Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 03/20/2018 in Posts

  1. 7 points
    Θεωρώ τον χάρτη απαραίτητο. Αρνούμαι να διαβάσω fantasy χωρίς χάρτη. Ίσως φταίει το ότι έχω σπουδάσει ιστορία και οι καθηγητές μας πάντα μας έλεγαν ότι ο σωστός ιστορικός διαβάζει με έναν χάρτη δίπλα του. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το έχω καθόλου με τα προγράμματα! Ντιπ κατά ντιπ όμως. Οπότε τα κάνω όλα με το χέρι. Χαρτογράφος βέβαια δεν είμαι, αλλά σκοπός μου ήταν να φτιάξω έναν χάρτη για να με βοηθήσει να γράψω την ιστορία μου. Όταν θα εκδοθεί (ένα δάκρυ κύλησε ) ελπίζω να τον επανασχεδιάσει κάποιος πιο ειδικός. Ορίστε η προσπάθεια μου.
  2. 6 points
    Snow Crash Από το ντεμπούτο του στις αρχές του ‘80, ο Neal Stephenson έχει αναγνωριστεί ευρέως ως ένα από τα μεγάλα μυαλά της εποχής μας - τόσο στον συγγραφικό όσο και στον επιστημονικό χώρο - κερδίζοντας μέσα από τα έργα του, τις ιδέες του, και τον τρόπο που τις προσεγγίζει, την εκτίμηση του κοινού και των κριτικών όπως επίσης και πολλά βραβεία, χτίζοντας με τα χρόνια μια αξιοσημείωτη καριέρα. Και, η αναγνώρισή του αυτή, οφείλεται κυρίως στην σπουδαία επιτυχία του Snow Crash, του τρίτου του δημοσιευμένου μυθιστορήματός του, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το σημείο ορόσημο της καριέρας του• ένα κυβερνοπάνκ μυθιστόρημα που μας βυθίζει μέσα σε ένα υπερ-τεχνολογικό, αναρχο-καπιταλιστικό κόσμο μεγάλων επιχειρήσεων και franchises και κυριάρχων οργανώσεων, αλλά και σε μια περιπέτεια αρχαίων μύθων και γλωσσολογιών, θρησκειών και φιλοσοφιών, κρυπτογραφιών και εικονικών πραγματικοτήτων - όλα συνδυασμένα με το ιδιαίτερο, και πολύ μοναδικό του στυλ. Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η Αμερική έχει γίνει μια σκιά αυτού που ήταν κάποτε• μια Αμερική που, με την παγκόσμια κατάρρευση της οικονομίας που κόστισε την δύναμη και την επιρροή της σε όλη την χώρα, ανάγκασε την κυβέρνηση να παραχωρήσει μεγάλα μερίδια των εδαφών της σε μεγάλες, ιδιωτικές επιχειρήσεις και οργανώσεις που, μέσω των ολοένα και περισσότερων αναπτυσσόμενων franchises, έχουν φέρει την δικιά τους, αυτόνομη κυριαρχία - και για τον Hiro Protagonist, ένας ανεξάρτητος χάκερ, μεγαλύτερος νίντζα βαστάζων ξιφομάχος, και, κάποιες φορές, ανιχνευτής νεαρών μουσικών ταλέντων, η τωρινή δουλειά του σαν διανομέας στην Πιτσαρία CozaNostra - ένα από τα franchises του Θείου Enzo, του αρχηγού της Μαφίας του Λος Άντζελες - είναι να πηγαίνει τις παραγγελίες στον προορισμό τους όσο πιο γρήγορα γίνεται. Όταν, όμως, καθώς θα περιμένει στην Πιτσαρία CozaNostra, μετά από ένα αναπάντεχο συμβάν καθυστερήσει στην τελευταία παράδοσή του, κοστίζοντάς του κάτι περισσότερο από απλά την δουλειά του, ο Hiro θα πρέπει να γυρίσει στους παλιούς τρόπους της ζωής του σαν ένας χάκερ, πουλώντας πληροφορίες μέσα από την εικονική πραγματικότητα του Metaverse - έναν κόσμο που βοήθησε στο να γραφτεί. Αλλά, καθώς θα πάει πίσω ξανά στα γνωστά λημέρια του, αναζητώντας παλιούς φίλους μακρά αφημένους στο παρελθόν, όταν έρθει ενώπιον ενός νέου ναρκωτικού σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο, καλούμενο Snow Crash, θα δημιουργήσει πολλά ερωτήματα για την προέλευσή του που θα τον οδηγήσει σε μια αναζήτηση για την αλήθεια, φέρνοντάς μέσα σε μια περιπέτεια που μπορεί πολύ εύκολα να διακινδυνεύσει όχι μόνο την ίδια του τη ζωή αλλά και όλα όσα έχει επιτύχει μέχρι τώρα. Εν τω μεταξύ, η Y.T., μια δεκαπεντάχρονη σέρφερ της ασφάλτου, δουλεύοντας σαν Κούριερ καθ’ όλο το Λος Άντζελες, ταξιδεύει με την σανίδα της μέσα από τα σύνορα των προαστιακών ενδοθυλάκων και των επιχειρησιακών επικρατειών, καμακώνοντας αυτοκίνητα σε υψηλές ταχύτητες όπως κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να συναγωνιστεί μαζί της, και παραδίδοντας πακέτα από χέρι σε χέρι όπου της ζητηθεί. Κι όμως, όταν μετά από μια ξέφρενη πορεία μέσα από την πόλη αναλάβει να κάνει μια παράδοση εκ μέρους του Hiro - θέλοντας να τον βοηθήσει να γλιτώσει από πιο σοβαρές ποινές αφότου του προκάλεσε κάποια φασαρία - θα γίνει σύντομα καταζητούμενη από την Μαφία, φέρνοντάς την στα χέρια μισθοφορικών οργανώσεων, αλλά και εν μέσω μιας συνομωσίας που θα την βάλει σε μια περιπέτεια όπως δεν θα είχε φανταστεί ποτέ της. Ωστόσο, καθώς θα προσπαθούν να βρουν λύσεις μέσω των καταστάσεών τους, όταν ένας αρχαίος, γλωσσικός ιός αναδυθεί από τους μύθους της Σουμερίας - διεισδύοντας και αλλάζοντας την συνείδηση μέχρι τον πυρήνα της - ο Hiro και η Y.T. θα πρέπει να κάνουν το αδύνατο δυνατό για να τον σταματήσουν, γιατί αν αποτύχουν, μπορεί κάλλιστα να απειλήσει όχι μόνο αυτούς που είναι συνδεδεμένοι μέσα στην εικονική πραγματικότητα του Metaverse, αλλά ακόμη και κάθε ζωντανή νοημοσύνη σε όλη την χώρα. Δημοσιευμένο στο μακρινό 1992 - όχι πολύ αργότερα από την εμπορικοποίηση του Ίντερνετ - ο Neal Stephenson δίνει την απάντησή του για την, τότε, συνεχώς αυξανόμενη ανάπτυξη των υπολογιστικών συστημάτων, δημιουργώντας μέσα από το Snow Crash την δικιά του οπτική ενός υπερ-τεχνολογικού μέλλοντος. Ένα μέλλον που είναι πολιτικά και κοινωνικά αντίθετο, χωρισμένο σε δύο μεριές: την Πραγματικότητα η οποία, μετά από την υποτίμηση της οικονομίας - κάνοντας τα δισεκατομμύρια και τα τρισεκατομμύρια να φαίνονται ως με τα βίας αρκετά για τις συναλλαγές της καθημερινότητας - έχει δώσει την ευκαιρία σε επιχειρήσεις και οργανώσεις διαφορετικών εθνικοτήτων και κουλτουρών να χτίσουν τις δικές τους πόλεις-πολιτείες και προαστιακά θυλάκια (burbclaves), εξαπλώνοντας franchise προξενεία (franchulates) σε κάθε κοινωνία, και δημιουργώντας κυρίαρχες, μισθοφορικές στρατιωτικές ομάδες, και μεμονωμένα, αυτόνομα συστήματα του νόμου• και το Metaverse, την εικονική πραγματικότητα, όπου χάκερ - επεκτείνοντας τα όρια της φαντασίας - έχουν γράψει ένα ολόκληρο νέο κόσμο απεριόριστων δυνατοτήτων, φέρνοντάς τα όνειρα στην πραγματικότητα μέσω των υπολογιστών, και δίνοντας την επιλογή στους απλούς ανθρώπους να γίνουν οι κυρίαρχοι του εαυτού τους. Και, μέσα από αυτόν τον κόσμο, ο Stephenson μας βυθίζει μέσα σε μια ιστορία που σιγά-σιγά αποκαλύπτει όλο και περισσότερα από τα μυστικά της, φέρνοντας Σουμερικούς μύθους, γλωσσικά και υπολογιστικά συστήματα, φιλοσοφικά και θρησκευτικά ζητήματα, μαθηματικές και κρυπτογραφικές αναλύσεις, με ένα βαθυστόχαστο και πολύ μοναδικό στυλ που δείχνουν την μεγάλη φαντασία του και τις επιστημονικές γνώσεις του, αλλά χωρίς να αποτυγχάνει επίσης να μας πάει και σε μια ξέφρενη κυβερνοπάνκ περιπέτεια γρήγορου σε ρυθμού δράση, απρόβλεπτων ανατροπών, εξωφρενικών καταστάσεων και απίστευτων τεχνολογικών ιδεών που κάνουν τα ελαττώματα του στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και τον χειρισμό των διαλόγων τους λίγο λιγότερο προφανείς και πολύ περισσότερο ψυχαγωγικά. Εν κατακλείδι, το Snow Crash είναι ένα βιβλίο που αποδεικνύει από την πρώτη στιγμή το λόγο της ευρέως επιτυχίας του, με τον Neal Stephenson να δημιουργεί μια υπερ-τεχνολογική, αναρχο-καπιταλιστική Αμερική του μέλλοντος, και πηγαίνοντάς μας - μέσω των ιδεών του και των επιστημονικών γνώσεών του - μέσα σε μια ιστορία αρχαίων μύθων και γλωσσολογιών που δείχνουν το βάθος της φαντασίας του, αλλά και σε μια ξέφρενη κυβερνοπάνκ περιπέτεια γεμάτη με εξωφρενικές καταστάσεις και απίστευτες τεχνολογίες που την κάνουν ακόμη πιο τρελά καλή.
  3. 5 points
    https://www.tor.com/2018/04/17/tor-com-publishing-opening-to-novella-submissions-on-may-1/ Είπα να το αφήσω εδώ μήπως και ενδιαφέρει κανέναν.
  4. 5 points
    Μάρτιος 18. Ubik - Φίλιπ Κ. Ντικ (299) 10/10 19. Τριγυρίζοντας σε μικρό τόπο - Φίλιπ Κ. Ντικ (325) 8/10 20. The minority report - Φίλιπ Κ. Ντικ (315) 9,5/10 21. Λαβύρινθος θανάτου - Φίλιπ Κ. Ντικ (198) 9/10 22. Τα τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς - Φίλιπ Κ. Ντικ (307) 9/10 Απρίλιος 23. Ουράνιο μάτι - Φίλιπ Κ. Ντικ (221) 9/10 24. Ελεύθερη ραδιοφωνία Άλμπεμουθ - Φίλιπ Κ. Ντικ (361) 9,5/10 Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα να διευκρινίσω ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο Φίλιπ Ντικ. Επίσης αν κάποιος αναρωτιέται τι παθαίνει ένας άνθρωπος που διαβάζει επί τρεισίμισι μήνες μόνο Φίλιπ Ντικ και τίποτε άλλο, πρέπει να σημειώσω ότι μέχρι στιγμής δεν έχω παρατηρήσει επάνω μου κάποιο εμφανές σύμπτωμα.
  5. 5 points
    Ira Levin - Rosemary's Baby/Το Μωρό της Ρόζμαρι (Εκδόσεις Anubis): 8.0/10 Πολύ δυνατό βιβλίο, ειδικά το δεύτερο μισό. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν ήξερα κάποια πράγματα για την υπόθεση το πρώτο μέρος θα με είχε κάνει να βαρεθώ λίγο, καθώς μόνο έχτιζε για τα πράγματα που θα έρχονταν μετά. Παρά το μειονέκτημα αυτό όμως, είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, με πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση και ένα φινάλε δυναμίτη (ειδικά για τους τυχερούς που δεν έχουν δει από πριν την ταινία/δεν ξέρουν την υπόθεση) και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσει ο (αργός) ψυχολογικός τρόμος.
  6. 5 points
    Έγραψα κι εγώ κάτι! Ευτυχώς πρόλαβα τελευταία στιγμή πριν φύγω ταξιδάκι Θέλω να ανεβάσω άλλο ένα που έχω σκεφτεί. Ελπίζω να προλάβω μέχρι την προθεσμία.
  7. 4 points
    Συμφωνώ με τα παραπάνω, μια χαρά μπορεί να δουλέψουν και η φαντασία ή η επιστημονική φαντασία για την "έγερση προβληματισμού", και συμφωνώ με τις αναφορές σε γνωστά βιβλία του είδους: Το 1984 είναι το γνωστότερο/πιο mainstream/ κατά_πολλούς_ούτε_καν_scifi_γι'_αυτόν_τον_λόγο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας κι αποτελεί ένα δείγμα (καθόλου ατυχές, κατά τη γνώμη μου) στρατευμένης τέχνης που κάνει ακριβώς αυτό που λες, εξυπηρετεί την ιδεολογία του συγγραφέα του και έχει ως αποκλειστικό σκοπό να προβληματίσει τον αναγνώστη. Αλλά μπορεί κάποιος να προβληματίσει χωρίς να είναι ο αυτοσκοπός του, από πιο ya επιλογές Χάρι Πότερ ή Η τριλογία του Κόσμου, που αναφέρθηκαν, αλλά και οι Αγώνες Πείνας, που το κάνουν και πιο σαφώς, αλλά και πιο ενήλικες εκδοχές, κι εδώ θα αναφερθώ ενδεικτικά και στον δικό μας χώρο, τον ελληνικό, με την Μπουραζοπούλου, τον Σταματόπουλο (μόνο διηγήματα μέχρι στιγμής), την Μαλαπέτσα και τον Μανωλιό.
  8. 4 points
    Το είδος που σου αρέσει. Σοβαρά. Είναι απλώς λέξεις που τις βάζει καθένας μας με τη σειρά που θέλει. Όλα τα νοήματα του κόσμου μπορείς να χωρέσεις σε 24 γράμματα κι αυτό από μόνο του είναι υπερβολικά μεγάλο θαύμα για να περιοριζόμαστε από το είδος.
