaas - θέλοντας να τη σώσει πάση θυσία - θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή για να τη προστατέψει· μια πράξη που, σύντομα, θα τον φέρει ενάντια σ’ ένα κόσμο όπως δεν θα είχε ποτέ του ονειρευτεί, αλλάζοντας την ζωή του για πάντα, αλλά και φέρνοντάς τον και μέσα σ’ ένα πεπρωμένο που θα τον βάλει βαθιά μέσα στις μηχανογραφίες των θεών. Από την άλλη μεριά, η Seren Pedac - μια οδηγός στην υπηρεσία του Buruk του Χλομού - έχοντας αναλάβει να καθοδηγήσει την αντιπροσωπεία του Lether για τον διακανονισμό της συνθήκης μεταξύ των δύο δυνάμεων, θα βρεθεί αντιμέτωπη στο ταξίδι αυτό με τις δικές της προκλήσεις για την εκπλήρωσή της συμφωνίας της. Αλλά, όταν συμβεί κάτι εντελώς απροσδόκητο εν μέσω των τάξεων των Tiste Edur, και η συνθήκη αυτή αποδειχθεί πιο δύσκολη στην πραγματοποίησή της απ’ ότι περίμεναν, θα βρεθεί χαμένη μέσα σε ένα μεγάλο πόλεμο, και μια περιπέτεια που θα την φέρει ενάντια με θανάσιμους εχθρούς αλλά και με ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο. Ενώ τα τρία αδέρφια των Beddict: ο Hull, που θέλησε να αναζητήσει ένα διαφορετικό πεπρωμένο στα εδάφη των Edur - και την εκδίκησή του, o Tehol, ένας κλέφτης - τώρα ζώντας σαν ζητιάνος - που έχει τα δικά του σχέδια για την πόλη του Letheras, και ο Brys, που τίμησε το όνομα της οικογένειάς του - και αυτό του βασιλιά του - όπως κανένας άλλος, θα βρεθούν, και αυτοί, μέσα στις δικές τους περιπέτειες, φέρνοντάς του ενάντια με εχθρούς που μπορούν κάλλιστα να ισοπεδώσουν όλα όσα ήξεραν. Ωστόσο, όταν μια δύναμη φαίνεται να ξυπνάει στα βάθη ενός Οίκου του Azath, θέλοντας τίποτε άλλο από το να φέρει το χάος, και οι ήρωες δεν καταφέρουν να ξεπεράσουν τις προσωπικές τους διαμάχες εν μέσω αυτού του πολέμου, μια αρχαία ύπαρξη θα αναδυθεί πάνω στον κόσμο· μια ύπαρξη που μπορεί να φέρει την καταστροφή στα εδάφη τους, και ακόμα και σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλά επίπεδα, το Midnight Tides είναι ένα αρκετά διαφορετικό βιβλίο από τα προηγούμενα της σειράς, που θα μπορούσε κάλλιστα να δουλέψει και σαν ένα prequel, καθώς ο Steven Erikson - παίρνοντας έμπνευση από το House of Chains - μας πηγαίνει πίσω στην αρχή, πριν τα κεντρικά γεγονότα της Αυτοκρατορίας του Malazan, φέρνοντάς μας βαθιά μέσα στο παρελθόν του Trull Sengar που κατάφερε πολύ εύκολα να ξεχωρίσει με την δικιά του, μυστηριώδη προσωπικότητά του - όπως επίσης δείχνοντάς μας για πρώτη φορά τους λόγους που τον απομόνωσαν από τους συγγενείς του. Παρ’ όλο που, σίγουρα, ο Trull είναι ο μοναδικός οικείος χαρακτήρας που επιστρέφει - καταλαμβάνοντας ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας - ο Erikson δεν αποτυγχάνει στο να φτιάξει και πάλι μερικούς νέους χαρακτήρες που καταφέρνουν να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον και να σε πάρουν μαζί τους στις περιπέτειές τους, κάνοντάς σε ακόμα και να τους αγαπήσεις μέσα από τους περίεργους τρόπους τους. Η ιστορία, πράγματι, δεν είναι τόσο δυνατή όσο τα προηγούμενα βιβλία, δείχνοντας ότι πολλές φορές δεν επιτυγχάνει στο να φτάσει την μαγεία που δημιούργησε ο Erikson από την αρχή της σειράς, αλλά αυτό, μέχρι το τέλος του βιβλίου, αποδεικνύεται λανθασμένο καθώς, μέσα από ένα λιγότερο σκοτεινό και περισσότερο χιουμοριστικό στυλ, καταφέρνει να φτιάξει μια ακόμα μεγαλειώδης ιστορία, επεκτείνοντας την φαντασία του - αυτή την πραγματικά πολύπλοκη φαντασία του - ακόμα περισσότερο απ’ όσο μας έχει δείξει μέχρι τώρα, χτίζοντας πάνω σ’ αυτή την απέραντη κοσμοπλασία με μια ανώτερη δεξιοτεχνία και προετοιμάζοντας μας ταυτόχρονα για τις επόμενες μεγάλες περιπέτειες των πρωταγωνιστών. Σαν μια τελευταία παρατήρηση, το βιβλίο φαίνεται να προκαλεί μερικές ασυνέπειες στο χρονοδιάγραμμα - ειδικά με την πλοκή του Trull - αλλά, με τον Erikson να έχει μπροστά του ένα τόσο δύσκολο έργο στο να συνδέσει όλες αυτές τις πλοκές και υπο-πλοκές μαζί, είναι στο τέλος αναμενόμενο ότι κάτι τέτοιο μπορεί πολύ εύκολα να συμβεί - και εντελώς κατανοητό. Κλείνοντας, το Midnight Tides αποδεικνύεται ένα αρκετά διαφορετικό βιβλίο, με τον Steven Erikson να φέρνει εδώ ένα πιο ανάλαφρο στυλ, αλλά να γίνεται γρήγορα ένα ακόμα εθιστικό ανάγνωσμα καθώς μας πηγαίνει σε νέες περιοχές, ταξιδεύοντάς μας - μέσα από ένα μεγάλο πόλεμο - μέσα σε μια ιστορία επικής κλίμακας που θα αλλάξει το μέλλον του κόσμου, αλλά καταφέρνοντας επίσης να φτιάξει και μερικούς νέους πρωταγωνιστές που επιτυγχάνουν στο να σε μαγέψουν με τους πανούργους και ύπουλους - και κάποιες φορές ακόμα και γελοίους - τρόπους τους, και να σε πάρουν μαζί τους μέσα στις μεγαλειώδεις περιπέτειές τους.
  30. 4 points
    Χα! Μιλάτε για το Sffnowrimo, κι εγώ πριν λίγο έκανα λογαριασμό στο NanoWrimo κυρίως γιατί η ιστορία που έχω στα σκαριά τον τελευταίο καιρό είναι (μάλλον) ερωτικό θρίλερ και δεν ξέρω αν θα ήθελα να δηλώσω συμμετοχή με κάτι τέτοιο στο sffnowrimo, παρόλο που εδώ και λίγο διάστημα μου τσιμπάει τις σκέψεις μια urban fantasy ιστορία. χμ.. choices...
  31. 3 points
    Πολλά συγχαρητήρια στον νικητή, αλλά και σε όλους τους συμμετέχοντες για τις ιστορίες, για το κέφι και για την όμορφη ατμόσφαιρα. Έπιασα σωστά όλο το πόντιουμ, πράγμα που μου συμβαίνει σπάνια. Ευχαριστούμε την Αταλάντη για την εξαιρετική ιδέα και όλους τους συμμετέχοντες για τις όμορφες ιστορίες. Και προφανώς, ευχαριστούμε πάντα τους αφανείς εργαζόμενους που βάζουν πλάτη για να πηγαίνει καλά ο κάθε διαγωνισμός.
  32. 3 points
    Θέλω να ευχαριστήσω θερμά () όλα τα παιδιά που διάβασαν την ιστορία μου, και να επισημάνω πως σύντομα σκοπεύω να απαντήσω σε όλα τα σχόλια (μόλις το επιτρέψουν οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις). Θέλω επίσης να τονίσω πως, ασχέτως προτιμήσεων (ή διάστασης απόψεων), αφουγκράζομαι με προσοχή το feedback της κοινότητας, φιλτράρω τις πληροφορίες που μου παρέχονται και γενικώς θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμη την όλη διαδικασία. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, το εκτιμώ πραγματικά!
