Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 05/19/2018 in Posts

  1. 10 points
    Καλημέρα, παιδιά μου, ως επίσημη διοργανώτρια παιχνιδιών, διαγωνισμών και αγώνων της χρονιάς (απ' ό,τι φαίνεται), επωμίστηκα το ιερό καθήκον να σας δώσω εισαγωγή γι' αυτήν την επική συγγραφική μάχη. Το είδος ελεύθερο (αρκεί να έχει φανταστικό στοιχείο, από αυτό δεν γλιτώνετε, sff.gr λεγόμαστε). Οι λέξεις μέχρι 4.000 (χωρίς την εισαγωγή, φυσικά). Χρόνος συγγραφής, μια βδομάδα. Αν και, με δωροδοκία, μπορεί να δοθεί παράταση, είμαι καλός άνθρωπος άλλωστε. Ακονίστε πένες, σκουπίστε πληκτρολόγια από τρίμματα τυρόπιτας και ετοιμαστείτε. Ακολουθεί η εισαγωγή σας. Μου βγήκε αλλιώς απ' ό,τι περίμενα, αλλά ελπίζω να σας εμπνεύσει όπως κι αν έχει. Υπενθυμίζω πως το κείμενο πρέπει να ξεκινάει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ με τη δοθείσα εισαγωγή, αλλά από κει και πέρα μπορείτε να οργιάσετε. Καλή επιτυχία σε όλους! Εισαγωγή:
  2. 8 points
    Θα σου έλεγα να τα κάνεις ταυτόχρονα, ή πάντως να εντρυφείς σε ό,τι σε εμπνέει περισσότερο. Δλδ υπάρχουν συγγραφείς που κάνουν τεράστια δουλειά στην κοσμοπλασία, γεμίζουν σημειωματάρια και αρχεία για γεωγραφία, θρησκεία, ιστορία, χαρακτήρες και μετά καταπιάνονται με το world building. Αλλοι κάνουν το αντίθετο, πλάθουν την ιστορία και μετά το σύμπαν κουμπώνει ή προκύπτει μέσα από την αφήγησή τους (εμένα συνήθως έτσι μου βγαίνει). Η συμβουλή που θα δώσω επί του παρόντος είναι αυτή: όσες λεπτομέρειες και αν έχεις σκεφτεί για τον κόσμο σου, για τους ήρωές σου και το παρελθόν τους, όλα αυτά μην τα χώνεις στην αφήγηση αν δεν το σηκώνει μόνο και μόνο επειδή τα σκέφτηκες. Με άλλα λόγια, μην φορτώνεις με υπερβολικά πολλες πληροφορίες το κείμενό σου. Εσύ μπορεί να έχεις ρίξει τρελή δουλειά ως προς την κοσμοπλασία. Αλλά δεν θα ζορίσεις την αφήγηση για να την παρουσιάσεις. Η δουλειά, η προσοχή και το ενδιαφέρον που έχεις επιδείξει στον κόσμο σου θα προκύψει, πίστεψέ με, με τρόπο μαγικό, πλεγμένη μέσα στην αφήγηση. Μην γεμίζεις το καθαυτό κείμενο με παραγράφους εγκυκλοπαιδικής πληροφόρησης. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες, αν υπάρχουν εκεί, δλδ στο νου του συγγραφέα, θα διαπιστώσεις ότι θα βρουν από μόνες τους το δρόμο προς τον αναγνώστη. Εγγυημένα.
  3. 7 points
    Slick, κάθε συγγραφέας δουλεύει με τον τρόπο που τον εξυπηρετεί περισσότερο κι αυτόν τον τρόπο τον ανακαλύπτει σταδιακά, γράφοντας. Μακάρι να υπήρχαν μαγικές συνταγές ή συμβουλές που να πιάνουν για όλους μας - spoiler alert: δεν υπάρχουν. Ωστόσο, θέλω να σου πω το εξής: όσον χρόνο, όσον κόπο και όσες σημειώσεις κι αν αφιερώσεις στην κοσμοπλασία σου, στο τέλος ο αναγνώστης θα πρέπει να διαβάσει μια καλή ιστορία, με κάτι να του πει και με χαρακτήρες που θα τον ενδιαφέρει να παρακολουθήσει την πορεία τους. Δεν θα τον νοιάζει ποιο έτος προ κατακλυσμού έγινε ο μεγάλος πόλεμος των θεών και τι συνέβη σε εκείνη τη μάχη μεταξύ των τάδε βασιλείων κτλ κτλ. Πολύς κόσμος που ξεκινάει να γράψει sf/f λέει ότι το υλικό είναι πολύ κι ένα βιβλίο δεν του φτάνει. Ειδικά όταν πρόκειται για νέους, άπειρους συγγραφείς, μπορώ να σου εγγυηθώ ότι αυτό δεν ισχύει στο 80-90% των περιπτώσεων. Τείνουν να πλατειάζουν, να μπουκώνουν τον αναγνώστη με άσχετη κοσμοπλασία, να επαναλαμβάνουν σκηνές σε βαθμό που καταντά βαρετό και να απλώνουν πλοκές που μετά βίας θα κάλυπταν διήγημα ή νουβέλα σε τρία μυθιστορήματα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι η πραγματικότητα, κρίνοντας τουλάχιστον από διάφορες αρχές ελληνικών fantasy τριλογιών που διάβασα πρόσφατα. Δεν είναι πάντα εύκολο όταν έχεις μια αχανή κοσμοπλασία να βρεις ποια ιστορία ή ποιο κομμάτι της ιστορίας θες και έχει ενδιαφέρον να πεις. Και δεν είναι πάντα εύκολο να πετάς στα σκουπίδια ιδέες που σου αρέσουν. Οπότε, θα σου πω τι λειτουργεί για μένα και δεν ξέρω αν θα σε βοηθήσει. Αυτό που πρότεινε ο Γρηγόρης πιο πάνω, να γράψεις μικρότερες ιστορίες στον ίδιο κόσμο, είναι κάτι που έχω κάνει κι η ίδια πάρα πολύ. Για την ακρίβεια, η πλειοψηφία των ιστοριών που έχω ανεβάσει εδώ στο φόρουμ είναι στον ίδιο κόσμο με το μυθιστόρημα που γράφω. Ταυτόχρονα, ασχολούμαι και με transmedia storytelling, παίζοντας RPG campaigns στον κόσμο αυτόν. Έτσι, έχω καταφέρει να καλύψω δημιουργικά μεγάλο μέρος της κοσμοπλασίας (που συμπυκνωμένα την κρατάω σε ένα αρχείο word 20 σελίδων), έχω κερδίσει νέες ιδέες για τον κόσμο, έχω φτιάξει το timeline και, συγχρόνως, έχω δημιουργήσει κάμποσους χαρακτήρες που μου αρέσουν. Έχω αναπτύξει πάρα πολύ τον κόσμο μου, χωρίς να χάνω από τη συγγραφή και να αφοσιώνομαι μόνο στην κοσμοπλασία, ενώ την ίδια στιγμή έχω διατηρήσει το focus το οποίο χρειάζεται ένα μυθιστόρημα, χωρίς να πελαγώνω.
  4. 6 points
    Εγώ θα σου πρότεινα να κοιτάξεις αυτό το λινκ. Ίσως σε βοηθήσει να δεις λίγο αλλιώς τον όγκο των πληροφοριών που έχεις.
