Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 08/11/2012 in all areas

  1. 20 points
    Τι έμαθα γράφοντας ένα μυθιστόρημα Μόλις τελείωσα ένα μυθιστόρημα Ε.Φ. και είμαι στη φάση των διορθώσεων. Είναι 110.000 λέξεις και μου χρειάστηκαν 6,5 μήνες κατάστρωση και 13 μήνες συγγραφή. Τι ήξερα και επιβεβαίωσα αυτό τον ενάμιση χρόνο: Ότι είμαι απελπιστικά αργός στον σχεδιασμό της πλοκής και ότι καμιά φορά μου παίρνει βδομάδες να σκεφτώ τα πιο απλά πράγματα. Ότι, σ’ εμένα, η οδήγηση μειώνει δραστικά τον χρόνο επίλυσης των προβλημάτων πλοκής. Ότι είναι αδύνατον να σχεδιάσω ένα έργο πολλών δεκάδων χιλιάδων λέξεων μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια –κι ότι αυτό είναι καλό. Ότι οι καλύτερες ώρες μου για γράψιμο είναι πολύ νωρίς το πρωί όταν δεν έχω ακόμα ασχοληθεί με τίποτα άλλο. Ότι, για μένα, η καλύτερη εποχή για γράψιμο είναι ο χειμώνας και η χειρότερη το καλοκαίρι. Ότι η θέση λογικών στόχων συχνά οδηγεί στην υπέρβασή τους. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική. Ότι είμαι θεός μέσα στη δική μου ιστορία κι αυτό σημαίνει ότι, αν όλα τα άλλα δουλεύουν σωστά, μπορώ να με εμπιστεύομαι ότι θα βρω τη λύση, όταν χρειαστεί, ακόμα και στο πιο δύσκολο πρόβλημα. Ότι αγαπώ τους γυναικείους χαρακτήρες, λατρεύω τους γυναικείους χαρακτήρες και τρελαίνομαι για τους γυναικείους χαρακτήρες. Ότι είμαι πολύ είρωνας. Ότι το γράψιμο είναι λύτρωση από το κακό μέσα μου. Τι καινούριο έμαθα αυτόν τον ενάμιση χρόνο: Ότι τα παγώνια βγάζουν μια πολύ χαρακτηριστική κραυγή που δεν μπερδεύω πια με τίποτ’ άλλο. Ότι μπορώ τελικά να ξεκινήσω κάτι χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος για το τέλος του. Ότι, στις δικές μου τουλάχιστον ιστορίες, αυτό που πρέπει πάση θυσία να στέκει είναι τα κίνητρα. Ότι μπορώ να γράψω πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι νόμιζα. Ότι ένας σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκταση του έργου είναι το πόσο βαθιά μπαίνει κανείς στους χαρακτήρες. Ότι μπορώ να προχωρήσω πάνω από μια πρόταση ή ένα κομμάτι που είναι εμφανώς προβληματικά και να γράψω παρακάτω, γιατί ο σκοπός δεν είναι να κερδηθεί η μάχη της παραγράφου ή της πρότασης, αλλά ο πόλεμος του μυθιστορήματος. Ότι μπορώ, σε πρώτο στάδιο τουλάχιστον, να συμβουλέψω τον εαυτό μου την ώρα που γράφω για το πώς θα διορθώσει μετά τα λογικά σφάλματα, τις αναληθοφάνειες, ακόμα και τις κλισέ ή αδύναμες εκφράσεις. Ότι, αν ξέρω τι θέλω να γράψω και κατέχω καλά το κομμάτι, μπορώ να γράψω μέσα σε έναν χώρο μικρό όσο ένα παλιό βαγόνι τραίνου με δεκαπέντε άτομα καθιστά και όρθια γύρω μου να μιλάνε μεγαλόφωνα για να ακουστούν πάνω από τη δυνατή μουσική. Ότι οι χαρακτήρες, και ειδικά οι δευτερεύοντες, είναι πολυεργαλεία που, αν τα εκμεταλλευτώ σωστά, μπορούν να ξεκλειδώσουν κάθε πόρτα πλοκής και κινήτρων. Ότι η πραγματολογική έρευνα μπορεί να είναι αναπάντεχη και τρομακτική. Ότι η συγγραφή ενός μυθιστορήματος απαιτεί τόσες νίκες επί του εαυτού σου όσες και οι λέξεις του. Και ότι οι σβησμένες λέξεις μετρούν για διπλές. Ότι η δέσμευση για συγγραφή σε τέταρτους ως υπόσχεση που δεν είναι σωστό να αθετήσω, δουλεύει τόσο καλύτερα όσο πιο σημαντικοί είναι αυτοί.
  2. 14 points
    Δύο ποιήματά μου φιλοξενούνται πλέον στο Φρέαρ, το Ορφικό και ο Γρανίτης. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.
  3. 14 points
    Πριν λίγες μέρες, τελείωσα ένα από πιο σημαντικά και πιο εντυπωσιακά βιβλία φανταστικού και μη που έχουν γραφτεί ποτέ, την Ιλιάδα. Με πιο ψύχραιμο μάτι, μπορώ να διακρίνω κάποιες αδυναμίες, αλλά η γενική μου εντύπωση ήταν ένα δίμηνο γεμάτο «ωωω», «ααα», «τι λες τώρα!», «τι έγραψε ο θεός!» και άλλα τέτοια ευτράπελα. Βρήκα λοιπόν τον ποιητή στον πάνθεον των δημιουργών, εκεί που του έπλεναν τα πόδια και του έκαναν αέρα ο Σαίξπηρ, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Μότσαρτ (βλ. πίνακα) και του εξέθεσα τις αντιρρήσεις μου. Ήταν πολύ κατατοπιστικός. Μ: Δεν μπορείς να αναφέρεις εκατοντάδες ονόματα και πολλές φορές δεκάδες μέσα στην ίδια σελίδα. Θα μπερδευτεί και θα κουραστεί ο αναγνώστης. Ο: Δεν θα τα διαβάζουν. Θα τα ακούνε. Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Τουλάχιστον μην αναφέρεις τον κάθε ήρωα πότε με το όνομά του και πότε με την καταγωγή από τον πατέρα του (Πηλείδης, Τυδείδης, κλπ.). Είναι ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα. Ο: Θα το κάνω καταπώς βολεύει το δακτυλικό εξάμετρο των στίχων μου. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να τους παρουσιάζεις όλους ισόθεους, γενναίους, ανδρείους, ήρωες, πάνσοφους κλπ. Φτιάχνεις ασπρόμαυρους χαρακτήρες έτσι. Είναι κλισέ. Ο: Μπορώ. Ανάμεσα σε άλλους, εφηύρα το κλισέ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να ξεκινάς παρομοιώσεις που το πρώτο σκέλος τους διαρκεί στίχους ολόκληρους και αποτελεί μια σκηνή από μόνο του. Είναι τεράστιες, και καμιά φορά ο αναγνώστης ξεχνάει τι ξεκίνησες να παρομοιάσεις. Ο: Μπορώ να γράψω ολόκληρες ραψωδίες μέσα σε ομηρικές παρομοιώσεις, αλλά έκανα περικοπές. Και, παρά την αυτοσυγκράτησή μου, μπορώ να σε κάνω να χαθείς μέσα τους ακούγοντάς τες. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να έχεις τόσο σκληρές και σπλάτερ σκηνές μάχης, τον ένα να του σπάει το δόρυ τα δόντια και να του βγαίνει απ' τον σβέρκο, ο άλλος να πέφτει στα γόνατα κρατώντας τ' άντερά του, και να περιμένεις το έργο σου με τόση βία να γίνει επιτυχία. Ο: (αναστεναγμός) Θα σου 'λεγα τώρα ποιος είμαι... Μ: Δεν μπορείς να θυμάσαι απ’ έξω είκοσι τέσσερεις ραψωδίες, με εφτακόσιους στίχους κατά μέσο όρο η κάθε μια, εκατόν τριάντα χιλιάδες λέξεις σύνολο! Πρέπει να είσαι μηχανή! Ο: Μπορώ. Χωρίς να τις δω ποτέ γραμμένες. Και δεν είμαι μηχανή. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να επινοείς τρεις καινούργιες σύνθετες λέξεις σε κάθε σελίδα επί 360 σελίδες! Είναι πολλές! Οι γλωσσικές καινοτομίες πρέπει να γίνονται με μέτρο για να μην προκαλούν. Ο: Μπορώ. Για την ακρίβεια επινόησα τις γλωσσικές καινοτομίες. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Μα δεν μπορεί να κάνεις τέτοια κατάχρηση στις επινοημένες σύνθετες λέξεις και να είναι όλες πετυχημένες, εντυπωσιακές και συγχρόνως εξαιρετικά δύσκολο να χρησιμοποιηθούν από άλλον! Ο: Αυτό ακριβώς έκανα. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς ν’ ανακατεύεις όλη την ώρα τους θεούς στην εξέλιξη του πολέμου. Είναι παράλογο, και μερικές φορές υποβιβάζει την ικανότητα των ηρώων. Ο: Μπορώ. Είναι το φανταστικό στοιχείο του έργου, και εγώ καθορίζω τη συχνότητα της χρήσης του. Ούτε ο Έκτορας, ούτε ο Αχιλλέας έμειναν στην ιστορία ως οι ανίκανοι που τους βοηθούσαν οι θεοί. Επειδή είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να βάζεις τόσο συχνά τέτοια ποταπά κίνητρα στους χαρακτήρες σου. Δεν αρμόζουν σε ήρωες ή θεούς. Μου χαλάει όλη την τέλεια εικόνα που φτιάχνεις γι’ αυτούς με όλα εκείνα τα φοβερά και τρομερά επίθετα. Ο: Α, όχι και τόσο ασπρόμαυροι χαρακτήρες τελικά, ε; Λοιπόν, μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να ξοδεύεις όλη τη ραψωδία Β για να περιγράψεις με κάθε λεπτομέρεια τον στρατό των Αχαιών και πόσα καράβια (που δεν θα παίξουν κανένα ρόλο αργότερα) είχε φέρει ο κάθε πολέμαρχος, και να ελπίζεις ότι θα διαβάζεσαι δεκαετίες ή και αιώνες στο μέλλον. Ο: Έχεις δίκιο, δεν μπορώ. Ούτε για αιώνες, πόσο μάλλον για δεκαετίες. Χιλιετίες σου κάνουν; Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να παρουσιάζεις τα πάντα στην ιστορία σου τόσο μα τόσο επικά. Το κλέος, το κάλλος, η ανδρεία, η δύναμη, η σοφία, η ταχύτητα, η τέχνη, η ισχύς. Πόσο έπος πια; Ο: Μπορώ. Είμαι το έπος. Είμαι ο Όμηρος. Μ: Δεν μπορείς να γράφεις ένα βιβλίο με όλα τα παραπάνω, που χρειάζομαι δύο μήνες για να το τελειώσω ακόμα και στη μετάφραση, και να μου αρέσει τόσο! Ο: Μπορώ. Είμαι ο Όμηρος. [Πίνακας: Jean-Auguste-Dominique Ingres, Η Αποθέωση του Ομήρου, 1827, Λούβρο. Τον Όμηρο αποθεώνουν περί τις σαράντα πέντε μεγάλες μορφές της αρχαιότητας και του σύγχρονου κόσμου. Στα πόδια του καθιστές η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.]
  4. 14 points
    Οι πιθανές αντιδράσεις σ' αυτή την εικόνα είναι τρεις: ?, α!, ωχ... Αλλά ας ξεκινήσουμε απ' το ? National Novel Writing Month ονομάζεται το παγκόσμιο πρότζεκτ που θέτει έναν πάρα πολύ δύσκολο στόχο σε επίδοξους συγγραφείς: να γράψουν μια νουβέλα με τουλάχιστον 50.000 λέξεις (ή μέρος μιας νουβέλας, αλλά το μίνιμουμ λέξεων είναι αδιαπραγμάτευτο) μέσα σε τριάντα μέρες που ξεκινούν τα μεσάνυχτα 31 Οκτωβρίου προς 1η Νοεμβρίου και λήγουν τα μεσάνυχτα 30 Νοεμβρίου προς 1 Δεκεμβρίου. Έπαθλο δεν υπάρχει άλλο, εκτός απ' την ίδια τη δημιουργία και μπράγκιν ράιτς. Μιας και ο Οκτώβρης μπήκε και ο Νοέμβρης είναι κοντά και, μιας και το σφφ φιλοξενεί κάθε χρόνο σε μια μυστική γωνιά του τους νανοριμίτες (και μιας και προσεχώς κανας Νιχίλιος θ' ανοίξει το παραδοσιακό νανοριμοτόπικ για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι), ε, ας κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στις τριάντα μέρες συγγραφικής εκγατάλειψης. Όποιος περιμένει την 1η του Νοέμβρη για να μπαρκάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, το πιθανότερο είναι να σωριαστεί χάμω γύρω στη δεύτερη με τρίτη εβδομάδα και να τον φάνε οι γύπες που πρόθυμα καραδοκούν κάθε χρόνο πάνω απ' αυτούς που αποφασίζουν να τολμήσουν. Όπως