Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 01/14/2018 in all areas

  1. 9 points
    Ένα ακόμη ποίημά μου στο Φρέαρ, εντελώς καινούριο (που σημαίνει δεν το έχετε διαβάσει εδώ), με τίτλο "Ιός".
  2. 6 points

    until

    Χμ, θα το παλέψω αν κι έχω τα θεματάκια μου: . Δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι απόλυτα εντός θέματος, 2. Πρέπει να γράψω ΚΑΙ κριτικές (μου λείπουν), 3. Δεν έχει ούτε μία έκρηξη! Edit: Διαγράψτε το 3. Βρήκα άλλο τέλος: «Και τότε, το διάστημα δονήθηκε από έναν τρομερό ήχο. Το διαστημόπλοιο διαλύθηκε και το κενό γέμισε φλεγόμενα συντρίμμια». Ναι, φωτιές και ήχοι στο κενό. Τι ; Δεν σας αρέσει;
  3. 5 points
    Τόσες φορές που το έχω πει, θα γνωρίζετε ήδη ότι τα Αγγλικά μου δεν είναι σε καλό επίπεδο Τα τελευταία δύο- τρία χρόνια που έκανα απόπειρες να διαβάσω στο πρωτότυπο, διαπίστωσα ότι είναι σε καλύτερο απ' όσο νόμιζα. Υπάρχουν όμως συγγραφείς που καταλαβαίνω ότι είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Τους οποίους όμως θέλω να γνωρίσω! Από καιρό στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα να ανοίξω topic με την προοπτική να ρωτήσουμε εκδοτικούς αν σκοπεύουν να προχωρήσουν στη μετάφραση αυτών που θέλουμε. Είναι σίγουρο ότι κάποιοι, έστω λίγοι, μας παρακολουθούν και προβαίνουν στις ανάλογες ενέργειες. Τι θα λέγατε λοιπόν να στείλουμε mail και να τους ρωτήσουμε; Εγώ ούτως ή άλλως θα το κάνω, ρωτάω αν θέλει κανείς και για δικά του. Και άλλο είναι να πω ότι ρωτάω μόνο εγώ, και άλλο το φόρουμ γενικά. Εννοείται ότι οι εκδόσεις και οι τίτλοι μπορεί να διαφέρουν, προσωπικά σκέφτομαι τα παρακάτω: - Anubis: Ισαάκ Ασίμωφ και Γαλαξιακή Αυτοκρατορία (αυτά που έχουν απομείνει). Και Άρθουρ Κλαρκ και Ράμα. Μιας και πιστεύω ότι από Κάκτο δεν έχουν ''μεταφραστεί''. - Jemma Press: Περαιτέρω Τζακ Κέτσαμ και Έντουαρντ Λι αλλά και σπλάτερ γενικά. Ρίτσαρντ Λέιμον, Τ. Φ. Γκονζάλες, Μπράιαν Κιν κλπ. Και Μυθολογία Κθούλου επίσης. - Φανταστικός Κόσμος: Ταντ Ουίλλιαμς και Μνήμη, Θλίψη και Αγκάθι. Και Μπράντον Σάντερσον και The Stormlight Archive. - Μεταίχμιο: Στίβεν Έρικσον και Malazan Book of the Fallen. - Συμπαντικές Διαδρομές: Περαιτέρω Ρέι Μπράντμπερι. - Άγνωστη Καντάθ: Ρότζερ Ζελάζνι και Άμπερ και Καρλ Έντουαρντ Βάγκνερ. - Selini: Γκλεν Κουκ και The Black Company. - Αίολος: Τζιν Γουλφ και Solar Cycle. Και περαιτέρω Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ. - Κέδρος: Νιλ Στίβενσον και Κύκλος Μπαρόκ. Πολλά ζητάω, το ξέρω Αλλά δεν μπορώ να βλέπω να μεταφράζονται κάτι απίθανοι Σαλβατόρε και Σία (γνωρίζω ότι είναι εμπορικά και τα αγοράζουν οι νέοι rpgηδες, ας μην ξανανοίξουμε αυτή την συζήτηση) και όχι τα άνωθεν έπη. Αλλά αν δεν κάνουμε τίποτα, δεν θα γίνει και τίποτα, yeah?
  4. 5 points
    Έψαξα λιγο εδω μέσα και δεν το βρήκα. Οπότε ας το ποστάρω και βλέπουμε. Το Writing Excuses είναι ένα podcast που υπάρχει αρκετά χρόνια και έχει μπόλικες σεζόν και υλικό για να ακούσει κάποιος και να μάθει. Μιλάει για διάφορα συγγραφικά θέματα, δομή, πλοκή, χαρακτήρες κλπ κλπ και απαντάει και σε απορίες του κοινού. Οι βασικοί συντελεστές του είναι οι συγγραφείς Dan Wells, Brandon Sanderson, Mary Robinette Kowal και ο web cartoonist Howard Tayler. Κατά καιρούς φιλοξενεί πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της συγγραφής όπως πχ. την Amal El-Mohtar αυτήν τη βδομάδα, η οποία κέρδισε πέρσι Hugo, Nebula και Locus Award για το διήγημα της Seasons of Glass and Iron. Στο τέλος κάθε επεισοδίου υπάρχουνε βιβλιοπροτάσεις που ταιριάζουν με το θέμα του επεισοδίου κάθε φορά καθώς και μια συγγραφική άσκηση για να δοκιμάσουμε στην πράξη ότι συζητήθηκε. Νομίζω πως όσοι τα πάτε καλά με τα Αγγλικά αξίζει και παραξίζει να το ακούσετε. Όσοι τα πάτε λιγότερο καλά υπάρχουνε και transcripts της κάθε εκπομπής που μπορείτε να διαβάσετε ότι ειπώθηκε Αγγλικά χωρίς να πηγαίνετε συνέχεια μπρος πίσω. Γενικά αξίζει πάρα πολύ. Και είναι μόνο 15 λεπτά γιατί όπως λένε και οι ίδιοι: You are in a hurry and we are not that smart.
  5. 5 points
    Στη συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ARS Libri, συμμετέχει ο δικός μας Ballerond (Γιάννης Σιδέρης) και περιλαμβάνονται διηγήματα από τους 4 κύκλους σεμιναρίων δημιουργικής γραφής που παρέδωσε ο Αντώνης Κρύσιλας.
  6. 4 points
    Ο Neal Asher είναι βρετανός συγγραφέας, γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου του 1961 στο Μπιλερίκι του Έσσεξ, και η ζωή του είναι χωρισμένη μεταξύ του Η.Β. και την Κρήτη, όπου και διαμένει στις διακοπές του. Με τους γονείς του να είναι μακρά λάτρεις της ΕΦ, έγινε σύντομα και αυτός λάτρης του φανταστικού από μικρή ηλικία όταν διάβασε τα έργα των J.R.R. Tolkien και Roger Zelazny που τον επηρέασαν αρκετά στις δικές του μελλοντικές, συγγραφικές προσπάθειες της νεαρής ηλικίας του αλλά δεν άρχισε να γράφει σοβαρά μέχρι τα 25 του, καταφέρνοντας να δημοσιεύσει τις πρώτες του δουλείες σε μικρά περιοδικά στα τέλη του ’80. Σήμερα, έχει κυκλοφορήσει πολλά διηγήματα και μυθιστορήματα, με την πλειοψηφία αυτών να παίρνουν μέρος στο σύμπαν του «Polity». Gridlinked Από το πλέον μακρινό 2001 που έφερε το πρώτο του μυθιστόρημα στη δημοσιότητα, και έσπρωξε την συγγραφική του καριέρα σε ένα άλλο επίπεδο, ο Neal Asher - αν και δεν έχει πάρει την ίδια αναγνώριση όσο άλλοι, πιο ξακουστοί ΕΦ συγγραφείς - έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να χτίσει ένα μεγάλο σύμπαν μέσα από τα έργα του - και ακόμη συνεχίζει δυνατά. Και στο Gridlinked, το πρώτο βιβλίο της σειράς με τον Πράκτορα Ian Cormac, ο Asher βάζει τα θεμέλια του σύμπαντος του Polity, πηγαίνοντάς μας βαθιά μέσα σε μια σκληρή, κυβερνοπάνκ ιστορία που δεν διστάζει να δείξει και μια πιο σκοτεινή πλευρά του κόσμου, και σε μια διαπλανητική περιπέτεια που - μέσα από τις ασυνήθιστες αλλά πολύ φρέσκες ιδέες του - μας ταξιδεύει μέσα σε ένα μυστηριώδες, ανεξήγητο γεγονός, αναμιγνύοντας ΤΝ, αδίστακτων ρομπότ, παράξενες τεχνολογικές εφευρέσεις, εξωγήινες φυλές, όπως επίσης και γρήγορη δράση με μπόλικες μάχες και προσωπικές αντιμαχίες, και προσπαθώντας πολύ σκληρά να τιμήσει την κληρονομιά των προκάτοχων του είδους. Στον 25ο solstan αιώνα, η τεχνολογική εξέλιξη έχει επιτρέψει στην ανθρωπότητα να ταξιδέψει μέσω των runcible - μηχανές που ανοίγουν πύλες μέσα από το υποδιάστημα - και να επεκταθεί σε νέους γαλαξίες, δημιουργώντας ένα συγκρότημα κόσμων που διακυβερνάτε από ΤΝ κάτω από το σύστημα και τους νόμους του Polity - και για τον Ian Cormac, Πράκτορα της ECS (Earth Central Security), η δουλειά του είναι η διατήρηση και προστασία αυτών των νόμων από κάθε είδους απειλή· μια δουλειά που, η τωρινή του αποστολή, τον έχει φέρει στον πλανήτη Cheyne III, διεισδύοντας βαθιά μέσα στον τρομοκρατικό πυρήνα των Separatist μέσω της Angelina Pelter, την αδελφή του ηγέτη της οργάνωσης, ως ο ερωμένος της. Όμως, μετά από τρεις δεκαετίες συνδεδεμένος στο πλέγμα των ΤΝ η απάνθρωπη αντίληψή του τον έχει κάνει πιο ψυχρό στις ανθρώπινες σχέσεις, και όταν αρχίσει να γίνετε όλο και πιο προφανής στα μάτια της, βάζοντάς την σε υποψίες για την αληθινή ταυτότητά του, ο Cormac θα αναγκαστεί να πάρει ακραία μέτρα για την διαφύλαξη της αποστολής του - μια ακραία πράξη που, καθώς θα πέσει πάνω στον Arian Pelter, τον αδελφό της, και τον John Stanton, του ενισχυμένου πιστού του ακόλουθού του, θέλοντας τίποτα περισσότερο από το να τον σκοτώσουν, θα τον βάλει σύντομα μέσα σε ένα κυνηγητό σε όλη τη πόλη και σε μια αντιμαχία που μπορεί να γίνει γρήγορα πιο αιματηρή από ποτέ. Ωστόσο, όταν το runcible μακριά στον πλανήτη Samarkand χαλάσει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, προκαλώντας την απόλυτη καταστροφή και το θάνατο σε χιλιάδες ζωές, θα ανατεθεί στον Cormac το καθήκον να πάει εκεί μαζί με μια επίλεκτη ομάδα ειδικών και να αφήσει την προσωπική αντιμαχία του στις αρχές· μια αποστολή που, καθώς οι συγκυρίες του γεγονότος απαιτήσουν για μια διαφορετική προσέγγιση, θα του ζητηθεί να αποσυνδεθεί από το πλέγμα των ΤΝ - κάτι που δεν έχει ξανακάνει ποτέ μέχρι σήμερα - βάζοντας τον σε μια κατάσταση που, σύντομα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο αυτό το ανεξήγητο γεγονός αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Εν τω μεταξύ, ο John Stanton και ο Arian Pelter, έχοντας ξεφύγει μετά βίας από τη συμπλοκή τους πληγωμένοι και εξευτελισμένοι, και με τις αρχές να τους κυνηγάνε, θα πρέπει στραφούν στην μαύρη αγορά για τις αναγκαίες επιδιορθώσεις που τόσο πολύ έχουν ανάγκη πριν αρχίσουν εκ νέου τα σχέδιά τους για την εκδίκησή τους. Μόνο που, καθώς βρεθούν στα παλιά λημέρια τους για να προσλάβουν μερικούς επαγγελματίες μισθοφόρους, αυτό μονοπάτι για εκδίκηση θα αποδειχθεί πιο δύσκολο για τον να ελέγξει ο Stanton, και όταν οι εμμονές του Arian γίνουν ανεξέλεγκτες, θα τον βάλει μέσα σε μια κατάσταση που μπορεί πολύ εύκολα να τον οδηγήσει ακόμη και στον θάνατό του. Ενώ η Καπετάνιος Jarvellis θα πρέπει, και αυτή, να αντιμετωπίσει τις δικές της περιπέτειες όταν, εμπιστευόμενη κάποιον που δεν έπρεπε, βρεθεί μόνη στο διάστημα, βάζοντας σε μια περιπέτεια που θα κάνει την επιβίωσή της ακόμη πιο δύσκολη. Κι όμως, όταν μια εξωγήινη ύπαρξη εμφανιστεί, αναζητώντας να εξολοθρεύσει τον δημιουργό της, και οι δικές τους προσωπικές μάχες μπουν στην μέση, ο Πράκτορας Cormac και οι σύντροφοί του θα βρεθούν εν μέσω ενός μεγάλου πόλεμου που, αν αποτύχουν να σταματήσουν, θα κάνει την καταστροφή πάνω στον πλανήτη Samarkand να φανεί σαν κάτι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που μπορεί να έρθει μετά. Αν και εμφανίστηκε την ίδια χρονική περίοδο, ο Ian Cormac είναι ένας χαρακτήρας που, συναντώντας τον για πρώτη φορά, δεν μπορούμε παρά να αισθανθούμε μια σχετική ομοιότητα μεταξύ αυτού και του Takeshi Kovacs του Richard Morgan μιας και οι δύο έχουν μια πιο… σκληρή προσωπικότητα - πέρα από αυτό, ωστόσο, θα ήταν να άδικο να πούμε ότι έχουν οποιαδήποτε άλλη ομοιότητα καθώς στο Gridlinked ο Neal Asher έχει πάρει μια πιο διαφορετική προσέγγιση από τις συνήθεις μονόπλευρες υποθέσεις μυστηρίου του αστυνομικού είδους, φέρνοντας την αφήγησή του στο τρίτο πρόσωπο και χρησιμοποιώντας όχι μόνο πολλαπλούς χαρακτήρες αλλά και πολλαπλές οπτικές γωνίες για την ανάπτυξη της ιστορίας του. Μια ιστορία, που συνδυάζει στοιχεία τόσο του κυβερνοπάνκ όσο και της όπερας του διαστήματος, με τον Asher να δημιουργεί από τις πιο απλές τεχνολογικές εφευρέσεις που δείχνουν την εξέλιξη του μέλλοντος μέχρι και πιο αναπτυγμένων τεχνολογιών που λειτουργούν ως κοσμητικά ή μαχητικά και προσαρμόζονται με ένα τρόπο πάνω στο ανθρώπινο σώμα που μπορούν συχνά να το κάνουν να φανεί ακόμη πιο τερατώδες, ρομπότ και ΤΝ που έχουν την δικιά τους ελεύθερη θέληση, ασυνήθιστες εξωγήινες φυλές, όπως επίσης και πύλες που επιτρέπουν να ταξιδέψεις μέσα από το υποδιάστημα και που δείχνουν το βάθος και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος του Polity. Εκεί που υστερεί ο Asher περισσότερο, όμως, είναι όχι τόσο στη γραφή ή στην ίδια την ιστορία που θα μπορούσαμε να συγχωρέσουμε οποιαδήποτε ελαττώματα μιας και είναι μόλις το πρώτο του μυθιστόρημα, αλλά στους χαρακτήρες και στην ανάπτυξή τους, στους διάλογούς τους και στις αλληλεπιδράσεις τους· χαρακτήρες που, μέσα από τις γεμάτες δράση περιπέτειές τους, γίνονται πιο δύσκολοι απ’ ότι χρειάζεται για να συμπαθήσεις και να κρατήσουν το ενδιαφέρον, χωρίζοντας το βιβλίο σε ένα πρώτο μισό το οποίο δείχνει την πάλη του Asher και ένα δεύτερο μισό που καταφέρνει να κρύψει αυτά τα ελαττώματα μέσα από την φαντασία του και να κάνει κάτι πιο στέρεο, και συνεπώς και κάτι πολύ πιο ευχάριστο. Συνολικά, το Gridlinked είναι ένα δύσκολο βιβλίο να συμπαθήσεις, με χαρακτήρες που μπορεί να μην ελκύσουν εύκολα το ενδιαφέρον, αλλά γεμάτο με τεχνολογικά καλούδια που, μέσα από το τεράστιο σύμπαν που δημιούργησε, δείχνουν το βάθος της φαντασίας του Asher και την δείχνοντας την θέληση και την προοπτική για κάτι σπουδαιότερο για να έρθει στα επόμενα βιβλία του.
  7. 4 points

