Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 04/13/2018 in all areas

  1. 7 points

    until

    Το θέμα, λοιπόν, του 48ου διαγωνισμού είναι... ΕΞΟΡΙΑ [Η πρώτη εικόνα ήταν από τη Γυάρο, η δεύτερη από τη Μακρόνησο] Με υπενθύμιση κανονισμών κτλ θα επανέλθω αύριο.
  2. 5 points
    https://www.tor.com/2018/04/17/tor-com-publishing-opening-to-novella-submissions-on-may-1/ Είπα να το αφήσω εδώ μήπως και ενδιαφέρει κανέναν.
  3. 5 points
    Μάρτιος 18. Ubik - Φίλιπ Κ. Ντικ (299) 10/10 19. Τριγυρίζοντας σε μικρό τόπο - Φίλιπ Κ. Ντικ (325) 8/10 20. The minority report - Φίλιπ Κ. Ντικ (315) 9,5/10 21. Λαβύρινθος θανάτου - Φίλιπ Κ. Ντικ (198) 9/10 22. Τα τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς - Φίλιπ Κ. Ντικ (307) 9/10 Απρίλιος 23. Ουράνιο μάτι - Φίλιπ Κ. Ντικ (221) 9/10 24. Ελεύθερη ραδιοφωνία Άλμπεμουθ - Φίλιπ Κ. Ντικ (361) 9,5/10 Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα να διευκρινίσω ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο Φίλιπ Ντικ. Επίσης αν κάποιος αναρωτιέται τι παθαίνει ένας άνθρωπος που διαβάζει επί τρεισίμισι μήνες μόνο Φίλιπ Ντικ και τίποτε άλλο, πρέπει να σημειώσω ότι μέχρι στιγμής δεν έχω παρατηρήσει επάνω μου κάποιο εμφανές σύμπτωμα.
  4. 4 points
    until
    Πώς τα περάσατε αυτό το Πάσχα; Γιορτάσατε την ανάσταση των νεκρών; Φάγατε εντόσθια; Θυσιάσατε νεαρά αρνιά στο βωμό της πείνας; Εύγε. Αυτό σημαίνει πως είστε πανέτοιμοι γι' αυτό που έρχεται και αυτό που έρχεται είναι ο ετήσιος διαγωνισμός τρόμου. Το θέμα θα είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Αλλά ελπίζω να σας ταξιδέψει.
  5. 4 points
    Συμφωνώ με τα παραπάνω, μια χαρά μπορεί να δουλέψουν και η φαντασία ή η επιστημονική φαντασία για την "έγερση προβληματισμού", και συμφωνώ με τις αναφορές σε γνωστά βιβλία του είδους: Το 1984 είναι το γνωστότερο/πιο mainstream/ κατά_πολλούς_ούτε_καν_scifi_γι'_αυτόν_τον_λόγο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας κι αποτελεί ένα δείγμα (καθόλου ατυχές, κατά τη γνώμη μου) στρατευμένης τέχνης που κάνει ακριβώς αυτό που λες, εξυπηρετεί την ιδεολογία του συγγραφέα του και έχει ως αποκλειστικό σκοπό να προβληματίσει τον αναγνώστη. Αλλά μπορεί κάποιος να προβληματίσει χωρίς να είναι ο αυτοσκοπός του, από πιο ya επιλογές Χάρι Πότερ ή Η τριλογία του Κόσμου, που αναφέρθηκαν, αλλά και οι Αγώνες Πείνας, που το κάνουν και πιο σαφώς, αλλά και πιο ενήλικες εκδοχές, κι εδώ θα αναφερθώ ενδεικτικά και στον δικό μας χώρο, τον ελληνικό, με την Μπουραζοπούλου, τον Σταματόπουλο (μόνο διηγήματα μέχρι στιγμής), την Μαλαπέτσα και τον Μανωλιό.
  6. 4 points
    Το είδος που σου αρέσει. Σοβαρά. Είναι απλώς λέξεις που τις βάζει καθένας μας με τη σειρά που θέλει. Όλα τα νοήματα του κόσμου μπορείς να χωρέσεις σε 24 γράμματα κι αυτό από μόνο του είναι υπερβολικά μεγάλο θαύμα για να περιοριζόμαστε από το είδος.
  7. 3 points

    until

    Χμ, μπορεί... Γεια σου Ειρήνη!
  8. 3 points

    until

    Επίσης, @MadnJim: Στρώσου. Σήκω από κρεβάτια, ντιβάνια, μπαούλα, παγκάκια, σκαμπουδάκια, καρεκλάκια, καναπέδες και ΣΤΡΩΣΟΥ.
  9. 3 points

