Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 01/21/2017 in all areas

  1. 14 points
    Δύο ποιήματά μου φιλοξενούνται πλέον στο Φρέαρ, το Ορφικό και ο Γρανίτης. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.
  2. 13 points
    Από τις εκδόσεις ΆΛΛΩΣΤΕ θα κυκλοφορήσει η συλλογή Στο Δρόμο για τις Πλειάδες, όπου φιλοξενούνται μεταξύ των έργων άλλων 11 συγγραφέων τα εξής δύο διηγήματά μου: Το Κουτί (ελαφρώς αλλαγμένο) και το Μια Βροχερή Μέρα (Αλλαγμένο μέχρι μη αναγνωρίσεως). Η συλλογή θα κυκλοφορήσει 5 Νοέμβρη σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση που είχα. Remember, remember, the 5th of November...
  3. 12 points
    Μιας και το θυμήθηκα να το ποστάρω εδώ πριν το ξαναξεχάσω. Η ιστορία μου με τίτλο "The Heart is a Lonesome Hunter" είναι δωρεάν προς ανάγνωση στο διαδικτυακό περιοδικό Liminal Stories παρέα με μερικές πολύ ωραίες ιστορίες που διάλεξαν οι editors για το τεύχος του Οκτωβρίου. Επίσης αν και πέρασε λίγος καιρός να πω και για το τεύχος #56 του έντυπου Βρετανικού περιοδικού Black Static που φιλοξενεί την ιστορία μου "What We Are Molded After" που νομίζω είχε πάρει εδώ μέρος σε κάποιο Write Off.
  4. 11 points
    Φέτος στο Φantasticon είχα τη χαρά να γνωριστώ και να μιλήσω με αρκετούς νέους/επίδοξους συγγραφείς και να συζητήσω μαζί τους. Κάπως έτσι, συνειδητοποίησα ότι πολλά κλασικά κείμενα του είδους είναι αμετάφραστα ή πολύ δύσκολα προσβάσιμα, πλέον, σε λάτρεις του φανταστικού και μου γεννήθηκε η ιδέα για μία διαδικτυακή λέσχη ανάγνωσης. Λαμβάνοντας υπόψη τον περιορισμένο χρόνο και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, από την αρχή αποφάσισα ότι τα αναγνώσματα θα είναι αποκλειστικά και μόνο διηγήματα και νουβέλες - όχι μυθιστορήματα, όχι τριλογίες, όχι δωδεκαλογίες, όχι εγκυκλοπαίδειες. Οπότε, έχουμε και λέμε: 1. Διαβάζουμε ένα διήγημα ή μια νουβέλα τον μήνα, όλοι το ίδιο. 2. Συνολικά, τα επιλεγμένα κείμενα είναι 12. 3. Κάθε κείμενο, θα έχει το δικό του topic στο club. 4. Αφού διαβάσουμε, σχολιάζουμε το διήγημα στο σχετικό topic. 5. Για λόγους συνέπειας και συνέχειας, η σειρά ανάγνωσης των διηγημάτων είναι χρονολογική και καλύπτει περίπου 150 χρόνια λογοτεχνίας του φανταστικού. 6. Τα κείμενα είναι στα αγγλικά και θα ανεβαίνουν στο club σε μορφή doc. Αν τα κείμενα μπορούν να βρεθούν μεταφρασμένα, θα αναφέρονται σχετικές πληροφορίες όσον αφορά το πού. 7. Προσπάθησα να επιλέξω όσο το δυνατόν μικρότερα κείμενα και τα περισσότερα πράγματι είναι, αλλά δεν μπορούσα να παραλείψω κάποιες νουβέλες. 8. Δεν είναι υποχρεωτική η ανάγνωση/συμμετοχή στα topics όλων των κειμένων. Αν κάτι δεν σας τραβάει το ενδιαφέρον, μπορείτε να το παραλείψετε. 9. Αυτός ο πρώτος "κύκλος" αναγνωσμάτων είναι επικεντρωμένος στο φανταστικό και είναι αναγνωριστικός. Ανάλογα με το πώς θα πάει, θα συζητήσουμε αργότερα για αντίστοιχες ενότητες ΕΦ και τρόμου. 10. Αυτό δεν θα είναι κάποιου τύπου σεμινάριο. Θα είναι μια λέσχη ανάγνωσης που θα επιτρέψει σε νεότερα μέλη μας να έρθουν σε επαφή με κείμενα κλασικά και αγαπημένα και σε παλιότερα μέλη μας να θυμηθούν όλους εκείνους τους λόγους που αρχικά τους τράβηξαν στο είδος. Και να γεμίσουν νοσταλγία, επίσης. Οπότε, αν ενδιαφέρεστε, δηλώστε συμμετοχή, ζητήστε πρόσβαση εδώ κι ελάτε να περάσουμε έναν χρόνο γεμάτο φαντασία παρέα. Θα περάσουμε ωραία, θα κεράσουμε και cookies.