πολλά πράγματα στη ζωή, χρειάζεται προετοιμασία. Ακόμα κι αν δεν είστε του οργανωτικού στυλ, με πινακάκια, αρχεία επί αρχείων, τακτοποιημένα συρταράκια ιδεών και χαρακτήρων και μοιρογνωμόνια πλοκών, ΚΑΙ ΠΑΛΙ θα χρειαστεί να έχετε δυο-τρία βασικά πραγματάκια: έτοιμη πλοκή, τουλάχιστον δυο-τρεις βασικούς χαρακτήρες και ένα γενικό πλάνο της ιστορίας σας. Προσωπικά, δεν μπορώ ν' αρχίσω αν δεν εχω και τέλος. Αλλά δεν είμαι εδώ για να δώσω συμβουλές. Το μόνο που θέλω είναι να περιγράψω πώς είναι για μένα το πριν, το κατά τη διάρκεια και το μετά του κάθε μου, σχεδόν, Νοέμβρη. Όταν πάει να φύγει το καλοκαιράκι κι οι πρώτες βροχές ξεπλένουν την σκόνη (όχι πως η Στοκχόλμη προλαβαίνει και ποτέ να σκονιστεί, αλλά λέμε τώρα), αρχίζει να κατασταλάζει μέσα μου η ιστορία που θα γραφτεί απ' τις 3-4 που με κλωθογυρνάνε όλο το χρόνο. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που η μαγιά ετοιμάζεται: οι κούκλες παίζουν με φρενήρη ρυθμό τα βασικά κομμάτια της ιστορίας. Κάποιες κούκλες βγαίνουν εκτός μάχης ως ακατάλληλες, άλλες πάνε για ένα ρεκτιφιέ κι άλλες βγαίνουν απ' την ντουλάπα και ξεσκονίζονται. Μερικές δημιουργούνται επιτόπου κι οι παλιές φροντίζουν να τις περάσουν απ' τα καθιερωμένα καψόνια. Μέσα σ' ένα μήνα, οι βασικοί μου χαρακτήρες είναι έτοιμοι, έχουν τα ονόματά τους, τα μυστικά τους, το παρελθόν τους, την προσωπικότητά τους, πρόσωπα και σώματα. Κομμάτια διαλόγων παίζονται, σκηνικά στήνονται, κουστούμια ράβονται. Τρύπες κλείνουν, μερικές φορές ανοίγοντας άλλες, αλλά δατ'ς λάιφ φορ γιου. Στο τέλος του μήνα, έχω μια γενική ιδέα του ποιος θα κάνει τι πού, πώς και με ποιον, αλλά, κυρίως, έχω γιατί θα κάνει αυτά που θα κάνει. Τον Οκτώβρη αυτή η διαδικασία γίνεται πιο συγκεκριμένη και λεπτομερής: τσεκάρεται η αληθοφάνεια του περιβάλλοντος που θα στηθεί η ιστορία, οι συνέπειες αλληλεπιδράσεων, τι θα φωτιστεί, τι θα μείνει στη σκιά, τι θα κρυφτεί και πώς μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Εγώ που δεν είμαι της οργάνωσης έξω απ' το κεφάλι μου σπάνια καταγράφω κάτι απ' αυτά, αλλά, αν γράψω, αυτό θα συμβεί τον Οκτώβρη. Σημαντικές λεπτομέρεις που θα κρίνουν κάποια πράγματα γράφονται, όπως και γενικές πληροφορίες σκηνικών. Μιας και ο κόσμος που έχω δουλέψει σχεδόν όλες μου τις φάνταζι ιστορίες είναι ένας, τσεκάρω ποια στοιχεία του θ' αναδείξω, αν θα συνδέσω χρονικά ή τοπικά αυτή την ιστορία με άλλες και πώς. Τον Οκτώβρη ζω στον κόσμο της ιστορίας μου. Προσεύχομαι στους θεούς του, υπακούω στους νόμους του, περπατάω στους δρόμους του, μιλάω με τους κατοίκους του. Θέλω να ξέρω κάθε του γωνιά όταν μπει η 1η του Νοέμβρη. Όχι γιατί θα τον περιγράψω (σπάνια μπαίνω σε περιγραφικές λεπτομέρειες), αλλά για να μπορούν οι χαρακτήρες μου να κινηθούν με άνεση μέσα του και να πουν την ιστορία τους. Και μετά έρχεται η πρώτη του Νοέμβρη και τ' άλογα φορτσάρουν στην εκκίνηση. Η πρώτη λίγη ώρα είναι κινέζικο βασανισήριο στο οποίο κοιτάω τον κέρσορα ν' αναβοσβήνει στην οθόνη και η κενή σελίδα μού θυμίζει το άδειο μου κεφάλι. Μέσα σε τριάντα μέρες πρέπει να έχουν γραφτεί 50.000 λέξεις εκεί πάνω κι εγώ δεν ξέρω εκείνη τη στιγμή ούτε καν από πού ν' αρχίσω. Όταν, δειλά-δειλά, γραφτεί η πρώτη προτασούλα, η πρώτη παράγραφος, μετά νιώθω σαν καουμπόης του φαρ-ουέστ. Ρίχνω ένα γιιιι-χα!, σπιρουνίζω το άτι και τρέχω ξέφρενα, γεμίζοντας σελίδες. Αν η πρώτη μέρα δεν έχει τουλάχιστον δύο χιλιάρικα, είναι τραγική αποτυχία, για μένα. (Ο καθημερινός μέσος όρος λέξεων, μπάι δε γουέι, είναι το 1666 του σατανά και περισσεύεουν κάτι λίγα για το τέλος). Η πρώτη βδομάδα, σε γενικές γραμμές, έχει όλο τον ενθουσιασμό και την φόρα της εκκίνησης. Νιώθω ότι θα κατακτήσω τον κόσμο. Τόση αυτοπεποίθηση έχω που γυρίζω ξεδιάντροπα και κάνω και διορθώσεις! Δηλαδή, ούτε τσίπα, ούτε τίποτα! (Ένα ακόμα μπάι δε γουέι, αν το νανόριμο έχει έναν κανόνα -εννοώ έναν άλλο κανόνα εκτός απ' τον σκάσε και γράφε- αυτός ο κανόνας είναι ο σκάσε και γράφε και μην κοιτάς πίσω σου.) Ρε, δε με σκιάζει φοβέρα καμιά! Έχω ιστορία, έχω χαρακτήρες που περπατάνε πάνω στην ιστορία σαν μοντέλες στην πασαρέλα κι εγώ τους φτύνω μην τους βασκάνω. Τη δεύτερη βρομάδα ο ρυθμός, αναμενόμενα, πέφτει. Βγαίνουν και πάλι οι 1666 σατανικές λέξεις την ημέρα, αλλά δύσκολα, πολύ δύσκολα βγαίνει κάτι παραπάνω. Οι χαρακτήρες σα να βαριούνται, σα να ξεχνάνε τα λόγια τους, τα σκηνικά σα να παραπαίουν κι η υπόθεση σα να ξεφεύγει. Η δεύτερη βδομάδα, προς το τέλος της, είναι ένα κομβικό σημείο.