  9. 4 points
    The minority report. Πρόκειται για μια συλλογή δέκα πολύ καλών διηγημάτων που είναι τα: 1) The minority report. Η αστυνομία στο μέλλον έχει καταφέρει να προβλέπει τα εγκλήματα με την βοήθεια τριών μεταλλαγμένων και έτσι φυλακίζει τους εγκληματίες πριν τα διαπράξουν. Αλλά αν οι άνθρωποι δεν διέπραξαν τα εγκλήματα τότε γιατί είναι ένοχοι και ιδίωςαπό την στιγμή που ένας από τους μεταλλαγμένους βλέπει ένα διαφορετικό μέλλον. Εν τέλει θα αλλάζαμε τις πράξεις μας αν τις γνωρίζαμε ή όπως και να ΄χει θα κάναμε το ίδιο. Σε αυτό το διήγημα βασίστηκε η πολύ καλή ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ η οποία ενώ μένει πιστή στην κεντρική ιδέα έχει κάμποσες διαφορές από το διήγημα με κυριώτερη το πως τελειώνει. Το διήγημα μου φάνηκε λίγο καλύτερο. 2) Πολεμικό παιχνίδι. Ο καλύτερος τρόπος για να πλήξεις τον εχθρό σου είναι να του στερήσεις την διάθεση να πολεμίσει. Έτσι οι Γανυμήδιοι που είναι οι εχθροί της Γης προσπαθούν μέσα από διάφορα παιδικά παιχνίδια να κάνουν τους Γήινους όσο πιο φιλειρηνικούς γίνεται. 3) Τι λένε οι νεκροί. Το διήγημα αυτό κινείται στο ίδιο "σύμπαν" με αυτό του Ubik καθώς ασχολείται και εδώ με την ημιζωή, ενώ βλέπουμε και έναν από τους χαρακτήρες του Ubik καθώς και κάνα δυο όμοιους διαλόγους. Εδώ ένας μεγιστάνας πεθαίνει και αντί να αρχίσει να συνομιλεί μέσω της ημιζωής ιδιωτικά με τους δικούς του, παρουσιάζεται μέσω των Μέσων Ενημέρωσης με όλο τον πλανήτη. Έτσι όλοι ψάχνουν να βρουν τι έχει πάει στραβά και ο καθένας προσπαθεί να πάρει στα χέρια του την τεράστια περιουσία του. Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση διήγημα και έχει και λίγο αστυνομικό μυστήριο. 4) Ω, να ήμουν Μπλόμπελ. Το διήγημα αυτό βρίσκεται και στο βιβλίο "Ο Χρυσαφένιος Άντρας" και αντιγράφω εδώ την κριτική: Ο Τζορτζ Μάνστερ στον πόλεμο ενάντια στα Μπλόμπελ υπηρέτησε στις μυστικές υπηρεσίες που του άφησε το κουσούρι να μεταμορφώνεται για δώδεκα ώρες κάθε βράδυ σε Μπλόμπελ. Για να μπορέσει να ζήσει κάπως υποφερτά και παρά την απέχθειά του για τα Μπλόμπελ τελικά παντρεύεται ένα Μπλόμπελ, την Βίβιαν, που έχει το ίδιο πρόβλημα με αυτόν, την ημέρα είναι άνθρωπος και το βράδυ Μπλόμπελ. Όλο το μίσος του για τα Μπλόμπελ όμως πάει περίπατο όταν ανακαλύπτει ότι αν μεταφέρει την επιχείρησή του στον πλανήτη των Μπλόμπελ, θα πληρώνει λιγότερους φόρους. Τελικά καλός ο πατριωτισμός, αλλά οι δουλειές είναι ακόμα καλύτερες. 5) Το θυμόμαστε εμείς για εσάς. Το διήγημα αυτό είναι η βάση για την ταινία "Ολική επαναφορά" του Πολ Βερχόφεν και μια ακόμα με το ίδιο όνομα από τον Λεν Γουάισμαν. Ένας καθημερινός τύπος ονειρεύεται τον πλανήτη Άρη αλλά μιας και δεν έχει αρκετά χρήματα για να κάνει το ταξίδι καταφεύγει σε μια εταιρία εμφύτευσης ψεύτικων αναμνήσεων. Εκεί όμως ανακαλυπτουν ότι έχει κάνει ήδη το ταξίδι μιας και στο παρελθόν ήταν μυστικός πράκτορας με άδεια να σκοτώνει. Ενώ οι ταινίες είναι γεμάτες σκηνές δράσης το διήγημα είναι αρκετά διαφορετικό καθώς προσεγγίζει την ίδια υπόθεση με ειρωνία και αρκετό χιούμορ. Ιδίως στο τέλος γελάς αρκετά. 6) Το ηλεκτρικό μυρμήγκι. Κάποιος ανακαλύπτει ότι δεν είναι αληθινός άνθρωπος αλλά ρομπότ και αρχίζει να παίζει με τα κυκλώματα με τα οποία αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. 7) Πλαστοπροσωπία. Το διήγημα αυτό βρίσκεται και στο βιβλίο "Ελπίζω να φτάσω σύντομα" και αντιγράφω εδώ την κριτική: Ενώ έχει ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ της Γης και των εχθρικών εξωγήινων, ο Σπενς Όλχαμ, επιστήμονας σε ένα άκρως απόρρητο πρόγραμμα, κατηγορείται ότι δεν είναι ο ίδιος, αλλά είναι ένα ρομπότ-μυστικός πράκτορας που τον σκότωσε για να πάρει την θέση του, και να σαμποτάρει έτσι το πρόγραμμα. Τότε αρχίζει για τον ίδιο ένας αγώνας επιβίωσης προκειμένου να αποδείξει την αθωότητά του πριν τον εκτελέσουν σαν πράκτορα του εχθρού. 8) Αναλώσιμος. Τα μυρμήγκια προσπαθούν να πάρουν πίσω την Γη από τους ανθρώπους και οι αράχνες έχουν συμμαχήσει με τους ανθρώπους. 9) Άνθρωπος είναι. Η Τζιλ Χέρικ πρέπει να διαλέξει ποιόν προτιμά ανάμεσα στον άντρα της και μια οντότητα από έναν άλλο πλανήτη που έχει πάρει την μορφή του. Τελικά επιλέγει αυτόν που είναι πιο ευγενικός και μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο. 10) Η ιστορία που θα τελειώσει όλες τις ιστορίες. Πολύ σύντομο και πολύ ωραίο. 9,5/10
  10. 4 points
    Ευχαριστώ για τα πολύ θετικά σχόλια που κάνατε στην ιστορία μου ;) η αλήθεια είναι ότι μου βγήκε αρκετά αβίαστα, πράγμα θετικό, κι ήδη μπορώ να σκεφτώ πράγματα για να την εμπλουτίσω και να βγει κάτι μεγαλύτερο. Θα είναι και μία καλή εξάσκηση για writers block μιας και μου βγαίνει σχετικά εύκολα. Πάμε και για τα υπόλοιπα σχόλια: @MadnJim : Εντάξει, νομίζω ότι αυτού του είδους τα ποιήματα που τα σκαρφίζεσαι τόσο εύκολα, είναι το στοιχείο σου! Μου άρεσε πολύ, από τη μέση και κάτω λίγο περισσότερο βέβαια μιας και στην αρχή βρήκα λίγο βεβιασμένες 2-3 καταλήξεις. Μου άρεσε ο λακές που καθόταν κι άκουγε και γέμιζε το κρασί, ο πόνος του βασιλιά που ψιθύρισε την αποκάλυψη στο τέλος, όλο μου έκανε σαν ένα χιουμοριστικό και σατυρικό θεατρικό που σίγουρα θα ήθελα να δω και τη συνέχεια ;) @John Ernst : Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου, ήταν ολοκληρωμένη, με αρχή μέση και τέλος(;) τα οποία αναπτύχθηκαν επαρκώς και σε σημείο που με κάλυψε. Η πρόζα σου είναι σίγουρα βελτιωμένη, κάποιες εκφράσεις μόνο εντόπισα άστοχες αλλά αυτά μπορείς να τα φτιάξεις διαβάζοντάς το πάλι και δυνατά. Η αρχή μου βγήκε λίγο βεβιασμένη (δηλαδή πώς περιέργαψες τη σχέση της Ληδας με τον Σταύρο). Λίγο παραπάνω χώρος θα μπορούσε να δοθεί για να δείξεις το αδιέξοδο της σχέσης τους. Μου άρεσε η λυρικότητα κι η επανάληψη του πλάσματος, του έδωσε φωνή, χαρακτήρα. Θα ήθελα λίγο να περιγράψεις την ερωτική χημεία μεταξύ τους παρά να την αφήσεις να εννοηθεί. Πάντως, σίγουρα, μία πολύ όμορφη ιστορία @Elli Sketo : Πριν πω οτιδήποτε, αυτό το λάτρεψα: Οι καθηγητές δεν ήταν ακριβώς ενθουσιασμένοι, οι γονείς ήταν κυρίως δυσαρεστημένοι αλλά τα παιδιά περνούσαν τέλεια. Από εκεί και πέρα, αγαπάω τις ιστορίες σου γιατί μας βουτάς απευθείας στην κοσμοπλασία σου, χωρίς ανάσα και τρόπο να ξεφύγουμε. Εϊναι χαρακτηριστικό σου αυτό (κράτα το) και μπράβο σου! Από εκεί και πέρα, εδώ μας άφησες όμως μετέωρους. Όντως μοιάζει με περίληψη, σαν να βιαζόσουν να περιγράψεις κάποιες σκηνές για να πας στις άλλες. Κάποιες φορές περιγράφεις σαν παραμυθάς την κοσμοπλασία, άλλες το τρέχεις, μετά γυρνάς σε εστιασμένη αφήγηση από την πλευρά της Άννας, μετά πάλι το ίδιο. Δεν ξέρω πού θα το πας, σίγουρα αξίζει να το δοκιμάσεις, αλλά πρόσεχε στα κενά που αφήνεις στην ιστορία. @Νίκη : Καλώστην πάλι και χαίρομαι που σε βλέπουμε, έστω και πιο αραιά ;) Λοιπόν, νομίζω ότι εδώ έχεις ένα καλό υλικό και μία σχέση που μπορεί να δώσει πολλά. Αλλά, βρε συ, είναι πολύ πρόχειρα γραμμένο. Έχεις αρκετά λάθη, απροσεξίες, οι διάλογοι σε κάποια σημεία γίνονται υπερβολικά μελό, γενικά δε με έπεισε πολύ. Θέλει ζωντάνια την οποία ξέρω ότι μπορείς να αποδώσεις. Φτιάξε 1-2 κομμάτια του background, βάλε τα σαν σκέψη στη Σμαρώ μιας και δε μπορεί να μιλήσει, γενικά παίξε με τη διαφορετικότητά τους. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να το κάνεις πολύ καλύτερο ;) @elgalla : Εσένα σε μισώ που φτιάχνεις κάτι ΤΟΣΟ μαγικό σε ΤΟΣΟ λίγο χρόνο και το βαφτίζεις ΒΛΑΚΕΙΟΥΛΑ;; Μου άρεσε τρελά το ποτάμι ανάμεσά τους, η ερωτική σκηνή που δεν ήταν σκηνή, ο καημός τους που μου ήρθε τελείως αβίαστα, οι εκφράσεις του Σινμπάο (υπέροχο όνομα) και γενικά πράγματα που σε χαρακτηρίζουν από μακριά γι' αυτό και αγαπάμε τις ιστορίες σου! Ξέχασα κανέναν; Νομίζω όχι. Α, ναι! @Ιρμάντα φυσικά το όνομα της Νρλαχ όπως κι οι γοργόνες ήταν φόρος τιμής για σένα μουαχχαχαχα
  11. 4 points
    Έγραψα κι εγώ μια βλακειούλα που μου 'ρθε, έτσι για το καλό.
  12. 4 points
    Λοιπόν, ποστάρω κι εγώ την ιστορία με τη λυκάνθρωπο και το κορίτσι. Δεν είναι τόσο ιστορία, όσο στιγμιότυπο. Νομίζω ότι είναι λίγο άθλια, αλλά η προσπάθεια μετράει. Η φοβερή προστασία.docx
  13. 4 points
    Καλησπέρα, ορίστε το πρώτο μέρος από το πραγματάκι που γράφω. Δοκιμάζω πολλά καινούρια πράγματα με τουτο 'δω και έχω χαρεί που το γράφω. Ευχαριστώ πολύ για την ιδέα και για όποιες διορθώσεις/ ιδέες έχετε να μου προσφέρετε. Το δεύτερο κομμάτι το γράφω ακόμα και το τρίτο δεν το έχω αποφασίσει 100% αλλά έχω μια γενική ιδέα για το που θέλω να το πάω. Δικό σας:
  14. 3 points
    13. The Double Alibi - Noel Vindry Δύο κλοπές σε δύο διαφορετικά σημεία της Γαλλίας(Μπορντώ/Λυών) και ο φαινομενικά ένοχος για αμφότερες βρίσκεται νεκρός στη Μασσαλία. Και όλα αυτά την ίδια χρονική στιγμή! Ιντιγκαδόρικο premise, αλλά πολύ αναμενόμενη εξέλιξη. Δεν μου άρεσε, το βρήκα κουραστικό παρότι είναι γύρω στις 170 σελίδες. Ευτυχως ο Vindry μας τα είπε καλύτερα παρακάτω.... 5/10 14. The Perfect Murder Case - Christopher Bush O Bush όπως διαβάζω ήταν μαιτρ στο να κατασκευάζει άλλοθι. Εδώ όμως το 'τρικ' για το άλλοθι είναι μάλλον το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό οπότε σαν πλοκή όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Η γραφή πάλι με κούρασε και ήταν βαρετή. Πιθανολογώ στο μέλλον να δοκιμάσω το Cut-throat που λένε πως είναι το καλύτερο του. 5/10 15. The Howling Beast- Noel Vindry Πάλι Vindry, αλλά είναι η μέρα με την νύχτα σε σύγκριση με το παραπάνω. Ο monsier. Allou συναντάει τυχαία έναν καταζητούμενο κι εκείνος του λέει την ιστορία του που περιλαμβάνει αλλόκοτα ουρλιαχτά από θηρία και ένα διπλό φονικό σε ένα περίπου κλειδωμένο δωμάτιο. Οι φόνοι συμβαίνουν μόλις στις τελευταίες 40-50 σελίδες αλλά κρατάει ενδιαφέρον με την αφήγηση και την ατμόσφαιρα (και αυτό λέει πολλά γιατί η γραφή είναι πολύ λιτή). Μου έχει μείνει ένα ακόμα από Vindry αλλά οι κριτικές είναι κακές, οπότε μάλλον θα κάνω σκιπ. 8.5/10 16. Murder Among the Angells - "Roger Scarlett" Σε μία έπαυλη που ζουν δύο αδέρφια με τις οικογένειες τους ( σε σχήμα L όπου σε κάθε γραμμή μένει και η κάθε μία οικογένεια). Ένας μυστήριος άγνωστος δολοφονεί αμφότερα τα αδέρφια, με το δεύτερο θύμα μάλιστα να βρίσκεται νεκρό μέσα σ'ένα κινούμενο ασανσέρ! Το κόλπο για το φονικό στο ασανσέρ είναι πολύ ενδιαφέρον, αν και θα αμφιβάλλω για το κατά πόσο λειτουργεί. Παρ'αυτά ωραία ιστορία και το καλύτερο ήταν σε omnibus μαζί με ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα(τα αυτάκια επειδή πρόκειται για ψευδώνυμο δύο γυναικείων συγγραφέων που τα έγραφαν παρεούλα) οπότε έχω κάτι ακόμα να διαβάσω. Επίσης, έχει ενδιαφέρον η εισαγωγή που μας λέει ότι ενώ στην Αγγλική αγορά το βιβλίο έχει μείνει στην αφάνεια, θεωρείται πολύ σημαντικό έργο στην Ιαπωνία! (Για τους Ιάπωνες τα λέμε ξεχωριστά σε δικό τους τόπικ. Οι άνθρωποι έχουν μείνει κολλημένοι και καλά κάνουν ) 8.5/10 Για τα τυπικά, και τα τέσσσερα γράφτηκαν μεταξύ 1929-1934 και σίγουρα θα διαβαστούν κι άλλα στο μέλλον από εκείνη την όμορφη εποχή!
  15. 3 points
    Διάβασα ''Το Κουρδιστό Πορτοκάλι'' του Άντονι Μπέρτζες. Είχα δει παλαιότερα την ταινία αλλά ευτυχώς δεν θυμόμουν τίποτα. Το λοιπόν είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τον Άλεξ, τον ντρούγκη μας, τον Ταπεινό μας Αφηγητή. Και την αλητοπαρέα του με τους μαλένκους φίλους του, οι τέσσερις τους μία σάικα. Άλλο πράμα δεν κάνουν όλη μέρα από το να κοπροσκυλιάζουν, να επιτίθενται σε αβοήθητους στάρικους με τα νόζια τους για να τους αρπάξουν τα ντέγκια τους. Να βλέπουν το κρόβι να ρέει και ενίοτε να τους αποσύρουν. Κάπως έτσι είναι γραμμένο, με αγγλορωσική αργκό αλλά και λέξεις της φαντασίας του συγγραφέα. Στην αρχή με κούρασε λίγο μέχρι να συνηθίσω, αλλά μετά κύλησε ευχάριστα. Και μάγκικα, συνάδοντας με το όλο αρρωστημένο κλίμα. Τι είναι άραγε προτιμότερο; Το να επιβάλλεται με πλύση εγκεφάλου σε κάποιον να πράττει το καλό, ή να έχει την δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε αυτό και το κακό; Να ένα καλό ερώτημα που καλείται να απαντήσει ο πρωταγωνιστής μετά τον σωφρονισμό του. Οπότε και βλέπει να αρχίζει η πραγματική τιμωρία. Οικονομικό βιβλίο, λέει πολλά για το μικρό του μέγεθος. Συνεχίζω με Ωρόρα και ''Ιστορίες του Μεγάλου Ονειρευτή''.