  5. 6 points
    Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους αφιέρωσαν μέρος από το χρόνο τους για να διαβάσουν και να σχολιάσουν την ιστορία μου. Παρακάτω ακολουθούν κάποια ειδικά σχόλια-απαντήσεις προς κάθε αναγνώστη: @John Ernst Επαγγελματίες στρατιώτες-μισθοφόροι λογικά δεν σοκάρονται, ούτε τρομοκρατούνται όταν αρχικά πεθαίνει κάποιος. Φυσικά όταν αρχίζουν να ξεκληρίζονται ένας προς έναν τότε το πράγμα αλλάζει. Στο σημείο που εμφανίζεται για πρώτη φορά το τέρας χρησιμοποιώ μια κλασσική σκηνοθετική τεχνική (telling while acting). Σύμφωνα με αυτή, όταν ένας χαρακτήρας εμφανίζεται για πρώτη φορά, ταυτόχρονα κάποιος άλλος στο υπόβαθρο μας εξηγεί όλη την ιστορία του. Αν και η υπερβολή είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ιστοριών μου, στο σημείο που την αναφέρεις δεν ισχύει. Όταν ένα αυτόματο οπλοπολυβόλο (αυτά με την περιστροφική κάνη) εξαπολύει μερικές εκατοντάδες σφαίρες ανά λεπτό τότε είναι λογικό να σχηματίζονται σωροί από κάλυκες. Έχεις δίκιο, η προοικονομία των επόμενων θυμάτων στο τέλος μπορεί να βελτιωθεί. @Mournblade Έχεις δίκιο Γρηγόρη, το setting μοιάζει με αυτό από το Thing. Ήλπιζα όμως να έχεις βρει και τις άλλες δύο αναφορές σε άλλες κλασσικές ταινίες! Ο Ντίτριχ δεν θυσιάζεται άσκοπα. Όταν πια καταλαβαίνει πως κανένας δεν μπορεί να σταματήσει αυτό που τους κυνηγάει, και πως όλοι τους είναι καταδικασμένοι αποφασίζει να πεθάνει όπως αυτός το επιθυμεί. @Ιρμάντα Εξηγώ παραπάνω πως λειτουργεί η σκηνή με την πρώτη συνάντηση του τέρατος. Ναι όντως, το τέλος με την πυρίτιδα είναι κάπως κλισέ, αλλά δεν θα μπορούσε να προκύψει αλλιώς εκρηκτικό φινάλε. Κατά την άποψή μου, η προοικονομία στο τέλος χρειάζεται γιατί όπως όλες σχεδόν οι ιστορίες μου τελειώνουν πάντα υπονοώντας ή θέτοντας ευθέως τις βάσεις για sequel. @Solonor Ε όχι και b-movie το franchise του Predator! Πραγματικά θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς σε δυσκόλεψε να φτάσεις στο τέλος. Η ιστορία είναι, από την αρχή μέχρι το τέλος, εντελώς straight-forward και ρέει γρήγορα. Και όπως λένε, στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί (δυσκολία ανάγνωσης)! @Elli Sketo Ειλικρινά χαίρομαι διότι μέσα από τα σχόλιά σου φαίνεται ξεκάθαρα πως έπιασες εξ’ ολοκλήρου το πνεύμα της ιστορίας! Μια μικρή διόρθωση: η ιστορία πατάει πάνω σε ταινίες τρόμου από τα 80s και όχι τα 90s! Εκεί όμως που δεν συμφωνώ είναι στο ότι μοιάζει με πρόχειρη ταινία τρόμου. Νομίζω, πως έχει όλα τα συστατικά για μια πρώτης τάξεως ταινία. Σκέψου μόνο πως μέσα σε σκάρτες 4000 λέξεις διάβασες ένα σενάριο μιας πλήρης ταινίας (όχι κάποιο ταινιάκι των 20 λεπτών και των πέντε πράξεων)! @Γιώργος77 Σίγουρα πολλά πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά. Όμως μέσα στο σφιχτό περιορισμό των λέξεων λίγα από αυτά ήταν όντως εφικτά. Πιστεύω πως αν το τέρας μιλούσε μόνο αρνητικό θα ήταν. Το ότι δεν μιλάει το κάνει ακόμα πιο απόκοσμο. Επίσης, όπως εξηγώ στην ιστορία, το πρόσωπό του τέρατός είναι τόσο παραμορφωμένο που υπονοεί πως έχει χάσει την ικανότητα ομιλίας. Τέλος, πολλοί ανάλογοι χαρακτήρες (κυρίως από ταινίες) είναι βουβοί (βλέπε Michael Myers, Jason). @Ballerond Πολλές φορές δεν μας αρέσει κάτι πολύ απλά γιατί δεν θέλουμε να μας αρέσει. Για παράδειγμα, η ομαδάρα του ΠΑΟ τη σεζόν 1995-1996 (έφτασε μια ανάσα από τον τελικό) αποτελεί αναμφίβολα την καλύτερη επίδοση ελληνικών ομάδων στο champions league (εξαιρούμε τον τελικό του ‘71, που πάλι ήταν ο ΠΑΟ). Είμαι σίγουρος όμως πως αν ρωτήσουμε το χοντροΒαγγέλα, τους αλλήθωρους ή τα πιθήκια από το Άντε Γεια θα την βγάλουν άχρηστη! Πάμε παρακάτω. Αναφέρεις ταινίες όπως το Independence Day και το Die Hard και κάνεις λόγο για ανάπτυξη χαρακτήρων. Νομίζω πως αυτό είναι κάπως άδικο γιατί μέσα σε 2+ ώρες σίγουρα μπορείς να αναπτύξεις χαρακτήρες. Μέσα σε 3800 λέξεις δεν μπορείς να τα κάνεις όλα! Είτε θα αναπτύξεις χαρακτήρες και θα προσφέρεις μια ανούσια πλοκή μερικών σκηνών, είτε θα δώσεις μια πλήρη ιστορία με δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ας πάμε όμως καθαρά σε ιστορίες και πιο συγκεκριμένα σε διηγήματα και όχι μυθιστορήματα. Κάνε, και φυσικά όποιος άλλος θέλει, το εξής πείραμα: στα διηγήματα Children of the corn, Trucks, Graveyard shift υπάρχει καμία ανάπτυξη χαρακτήρων; Εγώ προσωπικά ούτε τα ονόματα των πρωταγωνιστών δεν θυμάμαι! Αντιθέτως, πιστεύω πως όλοι θυμούνται, πάνω κάτω την πλοκή των ιστοριών αυτών. Και αυτό γιατί πολλοί από τους πρωταγωνιστές, όπως πολύ σωστά ανέφερες, είναι απλά κρέατα προς σφαγή. Έτσι λειτουργούν αυτού του είδους οι ιστορίες. Οι περισσότεροι ήρωες υπάρχουν μόνο και μόνο για να προσφέρουν τον φρικιαστικό θάνατό τους και τίποτα περισσότερο. Εγώ δέχομαι πως οι χαρακτήρες μου είναι δευτερεύοντες ή ακόμα και ανύπαρκτοι. Και εσύ όμως, ως αναγνώστης, θα έπρεπε να είχες το θάρρος τουλάχιστον να αναγνωρίσεις (όπως έκαναν κι άλλοι πιο πάνω) πως διάβασες μια ολοκληρωμένη ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. @jjohn Χαίρομαι πραγματικά που αναγνώρισες την πληρότητα της ιστορίας και κυρίως το ρόλο των πρωταγωνιστών σε αυτήν. Επίσης κατάφερες να βρεις βαθύτερα νοήματα όσον αφορά στην έλλειψη προσωπικότητας των χαρακτήρων! Τελικά έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως όσο επιφανειακή κι αν είναι ή φαίνεται μια ιστορία πάντα περιέχει, ακόμα και χωρίς να το θέλει, κρυμμένα νοήματα. @elgalla Σ’ ευχαριστώ για τα λεπτομερή σχόλια και το επισυναπτόμενο αρχείο. Πολλές από τις παρατηρήσεις σου θα ληφθούν σίγουρα υπ’ όψιν στη δεύτερη και βελτιωμένη έκδοση της ιστορίας. @SymphonyX13 Ίσως είσαι ο μόνος αναγνώστης που “μυρίστηκε” πλήρως τη δομή της ιστορίας. Όπως ανέφερες, το σκηνικό είναι από το Thing και η πλοκή από το Predator. Η τρίτη αναφορά σε ταινίες των 80s έχει να κάνει με το τρόπο που σκοτώνει το τέρας, ο οποίος θυμίζει έντονα Jason. Νομίζω πως μετά από 100+ χρόνια ιστοριών (βιβλία και ταινίες) είναι απλά αδύνατον να σκεφτείς μια 100% πρωτότυπη ιδέα. Αντιθέτως, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να ανακατέψεις στοιχεία από προηγούμενες ιδέες έτσι ώστε να προκύψει ένα νέο ενδιαφέρον μείγμα ιδεών. Ας δώσω και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ταινία Air Force One είναι σίγουρα αρκετά πετυχημένη. Όμως αν κάτσουμε και τη σκεφτούμε λίγο θα συνειδητοποιήσουμε πως η πλοκή της είναι ακριβώς η ίδια με αυτή από το Die Hard. Η εναλλαγή όμως του σκηνικού (από ουρανοξύστη σε αεροπλάνο) έδωσε μια αρκετά ενδιαφέρουσα εναλλακτική ιστορία.