    until

    Θα μπορούσες να κερδίσεις έξτρα πόντους αν έλεγες: Σύμφωνα με το βιβλίο του Buchner Georg: Die ICD10 und die artiliche Grundhaltung: "Με την ευρεία έννοια της παθολογικής εξάρτησης, αυτής δηλαδή που κυριαρχεί στη συμεριφορά ενός ατόμου, εξάρτηση μπορεί να αναπτυχθεί από οτιδήποτε είναι δυνατόν να επενδυθεί συναισθηματικά." Δηλαδή ακόμα και η αγάπη θα μπορούσε να δημιουργήσει εξάρτηση.. ΩΠΑ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ; TEASER ΜΗΠΩΣ; Το έχω τραβήξει ε; Όλοι ξέρετε ότι θα βράψω βιπερ ε.... edit: Δεν άντεξα. Έπρεπε να προσθέσω το βίντεο...
  8. 3 points
    Εμείς οι Αρειανοί. Η υπόθεση σε αυτό το βιβλίο τοποθετείται προφανώς στον πλανήτη Άρη όπου οι άνθρωποι τον έχουν επιτέλους αποικίσει, αλλά αυτό κάθε άλλο παρά επιτυχημένους και ευτυχισμένους τους έχει κάνει. Οι άποικοι κάθε μέρα που περνάει προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν συναντώντας κάθε είδους δυσκολίες, από την έλλειψη νερού και τις τεράστιες αποστάσεις που πρέπει να διασχίζουν καθημερινά, έως την αποτυχία τους να καλλιεργήσουν έστω και τα πιο στοιχειώδη φυτά, ενώ εξαιτίας της αδυναμίας τους να προσαρμοστούν στις συνθήκες του Άρη, όλο και περισσότεροι υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές και ιδίως τα παιδιά τους που είναι και τα πιο ευαίσθητα. Ο Άρης όπως τον περιγράφει ο Φίλιπ Ντικ είναι ένας άγονος στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτης, με τις κατοικημένες περιοχές να βρίσκονται μόνο κοντά στα περίφημα κανάλια του, όλα τα αγαθά που μπορεί να αγοράσει κάποιος να είναι πανάκριβα διότι τα εισάγουν από τη Γη, ενώ και οι δουλειές είναι δυσεύρετες καθώς για να εξασκήσεις οποιοδήποτε επάγγελμα πρέπει να ανήκεις στο αντίστοιχο συνδικάτο. Ο Ντικ σχεδόν για τριακόσιες σελίδες απλώς περιγράφει με κάθε δυνατή λεπτομέρεια την ζωή στον Άρη και την προσπάθεια κατάκτησής του, η οποία δεν διαφέρει και πολύ από την αντίστοιχη κατάκτηση της Αμερικής ή της Αφρικής από τους Ευρωπαίους αποικοικράτες, ενώ ακόμα και οι ιθαγενείς κάτοικοι του Άρη, οι Μπλικ, δεν διαφέρουν από τους Αβορίγινες της Αφρικής ή τους Ινδιάνους της Αμερικής και όπως εκείνοι, έτσι και αυτοί οδηγούνται σιγά σιγά στον αφανισμό. Η δράση του βιβλίου περιορίζεται σχεδόν στις τελευταίες πενήντα σελίδες όταν ο Κέρνι Κοχ, ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του Άρη, πληροφορείται ότι ένα παιδί, ο Μάινφρεντ Στάινερ, εξαιτίας του ότι είναι αυτιστικός έχει την ικανότητα να ταξιδεύει στον χρόνο. Αυτό τον οδηγεί στο να τον απαγάγει για να χρησιμοποιήσει το ταλέντο του στην προσπάθειά του να γίνει ακόμα πιο ισχυρός και πλούσιος. Και αυτή η προσπάθεια του Κοχ όμως αποτυγχάνει, όπως αποτυγχάνουν και όλες οι προσπάθειες, όλων των άλλων αποίκων για να καλυτερεύσουν την ζωή τους στον πλανήτη Άρη. Το "Εμείς οι Αρειανοί" είναι από τα πιο απαισιόδοξα και με λιγότερη δράση βιβλία του Φίλιπ Ντικ, χωρίς όμως αυτό να το κάνει έστω και ελάχιστα βαρετό ή λιγότερο ενδιαφέρον από τα υπόλοιπα έργα του. Ο Ντικ σε όλο το βιβλίο μας λέει ότι όσο και αν προοδεύσει τεχνολογικά ο άνθρωπος, ακόμα και αν φτάσει στον Άρη ή σε άλλους πλανήτες κατά βάθος θα μείνει ο ίδιος και θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως και στη αντίστοιχη αποίκηση της Αμερικής και της Αφρικής. 8,5/10
  9. 3 points