Ξέρεις πως πρέπει να έχεις εικοσιπέντε χιλιάρικα στο τσεπάκι σου. Αν έχεις κάτω από είκοσι, εύκολα σε παίρνει από κάτω και τα παρατάς. Αν έχεις χτυπήσει το εικοσιπεντάρι κι είσαι στα μισά, συνειδητοποιείς ότι έχεις άλλο τόσο, μόνο που φαντάζει τόσο απροσπέλαστο όσο και το Έβερεστ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς που παρατούν το νανό, το κάνουν τότε, στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας. Κυρίως γιατί βλέπουν την τρίτη εβδομάδα να έρχεται και μαζί της... writer's block. Ο φόβος και ο τρόμος του συγγραφέα γενικά, του νανοριμίτη ειδικά. Πού πας, ρε Καραμήτρο, να βγάλεις πενήντα χιλιάρικα σ' ένα μήνα, αν φας πέντε μέρες με το κεφάλι τάμπουλα ράζα; Ο πανικός έρχεται, οι παλάμες ιδρώνουν, ξεκινά η γκρίνια, η μουρμούρα κι οι δέκα ινδιάνικες κατάρες στο νανόριμο. Βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησες να γράφεις κι ορκίζεσαι στα κόκκαλα του Όσκαρ Ουάιλντ ότι ποτέ των ποτών των ποτέποτων δεν πρόκειται να το ξανακάνεις για κανέναν απολύτως λόγο, δεν πα να σου τάξουν το βάρος σου σε μπύρα ή μια βδομάδα πληρωμένες διακοπές με την Αντζελίνα Τζολί ΚΑΙ τον Τζόνι Ντεπ μαζί. Ο κέρσορας αναβοσβήνει χλευαστικά: στο τέλος της εβδομάδας το κοντέρ πρέπει να δείχνει κάτι λιγότερο από 40Κ κι εσύ πνίγεις τον πόνο σου σε καφεΐνη, νικοτίνη (αχ, πόσο μού λείπεις τον Νοέμβρη, νικοτίνη μου...) και αλκοόλη. Σούρνοντας το κουφάρι σου, προσπαθείς να γράψεις μια λεξούλα κι άλλη μία ακόμα, να το πιάσεις από αλλού και ξαφνικά μπραφ! Στο τέλος της τρίτης εβδομάδας τρως μια ξανάστροφη από κανα-δυο χαρακτήρες που σου ανακοινώνουν ότι αναλαμβάνουν αυτοί από δω και πέρα και αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους. Η πλοκή που φάνταζε τόσο ευθεία όσο και αδιέξοδη αρχίζει τις παρακάμψεις, βάζει, βγάζει και μέχρι το τέλος της εβδομάδας σε προσγειώνει πίσω, αλλά κοντά στο όριό σου. Και μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Όταν ξεκινά η τέταρτη εβδομάδα, το μόνο που θες είναι να βλέπεις τις λέξεις που σου μένουν να μειώνονται. Να γίνουν τετραψήφιες, για αρχή και μετά 8.000, 7.000. 6.000. Κάθε χιλιάρικο είναι μια μεγάλη, τεράστια νίκη, είναι ένα άλμα προς το τέλος που βλέπεις θαμπά στην άκρη του τούνελ. Περιττό να πω ότι λέξεις όπως "ποιότητα" ή "επιμέλεια" έχουν σβηστεί εδώ και μέρες απ' το λεξιλόγιό σου και το μόνο που έχει απομείνει είναι "λέξεις". Κυρίως όσο πλησιάζουν οι μέρες στις 28-29 Νοέμβρη, οι λέξεις είναι το μόνο που μπορείς να σκεφτείς γενικά. Το μαλλί την έχει δει Μπετόβεν, το μάτι γυαλίζει, η γλώσσα κρέμεται στο πλάι σαν λαχανιασμένου ροτβάιλερ, τα δάχτυλα τρέμουν πάνω απ' τα πλήκτρα και το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι να τελειώσεις την μπιπ την ιστορία, μπιπ το μπιπ του μπιπ κι ας βρουν μετά το κουφάρι σου απλωμένο σα χτυπημένο χταπόδι πάνω στο πληκτρολόγιο. Φτάνει ο μετρητής λέξεων να λέει 50.001 και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Είναι μαγική η στιγμή που ο μήνας αλλάζει κι εσύ παίρνεις μια ανάσα, βαθιά και γεμάτη, και κοιτάς πίσω σου. Κοιτάς 50.000 λέξεις δικές σου, μια ιστορία δικιά σου, που γράφτηκε τόσο γρήγορα κι επίπονα, σα γέννα. Μόνο όσοι το έχουν κάνει μπορούν να το καταλάβουν. Αυτή την ανάσα, αυτό το συναίσθημα της ολοκλήρωσης, ότι τα κατάφερες, το έκανες, το έγραψες, νίκησες τον εαυτό σου, την καρέκλα, τον χρόνο, τα 'πιασες όλα μέσα στη χούφτα σου, τα ζούπηξες κι όταν την άνοιξες, μέσα υπήρχε μόνο μια ιστορία. Δική σου. Όταν γράφω την τελευταία λέξη, νιώθω μόνο κούραση. Δε θέλω να δω υπολογιστή ποτέ ξανά στη ζωή μου, το μόνο που θέλω είναι ν' ανοίξω μπακάλικο και να γελάω σαν χαζόγρια κάθε φορά που κάποιος αναφέρει την συγγραφή. Την επόμενη μέρα όλο αυτό έχει εξαφανιστεί. Ο Δεκέμβρης εχει μέσα του τις 50.000 λέξεις κι όλη την χαρά και την υπερηφάνεια που τις ακολουθεί. Κι εγώ... εγώ μετράω μέρες, μέχρι το επόμενο. Πλέον το παραδέχομαι αναίσχυντα: λαχταρώ τις τριάντα βασανιστικές μέρες του νανόριμο κι αγαπώ τον Νοέμβρη που μου το χαρίζει. Και, φυσικά, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την οικογένεια του νανό εδώ μέσα, που σπρώχνει, ενθαρρύνει, τραβάει, βοηθάει, είναι εκεί και συμπάσχει, συμβουλεύει, καμαρώνει. Γιατί πέρσι δεν έγραψε ο καθένας 50.000 λέξεις (κι όσες έγραψαν αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν). Γράψαμε όλοι μαζί 500.000 (ή, μάλλον 600.000). Είναι τόσο ασύλληπτο όσο και πραγματικό. Κι είναι δικό μας. Όλων μας.
  5. 13 points
    Από τις εκδόσεις ΆΛΛΩΣΤΕ θα κυκλοφορήσει η συλλογή Στο Δρόμο για τις Πλειάδες, όπου φιλοξενούνται μεταξύ των έργων άλλων 11 συγγραφέων τα εξής δύο διηγήματά μου: Το Κουτί (ελαφρώς αλλαγμένο) και το Μια Βροχερή Μέρα (Αλλαγμένο μέχρι μη αναγνωρίσεως). Η συλλογή θα κυκλοφορήσει 5 Νοέμβρη σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση που είχα. Remember, remember, the 5th of November...