  6. 6 points
    Σας ευχαριστώ όλους για τα πολύτιμα σχόλια σας, και ειδικά εκείνους που μπήκαν σε εξτρά κόπο να μοιραστούν με λεπτομέρειες την άποψη τους! Λογικά, σύντομα, θα απαντήσω σε όλους, όπως έκανα τις προηγούμενες φορές. Όμως, αρχικά, θα κάνω ένα πρώτο σχόλιο. Τι συνειδητοποίησα από το feedback της κοινότητας: -Ήταν λάθος να εμπλέξω την κοσμοπλασία της Ύβρις, λόγω τιμής ένεκεν της ιδέας που δανείστηκα από την γενική ιστορία της, ακόμη κι αν το έδωσα ως παράξενο, ολοζώντανο όνειρο (βασικά, οιωνός ήταν, αλλά μικρή σημασία έχει εφόσον δεν έπεισε-ταίριαξε). Όταν τελείωσα το διήγημα, σκέφτηκα: ''χμ, αυτή η παράγραφος έχει διαφορετικό ύφος από το υπόλοιπο κείμενο''. Ακολούθησε μια μικρή παύση στην εγκεφαλική λειτουργία. Μετά: ''έλα, ωχού μωρέ, μια μικρή παράγραφος είναι, πόσο θα τους πειράξει; Ας δώσω ένα origin στο πλάσμα, ας δώσω κι ένα thumps up στην Ύβρι...ποιός το αλλάζει τώρα; Θα το αφήσω ως έχει''. Που να ήξερα, ο έρμος; Μάθημα sff: η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. -Αυστηρά show don't tell, από εδώ και στο εξής. Εξυπηρετεί καλύτερα την ιστορία και σε γλυτώνει από πονοκεφαλους. -Χίλιες φορές να είσαι ασαφής και να αφήνεις απορίες στο τέλος, παρά να προσπαθείς να βγάλεις όλες τις ιδέες που έχεις στη φόρα, με την ελπίδα πως θα τις εκτιμήσει ο αναγνώστης. Για μένα μακράν το πιο αδύναμο σημείο του διηγήματος, τώρα που το κοιτάω από μακριά, είναι το τέλος, όπου παρασύρθηκα με το πλάσμα και παρέταξα μια μια τις σκέψεις που είχα γι' αυτό, στα πλαίσια διαλόγου! Από εδώ και στο εξής θα οχυρώνω τις ιδέες μου, με όσο το δυνατόν κομψότερο τρόπο. Όσον αφορά τους κούκους, την έμπνευση της ιστορίας ουσιαστικά, δείτε αυτή την εικόνα: Πόσο τρομακτικό! Ο γονιός ταϊζει, δίχως να έχει καμία επίγνωση, τον δολοφόνο των παιδιών του. Ένα πλάσμα εξόριστο, πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο, αχόρταγο, μοχθηρό, που ζει παρασιτικά εις βάρος τους. Κοιτάξτε: δεν χωράει καλά καλά μέσα στη φωλιά! Έχει πετάξει κάτω τα υπόλοιπα αδέλφια, και δρέπει όλα τα οφέλη από τους γονείς, που εν αγνοία τους συνεχίζουν και το τρέφουν ακόμη και όταν έχει ωριμάσει. Το πιο τραγικό - τονίζω - είναι πως αυτοί νομίζουν πως βλέπουν το (μοναδικό) παιδί τους, ακόμη κι αν είναι διπλάσιο σε μέγεθος, ακόμη κι είναι τελείως διαφορετικό. Στη συνέχεια, φυσικά, θα αφήσει τα αυγά του σε άλλη φωλιά, σε νέα θύματα, και ούτε καθεξής. Η σαρκοφάγος ήταν το ''αυγό'' ενός παρασιτικού πλάσματος με ψυχικές δυνάμεις, στυλ mind flayer. Δεν είναι δαίμονας, είναι cosmic horror, που τρύπωσε στη φωλιά (οικογένεια) των Βάλντας. Ένα πλάσμα ατελές, που γεράζει υπερβολικά γρήγορα, εξαιτίας της αδυναμίας του να ανθίσταται στη φθορά του χρόνου (η Θεία Τιμωρία από την Ύβρις). Σκότωσε την Ιβάνα, σκότωσε τα υπόλοιπα αδέλφια, άρπαξε ολόκληρη την κληρονομιά, απομύζησε χρόνια ζωής από τα θύματα του, προβάλλοντας ψευδαισθήσεις ως προς την αληθινή του όψη. (Όπως στην εικόνα δηλαδή, κανείς δεν καταλαβαίνει πως η Ιβάνα είναι απλώς μια ''σκιά'' από αυτό που ήταν παλιότερα). Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος: πρέπει να μεταπηδήσει σε νέα φωλιά πια. Στον Εμίν. Όπως καταλαβαίνετε, σε φόρμα νουβέλας θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Σε πραγματικό χρόνο θα εξελισσονταν τα γεγονότα, από το παρελθόν με το σκηνικό στο φάρο, με την προβληματική, ύπουλη συμπεριφορά της Ιβάνα, το ξεπάστρεμα των συγγενών της (πέταμα των νεοσσών έξω από τη φωλιά), την άνοδο της εώς και το σήμερα, και την ανάγκη του πλάσματος να εγκαταλείψει τον ξενιστή του. Και σε διήγημα όμως, με κάποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, μάλλον θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Όπως, και να 'χει, η αλήθεια ήταν πως αυτή η ιστορία που γράφτηκε υπό πίεση χρόνου (και μεταξύ μας, σχετικά κουρασμένα), μου έδωσε το έναυσμα να ασχοληθώ και στο μέλλον με τον τρόμο. All well, λοιπόν. Σας ευχαριστώ ξανά!
  7. 6 points
    Γράφω μια νουβέλλα επιστημονικής φαντασίας (την Εξορία για όσους βόηθησαν στην επιλογή της, σας ξαναευχαριστώ γι' αυτό) και την μεταφράζω κιόλας στα Αγγλικά με φιλόδοξους σκοπούς, (θα σας ενημερώσω μόλις φάω τα μούτρα μου!).
  8. 6 points
    Γεια σου Χρήστο, Κώστας εδώ! Είδα φως (θέμα για αγγλισμούς) και μπήκα, αλλά καθυστέρησα να απαντήσω και βλέπω ότι ήδη τα παιδιά σού απάντησαν εξαιρετικά ως τώρα. Για να αφήσω κι εγώ τα δυο σεντς μου (πώς είπατε;), η γλώσσα, όπως λέτε κι εσείς, είναι ζωντανός οργανισμός και είναι πολύ λογικό να έχουμε τέτοια φαινόμενα, ειδικά σε εποχές τόσο έντονης παγκοσμιοποίησης, δικτύωσης, αλλά και μετακινήσεων πληθυσμών. Τώρα όσοι γράφουν/ουμε/ετε κιόλας, είναι πολύ λογικό να έχουμε/ετε/ουν και κάποιο ιδιαίτερο συναισθηματικό δεσμό με τη γλώσσα, αλλά και την καθαρότητα και την καταλληλότητα της ιδιολέκτου που χρησιμοποιούν. Σε αυτό το τελευταίο αποδίδω και την ευαισθησία των πιο τυπικών με τη γλώσσα απέναντι σε μεταφρασμένες ξένες, αδόκιμες εκφράσεις, αλλά και τη δική σου ευαισθησία στην κριτική που εκφράστηκε με άγχος και (ίσως) επιθετικότητα. Αλλά –να σου πω ένα μυστικό που νομίζω θα σε καθησυχάσει;– νομίζω ότι όλοι έχουμε δει χιλιάδες ώρες αγγλόφωνων σειρών και έχουμε διαβάσει εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες στα εγγλέζικα, κι όλοι έχουμε διαπράξει και συνεχίζουμε να διαπράττουμε το συγκεκριμένο ατόπημα, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο συχνά. Και η γνώμη μου ότι οι αγγλισμοί είναι πολύ συχνό φαινόμενο στους νέους συγγραφείς sf&f λογοτεχνίας γιατί οι εμπνεύσεις και τα ινδάλματα και τα πρότυπα είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία από εκεί. Βέβαια ακόμα πιο ενδιαφέρον και χρήσιμο είναι να δει ο καθένας, όταν λαμβάνει τέτοια κριτική, γιατί του συμβαίνει και γενικά και συγκεκριμένα. Για τη γενική αιτία, αξίζει να σκεφτούμε: Είναι η υπερβολική έκθεση στην άλλη γλώσσα; Είναι πρόβλημα στο να κάνουμε εναλλαγή στο μυαλό μας από τον ένα τρόπο σκέψης στον άλλο; Είναι μήπως η άρνηση να διορθώσουμε το κείμενό μας σε επόμενο προσχέδιο/ντραφτ [α) επειδή είμαστε τόσο γαμάτοι, β) επειδή βαριόμαστε, γ) όλα τα παραπάνω] και ξεμένουν οι αγγλισμοί; Η συμβουλή μου είναι να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για τα πάντα. Διάβαζε πολλά ελληνικά βιβλία (αλλά και άρθρα, και ό,τι άλλο πέφτει στα χέρια σου), γράψε πολύ, και να αμφιβάλλεις συνεχώς: και για ό,τι γράφεις και για ό,τι διαβάζεις. Πάρε μια συνδρομή 5 ευρώ/χρόνο στο lexigram, μάθε σύνθετη αναζήτηση στο Google και χρησιμοποίησέ το ως corpus (σώμα κειμένων) για να τσεκάρεις αν μια φράση μέσα σε εισαγωγικά για το αν είναι δόκιμη, εφάρμοζε κριτική ματιά στα αποτελέσματα που σου δίνει, (π.χ. όταν βλέπεις ότι το "παίρνει δυο για να τανγκώ" το χρησιμοποιεί μόνο μια δεκαεξάχρονη μπλόγκερ που έχει διαβάσει μόνο το Twilight, καλό θα ήταν να μην το χρησιμοποιήσεις), γράφε πολλαπλά προσχέδια στα κείμενά σου, σβήνε τα περιττά, κάνε τις ξένες φωνές να σωπάσουν ή κάνε τις δικές σου με τρόπο ελληνικό, μην αρκείσαι στη δική σου κατανόηση αυτών που γράφεις, έχε beta readers από διαφορετικούς χώρους (αν γίνεται) για να δεις αν καταλαβαίνουν κι αυτοί [κι αυτό θα σου βγάζει μια ασφαλέστερη στατιστική για το αν το κοινό σου είναι έτοιμο να δεχτεί έναν νεολογισμό ή ένα γλωσσικό δάνειο, που αναπόφευκτα θα προκύψει στον ζωντανό οργανισμό της γλώσσας], και άνοιγε το μυαλό σου στην κριτική, γιατί στο ντάουν-ντάουν της γραφής, όλοι είμαστε εργάτες και μαθητές της γλώσσας, κι όσο τη μαθαίνουμε τόσο καταλαβαίνουμε πόσα δεν ξέρουμε, κι όποιος σου πει το αντίθετο, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και άλλου είδους προβλήματα. Καλή συνέχεια και συνέχισε να διαβάζεις, να γράφεις και να ψάχνεις! Σημειωσούλες: 1) στη δική μου έρευνα προκύπτει το "αγγλισμός" με μικρό, φυσικά, κι όχι με κεφαλαίο 2) προέρχεται από το γαλλικό anglicisme 3) θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακόμα και το "κότες" που χρησιμοποίησες στο αρχικό post είναι αγγλισμός, αλλά σε επίπεδο χρήσης γλώσσας (register), γιατί στα αμερικανικά αγγλικά είναι αρκετά πιο αθώο και κοινό, ενώ σε εμάς είναι λίγο πιο επιθετικό, εξού και το "ίσως" σε παρένθεση πριν την "επιθετικότητα" που σου χρέωσα. Με κάθε επιφύλαξη το συγκεκριμένο, βέβαια. Αν έγραφες "κοτεύουν έξω" θα ήμουν πιο σίγουρος 4) στην προσπάθεια εξάλειψης των αγγλισμών, μη φοβάσαι τις περιφράσεις: για παράδειγμα, σε αυτό το τρομερό debate του rolled his eyes, δε θα φοβόμουν το "γύρισε τα μάτια του προς το ταβάνι σε/με μια έκφραση απόγνωσης", αλλά κι αυτό ίσως είναι περίεργο για κάποιους. Το φάρμακο όμως (όπως σου είπαν και παραπάνω) είναι να μην αντιγράφεις σκηνές κατευθείαν από αγγλόφωνες σειρές και βιβλία και να σκέφτεσαι και να γράφεις ελληνικά.