    until

    Έχω μια ιδέα για ένα ανέκδοτο, αν το τραβήξω στις 500+ λέξεις θα με δείτε ΚΑΙ ως συμμετέχοντα… (για τον χαβαλέ ρε γμτ)
  10. 3 points
    Μεταξύ πολλών άλλων ωραίων βιβλίων στο Παζάρι Βιβλίου 2018 στην Κοτζιά, πρόσεξα και τα παρακάτω που δε θυμάμαι να υπήρχαν σε προηγούμενα παζάρια: *Τζέιμς Ελρόι - Οι δρόμοι του δολοφόνου (Καστανιώτης). ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΝΟΥΑΡ. *Μπέντζαμιν Μπλακ - Η ξανθιά με τα μαύρα μάτια (Καστανιώτης). 5€. ΑΡΠΑΞΤΕ ΤΟ! *Σαμ Μπάιερς - Ιδιοπάθεια (Ίκαρος). 4,50€ *Ρέιτσελ Κούσνερ - Τα φλογοβόλα (Ίκαρος). 5€. Υποψήφιο για National Book Award. *Γιο Νέσμπο - Ο γιος (Μεταίχμιο). 5€. ΑΡΠΑΞΤΕ ΤΟ! *Πατρίσια Χάισμιθ - Κάρολ (Μεταίχμιο). Μάλλον 5€. *Κένεθ Άνγκερ - Η Βαβυλώνα του Χόλιγουντ (Αιγόκερως). 4€. ΚΑΛΤ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΙ... *Μπρους Τσάτουιν - Στο μαύρο λόφο (Χατζηνικολή). 5€ *Μπρους Τσάτουιν - Ανατομία του αεικίνητου (Χατζηνικολή). 4,50€ *Πατρίκ Μοντιανό - Η χαμένη γειτονιά (Χατζηνικολή). Κάπου στα 4€.
  11. 3 points

    until

    Καλώς ήρθες! Οι εικόνες δεν έχουν σημασία, είναι απλώς στοιχεία που δόθηκαν πριν αποκαλυφθεί το θέμα, ώστε να το βρούμε, δεν παίζουν πια μαζί μας,. Επίσης ακόμη και να ήταν αυτό που λες ο εθισμός (που δεν είναι, μπορεί η δόση να είναι σταθερή, βλ. τσιγάρο), ακόμη παραμένει σχετικότατο και καθόλου "εντελώς διαφορετικό" από την εξάρτηση. Btw, count me in.
  12. 3 points

    until

    εγώ παίζω ακόμα edit: κρατιέμαι να μη σας ρίξω teaser
  13. 3 points

    until

    Το έγραψα το "ρομάντζο" μου! πρώτο draft 2800 λέξεις. Αρχίζω να σβήνω pronto.
  14. 3 points

    until

    KELAINO το σκέφτηκα λίγο αλλά μου κατέβηκε κ εμένα μια ιδεούλα (συμπαθητικούλικια ) και δε θα καταφύγω σε outsourcing αυτή τη φορά...
  15. 3 points
    Μόλις το τελείωσα και απ' ότι κατάλαβα πρέπει να είμαι ο μόνος που του άρεσε περισσότερο από ''Το Ασήμι που Ουρλιάζει''. Δεν περίμενα πολλά εξαιτίας του ασημιού που μου άρεσε μόνο το πρώτο μέρος. Αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα. Ο τρόπος με τον οποίο ξετυλίγεται η ιστορία ωραίος και ατμοσφαιρικός. Των προσωπικών ιστοριών των τροφίμων στον επισκέπτη, ήταν κάτι που με κέρδισε. Οι ιστορίες στη συνέχεια αυτές καθαυτές. Αν και μου αρέσουν περισσότερο οι συλλογές, δεν με χαλούν ωστόσο καθόλου οι σπονδυλωτές, κάθε άλλο. Πιο αδύναμη μάλλον η πρώτη, καλύτερη το χυδαίο ''Το Γάντι''. Τελείωσε, πρέπει να βελτιώσω τα Αγγλικά μου για να μπορέσω να διαβάσω splatter .Η επίθεση στο σπίτι όλα τα λεφτά, αλλά και όταν διάβαζα για το βίντεο στο κινητό είχα μείνει κάπως έτσι Ωραίο και το twist στο τέλος. Ευτυχώς δεν δούλεψαν οι συνειρμοί οπότε και μπόρεσα να σοκαριστώ με την ησυχία μου Η Πανδώρα ρηχή αλλά ok, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Το δανείστηκα με την σκέψη ότι δεν θα μου άρεζε οπότε και δεν θα ήθελα να το έχω. Αμ δε. Γενικά δεν θέλω να τα στάζω για βιβλία που έχω ήδη διαβάσει, είναι κάτι που χαλάει. Στη προκειμένη όμως δεν πειράζει, χαλάλι. Ναι, γιατί πρόκειται για διαμάντι που αξίζει να έχει θέση σε κάθε βιβλιοθήκη.
  16. 2 points

    until

    Μην αγχώνεσαι, με έναν "έξυπνο" ορισμό λέξης χωράς το σιλμαρίλιον σε 502
  17. 2 points

    until

    Α βίπερ θα είναι; Εγώ έλεγα ότι θα είναι άρλεκιν. Γέρο μου γράψε εσύ και εμείς θα διαβάσουμε.
  18. 2 points
    Από τα μεταχειρισμένα της Πρωτοπορίας με 16 ευρώ: - Λόρα Χίλενμπραντ: Αλύγιστος (Bell) - Τζ. Γκ. Μπάλαρντ: High- Rise (Κέδρος) Και από το παζάρι στη Τσιμισκή με 19 ευρώ: - Conan: Τα Χρονικά ενός Θρυλικού ήρωα- Οι Άνθρωποι του Μαύρου κύκλου, Η Κατάρα του Νεκροζώντανου (Anubis) - Conan: Τα Χρονικά ενός Θρυλικού ήρωα- Τα Στοιχειά του Πορφυρού Κάστρου (Anubis) - Τζο Χιλ: Κουτί σε σχήμα καρδιάς (Bell)
  19. 2 points

    until

    Σε 502 λέξεις μην αρχίσετε τα περί χαρακτήρων, πλοκής κλπ κλπ. Είπαμε, ανέκδοτο!
  20. 2 points
    Ο κρυφός συνταξιδιώτης. Δεύτερο βιβλίο του Τζόζεφ Κόνραντ που διαβάζω, μετά το αξεπέραστο και τρομερό "Η καρδιά του σκότους" που διάβασα το μακρινό Φεβρουάριο του 2011 και το οποίο ανυπομονώ κάποια στιγμή να ξαναδιαβάσω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο διήγημα (ή μικρή νουβέλα, όπως το δει κανείς), η ιστορία του οποίου διαδραματίζεται στον Κόλπο του Σιάμ και όπου πρωταγωνιστές είναι ο καπετάνιος ενός πλοίου, καθώς και κάποιος ονόματι Λέγκατ, κρυφός συνταξιδιώτης του καπετάνιου, από τη στιγμή που εμφανίστηκε ξαφνικά στο πλοίο του. Ηθικά και υπαρξιακά διλήμματα δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της μυστικής συνύπαρξης των δυο στο πλοίο και γινόμαστε μάρτυρες της αλλαγής που συντελείται στο χαρακτήρα του καπετάνιου. Άραγε, αυτός ο Λέγκατ είναι πραγματικός ή αποκύημα της φαντασίας του καπετάνιου; Κάθε σχετική υπόθεση μπορεί να είναι σωστή, μπορεί και λάθος, εξαρτάται την οπτική του καθενός. Πολύ ωραία και ιδιαίτερη ναυτική ιστορία, με υποβλητική ατμόσφαιρα. Η γραφή εξαιρετική και οξυδερκής, μυρίζει κλασικούρα και ποιότητα από χιλιόμετρα. Τώρα που το σκέφτομαι, πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί δεν έχω διαβάσει περισσότερα έργα του Κόνραντ. Εντάξει, φαντάζομαι πως ποτέ δεν είναι αργά... -Ιανουάριος 01. Χάμφρεϊ Κομπ - "Σταυροί στο μέτωπο" (Κούστας, 1961, σελ. 232). 9/10 02. Φ. Σ. Φιτζέραλντ - "Ο Παράδεισος του Πατ Χόμπυ" (Οδός Πανός, 1985, σελ. 173). 7.5/10 03. Γουίλιαμ Μπάροουζ - "Η γάτα μέσα μας" (Απόπειρα, 2016, σελ. 102). 7/10 04. Μάρτιν Νάιτ/Μάρτιν Κινγκ - "Hoolifan" (Απρόβλεπτες Εκδόσεις, 2017, σελ. 288). 8.5/10 05. Φίλιπ Ροθ - "Νέμεσις" (Πόλις, 2011, σελ. 303). 8.5/10 06. Νιλ Σάιμον - "Το αταίριαστο ζευγάρι" (Ηριδανός, 2010, σελ. 150). 8/10 07. Τζακ Λόντον - "Ο δρόμος" (Ζαχαρόπουλος, 2010, σελ. 277). 9.5/10 08. Reginald Rose - "Twelve Angry Men" (Penguin, 2006, σελ. 79). 9/10 09. Μάικλ Κράιτον - "Η μεγάλη ληστεία του τρένου" (Κέδρος, 1996, σελ. 358). 9/10 10. Μάρτιν ΜακΝτόνα - "Ο Μαξιλαρένιος" (Ηριδανός, 2010, σελ. 153). 9/10 11. Ντέιβιντ Μάμετ - "Αμερικάνικος βούβαλος" (Θέατρο Πορεία, 2011, σελ. 90). 7/10 12. Τζόζεφ Κόνραντ - "Ο κρυφός συνταξιδιώτης" (Ερατώ, 2017, σελ. 147). 8/10
  21. 2 points