  33. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γρηγόρης Δημακόπουλος Είδος:Φαντασία Βία; Λίγη Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3850 (Χωρίς τον τίτλο και τους αστερίσκους) Αυτοτελής; Όχι Σχόλια: Η συμμετοχή μου στον 46ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: Fantasy, με Θέμα «Κατάρα». Διήγημα βασισμένο σ' έναν κόσμο που γεννήθηκε με αφορμή τον περυσινό διαγωνισμό, και που σκοπεύω να αναπτύξω σε κανονικό βιβλίο κάποια στιγμή στο μέλλον. Όσοι επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για το background και την κοσμοπλασία, μπορούν να διαβάσουν την ιστορία του φόρουμ "Δυστυχία". Αρχείο: word & pdf (στο τέλος του διηγήματος θα βρείτε τα αρχεία) Ο πρώτος φύλακας. «Σίρα; Είσαι καλά;» Εκείνη δεν απάντησε. Απέμεινε να κοιτά έξω από το δακρυσμένο τζάμι, με σκυμμένο το κεφάλι. Στα δάχτυλα της ένιωθε ακόμη την υγρασία από τις σταγόνες που είχε σκουπίσει· σταγόνες που έπεφταν από το γείσο του παραθύρου και νότιζαν το μάρμαρο της ποδιάς. Έξω η βροχή ακόμα να κοπάσει. Μια αραχνοΰφαντη κουρτίνα μουντού λυκόφωτος κάλυπτε τις ερημιές της ανατολής, μα σιμά στη δύση, ο κυανόχρους ορίζοντας είχε μετατραπεί σ’ ένα ρήγμα ξεφτισμένου φωτός· ένα ρήγμα που αλλοιωνόταν από τις ανταύγειες του δειλινού, μια νουθεσία εφήμερης ανάπαυλας που σηματοδοτούσε την εξοικείωση με την παρηγοριά της νύχτας. Η μέρα χρονοτριβούσε, αρνούνταν να υποχωρήσει στην υποταγή που υποσχόταν το σκοτάδι. Ένα βουβό και θλιβερό τοπίο, στολισμένο από το ράπισμα της πλαγιαστής βροχής, αυτό είχε γίνει η στέρφα πλαγιά και τα αδειανά χωράφια. Το σκιάχτρο έγερνε παραδομένο· είχε νικηθεί ολοσχερώς από το αγέρι. «Τι έπαθες;» Εκείνη δεν γύρισε να τον κοιτάξει. «Δεν είμαι καλά. Νιώθω πως φταίω σε κάτι». Ο Κένσεχ την κοίταξε προβληματισμένος. «Έχεις άσχημο προαίσθημα για κάτι;» «Νιώθω στεναχωρημένη». Για μια στιγμή, δίστασε. «Με κάνει να νιώθω άσχημα. Με πιέζει. Μου λέει συνέχεια δυσάρεστα πράγματα». Το ύφος του Κένσεχ άλλαξε. Θυμωμένος, πήγε να πει κάτι, μα εκείνη τον πρόλαβε: «Τη λυπάμαι όμως. Μην αρχίζεις». Ο άντρας της στένεψε επικριτικά τα μάτια και σηκώθηκε όρθιος. Το βλέμμα του δεν άλλαξε, μα όπως την πλησίασε, την αγκάλιασε σφιχτά από πίσω. Αμέσως η Σίρα ένιωσε το βάρος στο στήθος της να αλαφραίνει. Πάντα είχε αυτή την επιρροή πάνω της, τα δυνατά χέρια του να τυλίγονται προστατευτικά γύρω της, να την κάνουν να νιώθει ακόμη κοριτσάκι. Αναστέναξε και το άσχημο προαίσθημα καταλάγιασε. Παρόλο ταύτα ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί. «Είναι κατατρεγμένοι πρόσφυγες. Τους λυπάμαι. Έχουν το παιδάκι τους τυφλό». Ο Κένσεχ δεν πείστηκε. «Αναζητά μια φίλη. Κάποιον που να νοιαστεί για εκείνη». «Την έπιασα να τριγυρνά έξω από το σπίτι Σίρα. Άκουσε με: κάτι κακό έχει στο μυαλό της». «Θέλει μονάχα έναν άνθρωπο να την ακούει». «Εκμεταλλεύεται τον οίκτο σου. Θέλει ελεημοσύνη. Λεφτά». «Καλά, πόσο αναίσθητος έχεις γίνει; Δεν λυπάσαι το παιδάκι τους;» «Έχω δικό μου παιδί να νοιαστώ. Ούτε εμείς μεγαλώνουμε τη Χάνα μέσα στα πλούτη, και ξέρεις πολύ καλά πως τίποτα δεν μας περισσεύει. Δουλεύω σαν σκυλί και μετά βίας τα βγάζουμε πέρα». Η Σίρα δεν μίλησε. Το άσχημο προαίσθημα αναζωπυρώθηκε από τις τύψεις. Ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι, να συμφωνήσει μαζί του, να δραστηριοποιηθεί, να δώσει σημασία στο ένστικτο της. Να οχυρωθεί. Δεν έκανε τίποτα όμως· κι αυτό ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να είχε κάνει. * * * Οι μήνες πέρασαν. Δεν είχαν και τόσο σημασία. Τα κακά που τους βρήκαν τους ανάγκασαν να πουλήσουν το σπίτι και να μείνουν στη τρώγλη που έμενε η Νίνα και η οικογένεια της. Εκείνοι είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης μετά το αναίτιο φονικό. Η Χάνα δεν μπορούσε να πει πως ένιωθε στεναχωρημένη. Ποτέ δεν τους είχε συμπαθήσει. Είχαν μια κακία στο βλέμμα, μια σκληράδα ανησυχητική. «Που είναι η μαμά;» μονολόγησε. «Δεν νιώθω καθόλου καλά σήμερα». Θα είναι πάνω. Θα φροντίζει τον μπαμπά. Παραπατούσε στον σκοτεινό διάδρομο του ισογείου. Καιγόταν απ’ τον πυρετό. Τα χέρια της είχαν ξεφλουδίσει, η δίψα που την βασάνιζε ήταν εφιαλτική. Το χειρότερο απ’ όλα όμως ήταν πως η όραση της είχε θολώσει. Έβλεπε τα πάντα μέσα από ένα βρώμικο γυαλί. Ένιωθε παράξενα σήμερα… αποστασιοποιημένη. Στο όνειρο που την ξύπνησε τα ζώα, οι άνθρωποι, τα έντομα, όλος ο κόσμος, την απέφευγαν σαν να ήταν λεπρή. Μπορούσε να το διαισθανθεί, όπως ακριβώς νιώθει εκείνος που αντιλαμβάνεται πως ο οικοδεσπότης βιάζεται να τον ξεφορτωθεί. Η Χάνα συνοφρυώθηκε κι ένιωσε τα μάτια της να δακρύζουν, πράγμα που έκανε τα δωμάτια να φαντάζουν ακόμη πιο μουντά. Οι αισθήσεις της άρχισαν να παραπαίουν. «Τα χέρια μου! Καίνε..!» Το κορίτσι τρέκλισε και σωριάστηκε άτσαλα στο δάπεδο. «Μαμά! Βοήθεια!» Δεν άκουσε ποτέ το γδούπο της πόρτας, ούτε τα ποδοβολητά στη σκάλα. Βύθιση. Αιφνίδια μεταβολή στον κόσμο. Μαύρο σκοτάδι άρχισε να την τυλίγει. Αναμιγνύονταν άτακτα με το χώρο, όπως το αίμα στο νερό. Ό,τι ήξερε, έπαψε μεμιάς να υπάρχει, μετουσιώθηκε σ’ έναν κόσμο ξένο. Μια αλλοιωμένη εκδοχή της πραγματικότητας μορφώθηκε μπροστά της, μια λανθάνουσα συστοιχία ύπαρξης που βρήκε τρόπο να εισχωρήσει στην αντίληψη της. Τα ένστικτα της άρχισαν να ουρλιάζουν. Εμβρόντητη, άρχισε να κοιτά τριγύρω. Η γη είχε μεταμορφωθεί σε κάτι που παραμόρφωνε τη συμμετρία, που διέκοπτε κάθε φυσική αλληλουχία. Η Χάνα ένιωσε τη διάρθρωση των διαστάσεων να συνθλίβει τα φυσικά όρια που προστάτευαν τη Δημιουργία. Αισθάνθηκε με κάθε λεπτομέρεια την πλέξη των αισθήσεων που θα όριζαν από εδώ και το εξής τη μοίρα της. Κτύποι ακούγονταν. Και βοή. Κάποιος ανάσαινε βαριά. Κάτι απαίσιο αναδυόταν μέσα από τη γη. Μια αποφορά εμετική. Όχι, δεν ήταν πνοή..! Ήταν ο αέρας. Παλλόταν λες κι ήταν ζωντανός. Το κορίτσι άρχισε να τουρτουρίζει. «Θεοί, είναι τόσο παγωμένος!» Που βρίσκομαι; Πως βρέθηκα εδώ; Τι είναι τούτος ο κόσμος; Η Χάνα αντίκρισε τον Σκιώδη Κόσμο να αλληλεπιδρά μαζί της, να νοθεύει την εγγύτητα του χώρου, να συγχωνεύεται μαζί της. Μαύρο χιόνι έπεφτε τριγύρω, τρεμόπαιζε ράθυμα, σκοτεινή φλόγα απαθανατισμένη σε ολόλευκο φόντο. Η ουδετερότητα που στιγμάτιζε την κορυφή του αλλοιωμένου χώρου περιγελούσε καθετί απτό και γήινο, μόλυνε τα χρώματα και την υφή των πάντων, έκανε την ανάμνηση της ζεστασιάς να φαντάζει έννοια φευγαλέα, ιεροπρεπή ευχή για τους αδαείς. Η γη από κάτω είχε γίνει βούρκος. Που πήγε το καλοκαίρι; «Γιατί ο ουρανός είναι τόσο κοντά; Συμπιεσμένος… ραγισμένος;» Τα νέφη και η σκοτεινιά που μάστιζαν το ψεύτικο στερέωμα την έκαναν να αναριγήσει από τον φόβο. Βρισκόταν σε μια ρημαγμένη μαύρη ύπαιθρο, μα το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν πόσο ασφυκτικά ένιωθε. Ο αγέρας – αν ήταν αγέρας αυτός που φυσούσε – αναδεύονταν χαοτικά, αλλοπρόσαλλα, κηλίδωνε το περιβάλλον. Και το βάθος! Τερατώδες..! Ασύμμετρο σε σχέση με τις υπόλοιπες διαστάσεις..! Τη συντάρασσε με το ψεύδος του… και το πόσο αληθινό έμοιαζε. «Ανάσα, να πάρω μια ανάσα. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Ονειρεύομαι. Ακούω τα δέντρα να θροΐζουν, μα αυτά που βλέπω είναι άρρωστα, δεν έχουν φύλλα. Πω πω, δείχνουν τόσο ζωντανά». «Τι είναι καλή μου;!» φώναξε ανήσυχα η Σίρα, καθώς έσπευσε κοντά της. «Τι συμβαίνει;» «Που είσαι μαμά;» «Δεν με βλέπεις;» Η φωνή της ήταν μεγεθυμένη. Η ακοή της, καθ’ έναν αλλόκοτο τρόπο, είχε οξυνθεί. Η Χάνα ένιωσε το άγγιγμα της μάνας της και στιγμιαία πλημμύρισε από ανακούφιση. Ανακούφιση που έδιωξε η ξαφνική σιγή. «Τα μάτια σου. Τι έπαθαν τα μάτια σου;!» Η Σίρα άγγιξε το μέτωπο της. «Ζεματάς ολόκληρη!» Η Χάνα δεν μίλησε. Αντίκριζε τώρα τα ερείπια ενός άλλου κόσμου. Σκιές ίπτανται από πάνω. Ένα μικρό παιδί ήταν θαμμένο στα συντρίμμια. Ένας τυφλός γέρος με μαύρα ράσα πάσχιζε να το απεγκλωβίσει. Πτώση. Μούδιασμα ξανά. Αιματοκύλισμα από μαύρο μύρο. Συντριβή, ομίχλη, που πριν διαλυθεί, άρχισε να υφαίνει σχήματα παράξενα και όγκους υπαρκτούς. «Τώρα είμαι αλλού. Σ’ ακούω, σε νιώθω δίπλα μου, μα κινούμαι… αλλού. Είμαι αλλού μαμά». «Τι λες;» «Είμαι μισή εδώ, μαζί σου, και μισή αλλού. Οι αισθήσεις μου… έχουν εισβάλει σε κάποιον άλλο χώρο». «Που;» ρώτησε διστακτικά εκείνη. «Είμαι σε μια σήραγγα. Χαμένη στα σκοτάδια». Η Σίρα πάγωσε. Το κορίτσι της έλεγε ασυναρτησίες. Δίπλα της, η Χάνα επεξεργαζόταν αμίλητη την κεντρική αρτηρία του μαύρου δρόμου. Κάθε μικρή λεπτομέρεια, τις χαρακιές, τα νέφη της εγκλωβισμένης σκόνης, τα σταυροδρόμια. Βρισκόταν εκεί αληθινά· δεν βίωνε ψευδαισθήσεις. Οι τριγμοί, το μέγεθος και η βαθύτητα της κοκάλινης στοάς την έκαναν να νιώσει τρόμο αληθινό. Ήταν αχανής… ατελείωτη. Ένα αμάγαλμα από συγκεχυμένες, χωνευτές αβύσσους. Που να οδηγούν άραγε; Σε τι βάθη στοιχειωμένα; «Από κάτω…» ψέλλισε το κορίτσι. Άρχισε να ασθμαίνει. Οι σφίξεις της καρδιάς της τάχυναν. «Βλέπω κι άλλους κόσμους! Τον έναν πάνω στον άλλο, όπως όταν κοιτάς τον πυθμένα του νερού. Αναδεύονται. Σκιρτούν. Είναι καμωμένοι από κάτι απτό… κάτι ζωντανό». «Τι λες κορίτσι μου; Δεν βγάζουν νόημα αυτά που λες». Σιγή· η Χάνα κρατούσε την αναπνοή, λες και παρατηρούσε κάτι. Βυθιζόταν ξανά. «Κάτι σεργιανίζει στα σκοτάδια», σιγοψιθύρισε. «Τι;» «Κάτι απαίσιο..! Με βλέπει! Με κυνηγάει! Τρέχω, τρέχω τώρα! Όχι – όχι, δεν τρέχω· αιωρούμαι… κυλώ». Η Σίρα δεν ήξερε τι να πρωτοπεί. «Παραμιλάς. Έχεις παραισθήσεις. Χάνα, κάτι συμβαίνει στα μάτια σου!» «Τώρα είμαι σε μια κρύπτη. Βλέπω νερό που στραφταλίζει. Κάτι πιάνω. Ένα δόρυ. Μαύρο. Είναι τόσο όμορφο, τόσο παράξενο… παραμορφώνει το νερό. Κάτι γράφει πάνω. Τη λέξη… Καταδίκη». Η Χάνα άρχισε να ουρλιάζει σπαρακτικά, γεμάτη οδύνη. «Τι συμβαίνει;!» φώναξε έντρομη η Σίρα. «Μαμά! Κόβομαι στα δυο! Αααααααααχ! Βοήθεια! Σώσε με, δεν θέλω να πεθάνω!» Με χέρια που έτρεμαν, καταπνίγοντας τον λυγμό που της έφρασσε την αναπνοή, η Σίρα πήρε την κόρη της αγκαλιά, φωνάζοντας σε βοήθεια όσο πιο δυνατά μπορούσε. Με τον Κένσεχ σε κωματώδη κατάσταση, δεν υπήρχε κανείς στο σπίτι να τη βοηθήσει. * * * «Λένε πως είσαι η τελευταία μάγισσα που έχει απομείνει», είπε η Σίρα με πρόσωπο χαρακωμένο από την αϋπνία. «Μόνο η Γητεύτρα του αρχαίου λόφου μπορεί να σε βοηθήσει. Έτσι μου έταξαν». Η Έιρι δεν μίλησε. Απέμεινε να κοιτά ανέκφραστη τη συντετριμμένη γυναίκα. «Βοήθησε με, σε παρακαλώ. Έχω τον άντρα μου κατάκοιτο». Τα χείλη της άρχισαν τρέμουν. Οι ώμοι της τραντάζονταν. Τελικά, δεν άντεξε. Απελπισμένη, άρχισε να κλαίει με αναφιλητά. «Το κοριτσάκι μου…» ψέλλισε. «Κάτι έχει. Βοήθησε με. Θα τρελαθώ αν χάσω και δαύτη. Κανείς δεν μπόρεσε να τη βοηθήσει». Αυστηρή, επικριτική σιωπή. Το βλέμμα της γερόντισσας ήταν διαπεραστικό. «Αν και συνήθως η κατάρα είναι επίκληση για επέλευση κακού, κορίτσι», είπε, «από πολλούς θεωρείται δίκαιη ανταπόδοση για την αδικοπραγία. Βλάψατε ποτέ κανέναν;» Η Σίρα κούνησε αρνητικά το κεφάλι, σκουπίζοντας τα δάκρυα. Η Έιρι δεν μίλησε. Άλλωστε, δεν είχε σημασία. Η ζημιά είχε ήδη γίνει. Κοίταξε συμπονετικά το αθώο πλάσμα που είχε πέσει σε αφασία. Ξαφνικά, ένα δυσάρεστο κάψιμο αισθάνθηκε στα χείλη. Βαριανασαίνοντας, πήρε τα χέρια της μικρής στις παλάμες της, κι άνοιξε τα βλέφαρα της. Χάλκινες ήταν οι κόρες των ματιών της, σε άσχημη κατάσταση τα άκρα της. Η καρδιά της βούλιαξε. Αίσθημα φλόγωσης. Ξεφλουδισμένα χέρια. «Εσάς δεν σας ταλαιπωρεί συνηθισμένη κατάρα,» είπε. Η καρδιά της Σίρα σφίχτηκε. «Τι είναι;» «Ανάθεμα. Κατάρα άδικη, γέννημα πυρομαντείας. Πλήττει πρώτα τους προστάτες, έπειτα τους απογόνους. Δεν μπορείς να την εξαλείψεις, ούτε να την ξεριζώσεις, παρά μόνο να την ξεφορτωθείς. Να βαρύνεις άλλους. Είναι σαν αρρώστια. Άπαξ και επωάσει, χάθηκες». Η Σίρα ένιωσε τα μάτια της να βουρκώνουν πάλι. «Τι της κάνει;» «Ξεφτίζει την ψυχή της σε κομμάτια, θραύσματα που προβάλλονται σ’ άλλους κόσμους. Αυτό που βιώνει είναι μια σύγχυση των αισθήσεων που εξαναγκάζει την αντίληψη της να εκδηλώνεται σε εναλλακτικές εκδοχές της πραγματικότητας». Σιγή. «Είναι καταδικασμένη· κάποια στιγμή η ύπαρξη της θα πάψει να έχει αντίκρισμα στο υφαντό της μοίρας. Θα γίνει περιπλανώμενη… ένας παρατηρητής της ύλης. Η ψυχή της θα διχοτομηθεί σε άπειρα κομμάτια, η ζωή θα μοιάζει με συναίσθημα που έχει ατονήσει». Η συντετριμμένη γυναίκα ένιωσε τα χείλη της να τρέμουν. «Όπως τα Στοιχειά…» «Ναι, μόνο που τα Στοιχειά είναι πανίσχυρα ενώ οι Πληγμένοι κατακερματισμένα είδωλα, λησμονημένες ψυχές που στοιχειώνουν τα σκοτάδια». Κάτι πήγε να πει, μα τη διέκοψε η γερόντισσα. «Οι βεβαρημένοι ξεφορτώθηκαν την κατάρα πάνω σας. Σας περιτριγύριζαν σαν αρπακτικά. Ήξεραν πως για να μεταδώσουν το μίασμα έπρεπε να χτίσουν δεσμούς μαζί σας, να ανοίξουν δίοδο στην ψυχή σας». Η Σίρα φαρμακώθηκε. «Πως μας..;» ψέλλισε. Η γερόντισσα χαμογέλασε σφιγμένα. «Με τη συμπόνια, πως αλλιώς. Με δώρα. Με δεσμούς ανθρώπινους. Γεννώντας υποχρεώσεις. Η γνώση της κληροδοτούμενης δυστυχίας, επίσης, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Επίσπευσε το μαρτύριο». «Μπορείς να τη βοηθήσεις;» «Έχει πληγεί πολύ. Αν επιχειρήσω οτιδήποτε, το κορίτσι θα γίνει παρανάλωμα πυρός. Θα καεί εκ των έσω και η ψυχή της θα