  9. 5 points
    Όνομα Συγγραφέα: Έλλη Σκέτο Είδος: μπορεί και να μην είναι sci-fi Βία: Όχι Σεξ: Όχι Αριθμός Λέξεων: 3923 Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Θα ήθελα τη γνώμη αλλά και τη συμβουλή σας, είδικά όσον αφορά το τέλος. Ευχαριστώ Αρχεία: ρώτα το κινητό.docx/ ρώτα το κινητό.pdf
  10. 5 points
    Καλησπέρα, Γρηγόρη. Είπα αυτή τη φορά να κάτσω να κάνω πολύ αναλυτικά σχόλια, οπότε την (πολύ) εκτεταμένη εκδοχή όσων θα σου πω εδώ θα τη διαβάσεις στο αρχείο. Εδώ θα γράψω μόνο τα πιο κομβικά σημεία. Στα θετικά: - Συνεχίζεις στο μοτίβο του προηγούμενου διαγωνισμού, έχοντας ξεφορτώσει σημαντικά τον λόγο σου από αχρείαστες ποζεριές. Εύγε. Μάλιστα, εδώ το κάνεις ακόμη καλύτερα. Μπορεί να σου ξεφεύγουν 1-2 σημεία, αλλά δεν έχεις ολόκληρες τεράστιες παραγράφους τίγκα στην κορδέλα, όπως στο "Ζήσε". - Δίνεις αρκετά καλή ατμόσφαιρα μέσα από περιγραφές, έχεις και κάποιες ωραίες εμπνεύσεις, όπως η ανατριχιαστική εικόνα του σαλονιού που είναι γεμάτο κλουβιά. Γενικά, έκανες καλή δουλειά στο να με πείσεις ότι βρίσκομαι στα Καρπάθια. - Έκανες μια προσπάθεια να δέσεις την ιστορία σου με το σήμερα, με τις αναφορές στα οικονομικά προβλήματα του παππού και του εγγονού. - Αν δεν έχεις ξαναγράψει τρόμο ποτέ σου, αυτή ήταν μια ικανοποιητική πρώτη απόπειρα. Στα αρνητικά: - Μπερδεύεις διαρκώς τις οπτικές γωνίες. Κάποιες φορές, μάλιστα, αλλάζεις οπτική γωνία δύο και τρεις φορές μέσα σε ελάχιστες γραμμές. Αν θες να βάλεις παντογνώστη αφηγητή, βάλε παντογνώστη αφηγητή, αλλά αυτό που κάνεις είναι ένα διαρκές head hopping χωρίς εστίαση, που δεν μας αφήνει να ενδιαφερθούμε ή να ταυτιστούμε με κανέναν από τους δύο χαρακτήρες. - Στο είπαν κι άλλοι, ο έφηβος δεν πείθει καθόλου σαν χαρακτήρας. - Ο διάλογός σου, στα περισσότερα σημεία, δεν είναι καν διάλογος. Στο έχουμε πει αυτό και παλιότερα και φαίνεται πως είναι μάλλον μια κακή συνήθεια που έχεις: ο παππούς, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας δεν είναι παρά ένα ανδρείκελο που λέει "και μετά τι έγινε;" "και μετά;" "ποια εκείνη;" "πώς σε κοιτάει, δηλαδή;"... ξέρεις τώρα, ερωτήσεις που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι να σπάει το μονομπλόκ μονολόγου του μικρού. Και στα σημεία όπου δεν κάνει τέτοιες ερωτήσεις και θυμάσαι ότι είναι κι αυτός βασικός χαρακτήρας, ο διάλογος μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι πιο ψόφιος κι απ' το πτώμα του λύγκα που κοιτάει η αρκούδα. Δεν έχει ζωντάνια, δεν έχει οργανικότητα, δεν έχει διαδραστικότητα. Ίσως πρέπει να αφιερώσεις λίγο χρόνο στο να διαβάσεις θέατρο, ίσως πρέπει να αρχίσεις να διαβάζεις μεγαλόφωνα τα κείμενά σου, δεν ξέρω. Πάντως πρέπει οπωσδήποτε να φτιάξεις τους διαλόγους σου, αν θες να πας τη γραφή σου ένα βήμα παραπέρα. - Το μπέρδεμα των ΟΓ και ο ξύλινος "διάλογος", δεν βοηθάνε καθόλου στο στήσιμο των χαρακτήρων σου. Βρίσκω εύστοχο το σχόλιο του Γιάννη πιο πάνω: όντως δείχνεις να μη σε ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Είναι κάτι που σου είχα αναφέρει και παλιότερα, στον "Πρώτο Φύλακα", αν θυμάμαι καλά. Μου δίνεις την εντύπωση πως βασίζεσαι στις καταστάσεις για να μας κάνουν να ενδιαφερθούμε για τους χαρακτήρες και ξεχνάς πως πρέπει πρώτα να ενδιαφερόμαστε, ώστε να τρομάξουμε/συμπάσχουμε με τις καταστάσεις. Ή, ενδεχομένως, να μην μπορείς να κατανοήσεις τη διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα δύο; Δεν ξέρω, θα προσπαθήσω να την εξηγήσω όπως κι αν έχει: Τι κάνεις εσύ: ο παππούς κι ο εγγονός είναι generic χαρακτήρες χωρίς ιδιαίτερο χρώμα έχουν οικονομικά προβλήματα, πάνε στο σπίτι του τέρατος, τέρας σκοτώνει παππού, μικρός στεναχωριέται, αναγνώστης τρομάζει επειδή το τέρας είναι τρομακτικό. Τι θα έπρεπε να κάνεις: ο παππούς κι ο εγγονός είναι χαρακτήρες τρισδιάστατοι, με προσωπικότητα και δυνατή σχέση μεταξύ τους, η οποία φαίνεται από τους διαλόγους και τη συμπεριφορά τους, πάνε στο σπίτι του τέρατος, τέρας σκοτώνει παππού, αναγνώστης στεναχωριέται γιατί τον συμπαθούσε και επειδή στεναχωριέται ο μικρός, αναγνώστης τρομάζει επειδή φοβάται για την τύχη του μικρού, όχι επειδή η περιγραφή του τέρατος είναι τρομακτική. Καταλαβαίνεις τη διαφορά και για ποιον λόγο το δεύτερο είναι μακράν πιο αποτελεσματικό από το πρώτο; Λέξεις όπως "παππούς" και "εγγονός" δεν καθιστούν από μόνες τους characterization, χρειάζεται κι άλλο. Χρειάζεται προσωπικότητα, κάπως να κάνεις αυτούς τους ήρωες να βγουν απ'το χαρτί και να μας νοιάξουν. - Η κοσμοπλασία. Σου κάνω πιο συγκεκριμένα σχόλια στο αρχείο, θα τα δεις, αλλά, αν θες την ταπεινή μου άποψη, αυτή η ιστορία θα ήταν πολύ καλύτερη αν έλειπε η επική κοσμοπλασία (που μπερδεύει και αρκετά, θεωρώ, με τους δαίμονες (;) να αυτοαποκαλούνται δευτερόπλαστοι, παρότι υπήρχαν πριν τους ανθρώπους, δεν ξέρω, πονοκεφάλιασα), όλα τα σχόλια για το πόσο για πέταμα είμαστε οι άνθρωποι και το ιουδαιοχριστιανικό background με Κάιν, Εύες και Παναγίτσες. Βασικά, αυτή θα ήταν μια τρομερά (pun intended) καλύτερη ιστορία, με καλύτερη χρήση του θέματος, αν ήταν βαμπιροϊστορία (είχα την ελπίδα πως θα ήταν, με τα Καρπάθια κτλ, αλλά φευ) και η κατάσταση του βρικόλακα ερμηνευόταν ως εξορία από τον θάνατο και τη γαλήνη που μπορεί να προσφέρει. Θα άλλαζε ελάχιστα, θα γλίτωνες από την προβληματική κοσμοπλασία που σου τρώει λέξεις από τους χαρακτήρες σου και θα μπορούσε να ήταν μια ιστορία τρομαχτική και σπαρακτική συγχρόνως, για όλους σου τους χαρακτήρες, ακόμη και για το τέρας. Αν δεν θεωρείς τους βρικόλακες πρωτότυπους, επέτρεψέ μου να σου πω ότι ούτε οι δαίμονες είναι. Το θέμα είναι τι εξυπηρετεί καλύτερα την ιστορία και, κατά την ταπεινή μου άποψη, εδώ χρειάζεσαι να αποτινάξεις την κοσμοπλασία εντελώς και να πας με κάτι πιο απλό, που θα μας χτυπήσει στο μεδούλι. - Νομίζω πως θα δεις σημαντική διαφορά αν αρχίσεις να χρησιμοποιείς στις ιστορίες σου και άλλες αφηγηματικές τεχνικές. Για παράδειγμα, όλο το σκηνικό του φάρου θα ήταν πιο άμεσο και πιο δυνατό αν μας το έδινες σε flashback. Επέλεξες να το κάνεις με αφήγηση κι αυτό ρίχνει την ιστορία αντί να την ανυψώνει. Γενικά, θα σου πρότεινα να πειραματιστείς περισσότερο και να τολμήσεις περισσότερο, αντί να μένεις σε μια δοκιμασμένη φόρμουλα. Επισυνάπτω και το αρχείο και καλή επιτυχία! Mournblade - Elgalla edit.doc
  11. 5 points
    Το show don't tell είναι ένας καλός κανόνας, αλλά δεν είναι ανάγκη να τον κάνουμε πράξη σε κάθε πρόταση. Επίσης, το rolled his eyes θα μπορούσε να σημαίνει ότι έπαθε κάτι, (δεν είμαι βέβαιη για τα αγγλικά, αλλά είμαι βέβαιη για την ελληνική μεταφορά του). Απλά, το έχουμε συνηθίσει να σημαίνει αυτό που σημαίνει (και δεν μου αρέσει το κείμενο να είναι βαρετό). Το ξέρω ότι έχω κολλήσει με το στρουφογύρισμα (τη στρουμφίσαμε) των ματιών, αλλά είναι δύσκολο το άτιμο. Κια για να έχουμε καλό ρώτημα, γιατί συζητάμε για μετάφραση; Τώρα έφαγα τη φλασιά! Άρα: το σημαντικό όταν γράφουμε είναι να σκεφτόμαστε στη γλώσσα που γράφουμε.