    until

    Πάρτε και ένα τήζερ (εικόνα, σιγά μη σας δώσω κείμενο μπουαχαχ)
  22. 2 points
    Προσωπικά πλέον διαβάζω ό,τι με ενδιαφέρει στα αγγλικά. Θα σου πρότεινα πάντως για Καρλ Έντουαρντ Βάγκνερ να επικοινωνήσεις με Αίολο, αφού ο συνεργάτης τους ο Μαστακούρης έχει ήδη μεταφράσει κάποιες ιστορίες του συγγραφέα σε παλιές Ωρόρες. Το ίδιο και για τον Fritz Leiber στον οποίο αναφέρθηκε ο Steel Guardian. Δυστυχώς από Ζελάζνυ και Γουλφ βγήκαν τα δύο πρώτα βιβλία κάθε σειράς και μετά τέρμα. Δεν ξέρω κατά πόσο θα είναι πρόθυμος κάποιος άλλος εκδοτικός οίκος να βγάλει τα υπόλοιπα ή να πιάσει τη σειρά από την αρχή. Προτείνω και τα The Broken Sword και Three Hearts and Three Lions, τα οποία θεωρώ πως θα μπορούσε να μεταφράσει ο Μαστακούρης για τον Αίολο.
  23. 2 points

    until

    εγώ λέω "έχω μέρες ακόμα, θα βρω χρόνο, δεν μπορεί, θα βρω."
  24. 2 points
    Στα ελληνικά υπάρχει στην "Εφαρμοσμένη Μυθομηχανική".
  25. 2 points
    Σκοπεύω να διαβάσω ανθολογίες κόμιξ τρόμου, οι οποίες όμως να έχουν εκδοθεί μετά τα 80s (από τα 80s μέχρι σήμερα). Πρόκειται για την περίοδο που αυτού του τύπου οι ανθολογίες, κυκλοφορούσαν είτε σε underground επίπεδο (λόγω της λογοκρισίας που είχε επιβληθεί στο είδος) είτε σε μίνι σειρές που δεν στέριωναν γιατί το είδος έπαψε να πουλάει. Ενδεικτικά αναφέρω με ποιες θα καταπιαστώ. Death rattle Bloke 's terrimble tomb of terror gore shriek Haunt of Horror - Lovecraft scream! shadows on the grave Taboo Για τους λόγους που προανέφερα, πολλές από τις σειρές αυτές είναι δυσεύρετες και έχουν συλλεκτική αξία
  26. 2 points
    Βυζαντίου Γεύσεις. Η κουζίνα της αυτοκρατορίας, Andrew Dalby Ξέρω ότι κάτι μου λείπει από αυτό το βιβλίο, αλλά δεν ξέρω τι. Πάντως σίγουρα όχι το καυστικό και εξαιρετικά διακριτικό χιούμορ του Ντάλμπυ! Ολοταχώς για τα Σειρήνεια Δείπνα! Άννωνος, βασιλέως Καρχηδονίων, Περίπλους Χμ. Υπάρχει κάτι το υπέροχα έκφυλο να διαβάσεις ένα βιβλίο 122 σελίδων που πραγματεύεται ένα κείμενο 680 λέξεων (και κάτι ψηλά). Οι πληροφορίες που παίρνει κανείς από αυτές τις 680 λέξεις είναι άπειρες και μπορούν να σου τινάξουν τα μυαλά στον αέρα. Ακόμα κι έτσι όμως, κάποια πράγματα δε μου αρέσουν, με ζορίζουν χωρίς να ξέρω για ποιον λόγο. Να είναι η αναφορά του συγγραφέα (χωρίς να πάρει σαφή θέση) στο χαριτωμένο θέμα της ανακάλυψης της Αμερικής από τους Φοίνικες; Να ήταν η κάπως αδρή, δύσκολη να την παρακολουθήσεις γραφή του; Δεν ξέρω. Από όλα το βιβλίο κρατώ δύο γοητευτικές πληροφορίες: α) ότι το πρωτότυπο, φοινικικό όνομα της Καρχηδόνας ήταν Καρτ-Χαντάστ κι ότι β) η λέξη γορίλας δημιουργήθηκε μέσα από ένα πολλαπλό σπασμένο τηλέφωνο από τη λέξη Τοοράλας.
  27. 2 points

    until

    Δεν θέλω τέτοιες ηττοπάθειες! Να το γράψεις!
  28. 2 points
    Μάρτιν Νάιτ/Μάρτιν Κινγκ - Hoolifan (Hoolifan: 30 Years of Hurt, 1999) Είσαι ποδοσφαιρόφιλος και λατρεύεις την Premier League. Ανοίγεις την τηλεόραση, που δείχνει έναν αγώνα της Τσέλσι για το Αγγλικό πρωτάθλημα ή για το Κύπελλο. Απολαμβάνεις μπαλίτσα, ενώ, βλέποντας πλάνα από τις εξέδρες, ζηλεύεις το ωραίο, πανηγυρικό και ήρεμο κλίμα που επικρατεί, με φιλάθλους και των δυο ομάδων να είναι δίπλα-δίπλα, χωρίς να γίνεται η παραμικρή φασαρία. Ούτε δάδες αναμμένες, ούτε καπνογόνα, ούτε κέρματα/αναπτήρες/μπουκάλια/τσιμεντόλιθοι/θερμοσίφωνες να ρίπτονται στον αγωνιστικό χώρο, ούτε καν υβριστικά συνθήματα, εδώ που τα λέμε. Ε, λοιπόν, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά πριν κάτι δεκαετίες. Τότε τα Αγγλικά γήπεδα ήταν πεδία μάχης διαφόρων χούλιγκαν και τραμπούκων. Ήταν ευκαιρία για ξέσπασμα, για επίδειξη δύναμης, για εκτόνωση. Έβλεπες ομάδες νεαρών να πηγαίνουν και να καταλαμβάνουν το πέταλο των οπαδών της αντίπαλης ομάδας, οπαδούς να κυνηγιούνται από εξέδρα σε εξέδρα και ακόμα και μέσα στον αγωνιστικό χώρο, με τους περισσότερους εξ αυτών, μετά το τέλος του αγώνα, να μην ξέρουν καν πόσο ήρθε το σκορ. Και, φυσικά, μπόλικο ξύλο έπεφτε και έξω από τα γήπεδα, πριν και μετά τους αγώνες. Και όταν οι οπαδοί της μιας ομάδας "έχαναν" στο ξυλίκι που έπεφτε, δεν περίμεναν την ώρα να ξαναβρεθούν σε τυχόν επαναληπτικό αγώνα, για να πάρουν το αίμα τους πίσω. Και πάει λέγοντας. Το βιβλίο το γράφει ένας χουλιγκανοπαδός (Hoolifan) της Τσέλσι, που ήταν χωμένος μέσα σ'αυτά τα πράγματα, από τη δεκαετία του '60 μέχρι και τη δεκαετία του '90. Δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν περηφανεύεται, απλώς λέει τα πράγματα με τ'όνομά τους, περιγράφει με ωμό, γλαφυρό και ρεαλιστικό τρόπο τον κόσμο των Άγγλων χούλιγκαν της εποχής του. Ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας διαφόρων σκηνών βίας, επεισοδίων και τραγελαφικών καταστάσεων εντός και εκτός γηπέδων, και γνωρίζει ένα κάρο απίθανους τύπους, από πραγματικούς αλητόβιους μέχρι τύπους που θα εμπιστευόσουν και τη ζωή σου ακόμα. Η γραφή είναι όσο απλή, γλαφυρή και εθιστική χρειάζεται, για να χαθεί ο αναγνώστης σ'έναν κόσμο τραχύ και, κατά κάποιο τρόπο, συναρπαστικό. Το βιβλίο είναι σημαντικό για το είδος του, γιατί αναδεικνύει με τον πιο αληθινό και αυθεντικό τρόπο, τις συνθήκες που επικρατούσαν στα Αγγλικά γήπεδα, από τη δεκαετία του '60 μέχρι και τη δεκαετία του '90. Λογοτεχνικά μπορεί και να μην είναι το καλύτερο εκεί έξω, όμως διαβάζεται με ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος και προσφέρει στον αναγνώστη εικόνες και συναισθήματα. Επίσης, θεωρώ ότι έχει πράγματα να προσφέρει για την κατανόηση εκείνων των νεαρών, που μπλέκονται σε καταστάσεις γεμάτες βία και μίσος. Η ελληνική έκδοση πολύ καλή, με προσεγμένη μετάφραση και χρήσιμες σημειώσεις στο τέλος. 8.5/10
  29. 1 point
    Μου άρεσε που μας έδωσες την ιδέα σου τόσο ακατέργαστη. Θα παρατηρήσω ότι το σκηνικό σου δεν είναι κάτι που το έχουμε συναντήσει τόσο συχνά. Κι αυτό επειδή συνδυάζεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Έτσι ο δήμιος είναι και μουσικοσυνθέτης, ο κατάδικος είναι παιδί, μεσαιωνικό σκηνικό συνδυασμένο με 6η αίσθηση... Μου άρεσε ο ρόλος που δίνεις στο ιερατείο. Τέλος, ο επίλογός σου είναι κάτι που δεν το περιμένεις από την αρχή. Δεν έχεις παρά να το αναπτύξεις. Με το που μας πληροφορείς, βέβαια, ότι αυτό είναι η πολύ αρχική σου ιδέα μας προδιαθέτεις να μην πούμε τίποτα αρνητικό. Γι' αυτό θα αρκέστω στα θετικά σχόλια...
  30. 1 point
  31. 1 point
    Καλησπέρα σας! Τρία χρόνια μέλος στο φόρουμ, αλλά σήμερα αξιώθηκα να κάνω το πρώτο μου ποστ. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Μήπως γνωρίζει κανείς αν πρόκειται να μεταφραστούν και τα υπόλοιπα κόμικ της σειράς του Μαύρου Πύργου πέρα από τα -εκπληκτικά- δύο πρώτα που εξέδωσαν οι εκδόσεις Bell?
  32. 1 point
    Ωστόσο αυτή η ουδετερότητα είναι δύσκολο εγχείρημα, Δεν είναι μόνο η πόλη και το όνομα ή οι γειτονικές, δεν μπορείς να αναφέρεις οδούς, όπως ήδη ειπώθηκε, μνημεία, ήθη και έθιμα αν είναι χαρακτηριστικά, ακόμα και πράγματα που από πρώτης απόψεως δεν φαίνονται ότι προδίδουν, από το χρώμα των λεωφορείων και των ταξί μέχρι τις στολές των αστυνομικών! Και τα ονόματα είναι χαρακτηριστικά τις πιο πολλές φορές. Σίγουρα μπορείς να το κάνεις αλλά πρέπει να αναρωτηθείς αν αξίζει τον κόπο. Και προσωπικα πιστεύω ότι αφαιρεί από την ιστορία τον αέρα που είναι τα ιδιαίτερα αυτά στοιχεία, τα μνημεία μιας πόλης, το παλιό παραδοσιακό της μέρος, κάποια ήθη και έθιμα, μια άλλη ατμόσφαιρα.
  33. 1 point
    Να γράψω και εγώ τον καημό μου, μιας και από τις εκδόσεις "Φανταστικός Κόσμος" έχουν σταματήσει τα βιβλία του "Τροχού του Χρόνου" του Ρόμπερτ Τζόρνταν στο ενδέκατο βιβλίο. Μόνο τρία απομένουν αλλά δε βλέπω να εκδίδεται τίποτα.
  34. 1 point
    Ναι, για σειρές που έχουν πατώσει το καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο. Σε σχέση με αυτές που δεν έχουν ξεκινήσει καν. Που και αυτό είναι δύσκολο με την σειρά του. Δεν πειράζει όμως, θα κάνω μια προσπάθεια. Θα περιμένω μέχρι και το ΣΚ και αν δεν υπάρξει κάποια άλλη πρόταση, από βδομάδα ξεκινάω να στέλνω.
  35. 1 point
    Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα να γράφεις μόνο ένα πράγμα.
  36. 1 point