  5. 11 points
    until
    Σκοτάδι έχει αρχίσει να απλώνεται πάνω απ' το SFF. Περίεργα πλάσματα μαζεύονται στις γωνίες και κρυφοκοιτούν μέσα απ' τις σκιές. Ο διαγωνισμός Τρόμου πλησιάζει. Μαζευτείτε-μαζευτείτε. Ο DinMacXanthi έχει υποσχεθεί plot twists... Πατήστε και το RSVP αν θέλετε να μπείτε στη συγγραφική παρέα του διαγωνισμού.
  6. 10 points
    Συμφωνώ κατ' ουσίαν με τα όσα είπαν τα παιδιά πιο πάνω. Ο νόμος που διέπει τις εκδόσεις, την παραχώρηση δικαιωμάτων και τις αμοιβές των συγγραφέων είναι ο 2121/1993. Κατέβασέ τον από το Εθνικό Τυπογραφείο και ρίξ' του μια ματιά. Θα δεις ότι το κατώτατο νόμιμο ποσοστό είναι το 10%. (Οτιδήποτε άλλο, π.χ. 8%, είναι παράνομο. Τους δείχνεις τον νόμο και το κάνουν 10% ή φεύγεις.) Άρα το 15%, και μάλιστα για πρωτοεμφανιζόμενο, είναι υψηλό, για να μην πω πολύ υψηλό. Στην πραγματικότητα είναι τόσο υψηλό που διαβάζοντας το αρχικό ποστ ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι αυτοέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει όλο το κόστος της έκδοσης) ή πιθανότερα συνέκδοση (ο συγγραφέας πληρώνει μέρος του κόστους της έκδοσης) όπως και είναι. Είμαι κατά της αυτοέκδοσης / συνέκδοσης (θα βρεις αρκετά threads εδώ μέσα γι' αυτές) για λόγους ουσίας και δεοντολογίας. Περιληπτικά: 0) Για να βγει ένα βιβλίο δουλεύουν πολλοί άνθρωποι, από τον εκδότη μέχρι την καθαρίστρια του εκδοτικού. Όλους αυτούς τους πληρώνει ο αναγνώστης. Είναι απαράδεκτο να πληρώνονται όλοι, εκτός από τον μοναδικό άνθρωπο, τον οποίο αν τον αφαιρέσεις από αυτή τη μεγάλη αλυσίδα, δεν θα υπάρχει βιβλίο: τον συγγραφέα. Και είναι δύο φορές απαράδεκτο ο μοναδικός απαραίτητος άνθρωπος αντί να πληρώνεται, να πληρώνει κι από πάνω. 1) Αν σου ζητάνε λεφτά, δεν πιστεύουν πραγματικά στο έργο σου, ασχέτως τι σου λένε για να σε πείσουν να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Δεν πιστεύουν ότι θα πουλήσει αρκετά ώστε να πάρουν τα λεφτά τους πίσω και με κέρδος. Γι' αυτό σου ζητάνε να συμμετάσχεις. Για να τους δώσεις τα χρήματα που φοβούνται /ξέρουν ότι δεν θα εισπράξουν. Άρα εκείνοι προβλέπουν ότι το βιβλίο μάλλον πάει για καθαρή ζημιά. 2) Με τα δικά σου χρήματα τσεπωμένα, ο εκδοτικός θα έχει μειωμένο κίνητρο να προωθήσει και να διανείμει σωστά το βιβλίο. Η συντριπτική πλειονότητα των εκδοτικών που κάνουν αυτοέκδοση / συνέκδοση περιορίζεται σε μία και μόνη παρουσίαση του βιβλίου, στη διανομή του σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, κι αυτό ήταν. (Αρκετά από) τα λεφτά τους τα έχουν ήδη εισπράξει από σένα. 3) Αν δεν βρεις εκδοτικό να σου βγάλει το βιβλίο κανονικά (χωρίς να δώσεις φράγκο) και συγχρόνως είσαι και πρωτοεμφανιζόμενος, τότε