  16. 3 points
    Τα τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς. Ο Λίο Μπουλέρο είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας με το κύριο προϊόν που παράγει να είναι το παράνομο στην Γη αλλά νόμιμο στις αποικίες, ναρκωτικό Καν-Ντι που οι άποικοι το καταναλώνουν μανιωδώς μια και αλλιώς δεν θα μπορούσαν ποτέ να αντέξουν τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν σε αυτές. Το Καν-Ντι προκαλεί ομαδικές παραισθήσεις τόσο ζωντανές που οι άποικοι νομίζουν ότι βρίσκονται σε έναν άλλο κόσμο και κυρίως σε μία ονειρική Γη στις καλύτερες στιγμές της. Τότε κάνει την εμφάνισή του ένα άλλο ναρκωτικό το Τσου-Ζι (ναι έτσι ακριβώς μεταφράστηκε στο βιβλίο) που όταν το παίρνουν οι άποικοι έχουν ακόμα καλύτερες παραισθήσεις μέσα στις οποίες ο καθένας που το χρησιμοποιεί μπορεί να ζει τις πιο ανεκπλήρωτες επιθυμίες του. Ο άνθρωπος που παράγει το καινούργιο ναρκωτικό είναι ο Πάλμερ Έλντριτς, ένας διάσημος εξερευνητής που μόλις έχει επιστρέψει από την δεκαετή του εξερεύνησή του στο σύστημα του Πρόξιμα και αμέσως ξεσπά ένας ανελέητος πόλεμος μεταξύ του Μπούλερο και του Έλντριτς με τον καθένα τους να επιδιώκει όχι απλώς την επικράτηση αλλά και τον θάνατο του άλλου. Το Τσου-Ζι όμως δεν είναι ένα απλό ναρκωτικό μιας και οι παρενέργειές του ακολουθούν τους χρήστες του ακόμα και όταν σταματήσουν την χρήση του και το κυριώτερο αλλάζει την αίσθηση της πραγματικότητάς που βιώνουν. Αλλά και ο Πάλμερ Έλντριτς δεν είναι ένας ακόμα επιχειρηματίας που θέλει απλώς να βγάλει κέρδη, αλλά κατά πάσα πιθανότητα είναι μια εξωγήινη οντότητα που έχει καταλάβει το σώμα του Έλντριτς όταν αυτός ταξίδευε στο διάστημα και σκοπός του είναι να καταλάβει την Γη εγκλωβίζωντας τους ανθρώπους μέσα στις ίδιες τους τις ψευδαισθήσεις. Γενικά πρόκειται για ένα ακόμα πολύ καλό βιβλίο του Φίλιπ Ντικ που κρατάει την αγωνία ως το τέλος και όπου παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές να βγαίνουν από μια παραίσθηση για να μπουν σε μια άλλη άλλη, ακόμα μεγαλύτερη ή ακόμα χειρότερη, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρουν πια είναι η σωστή πραγματικότητα που ζουν και ποιά όχι. 9/10
  17. 3 points
    Διάβασα το ''Αλύγιστος'' της Λόρα Χίλενμπραντ. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Λούι Ζαμπερίνι. Μεγαλώνοντας στη Καλιφόρνια των αρχών του προηγούμενου αιώνα, υπήρξε κλέφτης, ταραχοποιός και απροσάρμοστος. Ο ορισμός θα μπορούσε να πει κανείς της λέξης κοπρόσκυλο. Βλέποντας το τρέξιμο ως διέξοδο, άρχισε να σπάει όλα τα σχολικά ρεκόρ των αγώνων δρόμου και να βλέπει σιγά- σιγά το όνομα του να γίνεται γνωστό. Με αποκορύφωμα την συμμετοχή του στους προπαγανδιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στη ναζιστική Γερμανία, είχε και χειραψία με τον Αδόλφο Χίτλερ. Εν συνεχεία πιλότος στην Αμερικάνικη αεροπορία όπου και καταρρίφθηκε μαζί με τους συντρόφους του στις εσχατιές του Ειρηνικού. Αντιμέτωπος με την πείνα, την δίψα και τις κακουχίες, η περιπέτεια του θα αρχίσει. Όπως επίσης και με τους καρχαρίες, αντιμετωπίζοντας τους είτε πάνω στη σχεδία, ή κάτω από το νερό Μπροστά όμως σε αυτά που θα ακολουθούσαν, οι μάχες μαζί τους (που σκοτώνουν μόνο για να φάνε και όχι από σαδισμό) θα έμοιαζαν σαν ταξιδάκι σε πάρκο αναψυχής. Μαζί με τον σύντροφο του ''διασώθηκε'' από Ιάπωνες και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Όπου και στο πρόσωπο του σαδιστικού κτήνους που άκουγε στο όνομα Μουτσουχίρο Γουατανάμπε, έχασε την ανθρώπινη υπόσταση του και υποβιβάστηκε στο επίπεδο του ζώου. Καθημερινοί ξυλοδαρμοί και εξευτελισμοί, οποιοσδήποτε άλλος θα παρακαλούσε να πεθάνει. Όχι όμως και αυτός, δεν λύγισε. Με ανεξάντλητα αποθέματα ψυχικής δύναμης κατάφερε να επιζήσει από το κολαστήριο και να επιστρέψει στη πατρίδα όταν όλοι τον είχαν για νεκρό. Φτιάχνοντας έτσι μία από τις γνωστότερες ιστορίες επιβίωσης του Β' Π.Π. Συγκλονιστικό όσο και φρικιαστικό χρονικό, διάβασα τα των βασανιστηρίων του με κομμένη την ανάσα. Έχει γίνει ομότιτλη ταινία από την Αντζελίνα Τζολί, θα την δω μία από αυτές τις μέρες. Και μία λιγότερη γνωστή με τίτλο ''Captured by Grace'', αναφέρεται στις μέρες μετά τον πόλεμο και στο πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπισε όντας αναγκασμένος να τα βάζει κάθε μέρα με τους δαίμονες του.
  18. 3 points
    Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου, Νίκη/ Βάγια! Το φλασάκι σου μου άρεσε και ήταν απολύτως εντός θέματος. Ενστάσεις, δύο βασικές: Τελειώνει υπερβολικά απότομα. Και ύστερα, τι; Θέλουμε να το δούμε. Πώς θα μπορούσε να συμβεί; Έχεις, νομίζω, υπερβολικά πολλές τεχνολογικές λεπτομέρειες. Σε σημείο που αισθάνθηκα περισσότερο παρά κατάλαβα ότι δεν έχεις εσύ η ίδια μεγάλη άνεση με την ΕΦ. Είναι σαν να κατέγραφες πράγματα πιο πολύ για να τα έχεις εσύ υπόψη σου. Ελπίζω να το εξέφρασα σωστά. Οπωσδήποτε το καλύτερο κομμάτι θα ήταν εκείνο του ζευγαρώματος. Α, και μία τελευταία ένσταση: πολύ κεραυνοβόλα κεραυνοβολήθηκε ο μηχανικός εραστής μας. Σε δευτερόλεπτα δλδ είχε ξεχάσει και αποστολή και όλα και είχε αλλάξει στρατόπεδο. Χμ.... Λοιπόν, ευχαριστώ και πάλι για τη συμμετοχή και το σχολιασμό των ιστοριών των υπολοίπων. Καλό σου Πάσχα!
  19. 3 points
    Λαβύρινθος θανάτου. Η υπόθεση του βιβλίου ξεκινά όταν δεκατέσσερις άποικοι από την Γη στέλνονται στον απομακρυσμένο πλανήτη Ντέλμακ-0 προκειμένου να τον μελετήσουν και μιας είναι οι πρώτοι άποικοι πιστεύουν ότι είναι και τα μοναδικά ανθρώπινα όντα πάνω στον πλανήτη. Όμως σε λίγο ανακαλύπτουν διάφορα αντικείμενα φτιαγμένα στην Γη που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν επάνω στον Ντέμακ-0 και το κυριώτερο ότι κάπου κοντά τους υπάρχει ένας πύργος, το "Κτίριο" όπως το ονομάζουν, που φαίνεται σαν να μην έχει συγκεκριμένη τοποθεσία αλλά να αλλάζει θέση συνεχώς, κάνοντας τους να αμφιβάλλουν ακόμα και για τον αν υπάρχει στα αλήθεια ή απλώς τον φαντάζονται. Σε λίγο όμως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα όταν το ένα μετά το άλλο τα μέλη της ομάδας αρχίζουν να δολοφονούνται, με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο, και τότε αρχίζει μια αγωνιώδη προσπάθεια να βρουν τον δολοφόνο και τον λόγο που γίνονται οι δολοφονίες, προκειμένου να σώσουν τις ζωές τους. Όταν κάποια στιγμή μια ομάδα ντυμένη στα μαύρα κάνει την εμφάνισή της, το μυστήριο θα πυκνώσει ακόμα περισσότερο και θα αρχίσουν να υποπτεύονται ότι αποτελούν μέρος ενός πειράματος που ελέγχεται από την Γη, μιας και μαζί σε όλα τα άλλα έχει σταματήσει και η επικοινωνία με την Γη και αυτό μοιάζει να είναι αποτέλεσμα μιας απόφασης που πήρε κάποιος στη Γη και όχι κάποιου είδους ατύχημα. Έτσι αρχίζουν να αναρωτιούνται για ποιό λόγο στάλθηκαν εξ αρχής στην αποικία και γιατί επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι δεκατέσσερις άνθρωποι και όχι κάποιοι άλλοι, για να φτάσουν μέχρι το σημείο να αρχίσουν να αμφιβάλλουν ακόμα και για την ίδια την πνευματική τους υγεία. Το τέλος του βιλίου, όπου φυσικά εξηγούνται όλα, έχει όλες τις ανατροπές που μας έχει συνηθίσει ο Φίλιπ Ντικ στα έργα του, αν και ορισμένοι μπορεί να θεωρήσουν ότι ο συγκεκριμένος τρόπος που κλείνει η ιστορία είναι κάπως εύκολος σε σχέση με τα γεγονότα που ακολούθησαν. Να σημειώσω τέλος ότι μέσα στο βιβλίο ο Φίλιπ Ντικ έχει αναπτύξει και ένα αρκετά περίπλοκο σύστημα θρησκείας, που όμως είναι αρκετά σημαντικό για την εξέλιξη της ιστορίας. 9/10
  20. 3 points
    Σας ευχαριστώ αμφότερους για τα σχόλια! Ας επεκταθώ και λίγο πιο συγκεκριμένα: @GaiusJuliusCaesarAugustus : Χαίρομαι για την ανάλυσή σου όπως και τον χρόνο που αφιερώνεις σε κάθε κείμενο που διαβάζεις. Τα γραμματικά λαθάκια και την στίξη τα γνωρίζω, αλλά είναι κάτι αναμενόμενο όταν ένα κείμενο το γράφεις σε 1,5 ώρα και το επιμελείσαι κάτι λιγότερο από μισή ;) πάντως όλα σημεώθηκαν και σε ευχαριστώ. Το σταυροκόπημα μάλλον ήταν απροσεξία της στιγμής, από το θρησκευτικό κλίμα. Όπως επίσης και κάποια μου,σου,του παραπανίσια που θα μπορούσαν να λείπουν. Κάνω συχνά εναλλαγές σε παρελθόν και μέλλον, οπότε ελπίζω να μη σε μπέρδεψα πολύ. Πάντως παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα και σίγουρα θα ήθελα να το επεκτείνω ;) @Ginger : Σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου όπως και για το γεγονός ότι σε τράβηξε το παιδί σαν χαρακτήρας (μιας κι ήταν ο σκοπός μου ). Η αλήθεια είναι ότι ενώ είχα κολλήσει όταν την ξεκίνησα, ευτυχώς στην τελευταία ώρα μου βγήκε αβίαστα και νομίζω ότι κατάφερα να την κάνω να φαίνεται ολοκληρωμένη. Άντε να δούμε και κάτι δικό σου!
  21. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Εμού του ιδίου Είδος: Ιστορική(;) φαντασία Βία; Λιγουλάκι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 2259 Αυτοτελής; Ναι (αν και δεν με χαλάει να το συνεχίσω) Σχόλια: 1ο βραβείο στον διαγωνισμό Come Write in 2017 του Φαντάστικον με θέμα "Σκοτεινά Χρονικά". Η ιστορία, όπως και όλες οι υπόλοιπες, γράφτηκε σε 75 λεπτά περίπου και οι μόνες διορθώσεις που έχω κάνει είναι 2-3 τυπογραφικά. Δεν πρόσθεσα τίποτα από τότε Οι ανάσες των μελλοθανάτων Ο Αρσιβάρ προσπαθούσε για πολλές ώρες να φτιάξει τον τέλειο κόμπο. Το σχοινί που χρησιμοποιούσε ήταν περασμένο με λάδι τρεις φορές, καμένο σε χαμηλή φλόγα για να μην του κόβει το δέρμα και στο κατάλληλο μήκος. Ο ιερέας Μελζίν τον είχε κατσαδιάσει άσχημα την προηγούμενη φορά. Οι αιχμάλωτοι είχαν καταφέρει να λυθούν μετά την δύση του ηλίου κι έπρεπε να αμολήσει τα σκυλιά για να τους μαζέψουν. Του Αρσιβάρ δεν του άρεσε η δουλειά του. Μικρός, ονειρευόταν να γίνει βοσκός στους πρόποδες του όρους Ριχάν, να χτίσει μία καλύβα στην άκρη του δάσους και στον ελεύθερο του χρόνο να συνθέτει το μουσικό του έπος. Ονομασία δεν είχε βρει ακόμα αλλά σίγουρα θα ήταν κάτι που θα έμενε στην ιστορία. Τελικά, μία ξαφνική πυρκαγιά στο πατρικό, του γκρέμισε τα όνειρα κι αναγκάστηκε να παρατήσει λύρα και νότες για να βγάλει το ψωμί του. Ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του, πασίγνωστου δήμιου στο βασίλειο της Γκορμήλια. Προετοίμαζε τους αιχμαλώτους οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο για εγκλήματα κατά του βασιλιά και κατά της Εκκλησίας. Τα κατάφερνε μια χαρά, με μοναδικό πρόβλημα τους κόμπους. Μετά από πολλές δοκιμές και πολλά κιλά ιδρώτα που έτρεξαν και κόλλησαν στα ρούχα του, κατάφερε να φτιάξει τον τέλειο – κατά την γνώμη του – κόμπο. Ο ιερέας θα ήταν πολύ ευχαριστημένος. Ανυπομονούσε να το δοκιμάσει στον επόμενο μελλοθάνατο. Ίσως, έτσι, να κατάφερνε στο άμεσο μέλλον να μαζέψει αρκετά χρήματα για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. «Αρσιβάρ!» Ο δήμιος Νεχίρ χτύπησε την κούπα του πάνω στο ξύλινο τραπέζι. Σταγόνες από την ζεστή μπίρα πετάχτηκαν έξω, λερώνοντας το χέρι του. Ανακάθισε στο κάθισμα, αφήνοντας ένα βαθύ ρέψιμο. «Ναι, πατέρα, έρχομαι», ακούστηκε η ξεψυχισμένη φωνή του γιου του. Παράτησε την λύρα στην άκρη, έκρυψε προσεχτικά κάτω από το στρώμα του τους παπύρους με το δημιούργημά του, και σηκώθηκε να εξυπηρετήσει τον πατέρα του. Ο Νεχίρ δεν ήταν ακριβώς πατέρας του, βέβαια. Τον είχε υιοθετήσει από το ορφανοτροφείο στο οποίο είχε μεγαλώσει ο Αρσιβάρ, καθώς ποτέ δεν γνώρισε πραγματική οικογένεια. Στην αρχή του άρεσε ο Νεχίρ, του έδινε αρκετά γλυκίσματα και τον άφηνε να παίζει με τα ζώα της φάρμας. Μετά όμως το παιχνίδι αντικαταστάθηκε από ξύλο και απανωτά θελήματα. «Άντε ρε, χαραμοφάη. Περιμένω τόση ώρα να μου γεμίσεις το ποτήρι μου!». Η φωνή έβγαινε βαριά και ξεθυμασμένη από το στόμα του Νεχίρ, σαν την μπίρα που έπινε. Ο Αρσιβάρ πλησίασε με δειλά βήματα και γέμισε το ποτήρι του πατέρα του. Το μυαλό του έτρεχε στην συνέχεια του έπους του και, ξεχασμένος όπως ήταν, παραγέμισε το ποτήρι και το υπόλοιπο χύθηκε πάνω στον δήμιο. «Άχρηστε! Απρόσεχτος, όπως πάντα» βλαστήμησε ο πατέρας του και έριξε το περιεχόμενο της μπίρας στα μούτρα του Αρσιβάρ. «Πάω να πιω στο καπηλειό, ούτε μία σωστή δουλειά δεν μπορείς να κάνεις». Καθώς έφευγε ο Νεχίρ, ο Αρσιβάρ σκεφτόταν μήπως ήταν καλύτερα να είχε παραμείνει στο ορφανοτροφείο. Οι μνήμες από τον καιρό που ζούσε ο πατέρας του, πάντα του έφερναν μία γλυκόπικρη γεύση. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, το βλέμμα του χάζευε τις λεπτομέρειες του φτωχικού του δωματίου που του παραχωρούσε η εκκλησία, όσο δούλευε για λογαριασμό της. Πολλές φορές τα βράδια αδυνατούσε να κοιμηθεί. Τα παρακάλια των αιχμαλώτων, τα μουρμουρητά τους, οι ικεσίες τους για λύπηση, κολυμπούσαν αέναα στα αυτιά του, ψάχνοντας ένα ίχνος οίκτου. Ο Αρσιβάρ δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Μπροστά του είχε τους χειρότερους εγκληματίες του βασιλείου – σύμφωνα πάντα με την κρίση των ιεροεξεταστών της εκκλησίας. Άνθρωποι που βλαστήμησαν διαδίδοντας ψευδείς φήμες για την πίστη, άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν συνανθρώπους τους, άνθρωποι που έπρεπε να αφήσουν αυτόν τον κόσμο για να κριθούν από τον Θεό. Ο Αρσιβάρ, απλά έδενε τους κόμπους, φρόντιζε να λαδώσει τα ξύλα της λαιμητόμου, έβρισκε το καλύτερο προσάναμμα για την πυρά. Προετοίμαζε το δρόμο για το τέλος χωρίς ποτέ να τους ανοίγει ο ίδιος την πόρτα. Η αυριανή εκτέλεση είχε γίνει πολύ διάσημη στο βασίλειο. Ο εγκληματίας που είχε καταδικαστεί, δεν είχε εμφανιστεί καν στην δίκη. Οι ιερείς, είχαν εξαπολύσει όλο το μένος τους καταπάνω του, ερήμην του, δικάζοντας τον με τον χειρότερο θάνατο, με το χειρότερο βασανιστήριο. Ο Αρσιβάρ, έπρεπε να φτιάξει τον τέλειο κόμπο. Να μην πάει τίποτα στραβά. Θα πληρωνόταν καλά, το γνώριζε. Ίσως, μετά από αυτό, να μπορούσε να εγκαταλείψει τη δουλειά και να πάει στο δάσος όπως ονειρευόταν από μικρός. Έγειρε στο πλάι και προσπάθησε να ξεκλέψει λίγες ώρες ύπνου πριν τις τελευταίες προετοιμασίες. Η αυριανή μέρα, θα έκρινε το μέλλον του. «Λυπάμαι, παιδί μου. Ο πατέρας σου ήταν καλός άνθρωπος, εργατικός και τίμιος. Η Εκκλησία θα τον θυμάται για πάντα». Τα λόγια του ιερέα Μελζίν ακούγονταν ανεπαίσθητα, σαν ψίθυρος. Ο Αρσιβάρ δεν αντέδρασε. Είχε το κεφάλι σκυμμένο, σαν ένδειξη σεβασμού απέναντι στον ιερέα. «Τις διαδικασίες για την κηδεία θα τα αναλάβουμε εμείς. Εσύ, πρέπει να ασχοληθείς με το σπίτι. Ό,τι χρειαστείς, η Εκκλησία θα είναι δίπλα σου». Του άρεσε του Αρσιβάρ ο ιερέας. Πάντα ήταν φιλικός όποτε ερχόταν επίσκεψη στο σπίτι και του έφερνε μελόψωμο από το αρτοποιείο του χωριού. Τώρα, δε θα ερχόταν κανείς όμως για επίσκεψη. Ο Αρσιβάρ δεν είχε φίλους, η συνεχής περιποίηση του πατέρα του δεν του άφηνε καθόλου ελεύθερο χρόνο. Το μοναδικό που είχε καταφέρει ήταν να προχωρήσει το μουσικό του έπος. «Σας ευχαριστώ πολύ, πάτερ. Ελπίζω η ψυχή του να βρει τον δρόμο προς τον Παράδεισο», απάντησε μηχανικά ο Αρσιβάρ. Λόγια που είχε ακούσει τους ιερείς να λένε μετά από κάθε θάνατο αιχμαλώτου, δίνοντας έτσι τις δικές τους σταγόνες οίκτου για άφεση αμαρτιών. Ο Αρσιβάρ σηκώθηκε, έκανε τον σταυρό του και κίνησε να φύγει. Τελευταία στιγμή τον άγγιξε στον ώμο ο ιερέας. «Αν θες... υπάρχει θέση ελεύθερη για να δουλέψεις. Όχι δήμιος, σαν τον πατέρα σου, αλλά κάτι αντίστοιχο. Πέρασε μετά την κηδεία να με δεις». Του Αρσιβάρ δεν του άρεσε η ιδέα. Ήθελε να γίνει μουσικός, όχι βασανιστής. Αρκετά είχε υποφέρει στα χέρια του δήμιου πατέρα του. Φίλησε το χέρι του ιερέα, τον ευχαρίστησε και γύρισε να φύγει. Όταν είδε τις πρώτες φλόγες να έχουν τυλίξει το σπίτι του, είχε ήδη κάνει όνειρα στο πώς θα ολοκλήρωνε το μουσικό του έπος. Το μοναδικό που πρόλαβε να σώσει ήταν η λύρα του, δύο αλλαξιές ρούχα και τις μουσικές του σημειώσεις. Ποτέ δεν είχε ανακαλυφθεί πώς ξεκίνησε η φωτιά. Κάποιοι υπέθεσαν ότι αυτός ήταν ένας τρόπος να εκδικηθούν οι συγγενείς των θυμάτων τον δήμιο Νεχίρ. Ο Αρσιβάρ, αναγκάστηκε να αφήσει στην άκρη τα όνειρά του και να αποδεχθεί την δουλειά που του είχε προσφέρει ο ιερέας, έστω προσωρινά. Ο τελευταίος, με ένα ικανοποιητικό χαμόγελο στο στόμα, δέχθηκε μετά χαράς τον μικρό Αρσιβάρ στη δούλεψή του. Αφήνοντας στην άκρη τις σκέψεις του, άρπαξε το σχοινί που είχε ετοιμάσει για τον αποψινό μελλοθάνατο και κίνησε προς τα μπουντρούμια. Στην διαδρομή, δοκίμαζε και ξαναδοκίμαζε τον κόμπο κι ήταν πλέον σίγουρος ότι το αποτέλεσμα θα τον δικαίωνε. Φτάνοντας έξω από το κελί του κρατούμενου, χτύπησε τα κάγκελα δύο φορές για να του ανοίξει ο φρουρός. Ο κρατούμενος, ήταν μαζεμένος σε μία γωνία και δεν έβγαινε στο λιγοστό φως που έριχνε ο δαυλός του Αρσιβάρ. Φαινόταν μικρόσωμος κι αδύνατος. Τα κουρέλια που φορούσε ήταν σκισμένα σε πολλά σημεία και γεμάτα ακαθαρσίες. Ο Αρσιβάρ μπήκε μέσα, κρέμασε τον δαυλό και πλησίασε τη μορφή στη γωνία. Εκείνη, αναδεύτηκε και δειλά δειλά έβγαλε το κεφάλι της στο φως. «Μα, εσύ είσαι παιδί!» αναφώνησε όλο έκπληξη ο Αρσιβάρ. «Μη το βλέπεις έτσι. Ο διάολος έχει μπει μέσα του και αποτελεί την χειρότερη απειλή για την Εκκλησία μας», απάντησε όλο αδιαφορία ο φρουρός. Ο Αρσιβάρ έκανε τον σταυρό του και άπλωσε το χέρι του δισταχτικά. Τα μάτια του νεαρού είχαν το γαλάζιο της θάλασσας, το στόμα του ήταν ξεραμένο και γεμάτο πληγές. Τούφες έλειπαν από τα μαλλιά του, σημάδι από τα βασανιστήρια που είχε περάσει μέχρι να ομολογήσει. Η καρδιά του Αρσιβάρ σφίχτηκε, όπως δεν είχε σφιχτεί σε κανέναν κρατούμενο. Ποτέ δεν είχε δει παιδί να καταδικάζεται. «Τι αμαρτίες διέπραξες φίλε μου και σε έφεραν σε αυτή τη μοίρα;» ρώτησε φωναχτά. Ένα μουρμουρητό ακούστηκε από την πλευρά του, μία ανέλπιδη προσπάθεια επικοινωνίας. «Υποστηρίζει ότι ακούει τις ανάσες των μελλοθάνατων. Τα παρακάλια τους, τις ικεσίες τους και ότι θέλουν να τους συγχωρέσει. Παριστάνει τον Θεό, αν είναι δυνατόν! Τέτοιες βλασφημίες πρέπει να τιμωρούνται με τον χειρότερο τρόπο», συνέχισε την διάλεξή του ο φρουρός. Ο μικρός, έσκυψε μπροστά και αφουγκράστηκε τον χώρο. Γυρνούσε το κεφάλι του άτακτα, πότε σκύβοντας, πότε κοιτώντας το ταβάνι. Μετά, στύλωσε το βλέμμα του πάνω στον Αρσιβάρ ο οποίος και πισωπάτησε. «Κι εσύ... ακούς ανάσες... τις τελευταίες λέξεις...» Η φωνή του ήταν βραχνή, στεντόρεια, δυνατή. Σίγουρα όχι μικρού παιδιού. «Εγώ... φίλε μου εγώ ακούω πολλά πράγματα. Δυσάρεστα, ποτέ ευχάριστα. Και προσπαθώ να κάνω την δουλειά μου και να τα έχω καλά με τον εαυτό μου». Ποτέ άλλοτε ο ίδιος ο Αρσιβάρ δεν είχε μιλήσει σε κρατούμενο. Ποτέ δεν είχε ανταλλάξει παραπάνω από δύο λέξεις, με τον οποιοδήποτε εκεί μέσα. Και τώρα, μπροστά σε ένα μικρό παιδί που θα βίωνε το χειρότερο θάνατο από όλους, είχε ανοιχτεί όσο ποτέ άλλοτε. «Ακούς, βλέπεις, βιώνεις. Μία ανάσα κρύβει τα πάντα. Είναι η τελευταία δήλωση υπόστασης ενός ανθρώπου, την ώρα που αφήνει αυτόν τον κόσμο. Είναι... η υπογραφή του». Ο μικρός μιλούσε σαν σπουδαγμένος φιλόσοφος κι όχι σαν ένα παιδί δέκα χρονών. Ο Αρσιβάρ είχε μουδιάσει, δεν μπορούσε να κάνει βήμα πόσο μάλλον να τον δέσει και να τον προετοιμάσει για την εκτέλεσή του. «Τελειώνετε εκεί μέσα, έχουμε κι άλλες δουλειές!» γκρίνιαξε ο φρουρός. Ο Αρσιβάρ με δειλά βήματα προχώρησε και ξεκίνησε να δένει τον μικρό. Τα χέρια του έτρεμαν, ο κόμπος που είχε δοκιμάσει άπειρες φορές νωρίτερα δεν έβγαινε με τίποτα. «Πώς... πώς σε λένε;» τον ρώτησε. «Δε θυμάμαι», απάντησε ο μικρός κι η φωνή του έσταζε από ειλικρίνεια. Ο Αρσιβάρ τελείωσε τη δουλειά του κι έφυγε από το κελί τρέχοντας. Τα χέρια του ακόμα δεν είχαν ηρεμήσει, τα αυτιά του βούιζαν προσπαθώντας να χωνέψουν αυτά που είχε ακούσει. Γύρισε στο δωμάτιο του κι έκλαψε για πρώτη φορά, μετά από πολλά – πολλά χρόνια. Η εκτέλεση είχε μαζέψει σχεδόν όλο το χωριό. Αγρότες, πολεμιστές, υπηρέτες, δούλοι και αφεντάδες. Ιερείς και μοναχές, υπήκοοι του βασιλιά και αυλικοί. Όλοι είχαν δείξει πρωτόγνωρο ενδιαφέρον για τον συγκεκριμένο κρατούμενο. Ο Αρσιβάρ είχε ολοκληρώσει τον έλεγχο που απαιτούνταν για την εκτέλεση. Ο στύλος είχε στηθεί, το προσάναμμα ήταν έτοιμο και το λαδωμένο πανί στη θέση του. Το κάψιμο των αιχμαλώτων αποτελούσε την πιο βαριά ποινή. Αλλά η Εκκλησία ήταν αδυσώπητη, απέναντι σε ένα παιδί δέκα ετών. Μόλις ο ήλιος έφτασε στην κορυφή του ουρανού, ο δήμιος έφερε τον αιχμάλωτο στην πλατεία. Στη διαδρομή επικρατούσε απόλυτη ησυχία, πράγμα τελείως ασυνήθιστο για εκτέλεση. Ούτε βρισιές, ούτε χλευασμός, ούτε χτυπήματα πάνω στον κρατούμενο. Όλοι έμοιαζαν ανήμποροι να δεχθούν ότι αυτό το παιδί αποτελούσε απειλή για το βασίλειο και την Εκκλησία κι όμως, βρίσκονταν εκεί να παρακολουθήσουν την εκτέλεσή του. Ο Αρσιβάρ, έστεκε στην γωνία της εξέδρας και περίμενε. Δεν τόλμησε να σηκώσει το βλέμμα και να αντικρίσει τον νεαρό, την ώρα που τον προσπερνούσε. Ήταν σίγουρος όμως ότι ένιωσε ένα ανεπαίσθητο, ψυχρό ρεύμα αέρα να τον λούζει από την κορφή ως τα νύχια. «Κρατούμενε. Μετά την σύμφωνη γνώμη του ιερατείου μας και όλων των σεβασμιότατων κληρικών μας, σε καταδικάζουμε σε θάνατο δια της φωτιάς. Είθε οι φλόγες να εξαγνίσουν το αμαρτωλό σώμα σου και να συγχωρέσουν την βλάσφημη ψυχή σου». Το κοινό παρέμεινε βουβό. Το παιδί το έστησαν πάνω στον στύλο και φώναξαν τον Αρσιβάρ να του δέσει χέρια και πόδια. Εκείνος, ανέβηκε με αργά βήματα πάνω στην εξέδρα και με χέρια που έμοιαζαν ανίκανα να εκτελέσουν το παραμικρό, ξεκίνησε τους κόμπους. Ο μικρός βαριανάσαινε. Κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του και φούσκωνε τα πνευμόνια του, κάθε τόσο ένα ψυχρό ρεύμα αέρα έλουζε τον Αρσιβάρ. Τρεις φορές προσπάθησε να ολοκληρώσει τον κόμπο, τρεις φορές έβηξε ενοχλημένος ο ιερέας για την αργοπορία του. «Συγνώμη...» κατάφερε να ψελλίσει προς τον μικρό. «Οι ανάσες... φεύγουν. Ανεβαίνουν ψηλά, με παρακολουθούν. Σύντομα, θα ενωθώ μαζί τους», απάντησε το παιδί και σήκωσε ψηλά το κεφάλι. Ο Αρσιβάρ πισωπάτησε κι έπεσε κάτω. Ξαφνικά, σπίθες άρχισαν να εμφανίζονται στα ξύλα χωρίς να έχει κινηθεί κανείς. Καπνός αναδυόταν από φλόγες που ξεκίνησαν μόνες τους όσο το κοινό αναφωνούσε με δέος. Ο δήμιος προσπάθησε να πλησιάσει, αλλά ένα ξύλο πετάχτηκε πάνω του και του έκαψε το πρόσωπο. Ο Αρσιβάρ είχε μείνει ακίνητος, με το στόμα ανοιχτό. Τα ξύλα λαμπάδιασαν αμέσως, το κορμί του μικρού τυλίχτηκε στις φλόγες αλλά ο ίδιος δεν έβγαλε ούτε λέξη. Ούτε άχνα. Κανένας δεν πλησίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα. Μόνο ο Αρσιβάρ, είχε βουλώσει τα αυτιά του κι ούρλιαζε από τους πόνους. Η ξύλινη καλύβα στους πρόποδες του όρους Ριχάν, λούστηκε από το πρωινό ύφος. Ο Αρσιβάρ είχε ξυπνήσει από ώρα, ετοίμαζε το πρωινό του και παρακολουθούσε τα πουλιά να βγάζουν τα πρώτα τιτιβίσματα της μέρας. Η λύρα του, έστεκε στην άκρη του τραπεζιού, ταλαιπωρημένη, ζεστή ακόμα από τις ολονύχτιες πρόβες. Σήμερα, θα ήταν η πρώτη παρουσίαση του μουσικού του έπους. Οι ανάσες των μελλοθανάτων, είχαν γίνει ξακουστές σε όλο το βασίλειο. Φήμες έλεγαν ότι ο δημιουργός τους ήταν κι αυτός μελλοθάνατος που είχε καταφέρει να γλιτώσει από τον χαμό. Άλλες φήμες διέδιδαν ότι όποιος άκουγε τη μουσική μπορούσε να ακούσει και τις ανάσες τις ίδιες. Ο Αρσιβάρ τα σκεφτόταν όλα αυτά αλλά δεν αντιδρούσε ποτέ. Ολοκλήρωσε το πρωινό του, μάζεψε την λύρα και τις παρτιτούρες του και κίνησε για το χωριό. Στη διαδρομή, ανακάλυψε ότι είχε παρέα μαζί του. Εκτός από τα ζώα και τα πουλιά, άκουγε ανάσες, προσευχές, μαρτυρίες και μουρμουρητά. «Σας ακούω φίλοι μου. Σας ακούω. Και σήμερα, θα σας ακούσει όλο το βασίλειο. Ήρθε η ώρα να ελευθερωθείτε επιτέλους». Την ώρα που έφτανε στην είσοδο του χωριού, χαμογέλασε σε ένα πιτσιρίκι που στεκόταν πάνω σε ένα δένδρο και τον χαιρετούσε. Οι φρουροί, κοίταξαν προς το δένδρο, αλλά δεν είδαν τίποτα.