    until

    Να 'μαι κι εγώ. Αρχικά, θέλω να σας πω ένα-δυο πραγματάκια που θεωρώ ότι πρέπει να προσέξετε σχετικά με το θέμα. Η βασική δυσκολία του θέματος θεωρώ πως είναι το η εξορία να είναι όντως το θέμα του διηγήματος και όχι απλώς μια κατάσταση στο παρασκήνιο του διηγήματος. Το ίδιο το θέμα, τώρα, είναι πιστεύω ανοιχτό σε ερμηνείες και μπορεί να ερμηνευτεί κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ να είναι ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ θέμα της ιστορίας. Τέλος, υπενθυμίζω ότι ο τρόμος πρέπει να είναι υπερφυσικός και ουχί ρεαλιστικός, τον ρεαλιστικό τον σνομπάρουμε. Και σας κάνω cp τους κανονισμούς, για υπενθύμιση: Γράφετε μέχρι 07/05. Άντε, καλό διαγωνισμό να έχουμε. Σας αγαπώ.
  10. 3 points
    13. The Double Alibi - Noel Vindry Δύο κλοπές σε δύο διαφορετικά σημεία της Γαλλίας(Μπορντώ/Λυών) και ο φαινομενικά ένοχος για αμφότερες βρίσκεται νεκρός στη Μασσαλία. Και όλα αυτά την ίδια χρονική στιγμή! Ιντιγκαδόρικο premise, αλλά πολύ αναμενόμενη εξέλιξη. Δεν μου άρεσε, το βρήκα κουραστικό παρότι είναι γύρω στις 170 σελίδες. Ευτυχως ο Vindry μας τα είπε καλύτερα παρακάτω.... 5/10 14. The Perfect Murder Case - Christopher Bush O Bush όπως διαβάζω ήταν μαιτρ στο να κατασκευάζει άλλοθι. Εδώ όμως το 'τρικ' για το άλλοθι είναι μάλλον το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό οπότε σαν πλοκή όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Η γραφή πάλι με κούρασε και ήταν βαρετή. Πιθανολογώ στο μέλλον να δοκιμάσω το Cut-throat που λένε πως είναι το καλύτερο του. 5/10 15. The Howling Beast- Noel Vindry Πάλι Vindry, αλλά είναι η μέρα με την νύχτα σε σύγκριση με το παραπάνω. Ο monsier. Allou συναντάει τυχαία έναν καταζητούμενο κι εκείνος του λέει την ιστορία του που περιλαμβάνει αλλόκοτα ουρλιαχτά από θηρία και ένα διπλό φονικό σε ένα περίπου κλειδωμένο δωμάτιο. Οι φόνοι συμβαίνουν μόλις στις τελευταίες 40-50 σελίδες αλλά κρατάει ενδιαφέρον με την αφήγηση και την ατμόσφαιρα (και αυτό λέει πολλά γιατί η γραφή είναι πολύ λιτή). Μου έχει μείνει ένα ακόμα από Vindry αλλά οι κριτικές είναι κακές, οπότε μάλλον θα κάνω σκιπ. 8.5/10 16. Murder Among the Angells - "Roger Scarlett" Σε μία έπαυλη που ζουν δύο αδέρφια με τις οικογένειες τους ( σε σχήμα L όπου σε κάθε γραμμή μένει και η κάθε μία οικογένεια). Ένας μυστήριος άγνωστος δολοφονεί αμφότερα τα αδέρφια, με το δεύτερο θύμα μάλιστα να βρίσκεται νεκρό μέσα σ'ένα κινούμενο ασανσέρ! Το κόλπο για το φονικό στο ασανσέρ είναι πολύ ενδιαφέρον, αν και θα αμφιβάλλω για το κατά πόσο λειτουργεί. Παρ'αυτά ωραία ιστορία και το καλύτερο ήταν σε omnibus μαζί με ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα(τα αυτάκια επειδή πρόκειται για ψευδώνυμο δύο γυναικείων συγγραφέων που τα έγραφαν παρεούλα) οπότε έχω κάτι ακόμα να διαβάσω. Επίσης, έχει ενδιαφέρον η εισαγωγή που μας λέει ότι ενώ στην Αγγλική αγορά το βιβλίο έχει μείνει στην αφάνεια, θεωρείται πολύ σημαντικό έργο στην Ιαπωνία! (Για τους Ιάπωνες τα λέμε ξεχωριστά σε δικό τους τόπικ. Οι άνθρωποι έχουν μείνει κολλημένοι και καλά κάνουν ) 8.5/10 Για τα τυπικά, και τα τέσσσερα γράφτηκαν μεταξύ 1929-1934 και σίγουρα θα διαβαστούν κι άλλα στο μέλλον από εκείνη την όμορφη εποχή!
  11. 3 points
    Διάβασα ''Το Κουρδιστό Πορτοκάλι'' του Άντονι Μπέρτζες. Είχα δει παλαιότερα την ταινία αλλά ευτυχώς δεν θυμόμουν τίποτα. Το λοιπόν είναι ότι έχουμε να κάνουμε με τον Άλεξ, τον ντρούγκη μας, τον Ταπεινό μας Αφηγητή. Και την αλητοπαρέα του με τους μαλένκους φίλους του, οι τέσσερις τους μία σάικα. Άλλο πράμα δεν κάνουν όλη μέρα από το να κοπροσκυλιάζουν, να επιτίθενται σε αβοήθητους στάρικους με τα νόζια τους για να τους αρπάξουν τα ντέγκια τους. Να βλέπουν το κρόβι να ρέει και ενίοτε να τους αποσύρουν. Κάπως έτσι είναι γραμμένο, με αγγλορωσική αργκό αλλά και λέξεις της φαντασίας του συγγραφέα. Στην αρχή με κούρασε λίγο μέχρι να συνηθίσω, αλλά μετά κύλησε ευχάριστα. Και μάγκικα, συνάδοντας με το όλο αρρωστημένο κλίμα. Τι είναι άραγε προτιμότερο; Το να επιβάλλεται με πλύση εγκεφάλου σε κάποιον να πράττει το καλό, ή να έχει την δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε αυτό και το κακό; Να ένα καλό ερώτημα που καλείται να απαντήσει ο πρωταγωνιστής μετά τον σωφρονισμό του. Οπότε και βλέπει να αρχίζει η πραγματική τιμωρία. Οικονομικό βιβλίο, λέει πολλά για το μικρό του μέγεθος. Συνεχίζω με Ωρόρα και ''Ιστορίες του Μεγάλου Ονειρευτή''.
  12. 2 points
    Η Νύ(μ)φη Οι γλάροι έσχιζαν τον μολυβένιο ουρανό κρώζοντας. Φθάσαμε. Από την θέση μου, στο πάνω κατάστρωμα, διάκρινα τον γαλάζιο τρούλο του Αγίου Νικολάου που ξεχώριζε στον μουντό ορίζοντα σαν παράταιρη πινελιά σε σταχτή καμβά. Το ατμόπλοιο έμπαινε στον προλιμένα του Πειραιά έτοιμο να φουντάρει τις άγκυρες ενώ το πλεύριζαν καμιά ντουζίνα βάρκες προορισμένες να μεταφέρουν τους επιβάτες στην τσιμεντένια προβλήτα. Πάντοτε μου προκαλούσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση το πολυποίκιλο μωσαϊκό που συνθέτει ο κόσμος των λιμανιών, όχι όμως σήμερα. Το γράμμα που διάβασα πριν λίγο για πολλοστή φορά είχε εξαλείψει και το ελάχιστο ίχνος ψυχικού σθένους. Η αγαπημένη Άννα μηνούσε ότι η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και παρακάλαγε να της παρασταθώ μιας και ο πατέρας της απουσίαζε. Μοναχοπαίδι όντας, δεν είχε άλλον στον κόσμο. Η μητέρα της είχε πεθάνει όταν ήταν νήπιο και δεν την γνώρισε. Το ύφος της επιστολής μα ίσως περισσότερο ο γραφικός χαρακτήρας μου εντύπωσε αίσθημα νοσηρό και στενάχωρο. Τα όμορφα καλλιγραφικά γράμματα με τις γεμάτες καμπύλες και τις συμμετρικές απολήξεις που σχημάτιζαν στο παρελθόν λέξεις ερωτικές χάθηκαν. Την θέση τους πήραν δυσανάγνωστα ορνιθοσκαλίσματα λες και η μορφή τους επηρεαζόταν απ’ το θλιβερό περιεχόμενο των λόγων. Η παράφωνη κόρνα του πλοίου που καλούσε σε αποβίβαση τους εναπομείναντες επιβάτες μ’ έκανε να πάρω την βαλίτσα και με μηχανικές κινήσεις κατέβηκα την σκάλα, πήδηξα στο καΐκι που περίμενε στην βάση της κλίμακας και βγήκα στην στεριά. Έλειπα από τις αρχές του καλοκαιριού και σε λίγο κόντευε η γιορτή της Άννας και τα Χριστούγεννα. Η δουλειά στο Νεώριο της Σύρου για το χτίσιμο του «Πατρίς» της ναυαρχίδας του εμπορικού στόλου του πεθερού μου Ξενοφώντα Βάγγερ με είχε απορροφήσει πλήρως. Με την Άννα είχαμε αρραβωνιαστεί το περασμένο Πάσχα και οι γάμοι προγραμματίζονταν για τον Μάρτη του ερχόμενου έτους. Είχαμε