    until

    Ποιοι είμαστε στο χορό τελικά ρε παιδιά;
  37. 1 point
    Μάρτιν ΜακΝτόνα - Ο Μαξιλαρένιος (The Pillowman, 2003) Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες "In Bruges" (εξαιρετική αλλά πολύ ιδιαίτερη), "Seven Psychopaths" (πολύ καλή αλλά αρκετά θεόμουρλη) και "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" (σκοπεύω να τη δω μέσα στη βδομάδα. Έχω ακούσει τα καλύτερα και πραγματικά ανυπομονώ!), οι οποίες βασίζονται σε δικά του σενάρια. Αλλά εκτός από σκηνοθέτης/σεναριογράφος ταινιών, είναι και θεατρικός συγγραφέας. Έχει γράψει κάμποσα έργα και βλέπω ότι όλα τους ξεχωρίζουν χάρη στις κάθε είδους ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητές τους. Ένα τέτοιο θεατρικό έργο, δηλαδή ιδιόρρυθμο και εξαιρετικά ιδιαίτερο, είναι και το "Ο Μαξιλαρένιος". Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε πριν το διαβάσετε, είναι ότι η όλη ιστορία διαδραματίζεται σε κάποιο φανταστικό απολυταρχικό καθεστώς, σ'ένα ανακριτικό δωμάτιο, όπου ο Κατούριαν, ένας συγγραφέας μικρών ιστοριών με θέμα τη βία σε παιδιά, ανακρίνεται από δυο αστυνομικούς, γιατί μερικές ιστορίες του έμοιαζαν με κάποιους πρόσφατους φόνους παιδιών στην πόλη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο αδερφός του, ονόματι Μίσαλ, ομολογεί τους συγκεκριμένους φόνους... Η παραπάνω περίληψη δεν δείχνει με τίποτα το άγριο και κυνικό ύψος του θεατρικού έργου, την κατάμαυρη αίσθηση του χιούμορ ή τις διάφορες θεόμουρλες καταστάσεις που διαδραματίζονται. Και, εντάξει, ίσως σαν βιβλίο να διαβάζεται σχετικά εύκολα και ωραία, όμως σαν θεατρική παράσταση αμφιβάλλω αν θα είναι για όλα τα γούστα, όσο καλή και προσεγμένη και αν είναι. Υπάρχουν διάφορες σκηνές βίας και κάμποσο βρισίδι, ενώ οι χαρακτήρες μόνο συμπαθητικοί δεν είναι. Όμως, γαμώτο, το σενάριο τα σπάει, οπότε μια θεατρική παράσταση στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη (και, φυσικά, με αξιόλογο σύνολο ηθοποιών), θα τα έσπαγε ακόμα περισσότερο. 9/10
  38. 1 point
    Η μεγάλη ληστεία του τρένου Αυτό είναι το δέκατο πέμπτο βιβλίο του Μάικλ Κράιτον που διαβάζω και σίγουρα είναι από τα καλύτερά του μέχρι στιγμής. Το είχα τσιμπήσει με τέσσερα ευρώ από το Παζάρι Βιβλίου τον Ιανουάριο του 2011 και από τότε έπιανε σκόνη στη βιβλιοθήκη μου. Τελικά το πήρα απόφαση να το διαβάσω επιτέλους και νιώθω τόσο χαρούμενος που το έκανα, μιας και διάβασα ένα πάρα μα πάρα πολύ ψυχαγωγικό βιβλίο. Η όλη ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και διαδραματίζεται στα μέσα του 19ου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία, δηλαδή κατά τη Βικτωριανή εποχή. Ένα μεγαλόπνοο σχέδιο εξυφαίνεται από έναν πανέξυπνο και γοητευτικό εγκληματία, τον Έντουαρντ Πιρς, όπου έχει σκοπό να κάνει την μπάζα του αιώνα, ληστεύοντας μια αποστολή χρυσού από ένα τρένο. Στο όλο κόλπο θα συμμετάσχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο διάφοροι εγκληματίες, μικρά αλλά σημαντικά γρανάζια μιας μηχανής εγκλήματος... Ο τρόπος που ο Κράιτον παρουσιάζει την ιστορία αλλά και την εποχή, είναι πραγματικά μοναδικός. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα κράμα ιστορικού μυθιστορήματος, περιπέτειας, αλλά και κοινωνιολογικής παρουσίασης. Υπάρχουν διάφορες σκηνές με δράση, συνωμοσίες και κόλπα εγκληματιών, αλλά επίσης γινόμαστε μάρτυρες μιας εποχής, μαθαίνουμε πράγματα για την κοινωνία της Βικτωριανής Αγγλίας, για τον κόσμο του εγκλήματος, για τη ζωή στο Λονδίνο, για διάφορα σημαντικά πράγματα που έχουν σχέση με την πλοκή. Η γραφή είναι πάρα πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές των διαφόρων καταστάσεων και των χαρακτήρων. Όπως είπα στην αρχή, είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα βιβλία του Μάικλ Κράιτον που διαβάζω. Ευχαριστήθηκα πλοκή και χαρακτήρες, ενώ επίσης ταξίδεψα σε μια άλλη εποχή, μακρινή και πολύ ενδιαφέρουσα. Γι'αυτό δεν θα διστάσω να το βαθμολογήσω με πέντε αστεράκια στο Goodreads (δεν μπορώ να βάλω τεσσεράμισι), και ας ξέρω ότι έτσι ίσως αδικώ κάποια άλλα βιβλία. Όμως πέρασα τέλεια! Λίαν συντόμως θα δω και την ομότιτλη ταινία του 1978, που σκηνοθετεί ο ίδιος ο Κράιτον. Ευτυχώς ανήκει στην ταινιοθήκη μου. 9/10
  39. 1 point
    Το Φυλαχτό, Stephen king & Peter Straub: Από τα πρώτα βιβλία που είχα ξεκινήσει του King. Το παράτησα μετά κόπων και βασάνων κάπου στη σελίδα 100. ΟΚ, ξέρω τον ρυθμό του Κινγκ, ξέρω τον τρόπο ανάπτυξης της πλοκής του, αλλά αυτό είχε παραγίνει. Για 100 σελίδες έβλεπα μόνο χωράφια, λιβάδια, μπαρ και μεθυσμένους. Τϊποτα άλλο. Μπορεί να το ξαναδοκιμάσω κάποια στιγμή, επιφυλάσσομαι όμως.
  40. 1 point
    Βιβλία που τα ξεκινήσαμε με μεγάλες προσδοκίες, αλλά αργά ή γρήγορα ξέφτισαν. Βιβλία που δεν τα παλέψαμε γιατί δεν βρήκαμε λόγο (ήταν αδιάφορα), ή τα παλέψαμε και χάσαμε τη μάχη γιατί ήταν πολύ δύσκολα, ακατανόητα, χρειάζονταν γνώσεις, ή γιατί δεν είχαμε τη συγκεκριμένη διάθεση στη συγκεκριμένη στιγμή, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Πείτε μας για τα βιβλία που θα παρατήσετε φέτος, σε ποια σελίδα τα παρατήσατε και γιατί. Η ζωή δεν είναι για να παιδευόμαστε χωρίς λόγο, αλλά για να τη χαιρόμαστε. Ελευθερία! Παρατήστε τα! Παράκληση: ας μη γίνει η κουβέντα τσακωμός τύπου "Μα, δεν σου άρεσε αυτό το αριστούργημα;". Απόψεις, απόψεις...
  41. 1 point
    Και εμένα καμία σχέση με το γράψιμο οι σπουδές και μάλιστα φροντίζω να μην επηρεάζουν την γραφή μου και τα άλλα πράγματα με τα οποία ασχολούμαι (ταινίες, games, creepypasta κλπ). Ή μάλλον προσπαθώ να αντλώ από όλα τα παραπάνω μόνο τα στοιχεία που θεωρώ ότι έχουν εφαρμογή στο γράψιμο, κατανοώντας ότι πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό μέσο. Είμαι της άποψης ότι η γραφή διαμορφώνεται προτίστως με την ανάγνωση βιβλίων και τίποτα περισσότερο. Αυτά όσον αφορά το λεγόμενο storytelling. Κατά τα άλλα, άμα κάποιος είναι επιπλέον και φιλόλογος, έχει το προσόν ότι μπορεί να γίνει και επιμελητής του εαυτού του.
  42. 1 point
    Η μετριοφροσύνη θα σε φάει, άσε καλύτερα να τα πει η Sonya… Δώσε όμως λεπτομέρειες (πού; Το βρίσκουμε να το αγοράσουμε;)
  43. 1 point
    1) Ωρόρα: Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο (σελ 240) 2) Αβραάμ Κάουα: Νεκρό Δέρμα (σελ 253)
  44. 1 point
    Ωραίο topic, μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμο. Εγώ παράτησα μετά από περίπου 20 σελίδες (οι δύο πρώτες ιστορίες) το Dubliners του James Joyce. Μου φάνηκε ότι καμία από τις δύο ιστορίες δεν είχε υπόθεση ή σκοπό και σε συνδυασμό με τον όχι ευχάριστο τρόπο γραφής δεν δυσκολεύτηκα καθόλου.
  45. 1 point