συγνώμη, δεν είναι προσωπικό, αλλά η πιθανότητα να μην είσαι έτοιμος να εκδοθείς είναι μεγάλη. Δεν σε έχω διαβάσει, μπορεί να γράφεις υπέροχα, αλλά αυτό ισχύει με τη συντριπτική πλειονότητα των αυτοεκδιδόμενων / συνεκδιδόμενων. Σκέψου λοιπόν σοβαρά, και προσπάθησε να καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους δεν βρίσκεις κανονικό εκδότη. Μπορεί να μην το έχεις στείλει σε αρκετούς. Μπορεί να είσαι εξαιρετικός συγγραφέας, αλλά να μην γράφεις "εμπορικά". Ή μπορεί να είσαι ανέτοιμος. Στην τελευταία περίπτωση (που, και πάλι συγνώμη, είναι και η πιο πιθανή) μη βιαστείς να εκδοθείς, ιδιαίτερα αν πρέπει να πληρώσεις γι' αυτό. Το να δεις το όνομά σου σε ένα εξώφυλλο δεν θα σε κάνει συγγραφέα. Ίσα ίσα μπορεί να φρενάρει την πρόοδό σου. Ο ελληνικός χώρος του βιβλίου (και επίσης ο ελληνικός χώρος του φανταστικού) είναι πλέον γεμάτος από συγγραφείς που νομίζουν ότι έφτασαν κάπου επειδή έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Σκέψου καλά αν θέλεις να είσαι ακόμα ένας από αυτούς. Αυτά. Συγνώμη για τρίτη φορά αν γίνομαι δυσάρεστος, αλλά αυτή (πιστεύω ότι) είναι η αλήθεια.
  7. 10 points
    Και... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στον Solonor, για το δικό μου αγαπημένο του διαγωνισμού, την υπέροχη Πευκόφλουδη. Του παραδίδω το σκήπτρο, το βάθρο, όλα. Με 91 βαθμούς, βρέθηκε από νωρίς στην κορυφή και παρέμεινε ακούνητος ως το τέλος. Εύγε.
  8. 9 points
    Ένα ακόμη ποίημά μου στο Φρέαρ, εντελώς καινούριο (που σημαίνει δεν το έχετε διαβάσει εδώ), με τίτλο "Ιός".
  9. 9 points

    until

    Λοιπόν μιας και το ζητήσατε, μιας και ο σύζυγος το βρήκε, το θέμα είναι... ΕΘΙΣΜΟΣ Θα επανέλθω σύντομα για τα περαιτέρω.
  10. 9 points
    Καλά μου ζωάκια, γειά σας! Ελπίζω να μπήκατε σε κλίμα εορταστικό (αν όχι, θα φροντίσουμε άμεσα) Κάτι δεντράκια βλέπω, κάτι στολίδια, κάτι προσφορές σε χρωματιστά λαμπιόνια, κάτι μυρωδιές από χριστουγεννιάτικες λιχουδιές….Τα νυχτόφιλα κουκουβαγικά μου μάτια δεν μπορεί να γελιούνται. Οι γιορτές πλησιάζουν. Κάτι απλό; Κάτι περίπλοκο; Κάτι παραμυθένιο, σίγουρα. Και επειδή τα παραμύθια συχνά –πυκνά περιέχουν μάγισσες, σκουπόξυλα, τέρατα, λογής –λογής μαγικά πλάσματα, αναρωτιέμαι. Πώς θα περνούσε τα δικά του Χριστούγεννα ένα από τα παρακάτω μαγικά πλάσματα; · Μία μάγισσα; (Χαριτωμένη ή με κρεατοελιές και σουβλερή μύτη, αδιάφορο) · Ένας γνώμος ή κάποιος ξεχασμένος μοναχικός κάτοικος του δάσους, μακριά από τους υπόλοιπους του είδους του; · Μία νεράιδα; · Ένα τζίνι μέσα στο μπουκάλι του; · Ένας λυκάνθρωπος; · Ένας βρικόλακας; · Ένας σάτυρος; · Μια λάμια; · Ένα φάντασμα που στοιχειώνει κάποιο σπίτι όπου κατοικούν άνθρωποι με παιδιά(και άρα υπάρχουν στολίδια, δέντρα, δώρα κ.