να ειδωθούμε μήνες. Εγώ ήμουν απασχολημένος στο ναυπηγείο ενώ εκείνη ακολούθησε τον πατέρα της σε ταξίδι στην Μαύρη Ήπειρο για διάφορες εμπορικές συμφωνίες στις αποικίες του Ακρωτηρίου. Στις αρχές Σεπτεμβρίου έλαβα τα πρώτα νέα για την αρρώστιά της. Κατά την διάρκεια ενός σαφάρι, όπως λένε τις εξορμήσεις των λευκών στις άγριες αφρικανικές σαβάνες, η Άννα περιήλθε σε ληθαργικό κώμα την επομένη της διανυκτέρευσης σ’ έναν οικισμό Βουσμάνων. Μετά από σύντομη νοσηλεία στο Κέηπ Τάουν και μια σχετική καλυτέρευση έφθασε στον Πειραιά συνοδεία γιατρού την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη. Έκτοτε κλείστηκε στο σπίτι της στην Κηφισιά. Ομολογώ ότι τα νέα της επιδείνωσης με ξάφνιασαν μιας και στην συχνή μας αλληλογραφία τόνιζε ότι ο ερχομός στην Ελλάδα την ωφέλησε και ότι ανακτούσε τις δυνάμεις της με τρόπο σταθερό που ικανοποιούσε τους θεράποντες ιατρούς. Το αραιό ψιλόβροχο πήρε να δυναμώνει όταν έφτασα στην πύλη της Ακτής Ξαβερίου. Στο πλάι του δρόμου παραταγμένοι σε τακτική σειρά πέντε αραμπάδες περίμεναν το επόμενο αγώι. Χωρίς να τον αντιληφθώ ένας κοντός άνδρας με σκούρο δέρμα και χοντρό πανωφόρι βρέθηκε δίπλα μου και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που ανασήκωνε το παχύ μαύρο μουστάκι σαν μικροσκοπική αυλαία πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε λογική τιμή. Ο αραμπατζής φόρτωσε την αποσκευή μου και με βοήθησε να βολευτώ στο σκληρό κάθισμα. Η βροχοσταλίδες τυμπάνιζαν στην επιφάνεια του πράσινου μουσαμά που σκέπαζε τα κεφάλια μας. Η διαδρομή για την Κηφισιά πήρε ώρα, η βροχή δυνάμωσε και οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λασπερό βούρκο. Ο οδηγός μου φάνηκε επιδέξιος και φτάσαμε χωρίς απρόοπτα στην ψηλή καγκελόπορτα με το μπρούντζινο μονόγραμμα των Βάγγερ και τον βαυαρικό λέοντα απομεινάρι του γενάρχη της οικογένειας που ήρθε στην χώρα ακόλουθος του Βασιλιά Όθωνα τρεις γενιές πίσω. Η νεογοτθική έπαυλη δέσποζε στο φόντο του υδάτινου παραπετάσματος σκοτεινή. Οι τερατόμορφες υδρορροές στις άκρες της σκεπής γουργούριζαν σαν αίλουροι που παραμονεύουν το ανυποψίαστο θήραμα. Στάθηκα κάτω από την βροχή για λίγα λεπτά περιμένοντας μάταια κάποιον υπηρέτη να με παραλάβει. Ύστερα από επαναλαμβανόμενα κτυπήματα στο κουδούνι έσπρωξα την πόρτα που παραδόξως ήταν ξεκλείδωτη και διέσχισα την αφώτιστη αλέα μέχρι την δρύινη εξώθυρα. Πριν απλώσω το χέρι στο μεταλλικό ρόπτρο μια λεπτή δέσμη φωτός έφεξε τις μαύρες σανίδες στο κατώφλι. Η πόρτα άνοιξε αργά. Ξεπρόβαλε η κεφαλή ενός γέρου μισοκρυμμένη από το γυαλί μιας λάμπας πετρελαίου. Χρειάστηκα λίγες στιγμές ν’ αναγνωρίσω τον Θωμά. Ο υπηρέτης ήταν χρόνια στο σπίτι αλλά μου φάνηκε εξαιρετικά αδυνατισμένος και ωχρός. Τον χαιρέτησα εγκάρδια εκείνος όμως απάντησε μ’ ένα κοφτό νεύμα, με άφησε να περάσω και κλείδωσε πίσω μου. Χωρίς να βγάλει λέξη με οδήγησε προς την σκάλα και τα δωμάτια της Άννας στον πάνω όροφο. Δεν μπορούσα να μην προσέξω ότι τα ρούχα του οικονόμου έπλεαν στο σώμα του σα να ήταν ξένα. Η εικόνα του κάτισχνου γέρου και το έρημο σπίτι με γέμισαν ανησυχία ίσως και φόβο για την κατάσταση της αγαπημένης μου. Η οικεία των Βάγγερ ήταν πάντα άψογη και το υπηρετικό προσωπικό διαλεκτό και ικανότατο. Το παράξενο σκηνικό επιβάρυνε η πλούσια συλλογή αφρικανικών προσωπίδων και σαμανικών παραφερνάλιων που κοσμούσαν τις προθήκες στο μακρύ χολ. Ο πεθερός μου θεωρούσε τον εαυτό του επιτυχημένο αρχαιοδίφη με λατρεία στις αφρικανικές παραδόσεις. Στους κοινωνικούς κύκλους των Αθηνών κυκλοφορεί ακόμα ψιθυριστά η φήμη ότι ο Ξενοφών Βάγγερ διοργάνωνε μυστικιστικές τελετές και όργια όταν ήταν νεαρός εργένης σε τούτο το σπίτι. Ποτέ δεν πίστεψα αυτές τις κακοήθειες παρά τον εκκεντρικό και επιδεικτικό χαρακτήρα του που θεωρούσα ίδιον της κάστας των πλουσίων. Φτάσαμε στην κάμαρα της μνηστής μου και ο Θωμάς με εγκατέλειψε στο σκοτάδι βουβός και ανέκφραστος. Η έγνοια της Άννας με έκανε να ξεχάσω του καλούς τρόπους και να μπω στην κρεβατοκάμαρα μια δεσποινίδος χωρίς να κτυπήσω για να δηλώσω την παρουσία μου. Η πόρτα υποχώρησε παράγοντας έναν ανεπαίσθητο υγρό ήχο. Το μεγάλο παράθυρο ορθάνοικτο, έμπαζε παγωνιά και βροχή. Οι μακριές κουρτίνες ανέμιζαν γλύφοντας το πλάι της κλίνης. Οι σποραδικές αστραπές αποκάλυπταν φευγαλέα την εικόνα του χώρου. Προχώρησα στο εσωτερικό και τότε την είδα. Ξαπλωμένη με το κεφάλι γερτό και τα μάτια σφαλιστά έδινε την ψευδαίσθηση ότι κοιμόταν. Ψευδαίσθηση που συνέτριψε η λάμψη της επόμενης αστραπής με φρικιαστική ωμότητα. Το αλλοτινό όμορφο πρόσωπο ήταν γεμάτο μικροσκοπικά έλκη που ανάβλυζαν ένα δυσώδες ωχροκίτρινο υγρό. Η λερή νυχτικιά ήταν διάτρητη και απ’ τις οπές ξεπρόβαλαν διάφανα πλοκάμια με κιτρινωπές κορφές που κινούνταν ρυθμικά σαν χορός θαλάσσιων ανεμώνων. Λίγο κάτω από την κοιλιά της τα κεφάλια των πλοκαμιών κινούνταν με ταχύτητα και ανάμεσά τους φάνηκε το υπόλειμμα ενός ανθρώπινου χεριού. Η αποτρόπαια εικόνα και η πτωματική μυρωδιά μ’ έκαναν να ξεράσω. Θόλωσα. Βούτηξα τα χέρια μου ν’ αποδιώξω το λείψανο απ’ το σώμα της Άννας και οι αηδιαστικές αποφύσεις τυλίχτηκαν πάνω μου. Οξύς πόνος με τίναξε στα πόδια του κρεβατιού. Σωριάστηκα σε κάτι μαλακό. Τα χέρια μου ακούμπησαν μια σπογγώδη επιφάνεια. Στράφηκα. Αντίκρισα το οστέινο χαμόγελο του ξεφτισμένου κρανίου κάποιας υπηρέτριας. Σηκώθηκα ουρλιάζοντας. Άρπαξα τους ώμους της Άννας. Τα δάχτυλά μου χώθηκαν στο μαλακό δέρμα που υποχώρησε σαν πυλός. Τραβήχτηκα, οι παλάμες ήταν καλυμμένες με το ψυχρό υλικό που κάποτε ήταν η ποθητή κοπέλα. Μια λάμψη με τύφλωσε. Ο Θωμάς στεκόταν πίσω μου με την λάμπα κρατημένη ψηλά. Στο δεξί χέρι κρατούσε ένα χασαπομάχαιρο. Χίμηξε πάνω μου με εκπληκτική ταχύτητα. Ήταν δυνατότερος από ότι περίμενα. Παλέψαμε. Η λάμπα έσπασε, φλόγες τύλιξαν τα σκεπάσματα. Το άγνωστο πύο λαμπάδιασε στο άγγιγμα της φωτιάς. Άρπαξα το μαχαίρι και το έχωσα στον λαιμό του υπηρέτη. Παραπάτησε, ακούμπησε την φωτιά, έπεσε και άρχισε να καίγεται. Κανένας ήχος δεν βγήκε από το στόμα του. Κατέβηκα τις σκάλες τρέχοντας. Με έπιασε ξαφνικός ίλιγγος και κατρακύλησα στα σκαλοπάτια. Ξύπνησα εδώ. Απόσπασμα αναφοράς του φρενοβλαβούς Δημητρίου Κομνηνού. Δια το Άσυλο της Αγίας Ελεούσας Ο Ιατρός Γεώργιος Σωρός Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 1921
  13. 2 points
    Τι παίζει τελευταία με τους δράκους στους τίτλους ελληνικών βιβλίων; Μέχρι και η Δημουλίδου έβγαλε ένα.
  14. 2 points