  22. 3 points
    Αυτό ακριβώς, δεν τις έχω δει! Τώρα θα το κάνω, που τις έβαλε η τηλεόραση και τις έγραψα. Διαβάζω και μετά βλέπω. Όσο περνάει από το χέρι μου, πάντα πρώτα βιβλίο και μετά ταινία, ποτέ το αντίθετο. Δύο φορές το έκανα χωρίς να ξέρω ότι υπάρχουν και τέτοια (Σκοτεινό Ποτάμι, Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους) και ξενέρωσα.
  23. 3 points
    Πριν πολλα χρονια και οταν διαβαζα με ταχυτητες που δεν φτανω με τιποτα τωρα, ειχα διαβασει το πρωτο βιβλιο της σειρας Sword of Shadows της J.V.Jones (Julia Victoria Jones https://en.wikipedia.org/wiki/J._V._Jones ). Δεν μου χαν μεινει και πολλα σαν αναμνηση. Μονο μια αμυδρη ευχαριστη εντυπωση και πολυ χειμωνας. Επειδη τελευταια εχω μια ροπη προς το πιο κλασικο φαντασυ ειπα να του δωσω μια 2η ευκαιρια γιατι το θυμομουνα ως τετοιου ειδους αναγνωσμα. A Cavern of Black Ice λοιπον. Το πρωτο βιβλιο της πενταλογιας Sword of Shadows. Αργησα λιγο να παρω μπρος, αλλα οσο προχωραγε το βιβλιο ολο και πιο πολυ βυθιζομουνα στον σκληρο παγωμενο κοσμο της σειρας. Ξεκιναει με καποια συνηθισμενα θεματα. Νεαρος πολεμιστης στα highlands, εφηβη damsel in distress, κακος "μαγος" κτλ κτλ, αλλα οσο προχωραμε, ξεδιπλωνονται το ενα layer μετα το αλλο. Oι χαρακτηρες μου αρεσουν πολυ και μου βγαλαν και αρκετο συναισθημα. Εχω πραγματικη αγωνια για καποιους απο αυτους. Μου θυμισε εποχες που πρωτοδιαβαζα Μαρτιν και πηδαγα κεφαλαια μονο κ μονο για να δω αν εζησε καποιος ξερω γω. Υπαρχει αρκετος ρεαλισμος και σκληραδα. Οχι ομως στα προτυπα του συγχρονου grimdark. Πιο πολυ θα το χαρακτηριζα σαν dark fantasy. Με αρκετες δοσεις σκληραδας αλλα και ρομαντισμου κ επους. Δεν ωραιοποιουνται καταστασεις, αλλα δεν ειναι και ολα μαυρα και αραχνα και ολοι σκατοψυχοι. Αυτο ομως που νομιζω οτι μου αρεσε πιο πολυ ειναι μαλλον το σετινγκ και το worldbuilding. Η σειρα εξελισσεται σε εναν σκληρο χειμερινο τοπο. Οι περιγραφες ειναι γλαφυρες και σε κανουν να νιωθεις το κρυο στο πετσι σου. Κατω ομως απο ολο αυτο το χιονι, τους ανεμους, τις καταιγιδες, τις πολεμοχαρεις φυλες κτλ, υπαρχουν πολλα επιπεδα Lore κ μυστηριου. Αινιγματικες φυλες χαμενες στα παγωμενα δαση, μυστηρια orders, πολεις με ιδιαιτερο παρελθον, αρχαια ερειπια, απομειναρια παλαιοτερων πολιτισμων, προφητειες και διαφορα αλλα. Σαν ενα Eriksson lite. Συνολικα ομως, το στυλ της γραφης ειναι πιο κοντα στης Robin Hobb η στου Tad Williams. Αργο, συναισθηματικο, αλλα και περιεκτικο. Συμπερασματικα, σαν βιβλιο, θα ελεγα οτι πιο πολυ μοιαζει με μια μεγαλη εισαγωγη για την επικη ιστορια που θα ακολουθησει. Αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν εχει εξελιξη, δραση, χτισιμο χαρακτηρων κτλ. Το αντιθετο θα ελεγα. Απλα η συνεχεια φανταζει πολυ πιο grand scope απο οσο αρχικα φανταζομουνα. Μαλιστα, εχοντας προχωρησει και 130+ σελιδες στο 2ο θα ελεγα οτι η ιστορια απογειωνεται. Πραγματικα εχει προδιαγραφες να εξελιχθει σε κατι πολυ επικο. Ελπιζω να τα καταφερει. Εδω μως φτανουμε και στο μεγαλο αλλα της υποθεσης. Το αλλα....Η JV Jones ξεκινησε να γραφει αυτα τα βιβλια στα τελη των 90ς. Πισω της ειχε μια αρκετα αναγνωρισμενη τριλογια φαντασιας, το Book of Words, με αρκετες χιλιαδες ratings στο goodreads κτλ. Η καινουργια σειρα φανηκε να της ανεβαζει και αλλο το στατους. Απο οτι καταλαβαινω μεχρι πριν λιγα χρονια και αφου κυκλοφορησε και το 4ο βιβλιο, πρεπει να απολαμβανε αρκετο σεβασμο και αναγνωριση απο το κοινο του ειδους. Ξαφνικα ομως και για δικους της σεβαστους λογους, μαλλον ψυχολογικους, σταματησε το γραψιμο και αφησε το fan base στα κρυα του λουτρου να περιμενει το τελευταιο βιβλιο της σειρας. Περασαν αρκετα χρονια χωρις να υπαρχει φως στο τουνελ, μεχρι ξαφνικα, τον Μαη του 2017, οπου ανακοινωσε οτι ξεκινησε παλι την προσπαθεια να τελειωσει την σειρα ( https://www.patreon.com/posts/word-about-sword-10675208 ) . Ευχομαι πραγματικα να τα καταφερει γτ φαινεται να χει δωσει μεγαλο προσωπικο αγωνα κ γτ η σειρα μεχρι τωρα ειναι αξιολογη και ιδιαιτερη. Εχει το δικο της χρωμα, πραμα για μενα πολυ σημαντικο. Την συστηνω ανεπιφυλακτα σε οποιον θα ηθελε να διαβασει κατι κλασικιζον στο πιο σκληρο και παγωμενο του Αυτα που λετε γιατι δεν το χω και πολυ με αυτα τα κειμενα, αλλα ηθελα να υπαρχει ενας χωρος και για την ερμη την JV
  24. 3 points
    Δεν είναι μυθιστόρημα αλλά μιας και το γράφω είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Μαζί με όλα τα μυθιστορηματικά γράφω και ένα βιβλίο με ασκήσεις λογιστικής.
  25. 3 points
    Ως γνωστόν, διστάζω να αγοράζω βιβλία Ελλήνων συγγραφέων από τη στιγμή που δεν υπάρχουν πολλές κριτικές και αξιολογήσεις για να καταλάβω κατά πόσο αξίζει τον κόπο να τα αγοράσω και να τα διαβάσω. Βέβαια, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, τον τελευταίο καιρό έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις, δηλαδή έχω αγοράσει και... γουρούνι στο σακί. Μια εξαίρεση είναι και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, το πρώτο βιβλίο του Ξενοφώντα Φύτρου. Η αλήθεια είναι ότι το αγόρασα κυρίως λόγω των εκδόσεων Bell, που μας έχουν προσφέρει ένα κάρο αξιόλογα θρίλερ και που λίγο έως πολύ προσέχουν τι εκδίδουν. Λοιπόν, δεν μπορώ παρά να δηλώσω άκρως ικανοποιημένος από το βιβλίο! Έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και δυνατό αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η πλοκή είναι γεμάτη με μυστήριο, δράση και ανατροπές, η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη, η αγωνία σε πολλές στιγμές βαράει κόκκινο, δεν ήταν και λίγα τα σημεία που ο συγγραφέας κατάφερε να με αγχώσει. Η όλη αφήγηση είναι πολύ δυνατή και έντονη, με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση στα περισσότερα κεφάλαια του βιβλίου που έχουν να κάνουν με το "τώρα" (σε πολλά σημεία χειμαρρώδης και αγχωτική), καθώς και τριτοπρόσωπη αφήγηση στα αρκετά κεφάλαια που δείχνουν διάφορα γεγονότα δυο και τρία χρόνια "πριν" (κάπως πιο αποστασιοποιημένη, μια ευκαιρία για τον αναγνώστη να πάρει κάποιες ανάσες και να καταλάβει ορισμένα πράγματα). Η γραφή είναι πραγματικά πάρα πολύ καλή, εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με δυνατές και γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων γεγονότων και σκέψεων του πολύ ενδιαφέροντα πρωταγωνιστή. Αρνητικά υπάρχουν; Ναι, ίσως και να υπάρχουν. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί σχετικά με κάποια γεγονότα και κίνητρα ή να ανακαλύψει ορισμένες ευκολίες, υπερβολές και χρήσιμες συμπτώσεις στην εξέλιξη της πλοκής (βρείτε μου όμως ένα οποιοδήποτε θρίλερ που δεν έχει τέτοια "αρνητικά"). Επίσης, υπάρχουν ορισμένα σημεία που ανακόπτουν κάπως τον ρυθμό. Όμως, προσωπικά, με το χέρι στην καρδιά, είναι ένα βιβλίο που κατευχαριστήθηκα, από την όλη ιστορία και την κεντρική ιδέα, έως την πολύ δυνατή και ιδιαίτερη γραφή, οπότε τα όποια αρνητικά ουσιαστικά ούτε που με απασχόλησαν. Δεν το συζητάω, για πρώτο μυθιστόρημα είναι ανέλπιστα δυνατό και καλογραμμένο. Ελπίζω ο συγγραφέας να μας ετοιμάζει και άλλα εξίσου δυνατά βιβλία. 8.5/10
  26. 3 points
    Excession Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από το σύμπαν του Culture, παίρνοντας το χρόνο για να αναπτύξει ιδέες και ιστορίες και σε άλλα μυθιστορήματα, ο Iain M. Banks επιστρέφει με το Excession, το πέμπτο ακολουθούμενο μέρος στη σειρά, με μια ιστορία μεγαλειώδης βλέψης και φαντασίας· μια διαστημική όπερα που μας πηγαίνει βαθιά μέσα στο άγνωστο του γαλαξία - αποκαλύπτοντας θαύματα και διαστάσεις μέσα από την απεραντοσύνη του - αλλά και σε μια επική περιπέτεια συνομωσίας και πολέμου, παράνοιας και βαναυσότητας, και αγάπης και προδοσίας, χρησιμοποιώντας τις επιστημονικά αληθοφανείς περιγραφές του για να μας αφήσει τίποτα περισσότερο παρά απλά χαμένους με δέος. Στην απέραντη κενότητα του γαλαξία, από την δημιουργία του μέχρι την συνεχόμενη ανάπτυξή της, η κοινωνία του Culture έχει ταξιδέψει προς νέα, ανεξερεύνητα θαύματα· θαύματα που, μέσα από την επιθυμία τους για να εξερευνήσουν τα όριά τους και τα μυστικά τους - και κατά συνέπεια για να κατευνάσουν την ακαταμάχητη περιέργειά τους - τους έχει φέρει στο προσκήνιο πολλών διαστρικών κόσμων και πολιτισμών - και ο Byr Genar-Hofoen, σαν ένας πρεσβευτής στον οικότοπο God’shole των Affront - ενός αυξανόμενου σε δύναμη εξωγήινου είδους - το κομμάτι της δουλειάς του είναι να βάλει τα θεμέλια που θα θέσουν μια μακρά και αμοιβαία σχέση μεταξύ των δύο πολιτισμών. Μακριά, ωστόσο, στο σύστημα του Esperi - μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια εξαφάνισης - ένα τεχνούργημα έχει εμφανιστεί ξανά, προκαλώντας ερωτήματα μακρά αφημένα αναπάντητα, και όταν του ανατεθεί να βρει το Εκκεντρικό πλοίο Sleeper Service και το μοναδικό άτομο επάνω του που κατάφερε να επιβιώσει μετά από μια προσπάθεια για να ανακαλύψουν τα μυστήριά του - κατέχοντας πληροφορίες που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν να το κατανοήσουν - ο Genar-Hofoen θα πρέπει να αφήσει πίσω την εύκολη ζωή του και να ξεκινήσει σε μια αναζήτηση για την εύρεση αυτού του πλοίου, του επιβάτη του και των απαντήσεων που κρατάει· μια περιπέτεια που, καθώς ένα μακρά ξεχασμένο παρελθόν θα αναδυθεί ξανά, θα τον βάλει εν μέσω δυσκολιών και κινδύνων που, αν δεν ξεπεράσει, θα μπορούσαν να του κοστίσουν όλα όσα έχει επιτύχει μέχρι τώρα. Εν τω μεταξύ, στον Βράχο Phage, η Ulver Seich - μια φημισμένη σχολαστικός υπερκατορθωτής στα με τα βίας είκοσι δύο της χρόνια - περνάει το χρόνο ραγίζοντας νεαρές καρδιές μέσα από την ακαταμάχητη γλυκύτητά της, περιμένοντας για την μέρα που θα φέρει στην εκπλήρωσή του το μεγαλύτερο όνειρό της: να ενταχθεί στις Ειδικές Περιστάσεις και να ταξιδέψει καθ’ όλο το γαλαξία. Όταν, όμως, μια μέρα το drone Churt Lyne - ο πιστός της ακόλουθος και της οικογένειάς της - την ενημερώσει για ένα ερχόμενο μήνυμα, ζητώντας την προσωπικά να αναλάβει μια αποστολή ύψιστης μυστικότητας στον οικότοπο Tier - δίνοντάς της την δυνατότητα, και την ευκαιρία, για να φέρει το όνειρό της στην πραγματικότητα - η Ulver θα βρεθεί σύντομα να κυνηγά ένα άτομο που εχθές δεν είχε ακούσει καν, φέρνοντάς την μέσα σε μια περιπέτεια όπως δεν θα είχε φανταστεί ποτέ της που θα αλλάξει την ζωή της για πάντα. Ενώ η Dajeil Gelian, αυτοεξωρισμένη επάνω στο Εκκεντρικό πλοίο Sleeper Service για σαράντα χρόνια - παγιδευμένη μέσα στις αναμνήσεις της - όταν συναντήσει έναν παλιό έρωτα που είχε προσπαθήσει να ξεχάσει, θα βρεθεί αντιμέτωπη με το παρελθόν της αλλά και με δύσκολες επιλογές που θα αποδειχθούν κρίσιμες για το μέλλον αυτής και του αγέννητου παιδιού της. Όμως τώρα, με τα Μυαλά των πλοίων του Culture να προσπαθούν πολύ σκληρά να κατανοήσουν τον σκοπό του και τις δυνατότητές του, όταν αυτό το τεχνούργημα γίνει το επίκεντρο της προσοχής του γαλαξία - τραβώντας το ενδιαφέρον εξωγήινων ειδών και αισθανόμενων νοημοσυνών - θα αποκαλύψει μια βαθιά συνομωσία που θα δώσει λόγο για ένα νέο, μεγάλο πόλεμο· μια συνομωσία που, αν αποτύχουν να της βάλουν ένα τέλος, μπορεί κάλλιστα να απειλήσει με την καταστροφή όχι μόνο τον Genar-Hofoen, την Dajeil και την Ulver, αλλά ακόμη και κάθε ζωντανό οργανισμό και νοημοσύνη σε όλο το σύμπαν. Αποτελούμενο από δώδεκα μέρη, με το κάθε ένα να είναι χωρισμένο σε μικρότερης διάρκειας κεφάλαια, o Iain M. Banks φέρνει στο Excession, το τέταρτο μυθιστόρημα τοποθετημένο στο σύμπαν του Culture, μια διαστημική όπερα μεγαλειώδης βλέψης - θυμίζοντας ξανά το στυλ του πρώτου βιβλίου, το Consider Phlebas - αλλά χρησιμοποιώντας πολλαπλές αφηγήσεις και οπτικές γωνίες για την ανάπτυξη της πλοκής, δίνοντας μια δυνατότερη αίσθηση πολυπλοκότητας απ’ ότι στα προηγούμενα, και φέρνοντας επίσης και ένα μεγάλο σύνολο χαρακτήρων - ανθρωποειδών, εξωγήινων, drones και Μυαλών - που δημιουργούν μια ιστορία επικής κλίμακας, αποδεικνύοντας το πόσο μεγαλύτερο επίπεδο είχε φτάσει η γραφή του και η φαντασία του με τα χρόνια. Και, μέσα από αυτό το βιβλίο, ο Banks χτίζει για άλλη μια φορά μια ιστορία που μας ταξιδεύει καθ’ όλο τον γαλαξία, δείχνοντάς μας άγνωστους κόσμους και πολιτισμούς, και εξωγήινα είδη και αισθανόμενες νοημοσύνες, φέρνοντας στο προσκήνιο δύο νέες κοινωνίες: τους Zetetic Elench οι οποίοι, σαν κάποτε μέρος του συστήματος του Culture, έχουν διαφορετικά ιδανικά από τα αδέρφια τους, θέλοντας στις εξερευνήσεις προς το άγνωστο όχι να προσπαθήσουν να αλλάξουν τους άλλους μέσω των πιστεύω τους αλλά να αλλαχτούν από τους άλλους, προσαρμόζοντας και αναπτύσσοντας τις προσωπικότητές τους μέρα με τη μέρα σε κάτι άλλο· και τους Affront, μια αυξανόμενη εξωγήινη δύναμη, που - μέσα από την ανάγκη της για να υποτάξει αυτούς που θεωρεί κατώτερους - παραληρεί μέσα στην βαναυσότητα και τον συστηματικό σαδισμό της πάνω από τους αδύναμους. Δύο κοινωνίες που - σε σύγκριση με του Culture - δείχνουν το πόσο ευρέως αντίθετες είναι μέσα από τους κανόνες και τα πιστεύω με τα οποία ζουν. Εκεί, ωστόσο, που ο Banks υπερέχει περισσότερο είναι στους πρωταγωνιστές του καθώς, δίνοντας το μεγαλύτερο χρόνο του βιβλίου στα Μυαλά των πλοίων - μια πλευρά την οποία δεν είχε αναπτύξει ξανά πριν - μας πηγαίνει βαθιά μέσα στον πυρήνα της ύπαρξής τους και της ψυχής τους, αποκαλύπτοντας τους εσωτερικούς πολέμους τους και συγκρούσεις τους, τις σκέψεις τους και λόγους των πράξεών τους· πράξεις που, πράττοντας σαν θεοί εκ μέρους των κοινωνιών τους, φέρνουν μέσα από την ακαταμάχητη ανάγκη τους για να κατανοήσουν αυτό το μυστηριώδες, αγνώστου προελεύσεως τεχνούργημα μεγάλες συνέπειες για αυτά, τους λαούς τους, τους κόσμους τους, και ακόμη τον ίδιο τον γαλαξία - ένα ακριβό τίμημα που δείχνει τις τεράστιες επιπτώσεις της περιέργειάς τους αλλά και των δυνατοτήτων του άγνωστου. Όλα για όλα, το Excession είναι ένα σπουδαία βιβλίο πολλών επιπέδων, με τον Iain M. Banks να επιστρέφει στο σύμπαν του Culture με μια ιστορία μεγαλειώδης βλέψης, ταξιδεύοντάς μας μέσα από το γαλαξία σε κόσμους και πολιτισμούς, και σε εξωγήινα είδη και αισθανόμενες νοημοσύνες, αλλά και σε μια επική περιπέτεια διαστημικής όπερας συνωμοσιών, πολέμων και θαυμάτων του άγνωστου, δείχνοντας μέσα από την μεγάλη του γραφή και φαντασία ένα βαθύ, εκπληκτικό σύμπαν απέραντων δυνατοτήτων.