    Ξεκινάω εγώ: 1. "Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων", Jean-Michel Guenassia Εντάξει, ξεκίνησε ευχάριστα, εύκολα. "Καλά θα τα πάμε", είπα. Όσο όμως προχώραγε, διαπίστωσα ότι δεν είχε κάτι να με κρατάει, ένα κεντρικό θέμα, κάτι για το οποίο θέλω να συνεχίσω να διαβάζω. Μια ιστορία είναι κάτι που εξελίσσεται, θες να παρακολουθήσεις την αλλαγή, θες να δεις "πού το πάει", ή "τι θα γίνει", ή "γιατί". Πάντως, ένα ερώτημα θα υπάρχει, όποιο κι αν είναι. Σ' αυτό το βιβλίο έφτασα στη σελίδα 300 και δεν είχα ερώτημα. Ο πρωταγωνιστής (;) δεν μου έκανε κλικ, περισσότερο οι ιστορίες άλλων ανθρώπων μου άρεσαν, αλλά κι αυτές δεν συνδέονταν κάπως, δεν έφτιαχναν κάτι όλες μαζί. (Από αυτές τις εκδόσεις, "Πόλις", διάβασα πριν λίγους μήνες και το Confiteor, του Jaume Cabre. Εκείνο το τέλειωσα, αλλά μου έβγαλε την πίστη. Ήταν στο ίδιο στυλ, περίπου.) Πολλά ζητάω; Να μου αφηγηθούν μια ιστορία ζητάω! Κι όμως, δεν μπορούν να το κάνουν, δεν έχουν ιστορία. Κάτι άλλο: έχω βαρεθεί τους αναγνώστες/συγγραφείς που δεν μπορούν να ξεπεράσουν (στη συνειδητή σκέψη) τον αναγνώστη μέσα τους, όταν γράφουν. Και γράφουν για όσα έχουν διαβάσει, τελικά. Γράφουν για τους παλιούς συγγραφείς (με διάφορους τρόπους). "Και ο Καμύ, και ο Σαρτρ, και ο Κάφκα..." Τίποτα δικό τους, τελικά. Γιατί, ίσως, δεν έχουν τίποτα να πουν, απλά θαυμάζουν άλλους συγγραφείς και, επειδή έχουν μια άνεση με τη γλώσσα, κάθονται και βγάζουν τον θαυμασμό τους σε τούβλα 600+ σελίδων. Όμως, αυτή είναι η διαφορά τους με τους παλιούς: εκείνοι είχαν να πουν πράγματα. Επειδή τελευταία όλο σε άνευρα και χωρίς ουσία αναγνώσματα έπεφτα, και επειδή κι αυτό τέτοιο μου έβγαινε σελίδα-τη σελίδα, το άφησα για κάτι που πραγματικά θέλω να διαβάσω. Γιατί δεν αντέχω άλλο νερόβρασμα. (Ευτυχώς, το είχα δανειστεί, γιατί είναι πολύ σημαντικό κι αυτό, το τι δοκιμάζουμε και τι αγοράζουμε.)
  46. 1 point
    Αλυγιστος - Laura Hillenbrand Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τη ζωή του Λουί Ζαμπερινι. Από τα παιδικά του χρόνια υπήρξε ατίθασος και ζορικος απέναντι στο κοινωνικό σύστημα της δεκαετίας του 20 στην πόλη Τορανς της Καλιφόρνιας. Στα έφηβικα του χρόνια με τη βοήθεια του αδελφού του θα ανακαλύψει το τρεξιμο, όπου με βάση αυτό θα ξεφύγει από τη δύσκολη πραγματικότητα. Διακρίνεται στους αγώνες μΙλίου, κερδίζοντας τη συμμετοχή του σε ηλικία 19 ετών για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου το 1936, θα αγωνιστεί στα 5000 μέτρα του στιβου. Τα όνειρα του στον αθλητισμό θα πάψουν με την έναρξη του Β πάγκοσμιου πολέμου. Εκεί θα καταταγεί στην Αεροπορία Στρατού όπου θα αποτελέσει μέλος ενός βομβαρδιστικου Β24. Το αεροπλάνο του κατέπεσε στον Ειρηνικό ωκεανό και εκείνος κατάφερε να επίβιωσει μαζί με ένα άλλο μέλος του πληρώματος μέσα σε μια σωσίβια λέμβο για 46 ημέρες, τους εντόπισε ο εχθρικός Ιαπωνικός στρατός και τους αιχμαλώτισε. Σαν αιχμάλωτος πολέμου θα περάσει τα πάνδεινα, έχοντας να αντιμετωπίσει κάθε είδους κακουχίες, σωματικές και ψυχολογικές. Ενώ όλοι στην πατρίδα τον θεωρούν νεκρό, εκεινος κατάφερε να επίβιωσει και επέστρεψε στην οικογένεια του μστα το τέλος του πολέμου. Στη συνέχεια βλεπούμε τα υπόλοιπα γεγονότα της ζωής τους έως το θάνατο του το 2014. Μετά από 7 χρόνια έρευνας η συγγραφέας μας δίνει τον Αλυγιστο, βιογραφία του Λουί. Η οποία είναι πλαίσιομενη από ιστορικά στοιχεία και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Όσοι έχουν δει μόνο τη ταινία καλά θα κάνουν να διαβάσουν το βιβλίο. Αξίζει πραγματικά αυτή η απίστευτη αληθινή ιστορία επίβιωσης, αντοχής και σωτηρίας.
  47. 1 point
    Μιας και το θυμήθηκα να το ποστάρω εδώ πριν το ξαναξεχάσω. Η ιστορία μου με τίτλο "The Heart is a Lonesome Hunter" είναι δωρεάν προς ανάγνωση στο διαδικτυακό περιοδικό Liminal Stories παρέα με μερικές πολύ ωραίες ιστορίες που διάλεξαν οι editors για το τεύχος του Οκτωβρίου. Επίσης αν και πέρασε λίγος καιρός να πω και για το τεύχος #56 του έντυπου Βρετανικού περιοδικού Black Static που φιλοξενεί την ιστορία μου "What We Are Molded After" που νομίζω είχε πάρει εδώ μέρος σε κάποιο Write Off.
  48. 1 point
    Τελείωσα την πρώτη σεζόν. Αρκετά καλογυρισμένη, με ωραίο background για τον χαρακτήρα για το πως ξεκίνησε και πως κατέληξε να είναι αυτός που είναι. Δυστυχώς όμως δεν φτάνει σε δυναμικότητα τόσο τους άλλους ήρωες και μάλλον θα είναι ο πιο "αδιάφορος" από τους τέσσερις. Ελπίζω ο Iron Fist να αποδεχθεί καλύτερος μιας και δείχνει ότι ίσως είναι ο μόνος που μπορεί να φτάσει στο επίπεδο του DD.
  49. 1 point
    Ό,τι είναι η κάμερα, το πλάνο για μια ταινία κινηματογραφική, είναι και η οπτική γωνία (στο εξής ΟΓ) για ένα κείμενο. Η επιλογή της μπορεί να έχει τις ίδιες ακριβώς επιπτώσεις στο κείμενο όπως η φωτογραφία μιας ταινίας. Μπορεί να την κάνει μαγική ή μπορεί να την καταβαραθρώσει. Η οπτική γωνία είναι η εικόνα που εσύ ως συγγραφέας παρέχεις στον αναγνώστη σου. Αναλόγως του φίλτρου που θα βάλεις μπορείς να τον γοητεύσεις ή να τον απογοητεύσεις. Και ξέρεις, ο αναγνώστης είναι παράξενο ζωάκι. Αν τον απογοητεύσεις τότε δε θα σου το συγχωρήσει ποτέ. Μπορεί να σε ξαναδιαβάσει, αλλά θα δυσκολευτείς να τον ξανακερδίσεις. Παρά που ο τίτλος του άρθρου λέει για λόγους επιλογής ή απόρριψης ΟΓ, στην πραγματικότητα θα κοιτάξω να γράψω και μερικά πράγματα που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνεις, αφού επιλέξεις την συγκεκριμένη ΟΓ. Το άρθρο λοιπόν θα έχει λίγο διαφορετική δομή αυτή τη φορά. Ελπίζω να το κάνω να δουλέψει. Standard Disclaimer: όλα όσα ακολουθούν δεν είναι τυφλοσούρτης. Καλείστε πριν τα εφαρμόσετε, να τα σκεφτείτε καλά και να πειραματιστείτε μαζί τους. Επίσης, και πάαααρα πολύ σημαντικό, μην ξεχνάτε ποτέ ότι αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, για την οποία α) διατηρώ το δικαίωμα να την αλλάξω στην πορεία της συζήτησης (εφόσον κάποιος φέρει τα κατάλληλα επιχειρήματα) και β) μπορεί να μην εξυπηρετεί τις δικές σας ανάγκες και τη δική σας ιδιοσυγκρασία. You have been warned. 12 λόγοι επιλογής ή απόρριψης της οπτικής γωνίας 1) ΟΓ Παντογνώστη Αφηγητή Όταν η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο πρόσωπο φαίνεται να ξέρει τα πάντα σχετικά με τους χαρακτήρες και την πλοκή. Να τη διαλέξεις γιατί: Γιατί θες να τα πεις όλα. Γιατί θες να τα δείξεις όλα. Γιατί έχεις άλλα πράγματα να σε δυσκολεύουν και δε θες να μπλέξεις με το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να ξέρει ή να μην ξέρει ο ήρωάς σου. Γιατί είναι κάπως παλαιομοδίτικη ΟΓ και θες να δώσεις αυτή τη ρουστίκ αίσθηση στο γραπτό σου. Γιατί δεν είσαι και πολύ σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις με άλλες ΟΓ. Γιατί είναι το πρώτο σου γραπτό και καλό θα ήταν να ξεκινήσεις από τα εύκολα. Να μην τη διαλέξεις γιατί: Γιατί, εεεε, γιατί είναι παλαιομοδίτικη. Γιατί θες να φέρεις τον ήρωά σου προ εκπλήξεως και τον αναγνώστη σου επίσης. Γιατί θες να δοκιμάσεις κάτι πιο δύσκολο από πλευράς τεχνικής. Γιατί δε θες να μπεις σε ΟΛΑ τα κεφάλια που μας παρουσιάζεις, ακόμη και στα πιο ασήμαντα, ακόμη και για μια μόνο στιγμή. Πες «Ναι» Στο άπλωμα των περιγραφών. Έχεις ευρυγώνιο φακό, χρησιμοποίησέ τον. Στις λεπτομέρειες. Μπορείς να πεις και πράγματα που ένας νορμάλ άνθρωπος δε θα πρόσεχε. Στο παιχνίδι με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στη δύναμή σου! Είσαι ο παντογνώστης! Πες «Όχι» Στα σπόιλερ. Μην το κάνεις στο κείμενό σου αυτό το κακό. Στη ντοπιολαλιά, στους ιδιωματισμούς και την εκτός χωροχρόνου γλώσσα, όταν μιλάει ο αφηγητής. Μην το παρακάνεις με τις περιγραφές και τις λεπτομέρειες. Παν μέτρον και τα λοιπά. Στην άμεση αναφορά στον αφηγητή. Μη μας βγάζεις από την αφήγηση, θυμίζοντάς μας ότι υπάρχεις. 