    until

    Πάντως: τα δύο τελευταία θέματα, Εθισμοί και Εξορία, πάνε μία χαρά και σε τρόμο και σε sci-fi. Οκ, νομίζω το 'χουμε.
  15. 2 points
    Ελεύθερη ραδιοφωνία Άλμπεμουθ. Στο βιβλίο βλέπουμε μια εναλλακτική ιστορία της Αμερικής όταν πρόεδρος των Η.Π.Α. μετά τον Λίντον Τζόνσον εκλέγεται ο Φέρις Φ. Φρέμοντ και με την εκλογή του δημιουργεί μια εθελοντική οργάνωση με το όνομα "Φίλοι του Αμερικανικού Λαού" που σκοπός της είναι να βοηθάει το όργανα του νόμου στην ανακάλυψη πρακτόρων της Σοβιετικής Ένωσης, στην υποστήριξη του πολέμου στο Βιετνάμ και κυρίως στην καταπολέμηση μιας μυστικής οργάνωσης, της "Άραμτσεκ", σκοπός της οποίας, σύμφωνα με τον Φρέμοντ, είναι η υπονόμευση των Αμερικανικών αξιών. Ο Φρέμοντ όπως τον παρουσιάζει ο Φίλιπ Ντικ είναι μια μίξη του Τζο Μακάρθυ και του Ρίτσαρντ Νίξον στη χειρότερή τους εκδοχή και αποτέλεσμα όλων αυτών των κινήσεων του Φρέμοντ είναι η δημιουργία στρατοπέδων εργασίας όπου στέλνονται όσοι είναι πολιτικά ανυπάκουοι, η αύξηση των πολιτικών δολοφονιών όσων αντιδρούν υπερβολικά και τελικά το φακέλωμα όλων σχεδόν των Αμερικανών. Και ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών μοιάζει να συμβιβάζεται με την κατάσταση που έχει επιβάλλει ο Φρέμοντ, ένας άνθρωπος, ο Νίκολας Μπρέντι, αποφασίζει να αντισταθεί και να τον ανατρέψει με μια τελείως παράδοξη μέθοδο. Για τον Μπρέντι όλα ξεκινούν όταν νοιώθει ότι ένας εξωγήινος οργανισμός που τον ονομάζει Βάλις του μεταδίδει κάθε βράδυ, μέσω ενός δορυφόρου που κινείται γύρω από τη Γη, διάφορες πληροφορίες σχετικά με την ζωή του και τελικά του επιβάλλει να μετακομίσει μαζί με την οικογένεια του στο Λος Άντζελες προκειμένου να πιάσει δουλειά σε μια δισκογραφική εταιρεία. Η γυναίκα του, η Ρέιτσελ, και ο καλύτερος του φίλος, ο Φίλιπ Κ. Ντικ, αρχίζουν να τον θεωρούν τρελό, μέχρι τη στιγμή που το Βάλις εκπέμπει στο μυαλό του Μπρέντι την πληροφορία για την θεραπεία του γιού του, Τζόνι, από μια θανάσιμη αρρώστια, οπότε αρχίζουν σιγά-σιγά να πιστεύουν ότι ίσως ο Μπρέντι να λέει την αλήθεια και όντως να υπάρχει αυτή η εξωγήινη οντότητα. Στη συνέχεια το Βάλις τον πληροφορεί ότι ο Φρέμοντ είναι στην πραγματικότητα ένας μυστικός πράκτορας των Ρώσων, οι οποίοι τον στρατολόγησαν όταν ήταν νεαρός και αργότερα τον βοήθησαν να γίνει πρόεδρος των Η.Π.Α. εξοντώντας ή συκοφατώντας όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους. Η μέθοδος που έχει επιλέξει το Βάλις για να ανατρέψει τον Φρέμοντ είναι να ηχογραφηθεί ένας δίσκος μουσικής από ένα δημοφιλή καλλιτέχνη όπου μέσα από τους στίχους θα περνάει υποσυνείδητα το μήνυμα ότι ο Φέρις Φρέμοντ είναι μυστικός πράκτορας των Ρώσων και ότι πρέπει να ανατραπεί. Το βιβλίο έχει κάποια κοινά σημεία με το "Ο άνθρωπος στο απόρθητο κάστρο", καθώς παρουσιάζει και εδώ μια εναλλακτική ιστορία της Αμερικής, αλλά κυρίως μοιάζει αρκετά με το "VALIS", μιας και στα δύο έργα υπάρχει ένας δορυφόρος που εκπέμπει πληροφορίες σε επιλεγμένους ανθρώπους, όπως επίσης υπάρχει και το περιστατικό με την θεραπεία του γιού του πρωταγωνιστή με τον ίδιο τρόπο και στα δυο βιβλία, ενώ η μεγάλη διαφορά είναι ότι εδώ δεν υπάρχει τόσο έντονη η θρησκευτική χροιά που υπάρχει στο "VALIS". Γενικά πρόκειται για ένα αρκετά καλό βιβλίο, λίγο πιο ήρεμο από το "VALIS", γεμάτο συνομωσίες και σκοτεινά μυστικά που σίγουρα δεν θα απογοητεύσει αυτούς που θα το επιλέξουν. 9,5/10
  16. 2 points
    The Aeronaut's Windlass Με την ολοκλήρωση της πρώτης του υψηλής φαντασίας σειράς, μια απόπειρα που τον πήρε έξω από το πεδίο της άνεσης των σύγχρονων αστυνομικών ιστοριών σε πιο μεσαιωνικές εποχές, κερδίζοντας επάξια μια αναγνώριση για το περιβάλλον του κόσμου που δημιούργησε, και που επέκτεινε τόσο τις λογοτεχνικές ικανότητές του όσο και τους ορίζοντές του ακόμη περαιτέρω, ο Jim Butcher δεν άργησε να στραφεί στην επόμενη. Στο The Aeronaut’s Windlass, το πρώτο μέρος της σειράς Cinder Spires, ο Butcher δημιουργεί έναν νέο, φανταστικό κόσμο, ταξιδεύοντάς μας μέσα σε πανύψηλους οικότοπους διαφορετικών κοινωνιών, αλλά και σε μια ιστορία αεροναυτών και αιθερεαλιστών, τεχνολογιών και μαγικών κρυστάλλων, και ευφυών κατοικίδιων και εφιαλτικών τεράτων, φέρνοντάς μας σε μια γρήγορη σε ρυθμό περιπέτεια που συνδυάζει το ατμοπάνκ και την φαντασία μ’ ένα υπέροχα ευφάνταστο και πρωτότυπο τρόπο. Χιλιάδες χρόνια πριν, από εποχές μακρά ξεχασμένες, ο κόσμος έγινε ένα πολύ πιο επικίνδυνο μέρος• ένας κόσμος όπου, μετά από ένα συμβάν που μόλυνε την επιφάνεια, μαστίζοντάς την με απερίγραπτα μοχθηρά πλάσματα που την έκανε ακατοίκητη, ανάγκασε την ανθρωπότητα να εγκλειστεί μέσα στους πανύψηλους οικότοπους των Σπειρών που κατασκευάστηκαν από τους Χτίστες, και να εγκαταλείψει όλα τα υπόλοιπα στο παρελθόν. Σήμερα, με την ανάπτυξη της ανθρωπότητα σε κάτι που θυμίζει ξανά τον πολιτισμό που είχαν χάσει, οι Σπείρες έχουν γίνει η πιο εξέχουσα δύναμη σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας νέα κυβερνητικά συστήματα, και ανοίγοντας ένα εμπόριο αγαθών και τεχνολογιών - αλλά για τον Καπετάνιο Grimm, έναν απόβλητο του Αιθέριου Στόλου της Σπείρας Albion, και το πλήρωμά του επάνω στο αερόπλοιο Predator, οι ζωές τους είναι ψηλά στον αέρα, δουλεύοντας σαν ιδιωτικοί καταδρομείς για κάνουν τα προς ζην τους, και ταξιδεύοντας μέσα από τον σκεπασμένο με ομίχλη ουρανό παίρνοντας δουλειές που πολλοί δεν θα τολμούσαν. Κι όμως, καθώς θα γυρίσουν πίσω στην Σπείρα Albion για να κάνουν τις απαραίτητες επισκευές μετά από μια μάχη με το Itasca - ένα αερόπλοιο της Σπείρας Aurora το οποίο φαίνεται να είναι υπεύθυνο για τον χαμό του εμπορίου τους, και το οποίο παραλίγο να τους κοστίσει όλα όσα είχαν - όταν μια αιφνίδια επιδρομή βάλει τους ανθρώπους της και όλα όσα έχτισαν με τα χρόνια σε επικείμενο κίνδυνο, απειλώντας την ίδια τους την επιβίωση, ο Grimm, βρισκόμενος σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα πρέπει να αναλάβει να οδηγήσει μια ειδική ομάδα στο Habble Landing - το χαμηλότερο, και πιο αποπνικτικό επίπεδο της Σπείρας - σε μια άκρως μυστική αποστολή που θα κρίνει την μοίρα όλων τους. Από την άλλη, στις άνω τάξεις του Habble Morning - το υψηλότερο επίπεδο της Σπείρας Albion - η Gwen, σαν τον μοναδικό και πιο αλαζονικό παιδί του Οίκου Lancaster, έχει ζήσει μια καλή και ευκατάστατη ζωή, μεγαλώνοντας εν μέσω των κοινωνικά και πολιτικά ανωτέρων οίκων, περιμένοντας για την μέρα που θα φέρει το μεγαλύτερο όνειρό της στην πραγματοποίηση: να δραπετεύσει από τον έλεγχο της μητέρας της και να ενταχθεί στην Φρουρά του Σπειράρχη• ενώ, η Bridget, το τελευταίο παιδί του κάποτε ένδοξου Οίκου Tagwynn, έχοντας περάσει ολόκληρη τη παιδική ηλικία της δουλεύοντας στην επιχείρηση δεξαμενών κρεάτων του πατέρα της, περνώντας τον χρόνο της με την γάτα και μοναδικό φίλο της, τον Rowl, το μόνο που θέλει είναι να μείνουν μαζί για πάντα παρά να ενταχθεί στην Φρουρά. Όμως, καθώς θα ξεκινήσουν τις πρώτες ασκήσεις τους, όταν η Bridget, έχοντας χτίσει με τα χρόνια μια κτηνώδης εμφάνιση με τους μεγάλους μυείς της, και η αυτάρεσκη γάτα της γίνουν το επίκεντρο των πειραγμάτων ενός άλλου νεοσύλλεκτου και των φίλων του, και η Gwen, με τους ξεροκέφαλους τρόπους της, χώσει την μύτη της εκεί όπου δεν θα έπρεπε, κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μονομαχία που, νικώντας ή χάνοντας, θα μπορούσε να κοστίσει στον Οίκο Tagwynn το περισσότερο• μια μονομαχία που, όταν η επιδρομή στη Σπείρα Albion προκαλέσει ένα πανδαιμόνιο, θα τους φέρει ενώπιον απίστευτων καταστάσεων, βάζοντάς τους μέσα σε μια μεγάλη περιπέτεια όπως δεν θα είχαν φανταστεί ποτέ τους. Εν τω μεταξύ, η Folly, χαμένη στην φαινομενική τρέλα της, και ο δάσκαλός της και άρχοντας αιθερεαλιστής Ferus, πιάνοντας μετά από καιρό μια αίσθηση του Εχθρού, θα ξεκινήσουν σε μια