  6. 12 points
    Μιας και το θυμήθηκα να το ποστάρω εδώ πριν το ξαναξεχάσω. Η ιστορία μου με τίτλο "The Heart is a Lonesome Hunter" είναι δωρεάν προς ανάγνωση στο διαδικτυακό περιοδικό Liminal Stories παρέα με μερικές πολύ ωραίες ιστορίες που διάλεξαν οι editors για το τεύχος του Οκτωβρίου. Επίσης αν και πέρασε λίγος καιρός να πω και για το τεύχος #56 του έντυπου Βρετανικού περιοδικού Black Static που φιλοξενεί την ιστορία μου "What We Are Molded After" που νομίζω είχε πάρει εδώ μέρος σε κάποιο Write Off.
  7. 11 points
    Φέτος στο Φantasticon είχα τη χαρά να γνωριστώ και να μιλήσω με αρκετούς νέους/επίδοξους συγγραφείς και να συζητήσω μαζί τους. Κάπως έτσι, συνειδητοποίησα ότι πολλά κλασικά κείμενα του είδους είναι αμετάφραστα ή πολύ δύσκολα προσβάσιμα, πλέον, σε λάτρεις του φανταστικού και μου γεννήθηκε η ιδέα για μία διαδικτυακή λέσχη ανάγνωσης. Λαμβάνοντας υπόψη τον περιορισμένο χρόνο και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, από την αρχή αποφάσισα ότι τα αναγνώσματα θα είναι αποκλειστικά και μόνο διηγήματα και νουβέλες - όχι μυθιστορήματα, όχι τριλογίες, όχι δωδεκαλογίες, όχι εγκυκλοπαίδειες. Οπότε, έχουμε και λέμε: 1. Διαβάζουμε ένα διήγημα ή μια νουβέλα τον μήνα, όλοι το ίδιο. 2. Συνολικά, τα επιλεγμένα κείμενα είναι 12. 3. Κάθε κείμενο, θα έχει το δικό του topic στο club. 4. Αφού διαβάσουμε, σχολιάζουμε το διήγημα στο σχετικό topic. 5. Για λόγους συνέπειας και συνέχειας, η σειρά ανάγνωσης των διηγημάτων είναι χρονολογική και καλύπτει περίπου 150 χρόνια λογοτεχνίας του φανταστικού. 6. Τα κείμενα είναι στα αγγλικά και θα ανεβαίνουν στο club σε μορφή doc. Αν τα κείμενα μπορούν να βρεθούν μεταφρασμένα, θα αναφέρονται σχετικές πληροφορίες όσον αφορά το πού. 7. Προσπάθησα να επιλέξω όσο το δυνατόν μικρότερα κείμενα και τα περισσότερα πράγματι είναι, αλλά δεν μπορούσα να παραλείψω κάποιες νουβέλες. 8. Δεν είναι υποχρεωτική η ανάγνωση/συμμετοχή στα topics όλων των κειμένων. Αν κάτι δεν σας τραβάει το ενδιαφέρον, μπορείτε να το παραλείψετε. 9. Αυτός ο πρώτος "κύκλος" αναγνωσμάτων είναι επικεντρωμένος στο φανταστικό και είναι αναγνωριστικός. Ανάλογα με το πώς θα πάει, θα συζητήσουμε αργότερα για αντίστοιχες ενότητες ΕΦ και τρόμου. 10. Αυτό δεν θα είναι κάποιου τύπου σεμινάριο. Θα είναι μια λέσχη ανάγνωσης που θα επιτρέψει σε νεότερα μέλη μας να έρθουν σε επαφή με κείμενα κλασικά και αγαπημένα και σε παλιότερα μέλη μας να θυμηθούν όλους εκείνους τους λόγους που αρχικά τους τράβηξαν στο είδος. Και να γεμίσουν νοσταλγία, επίσης. Οπότε, αν ενδιαφέρεστε, δηλώστε συμμετοχή, ζητήστε πρόσβαση εδώ κι ελάτε να περάσουμε έναν χρόνο γεμάτο φαντασία παρέα. Θα περάσουμε ωραία, θα κεράσουμε και cookies.
  8. 11 points
    until
    Σκοτάδι έχει αρχίσει να απλώνεται πάνω απ' το SFF. Περίεργα πλάσματα μαζεύονται στις γωνίες και κρυφοκοιτούν μέσα απ' τις σκιές. Ο διαγωνισμός Τρόμου πλησιάζει. Μαζευτείτε-μαζευτείτε. Ο DinMacXanthi έχει υποσχεθεί plot twists... Πατήστε και το RSVP αν θέλετε να μπείτε στη συγγραφική παρέα του διαγωνισμού.
  9. 10 points
    Συμφωνώ κατ' ουσίαν με τα όσα είπαν τα παιδιά πιο πάνω. Ο νόμος που διέπει τις εκδόσεις, την παραχώρηση δικαιωμάτων και τις αμοιβές των συγγραφέων είναι ο 2121/1993. Κατέβασέ τον από το Εθνικό Τυπογραφείο και ρίξ' του μια ματιά. Θα δεις ότι το κατώτατο νόμιμο ποσοστό είναι το 10%. (Οτιδήποτε άλλο, π.χ. 8%, είναι παράνομο. Τους δείχνεις τον νόμο και το κάνουν 10% ή φεύγεις.) Άρα το 15%, και μάλιστα για πρωτοεμφανιζόμενο, είναι υψηλό, για να μην πω πολύ υψηλό. Στην πραγματικότητα είναι τόσο υψηλό που διαβάζοντας το αρχικό ποστ ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι αυτοέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει όλο το κόστος της έκδοσης) ή πιθανότερα συνέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει μέρος του κόστους της έκδοσης) όπως και είναι. Είμαι κατά της αυτοέκδοσης / συνέκδοσης (θα βρεις αρκετά threads εδώ μέσα γι' αυτές) για λόγους ουσίας και δεοντολογίας. Περιληπτικά: 0) Για να βγει ένα βιβλίο δουλεύουν πολλοί άνθρωποι, από τον εκδότη μέχρι την καθαρίστρια του εκδοτικού. Όλους αυτούς τους πληρώνει ο αναγνώστης. Είναι απαράδεκτο να πληρώνονται όλοι, εκτός από τον μοναδικό άνθρωπο, τον οποίο αν τον αφαιρέσεις από αυτή τη μεγάλη αλυσίδα, δεν θα υπάρχει βιβλίο: τον συγγραφέα. Και είναι δύο φορές απαράδεκτο ο μοναδικός απαραίτητος άνθρωπος αντί να πληρώνεται, να πληρώνει κι από πάνω. 1) Αν σου ζητάνε λεφτά, δεν πιστεύουν πραγματικά στο έργο σου, ασχέτως τι σου λένε για να σε πείσουν να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Δεν πιστεύουν ότι θα πουλήσει αρκετά ώστε να πάρουν τα λεφτά τους πίσω και με κέρδος. Γι' αυτό σου ζητάνε να συμμετάσχεις. Για να τους δώσεις τα χρήματα που φοβούνται /ξέρουν ότι δεν θα εισπράξουν. Άρα εκείνοι προβλέπουν ότι το βιβλίο μάλλον πάει για καθαρή ζημιά. 