περιπλανιέται στο μεταίχμιο των κόσμων. Πίστεψε με, αυτό είναι ακόμη πιο άγρια τιμωρία απ’ αυτή που την περιμένει». Η Σίρα δεν άντεξε. Χώθηκε στην αγκαλιά της κι άρχιζε να κλαίει βουβά. Για λίγη ώρα δεν μίλησαν. «Δεν θέλω να χάσω το παιδί μου… δεν θέλω». Η Έιρι απέμεινε αμίλητη. Οίκτος είχε πλημμυρίσει την καρδιά της. Καημένο κορίτσι… Το βλέμμα της έπεσε στη Χάνα. Εκτός αν… Το καλοσκέφτηκε για μια στιγμή. Η ψυχή της θα είναι μεγάλο δέλεαρ. Αν κάνω την επίκληση, θα μείνει να την κυνηγήσει. Δεν θα τραπεί σε φυγή. Εδώ και καιρό την απασχολούσε το ζήτημα. Η μεγαλύτερη αποτυχία της ζωής της. Η κατάρα, το δώρο που της έδωσε αυτός που κατοικούσε στο βουνό, ίσως αποτελούσαν χρυσή ευκαιρία για να λήξει το θέμα μια και καλή. Διστακτικά, έσφιξε τα χείλη. «Υπάρχει τρόπος», είπε σιγανά. «Απεγνωσμένος όμως». «Ποιός;» ρώτησε όλο αγωνία η Σίρα. «Οι Συμφορές μπορούν να λύσουν οποιαδήποτε κατάρα». Η Σίρα πάγωσε. Για αρκετές στιγμές δεν μίλησε. «Τι είναι οι Συμφορές;» ρώτησε. Η Έιρι έσφιξε τα χείλη. «Δαίμονες. Παντοδύναμες, εχθρικές οντότητες που ευθύνονται για όλα τα δεινά του ανθρώπου. Καταναλώσουν την αρνητική ενέργεια από τις κατάρες, όπως ρουφά κανείς το δηλητήριο από την πληγή». Η συνομιλήτρια της απέμεινε αμίλητη. Διέκρινε νευρικότητα στο βλέμμα της, καχυποψία. «Κάτι μου λέει πως δεν ήρθες εδώ περιμένοντας εύκολη λύση, κορίτσι. Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Θα εκμεταλλευτείς τη συγκυρία ή θα χαθεί». Η Έιρι για μια στιγμή αφαιρέθηκε. Ο νους της ανέτρεξε στο παρελθόν που τη στοίχειωνε είκοσι χρόνια τώρα. Θυμήθηκε τη σφαγή. Το πτώμα της μικρής της αδερφής. Τα αναστατωμένα, έντρομα βλέμματα στο κονκλάβιο των μάγων. Την απελπισία. Το βλέμμα της σκλήρυνε. Έπρεπε να δώσει λύση οριστική, πριν φύγει από τη ζωή. Ο χρόνος της τελείωνε. «Θυμάσαι τον άντρα με το μαύρο σπαθί;» ρώτησε. «Πέρασε κάποτε απ’ μέρη μας. Επάρατο τον φώναζαν. Άφησε δυστυχία που μεταδίδεται ακόμη στον τόπο μας, σαν κληρονομική αρρώστια. Ευθυνόταν για το μακελειό στο Κάαν, αν έχεις ακούσει». «Νόμιζα πως ήταν μύθος». Η ηλικιωμένη κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Είναι αληθινός, πίστεψε με». Σιγή. Αισθανόταν στο πετσί της το δισταγμό της. «Είναι κι αυτός ψυχή βασανισμένη. Έγινε υποχείριο μιας Συμφοράς. Καταδίκασε τη γυναίκα του, άθελα του». Η Σίρα δεν μίλησε, ξανά. «Βοήθησα να τον εξορίσουμε. Έκτοτε ζει στο βουνό, εγκλωβισμένος στην κορυφή, πέρα από το Κεντρί των Ουνένθο και τη Σαρκοφάγο του Ράμενανχ». Το βλέμμα της πλανήθηκε στη Χάνα. «Μέσω αυτού, βρήκε τρόπο η Συμφορά να εισχωρεί στον κόσμο», εξήγησε η γερόντισσα. «Το μαύρο σπαθί δηλητηριάζει το μυαλό του». «Είναι σκλάβος της;» «Είναι ένα κτήνος. Τον χρησιμοποιεί για να τρέφεται από την αρνητική μαγεία, τον πόνο και τη δυστυχία που προκαλεί. Το μαύρο ξίφος είναι το ομοίωμα, η φυσική εκδήλωση της. Χτίζει δύναμη στον πόνο. Αρνητικά συναισθήματα τη θρέφουν. Με τις κατάρες ειδικά, το ξίφος γίνεται πανίσχυρο. Μολύνουν το πνεύμα σαν σκουλήκι, κι όποτε ωριμάσουν, έρχεται να το δρέψει». Η Έιρι γύρισε την πλάτη. «Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι πως η ποινή του λήγει. Είναι μια σοβαρή απειλή που μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και πολύ καιρό. Οι Γητευτές έχουν εκλείψει. Μόνο εγώ έχω απομείνει, η τελευταία σφραγίδα. Αν φύγω από τη ζωή, θα ξαμοληθεί ξανά στον κόσμο». «Γιατί δεν τον καταστρέψατε;» «Μόνο οι μονόκεροι μπορούν να εξαλείψουν ολοκληρωτικά τα δίχτυα που υφαίνει μια Συμφορά. Δεν μπορέσαμε παρά να τον περιορίσουμε. Τώρα όμως… τώρα πια κατέχω έναν Όνειδο. Ένα κειμήλιο μυθικό, που μου χάρισε αυτός που ζει στο Όρος Χινάνθ. Κέρας που κάποιος κάποτε ξερίζωσε από τα λείψανα ενός μονόκερου. Θα είναι αρκετό… αν βρω τρόπο να τον παρασύρω ως εδώ». Η Σίρα πάγωσε. Αντιλήφθηκε που το πήγαινε. «Θέλεις να χρησιμοποιήσεις τη Χάνα ως δόλωμα…» «Είναι χρυσή ευκαιρία, κορίτσι. Αναζητά βασανισμένες ψυχές για να ενισχυθεί. Κι όλως τυχαίως, έχουμε μια μαζί μας. Αν τον καλέσω, είμαι σίγουρη, θα ενδώσει στον πειρασμό. Δεν θα αντισταθεί στο πρόσταγμα». Η σιωπή της Σίρα ήταν χαρακτηριστική. «Κι αν αποτύχεις;» «Αν πέσει στα νύχια της, η Συμφορά θα βαλσαμώσει την ψυχή της». Η δυσοίωνη εξήγηση έκανε την καρδιά της να σκιρτήσει από τον φόβο. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. «Πως σκοπεύεις να το κάνεις;» «Με την επίκληση θα άρω τον αποκλεισμό. Ο Όνειδος θα αποδυναμώσει το κακόηθες πνεύμα… θα παραλύσει το κορμί του. Η Συμφορά θα αντισταθεί στη παγίδα: θα επιχειρήσει να ενισχυθεί από την κατάρα». Η γερόντισσα χαμογέλασε ψυχρά. «Θα γίνει μάχη». «Εγώ;» «Θα τον παρασύρεις στον βωμό». Η Σίρα δεν μίλησε. «Αντικριστοί καθρέφτες από οψιδιανό και αχάτη θα τυφλώσουν τον δαίμονα. Το κέρας, τελικά, θα σφραγίσει τον δίαυλο που έχει αναπτύξει με το ξίφος. Το αντίτιμο που θα θυσιάσω θα ενισχύσει κατά πολύ τον ξενιστή, ώστε να μπορεί να της αντιστέκεται δια παντός». Δυσπιστία. Φόβος. «Το ξίφος όμως – η φυσική εκδήλωση της οντότητας – δεν θα χάσει τη στοιχειότητα του. Θα γίνει ισχυρότερο· θα έχει απορροφήσει την κατάρα. Θα είναι ικανό να λυγίζει κάθε φράγμα… όμως αυτή τη φορά θα έχει άλλο αφέντη. Αυτή θα είναι πια μια φωνή στο βάθος». Χαμογέλασε. «Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια». «Τι πρέπει να κάνουμε;» «Να παραμείνετε ζωντανές μέχρι το σπαθί απομυζήσει την κατάρα. Η Σκιά ταλανίζεται από ελαττώματα και περιορισμούς της θνητής της φύσης. Η λεπίδα όμως… η λεπίδα δεν πρέπει επουδενί να σας αγγίξει». Δισταγμός, ξανά. «Είναι πολύ επικίνδυνο… Θα μας σφάξει!» «Είναι ο μόνος τρόπος, κορίτσι. Δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία». Η Σίρα κατέβασε το κεφάλι. «Σπάσε όλους τους καθρέφτες, βούλωσε τις τρύπες, σφράγισε ακόμη και την πιο μικρή ρωγμή στο σπίτι. Παραμείνετε αθέατες όσο θα ετοιμάζω το ξόρκι. Χρειάζομαι ψυχική εγρήγορση για την αναμέτρηση». Η γυναίκα την κοίταξε αβέβαια. «Στο μεταξύ, θα γυρέψω καθοδήγηση απ’ αυτόν που μένει στο βουνό». Ασυναίσθητα όμως σκέφτηκε: Επιτέλους. Θα εκδικηθείς την αδερφή σου. Θα φύγει το βάρος από το στήθος σου. Θα τον βοηθήσεις να πάει πιο μακριά στη χώρα των αιώνιων πάγων… να ξεπεράσει το φράγμα της απαγορευμένης γης, να τρυπήσει το καταστρεπτικό περιβάλλον της Γης της Μοναξιάς. Να γίνει παράσιτο στη χώρα των σκιών· να σπείρει χάος εκεί που όλα πεθαίνουν. Η εκατοντάχρονη γερόντισσα σηκώθηκε βαρυγκωμώντας. «Αχ, τι το θέλω άλλο τούτο το γέρικο κορμί;» * * * Η ώρα είχε περάσει. Όλα ήταν έτοιμα. Η Σίρα με τη Χάνα περίμεναν στον προθάλαμο της