  12. 4 points
    Όνομα Συγγραφέα: Naya Είδος: φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 1.147 Αυτοτελής Μια_ρωγμή_στη_Μνήμη.docx
  13. 4 points
    Πάντα πηγαίνω στη θάλασσα είτε πολύ πρωινές ώρες είτε πολύ απογευματινές, όταν ο ήλιος είναι χαμηλά. Σήμερα όμως μάλλον δεν τη γλίτωσα και έπαθα ηλίαση! Αλήθεια, διάβασα όντως στην ίδια παράγραφο για τον κώλο της Τζωρτζίνας, για χυλόπιτες και για δαίμονες που έρχονται στην Ελλάδα για ηλιοθεραπεία και διακοπές;
  14. 4 points
    Θέλει και ρώτημα, Έλλη; Φυσικά και ναι, με μεγάλη μας χαρά! Καλό μήνα!
  15. 4 points
    Παιδιά καλημέρα και καλό μήνα. Να παίξω μαζί σας;
  16. 4 points
    Σπύρο θα σε παίξω εγώ ευπρόσδεκτοι όμως είναι κι όσοι άλλοι θέλουν
  17. 4 points
    Ψήνεται κανείς; Ότι είδος θέλετε, με ότι όρια και περιορισμούς προτιμάτε. Ο τρέχων διαγωνισμός τελειώνει, ας ξαναζωντανέψουμε αυτό το υπέροχο παιχνίδι. Για να το κάνω λίγο πιο "ελκυστικό", έχω να γράψω κάτι -πέρα από κάνα δυο τρία γουοναμπί ποιηματάκια της στιγμής- σχεδόν ενάμισι χρόνο! Άντε λοιπόν, παλιό κι αγαπημένο παρεάκι, ας βγάλουμε πάλι τη γαλέρα στ' ανοιχτά!
  18. 3 points
    Καλημέρα, Είμαι νέα στην παρέα και δεν διαχειρίστηκα σωστά την δημιουργία του topic . Καταλαβαίνω ότι η δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου που θα φιλοξενήσει μια μεγάλη ιστορία απαιτεί πολύ δουλεία και υπομονή. Στην παρούσα φάση είμαι πελαγωμένη και αναζητάω ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλές από ανθρώπους που έχουν κάνει ή κάνουν κάτι αντίστοιχο. Ένας μεγάλος μου προβληματισμός αυτή την στιγμή είναι ότι ενώ δίνω χρόνο στο world building, επειδή καταλαβαίνω ότι χρειάζεται για να στηρίξει την ιστορία μου, μου έρχονται ταυτόχρονα ιδέες που αφορούν καθαρά το storytelling και θέλω να τις αναπτύξω. Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που ξεκινάω να αναπτύξω μια ιδέα βρίσκω εμπόδια από ελλείψεις στοιχείων που ανήκουν στο world building καθώς και στους χαρακτήρες μου. Να συνεχίσω να τα δουλεύω ταυτόχρονα? Με τραβάει το storytelling και δυσκολεύομαι να θέσω προτεραιότητες. Είναι απαραίτητο να ακολουθήσω κάποια συγκεκριμένη σειρά?
  19. 3 points
    Γεια σας, καλοί μου συνταξιδιώτες. Το πλοίο ρίχνει κάβους, μπαίνουμε πια στο λιμάνι. Το ταξίδι ομολογώ ότι αναμενόταν συναρπαστικό, ελπίζω ο Λόγιος Ερμής να σας ταξίδεψε. Κάθε ταξίδι αφήνει εμπειρίες μερικές φορές και προβληματισμούς. Στην αρχή δεν κατάλαβα τις ενστάσεις σας, αλλά με το που ξεκίνησα να γράφω την επόμενη ιστορία μικρές φωνούλες μου έλεγαν τι κάνω σωστά και τι όχι. Τα σχόλιά σας ήταν πολύτιμα. Γενικά την ιστορία δεν την έδωσα έτσι που να την καταλάβετε, εκεί εντοπίζεται το βασικό πρόβλημα. Υπήρχε άλλο σενάριο πίσω από το βασικό: ο Ερμής ζει στην εξορία κρυμμένος από ένα δαίμονα που τον βάζει να σκοτώνει. Οι φόνοι γίνονται από τη στιγμή που ο δαίμονας τον βρίσκει στον πύργο του. Δεν περίμενα να μην καταλάβετε την ιστορία, την όλη υπόθεση πίσω από την ιστορία μου. Κι ενώ δεν υπήρχε η κατανόηση που περίμενα ξεκινούν σχόλια που με αντιμετωπίζουν σαν κακό μαθητή. Θα πάρω ένα παράδειγμα: Πολλοί παίρνουν ως δεδομένο ότι δεν ήξερα να χειριστώ το χαρακτήρα, το συνάντησα μπροστά μου και μάλιστα πολύ έντονα. Θα προτιμούσα να ακούσω γιατί ήταν λάθος να επιλέξω οι αντιδράσεις να είναι flat. Δεν πέρασε σε κάποιους από το μυαλό ότι είναι επιτηδευμένο να αντιδρά ο χαρακτήρας έτσι; Ας πάμε στις αντιδράσεις 1η σκηνή: ο ήρωας βλέπει τον ξεντεριασμένο χωρικό. Οι κινήσεις του δεν έχουν ίχνος έκπληξης. Πότε δεν υπάρχει έκπληξη; όταν κάτι είναι αναμενόμενο. Αν πεταγόταν ένα ποντίκι στα πόδια του τότε θα αντιδρούσε, τώρα δεν αντιδράει. 2η σκηνή: δυο μάτια όλο φλόγα τον κοιτάζουν από το παράθυρο. Καμία αντίδραση 3η σκηνή: ξυπνά και βλέπει όραμα ένα πτώμα. Πρώτη φορά τρομάζει και μάλιστα τρομάζει με κάτι που δεν κάνει εντύπωση στο μέσο αναγνώστη. 4η σκηνή: ο ανασκολοπισμένος χωρικός. Εδώ τρέχει να τον βοηθήσει με τον τρόπο που του περνάει από το κεφάλι. Καμία συγκίνηση. 5η σκηνή: βλέπει τη γριά με το σουβλί στο κεφάλι. αρπάζει το εργαλείο και φεύγει βιαστικά. Δείχνει να φοβάται ή να νιώθει αποστροφή. Εδώ ίσως να μπορούσα να το διανθίσω λίγο. πότε φοβάται; τα δύο πρόσωπα που εκδηλώνει κάποια αντίδραση αναφέρονται από τον ενωμοτάρχη, είναι εκείνοι που του λέει ότι σκότωσε όσο ζούσε στην πόλη. Το μόνο που τον φοβίζει είναι οι τύψεις του! στην υπόθεση του έργου αποδεικνύεται ότι όλους τους άλλους τους έχει σκοτώσει ο ίδιος, άρα γιατί να αντιδράσει; απλά σαν παιδί που έκανε μια σκανταλιά τρέχει να την καλύψει. Γενικότερα σχόλια: όντως υπερβολικά μπουκωμένο, δεν του ταίριαζε το μέγεθος που περιορίζεται ο διαγωνισμός. Δεν έχω εμπειρία σε σύντομες ιστορίες κι αυτό φαίνεται. Ο λόγος μου όντως είναι στεγνός. Αποφεύγω επίθετα κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να τον στολίσει. Το δουλεύω. Τα μικρά γραμματικά και λοιπά λάθη μου οφείλονται στο λίγο χρόνο που διαθέτω για να δουλέψω το κείμενο ή σε στιγμές απροσεξίας στη διόρθωση. Κάνω ότι καλύτερο μπορώ, δεν είναι ότι δεν τα γνωρίζω. Τέλος, θα ήθελα να κάνω κάτι που το αποφεύγω, προκειμένου να δείτε πως βλέπω εγώ το κείμενό μου. Επισυνάπτω(τη Δευτέρα) το κείμενο μαζί με τα σχόλιά μου σε χρώμα πράσινο. Ελπίζω να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας (φοβάμαι ότι διαβάζουμε μόνο ό,τι μπαίνει στο διαγωνισμό)
  20. 3 points