  27. 3 points
    Από (πρώην) συγγραφέα τους και από πρώην συνεργάτη του εκδότη έχω ακούσει τα χειρότερα. Για μικρούς εκδοτικούς-αυτοεκδόσεις-κλπ: Κακά τα ψέματα, αν ο εκδοτικός βγάζει τιράζ 100-200 αντίτυπα σε ψηφιακή εκτύπωση, είναι αστείο να μιλάμε για "διανομή". Μόνο για να πάει το βιβλίο στα public θέλει 100 αντίτυπα που ίσως δεν πληρωθεί και ποτέ.* Άλλα 50 αντίτυπα για τα μεγάλα βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Που επίσης ίσως δεν πληρωθεί. * Μόλις πουλήσει σε παρουσιάσεις/από το eshop του τα υπόλοιπα 50 πρέπει να ξανατυπώσει νέο γύρο αντιτύπων. *Όταν λέω "δεν πληρωθεί ποτέ" δεν εννοώ ότι τα καταστήματα είναι κακοπληρωτές. Απλά ότι, παίρνουν τα βιβλία επί πιστώσει και πληρώνουν τον εκδότη μόλις πουλήσουν κάποιο αντίτυπο.
  28. 3 points
    Επανέρχομαι γιατί ξέχασα κάποιον και δηλώνω ασυγχώρητος. @GewDrkns : Λυρική αρκετά η αφήγησή σου, ίσως λίγο παραπάνω απ' ότι χρειαζόταν για μία έντονη ερωτική σκηνή. Μη ξεχνάς ότι όταν υπάρχει τέτοιο πάθος κι ένταση, εκφράσεις ποιητικές ή μεγαλόστομες δεν τις σκέφτεται κανείς. Εκεί μιλάει το ένστικτο, ο απλός, κοφτός, λόγος. Πάντως σίγουρα είναι βελτιωμένο από αρκετά άλλα πράγματά σου που έχω διαβάσει κι όντως, χρειαζόταν λίγο περισσότερο show
  29. 3 points
    @Νίκη Μπράβο σου για την προσπάθεια και στα πλαίσια της άσκησης τα πήγες μια χαρά, αλλά δεν με ικανοποίησε το κείμενο, το βρήκα εξαιρετικά απρόσεκτο. Ξέρω ότι μπορείς και καλύτερα. @Ballerond Φοβερή ιδέα έχεις εδώ και σίγουρα μπορεί να ξεφύγει από τα πλαίσια της άσκησης και να μεγαλώσει λιγάκι. Φτάνει και για νουβελίτσα, άνετα. Πολύ καλογραμμένη και ανάλαφρη, με εντυπωσιακά καλή κοσμοπλασία για τα δεδομένα των ασκήσεων (όπου κάνουμε συνήθως πιο απλά και γρήγορα πράγματα), ωραίο διάλογο, ωραίο χιούμορ, αν το μεγαλώσεις θα σου έλεγα να παίξεις με τις φερομόνες των γοργόνων και το πώς είναι ακαταμάχητες, γιατί οι εμμονές των άλλων, το ότι ο πρωταγωνιστής τη βλέπει και θέλει να τη βοηθήσει κτλ χρειάζονται, θεωρώ, μια εξήγηση. Κατά τα άλλα, σούπερ, το απόλαυσα πολύ. @GewDrkns Καλή προσπάθεια και η δική σου, καλή ιδέα, δεν είμαι σίγουρη ότι μας την εξήγησες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θα ήθελα μάλλον περισσότερο show και λιγότερο tell, αλλά ήταν μια καλή χρήση του θέματος της άσκησης και είχε μια πρωτοτυπία στη χρήση του θέματος της λυκανθρωπίας. Πολλά μπερδέματα με τους χρόνους βρήκα, με αποσυντόνισε λίγο αυτό, αλλά γενικά κέρδισε το ενδιαφέρον μου και θα ήθελα να το δω διορθωμένο.
  30. 3 points
    Τριγυρίζοντας σε μικρό τόπο. Πρόκειται για ένα από τα "συμβατικά" μυθιστορήματα του Φίλιπ Ντικ που τοποθετείται χρονικά στην Καλιφόρνια, κατά την διάρκεια και λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και παρακολουθεί την πορεία ενός παντρεμένου ζευγαριού, του Ρότζερ και της Βιρτζίνια Λίνταλ για μια δεκαετία περίπου, από τότε που γνωρίστηκαν και μέχρι τον χωρισμό τους. Η ιστορία ξεκινάει στην Ουάσινγκτον όπου ο Ρότζερ Λίνταλ γνωρίζει την Βιρτζίνια και συνεχίζεται στην Καλιφόρνια όπου αποφασίζουν να μετακομίσουν για να δουλέψουν στα εργοστάσια παραγωγής πολεμικού υλικού που τότε έδιναν υψηλούς μισθούς. Όταν τελειώσει ο πόλεμος και κλείσουν τα εργοστάσια, ο Ρότζερ θα ανοίξει ένα κατάστημα επισκευής και πώλησης τηλεοράσεων κάνοντας έτσι πραγματικότητα ένα ονειρό του και όταν κάποια στιγμή θα γνωριστούν με τον Τσικ και την Λιζ Μπόνερ, ο Τσικ θα καταλήξει να μπει συνέταιρος στο μαγαζί και η Λιζ να γίνει ερωμένη του Ρότζερ. Η πλοκή του έργου δεν έχει κάτι το αξιόλογο, άλλωστε ο σκοπός του Ντικ σε αυτό το βιβλίο δεν είναι αυτός, αλλά επικεντρώνεται κυρίως στις σχέσεις μεταξύ αυτών των τεσσάρων ηρώων του βιβλίου, καθώς και στην παρουσίαση των συναισθημάτων και των ονείρων τους για την ζωή τους και κυρίως από την πλευρά του Ρότζερ που είναι και ο κυριότερος χαρακτήρας στην υπόθεση. Ο Ρότζερ Λίνταλ από την μια μεριά έχει μεγάλα σχέδια και ιδέες για την ζωή του, θέλει να είναι επιτυχημένος και να αναγνωριστεί από τους άλλους, αλλά από την άλλη μεριά νοιώθει συνέχεια ανικανοποίητος, τρώγεται με τα ρούχα του, παρεξηγείται συνεχώς με τους υπόλοιπους και νοιώθεις ότι κάτι τον βασανίζει, που δεν το ξέρει ούτε καν ο ίδιος. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για είναι αρκετά καλόγραμμένο βιβλίο, χαμηλών τόνων, ρεαλιστικό στην παρουσίαση των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζουν και δείχνει μια πλευρά της μεταπολεμικής Αμερικής λίγο διαφορετική από αυτή που γνωρίζουμε. 8/10
  31. 3 points
    Επιτέλους βρήκα το "Στους δρόμους της βίας" του Πελεκάνου
  32. 3 points
    @elgalla Α εμένα μου άρεσε έτσι μικρό. Δεν με πείραξε που ήταν βασισμένο σε μύθο, το αντίθετο μάλιστα. Λειτούργησε μία χαρά σαν στιγμιότυπο. Επίσης το ότι ο Σιανμπάο παίζει κάθε μέρα τον αυλό του για την ωραία του μου φάνηκε ευφημισμός για άλλου είδους παιχνίδι αλλά τέλος πάντων. Μου άρεσε πολύ η ιστορία έτσι κι αλλιώς. Αταίριαστη, ανεκπλήρωτη, ερωτική. Και πάνω απ' όλα, παραμύθι.
  33. 3 points
    Ανεβάζω κι εγώ το ανοσιούργημά μου. Σχόλια για τις υπόλοιπες, επιτρέψτε μου από αύριο γιατί είμαι κομμάτια
  34. 3 points
    Το βιβλίο μπορεί να μη μου άρεσε ιδιαίτερα για αρκετούς λόγους που δε θα αναφέρω. Θα σταθώ στη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης όπου ο συγγραφέας ήρθε και πέταξε αλήθειες που πονάνε. Περιέγραψε όλο το σαθρό κατασκεύασμα της Ελλάδας με δύο τρεις απλές προτάσεις χωρίς να προσβάλει κανέναν. Περιέγραψε ότι βλέπει χωρίς παροπίδες ή δηθενισμούς που συναντάμε κατά κόρον από συγγραφείς τα τελευταία χρόνια. Περιέγραψε την κλειστομυαλιά που βλέπουμε παντού γύρω μας. Και ρώτησε τα γιατί παρέα με τα μέλη της λέσχης. Ο Τουμανίδης έχει άλλη λογική, και κατά τη γνώμη μου είναι η μόνη λογική που θα πάει το χωριό μπροστά, χωρίς δεινοσαύρους, ελέφαντες, κλειστομυαλιά, αλλά με παραγωγή, δουλειά και τιμιότητα προς τον αναγνώστη με την ισότητα όλων όσοι βρίσκονται στο είδος. Χωρίς ελίτ και ρομαντικούς wanna be λογοτέχνες, αλλά άνοιγμα σε όλους. Περιμένοντας τη δημοσίευση της συνέντευξης που πήρε η λέσχη για το sff.gr θα διαβάσουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Για τα παραμύθια και τους εφιάλτες μπορώ να πω ότι είναι ένα βιβλίο για να ψυχαγωγηθείς, όχι για να διαβάσεις λογοτεχνία. Και την ψυχαγωγία την πετυχαίνει 100%. Αυτός ήταν ο σκοπός του και τον πέτυχε αναφέροντάς μας και τα αντίτυπα που έχει πουλήσει που είναι επιτυχία για το είδος.