έπαυλης, η Έιρι επάνω, στην αίθουσα με τους καθρέφτες. Ήταν νύχτα. Μια βαθιά νηνεμία απλώθηκε στον κόσμο. Ακόμη και τα νυχτοπούλια είχαν σιγήσει. Οι ώρες κυλούσαν βασανιστικά αργά, η μια μετά την άλλη, γεμίζοντας τη Σίρα με ανυπομονησία. Ξαφνικά όμως, το κορίτσι ξύπνησε· ένα επιφώνημα φόβου ξέφυγε από χείλη της. «Θεοί, τι συμβαίνει εκεί έξω;!» Ο αέρας είχε ξυπνήσει. Το δάσος που στεφάνωνε το λόφο λυσσομανούσε. Τα δέντρα θρόιζαν τόσο δυνατά, σαν σε θαλασσοταραχή. Ρυτιδισμοί απλώθηκαν στα χωράφια της βορινής πλαγιάς. Η ξύλινη θύρα άρχισε να βροντοχτυπάει. Ξαφνικά, το σκοτάδι συσπειρώθηκε γύρω τους, τρεμούλιασε λες και ήταν ζωντανό. Ένα περιτύπωμα σχηματίστηκε στο έρεβος, μια ακαθόριστη παρουσία που διατάρασσε όλες τις αισθήσεις. Οι ξύλινοι τοίχοι γέμισαν υγρασία. Ένα ανυπόφορο ψύχος άρχισε να αναβλύζει από το δάπεδο. Ένας οξύς κνησμός μούδιασε το δέρμα τους. Η επίκληση – έπιασε! Η ατμόσφαιρα άρχισε να μυρίζει άσχημα, μια μεταλλική οσμή γεμάτη βρώμα. Συριγμοί γέμισαν τις παρυφές του δωματίου, κρυμμένα μαύρα φίδια. Η εβένινη λεπίδα διαπέρασε την πόρτα. Σκλήθρες από ξύλο εκσφενδονίστηκαν βίαια στον χώρο. Θεοί! Δεν ήταν απλό ξίφος, ήταν σκοτάδι! Τα πάντα γύρω του έπεσαν σε κατάσταση καταστολής. Καθολική αδράνεια που απομυζούσε κάθε κίνηση, κάθε εκδήλωση στην έκφραση του χρόνου. Ο ήχος της εκρίζωσης, κι έπειτα αυτός της αναρρόφησης, ήταν καθηλωτικός. «Μαμά, τι συμβαίνει;!» ρώτησε η Χάνα τρομοκρατημένη. «Τα πάντα τρελάθηκαν! Το σκοτάδι που βλέπω ρουφάει τα πάντα – κάνει τα μάτια μου να τσούζουν!» «Τρέξε! Στην αίθουσα επάνω! Γρήγορα!» Ο Όνυχας δεν συνέθλιψε απλώς την πόρτα· εκείνη στην κυριολεξία εξερράγη. Η Χάνα ούρλιαξε. «Τι...;!» «Τώρα!» Η μαύρη λεπίδα έσκισε τον βαρύ αέρα σαν δρεπάνι. Απορροφώντας κάθε κίνηση στον χώρο, διέγειρε τη συνοχή του κόσμου, εκδήλωνε τις κρούσεις της με μια ένταση συντριπτική. Το διπλανό δωμάτιο κατεδαφίστηκε, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με σκόνη. Η Σίρα με την κόρη της άρχισαν να τρέχουν ξέφρενα προς την κεντρική σκάλα. Πάλι καλά που ξύπνησε η Χάνα! Ανέβαιναν δυο – δύο τα σκαλιά. Το τέρας που είχε ξαμοληθεί στο κατόπι τους έμοιαζε ασταμάτητο. Σε κάθε αιώρηση του Όνυχα γλύτωναν τον θάνατο την τελευταία δυνατή στιγμή. Σκόνη, παγωνιά, συντρίμμια, ρημαδιό, φιμωμένοι ήχοι – κι έπειτα χαμός. Το κυνηγητό εξελίχθηκε σε αληθινή μάχη με τον χρόνο. Η Σίρα ένιωθε να την έχουν δέσει με αλυσίδες, το ξίφος την έλκυε βίαια προς τα πίσω. Ο φόβος όμως έδωσε φτερά στα πόδια τους· ούτε που κατάλαβε πότε έφτασαν στο βωμό με τους καθρέφτες. Η Έιρι είχε πέσει σε έκσταση· παραληρούσε δυσνόητες εκφράσεις σε μια ξύλινη αρχαϊκή γλώσσα. Η μάνα με την κόρη διέσχισαν το χώρο αλαφιασμένες, και κρύφτηκαν πίσω από την πρισματική στήλη που δέσποζε στο κέντρο. Ξέπνοες, στράφηκαν να αντικρίσουν αυτόν που της κυνηγούσε. Δεν ήταν άνθρωπος. Το δάπεδο βούλιαζε κάτω από τα πόδια του. Δεν είχε πρόσωπο – ή μάλλον είχε – αλλά δεν ήταν ανθρώπινο. Ήταν κάτι που χλεύαζε καθετί οικείο, με χαρακτηριστικά αλλοτριωμένα από το σκοτάδι. Ο αέρας αφήνιασε, πριν ενωθεί με τον ορυμαγδό των παραμορφωμένων ήχων. Η λεπίδα άπλωσε συρμάτινες ραφές στον χώρο. Οι τοίχοι σημαδεύτηκαν, γέμισαν ρωγμές, θυμίζοντας γυάλινο ψηφιδωτό. Ένα ανυπόφορο είδος πίεσης βούλωσε τα αυτιά τους. Τα πάντα παρασύρθηκαν σε αργή κίνηση, χάθηκαν στην ιδιομορφία του παγωμένου χρόνου. Η φωνή της Έιρι μεγεθύνθηκε αφύσικα. Το τρέμουλο, και το δέος που διέκρινε εκεί, γέμισαν με τρόμο τη Σίρα. Η γερόντισσα έδινε μάχη φοβερή. Ένα παρατεταμένο κάψιμο ακούστηκε· κι έπειτα κόκαλα που σπάνε, ένας ήχος ανατριχιαστικός, που προήλθε μέσα από ένα βάθος αδιανόητο, ένα βάθος φοβερό. Η Χάνα άρχισε να σφαδάζει. Μια ανυπόφορη σαπίλα κατέκλυσε την αίθουσα. Η αψύτητα που αισθάνθηκαν αρχικά στα χείλη, απλώθηκε σ’ ολόκληρο το κορμί τους. Η παγίδα έκλεισε. Το δάπεδο στερεοποιήθηκε. Ο Όνειδος έσπασε, σκεπάζοντας με μια απόκοσμη διαπεραστική χροιά τους παγιδευμένους θορύβους. Οι σκιές στα πέρατα της αίθουσας αναρίγησαν και ζάρωσαν, μεταμορφώθηκαν σε μια νοτερή μάζα από μολύβι. Οι καθρέφτες, έχοντας φυλακισμένο τον τελευταίο αντικατοπτρισμό που είχαν δεσμεύσει, ράγισαν. Το σκοτάδι που σκέπαζε τον άντρα ήρθη. Ο Όνυχας ξέφυγε από τα χέρια του και βυθίστηκε με δύναμη στο κορμί της Έιρι. «Όχι..!» Η γερόντισσα έκλεισε τα μάτια, καλωσορίζοντας συμβιβαστικά τον αναγκαίο πόνο. Θα παρατείνω για λίγο το ταξίδι. Αξίζει. Το αντίτιμο που πλήρωσα είναι πολύ φτωχό. Δεν θα αντικρίσω ποτέ τη Κεράτινη Σκάλα με σκυμμένο το κεφάλι. «Έιρι, όχι…» Η γυναίκα σωριάστηκε απαλά στο δάπεδο και ξεψύχησε μ’ έναν αναστεναγμό. Η Σίρα άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Ο άντρας τους κοιτούσε συγχυσμένος. Ο Όνυχας αποχωρίστηκε το θύμα του κι επέστρεψε στα χέρια του μ’ έναν τρόπο μαγικό. Η εβένινη, ανάγλυφη λεπίδα ακτινοβολούσε όλο έξαψη. Η Χάνα ένιωσε τη φυσιολογική της όραση να επιστρέφει. Πριν όμως ο κόσμος ντυθεί ξανά με χρώμα, διέκρινε τη φασματική αύρα που στεκόταν πλάι. Ήταν μια θεσπέσια γυμνή γυναίκα, καμωμένη από λευκή φλόγα. Είχε μια ρώμη στην όψη της δύσκολη να περιγραφεί με λόγια, μια δύναμη συνταρακτική. Η αντανάκλαση της λευκής φλόγας έμοιαζε με κατοπτρισμό που διαγραφόταν ξεκάθαρα μέσα στο σκοτάδι, μια περήφανη, άσπιλη οπτασία που κεντούσε με τόλμη την αοριστία του σκοτεινού χώρου, θυμίζοντας λευκό λύκο. Ήταν δεμένη στη λεπίδα, από έναν ομφάλιο λώρο καμωμένο από πρισματικό φως. Η Έιρι γύρισε να τη κοιτάξει. Το κορίτσι ένιωσε ξεγυμνωμένο. Έτσι είμαστε από κάτω, ξέρεις. Τώρα καταλαβαίνεις γιατί αυτοί που ζούνε στα βάθη θέλουν να μας μοιάσουν. Ο άντρας φάνηκε να την ακούει. «Τι έκανες;» ρώτησε. «Γιατί..;» Έγινα Θυσία. Φύλακας του μαύρου σπαθιού. Σιγή. Εκείνος έσκυψε το κεφάλι. «Δεν σου αξίζω. Δεν έχεις ιδέα τι αίσχη έχω κάνει». Δεν είσαι ο μόνος που τους αγαπημένους του έχουν κλέψει. Οδήγησε μας στο σταυροδρόμι των κόσμων. Θα σε βοηθήσω να υπομείνεις λίγο παραπάνω. Έχεις πια το μέσο για να φτάσεις εκεί που μόνο οι σημαδεμένοι έχουν πάει. Ο άντρας με το μαύρο σπαθί σκυθρώπιασε. «Σ’ ευχαριστώ για τη τιμή. Θα παραμείνω σταθερός. Άγρυπνος. Στο υπόσχομαι». Εκδικήσου το κακό που μας έχουν κάνει. Ο Όνυχας ναρκώθηκε. Η σκόνη καταλάγιασε. Τα πάντα – οι θόρυβοι, το φως, η υφή των τοίχων, τα χρώματα – επέστρεψαν στην πρότερη μορφή τους. Ο Σέθ έσφιξε τα χείλη. «Έιντα. Θα ‘ρθω να σε βρω», είπε. «Θα σε φέρω πίσω». Ο πρώτος φύλακας..doc Ο πρώτος φύλακας..pdf
  34. 3 points
    Συγχαρητήρια σε όλους τους συγγραφείς, και φυσικά πολλά μπράβο στον Αντώνη!