αποστολή για να ανακαλύψουν τα σχέδια του πριν να είναι πολύ αργά• συγχρόνως, ο Ταγματάρχης Espira, ένας διοικητής της Αρμάδας των Auroran, έχοντας διεισδύσει στο Habble Landing, αυτός και οι άνδρες του θα αρχίσουν να θέτουν τις σκευωρίες τους για την μακρά αναμενόμενη εκδίκησή τους ενάντια των ανθρώπων της Σπείρας Albion, όπως τόσο πολύ έχουν θελήσει. Ωστόσο, καθώς η αντιμαχία μεταξύ των Σπειρών Albion και Aurora θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, φέρνοντας ένα μεγάλο πόλεμο όπως δεν έχει γίνει ξανά εδώ και αιώνες, όταν μια κακόβουλη παρουσία, έχοντας στον έλεγχό της μοχθηρά πλάσματα, αποκαλύψει τις προθέσεις, ο Grimm και το πλήρωμα του Predator, η Gwen, ο Benedict και η Bridget, και η Folly και ο Ferus, θα πρέπει να βρουν ένα τρόπο για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, και να ξεπεράσουν τις προσωπικές διαφορές τους, γιατί αν δεν το κάνουν, μπορεί κάλλιστα να φέρει την καταστροφή σε όλα όσα ήξεραν μέχρι σήμερα. Ακολουθώντας στο στυλ που είχε και στην σειρά Codex Alera, συνδυάζοντας αντίθετα στοιχεία με ένα αρκετά διαφορετικό τρόπο που δεν βλέπουμε συχνά στα πιο παραδοσιακά είδη της φαντασίας, ο Jim Butcher μας ταξιδεύει στο The Aeronaut’s Windlass σ’ ένα κόσμο όπου, με την ανθρωπότητα να έχει εγκαταλείψει την σκεπασμένη με ομίχλη επιφάνεια και την διαβρωτική σε σίδηρο ατμόσφαιρά της, αφήνοντάς την στην κυριαρχία μοχθηρών πλασμάτων, και εγκλείοντας τους εαυτούς για πολύ καιρό τους μέσα στα τοίχοι των Σπειρών: πανύψηλους οικότοπους που αριθμούν εκατοντάδων habbles (ορόφους/επίπεδα που μοιάζουν με μικρές πόλεις-πολιτείες) και χιλιάδων λαών που είναι όλα κάτω από την κυβέρνηση των Σπειράρχων τους, την έχει ωθήσει στην πάλη της για να ανακτήσει την εξουσία της να φτιάξει στόλους αερόπλοιων - οδηγούμενα από πανούργους Καπετάνιους και τολμηρά πληρώματα - χρησιμοποιώντας τεχνολογίες και μαγικούς κρυστάλλους που πιάνουν τον αιθέρα, και που τους επιτρέπει να ταξιδεύουν από μέρος σε μέρος στον ανοιχτό ουρανό, φτάνοντας σε τρελά ύψη, και να ανοίξουν σχέσεις και ένα εμπόριο αγαθών με άλλες Σπείρες που, κάποιες φορές, μπορεί να προκαλέσει και πολλές αντιπαλότητες. Ένας κόσμος που μας βυθίζει μέσα σε διαφορετικές κοινωνίες στους κανόνες και στα πιστεύω τους, στις ελπίδες και στις επιθυμίες τους, και στις πάλεις και στις μάχες τους, δημιουργώντας πάνω στο χαμένο παρελθόν του μια νέα ιστορία που αποκαλύπτει ένα τεράστιο βάθος, και αφήνοντάς μας να περιμένουμε να ανακαλύψουμε τα υπόλοιπα θαύματά του στα επόμενα βιβλία. Και, παράλληλα με αυτόν τον τεράστιο κόσμο, ο Butcher χτίζει μέσα από την υψηλή φαντασία του μια επικής κλίμακας ιστορία, ταξιδεύοντάς μας μέσα σε μια γρήγορη στο ρυθμό περιπέτεια τεχνολογιών και μαγείας, αεροναυτών και αιθερεαλιστών, και απερίγραπτων πλασμάτων και κακόβουλων παρουσιών, φτιάχνοντας μερικούς από τους πιο αξιαγάπητους και ακαταμάχητους πρωταγωνιστές - τόσο δίποδοι όσο και τετράποδοι - πιάνοντας το πνεύμα της προσωπικότητάς τους με μια έμπειρη, δυνατή και πολύ απολαυστική γραφή που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη στιγμή, αλλά και που επίσης αποδεικνύει τις μεγάλες συγγραφικές δυνατότητές του, κάνοντας τα βιβλία του μια πραγματική και υπέροχη ευχαρίστηση στο να τα διαβάζεις ξανά και ξανά. Όλα για όλα, το The Aeronaut’s Windlass είναι μια δυνατή, πρώτη εισαγωγή στην σειρά Cinder Spires, με τον Jim Butcher να δημιουργεί έναν απίστευτα τεράστιο νέο κόσμο πανύψηλων Σπειρών και άπιαστων αερόπλοιων, βυθίζοντάς μας μέσα στις κοινωνίες τους και τις δυσκολίες τους, αλλά και ταξιδεύοντάς μας μέσα σε μια επική ιστορία ατμοπάνκ και φαντασίας, συνδυάζοντας μαζί τεχνολογίες και μαγικούς κρυστάλλους, και φτιάχνοντας μια υπέροχη περιπέτεια υψηλής φαντασίας και έμπειρης γραφής που σε αφήνει να περιμένεις με αγωνία για το τι άλλα θαύματα μπορούν να αποκαλυφθούν στις συνέχειες.
  17. 2 points
    Την είχα δει κι εγώ πριν κάτι μέρες. Καλούτσικη είναι. Κρατάει τη φόρμα και το χαρακτήρα του βιβλίου, αλλά διαφοροποιείται στους γρίφους και τις αποστολές, έτσι ώστε να ταιριάζουν στην οθόνη. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να υπάρχει το πλήθος των αναφορών και των πληροφοριών που υπάρχουν στο βιβλίο, αλλά στα πλαίσια της ταινία ήταν αρκετά καλά. Και ναι, οι αναφορές είναι σχετικά πιο πρόσφατες, επειδή προορίζεται για νεότερο κοινό. Να τη δείτε για να περάσετε καλά, χωρίς να περιμένετε κανένα αριστούργημα.
  18. 2 points
    Καλησπέρα, τι να πω τώρα για αυτό το βιβλίο και που να το κατατάξω ; Φανταστική λογοτεχνία δεν νομίζω, ρομαντική περιπέτεια μυστηρίου και προδοσίας σαν καλύτερα να μου ακούγετε. Αρχίζεις το βιβλίο έχοντας διαβάσει την υπόθεση και τις κριτικές περιμένοντας να δεις έναν μαγικό κόσμο, να βρεις μάγους, μάγισσες και βέβαια έναν τουλάχιστον δράκο, αλλά δεν βρίσκεις ... Για μάγους κάτι γίνεται αν και δεν είναι οι μάγοι με την έννοια που γνωρίζουμε αλλά περισσότερο άνθρωποι που έχουν κάποιο συγκεκριμένο μαγικό χάρισμα (άλλοι δαμάζουν τον αέρα, άλλοι την γη, άλλοι τον χρόνο ...) κάτι σαν συνδυασμός της σειράς The Gifted με τον Χάρι Πότερ, αλλά για δράκους ούτε φολίδα. Το βιβλίο είναι μια πολύ δυνατή ρομαντική ιστορία με μια τάση όμως να βασανίζει τους ήρωες της χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολλά πράγματα που γίνονται και έχουν ως αποτέλεσμα τα δάκρυα και την δυστυχία δεν βρήκα για ποιο πραγματικά λόγο έγιναν. Δυστυχώς το βιβλίο είναι φανταστικά γραμμένο, τα πάντα με τέτοια λεπτομέρεια περιγράφονται που τα έχεις μπροστά στα μάτια σου και ο τρόπος που ξεδιπλώνεται η ιστορία υποδειγματικός και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ενώ έπιασα τον εαυτό μου να εκνευρίζετε με την εξέλιξη να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα μάτια μου και λέω δυστυχώς γιατί αν δεν είχε αυτά τα μεγάλα πισωγυρίσματα, όλη αυτή την αγωνία αν θα το ''κάνει'' τελικά η Λίνα (επιτέλους ησυχάσαμε με αυτό) και είχε περισσότερη παραδοσιακή μαγεία και περισσότερες μάχες θα μιλούσαμε για ένα αριστούργημα που δεν θα έπρεπε να λείπει από καμία βιβλιοθήκη. Τελικά δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα και πολλά θα τα ήθελα διαφορετικά. Ελπίζω το δεύτερο (δεν θα έπρεπε να είχε βγει;) να έχει περισσότερη δράση και να δούμε επιτέλους και τις δυνάμεις της Λίνας ,α και όχι πισωγυρίσματα. Αν ψάχνεται μια δυνατή ρομαντική περιπέτεια με πολύ πόνο και λίγες μαγικές προεκτάσεις μην αφήσετε το βιβλίο να σας ξεφύγει, αν όμως θέλετε παραδοσιακούς μάγους , μαγικά πλάσματα και δράκους ξεχάστε το.
  19. 2 points
    Προφανώς ναι. Αν και δεν την είδα οπότε δεν ξέρω πόσα έχουν αλλάξει. Πάντως η ιδέα και το βασικό στόρι είναι ίδια. Βέβαια βλέπω στα τρέιλερ αντί για 80ιλα έχει μέσα αναφορές πιο πρόσφατης ποπ κουλτούρας.
  20. 2 points
    Οι Δώδεκα Αιώνιοι Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Περάσματος του Τζάστιν Κρόνιν ξεκινάει από το σημείο σχεδόν που μας άφησε το προηγούμενο βιβλίο αλλά σύντομα μας γυρίζει ξανά στην αρχή για να δούμε πως διαλύεται ο πολιτισμένος κόσμος κάτι που δεν είδαμε ιδιαίτερα ακολουθώντας τον Γουόλγκαστ και την Έιμι στο πρώτο μέρος. Επανερχόμενοι στο παρόν των ηρώων μας ανακαλύπτουμε ότι δεν γνωρίζουν ακόμα όλα τα δεδομένα και τι έχουν να αντιμετωπίσουν πραγματικά. Όπως και το Πέρασμα, έτσι και οι Δώδεκα Αιώνιοι είναι ένα δυνατό βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον και την αγωνία ενώ θέτει πολλά ερωτήματα για τον άνθρωπο και τι είναι αυτό που τον κινεί αλλά και τι τον ξεχωρίζει από τα ζώα. Ταυτόχρονα δεν παύει να είναι και ένας ύμνος στην ανθρωπιά και στην ανθρώπινη θέληση. Τέλος απαντά και σε κάποια από τα βασικά ερωτήματα που υπήρχαν από την αρχή. Προτείνεται ανεπιφύλακτα. Ι.
  21. 2 points