2) Με τα δικά σου χρήματα τσεπωμένα, ο εκδοτικός θα έχει μειωμένο κίνητρο να προωθήσει και να διανείμει σωστά το βιβλίο. Η συντριπτική πλειονότητα των εκδοτικών που κάνουν αυτοέκδοση / συνέκδοση περιορίζεται σε μία και μόνη παρουσίαση του βιβλίου, στη διανομή του σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, κι αυτό ήταν. (Αρκετά από) τα λεφτά τους τα έχουν ήδη εισπράξει από σένα. 3) Αν δεν βρεις εκδοτικό να σου βγάλει το βιβλίο κανονικά (χωρίς να δώσεις φράγκο) και συγχρόνως είσαι και πρωτοεμφανιζόμενος, τότε συγνώμη, δεν είναι προσωπικό, αλλά η πιθανότητα να μην είσαι έτοιμος να εκδοθείς είναι μεγάλη. Δεν σε έχω διαβάσει, μπορεί να γράφεις υπέροχα, αλλά αυτό ισχύει με τη συντριπτική πλειονότητα των αυτοεκδιδόμενων / συνεκδιδόμενων. Σκέψου λοιπόν σοβαρά, και προσπάθησε να καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους δεν βρίσκεις κανονικό εκδότη. Μπορεί να μην το έχεις στείλει σε αρκετούς. Μπορεί να είσαι εξαιρετικός συγγραφέας, αλλά να μην γράφεις "εμπορικά". Ή μπορεί να είσαι ανέτοιμος. Στην τελευταία περίπτωση (που, και πάλι συγνώμη, είναι και η πιο πιθανή) μη βιαστείς να εκδοθείς, ιδιαίτερα αν πρέπει να πληρώσεις γι' αυτό. Το να δεις το όνομά σου σε ένα εξώφυλλο δεν θα σε κάνει συγγραφέα. Ίσα ίσα μπορεί να φρενάρει την πρόοδό σου. Ο ελληνικός χώρος του βιβλίου (και επίσης ο ελληνικός χώρος του φανταστικού) είναι πλέον γεμάτος από συγγραφείς που νομίζουν ότι έφτασαν κάπου επειδή έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Σκέψου καλά αν θέλεις να είσαι ακόμα ένας από αυτούς. Αυτά. Συγνώμη για τρίτη φορά αν γίνομαι δυσάρεστος, αλλά αυτή (πιστεύω ότι) είναι η αλήθεια.
  10. 10 points
    Και... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στον Solonor, για το δικό μου αγαπημένο του διαγωνισμού, την υπέροχη Πευκόφλουδη. Του παραδίδω το σκήπτρο, το βάθρο, όλα. Με 91 βαθμούς, βρέθηκε από νωρίς στην κορυφή και παρέμεινε ακούνητος ως το τέλος. Εύγε.
  11. 10 points
    until
    Ο 43ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας υπόσχεται να προσφέρει άφθονες μαγικές στιγμές σε συγγραφείς και αναγνώστες. Μείνετε συντονισμένοι. Η Ιρμάντα μαγειρεύει το θέμα στο τσουκάλι της. Μπορεί το θέμα του διαγωνισμού να μην έχει δοθεί ακόμα, αλλά το ζέσταμα έχει ξεκινήσει. Περάστε από το τόπικ του διαγωνισμού για να κάνετε κι εσείς τις προβλέψεις σας: 43ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας Έναρξη διαγωνισμού: 5 Σεπτεμβρίου Πέρας κατάθεσης διηγημάτων: 26 Σεπτεμβρίου
  12. 10 points
    Αριστερά, σ’ αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία, βλέπετε τον Κώστα Γρίμπιλα. Στη μέση, η κυρία που ακουμπάει το χέρι της στην καρδιά ‘του’ είναι η Ρόζμαρι Ζάμιτ, μητέρα του εικοσάχρονου Αυστραλού δωρητή οργάνων Ντουζόν Ζάμιτ. Δεξιά είναι ο άντρας της, Όλιβερ. Αυτό που δεν βλέπετε, γιατί αυτοί οι Άνθρωποι δεν επέτρεψαν να χωρέσει εκεί, είναι τα σκουλήκια. Ο Ντουζόν, όπως ίσως θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 2008 από μπράβους μαγαζιών στη Μύκονο (22, 8 και 7 χρόνια φυλάκιση). Ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ προχώρησαν τότε στη δωρεά της καρδιάς του γιου τους –ίσως τον θυμάστε από τα δελτία ειδήσεων. Ο Όλιβερ μάλιστα πάντρεψε τον Κώστα, ο οποίος μένει πια στην Αυστραλία και έχει στενές σχέσεις με τους γονείς του ανθρώπου του οποίου η καρδιά χτυπάει στο στήθος του. Χθες διάβασα ότι ο Κώστας Γρίμπιλας και η σύζυγός του απέκτησαν παιδί. Είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο και ευγνώμων για το δώρο που δέχτηκε πριν από χρόνια. Νιώθει, και έχει απόλυτο δίκιο, ότι χρωστάει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του στον Ντουζόν. Η περίπτωση Γρίμπιλα / Ζάμιτ είναι πολύ σπάνια, καθώς γνωρίστηκαν λόγω της δημοσιότητας που πήρε η δολοφονία. Κανονικά, απαγορεύεται από τον νόμο οι συγγενείς των δωρητών να γνωρίζουν τους λήπτες, ώστε να αποφεύγεται η πιθανότητα οικονομικών δοσοληψιών. Η ανάγκη όμως για μεταμοσχεύσεις είναι καθημερινή. Σκέφτομαι λοιπόν (εδώ και χρόνια, απλώς τώρα στρώνομαι να το γράψω): Η εναλλακτική του Όλιβερ και της Ρόζμαρι όταν έμαθαν ότι ο γιος τους είναι νεκρός (και μάλιστα με τέτοιο τρόπο…) η αυθόρμητη, αυτόματη αντίδραση, ήταν προφανώς ένα οργισμένο / συντετριμμένο: «Να πάρουμε το σώμα του παιδιού μας πίσω. Να το κηδέψουμε και να το θρηνήσουμε». Να αφήσουμε την καρδιά του να τη φάνε τα σκουλήκια. Δεν