  35. 3 points
    Μια ιστορία χωρίς τέλος! όταν την τέλειωσα μου έδωσε την εντύπωση ότι ανήκει σε κάτι μεγαλύτερο. στα πλαίσια της άσ κησης, βέβαια, 2500 λέξεις είναι αρκετές. μετά τα σχόλια, θα γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις, οπότε βλέπουμε... ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ.docx
  36. 3 points
    Έφτασεεεεεεε! Μια μικρή γρήγορη τρίπλα, δύο στροφές των τεσσάρων στίχων προστέθηκαν, τώρα υπάρχει και μυθικό ον στο σύμπλεγμα. Με τον καλύτερο φίλο.pdf
  37. 2 points
    The Aeronaut's Windlass Με την ολοκλήρωση της πρώτης του υψηλής φαντασίας σειράς, μια απόπειρα που τον πήρε έξω από το πεδίο της άνεσης των σύγχρονων αστυνομικών ιστοριών σε πιο μεσαιωνικές εποχές, κερδίζοντας επάξια μια αναγνώριση για το περιβάλλον του κόσμου που δημιούργησε, και που επέκτεινε τόσο τις λογοτεχνικές ικανότητές του όσο και τους ορίζοντές του ακόμη περαιτέρω, ο Jim Butcher δεν άργησε να στραφεί στην επόμενη. Στο The Aeronaut’s Windlass, το πρώτο μέρος της σειράς Cinder Spires, ο Butcher δημιουργεί έναν νέο, φανταστικό κόσμο, ταξιδεύοντάς μας μέσα σε πανύψηλους οικότοπους διαφορετικών κοινωνιών, αλλά και σε μια ιστορία αεροναυτών και αιθερεαλιστών, τεχνολογιών και μαγικών κρυστάλλων, και ευφυών κατοικίδιων και εφιαλτικών τεράτων, φέρνοντάς μας σε μια γρήγορη σε ρυθμό περιπέτεια που συνδυάζει το ατμοπάνκ και την φαντασία μ’ ένα υπέροχα ευφάνταστο και πρωτότυπο τρόπο. Χιλιάδες χρόνια πριν, από εποχές μακρά ξεχασμένες, ο κόσμος έγινε ένα πολύ πιο επικίνδυνο μέρος• ένας κόσμος όπου, μετά από ένα συμβάν που μόλυνε την επιφάνεια, μαστίζοντάς την με απερίγραπτα μοχθηρά πλάσματα που την έκανε ακατοίκητη, ανάγκασε την ανθρωπότητα να εγκλειστεί μέσα στους πανύψηλους οικότοπους των Σπειρών που κατασκευάστηκαν από τους Χτίστες, και να εγκαταλείψει όλα τα υπόλοιπα στο παρελθόν. Σήμερα, με την ανάπτυξη της ανθρωπότητα σε κάτι που θυμίζει ξανά τον πολιτισμό που είχαν χάσει, οι Σπείρες έχουν γίνει η πιο εξέχουσα δύναμη σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας νέα κυβερνητικά συστήματα, και ανοίγοντας ένα εμπόριο αγαθών και τεχνολογιών - αλλά για τον Καπετάνιο Grimm, έναν απόβλητο του Αιθέριου Στόλου της Σπείρας Albion, και το πλήρωμά του επάνω στο αερόπλοιο Predator, οι ζωές τους είναι ψηλά στον αέρα, δουλεύοντας σαν ιδιωτικοί καταδρομείς για κάνουν τα προς ζην τους, και ταξιδεύοντας μέσα από τον σκεπασμένο με ομίχλη ουρανό παίρνοντας δουλειές που πολλοί δεν θα τολμούσαν. Κι όμως, καθώς θα γυρίσουν πίσω στην Σπείρα Albion για να κάνουν τις απαραίτητες επισκευές μετά από μια μάχη με το Itasca - ένα αερόπλοιο της Σπείρας Aurora το οποίο φαίνεται να είναι υπεύθυνο για τον χαμό του εμπορίου τους, και το οποίο παραλίγο να τους κοστίσει όλα όσα είχαν - όταν μια αιφνίδια επιδρομή βάλει τους ανθρώπους της και όλα όσα έχτισαν με τα χρόνια σε επικείμενο κίνδυνο, απειλώντας την ίδια τους την επιβίωση, ο Grimm, βρισκόμενος σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα πρέπει να αναλάβει να οδηγήσει μια ειδική ομάδα στο Habble Landing - το χαμηλότερο, και πιο αποπνικτικό επίπεδο της Σπείρας - σε μια άκρως μυστική αποστολή που θα κρίνει την μοίρα όλων τους. Από την άλλη, στις άνω τάξεις του Habble Morning - το υψηλότερο επίπεδο της Σπείρας Albion - η Gwen, σαν τον μοναδικό και πιο αλαζονικό παιδί του Οίκου Lancaster, έχει ζήσει μια καλή και ευκατάστατη ζωή, μεγαλώνοντας εν μέσω των κοινωνικά και πολιτικά ανωτέρων οίκων, περιμένοντας για την μέρα που θα φέρει το μεγαλύτερο όνειρό της στην πραγματοποίηση: να δραπετεύσει από τον έλεγχο της μητέρας της και να ενταχθεί στην Φρουρά του Σπειράρχη• ενώ, η Bridget, το τελευταίο παιδί του κάποτε ένδοξου Οίκου Tagwynn, έχοντας περάσει ολόκληρη τη παιδική ηλικία της δουλεύοντας στην επιχείρηση δεξαμενών κρεάτων του πατέρα της, περνώντας τον χρόνο της με την γάτα και μοναδικό φίλο της, τον Rowl, το μόνο που θέλει είναι να μείνουν μαζί για πάντα παρά να ενταχθεί στην Φρουρά. Όμως, καθώς θα ξεκινήσουν τις πρώτες ασκήσεις τους, όταν η Bridget, έχοντας χτίσει με τα χρόνια μια κτηνώδης εμφάνιση με τους μεγάλους μυείς της, και η αυτάρεσκη γάτα της γίνουν το επίκεντρο των πειραγμάτων ενός άλλου νεοσύλλεκτου και των φίλων του, και η Gwen, με τους ξεροκέφαλους τρόπους της, χώσει την μύτη της εκεί όπου δεν θα έπρεπε, κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μονομαχία που, νικώντας ή χάνοντας, θα μπορούσε να κοστίσει στον Οίκο Tagwynn το περισσότερο• μια μονομαχία που, όταν η επιδρομή στη Σπείρα Albion προκαλέσει ένα πανδαιμόνιο, θα τους φέρει ενώπιον απίστευτων καταστάσεων, βάζοντάς τους μέσα σε μια μεγάλη περιπέτεια όπως δεν θα είχαν φανταστεί ποτέ τους. Εν τω μεταξύ, η Folly, χαμένη στην φαινομενική τρέλα της, και ο δάσκαλός της και άρχοντας αιθερεαλιστής Ferus, πιάνοντας μετά από καιρό μια αίσθηση του Εχθρού, θα ξεκινήσουν σε μια αποστολή για να ανακαλύψουν τα σχέδια του πριν να είναι πολύ αργά• συγχρόνως, ο Ταγματάρχης Espira, ένας διοικητής της Αρμάδας των Auroran, έχοντας διεισδύσει στο Habble Landing, αυτός και οι άνδρες του θα αρχίσουν να θέτουν τις σκευωρίες τους για την μακρά αναμενόμενη εκδίκησή τους ενάντια των ανθρώπων της Σπείρας Albion, όπως τόσο πολύ έχουν θελήσει. Ωστόσο, καθώς η αντιμαχία μεταξύ των Σπειρών Albion και Aurora θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, φέρνοντας ένα μεγάλο πόλεμο όπως δεν έχει γίνει ξανά εδώ και αιώνες, όταν μια κακόβουλη παρουσία, έχοντας στον έλεγχό της μοχθηρά πλάσματα, αποκαλύψει τις προθέσεις, ο Grimm και το πλήρωμα του Predator, η Gwen, ο Benedict και η Bridget, και η Folly και ο Ferus, θα πρέπει να βρουν ένα τρόπο για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, και να ξεπεράσουν τις προσωπικές διαφορές τους, γιατί αν δεν το κάνουν, μπορεί κάλλιστα να φέρει την καταστροφή σε όλα όσα ήξεραν μέχρι σήμερα. Ακολουθώντας στο στυλ που είχε και στην σειρά Codex Alera, συνδυάζοντας αντίθετα στοιχεία με ένα αρκετά διαφορετικό τρόπο που δεν βλέπουμε συχνά στα πιο παραδοσιακά είδη της φαντασίας, ο Jim Butcher μας ταξιδεύει στο The Aeronaut’s Windlass σ’ ένα κόσμο όπου, με την ανθρωπότητα να έχει εγκαταλείψει την σκεπασμένη με ομίχλη επιφάνεια και την διαβρωτική σε σίδηρο ατμόσφαιρά της, αφήνοντάς την στην κυριαρχία μοχθηρών πλασμάτων, και εγκλείοντας τους εαυτούς για πολύ καιρό τους μέσα στα τοίχοι των Σπειρών: πανύψηλους οικότοπους που αριθμούν εκατοντάδων habbles (ορόφους/επίπεδα που μοιάζουν με μικρές πόλεις-πολιτείες) και χιλιάδων λαών που είναι όλα κάτω από την κυβέρνηση των Σπειράρχων τους, την έχει ωθήσει στην πάλη της για να ανακτήσει την εξουσία της να φτιάξει στόλους αερόπλοιων - οδηγούμενα από πανούργους Καπετάνιους και τολμηρά πληρώματα - χρησιμοποιώντας τεχνολογίες και μαγικούς κρυστάλλους που πιάνουν τον αιθέρα, και που τους επιτρέπει να ταξιδεύουν από μέρος σε μέρος στον ανοιχτό ουρανό, φτάνοντας σε τρελά ύψη, και να ανοίξουν σχέσεις και ένα εμπόριο αγαθών με άλλες Σπείρες που, κάποιες φορές, μπορεί να προκαλέσει και πολλές αντιπαλότητες. Ένας κόσμος που μας βυθίζει μέσα σε διαφορετικές κοινωνίες στους κανόνες και στα πιστεύω τους, στις ελπίδες και στις επιθυμίες τους, και στις πάλεις και στις μάχες τους, δημιουργώντας πάνω στο χαμένο παρελθόν του μια νέα ιστορία που αποκαλύπτει ένα τεράστιο βάθος, και αφήνοντάς μας να περιμένουμε να ανακαλύψουμε τα υπόλοιπα θαύματά του στα επόμενα βιβλία. Και, παράλληλα με αυτόν τον τεράστιο κόσμο, ο Butcher χτίζει μέσα από την υψηλή φαντασία του μια επικής κλίμακας ιστορία, ταξιδεύοντάς μας μέσα σε μια γρήγορη στο ρυθμό περιπέτεια τεχνολογιών και μαγείας, αεροναυτών και αιθερεαλιστών, και απερίγραπτων πλασμάτων και κακόβουλων παρουσιών, φτιάχνοντας μερικούς από τους πιο αξιαγάπητους και ακαταμάχητους πρωταγωνιστές - τόσο δίποδοι όσο και τετράποδοι - πιάνοντας το πνεύμα της προσωπικότητάς τους με μια έμπειρη, δυνατή και πολύ απολαυστική γραφή που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή, αλλά και που επίσης αποδεικνύει τις μεγάλες συγγραφικές δυνατότητές του, κάνοντας τα βιβλία του μια πραγματική και υπέροχη ευχαρίστηση στο να τα διαβάζεις ξανά και ξανά. Όλα για όλα, το The Aeronaut’s Windlass είναι μια δυνατή, πρώτη εισαγωγή στην σειρά Cinder Spires, με τον Jim Butcher να δημιουργεί έναν απίστευτα τεράστιο νέο κόσμο πανύψηλων Σπειρών και άπιαστων αερόπλοιων, βυθίζοντάς μας μέσα στις κοινωνίες τους και τις δυσκολίες τους, αλλά και ταξιδεύοντάς μας μέσα σε μια επική ιστορία ατμοπάνκ και φαντασίας, συνδυάζοντας μαζί τεχνολογίες και μαγικούς κρυστάλλους, και φτιάχνοντας μια υπέροχη περιπέτεια υψηλής φαντασίας και έμπειρης γραφής που σε αφήνει να περιμένεις με αγωνία για το τι άλλα θαύματα μπορούν να αποκαλυφθούν στις συνέχειες.
  38. 2 points
    Το "Ένα ήσυχο μέρος" όπως αναφέρω και στο πιο πάνω ποστ, το περίμενα ανυπόμονα. Το τρέιλερ είχε καταφέρει να κεντρίσει απόλυτα το ενδιαφέρον μου. Απέφυγα να ακούσω περαιτέρω λεπτομέρειες, αλλά λίγες μέρες πριν την δω, έμαθα ότι από την ταινία απουσιάζουν σχεδόν τελείως οι διάλογοι, κάνωντας την, στην ουσία μια βουβή ταινία, από διαλόγους,όχι από ήχο γιατί αυτός είναι εκωφαντικός. Μάλλον η χρήση του είναι εκωφαντική, όπως και η απουσία του σε σημεία. Αυτή ακριβώς η χρήση ή μη, του ήχου, όπως και της μουσικής, καταφέρνει μαζί με ένα έξυπνο, σφιχτό σενάριο και την καταπληκτική ερμηνεία των ηθοποιών που μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού, να φτιάξουν μια ταινία με τόση ένταση και αγωνία, που σε σημεία γίνεται ανυπόφορη. Πόσο συχνά έχετε δει ταινία στον κινηματογράφο και το κοινό πολλές φορές να είναι απόλυτα.. ήσυχο;.(για να παίξω λίγο με τον τίτλο της ταινίας) Υπήρξαν στιγμές που πραγματικά μέσα στην αίθουσα δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα. Ούτε μουρμουρητά, ούτε ψίθυροι, ούτε καν θόρυβοι μασουλήματος των διάφορων σνακ. Λες και οι θεατές είχαν μπει και αυτοί στον κόσμο της ταινίας όπου κάθε θόρυβος, μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμος. Δεν θα πω κάτι παραπάνω, υπέροχη ταινία για εμένα, που σίγουρα θα πρότεινα στους φίλους του τρόμου, να την δουν στην σκοτεινή αίθουσα...
  39. 2 points
    Καλησπέρα. Τον τελευταίο καιρό προβληματίζομαι σχετικά με το ποιο συγγραφικού είδους είναι το πλέον κατάλληλο για την έκφραση μηνυμάτων. Από την μία. ανέκαθεν θεωρούσα ότι το είδος της φαντασίας καθιστά τα γραφόμενα πιο ενδιαφέροντα καθώς κάποιος ίσως θεωρήσει πως δεν υπάρχει λόγος για μία κοινότυπη, μη εξωπραγματική ιστορία να γραφεί. Από την άλλη,η λογοτεχνία του μη φανταστικού ίσως καθιστά τις προβληματικές καταστάσεις που θίγονται πιο ρεαλιστικές και αληθοφανείς με αποτέλεσμα να κινητοποιεί τον αναγνώστη και να τον προβληματίζει περισσότερο αφού νοιώθει ότι τα προβλήματα αυτά δεν είναι κάτι ξένο, απόμακρο και αδιάφορο γι' αυτόν. Τι πιστεύεται;
  40. 2 points
    Λοιπόν, επιτρέψτε μου να ανεβάσω κι ένα ακόμη στιγμιότυπο, την πρώτη συνάντηση μεταξύ ενός ρομπότ και μιας νεράιδας: Θα κάνω και μερικά σχόλια για τους υπόλοιπους συμμαθητές μας: MadJim: Ε, πολύ αστείο, αλλά και υπερβολικά κάφρικο. Δε σου κρύβω ότι με σόκαρε κάπως. Πάντως, την χειρίστηκες πολύ καλά την ποιητική δομή. John Ernst: Η ιστορία είχε δομή, δηλαδή αρχή, μέση και τέλος(;) κι αυτό ήταν καλό. Όμως, το τέλος ερχόταν κάπως βιαστικά και μου δημιούργησε απορίες, καθώς δεν ταιριάζει με αυτά που έλεγε στη γυναίκα το πλάσμα. Μου άρεσε η ποιητικότητα και το απροσδιόριστο του πλάσματος και η ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων. Για αυτό, θα ήθελα να έγραφες περισσότερο για την αποξένωση της ηρωίδας και του άντρα της, ώστε να έρθει πιο ομαλά η έλξη της για το φανταστικό πλάσμα. Eli Sketo: Ωραία ιστορία, αλλά θα έλεγα ότι έπιανε υπερβολικά μεγάλο χώρο η (πολύ ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική) κοσμοπλασία, αφήνοντας πολύ λίγο χώρο για την έρευνα της σχέσης των κοριτσιών και αναγκάζοντάς σε να τρέχεις την αφήγηση. Πάντως, ήταν απόλυτα μέσα στην άσκηση, καθώς πιο καταραμένος έρωτας δεν γίνεται! Η κοσμοπλασία ήταν πάντως πολύ ωραία και θα ήθελα να δω τον κόσμο σου πιο λεπτομερειακά. Ballerond: Η πιο πετυχημένη ιστορία! Οι διάλογοι και η αφήγηση είχαν ζωντάνια, η κοσμοπλασία ωραία, είχε και γέλιο, ώστε να μην γίνει υπερβολικά μελαγχολικό, όλα ωραία και στη θέση τους. GewDrkns: Υπερβολικά λυρικό μου φάνηκε. Επίσης με μπέρδεψε κάπως, δύο φορές χρειάστηκε να το διαβάσω για να καταλάβω τι γίνεται και γιατί, όπως και ποιος μιλάει σε ποιον. Εδώ που τα λέμε, δεν κατάλαβα γιατί θέλει να φύγει. Το καταλαβαίνουμε, το μαντεύουμε, αλλά δεν τα λέει τα κίνητρά της η πρωταγωνίστρια. Κατά τα άλλα, απόλυτα εντός θέματος! Το αφύσικο.docx Καλό Πάσχα σε όλους!