    until

    @Επισκέπτης θα ανεβάσει τους κανονισμούς η elgalla - λογικά μες τη μέρα.
  22. 2 points

    until

    Καλά, το ψιλο-χαμηλο-πετύχαμε....
  23. 2 points

    until

    Εξορία σε άλλη διάσταση; Εγκλεισμός στο κατώι; Κωσταλέξη; Καλά. Δεν ξέρω. Η κόλαση των δικαίων, των σοφών, των καλλιτεχνών;
  24. 2 points

    until

    Εξοστρακισμός...εξόριστος...παριας; 🤔
  25. 2 points
    Το "Ένα ήσυχο μέρος" όπως αναφέρω και στο πιο πάνω ποστ, το περίμενα ανυπόμονα. Το τρέιλερ είχε καταφέρει να κεντρίσει απόλυτα το ενδιαφέρον μου. Απέφυγα να ακούσω περαιτέρω λεπτομέρειες, αλλά λίγες μέρες πριν την δω, έμαθα ότι από την ταινία απουσιάζουν σχεδόν τελείως οι διάλογοι, κάνωντας την, στην ουσία μια βουβή ταινία, από διαλόγους,όχι από ήχο γιατί αυτός είναι εκωφαντικός. Μάλλον η χρήση του είναι εκωφαντική, όπως και η απουσία του σε σημεία. Αυτή ακριβώς η χρήση ή μη, του ήχου, όπως και της μουσικής, καταφέρνει μαζί με ένα έξυπνο, σφιχτό σενάριο και την καταπληκτική ερμηνεία των ηθοποιών που μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού, να φτιάξουν μια ταινία με τόση ένταση και αγωνία, που σε σημεία γίνεται ανυπόφορη. Πόσο συχνά έχετε δει ταινία στον κινηματογράφο και το κοινό πολλές φορές να είναι απόλυτα.. ήσυχο;.(για να παίξω λίγο με τον τίτλο της ταινίας) Υπήρξαν στιγμές που πραγματικά μέσα στην αίθουσα δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα. Ούτε μουρμουρητά, ούτε ψίθυροι, ούτε καν θόρυβοι μασουλήματος των διάφορων σνακ. Λες και οι θεατές είχαν μπει και αυτοί στον κόσμο της ταινίας όπου κάθε θόρυβος, μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμος. Δεν θα πω κάτι παραπάνω, υπέροχη ταινία για εμένα, που σίγουρα θα πρότεινα στους φίλους του τρόμου, να την δουν στην σκοτεινή αίθουσα...
  26. 2 points

    until

    Κάτι σε προσκύνημα ή ναό μού βγάζει για κάποιο λόγο...
  27. 2 points
    Καλησπέρα. Τον τελευταίο καιρό προβληματίζομαι σχετικά με το ποιο συγγραφικού είδους είναι το πλέον κατάλληλο για την έκφραση μηνυμάτων. Από την μία. ανέκαθεν θεωρούσα ότι το είδος της φαντασίας καθιστά τα γραφόμενα πιο ενδιαφέροντα καθώς κάποιος ίσως θεωρήσει πως δεν υπάρχει λόγος για μία κοινότυπη, μη εξωπραγματική ιστορία να γραφεί. Από την άλλη,η λογοτεχνία του μη φανταστικού ίσως καθιστά τις προβληματικές καταστάσεις που θίγονται πιο ρεαλιστικές και αληθοφανείς με αποτέλεσμα να κινητοποιεί τον αναγνώστη και να τον προβληματίζει περισσότερο αφού νοιώθει ότι τα προβλήματα αυτά δεν είναι κάτι ξένο, απόμακρο και αδιάφορο γι' αυτόν. Τι πιστεύεται;
  28. 2 points

    until

    Abandon hope all ye who enter here
  29. 2 points

    until

    Πάμε και στο δεύτερο στοιχείο. Για να βλέπω να παίρνουμε μπρος!
  30. 2 points

    until

    Άσχετο σίγουρα, αλλά η συγκεκριμένη εικόνα μου θύμησε μια αγαπημένη μου ταινία τρόμου, την "Κάθοδο"...
  31. 2 points

    until

    'Ντάξει το συνηθίσαμε. Άντε, γκρίνιες. Λοιπόν θα το πάω στο μεταφορικό. Υποσυνείδητο. Ε; Ασυνείδητο. Ε; ...ένας ανώμαλος που την έχει στημένη στην υπόγεια διάβαση; Ε;
  32. 2 points

    until

    Επαναφορτιζόμενο εισιτήριο Μετρό; (είναι εφιάλτης από μόνο του)
  33. 1 point
    Ξεκίνησα το Gödel, Escher, Bach, του Douglas R. Hofstadter.
  34. 1 point