    Θα συμφωνήσω με τον μοδεράτορα ότι θα πρέπει να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος. Για αρχή προσωπικά νομίζω ότι μέρος των όποιων αποριών σου καλύπτεται από την όμορφη σειρά θεμάτων της Ευθυμίας Το τελευταίο άρθρο της είναι εδώ .Το συγκεκριμένο δεν είναι σχετικό με τις απορίες σου, αλλά στο τέλος του άρθρου έχει links για όλα τα υπόλοιπα. Επίσης, φιλικά πάντα, θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις αρχικά να γράψεις κάτι λιγότερο μεγαλεπήβολο από μία τριλογία. Είσαι απ'όσο καταλαβαίνω πρωτάρης στην συγγραφή και πιθανότατα δεν μπορείς να αποδόσεις αυτό που θέλεις όπως ίσως να το φαντάζεσαι στο μυαλό σου(μεγάλο πρόβλημα το συγκεκριμένο). Και εφόσον μιλάμε για κάτι που το επεξεργάζεσαι τόσο πολύ καιρό ίσως αποθαρρυνθείς αν το αποτέλεσμα δεν είναι καλό. Κι εσύ ο ίδιος λες ότι θέλεις πολύ δουλειά! Σίγουρα μέσα στον κόσμο σου θα υπάρχουν πολλές μικρές ιστορίες των τριών χιλιάδων λέξεων, των πέντε, των δέκα που περιμένουν να γραφτούν. Σιγά σιγά
  21. 3 points
    ''Ιστορίες του Μελαγχολικού Ερημίτη'' ν. 76: Τρίτη και τελευταία φορά που είναι συλλογή αντί για ανθολογία, του μεγάλου Κλαρκ Άστον Σμιθ. Με την λέξη μεγάλος μάλλον να τον υποτιμά γιατί έχουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε με έναν από τους αξιότερους εκπρόσωπους του φάντασυ. Το μόνο στο οποίο υστερεί από τους συγχρόνους του Ρόμπερτ Χάουαρντ και Λάβκραφτ, είναι η φήμη. Κακώς, γιατί έχει γράψει γλυκόπικρες, κυνικές ιστορίες που μένουν για πάντα στο μυαλό. Στη προκειμένη ξεχώρισα την πρώτη φορά το ''Η Μαρτυρία του Αθαμαούς'', μου είχε χύσει τα μυαλά στο πάτωμα. Τώρα μου φάνηκε απλά καλό. Πολύ ωραίο το ''Αναζητώντας το Γκαζόλμπα'' το οποίο υπάρχει και σε πιο εκτενή εκτέλεση σε συλλογή του από τον Αίολο, με άλλο τίτλο. Δηλητηριώδες κυνικό ''Η Μητέρα των Βατράχων'', ενώ σε πιο ονειρικό στυλ κυμαίνεται το ''Ένα Κρασί από την Ατλαντίδα''. Μάλλον όμως τίποτα δεν πρόκειται να ξεπεράσει το εφιαλτικό ''Ο Κάτοικος της Αβύσσου''. Στο ν. 6 της σειράς, ακολουθεί την γνωστή όσο και πετυχημένη συνταγή στο τρόμο του να σε κυνηγά ένα άμορφο κάτι. Το διήγημα με το οποίο τον γνώρισα, αποδείχθηκε μέχρι σήμερα και το καλύτερο. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά, ισχύει ότι και στη προηγούμενη μου ανάρτηση για τον Ντάνσανυ. Όποιος δεν έχει διαβάσει Κλαρκ ας-Τον, χάνει μερικές από τις ωραιότερες ιστορίες που τον περιμένουν εκεί έξω. Αξίζει πραγματικά τον κόπο να τον ανακαλύψετε.
  22. 3 points
    Λοιπόν αυτή η σκανδαλώδης έκφραση με τα μάτια είναι κατανοητή εξαιτίας των emoticons αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι σωστή. Μόλις διάβασα στην Πόλη των Κατόπτρων: Ο Ρέις γυρίζει τα μάτια προς τα πάνω απαυδισμένος. Οπότε να μια επίσημη μετάφραση για την εν λόγω κίνηση των ματιών!
  23. 3 points
    Γιάννη καλημέρα, Όμορφο διήγημα, με τα πάνω του και τα κάτω του όπως πολλοί πριν από εμένα ανέφεραν. Πιστεύω ότι το διήγημα σου πατάει στον τρόμο. Το να είσαι κολλημένος ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο είναι (κατ’ εμέ πάντα) από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν. Η αριστουργηματική σειρά του Keiichiro Toyama, Silent Hill, ασχολείται γενικά αλλά και ειδικά (στο SH2) με το θέμα του θανάτου και την αιώνια εξορία στο limbo. Στη τελική και ο ψυχολογικός τρόμος, τρόμος δεν είναι; Τι μου άρεσε: Η γραφή σου. Γράφεις και εδώ πολύ όμορφα. Η ατμόσφαιρα και οι περιγραφές. Ο πραγματικός κόσμος αλλά και το limbo (μπορώ να το λέω limbo; θα το λέω limbo) ήταν σαφώς ορισμένα, με τις εικόνες, τους ήχους και τις μυρωδιές τους. Και οι δύο κόσμοι είχαν τους κινδύνους τους: στον πραγματικό μπορούσες να πεθάνεις, στον άλλο μπορούσες να κολλήσεις για πάντα. Η γριά με τα μπόλικα παλτά ήταν ίσως η πιο πολύχρωμη εικόνα του διηγήματος. Ο κόσμος σου έχει κανόνες. Δεν γίνονται αυθαίρετα πράγματα. Όταν πεθαίνεις αν έχεις αφήσει πράγματα πίσω σου (ποιος δεν έχει άλλωστε) περιμένεις στο limbo μέχρι να βρεις τρόπο να τα λύσεις. Οι εναλλαγές ανάμεσα στους δύο κόσμους για εμένα έγιναν με επιτυχία και ομαλά δίνοντας κάθε φορά τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να συνεχιστεί η πλοκή. Μερικές εκφράσεις σου είναι πανέμορφες. Και για να απαντήσω στον Άγη: “Λες κι οι σταγόνες σταματούσαν ελάχιστα εκατοστά πριν φτάσουν στον προορισμό τους.” είναι το κακό rendering που γίνεται στις σταγόνες από την μηχανή γραφικών του silent hill - δεν είναι τίποτα. Ο τρόπος που μας ενημέρωσες για την εγκυμοσύνη της Νίκης. Θυμάμαι ότι διάβαζα και ευχόμουν να μη μας το πετάξεις στη μούρη γιατί είχε γίνει κατανοητό. Ευτυχώς εμπιστεύεσαι τον αναγνώστη σου και ο αναγνώστης σου σε ευχαριστεί για αυτό. Μη τα δώσεις ποτέ μασημένα. Τι δε μου άρεσε: Ο τρόμος σου. Το θέμα που διάλεξες θα μπορούσε να μας τρομάξει αλλά η ευκαιρία χάθηκε, πιστεύω, επειδή δεν υπήρξε ποτέ ο κίνδυνος για τον πρωταγωνιστή μας να παγιδευτεί. Μέσα στο μικρό κείμενο δεν πρόλαβες να αναπτύξεις αυτή την πιθανότητα. Μπορεί να είδαμε τον γέρο να πασχίζει να ελευθερωθεί αλλά δεν υπήρξε αρκετός χρόνος ανάμεσα σε αυτή την πληροφορία και στην εξιλέωση του Άγη ώστε να αρχίσουμε να ανησυχούμε ότι υπάρχει περίπτωση να παγιδευτεί όπως και ο γέρος. Είναι κάτι που ούτε ο ίδιος δείχνει να φοβάται ή να σκέφτεται. Φοβάται τους γδούπους που ακούγονται που και που, φοβάται την ομίχλη και το σκοτάδι, τη γκρι φιγούρα με τα οστέινα χέρια αλλά δε δείχνει ποτέ να φοβάται την πιθανότητα της αιώνιας παραμονής σε αυτό το μέρος - και αυτός είναι ίσως ο λόγος όπου ο τρόμος χάνεται. Ίσως αν το μεγάλωνες να μπορούσες να δείξεις την απελπισία του Άγη αλλά και της Νίκης μέσα στα χρόνια ή ίσως να ξεκινούσε η ιστορία από πιο βαθιά στον χρόνο και όχι από τη στιγμή του θανάτου, ώστε να ζήσουμε την αγωνία του Άγη να φύγει από αυτό το μέρος και να φοβόμαστε - μη παραδοθεί στις σκιές, να μη γίνει ένα με την ομίχλη… Στο μεγαλύτερο μέρος του διηγήματος, εγώ προσωπικά, ήλπιζα ότι κάπως θα βρει τρόπο να μη πεθάνει και ανησυχούσα για αυτό πολύ περισσότερο από το πως θα δραπετεύσει από το limbo. Ίσως πρέπει να αλλάξεις λίγο το που εστιάζει ο τρόμος σου και πιστεύω πως, αν έχεις όρεξη να το δουλέψεις ξανά, μπορείς