  41. 2 points
    Καλημέρα, καλό μήνα και με το καλό οι άγιες ημέρες που περνάμε. Το Πέρασμα στην Ναβίντια της Μαριανίνας Ζώτου. Κατά αρχής μιλάμε για ένα πανέμορφο βιβλίο και το πρώτο μιας τριλογίας. Έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που έχει ότι ζητά κάποιος από ένα φάνταζυ βιβλίο, περιπέτεια στην φύση με μαγείες (λίγες), τέρατα, παράξενα πλάσματα και περίεργα μηχανήματα (πχ. Αερόπλοια). Η ιστορία θα σε ταξιδέψει σε έναν κόσμο φανταστικό με αρκετές μηχανορραφίες, προδοσίες, μάχες και ανελέητο κυνηγητό. Οι χαρακτήρες είναι δυνατοί, πραγματικοί και όσοι χρειάζονται για να μην σε κουράσουν (όχι σαν το Game of Thrones) και ο τρόπος γραφής στρωτός χωρίς να κουράζει πουθενά και με τα πάντα να περιγράφονται με τέτοιο τρόπο που τα βλέπεις μπροστά σου. Οι διάλογοι έξυπνοι με μια δόση ``πονηριάς`` αλλά ρεαλιστικοί. Οι μάχες και οι μονομαχίες με σωστή περιγραφή που σε κάνουν να τις ζήσεις και ο ίδιος. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι όσο πρέπει γρήγορη και με ανατροπές που δεν τις περιμένεις. Τι δεν μου άρεσε …βάλτε και κανένα χάρτη ρε παιδιά και επίσης χρειάζεται ένα γλωσσάρι που να εξηγεί πλάσματα και μηχανήματα του βιβλίου. Δεν μου άρεσε ότι έχουμε να κάνουμε με χαρακτήρες ηλικίας 20 με 30 δεν υπάρχει πουθενά το στοιχείο του έρωτα (όχι πορνό) στο βιβλίο, σε όλη την ιστορία ένα πεταχτό φιλί μόνο ; Δεν μου άρεσε και η εξέλιξη της σχέσης του Σόρεν με την Αλιένα που περίμενες μετά από όλα αυτά που πέρασαν μαζί ότι κάτι δυνατό θα δημιουργούταν ανάμεσά τους. ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ; Αυτά … διαβάστε το οπωσδήποτε γιατί πλέον το Ελληνικό φάνταζυ όχι μόνο δεν υστερεί από τα ξένα αλλά έχει αρχίσει να τα ξεπερνάει.
  42. 2 points
    Δεν ξέρω αν μπορώ να προσθέσω κάτι εποικοδομητικό μετά από τόσους μήνες, αλλά θα προσπαθήσω. Συνήθως ξεκινάω με τα θετικά, αλλά αυτή τη φορά βάζω εμπροσθοφυλακή τα αρνητικά, για να κλείσω με ένα positive spin. Αρνητικά, λοιπόν: 1. Η γλώσσα και οι χαρακτήρες. Οι τελευταίοι είναι εντελώς ανύπαρκτοι. Δεν γνωρίζω τίποτα για αυτούς στην αρχή της ιστορίας και δεν μαθαίνω τίποτα στο τέλος. Εκτός από το ότι πούλησαν το σπίτι τους και μένουν σε μια τρώγλη...(;) Όπως αναφέρεται και στα σχόλια, τα οποία χάζεψα για να μην επαναλάβω ακριβώς τα ίδια, το δράμα και η συγκίνηση δεν προκύπτουν επειδή ο συγγραφέας αναλωνόταν σε άσκοπες φιοριτούρες. Γιατί δακρύζω όταν συνειδητοποιώ πως ο Eddard Stark δεν πρόκειται να σωθεί; Γιατί τρέμει το φυλλοκάρδι μου όταν πλησιάζει η ώρα κρεμαστεί η Αντιγόνη με το σκοινί (και, μάλιστα, ενώ ξέρω από πριν τι θα γίνει;) Η απάντηση είναι καλά δομημένοι χαρακτήρες. Ναι, το ξέρω, δεν είχες τόσο χώρο στη διάθεση σου, ωστόσο: δεν έχω διαβάσει σύντομη ιστορία του Τσέχοφ που να με άφησε ασυγκίνητο/αδιάφορο. Η εξήγηση είναι και πάλι καλά δομημένοι χαρακτήρες. Όσο και να φορτώσεις το κείμενο σου με βαρύγδουπες ατάκες βαθύτερο νόημα δεν πρόκειται να υπάρξει αν οι χαρακτήρες σου είναι ομιλούντα κεφάλια. Το νόημα μπορεί να βγει μοναχά από τους χαρακτήρες. Χωρίς αυτούς το κείμενο είναι μια κενή σελίδα γεμάτη γράμματα (παρατήρησε το οξύμωρο). 2. Η αφήγηση. Διάβασα στα σχόλια ότι χρησιμοποιείς παντογνώστη αφηγητή. Για παντογνώστης δεν κράτησες αρκετή απόσταση. Γνωρίζεις τις σκέψεις όλων των χαρακτήρων, ναι, αλλά μη μας τις δίνεις σαν να είσαι μέσα στα κεφάλια τους. Είναι ένα κλασικό σφάλμα αυτό, που στα αγγλικά το λέμε "head hopping". Ως παντογνώστης είσαι ένας παρατηρητής που καταγράφει την ιστορία. Κράτησε αυτό, αν δεν πάρεις τίποτα άλλο από το σχόλιο μου. 3. Σε πολλά σημεία έχεις αιωρούμενες έννοιες χωρίς κανένα απολύτως νόημα, που δεν αποδίδονται πουθενά. Λες κάπου "Δυσπιστία. Φόβος" ή "Σκόνη, παγωνιά, συντρίμμια, ρημαδιό, φιμωμένοι ήχοι - κι έπειτα χαμός". Τι θέλουν να πουν όλα αυτά; Έτσι από μόνα τους δεν δηλώνουν τίποτα. Επίσης, δεν γίνεται στη μια παράγραφο να ξοδεύεις 58 λέξεις για να μου περιγράψεις τον ουρανό και λίγο παρακάτω να γίνεις τόσο αφαιρετικός. Είναι σαν να γράφουν δυο διαφορετικά άτομα. Υποθέτω πως σου τελείωνε προς το τέλος ο χώρος και κατέφυγες σε αυτή τη λύση, συν ότι έκανες και τη γραφή σου πιο γρήγορη. Έξυπνη λύση, αλλά δεν λειτουργεί. Θα σου πρότεινα να ξεφορτώσεις κάποια σημεία, ώστε να μπορείς να απλώσεις μερικά άλλα. 4. Συχνή έλλειψη υποκειμένου και περιττές αλλαγές σειράς. Π.χ, στη δεύτερη σελίδα γράφεις: Οι μήνες πέρασαν. Δεν είχαν σημασία. (υποκείμενο οι μήνες) Τα κακά που τους βρήκαν τους ανάγκασαν... (υποκείμενο...οι μήνες;) Θυμάμαι στο σχολείο μας έλεγαν να δηλώνουμε το υποκείμενο τουλάχιστον μια φορά σε κάθε παράγραφο. Δεν γράφουμε έκθεση για τις πανελλήνιες, αλλά όταν μέσα σε 13 σελίδες εμφανίζεις μισή ντουζίνα χαρακτήρες και κάνεις επιτάχυνση στην αφήγηση, χρειάζομαι να μου υπενθυμίζεις συχνά ποιος έχει το λόγο. Αν δεν θέλεις να το κάνεις, μπορείς να γράψεις σε third limited ή τουλάχιστον να μην πηδάς από κεφάλι σε κεφάλι ανά παράγραφο. Παραμένοντας στο ίδιο θέμα, δεν χρειάζεται να αλλάζεις συνέχεια σειρά όταν μιλάει ο ίδιος χαρακτήρας. Π.χ στην τρίτη σελίδα λες: Το κορίτσι άρχισε να τουρτουρίζει. "Θεοί, είναι τόσο παγωμένος!" "Πού βρίσκομαι; Πώς βρέθηκα εδώ; Τι είναι τούτος ο κόσμος;" Αντί να αλλάξεις σειρά, δώσε μου συνδετικές προτάσεις, χρησιμοποιώντας τον περιβάλλοντα χώρο. Αυτή η αλλαγή σειράς ενώ μιλάει το ίδιο άτομο γίνεται σχεδόν συνέχεια και μπερδεύει τον αναγνώστη. (σημείωση: τα πού και πώς τα τόνισα εγώ, στο κείμενο έχεις ξεχάσει να τα τονίσεις) 5. Επαναλήψεις, επαναλήψεις, επαναλήψεις. Συγκεκριμένα, μέσα σε 13 σελίδες: α) Εμφανίζεται κάποια μορφή της λέξης μαύρος 13 φορές. Ακόμη και όταν κάτι δεν είναι μαύρο, είναι εβένινο, ή αποτελείται από οψιδιανό και όνυχα! Δεν έχει σημασία αν βρισκόμαστε στον κόσμο που βλέπει η Χάνα ή σε εκείνον από τον οποίο προέρχεται. Όλα είναι μαύρα! β Αναφέρεται το σκοτάδι σε κάποια πτώση του 9 φορές. γ) Κάποιος "δεν μίλησε" 6 φορές. δ) Κάποιος "πάγωσε" 3 φορές. ε) Κάποιος "έσφιξε τα χείλη" 3 φορές. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι, αλλά υποσχέθηκα πως υπάρχουν και θετικά. Ορίστε: 1. Έχεις πολλές και καλές ιδέες. Φαίνεται να έχεις αναπτύξει στο μυαλό σου έναν κόσμο ωραίο και γεμάτο ενδιαφέρον. Το έχεις δουλέψει πολύ και φαίνεται. Τέσσερα χρόνια, ε; Σε συγχαίρω για την επιμονή και την προσπάθεια σου. 2. Μερικές στιγμές είναι εξαιρετικές. Για παράδειγμα, το "η ζωή θα μοιάζει με συναίσθημα που έχει ατονήσει" μου άρεσε πολύ. 3. Η στίξη σου είναι τέλεια. Δεν θυμάμαι να τη βρήκα προβληματική πουθενά. 4. Έχεις στη διάθεση σου ένα πολύ πλούσιο λεξιλόγιο και αυτό μου αρέσει. Θέλω να σε στηρίξω, επειδή και μένα μου αρέσει ένα λογοτεχνικό κείμενο να είναι κάπως πιο στολισμένο σε σχέση με τον καθημερινό λόγο. Όχι όμως τόσο πολύ. Φαντάσου πως αυτό που διάβασα μου θύμισε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με οπτικές ίνες, πάνω στο οποίο κάποιος έβαλε πολύχρωμα λαμπάκια, ξύλινα στολίδια, πλαστικές μπάλες, κορδέλα, φιογκάκια, γυάλινα αγγελάκια, ταράνδους, αρκουδάκια, αγιοβασιλάκια και ψεύτικα ζαχαρωτά. Καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό, γιατί και το δικό μου δέντρο αγγίζει τα όρια του κιτς. Κάτι όμως πρέπει να φύγει. Ελπίζω να μην σε κούρασα και να έβαλα και γω ένα λιθαράκι για την εξέλιξη σου.
  43. 2 points
    Η ιστορία βασίζεται σε ικανοποιητική ιδέα που όμως δεν την διαχειρίζεσαι τόσο αποτελεσματικά. (Κυρίως, μου άρεσε η περιγραφή της Σελήνης, πώς τα στίγματα στο πρόσωπό της παρουσιάζονται ως σημάδι ομορφιάς και γοητείας και όχι ασχήμιας). Δεν εξηγείς ικανοποιητικά νομίζω το πώς πρέπει να φύγει και το γιατί από το πλευρό της αγαπημένης. Περισσότερο το αντιλαμβανόμαστε ή το μαντεύουμε παρά το εξηγείς. Στα πλαίσια της άσκησης είσαι πολύ εντάξει ωστόσο, γιατί μας πείθεις για το απαγορευμένο και το αταίριαστο της αγάπης. Θα χαρώ να δω μία εκτενέστερη ιστορία πάνω στο θέμα αυτό! Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου!
  44. 2 points
    Τόλκιν και ''Χόμπιτ''.
  45. 2 points
    Death Masks Εντάξει, νομίζω ότι είναι γελοίο. Δηλαδή, θέλω να διαβάσω και τίποτα άλλο, κύριε Μπούτσερ. Τα Dresden Files είναι εθιστικά, όσο προχωράνε. Σήμερα θα πιάσω το επόμενο, που είναι και το τελευταίο που έχω, με την υπόσχεση ότι θα το διαβάζω μόνο βράδυ, ώστε, όποτε διαβάζω τη μέρα, να ανοίξω και κανένα άλλο βιβλίο (και να μη μου τελειώσει γρήγορα αυτό, που έλεγα να το φυλάξω για τίποτα δύσκολες μέρες αλλά τι στο διάλο, μια ζωή την έχουμε). Καινούργιοι χαρακτήρες, πολύ ενδιαφέροντες, και επιστροφή κάποιων παλιών. Λάτρεψα τη Μόλλυ. Μόνο ένα παράπονο έχω: πολύ λίγο Μίστερ είχε αυτό, ούτε μια σκέψη, μια ανησυχία "λείπω τόσες μέρες, ποιος φροντίζει τον γάτο μου;" Όταν έχεις ένα κατοικίδιο, ό,τι και να σου συμβεί, σκέφτεσαι αυτό. Δηλαδή, σε κάποια φάση τον σκέφτηκα εγώ τον Μίστερ και όχι ο Ντρέσντεν.
  46. 2 points
    Αν μιλάς για αυτοέκδοση, η εικόνα που περιγράφεις είναι ακριβής με εξαίρεση αυτό: Ποια διανομή, προώθηση και ομαλή έκδοση; Αν δεν αναφέρεσαι σε αυτοέκδοση, υπάρχουν μικροί εκδοτικοί που είναι One-man-band (ή και two) και τα πηγαίνουν περίφημα. Βγάζουν λίγους και προσεγμένους τίτλους, σαρώνουν βραβεία, βρίσκεις τα βιβλία τους παντού. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι προσδοκίες δε χαμηλώνουν καθόλου. Φυσικά και στις δυο περιπτώσεις (αυτοέκδοση ή όχι) υπάρχουν και οι μεγαλύτεροι, οι μεσαίοι κι οι εξαιρέσεις.
  47. 2 points
    Τα Βιβλια του Αιματος 1 - Clive Barker εκδοσεις οξυ (επανεκδοση) Οι εκδοσεις οξυ ανακοινωσαν την επανεκδοση του βιβλιου Ματια του Jesus Ignacio Aldapuerta
  48. 2 points
    Καλώς το μας! Καλώς όρισες στην τάξη! Για να δούμε τι θα δούμε...
  49. 2 points
    Αν είναι αυτή βλακειούλα... Επικό, ατμοσφαιρικό, έντονες κορυφώσεις. Καλή χρήση του λόγου, ζωντανές εικόνες. Θα μπορούσε να φτάσει εύκολα ένα επίπεδο πιο πάνω, να συγκινήσει. Δεν το κατάφερε για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν είχε πρωτοτυπία, σε πολλά σημεία κάτι μου θύμιζε. Ο δεύτερος είναι ότι ήταν σύντομο. Δεν ξέρω αν ένα μεγαλύτερο κείμενο, ίσως διπλάσιο ή τριπλάσιο θα κρατούσε τον ίδιο ρυθμό και την ίδια λυρικότητα. Πάντως θα άξιζε να το προσπαθούσες.
  50. 2 points
    Όντως, το λέω και στην αρχή, η ιστορία μου ανοίγει την όρεξη χωρίς να δίνει κάποιο τέλος. Σε σύγκριση με την προηγούμενη ιστορία είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου, μόνο που όταν το ανάπτυξα σκέφτηκα δύο διαφορετικές πλοκές. Στη μία περίπτωση το πλάσμα συνέχιζε τις επιθέσεις σε διάφορες γυναίκες, στη δεύτερη ερχόταν το πολυπόθητο νεογνό, μόνο που παρουσίαζε κάποια ανωμαλία (ήταν για παράδειγμα ο Αντίχριστος!). Και στις δύο περιπτώσεις αναπτυσσόταν ένα πολύ μεγάλο κείμενο, ίσως και νουβέλα, με μια τόσο κοινότυπη πλοκή που δε μου έκανε όρεξη να συνεχίσω. Γι' αυτό το σταμάτησα εκεί που μου όριζε η άσκηση, και ίσως να βρω καλύτερο τρόπο να το αναπτύξω κάποια στιγμή. Τώρα με τους επιλόγους αυτών που γράφω υπάρχει όντως θέμα, που δε γνωρίζω πως θα το λύσω. Δεν έχω εμπειρία σε σύντομες ιστορίες, όλες μου οι προσπάθειες είναι κάπως μεγάλες, εκείνο που δουλεύω, ουσιαστικά, αυτόν τον καιρό είναι στις 28000 λέξεις, με επίλογο που σκέφτομαι ολική αναθεώρηση αυτού που ήδη έχω γράψει. Πάντως, το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να γράψω μικρές ιστορίες και ακόμα δοκιμάζω πράγματα. Ίσως με το χρόνο και την άσκηση λυθούν αυτά τα ζητήματα.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.