  35. 3 points
    Συγχαρητήρια σ' όλα τα παιδιά, μπορεί να μην είχαμε πολλές συμμετοχές αλλά είχαμε αρκετούς που σχολίασαν και ψήφισαν! Θενξ στους σχολιαστές λοιπόν και στην Αταλάντη που μας έδωσε την ιδέα (σε μένα έστειλε το μυαλό στην αγαπημένη συνήθεια να βρίζουμε από Χριστοπαναγίες ως και dvd κι έτσι προέκυψε το διήγημα).
  36. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Zoonlonor Είδος: fantashe Βία; Λίγη Σεξ; Ναι Αριθμός Λέξεων: 3287 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για τον 46ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: Fantasy, Θέμα: Κατάρα Αρχείο: Πευκοφλουδηfinal00.docx
  37. 3 points
    The Bonehunters Επιστρέφοντας ξανά μετά από ένα μικρό διάλειμμα στην κεντρική υπόθεση της σειράς Malazan Book of the Fallen, ο Steven Erikson φέρνει στο The Bonehunters μια άκρως καθηλωτική ιστορία, βάζοντάς μας για πρώτη φορά βαθύτερα όσο ποτέ μέσα στις μηχανογραφίες των θεών καθώς πολεμούν για την εξουσία, και πηγαίνοντάς μας μέσα σε μια μεγάλη περιπέτεια που φέρνει μαζί όλους τους - ακόμη ζωντανούς - χαρακτήρες των προηγούμενων βιβλίων που αγαπήσαμε· μια ιστορία γεμάτη με απίστευτες σκηνές δράσης, ακατάπαυστη αγωνία, ίντριγκες, και απρόβλεπτες ανατροπές όπως δεν έχουμε ξαναδεί στη σειρά ως εδώ. Η καταστροφική επανάσταση στις Εφτά Πόλεις, που άφησε πίσω μια μεγάλη πληγή στην καρδιά των ανθρώπων της, έχει ισοπεδωθεί - αλλά η νίκη δεν είναι ακόμα ολοκληρωτική. Ο Leoman και τα τελευταία απομεινάρια του Στρατού της Αποκάλυψης έχουν τραπεί σε φυγή, αναζητώντας ένα τελευταίο καταφύγιο που θα ανοίξει τις πύλες του και θα τους προσφέρει την άμυνα - και τους ακόλουθους - για πολεμήσουν ενάντια στους μισητούς εχθρούς τους, την Βοηθό Tavore και τον στρατό των Malazan, και να ξεκινήσουν εκ νέου αυτή την επανάσταση που θα τους οδηγήσει στην εκδίκηση που τόσο πολύ επιθυμούν. Πίσω απ’ όλα αυτά, όμως, άλλες δυνάμεις παίζουν τα δικά τους παιχνίδια για την εξουσία: ανώνυμες τάξεις, απελευθερώνοντας δαίμονες - και θάνατο· Θεοί, επιθυμώντας τίποτα περισσότερο από το να φέρουν το χάος· Αυτοκράτορες, αναζητώντας να εξαπλώσουν την κυριαρχία τους πάνω στον κόσμο - δυνάμεις που θα φέρουν φίλους, συμπολεμιστές και μακρά προορισμένους εχθρούς εναντίων του άλλου, αλλά και στο ξεκίνημα ενός μεγάλου πολέμου που θα διχάσει την Αυτοκρατορία του Malazan όσο ποτέ ξανά. Ένας πόλεμος που θα καθορίσει την μοίρα του κόσμου και όλων αυτών που τον κατοικούν! Κυνηγώντας τους από πίσω σαν σκυλιά από τέλος της επανάστασης στην καρδιά της Ιερής Ερήμου του Raraku, η Βοηθός Tavore και η 14η Στρατιά της Αυτοκρατορίας του Malazan έχουν καταδιώξει τον Leoman και τους φανατικούς ακόλουθούς του σε όλη την ήπειρο των Εφτά Πόλεων, αλλά για τον Bottle, τον νεαρό μάγο, και τους εξουθενωμένους από τις μάχες στρατιώτες αυτό το κυνηγητό έχει φέρει ανάμεσά τους μια ανησυχία καθώς φαίνεται να τους οδηγεί στην πόλη της Y’Ghatan και σε μια τελευταία, μεγάλη αναμέτρηση. Όμως, η Y’Ghatan, μια από τις πολύ πρώτες ιερές πόλεις, κρύβει τα δικά της μυστικά, και τώρα, με τον Leoman και τα τελευταία απομεινάρια του Στρατού της Αποκάλυψης να την έχουν καταλάβει κάτω από την διοίκησή τους, μηχανογραφώντας για την αναγέννηση του Ανεμοστρόβιλου, μια προδοσία θα κάνει αυτή τη αναμέτρηση - όσο κι αν εύκολη φαίνεται - την μεγαλύτερη πρόκλησή τους· μια προδοσία που θα παγιδέψει τους στρατιώτες της 14ης Στρατιάς μέσα σε ένα πόλεμο, ενάντια με έναν ακατανίκητο εχθρό που μπορεί να τους αφανίσει όπως δεν θα είχαν φανταστεί ποτέ τους. Με την βοήθεια απροσδόκητων φίλων, ο Bottle και οι στρατιώτες της 14ης Στρατιάς θα προσπαθήσουν να βρουν ένα δρόμο που θα τους βγάλει έξω από αυτό το χάος, κι όμως, αυτό σύντομα θα γίνει η πιο δύσκολη αποστολή που έχουν αναλάβει ως εδώ, φέρνοντάς τους ενάντια με την μεγαλύτερη πρόκλησή τους, απειλώντας να καταστρέψει όλα όσα αυτοί, και η Αυτοκρατορία του Malazan έχουν επιτύχει, και που μπορεί κάλλιστα να τους φέρει ακόμα και στο θάνατό τους. Για τον Ganoes Paran, τον πρώην Καπετάνιο των Bridgeburners, ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά, καθώς, ταξιδεύοντας στην μακρινή πόλη της G’danisban και το Πλήθος του Dujek, θα πέσει πάνω σε μια επιδημία - μια πανούκλα που εξαπλώνεται σε όλη την ήπειρο των Εφτά Πόλεων καθώς οι θεοί θα ξεκινήσουν να παίζουν τα δικά τους παιχνίδια για την εξουσία - ακόμα και αν είναι εις βάρος των άλλων - απειλώντας να φέρει την καταστροφή όχι μόνο τους ανθρώπους των Ιερών Πόλεων, αλλά και ακόμα και στην ίδια την Αυτοκρατορία του Malazan. Ο Ganoes θα θέσει αποστολή του να αντιμετωπίσει αυτή την πανούκλα - και τον θεό που την ξεκίνησε - πριν να είναι πολύ αργά· μια υπόσχεση που θα τον φέρει ενάντια με μια αρχαία ύπαρξη, βάζοντάς τον σε μια μάχη που θα ταρακουνήσει το πάνθεο, αλλά και σε μια περιπέτεια που θα τον φέρει σε ένα διαφορετικό μονοπάτι. Από την άλλη, η Samar Dev - μια λόγια, ερευνήτρια και, όταν η ανάγκη το απαιτεί, μια μάγισσα - βρισκόμενη μόνη και με ένα σπασμένο πόδι στην έρημο του Ugarat μετά από μια προσπάθεια να δοκιμάσει την νεότερη της εφεύρεση: μια άμαξα μεγάλων προσδοκιών - έστω κι αν αργότερα αποδείχθηκε μια αποτυχία - θα ξεκινήσει τις δικές της περιπέτειες όταν πέσει πάνω στον Karsa και τους άξεστους, βάρβαρους τρόπους του. Αλλά, βασιζόμενη πάνω του για να επιστρέψει πίσω στην πόλη της, η Samar θα τον πείσει να τον βοηθήσει στο ταξίδι του· ένα ταξίδι που θα τους πάει μακριά σε άγνωστα μέρη, φέρνοντάς τους εν μέσω εχθρών που δε θα διστάσουν να προκαλέσουν όποιον διασχίσει το δρόμο τους. Ενώ, επίσης, ο Mappo, ο Trell που απέτυχε να υπερασπιστεί αυτόν που μπορούσε να αποκαλεί φίλο, η Apsalar, η νεαρή Χορεύτρια της Σκιάς - κάποτε κάτω από τον έλεγχο ενός θεού - τώρα αναζητώντας να εκπληρώσει τις υποσχέσεις τις, ο Quick Ben και ο Kalam, οι δύο πιστοί φίλοι που σύντομα θα πρέπει να διαλέξουν μια πλευρά, η Lostara Yil, η Καπετάνιος των Κόκκινων Λεπίδων, που πίστεψε ότι μπορούσε να πάρει ένα διαφορετικό μονοπάτι - αλλά κατάληξε να πληγώσει αυτόν που αγάπησε περισσότερο, και ο Trull Senger, ο Tiste Edur που προδόθηκε από τους συγγενείς του, θα βρεθούν ενάντια με τις δικές τους προκλήσεις, βάζοντάς τους εν μέσω απροσδόκητων εχθρών και φίλων, καθώς και μαχών που μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικοί για την μοίρα όλων. Ωστόσο, μακριά στη δύση οι Tiste Edur και ο Αυτοκράτοράς τους έχουν ξεκινήσει να εξαπλώνουν την κυριαρχία τους, αναζητώντας να πάρουν πίσω τον Πρώτο Θρόνο, εν τω μεταξύ βαθιά μέσα στη Μαλάζ Σίτι - την καρδιά της Αυτοκρατορίας του Malazan - ένας μεγάλος πόλεμος είναι έτοιμος να ξεσπάσει· ένας πόλεμος που θα διχάσει την Αυτοκρατορία όπως ποτέ ξανά, και αν οι ήρωες πάρουν τις λάθος αποφάσεις, θα φέρει το χάος και την καταστροφή πάνω στο κόσμο. Με τα προηγούμενα βιβλία να έχουν θέσει το μονοπάτι αυτής της μεγαλειώδης σειράς, το The Bonehunters συγκλίνει για πρώτη φόρα