    until

    Είμαστε 3 κι ο κούκος ή ιδέα μου είναι; (Τουλάχιστον, ας γράψει κι ο κούκος)
  35. 1 point
    Στιούαρτ ΜακΜπράιντ - Ψυχρός γρανίτης (Cold Granite, 2005) Το "Ψυχρός γρανίτης" ήταν ένα βιβλίο που συνεχώς έβλεπα μπροστά μου στο Goodreads και σε άλλες βιβλιοφιλικές ιστοσελίδες, όταν έψαχνα λίστες με τα καλύτερα και πιο δυνατά αστυνομικά/ψυχολογικά θρίλερ. Και όποτε το έβλεπα, πραγματικά αναρωτιόμουν πότε θα μεταφραζόταν επιτέλους και στα ελληνικά. Τόσα θρίλερ μας έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια, αυτό σε πηγάδι κατούρησε; Να, όμως, που οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα μας έκαναν τη χάρη, έστω και τόσα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του (η σειρά στην οποία ανήκει έχει φτάσει αισίως στα έντεκα βιβλία και συνεχίζει!). Πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον και εθιστικό αστυνομικό θρίλερ, με μυστήριο, δράση, ένταση και αγωνία, με την πλοκή να κρύβει γενικά κάποιες εκπλήξεις αλλά και υπερβολές. Τοπίο δράσης είναι το βροχερό και κρύο Αμπερντίν, όπου ένας δολοφόνος μικρών παιδιών έχει βγει παγανιά και έχει αναστατώσει ολόκληρη την πόλη. Ο αρχιφύλακας Λόγκαν ΜακΡέι επιστρέφει από αναρρωτική άδεια και θα προσπαθήσει μαζί με τους συναδέλφους του να βάλει ένα τέλος στα ειδεχθή εγκλήματα του κατά συρροή δολοφόνου. Όμως πολλά πράγματα θα αποδειχθούν εξαιρετικά μπερδεμένα και επικίνδυνα... Νομίζω ότι την όλη διαφορά στο βιβλίο την κάνει η γραφή του Στιούαρτ ΜακΜπράιντ, που είναι κυριολεκτικά βουτηγμένη στο κυνικό χιούμορ. Η γραφή είναι πραγματικά πολύ καλή και εθιστική, με γλαφυρές περιγραφές των τοπίων και των διαφόρων καταστάσεων, καθώς και με μπόλικο απολαυστικό Σκωτσέζικο χιούμορ. Επίσης, οι χαρακτήρες έχουν το ενδιαφέρον τους, με τον πρωταγωνιστή να είναι ένας πραγματικά ωραίος τύπος, κάργα συμπαθητικός. Γενικά είναι ένα πολύ καλό θρίλερ (με τις όποιες ευκολίες και υπερβολές που συνήθως έχουν τα θρίλερ), που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος. 8.5/10
  36. 1 point
    Από Πολιτεία, Public και παλαιοβιβλιοπωλείο: 01. Ίμρε Κέρτες - Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο (Καστανιώτης). 1,78€ 02. Πρίμο Λέβι - Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (Άγρα). 11,52€ 03. Πρίμο Λέβι - Η ανακωχή (Μέδουσα). 7,42€ 04. Βίκτορ Σεγκαλέν - Ρενέ Λέυς (Εξάντας). 5,34€ 05. Αλεξάντερ Πούσκιν - Η ντάμα πίκα (Πατάκης). 4,34€ 06. Αλεξάντερ Πούσκιν - Τα διηγήματα της φωτιάς (Κοροντζής). 3,39€ 07. Άρτουρ Σνίτσλερ - Η δεσποινίς Έλζε (Ροές). 4,45€ 08. Μιχαήλ Λερμόντοφ - Ένας ήρωας του καιρού μας (Ζαχαρόπουλος). 5,30€ 09. Χέρμαν Μπροχ - Οι υπνοβάτες Ι: 1888, Πάσενοβ ή ο ρομαντισμός (Μέδουσα). 10,65€ 10. Χέρμαν Μπροχ - Οι υπνοβάτες ΙΙ: 1903 Ες ή η αναρχία (Μέδουσα). 7,60€ 11. Χέρμαν Μπροχ - Οι υπνοβάτες ΙΙΙ: 1918 Χούγκενχαου ή ο ρεαλισμός (Μέδουσα). 9,38€ 12. Ταγιέμπ Σαλίχ - Η εποχή της μετανάστευσης στο βορρά (Ροές). 4€ 13. Μάνα Τζόουνς - Αυτοβιογραφία (Οδυσσέας). 10€
  37. 1 point
    Το έχω ρωτήσει και εγώ στο παρελθόν αρκετές φορές, μου έχουν απαντήσει ότι αυτή είναι η επιθυμία τους. Βέβαια έχουν καθυστερήσει πολύ με το δωδέκατο.
  38. 1 point
    1) Ωρόρα: Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο (σελ 240) 2) Αβραάμ Κάουα: Νεκρό Δέρμα (σελ 253) 3) Jose Carlos Somoza: Το Σπήλαιο των Ιδεών (σελ 359) 4) Cormac McCarthy: Ο Δρόμος (σελ 253) 5) Paul Newman: Η Ιστορία του Τρόμου (σελ 294) 6) Ωρόρα: Ιστορίες από το Εφιαλτικό Μέλλον 2 (σελ 240) 7) Raymond Feist: Η Σκιά της Σκοτεινής Βασίλισσας (σελ 454) 8) Raymond Feist: Η Άνοδος ενός Μεγιστάνα (σελ 406) 9) Raymond Feist: Η Οργή ενός Δαιμονικού Βασιλιά (σελ 540) 10) Raymond Feist: Κομμάτια από ένα Σπασμένο Στέμμα (σελ 476) 11) Αβραάμ Κάουα: Τι Τραγουδούσαν οι Σειρήνες (σελ 328) 12) Ωρόρα: Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας (σελ 240) 13) J. R. R. Tolkien: Χόμπιτ (σελ 378) 14) Laura Hillenbrand: Αλύγιστος (σελ 565) 15) Albert Sanchez Pinol: Η Πανδώρα στο Κονγκό (σελ 426) 16) Anthony Burgess: Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (σελ 245) 17) Ωρόρα: Ιστορίες του Μεγάλου Ονειρευτή (σελ 240)
  39. 1 point

    until

    ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΓΑΜΗΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ (Δεν ξέρω τι θα γράψω, αλλά σαν θέμα γάμησε)
  40. 1 point

    until

    Σήμερα τα μεσάνυχτα θα το ανακηνώσετε ε; ΕΕΕΕ; Η ζωή μου είναι χάλια - δώστε μου κάτι να έχω να σκέφτομαι edit: Να πάω για ύπνο ε; πάω για ύπνο.
  41. 1 point

    until

    ...και τελικά;
  42. 1 point

    until

    Ανάβασις; Δώσε μας το τελευταίο κλου!
  43. 1 point

    until

    Ένα κλειστό μέρος με σκάλες παραπέμπει σε υπόγειο. Εδώ όμως οι σκάλες ανηφορίζουν...
  44. 1 point

    until

    Τα σπάει η Κάθοδος! Μήπως όμως είναι άνοδος; Αναγέννηση; Διέξοδος;
  45. 1 point
    21. Πορφυρή χήρα - Graham Masterton (419) Διαφορετικό βιβλίο από τα συνηθισμένα του, αλλά και πάλι κάνει καλά τη δουλειά. Με κράτησε μέχρι το τέλος.
  46. 1 point
    Και εμένα μου αρέσει πολύ ο Φίλιπ Ντικ (μέχρι στιγμής έχω διαβάσει 22 βιβλία του), αλλά το πάω λάου λάου, για να μην μου τελειώσει. Βέβαια, τώρα τελευταία τον έχω παραμελήσει υπερβολικά πολύ, σίγουρα πρέπει να κάνω κάτι γι'αυτό. Πιστεύω ότι θα εμφανιστούν συμπτώματα στο μέλλον, σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβεις! Φίλιπ Ντικ είναι αυτός, δεν είναι παίξε-γέλασε!
  47. 1 point