το σκέφτηκαν εκείνοι. Εγώ το προσθέτω. Επειδή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Βάζω, λοιπόν, τον εαυτό μου στη θέση του κάθε Κώστα Γρίμπιλα. Είμαι στο νοσοκομείο. Με τεχνητή καρδιά. Με βηματοδότη. Ή υποβάλλομαι κάθε δυο μέρες σε αιμοκάθαρση. Έχω κατεστραμμένους κερατοειδείς. Πνεύμονες. Συκώτι. Έχω ανάγκη από μεταμόσχευση δέρματος ή οστών. Η ζωή μου είναι σε διαρκή, καθημερινό κίνδυνο. Ίσως δεν έχω παρά λίγους μήνες βασανιστικής ζωής μπροστά μου. Η ιατρική αγγίζει πλέον τα επίπεδα της θαυματοποιίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το μόνο που χρειάζονται οι γιατροί είναι όργανα για να μεταμοσχεύσουν. Είμαι λοιπόν σ’ αυτή την τραγική θέση και σκέφτομαι, ξέρω, ότι χθες πέθαναν 325 συνάνθρωποί μου σε όλη την Ελλάδα. Ακόμα κι αν μπορεί να μεταμοσχευθεί μόνο το ένα τρίτο των διαθέσιμων οργάνων (δική μου πρόχειρη εκτίμηση), αυτό σημαίνει χοντρικά εκατό καρδιές, διακόσιοι πνεύμονες, διακόσιοι κερατοειδείς. Στα σκουλήκια. Και ξέρω ότι σήμερα θα πεθάνουν άλλοι 325 συνάνθρωποί μου. Καλοί άνθρωποι. Που νοιάζονταν για τους άλλους. Και θα πάρουν και σήμερα όλα τα όργανά τους. Στα σκουλήκια. Κι εγώ θα μείνω εδώ να περιμένω. Για χρόνια. Γιατί και αύριο, και μεθαύριο, θα συμβεί ακριβώς το ίδιο. Θέλετε κι άλλα μακάβρια αλλά πέρα για πέρα αληθινά νούμερα; Αν ήμουν καρδιοπαθής και άντεχα να τη στήνω κάθε μέρα έξω από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το πιο πιθανό είναι ότι κάθε μέρα, κάθε μία εφιαλτική μέρα, θα έβλεπα να περνάει από μπροστά μου τουλάχιστον μία κατάλληλη καρδιά, κλεισμένη μέσα σε μια ξύλινη κάσα, για να σερβιριστεί. Στα σκουλήκια. Θα τρελαινόμουν –κυριολεκτικά!– να παίζω αυτό το διεστραμμένο παιχνίδι, ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί κάποιος Όλιβερ και κάποια Ρόζμαρι να κάνουν αυτό που, εγώ τουλάχιστον, θεωρώ αυτονόητο. Ή μέχρι να πεθάνω. Δεν έχω ούτε εγώ ούτε κανένας συγγενής ή φίλος μου ανάγκη από μεταμόσχευση, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε κάνει το όλο θέμα λιγότερο τραγικό. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Γιατί όταν κάποιος νεκρός χαρίζει ζωή σε ασθενείς, το μαθαίνουμε; Γιατί είναι είδηση η ανθρωπιά; Γιατί είναι ήρωες ο Όλιβερ και η Ρόζμαρι Ζάμιτ; Γιατί δεν μπορούμε περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες να σκεφτούμε το αυτονόητο; Γιατί είμαστε από τις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά δωρεάς οργάνων; Αύριο, σε μια βδομάδα, σε έναν χρόνο ή σε μια δεκαετία από σήμερα, κάποιος από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ή εγώ που τις γράφω) θα βρεθεί στη δύσκολη θέση εκείνου που θρηνεί χωρίς να περνάει καν από τον νου του το αυτονόητο. Δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί να χτυπάτε ξύλο. Είναι θέμα αριθμών, είναι ζωή. Θα συμβεί. Θα ήθελα τότε, όταν θα έχει σημασία, να φέρετε στη μνήμη σας αυτή τη φοβερή και τρομερή φωτογραφία. Και να γίνετε Όλιβερ και Ρόζμαρι. Δεν κοστίζει τίποτα σε χρήματα. Είναι Δωρεάν, στην κυριολεξία. Κοστίζει μόνο σε καρδιά.
  13. 9 points
    Ένα ακόμη ποίημά μου στο Φρέαρ, εντελώς καινούριο (που σημαίνει δεν το έχετε διαβάσει εδώ), με τίτλο "Ιός".
  14. 9 points

    until

    Λοιπόν μιας και το ζητήσατε, μιας και ο σύζυγος το βρήκε, το θέμα είναι... ΕΘΙΣΜΟΣ Θα επανέλθω σύντομα για τα περαιτέρω.
  15. 9 points
    Στη συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ARS Libri, συμμετέχει ο δικός μας Ballerond (Γιάννης Σιδέρης) και περιλαμβάνονται διηγήματα από τους 4 κύκλους σεμιναρίων δημιουργικής γραφής που παρέδωσε ο Αντώνης Κρύσιλας.
  16. 9 points
    until
    Ο 41ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας ανοίγει πόρτες σε άλλες διαστάσεις. Η περίοδος συγγραφής έχει ξεκινήσει. Μέχρι τις 24/1 μπορείτε να ανεβάζετε τις ιστορίες σας, με θέμα το Χρέος και μέγεθος από 500 έως 3.850 λέξεις.
  17. 9 points
    Είχαμε μία ωραία κουβέντα με τη Βάσω (Tiessa) το Σάββατο για το ότι το sff.gr είναι μία ζωντανή ιστορία του χώρου και ότι στις σελίδες υπάρχει καταχωρημένο μέρος της πορείας του Ελληνικού Φανταστικού. Έτσι λοιπόν είπα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες λεπτομέρειες που ίσως να ενδιαφέρουν τον μελλοντικό ιστορίκο του χώρου: Ο βασικός λόγος που γύρισα σπίτι 11:20 εκείνη την ημέρα και έγραψα μόλις σε 10 λεπτά αυτό το έκτρωμα είναι το ότι, το ίδιο ακριβώς βράδυ είχα βγει με το Θανάση και την Αγάθα (πρόεδρο και ταμία του ΔΣ του ΦαντάστιCon) για να τους πω για το συνέδριο που ετοιμάζαμε και αν ήθελαν να γίνουν μέλη. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που μέρος τους τα ζήσατε το ΣΚ που πέρασε.