λπ) Το ζήτημά μας λοιπόν είναι να δούμε αν μπορούμε να χωρέσουμε σε μία –δυο παραγράφους (ή ένα φλασάκι, αν προτιμάτε) τα γιορτινά αισθήματα ενός τέτοιου εξωπραγματικού όντος, που μπορεί να νιώθει μόνο του, κατατρεγμένο, αδικημένο ή τρισευτυχισμένο, συγκινημένο ή τέρμα αδιάφορο. Αν σας βγει να εξελιχθεί κάποια πλοκή στην παράγραφο/ φλασάκι σας, ακόμη πιο καλά. Είτε παράγραφοι, είτε μονοσέλιδο, είτε διήγημα είναι αποδεκτά. Με ενδιαφέρει κυρίως η συναισθηματική κατάσταση ενός τέτοιου αλλόκοτου και «παραμυθικού/ παγανιστικού» πλάσματος μέσα στα πλαίσια μίας από τις μεγαλύτερες χριστιανικές γιορτές. Πώς την αντιλαμβάνεται; Τι σκέψεις του /της γεννάει; Σημαίνει κάτι, οτιδήποτε, για αυτόν/ αυτή, τα Χριστούγεννα; Νοσταλγεί κάτι; Θυμάται κάτι; Αναρωτιέται προς τι ο στολισμός και οι αλλαγές; Προξενεί καταστροφές ή συμμετέχει στη διασκέδαση, με το δικό του/ της ιδιαίτερο τρόπο; Ορίστε, λοιπόν, το θέμα σας...Πιάστε χηνόφτερα και ξεκινήστε να γράφετε με μελάνι από αίμα δράκου! (ή μήπως, αίμα περιστεριού;) Κανόνες: Γράφουμε από τώρα μέχρι 31/12/2017. Σκουπίζουμε ζαχαρίτσες από κουραμπιεδάκια για να μην λερώσουμε το πληκτρολόγιό μας όσο γράφουμε τα χριστουγεννιάτικα και το κάνουμε χιονισμένο και αυτό Ανεβάζουμε εδώ: Και σχολιάζουμε τα κείμενα των άλλων. Σχολιάζουμε για να σχολιαστούμε, δεν ξεχνάμε. Σας περιμένουμε!!!!!
  11. 9 points
    Στη συλλογή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ARS Libri, συμμετέχει ο δικός μας Ballerond (Γιάννης Σιδέρης) και περιλαμβάνονται διηγήματα από τους 4 κύκλους σεμιναρίων δημιουργικής γραφής που παρέδωσε ο Αντώνης Κρύσιλας.
  12. 8 points

    until

    ΛΟΙΠΟΝ. Γράφετε μέχρι 29/01, μέχρι 3.850 λέξεις. Θέλω να πω σε άπαντες ότι οι διαγωνισμοί μας είναι μια ευκαιρία να περάσουμε καλά, να γράψουμε και να διαβάσουμε όμορφα διηγήματα και, φυσικά, να εξελιχθούμε συγγραφικά. Είμαστε μια παρέα, η συγγραφή είναι το πάθος μας, διαγωνιζόμαστε και ΔΕΝ ανταγωνιζόμαστε. Από καλά διηγήματα, βγαίνουμε όλοι κερδισμένοι. Από ζαβολιές και κακίες, βγαίνουμε όλοι χαμένοι. Ελπίζω να διαβάσω και καινούρια πρόσωπα (μη ντραπείτε, δεν δαγκώνουμε, είμαστε αξιαγάπητοι και χαδιάρηδες κατά βάθος) και παλιά πρόσωπα και, γενικά, να έχουμε έναν ωραίο διαγωνισμό που θα κυλήσει ομαλά και χωρίς ευτράπελα. Καλή επιτυχία σε όλους!
  13. 8 points
    Καλημέρα και καλή χρονιά! Εγώ έχω τρεις στόχους για φέτος. 1. Να ολοκληρώσω την αναθεώρηση του 3ου και τελευταίου μέρους της τριλογίας μου, Η Χαμένη Γνώση. 2. Να γράψω κι άλλα διηγήματα, και γιατί όχι, να δοκιμάσω την τύχη μου στον τρόμο. 3. Να ολοκληρώσω τον κορμό του επόμενου μυθιστορήματος μου.