όλους της υποθέσεις και τους χαρακτήρες που ξεκίνησαν από το πρώτο βιβλίο, με τον Steven Erikson - ολοκληρώνοντας αυτή της επανάστασης των Εφτά Πόλεων, και ταξιδεύοντάς μας βαθιά μέσα στην καρδιά της Αυτοκρατορίας του Malazan - να φέρνει για άλλη μια φορά μια αχανή και πολύπλοκη ιστορία, με μπόλικη δράση, ακατάπαυστη αγωνία και απροσδόκητες εκπλήξεις που θα αλλάξουν τα πάντα για το μέλλον του κόσμου. Αν και, σίγουρα, η αναχώρηση από τις μονόπλευρες περιπέτειες των ηρώων αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση, ο Erikson καταφέρνει να δημιουργήσει εδώ κάτι πραγματικά εκπληκτικό: μια μεγαλειώδης, επική ιστορία που συνδυάζει τις αναρίθμητες πλοκές και υπο-πλοκές, μαζί με το τεράστιο αυτό σύνολο χαρακτήρων σε μια μεγάλη περιπέτεια όπως δεν μας έχει ξαναδείξει, και καταφέρνοντας, ταυτόχρονα, να τα χειριστεί όλα αυτά με μια απίστευτη μαεστρία που δείχνει όχι μόνο το μεγάλο του ταλέντο, αλλά και το πόσο πολύ έχει βελτιωθεί σαν συγγραφέας με τα χρόνια. Το βιβλίο, ωστόσο, παρά τις πολλές σκηνές δράσης που έχει - που οπωσδήποτε μπορούν να το κάνουν πιο ελκυστικό - δείχνει πολλές φορές να υποφέρει απ’ όλα αυτά τα αναρίθμητα νήματα που ο Erikson προσπαθεί να συνδέσει μαζί, κάνοντας την ιστορία λίγο πιο κουραστική απ’ ότι είναι. Παρ’ όλα αυτά, ο Erikson - μέσα από την θαυμαστή γραφή του - δεν αποτυγχάνει στο να χτίσει και πάλι μια δυνατή, στιβαρή πλοκή που, αν και μας παίρνει από αυτά που είχαμε συνηθίσει ως εδώ, μας ταξιδεύει σε νέες περιπέτειες και ανεξερεύνητα μέρη που φέρνουν όλους αυτούς χαρακτήρες μαζί, αλλά κάνοντάς το με ένα απίστευτο και πραγματικά αξιέπαινο, επικό στυλ που κάνει όλη την διαφορά σε αυτόν τον εκπληκτικό κόσμο που, στο τέλος, δεν παρά να σε αφήσει κατάπληκτο. Συνολικά, το The Bonehunters είναι ένα ακόμα απίστευτο βιβλίο, κλείνοντας την ιστορία των Εφτά Πόλεων με μια τελευταία, επική αναμέτρηση, και με τον Steven Erikson να μας ταξιδεύει στην καρδιά της Αυτοκρατορίας του Malazan, σε ένα μεγάλο πόλεμο, καταφέρνοντας να συνδυάσει με μια αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία όλους τους χαρακτήρες που αγαπήσαμε από την αρχή, βάζοντάς μας μέσα σε μεγαλειώδης περιπέτεια που θα αλλάξει όλα όσα ξέραμε.
  38. 3 points
    Έχεις πρεσβυωπία και δεν το έχεις πάρει μπαχάρι, γι' αυτό.
  39. 3 points
    Διάβασα (λίγο πριν εκδοθεί και να ζηλεύετε) το δεύτερο βιβλίο της σειράς, την Εύνοια των Στοιχείων. Εκδόσεις Mamaya, 2017 Σελίδες 480 ISBN 978-618-5224-31-8 Τιμή € 16,00 (από τη Βιβλιονέτ) Η πρώτη φορά που διάβασα βιβλίο του Στέφανου, την Θραύση των Οστών, είχα σκεφτεί πως κάπως έτσι πρέπει να είναι αυτό το περίφημο Malazan Book of the Fallen. Τη δεύτερη φορά που το διάβασα, ξαναγραμμένο, κι έχοντας διαβάσει 100 σελίδες από τους Κήπους του Φεγγαριού, σιγουρεύτηκα. Δε θα κάνω το λάθος να συγκρίνω με όρους τηλεπεριοδικού («ο Έλληνας Στίβεν Έρικσον!»), αλλά ξέρω πως αν ο Έρικσον ήταν Έλληνας, κάπως έτσι θα έγραφε. Τα ίδια ισχύουν και για την Εύνοια των Στοιχείων. Κι ίσως περισσότερο. Εδώ, η πρώτη επαφή έχει παρέλθει, υποτίθεται ότι έχεις πάψει να χάσκεις με το στόμα ανοιχτό από την απίστευτα πολύπλοκη και ευφάνταστη κοσμοπλασία. Κι όμως ο Στέφανος καταφέρνει να επαναφέρει στο πρόσωπό σου εκείνο το ανοιχτό στόμα, καταφέρνει να σε κάνει να ξαναγουρλώσεις τα μάτια. Ο κόσμος του, η μαγεία, οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων του είναι μια σειρά από άπειρες μπαμπούσκες: όσες κι αν ανοίξεις, τόσες περισσότερες θα βρεις μέσα και πιο μέσα και πιο μέσα, μια σειρά από αλληλοεπιδρώντα σύμπαντα που στραφταλίζουν σε σελίδες και λέξεις. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί με προσοχή, χωρίς να αφήνεις το μυαλό σου να ξεφεύγει. Θέλει δύναμη, αλλά αν τη βρεις, πόσα έχει να σου επιστρέψει, πολλαπλασιασμένα μέσα από τη μαγεία του.
  40. 3 points

    until

    Θα λάβω μέρος, θα γράψω Αερικό. Ναι, περισσότερο απ' όσο πέρσι.
  41. 3 points

    until

    Σηκώνω δειλά, δειλά το χέρι μου. Το βλέπετε; Ωραία.
  42. 3 points
    Καλημέρα! Θα ήθελα να ενημερώσω τα μέλη της Λέσχης ότι η Λένα Διβάνη θα μας επισκεφθεί το Σάββατο 21 Οκτώβρη για την 41η ΛΑΦ. Για να συζητήσουμε μαζί της το εργαζόμενο αγόρι! Είναι μια αναγνωρισμένη συγγραφέας και σίγουρα θα έχει πολλά πράγματα να μας πει!
  43. 3 points
    Ε, ε, έρχεται! Ωραίο το τρέιλερ. Κάποιες σκηνές είναι σαν να βλέπεις το βιβλίο, ειδικά αυτή με τα στοιβαγμένα τροχόσπιτα. Αναμένουμε.
  44. 3 points
    Καλώς εχόντων των πραγμάτων, μέχρι το τέλος του 2017 να περιμένουμε τα εξής: Μεταίχμιο: *Thomas Engstrom - Νότια της Κόλασης (Söder om helvetet). 19/10 *Daniel Cole - Η μαριονέτα (Ragdoll). 19/10 *Ian Rankin - Ο Διάβολος μόνο ξέρει (Rather Be the Devil). 9/11 *Graeme Macrae Burnet - Το ματωμένο του έργο (His Bloody Project). 9/11 *Pierce Brown - Το άστρο της αυγής (Morning Star). 9/11 *G. R. R. Martin - Το φως που σβήνει (Dying Of The Light). 23/11 *Yrsa Sigurdardottir - DNA (The Legacy/DNA). 23/11 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Πατάκης: *Vladimir Nabokov - Απόγνωση (Despair) *Jack Kerouac - Dr. Sax (Doctor Sax) *Martin Suter - Μοντεχρίστο (Montecristo) *Mirko Zilahy - Έτσι σκοτώνουν (È così che si uccide) *Péter Gárdos - Πυρετός την αυγή (Fever At Dawn) *S. K. Tremayne - Οι δίδυμες του πάγου (The Ice Twins) *Sofi Oksanen - Νόρμα (Norma) *Eka Kurniawan - Η ομορφιά είναι πληγή (Beauty Is A Wound) *Gael Faye - Μικρή χώρα (Petit Pays) *E. O. Chirovici - Το βιβλίο των κατόπτρων (The Book Of Mirrors) *Viveca Sten - Κάτω απ'τα ήσυχα νερά (Still Waters) *Ian McEwan - Καρυδότσουφλο (Nutshell) *Leif G. W. Persson - Λίντα (Linda) *Chris Hadfield - Οδηγός ενός αστροναύτη για τη ζωή στη Γη (An Astronaut's Guide To Life On Earth) *Svetlana Alexievich - Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας (The Unwomanly Face Of War) ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Καστανιώτης: *Jonathan Lee - Κατάδυση (High Dive). 16/10 *Szilárd Borbély - Οι άποροι (The Dispossessed). 16/10 *Bernard Malamud - Ο μάστορας (The Fixer). 30/10 *Leena Krohn - Ταίναρον & Hotel Sapiens (Tainaron/Hotel Sapiens). 13/11 *Giorgio Vasta - Ο χρόνος που δεν είχα (Il Tempo Materiale). 13/11 *Hwang Sok-yong - Η εγκαταλειμμένη πριγκίπισσα (Princess Bari). 27/11 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Διόπτρα: *Ray Celestin - Τα μπλουζ του δολοφόνου (Dead Man's Blues). 11/10 *Paul Halter - Η τέταρτη πόρτα (The Fourth Door). 11/10 *Malin Persson Giolito - Κινούμενη άμμος (Quicksand). 11/10 *Jonas Bonnier - Η ληστεία με το ελικόπτερο (Helikopterrånet). 25/10 *Nicci French - Ματωμένη Κυριακή (Sunday Morning Coming Down). 25/10 *Stefan Ahnhem - Χωρίς πρόσωπο (Victim Without A Face). 8/11 *M. J. Arlidge - Φτου και βγαίνω (Hide And Seek). 8/11 *Mo Hayder - Το δέρμα (Skin). 8/11 *Chevy Stevens - Ποτέ δεν θα σ'αφήσω (Never Let You Go). 