2) ΟΓ Πρώτου Προσώπου Όταν η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο. Να τη διαλέξεις γιατί: Γιατί ενδιαφέρεσαι και θες κι εμείς να ενδιαφερθούμε μόνο για τον κεντρικό σου χαρακτήρα. Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά τις σκέψεις και τα συναισθήματά του και μπορείς να παίξεις άφοβα με αυτά. Γιατί του επιφυλάσσεις εκπλήξεις και προδοσίες και δε θες να μας το πεις εκεί που γίνονται, αλλά εκεί που εκείνος τις μαθαίνει. Γιατί έχεις λύσει εκείνο το ρημάδι το αιώνιο πρόβλημα της ΟΓ Πρώτου Προσώπου: ποιος τα λέει αυτά, γιατί τα λέει και πού τα λέει. Να μην τη διαλέξεις γιατί: Κύριος λόγος και ο πιο σημαντικός, γιατί δε γνωρίζεις καλά το υπόβαθρο του ήρωά σου. Δεν ξέρεις πώς ζουν κι εκφράζονται οι ορεσίβιοι στα Απαλάχια Όρη ή οι γιάπηδες της Νέας Υόρκης, μην τους δώσεις φωνή, γιατί θα καταντήσουν γελοίοι κι αυτοί κι εσύ. Γιατί προτίθεσαι να μας περιγράψεις και πράγματα που ο κοινός νους θα τα ξεχνούσε εντός λίγων ωρών, πχ. τα ακριβή λόγια μιας συζήτησης ή τις λεπτομέρειες ενός φορέματος ή πράγματα που ο ήρωάς σου θα έβρισκε αδιάφορα (πχ, ένας ντετέκτιβ που θυμάται επακριβώς το όνομα ενός βερνικιού νυχιών). Μην διαλέξεις αυτήν την ΟΓ, αν ξέρεις ότι τον τύπο μπορεί και να τον βαρεθείς κάποια στιγμή. Δε θα έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον αφηγητή σου στη μέση της διήγησης. Πες «Ναι» Στη ντοπιολαλιά, στους ιδιωματισμούς, στην αργκό. Στην προσωπική φωνή του αφηγητή. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του κολλήματα, τις δικές του εκφράσεις. Στην απουσία σιγουριάς όταν μιλάς για άλλους. Κάνε φίλες σου λέξεις όπως «έμοιαζε», «φάνηκε», «έδειξε». Στην απουσία σιγουριάς ακόμη κι όταν μιλάς για τον ήρωά σου! Ποιος ξέρει τόοοοσο καλά τον εαυτό του που να μην εκπλήσσεται από αυτά που αυθορμήτως κάνει; Πες «Όχι» Στην παρόρμηση να το παίξεις (ο ήρωάς σου δηλαδή) μάγκας. Είναι πασσέ. Στις λέξεις που δηλώνεις σιγουριά. Ξέχνα τα «θύμωσε» και παίξε με τα «έδειξε να θυμώνει». Στις λιποθυμικές τάσεις του ήρωά σου, ειδικά όταν μια λιποθυμία σε βολεύει. Άσε τον να λιποθυμήσει όταν το επιβάλει η πλοκή, κι όχι όταν δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις ή όταν θες να «τρέξεις» λίγο την κατάσταση από χρονικής άποψης. Στην ευκολία που σου παρέχει η γραφή, όταν ο ήρωάς σου σε παρασέρνει. Να θυμάσαι ότι εσύ ορίζεις τι του συμβαίνει κι όχι το αντίστροφο.* 3) ΟΓ Δευτέρου Προσώπου Όταν η αφήγηση γίνεται σε δεύτερο πρόσωπο, σαν ο αφηγητής να απευθύνεται άμεσα στον αναγνώστη. Να τη διαλέξεις ή να μην τη διαλέξεις γιατί: Γιατί δεν είσαι ακόμα έτοιμος να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο για να τα καταφέρεις. Μην το κάνεις αν ο αφηγητής σου κι αυτός στον οποίο απευθύνεται δεν είναι προσεκτικά επιλεγμένοι, ώστε να δικαιολογείται ένα τέτοιο σκότωμα. Κάν’ το μόνο αν θες να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου. Κάν’ το ο γνωρίζοντας ότι πιθανότατα θα αποτύχεις τις πρώτες χίλιες φορές και ίσως να το πετύχεις στη χιλιοστή πρώτη, ίσως και όχι. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, αυτή η τεχνική με τρομάζει πιο πολύ κι από το Ring το γιαπωνέζικο. 4) ΟΓ Τρίτου Προσώπου “Camera On Shoulder” Όταν η αφήγηση γίνεται μεν σε τρίτο πρόσωπο, αλλά φαίνεται να ακολουθεί έναν μόνο από τους χαρακτήρες. Να τη διαλέξεις γιατί: Θες να μας δώσεις μια αίσθηση FPS**. Θες να παρακολουθείς τον ήρωά σου αλλά δε θες να μας πεις και τι νιώθει. Να την προτιμήσεις γιατί είναι εξίσου εύκολη στη γραφή με τον Παντογνώστη Αφηγητή (με την έννοια ότι δεν υπάρχουν και πολλά τζιζ πράγματα να κάνεις). Γιατί δε θες να ξέρουμε τι σκέφτονται οι δευτεραγωνιστές. Γιατί ο ήρωάς σου είναι ένας serial killer και δε θες να μας κάνεις να ταυτιστούμε μαζί του. Να μην τη διαλέξεις γιατί: Γιατί έχει το κακό συνήθειο να αποστασιοποιεί τον αναγνώστη από τον ήρωα.. Μπορεί να τον κάνει συνοδοιπόρο αλλά όχι σύντροφο. Μην την διαλέξεις αν τα συναισθήματα ενός ήρωα είναι σημαντικά για την πλοκή –εκτός αν τα καταφέρνεις πια τόοοοσο καλά με το «show, don’t tell». Πες «Ναι» Στην κινηματογραφική «λήψη». Στην παντελή απουσία σκέψεων εκ μέρους του ήρωά σου. Στη χρήση της λεπτομέρειας με μέτρο. Στην ταχύτητα. Σπιντάρισε τα πράγματα, για να μη βαρεθούμε. Πες «Όχι» Στην απομάκρυνση της «κάμερας» από τον ήρωά σου. Θυμήσου, αυτόν ακολουθείς και κανέναν άλλο. Στην στεγνή αντιμετώπιση του ήρωά σου. Αν μιλάς γι’ αυτόν εντελώς ξερά, μπορεί και να τον βαρεθούμε. Στην παντελή απουσία συναισθημάτων. Το ότι δεν τα μαθαίνουμε πρώτο χέρι δε σημαίνει ότι δεν έχει και συναισθήματα, ο καημένος. Στις φάσεις που θυμίζουν στον αναγνώστη ότι υπάρχει μια «κάμερα». Μας πετάει έξω από την ανάγνωση και μας ξενερώνει. 5) ΟΓ Τρίτου Προσώπου με “Surface Thoughts” Όταν η αφήγηση γίνεται μεν σε τρίτο πρόσωπο, αλλά φαίνεται να ακολουθεί έναν μόνο από τους χαρακτήρες, γνωρίζοντας επιπλέον και τις επιφανειακές του σκέψεις, τη λογική του. Να τη διαλέξεις γιατί: Όταν ο ήρωάς σου είναι κάποιος ρηχός έφηβος που δεν ξέρει από ψυχανάλυση. Επίσης αν σε ενδιαφέρει περισσότερο να ερευνήσεις τη λογική του ήρωά σου κι όχι τα συναισθήματά του. Να τη διαλέξεις γιατί δεν σε πειράζει το μονοπλάνο. Αφέσου στη φωνή του, δε χρειάζεται να τον καλλωπίζεις. Επίσης –και πολύ σημαντικό αυτό-, με αυτήν την ΟΓ μπορείς να κάνεις το δυσκολότερο όλων: να φτιάξεις έναν ήρωα του οποίου η ΟΓ είναι συνειδητά αναξιόπιστη. Να πεις δηλαδή μια ιστορία, στην οποία ο αναγνώστης σου δεν ξέρει αν αυτά που του λες μέσα από τις σκέψεις του ήρωα είναι αληθινά ή αν ο ήρωας βλέπει τα πράγματα υπό κάποιο παραμορφωτικό πρίσμα. Να μην τη διαλέξεις γιατί: Και πάλι, μην το κάνεις αν δεν ξέρεις τον ήρωά σου καλά. Επίσης μην μπλέξεις μ’ αυτήν την ΟΓ αν σχεδιάζεις να εμβαθύνεις στην κατάσταση του ήρωά σου. Μη γίνεσαι μελοδραματικός, αυτού του είδους η αφήγηση ρέπει προς το μελόδραμα κι αυτό πρέπει να το αποφύγεις πάσει θυσία. Πες «Ναι» Στα ειρωνικά σχόλια. Οι άνθρωποι επιφανειακά είναι συνήθως γεμάτοι κακιούλες. Ξέρε καλά και σε βάθος τη λογική του ήρωά σου, το πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τη θέση του σ’ αυτόν και πώς τον ερμηνεύει.. Κράτα την προσωπική φωνή του ήρωά σου για τις σκέψεις του και στην υπόλοιπη αφήγηση κάνε την με απλή γλώσσα. Να ξεχωρίζει το ένα από το άλλο. Στους έξυπνους τρόπους να μαθαίνει –κι εμείς μαζί του- πράγματα που δεν, επαναλαμβάνω, δεν θα μπορούσε να τα ξέρει.. Πες «Όχι» Στο να μας τα εξηγείς όλα. Οι σκέψεις ενός ανθρώπου όχι απλά έχουν το δικαίωμα αλλά επιβάλλεται να είναι μπερδεμένες. Στο μελόδραμα. Επιφανειακές σκέψεις +μελόδραμα = γελοιότητα. Δες και τα meme που λέγονται First World Problems, για να καταλάβεις τι εννοώ. Στην εμφάνιση των σκέψεων του ήρωα σε πρώτο πλάνο. Δώσ’ τες μας διακριτικά. Στην απογοήτευση, αν δε σου βγει με την πρώτη. Δεν είναι εύκολη ΟΓ, οπότε ψυχραιμία και δουλειά. 