να το κάνεις πρωτοκλασάτο τρομό-διήγημα. Η εξορία δεν υπήρξε. Τουλάχιστον δεν υπήρξε για τον Άγη. Η απειλή της εξορίας είναι μέσα στο θέμα αλλά, όπως είπα παραπάνω, δεν ένοιωσα ότι υπήρξε ποτέ τέτοια απειλή. Η στιγμή που είπα “Πω,πω φθηνά τη γλύτωσε,” ήταν όταν συναντήθηκε η Νίκη με τη γριά στο νεκροταφείο και αφού συνειδητοποίησα πως αυτά τα γεροντάκια μπορεί να είναι χώρια και να υποφέρουν δεκαετίες. Η γριά με τα μπουφάν της και ο γέρος με την τσάπα του υπάρχουν για να μας εξηγήσεις τους κανόνες και τους κινδύνους του limbo. Αυτό, αν και σου έδωσε την ευκαιρία περιγράψεις την κατάσταση με ομαλό τρόπο, στέρησε από τους πρωταγωνιστές την ευκαιρία να ανακαλύψουν μόνοι τι συμβαίνει και φυσικά δημιουργεί πολλά λογικά προβλήματα: Γιατί ο Άγης βλέπει μόνο τον γέρο; Που είναι όλοι οι άλλοι που πέθαναν και παγιδεύτηκαν ανάμεσα στους κόσμους; Γιατί είναι εκεί ο γέρος; Γιατί ο γέρος κουβαλάει την τσάπα (είναι κάτι σαν το κερί και το γράμμα του Άγη αλλά αφού το αναφέρεις θέλω να μάθω!) Πόσο καιρό είναι εκεί πραγματικά; Η γριά στον πραγματικό κόσμο, πως ξέρει ότι ο άντρας της είναι παγιδευμένος; Λέει στη Νίκη ότι: “Δεν τον βλέπω πια” αλλά πως ήξερε ότι πρέπει να τον βλέπει μετά από τον θάνατό του; Ο κόσμος του Άγη και της Νίκης δε φαίνεται να διαφέρει από τον δικό μας πουθενά. Γιατί να το πει αυτό η γριά; Η γριά λέει στη Νίκη: “Αυτός που αγαπάς έχει φύγει. Τα κατάφερε” πως ήξερε ότι ο Άγης τα κατάφερε; Μία έκφραση “κατάβαση στη τρέλα” δε με ενθουσίασε. Τι είναι η φιγούρα με τα γκρι και τα οστέινα χέρια που χτυπάει την πόρτα του Άγη; Όσες φορές και να το διάβασα ένοιωσα ότι υπήρχε εκεί μόνο για να τρομάξει. Ο Άγης μένει ελάχιστα στο limbo και συμβαίνει αυτό: “Θα έβρισκε αυτό τον γέρο και θα τον απειλούσε αν χρειαζόταν για να του πει πώς θα ξεμπερδέψει από εδώ πέρα. Αν είχε πεθάνει, ας τον καλωσόριζε το σκοτάδι να ηρεμούσε μία και καλή.” Έχω δύο προβλήματα με αυτή του τη συμπεριφορά. Το πρώτο είναι ότι γνωρίζει πως μάλλον έχει πεθάνει και το δέχεται αμέσως. Θεωρώ πως αν μπορούσαμε να διατηρήσουμε τη συναίσθηση μετά από τον θάνατό μας, θα περνούσαμε τα στάδια του πένθους ακριβώς όπως αν ήμασταν ζωντανοί. Περίμενα να δω άρνηση, οργή και διαπραγμάτευση πριν έρθει η αποδοχή. Το δεύτερο είναι ότι ο Άγης, παρότι έχει αφήσει τόσα πολλά πίσω του είναι έτοιμος να “καλωσορίσει το σκοτάδι” έτσι απλά και τόσο γρήγορα! Δεν πείστηκα. Περίμενα να τον δω να πολεμάει να επιστρέψει στη ζωή κάπως. Ήθελα να πονέσει παραπάνω ο Άγης μέχρι να ανακαλύψει πως να επικοινωνήσει με τη γυναίκα του. Ήθελα να ταλαιπωρηθεί πριν ανακαλύψει τι πρέπει να γράψει στο χαρτάκι. Περίμενα να εκνευριστώ και νιώσω και εγώ παγιδευμένη στο δωμάτιο μαζί του και να αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνει ώστε να τον ακούσει η Νίκη - για μία τελευταία φορά έστω. Μπερδεύτηκα με την εγκυμοσύνη της Νίκης ειδικά στο σημείο που λες: "Θα μπει κάποιος... ή μάλλον κάποια, ανάμεσά μας, αλλά δε νομίζω να θυμώσεις...δε μπορώ να σε μοιράζομαι, αλλά αυτό μάλλον θα το αντέξω" Όταν το διάβασα αυτό το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι η σχέση τους δεν είναι πολύ καλή. Γιατί; Στην αρχή, όταν η Νίκη βρίσκεται στο λεωφορείο την βλέπουμε να προετοιμάζεται να ενημερώσει τον Άγη ότι είναι έγκυος. Άρα για να μη το έχει καταλάβει ακόμα ο άντρας της είναι το πολύ 4 μηνών. Να το έχει κρατήσει μυστικό για περισσότερο καιρό χωρίς να καταλάβει ο άλλος τίποτα δεν γίνεται. Ξέρει επίσης από την παραπάνω πρόταση το φύλλο του παιδιού της άρα είναι τουλάχιστον 3.5 μηνών. Άρα, η Νίκη εδώ και 3-4 μήνες δεν έχει περίοδο και ο Άγης δεν έχει καταλάβει τίποτα. Η Νίκη έχει κλείσει ραντεβού και έχει πάει σε γυναικολόγο τουλάχιστον μία φορά και μάλιστα έκανε και υπέρηχο για να διαπιστώσει το φύλλο του παιδιού τους, μία ομολογουμένως μαγική στιγμή στην οποία πιστεύω ότι τα περισσότερα ζευγάρια θέλουν να μοιραστούν, μόνη της! Γιατί να θέλει να το κρατήσει μυστικό για τόσο πολύ καιρό; Τι συμβαίνει και το κρύβει με τόσο πείσμα; Δεν συμβαδίζει με την υπόλοιπη εικόνα που έχουμε για το ζευγάρι. Μήπως αυτός ο διάλογος δεν έχει γίνει ακόμα; Όπως είναι διατυπωμένος, όποτε και να γίνει υπονοεί ότι η Νίκη κρατούσε την εγκυμοσύνη της μυστικό για πάρα πολύ καιρό. Τα λόγια της Νίκης στη γριά στο νεκροταφείο: “Ποια είσαι; Πού ξέρ... ήξερες τον άντρα μου και γιατί με ακολουθάς;” δεν βγάζουν νόημα. Η γριά απλά την ακούμπησε, ίσως επειδή την αναγνώρισε από το λεωφορείο και της είπε μία κουβέντα που θα μπορούσε να μεταφραστεί και ως ένας καλός λόγος σε κάποιον που πενθεί. “Όχι, κορίτσι μου. Αυτός που αγαπάς έχει φύγει. Τα κατάφερε” Δεν παραδέχεται πουθενά ότι γνώριζε τον Άγη με αυτή της την πρόταση στη Νίκη και η παρουσία της στο νεκροταφείο δεν είναι παράξενη. Γριά γυναίκα είναι, σίγουρα κάποιον θα έχει χάσει για να είναι εκεί. Η δεύτερη αντίδραση της Νίκης: “δεν άντεχε να συζητήσει και με μία σαλεμένη” είναι πολύ πιο κοντά σε κάτι που θα σκεφτόταν ένας άνθρωπος ο οποίος πενθεί. Καταλαβαίνω ότι θες να μας ενημερώσεις ότι ο Άγης ελευθερώθηκε αλλά αυτός ο τρόπος δημιουργεί πολλά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει. Λες για μία ανάμνηση του Άγη ότι άλλαξε: “Αυτή η ανάμνηση δεν... δεν είναι αληθινή. Τη θυμάμαι ξεκάθαρα, στεκόμασταν και χορεύαμε και φιλιόμασταν, κι αρρωστήσαμε μέσα στη βροχή, αλλά δε μας ένοιαζε. Γιατί, γιατί έγινε τόσο φρικαλέα; Ποιος παίζει με το μυαλό μου;” Όμως δεν το παθαίνει ξανά αυτό με άλλες του αναμνήσεις άρα γιατί μας το αναφέρεις; Ποίος αλήθεια παίζει με το μυαλό του; Κι άλλα αναπάντητα ερωτήματα. Θα κλείσω με μία φιλοσοφική απορία που μου δημιουργήθηκε διαβάζοντας το κείμενό σου. Τα γεγονότα ήταν πως αυτός και η γυναίκα του φάγανε, βγήκαν στη βροχή και χόρεψαν με αποτέλεσμα να αρρωστήσουν. Ο Άγης θυμάται τα γεγονότα αλλά η ανάμνηση του έχει αλλάξει και θυμάται ότι στο τέλος τα στόματα τους είχαν κολλήσει και δε μπορούσε να ανασάνει και ότι από τον ουρανό έβρεχε αίμα. Άρα ο Άγης έχει τώρα δύο διαφορετικές αναμνήσεις της ίδιας κατάστασης; Πως δουλεύει αυτό άραγε; Όταν οι δικές μου αναμνήσεις στρεβλώνονται και σβήνουν ή αλλάζουν με τα χρόνια δε νοιώθω ότι έχω δύο αναμνήσεις αλλά μία θολή ή ελαφρώς αλλαγμένη. Δε μου έχει συμβεί ποτέ να έχω δύο αναμνήσεις για το ίδιο γεγονός. Μου άρεσε που με έβαλες σε σκέψεις. Χμμμμμμ