  18. 9 points
    Εντάξει, υπερβολές. Δεν είναι πάντα φιλί κι αγαπούλες. Μερικές φορές είναι τσιρίδες, σκαμπίλια και κρίσεις ζήλειας. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Μούσα είναι γένους θηλυκού. Έχει όλα τα χαρακτηριστκά του φύλου: γκρινιάρα, απαιτητική, ζηλιάρα και ναζιάρα. Και attention whore. Και τότε γιατί επιμένει ο κόσμος να την λατρεύει; Ε, είναι καλή στο κρεβάτι. Όταν ήμουν πιτσιρίκα, δεν την έλεγα Μούσα. Δεν ήξερα καν τι είναι αυτό. Αυτό που είχα μέσα στο κεφάλι μου, το οποίο μ' έκανε να φεύγω και να χάνομαι για ώρα, να ζω άλλες καταστάσεις σ' άλλους κόσμους με άλλους ανθρώπους, να με τσιγκλάει, να με γαργαλάει, να με πονάει μερικές φορές, το είχα εικονοποιήσει σαν μαμούνια. Δεν έλεγα ψέματα όταν με ρώταγε η μάνα μου "γιατί δε διάβασες;" κι εγώ απαντούσα: "μ' ενοχλούσαν τα μαμούνια". Δεν μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Και, ναι, ήταν ενόχληση αρκετά συχνά, γιατί δεν ήξερα τι να τα κάνω. Απλά γυροφέρνανε στο μυαλό μου, δεν μπορούσαν να βγουν από πουθενά και με κανέναν τρόπο και ζουζουνίζανε και με ζαλίζανε. Η μουσική τα ηρεμούσε, μερικές φορές. Ίσως γι αυτό ένας απ' τους πρώτους μου έρωτες ήταν το πιάνο μου. Πρόσφατα η μάνα μου μού θύμισε ότι ήμουν οχτώ ετών όταν έγραψα ιστορία πρώτη φορά, ένα μονόπρακτο θεατρικό ΕΦ (κι εγώ σοκαρίστηκα), το οποίο παίξαμε με την παιδική μου φιλενάδα για τις μανάδες μας. Επίσης μού θύμισε ότι έγραφα πολύ συχνά ιστορίες για τους φίλους μου, με τους οποίους παίζαμε τα απογεύματα τους Μυστικούς Εφτά (τον Σκάμπερ τον έκανε ένα θηλυκό κόλεϊ, γιατί δεν μας βρισκόταν πρόχειρο αρσενικό κόκερ). Και πολλές φορές μ' έβρισκε φουρκισμένη να διαμαρτύρομαι γιατί συνέβη αυτό στο τάδε βιβλίο, ενώ εγώ ήθελα να συμβεί το άλλο και να ισχυρίζομαι ότι εγώ θα το έγραφα καλύτερα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα είχα ξεχάσει αυτά, ενώ συνέβαιναν παράλληλα με ποδήλατο, μπάλα, ξύλο, μήλα, κρυφτό, κυνηγητό, λάστιχο, σουμπουτέο κι ένα σκασμό άλλα παιχνίδια που θυμάμαι με απόλυτη καθαρότητα. Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, έγραφα τραγούδια με φρενήρη ρυθμό. Χαζό παιδί χαρά γεμάτο, έβγαζα τ' απωθημένα μου στην κιθάρα μου και σ' ένα μικρό μπλοκάκι (που κάπου πρέπει να υπάρχει ακόμα), το οποίο γέμιζε με στίχους σε καθημερινή, σχεδόν, βάση. Κοκκινίζω και μόνο που θυμάμαι όλη αυτή τη δραματορομαντικομελούρα της ηλικίας που είναι αποτυπωμένη σε στίχους φτηνού ελαφρορόκ και σε αντίστοιχες μελωδίες των δύο ριφ. Νόου Μούσα δέαρ. Απλές ορμόνες και ό,τι άλλο πάει στραβά στην εφηβεία. Ναι, μερικές φορές (σπάνια), που έγραφα κάτι καλύτερο, ένιωθα μια σκιά, ένα χάδι στο μυαλό μου, αλλά όχι συγκεκριμένη παρουσία. Ούτε όταν έγραψα την πρώτη μου συνειδητή ιστορία, γύρω στα δεκάξι, δεκεφτά, ένιωθα τη Μούσα. Ένιωθα πείσμα και πολλά άλλα πράγματα, αλλά όχι αυτό το γαργαλητό στο μυαλό μου. Αυτό το ένιωσα πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, περίπου, όταν χρειάστηκε να ξεπεράσω κάτι και ο μόνος τρόπος που βρήκα να το ξορκίσω χωρίς να το ξεχάσω, ήταν να γράψω. Ναι, τότε την ένιωσα. Καθόταν δίπλα μου, μού ψιθύριζε, μού σκούπιζε τα δάκρυα, με παρηγορούσε, με βοηθούσε στην κάθε λέξη και μού έδινε δύναμη για να μην τα παρατήσω. Ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να πέσει; Ανάσκελα και με τα πόδια στον αέρα μ' έριξε η ρουφιάνα. Από τότε μ' έχει στη διάθεσή της. Δέκα χρόνια πλέκει ιστούς κι ακόμα και τώρα, που ξέρει ότι μ' έχει δεμένη χειροπόδαρα, συνεχίζει να πλέκει κι άλλο, για παν ενδεχόμενο. Μου ψιθυρίζει, με χαϊδολογάει, με ξυπνάει μέσα στη μαύρη νύχτα, μ' ενοχλεί όταν κάνω το οτιδήποτε δεν την αφορά, με συντροφεύει όταν έχω μοναξιές, μου κρατάει μούτρα όταν δεν της δίνω σημασία και υστεριάζει όταν βαριέμαι. Έχει γίνει ο φανταστικός φίλος που δεν είχα όταν ήμουν παιδάκι. Είναι πάντα εκεί όταν παίζω με τις κούκλες, να μού δίνει ιδέες. Μερικές φορές παίζει και μόνη της. Κι όταν με κοιτάω στον καθρέφτη και λέω: "μωρή, μιλάς μόνη σου, φύρανες," η Μούσα κακαρίζει. Αλλά οι πιο όμορφες στιγμές, αυτές που κάνουν όλες τις κορδέλες, τις υστερίες και τα νάζια ν' αξίζουν τον κόπο, είναι τα φιλιά της στο αυτί μου. Η στιγμή που έρχεται απ' το πουθενά και ψιθυρίζει κάτι κι ίσα που αγγίζει το δέρμα μου, κάνοντάς με ν' ανατριχιάσω ολόκληρη, η στιγμή που το φιλί της, στον αέρα σχεδόν, γεμίζει το μυαλο με αστερόσκονη μου και το μουδιάζει, η στιγμή που κάθομαι ακίνητη κι ούτε καν αναπνέω, είναι η στιγμή που νιώθω σαν θεότητα, αθάνατη κι εκλεκτή. Στο μυαλό μου μεγαλώνει μια ιστορία και τη νιώθω σα μάνα να σχηματίζεται μέσα μου, ακούω την καρδιά της να χτυπάει, νιώθω τις κινήσεις της κι αγωνιώ για τη στιγμή που θα την κρατήσω στα χέρια μου. Ναι, πονάει όταν βγαίνει και σαν παιδί χρειάζεται φροντίδα και προσοχή για να μεγαλώσει, αλλά στο τέλος... εκεί βρίσκεται η στιγμή που η ιστορία στέκεται έτοιμη κι εγώ με τη Μούσα, πιασμένες χέρι χέρι, καμαρώνουμε το παιδί μας. Ναι, με βασανίζει και ζητά τον ουρανό με τ' άστρα. Όσα πιο πολλά της δίνω, τόσο πιο απαιτητική γίνεται. Αλλά της τα δίνω. Γιατί με τίποτα δε θ' άντεχα τη σιωπή της.
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.