6) ΟΓ Τρίτου Προσώπου με “Deep Thoughts” Όταν η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο, αλλά φαίνεται να ακολουθεί έναν μόνο από τους χαρακτήρες, γνωρίζοντας σε βάθος τον ψυχικό του κόσμο και όλες τους τις αντιφάσεις. Να τη διαλέξεις γιατί: Γιατί ξέρεις πολύ καλά τον ήρωά σου, αλλά δε θες να μιλάει συνέχεια. Γιατί δε σου φτάνει να μην ξέρουμε τι σκέφτονται οι δευτεραγωνιστές, πρέπει να μας μπλέξεις και με το τι ΝΟΜΙΖΕΙ ο ήρωας ότι σκέφτονται. Γιατί δε θες να σου βγουν τα μάτια με μια ΟΓ Δευτέρου Προσώπου, αλλά και γιατί οι Παντογνώστες Αφηγητές και οι ΟΓ Πρώτου Προσώπου είναι σχετικά εύκολες τεχνικές για σένα. Γιατί οι ήρωές σου είναι τα παιδάκια σου τα χαϊδεμένα και δε μπορείς στιγμή μακριά τους. Να μην τη διαλέξεις γιατί: Αν δεν έχεις γνώσεις έστω ελάχιστες, έστω εμπειρικές, ψυχολογίας. Έχει τα ίδια προβλήματα με την ΟΓ Πρώτου Πρόσωπου, πρέπει να ξέρεις τι λες και γιατί, συν το ότι εδώ οι μπούρδες που λες χρεώνονται σε σένα κι όχι στον ήρωά σου. Επίσης μη σε απορροφά ο ήρωάς σου. Και οι δευτεραγωνιστές πρέπει να είναι εξίσου καλά σκιαγραφημένοι. Πες «Ναι» Στην πικάντικη γλώσσα. Δεν είναι Παντογνώστης Αφηγητής, μοιάζει περισσότερο με τη φωνή που θα είχε ο ήρωας αν μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο.. Στον ανθρώπινο παραλογισμό. Για την ακρίβεια βούτα με το κεφάλι σε αυτόν. Στην ξεδιάντροπη χρήση πραγμάτων και συμπεριφορών που έχεις δει σε γνωστούς ή φίλους σου, σε πραγματικές συμπεριφορές που συναντάς στην καθημερινότητά σου. Στο «show, don’t tell» για όλους τους υπόλοιπους ήρωες πλην εκείνου που ακολουθείς. Πες «Όχι» Στην ανεμελιά. Μην το πάρεις αψήφιστα. Δεν είναι εύκολο. Στα γλιστρήματα. Μην ξεφεύγεις από την ΟΓ που διάλεξες. Στην στράτευσή σου. Εσύ είσαι ο αφηγητής, απαγορεύεται η στράτευση. Ο ήρωάς σου από την άλλη μπορεί να είναι όσο στρατευμένος θέλει. Στη μονομανία. Υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες στην ιστορία σου εκτός από εκείνον που ακολουθούμε. 7) Εναλλασσόμενη ΟΓ Όταν η αφήγηση γίνεται μεταξύ πολλών διαφορετικών ΟΓ. Να τη διαλέξεις ή να μην τη διαλέξεις γιατί: Αν τίποτε από τα παραπάνω δεν σε ικανοποιεί, τότε η λύση είναι η εναλλασσόμενη ΟΓ. Εδώ μπορείς να κάνεις κυριολεκτικά ό,τι θέλεις, να συνδυάσεις όποια ΟΓ σου αρέσει με οποιαδήποτε άλλη, αλλά προσοχή! Μόνο αν έχεις αρκούντως εξασκηθεί σε όσες ΟΓ χρησιμοποιήσεις και μόνο αν νιώθεις σίγουρος ότι μπορείς έτσι να ζογκλάρεις την πληροφορία σου καλύτερα. Στην τελική όποια ΟΓ κι αν διαλέξεις, μην ξεχνάς ποτέ ότι εσύ είσαι ο αφηγητής κι εμείς έχουμε από σένα την απαίτηση να μας μαγέψεις με τις ιστορίες σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά τεχνικούρες. Προηγούμενα θέματα: α) 12 πράγματα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις να γράφεις β) 12 τρόποι να προσεγγίσεις μια ιδέα γ) 12 τρόποι να προσεγγίσεις την κοσμοπλασία σου δ) 12 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για τον ήρωά σου ε) 12 τρόποι προσέγγιης της πλοκής *Κοιτά, αυτό που είπα εδώ, είναι μάλλον βλακεία. Πολλοί, ακόμη κι εγώ η ίδια, θα σου πούμε ότι δεν υπάρχει ευτυχέστερο ατύχημα από τη στιγμή που ένας ήρωάς σου θα πάρει την πλοκή και τη μοίρα του στα χέρια του και θα σε γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Από τη μια. Από την άλλη, οι περισσότεροι χαρακτήρες που πλάθουμε είναι απλά πιόνια στα χέρια μας. Οπότε κράτα αυτούς τους τελευταίους με σιδερένια πειθαρχία κι όταν εμφανιστεί ο ρέμπελος, ε, τότε, λυπάμαι δεν έχω άλλη συμβουλή να σου δώσω, από το να τον αφήσεις να κάνει ό,τι θέλει. Μόνο σε καλό μπορεί να σου βγει κάτι τέτοιο. **FPS: First Person Shooter. Παιχνίδια υπολογιστή που η κάμερα σου δείχνει ότι βλέπει ο χαρακτήρας τον οποίο παίζεις. Edit: NOT First Person Shouter. Thanks, Sonya.
  50. 1 point
    Κι άλλα νεότερα: 1. Το Μαύρο Βαλιτσάκι, στην ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ τεύχος 8 Νοέμ. – Δεκ. 1991. 2. Εφιάλτης, στο CYBORG τεύχος 5 Μάρτιος 1993. 3. Μην Ενοχλείτε..., στην ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ τεύχος 17 Μάιος – Ιούνιος 1993. 4. Λάθος, στο STRANGE τεύχος 29 Ιανουάριος 2001. 5. Άστεγος, στην ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ τεύχος 5 Απρίλιος 2002. 6. Η Θυσία, στην ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ τεύχος 6 Καλοκαίρι 2002. 7. Το Δέρμα, στο ΕΦ ΖΙΝ τεύχος 5 Ιούλιος 2004. 8. Το Δέρμα του Πυρετού – Η Σάρκα του Πόνου, στο ΕΦ ΖΙΝ τεύχος 6 Δεκ. 2004. 9. Σφαγή, στην ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ τεύχος 8 Χειμώνας 2004-2005. 10. Καταδικασμένος, στην ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ τεύχος 9 4/2005. 11. Νόσος, στις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ τεύχος 1 Σεπτέμβριος 2005. 12. Δυσοίωνη Ομορφιά, στις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ τεύχος 2 Δεκέμβριος 2005. 13. Αλυχτώντας, στο ΕΦ ΖΙΝ τεύχος 10 Ιαν. 2007. 14. Naked Flame, στο UNIVERSE PATHWAYS τεύχος 4 Jan. 2007, έκδοση στα Αγγλικά. 15. Το Ποτάμι του Θανάτου (Α' μέρος), στις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ τεύχος 7 Μάρτιος 2007. 16. Το Ποτάμι του Θανάτου (B' μέρος), στις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ τεύχος 8 Ιούνιος 2007. 17. Llama Desnuda (Naked Flame) στο ηλ. περιοδικό της Αργεντινής, AXXON #177, September 2007. 18. Διάφορα ποιήματά μου (ΤΡΟΜΟΥ φυσικά) στο Βρετανικό περιοδικό THE HORROR EXPRESS #6 που μόλις κυκλοφόρησε, στην Αγγλία! http://www.lulu.com/items/volume_41/627000...zoom_627318.jpg 19. El Sacrificio (The Sacrifice) στο ηλ. περιοδικό της Αργεντινής, AXXON #184, April 2008. 20. Flamme Nue (Naked Flame) στη Γαλλική ιστοσελίδα INFINI της ένωσης των γαλλόφωνων συγγραφέων του φανταστικού. Η διεύθυνση είναι: http://perso.orange.fr/jplanque/Flamme_nue.htm Αυτά προς το παρόν... Τα λέμε, Dim
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.