25/11 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Από διάφορους εκδοτικούς: *Neil Gaiman - Norse Mythology. Seλίνι *Gabriel Blackwell - The Natural Dissolution Of Fleeting-Improvised Men. Αίολος. *Gin Phillips - Άγριο βασίλειο (Fierce Kingdom). Ψυχογιός. 19/10 *Richard Flanagan - Ο ήχος του ενός χεριού (Sound Of One Hand Clapping). Ψυχογιός. 19/10 *Dan Brown - Origin (Origin). Ψυχογιός. 7/12 *Viet Thanh Nguyen - Ο συνοδοιπόρος (The Sympathizer). Utopia. *Robert Seethaler - Μια ολόκληρη ζωή (A Whole Life). Utopia. *Stephen King - Πύρινη οργή (Firestarter). Κλειδάριθμος. *Graham Masterton - Πληγωμένοι άγγελοι (Broken Angels). Οξύ. 30/10 *Jean Echenoz - Ειδική απεσταλμένη (Envoyée Spéciale). Ίκαρος. *Hannah Kent - Οι καλοί (The Good People). Ίκαρος. *Erik Larson - Βουβό κύμα (Dead Wake). Ίκαρος. *Alejandro Zambra - Τεστ δεξιοτήτων (Multiple Choise). Ίκαρος. *Juan Gabriel Vásquez - Η μορφή των λειψάνων (La forma De Las Ruinas). Ίκαρος. *Patrick Hamilton - Οι σκλάβοι της μοναξιάς (The Slaves Of Solitude). Στερέωμα. *Bill Beverly - Ντότζερς (Dodgers). Στερέωμα. *Ian Manook - Άγριοι καιροί (Les Temps Sauvages). Στερέωμα. *Yuval Noah Harari - Homo Deus (Homo Deus). Αλεξάνδρεια. *Nathan Hill - Νιξ (The Nix). Αλεξάνδρεια. *Mary Beard - SPQR: Μία ιστορία της αρχαίας Ρώμης (SPQR). Αλεξάνδρεια. *Henry Kuttner - Ο φόνος της ερωμένης (Murder Of A Mistress). Αλεξάνδρεια. *G. K. Chesterton - Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (The Man Who Knew Too Much). Αλεξάνδρεια. *David Foster Wallace - Ο χλωμός βασιλιάς (The Pale King). Κέδρος. *J.G. Ballard - High-Rise (High-Rise). Κέδρος. *Philip Kerr - Ψεύτικο εννιάρι (False Nine). Κέδρος. *Jane Thynne - Άνθη του χειμώνα (The Winter Garden). Κέδρος. *Greg Jackson - Άσωτοι (Prodigals). Αντίποδες. *Miroslav Penkov - Το βουνό των πελαργών (Stork Mountain). Αντίποδες. *Ivan Jablonka - Λετισιά (Laëtitia). Πόλις. *Malcolm Mackay - Όταν η βία πλησιάζει (The Sudden Arrival Of Violence). Πόλις. *Zia Haider Rahman - Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε (In The Light of What We Know). Πόλις. *B. A. Paris - Η κατάρρευση (The Breakdown). Bell. 20/10 *Ken Follett - Ένας στύλος φωτιάς (A Column Of Fire). Bell. *Toni Morrison - Γυρισμός (Home). Παπαδόπουλος. 30/10 Μπορεί να μην κυκλοφορήσουν όοοολα τα παραπάνω μέχρι το τέλος της χρονιάς, αφήστε δε που σίγουρα θα μου ξέφυγαν και κάποια. Πάντως σας έδωσα μια ιδέα...
  45. 3 points
    Ενθαρρυντικό σημάδι, πράγματι. Γιατί, οκ, καλή η τριβή - γνωριμία - ευγενής άμιλλα μεταξύ μας, που βοηθάει την εξέλιξη μας, αλλά καλό είναι να νιώθεις πως διαβάζουν και άλλοι αναγνώστες τα κείμενα σου. Βασικά, αν το καλοσκεφτείς, είναι πραγματικά πολύτιμα τα σχόλια τους, καθώς δίνονται ελεύθερα και αυτοβούλως, γεγονός που τα καθιστά αρκετά εύστοχα και αντικειμενικά. (Πως να το κάνουμε, η συμμετοχή ίσως επηρεάζει ως έναν βαθμό την κρίση μας). Εύχομαι επομένως να συμμετάσχουν κι άλλοι, ακόμη περισσότεροι. Για μένα είναι μεγάλο δέλεαρ να ξέρω πως διαβάζονται από την κοινότητα οι ιστορίες μου και πως θα λαμβάνω το (πολύτιμο) feedback από ένα κοινό που δεν με γνωρίζει προσωπικά, επομένως θα είναι περισσότερο αποστασιοποιημένοι από το κείμενο, και πιο αυστηροί (ή δίκαιοι) ως κριτείς. Επίσης, υπάρχει κινητικότητα, σούσουρο, ζωντάνια, κι αυτό μόνο καλό είναι για τον χώρο!
  46. 3 points
    Το διάβασα και ήταν καλό, όπως ακριβώς το περίμενα. Βρισκόμαστε στην Ιταλία των μέσων του 19ου αιώνα, μία εποχή πολιτικών και κοινωνικών αναταράξεων. Κεντρικό πρόσωπο ο Ντον Φαμπρίτσιο, Πρίγκηπας ντι Σαλίνα, που βλέπει τις επερχόμενες εξελίξεις να απειλούν όλα εκείνα που για γενιές οι πρόγονοι του και ο ίδιος θεωρούσαν δεδομένα. Οικονομική ευμάρεια, δύναμη και κύρος. Πόσο εύκολο είναι άραγε για έναν ευγενή να βλέπει να απειλείται η ίδια του η ύπαρξη; Καθόλου οπότε και καλοβλέπει τον γάμο του συμπαθητικού και γόη πλην όμως άφραγκου του ανιψιού, με μία πλούσια χωριατοπούλα που αντιπροσωπεύει την νέα τάξη πραγμάτων. Θυμόμουν κάτι λίγα από την ταινία (την οποία και θα ξαναδώ ευθύς αμέσως) αλλά ήθελα κάποια στιγμή να διαβάσω και το βιβλίο. Απαιτητικό όχι ως προς την κατανόηση, αλλά στο να πιάσει κανείς τις επιμέρους ψυχολογικές καταστάσεις και την λεπτή ειρωνεία που τις διαποτίζουν. Εν μέρει πάντως βιογραφικό και εν μέρει ιστορικό μυθιστόρημα, αναγκαστικά χάνονται κάποια πράγματα που απηχούν την ατμόσφαιρα εκείνης της μακρινής εποχής. Άξια αναφοράς η περιπέτεια που υπέστη το βιβλίο μέχρι να εκδοθεί στη τελική (;) του μορφή από διάφορα χαμένα χειρόγραφα που βρίσκονταν ανά καιρούς. Οι απογοητεύσεις του συγγραφέα αναφορικά με τις απορρίψεις που δέχθηκε και η αδυναμία του να χαρεί την επιτυχία του πριν πεθάνει. Χειρότερο όμως όλων η ίδια του η ζωή. Όντας ο ίδιος ξεπεσμένος ευγενής, δεν είναι λίγοι οι χαρακτήρες που βασίζονται σε πραγματικά πρόσωπα. Και καταστάσεις σε αληθινά περιστατικά. Ωραίο σε γενικές γραμμές, προτείνεται. Συνεχίζω με Στίβεν Κινγκ και ''Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος''.
  47. 3 points
    Αύριο πρωί στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, come write in - @Ιρμάντα, @elgalla και @Ballerond! Χαίρομαι!
  48. 3 points
    Τα λόγια είναι όπλα. Η Πριγκίπισσα Σκάρα είδε όλα όσα αγαπούσε να γίνονται στάχτη και αίμα. Το μόνο που της απέμεινε είναι τα λόγια. Τα σωστά λόγια όμως μπορούν να είναι το ίδιο θανατηφόρα με οποιαδήποτε λεπίδα. Για να διεκδικήσει και πάλι την κληρονομιά της, πρέπει να καταπολεμήσει τους φόβους της και να ακονίσει το μυαλό της για να γίνει το πιο φονικό όπλο. Μόνο ο μισός πόλεμος γίνεται με σπαθιά. Ύστερα από μια μεγάλη και δύσκολη διαδρομή, ο Πατέρας Γιάρβι έχει καταφέρει από σακάτης σκλάβος να γίνει θεράπων ενός βασιλιά. Κατάφερε να κάνει τους παλιούς εχθρούς συμμάχους και να δρομολογήσει μια αβέβαιη ειρήνη. Τώρα όμως η Μεγάλη Μητέρα Γουέξεν συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο στρατό που έχει δει ο κόσμος από τη Θραύση της Θεάς και βάζει επικεφαλής τον Λαμπρό Γίλινγκ – έναν άντρα που λατρεύει μονάχα τη Θανή. Μερικές φορές πρέπει να πολεμήσεις το κακό με το κακό. Κάποιοι –όπως η Θορν Μπάτου και ο σπαθοφόρος Ρέιθ– είναι γεννημένοι μονάχα για να πολεμούν και πιθανώς για να πεθάνουν. Άλλοι –όπως ο Μπραντ ο σιδεράς και ο Κολ ο ξυλογλύπτης– προτιμούν να στέκονται στο φως. Όταν όμως η Πολεμόχαρη Μητέρα απλώνει τα σιδερένια της φτερά, είναι ικανή να βυθίσει στο σκοτάδι ολόκληρη την Τσακισμένη Θάλασσα. Τίτλος: Μισός πόλεμος (Half A War) Συγγραφέας: Joe Abercrombie Εκδόσεις: Μεταίχμιο Μεταφραστής: Ανδρέας Μιχαηλίδης Σελίδες: 552 Τιμή: 16,60-10%=14,94€ Είδος: Φαντασία Τρίτο βιβλίο της Τριλογίας Τα Χρονικά της Τσακισμένης Θάλασσας.
  49. 3 points
  50. 3 points
    Μς γεια μας. Πάω να βολτάρω. Όμως, γιατί τόση ασπρίλα, ρε παιδιά; Χάθηκε κάνα Αντιπαρί;
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.