  24. 3 points
    Καλησπερα Γρηγόρη, Οκ, συμφωνώ ότι η γραφή -όπως και στον προηγούμενο διαγωνισμό- είναι λίγοτερο φορτωμένη και πιο προσβάσιμη στον αναγνώστη γγιάννη ο οποίος ενδιαφέρεται πιο πολύ για την ιστορία. Εκεί που υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο προσπαθειών σου είναι ότι στον μεν προηγούμενο διαγωνισμό και η ίδια η ιστορία ήταν λιγότερο φορτωμένη, μία μικρή προσωπική ιστορία και γι'αυτό μου άρεσε. Εδώ πάλι έχουμε ένα κλασικό premise για ιστορία τρόμου το οποίο σώνει και καλά στο τέλος μας βγαίνει χάι φάντασι. Και η μεταστροφή από μόνη της δεν είναι τόσο κακή. Αυτό που είναι κακό όμως είναι πως δίνεται άτσαλα: Προσωπικά, βγήκα εκτός τόπου και χρόνου από την αρχή με και το πώς μιλάει ο εγγονός για το όνειρο. Και όταν κατάφερα να ξαναμπω, έπρεπε, να ξαναβγω γιατί ακολούθησε ο τεράστιος διάλογος exposition προς το τελείωμα. Κοινώς, μία συμπαθητική ιστορία που θα μπορούσε να δώσει καλό τρόμο καταρρέει λόγω της ανάγκης να γίνει κάτι παραπάνω από μία απλή ιστορία τρόμου. Το καλό με τις ιστορίες τρόμου είναι ότι - σε αντιθέση με το αστυνομικό- ο δράστης δεν χρειάζεται να έχει κίνητρο: Το τέρας έφαγε τον μήτσο γιατί βρωμούσαν οι κάλτσες του ή βασικά γιατί έτσι γούσταρε. Δεν χρειάεται τώρα το τέρας να έχει background εκατομμυρίων χρόνων. Αυτά! Καλή επιτυχία!
  25. 3 points
    Βαγγέλη καλημέρα, Αυτό εδώ ήταν εύκολα το αγαπημένο μου κείμενο από εσένα. Πρόκειται για Monster mov εεεε monster διήγημα που πληρεί σχεδόν όλες τις προϋποθέσεις ώστε να είναι απολαυστικό. Σχεδόν. Τι μου άρεσε: Η κλεισούρα και το στριμωξίδι της καταπακτής. Μου έβγαλε κάτι από fallout και περίμενα το deathclaw να πεταχτεί ανά πάσα στιγμή. Δεν με απογοήτευσες. Το ότι σε πίστεψα. Όσων αφορά το τι έχει συμβεί τουλάχιστον, ήταν λογικό. Μυστικό υπόγειο Ναζί στην Ανταρκτική όπου πραγματοποιούνται πειράματα σε αθάνατο ον που μπορεί να σκοτώσει τα πάντα; Sounds legit. Οι περιγραφές σου, μπορεί να ήταν τελείως κλισέ αλλά ακριβώς επειδή τις έχω δει και τις έχω διαβάσει παντού το μυαλό μου συμπλήρωνε τα κενά και δούλευε συνεχώς δημιουργώντας εικόνες ανατριχίλας και μπόλικης δράσης. Το τέρας σου - και ο τρόπος που μας το παρουσίασες τμηματικά και όχι απότομα. Φαίνεται ότι σε αυτό έδωσες σημασία και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό. Ευγε. Ο τρόμος σου, μου άρεσε ακριβώς επειδή ήταν κλισέ. Ένιωθα πως προσπαθούσες να τακτοποιήσεις όλα τα κλισέ των ταινιών θρίλερ της δεκαετίας του 90. Το μόνο που έλειπε ήταν ο μαύρος και η ξανθιά. Κάτι σαν το cabin in the woods - μόνο που δεν το γύρισες δια της μούρλας όπως η συγκεκριμένη ταινία στο τέλος. Αυτά που δεν μου άρεσαν τόσο πολύ: Πριν αρχίσω, ένα σαρδαμ στα ονόματα: “«Δεν έχετε ιδέα τι συμβαίνει. Πρέπει να μείνουμε!» του φώναξε ο Ράιγκερ. «Εσείς θα μείνετε σίγουρα», του απάντησε ο Ράιγκερ και έκανε νόημα στον Ντίτριχ.” Προβλήματα που αφορούν την συμπεριφορά των χαρακτήρων σου όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω. Θα μπορούσα εύκολα να το χάψω ότι είναι σκληραγωγημένοι γ@μι@δε$ αν μου το έδειχνες έστω και λίγο. Δε θέλει πολύ Βαγγέλη, μια φράση στην αρχή - να αναφέρουν κάτι για κάποια μάχη που είχαν τραβήξει τα πάνδεινα ή ότι κάποιον τον είχαν πιάσει και τον είχαν βασανίσει και δεν καταλαβαίνει από φόβο ή ακόμη και αυτό του Ντίτριχ, ότι δηλαδή δεν είχε κάνει πίσω ποτέ σε μάχη, γιατί να μας το πετάξεις τελευταία στιγμή; Βάλτο λίγο πιο πάνω σε έναν διάλογο ώστε να έρθει πιο φυσικά. Στεγνοί διάλογοι που δεν προδίδουν τρόμο ή έστω στρες. Ο τρόμος είναι μεταδοτικός. Αν φοβηθούν οι στρατιώτες σου για τη ζωή τους θα φοβηθώ και εγώ. Αν τους έχεις παρουσιάσει σκληρούς και σιγά-σιγά τους έβλεπα να καταρρέουν και να χάνουν το θάρρος τους η επίδραση του τρόμου θα ήταν πολύ μεγαλύτερη και θα με τραβούσε πολύ περισσότερο το κείμενο. Το exposition για το backstory του τέρατος μας το έδωσες με πολύ κακό τρόπο. Μου άρεσε που παρεμβάλλονταν σκηνές μάχης ανάμεσα στον μονόλογο του Κρέιβεν αλλά δε κατάφερες να τα δέσεις πολύ καλά, με αποτέλεσμα στην πρώτη ανάγνωση να έχασα αρκετές λεπτομέρειες. Γενικά είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται πολύ στον κινηματογράφο ώστε να δοθούν πληροφορίες και να μη βαριέται ο θεατής αλλά θα μπορούσες να τις μοιράσεις μέσα στο κείμενο πιο όμορφα και να μη μας τις πετάξεις στη μούρη με αυτό τον τρόπο. Φυσικά μπορείς να φτιάξεις και αυτό που έχεις ήδη κάνει. Πάντως σε αυτό το σημείο κάτι πρέπει να γίνει γιατί το κείμενο χάνει τη ροή του και οι πληροφορίες γίνονται σαλάτα. Γενικά, αν και σε απόλαυσα ίσως για πρώτη φορά τόσο πολύ, το διήγημα σου ήταν σαν πρόχειρη ταινία τρόμου που την ξέχυσε το Χόλιγουντ στις αίθουσες μέσα σε νεκρή περίοδο. Θα μπορούσες, αν ήθελες να ακολουθήσεις μερικές από τις συμβουλές και να το βελτιώσεις πολύ. Κλείνοντας να πω κάτι που έχει ειπωθεί πάρα πολλές φορές: Η συγγραφή δεν είναι κινηματογράφος, όπως και τα video games δεν είναι κινηματογράφος. Μη είσαι τόσο David Cage. Έχεις κάποια πολύ όμορφα στοιχεία - αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι γράφεις και ότι δεν σκηνοθετείς. Άμα δουλέψεις πάνω σε αυτά είμαι σίγουρη πως έχεις να μας δώσεις πολύ όμορφες ιστορίες.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..