    until

    Υπόγα βλέπω...underground μυρίζομαι....από υπόκοσμο μέχρι παλιό σταθμό τρένου....
  48. 1 point
    Αυτό ακριβώς, δεν τις έχω δει! Τώρα θα το κάνω, που τις έβαλε η τηλεόραση και τις έγραψα. Διαβάζω και μετά βλέπω. Όσο περνάει από το χέρι μου, πάντα πρώτα βιβλίο και μετά ταινία, ποτέ το αντίθετο. Δύο φορές το έκανα χωρίς να ξέρω ότι υπάρχουν και τέτοια (Σκοτεινό Ποτάμι, Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους) και ξενέρωσα.
  49. 1 point
    Δύο τρία πραγματάκια, εντάξει, εφτά πραγματάκια. Τα πιστεύουμε, συμφωνούν με την εικόνα που έχουμε εμείς για τους εαυτούς μας ή –ίσως- με την εικόνα που έχουν άλλοι για μας, και που μας έμαθαν ότι πρέπει και εμείς να προβάλουμε. Πώς φανταζόμαστε έναν συγγραφέα; Τι μας έρχεται στο νου, όταν ακούμε τη λέξη; Είναι ακατάστατος, είναι μοναχικός; Είναι ερημίτης ή κολασμένος; Τι κάνει ένας συγγραφέας, ή τι δεν κάνει; . Ένας συγγραφέας γράφει για τον εαυτό του. Μονάχα. Οι υπόλοιποι δεν τον αφορούν. Αλήθεια; Αλήθεια μα και ψέμα. Τη στιγμή της συγγραφής, της δημιουργίας, ο συγγραφέας δεν μπορεί, δεν έχει περιθώριο να σκεφτεί κάτι πέρα από τον εαυτό του –και ούτε καν. Σκέφτεται μονάχα αυτό το οποίο δημιουργεί. Είναι βουτηγμένος και χαμένος σε αυτό. Εκείνη τη στιγμή δεν τον αφορά ο κόσμος, ο εκδότης, αν και όποτε βρεθεί, ο αναγνώστης, αν και όποτε υπάρξει. Και μεταξύ μας, ο συγγραφέας δεν θα τολμούσε να κάνει το άλμα πίστης από την ιδέα στην καθαυτό δημιουργία, αν ξόδευε την ενέργειά του σε τέτοιες αρνητικές και ψυχοφθόρες σκέψεις, μήπως, ή μήπως δεν, και αν, και θα, και όταν. Αλλά ο συγγραφέας γράφει για τους άλλους. Γράφει για τους αναγνώστες του και όταν αποστασιοποιείται κάπως από το γράψιμό του αυτό το θυμάται. Ή πρέπει να το θυμάται. Πρέπει να θυμάται ότι απευθύνεται σε ανθρώπους. Ότι ο στόχος του είναι να πει μία ιστορία που να γίνει κατανοητή. Και μάλιστα ευχάριστη. Λέγοντας ευχάριστη δεν εννοούμε να ευχαριστεί κάθε γούστο, εννοούμε να διαβάζεται ευχάριστα, με άνεση. Να διαβάζεται με ενδιαφέρον. Ο συγγραφέας οφείλει να έχει υπόψη του ότι εκεί έξω υπάρχει ένας ζωντανός, υπαρκτός κόσμος. Ο συγγραφέας δεν είναι ένας τρελός που μιλάει στον τοίχο. Δεν είναι ένας ντροπαλός καταθλιπτικός που κρατά ημερολόγιο για να το ξαναδιαβάζει αυτός τις δύσκολες νύχτες, ή να το δείχνει σε κάνα δυο φίλους. Ο συγγραφέας είναι ένας τρελός που απευθύνεται σε πολύ κόσμο, αλλά είναι υπερβολικά ντροπαλός ή ατάλαντος για να το πράξει αυτό κάνοντας τον ηθοποιό, ή βάζοντας τις φωνές από ένα μπαλκόνι. Ο συγγραφέας θέλει να πει την ιστορία του και να την εισπράξουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, στο χρόνο που τους βολεύει και από την άνεση του σπιτιού τους. 2. Ένας συγγραφέας δεν έχει ωράρια. Επίσης και αλήθεια και ψέμα. Ο συγγραφέας δεν έχει αφεντικό και δεν χτυπάει κάρτα σε κανένα, παρά μόνο στον εαυτό του. Επειδή όμως η συγγραφή είναι γυμναστική, είναι σαν το πιάνο που όσο το αφήνεις σε αφήνει, δεν πρέπει ο συγγραφέας να αμελεί την εξάσκησή του στην τέχνη του. Ο συγγραφέας πρέπει να φροντίζει να γράφει κάποιες ώρες την ημέρα. Ένα δίωρο. Ένα τρίωρο. Και να τηρεί το ωράριο αυτό, δίνοντας λόγο στον εαυτό του. 3. Ένας συγγραφέας γράφει το βράδυ. Ναι, αν δουλεύει το πρωί. Αν δεν εργάζεται, καλύτερα να καθίσει και να γράψει το πρωί. Είναι οι παραγωγικότερες ώρες. Ειλικρινά. Εκείνες οι ώρες, με τον καφέ στο πλευρό και το μυαλό ακόμη φρέσκο και ξεκούραστο. Εκείνες τις ώρες μπορεί να θυμάται ακόμη και τα όνειρα που είδε. Και αν είναι ενδιαφέροντα όνειρα, μπορεί να βρουν τη θέση τους στην ιστορία τους. Οι βραδινές ώρες έχουν περισσότερη ησυχία, αλλά οι πρωινές ώρες προσφέρονται για διαυγέστερες σκέψεις. Και πράξεις. Και ιδέες. Και για ταχύτερο γράψιμο επίσης (προσωπική εμπειρία). 4. Ένας συγγραφέας γράφει και ξαναγράφει το βιβλίο του. Ναι. Αλλά με μέτρο. Με τον όρο να μην γίνει εμμονή ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Με τον όρο να μπορέσουμε κάποια στιγμή να κλείσουμε τον κύκλο του βιβλίου αυτού, για να πάμε στο επόμενο. Αν θέλουμε να γίνουμε επαγγελματίες ή σωστότερα, αν θέλουμε να γράψουμε περισσότερα από δύο τρία βιβλία, πρέπει να μάθουμε να ξεκολλάμε από την ιστορία μας μετά από τις διορθώσεις και να εστιάζουμε στην επόμενη δουλειά. Και μετά στην επόμενη. Και μετά στην επόμενη. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε στοχεύοντας πάντα σε ένα επόμενο βιβλίο. 5. Ένα συγγραφέας αφήνει το γραπτό του στην άκρη για να αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά από αυτό. Χμ, ναι. Κάποιες φορές το κάνει και αυτό. Επιτρέπεται αν στο μεταξύ έχεις γράψει άλλα πράγματα και έχεις εκμεταλλευτεί το χρόνο σου δημιουργικά. Αλλά δεν σημαίνει ότι το βιβλίο σου θα αποκτήσει γεύση παλαίωσης αν το αφήσεις να «κάτσει». Επιβάλλεται να το ξαναβλέπεις αλλά με μέτρο, όπως ήδη ειπώθηκε. Αν αργήσεις και κάνεις μερικά χρόνια να το ξαναδείς, μετά θα σου φανεί κακό. Δεν θα μπορείς να το διορθώσεις, θα έχεις βγει εντελώς από το κλίμα και την ατμόσφαιρά του οπότε είτε θα πρέπει να το ξαναγράψεις είτε… να το ξαναγράψεις. Κανείς δεν είπε, φυσικά, ότι ένα βιβλίο είναι τέλειο στην πρώτη γραφή του. Αλλά αν σου γίνει εμμονή, μπορεί να μην σου φανεί τέλειο το βιβλίο σου ούτε μετά την πρώτη ούτε μετά την εκατοστή πρώτη γραφή του. Και επειδή, σύμφωνοι, ένας συγγραφέας δεν μπορεί να εντοπίσει όλα του τα σφάλματα μόνος του, ο καλός Θεός έφτιαξε τους beta readers. Αποστασιοποιημένοι από τη μία. Δείγμα των μελλοντικών αναγνωστών μας από την άλλη. 6. Ένας συγγραφέας κλάσης περιφρονεί τη λαϊκή λογοτεχνία. Όχι. Εκτός που ένας συγγραφέας καλά θα κάνει να διαβάζει από όλα, για να έχει μία ιδέα περί του τι εστί βερίκοκο, σκεφτείτε λιγάκι πως στη λαϊκή λογοτεχνία στηρίζονται οι εκδοτικοί οίκοι, που φιλοδοξούμε να δώσουν βήμα και στις δικές μας φωνές. Είτε μας αρέσει είτε όχι όλα μα όλα τα βιβλία έχουν λόγο ύπαρξης. Ίσως όχι για μας, ίσως όχι για τα γούστα μας. το ότι υπάρχουν όμως απαντά σε κάποια ανάγκη του κοινού. Και σε κάποια άλλη δικιά μας ανάγκη, διότι αποτελούν το καύσιμο που θα κινήσει την ατμομηχανή του εκδότη, αυτή που προσδοκάμε να ανεβούμε (κάποτε) κι εμείς. 7. Ένας συγγραφέας ζει απομονωμένος Κάποιοι, κάποτε, μπορεί. Πλέον οι συγγραφείς είναι τόσοι πολλοί, και τα βιβλία ακόμη περισσότερα. Όσο περισσότερες εμπειρίες αποκτάμε τόσο καλύτερα θα γράψουμε. Μην περιφρονείτε καμία εμπειρία. Όλα έχουν την αξία τους και όλα μπορεί να βρουν τη θέση τους σε κάποια ιστορία. Ο συγγραφέας μάλιστα καλά θα κάνει να βγαίνει όσο το δυνατόν μπορεί από τη σπηλιά του. Να κάνει ταξίδια, αν μπορεί. Να μιλάει με όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Να μαζεύει πλούσια συγκομιδή εμπειριών και χαρακτήρων και ιδιαιτεροτήτων στο κελάρι του, προς μελλοντική χρήση.
  50. 1 point
    Και να προσθεσω, βεβαια, πως για κανεναν δεν ειναι ευχαριστο να του λενε, λιγο-πολυ: "ωχου, θα γραψεις κι εσυ, νταξει, εχουμε χασει απο χερι". Δεν ειναι κολακευτικο, δεν ειναι ενθαρρυντικο και δεν ειναι και τοσο αστειο, πραγματικα. Θα επρεπε να θελουμε πολλες καλες ιστοριες σε εναν διαγωνισμο. Μια πεμπτη θεση αναμεσα σε δεκα πολυ δυνατες ιστοριες ειναι καλυτερη απο μια πρωτη αναμεσα σε μετριες. Ιερα τερατα δεν υπαρχουν και οπως η ιδια ιστορια του φορουμ εχει δειξει, σημερα ερχεσαι πρωτος, αυριο τεταρτος, σιγα, συμβαινουν αυτα. Το ζητημα, στο τελος της μερας, ειναι να δινουμε την ψυχη μας σε αυτο που κανουμε και να το κανουμε με τον καλυτερο τροπο που μπορουμε. Και με επιμονη και δουλεια ερχονται και οι τριτες και οι δευτερες και οι πρωτες θεσεις.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.