  14. 8 points
    Γκουχ γκουχ. Αχέμ αχέμ. Αψού αψού. Φιλόδοξοι ποιητές και δημιουργοί, συνδαιτημόνες, γνώριμοι και δημαγωγοί. Απόψε θα εξερευνήσουμε τα άδυτα της ποιητικής μας αηδίας αδείας καθώς και του εσωτερικού μας κενού πλούτου. Μην γελιέστε, δεν κάνω πλάκα, σας απεχθάνομαι αγαπάω πολύ κι ας έχω μεγάλη μπάκα. Το παιχνίδι είναι έτοιμο, μην κωλοβαράτε χρονοτριβείτε. Πιάστε πληκτρολόγια, ποντίκια και μυαλά. Στραγγίξτε. Στύψτε τα στο μπλέντερ να βγάλουν τα ζουμιά. Κι όταν οι λέξεις πέσουν επάνω στην λεκάνη οθόνη, μην τις ανεβάσετε εδώ, θα μείνουμε τελείως μπακούρια μόνοι. Επτά λέξεις ζητήσατε, επτά λέξεις κερδίσατε. Μην ψάχνετε πολύ, είναι προφανές. Οι διεγραμμένες λέξεις κρύβουν το σασπένς. Έχετε δύο βδομαδούλες :* :*
  15. 8 points
    Drumroll, please... Έγραψαν 7 συγγραφείς, ψήφισαν 16 άτομα (9 αναγνώστες και 7 συγγραφείς). Πολύ καλά, μπόλικα σχόλια για κάθε ιστορία. Ευχαριστώ πολύ τον βοηθό μου στην καταμέτρηση, ηρωικό Mesmer, καθώς και τον γενναίο Ballerond που σε όλη τη διάρκεια του διαγωνισμού κράταγε το πνεύμα ζωντανό όταν εγώ δεν μπορούσα. Τέλος, ευχαριστίες σε όλους τους συγγραφείς και όλους τους σχολιαστές και αναγνώστες, είστε όλοι σας υπέροχοι. Και χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, πάμε στα αποτελέσματα... ...στην έβδομη θέση, με 33 βαθμούς, έχουμε τον Πρώτο μας Φύλακα, τον Mournblade . .Η Κατάρα του Μάγου , με 44 βαθμούς, έριξε τον πρίγκηπα William στην έκτη θέση. Στον πέμπτο όροφο του Γυάλινου Κάστρου έμεινε ο gismofbi, με 60 βαθμούς. Μεσοπέλαγα έμεινε ο Ballerond, με 66 βαθμούς και στην τέταρτη θέση.
  16. 8 points
    Η Mamaya τρελάθηκε και επανακυκλοφορεί το βαρύ πυροβολικό του Ελληνικού Φανταστικού. Και εμείς το γλεντάμε. Όχι μόνο γιατί θα το γνωρίσουν νέοι αναγνώστες που ίσως να τους διέφυγε τι είχε βγει το 2010. Ούτε γιατί το «Κοράκι σε άλικο φόντο» έρχεται επιτέλους μαζί με τη συνέχειά του, τα «Βέλη και κρόκινες φλόγες». Το γλεντάμε γιατί το βιβλίο ξαναγράφτηκε και μπορούμε να το ξαναδιαβάσουμε ανανεωμένο. «Όπα, μεγάλε, δηλαδή ΠΡΕΠΕΙ να το ξαναδιαβάσουμε;» θα ρωτήσουν οι τεμπέληδες. Όχι. Αν βαριέστε να το ξαναδιαβάσετε, δεν πρέπει. Δεν είναι καν αναγκαίο για να ξεκινήσετε το επόμενο βιβλίο, καθώς τα «Βέλη…» περιέχουν σύντομη και ουσιαστική περίληψη του πρώτου. Απλώς αν δεν το κάνετε, εσείς θα χάσετε. Διότι ο Κεραμίδας έκατσε και ξανάγραψε από την αρχή το βιβλίο δίχως να αφαιρέσει τίποτα, δίχως να προσθέσει τίποτα περιττό, δίχως να το φουσκώσει, αλλά γράφοντάς το καλύτερα, έτσι ώστε να είναι ακόμα πιο ατμοσφαιρικό, ακόμα πιο καλογραμμένο. Ό,τι άρεσε τότε είναι εδώ, με ακόμα πιο προσεγμένη γραφή, πιο ζωντανούς διαλόγους, περιγραφές, όλα. Και για όσους αμαρτωλούς δεν το είχαν διαβάσει τότε, ας πω τι πρόκειται να συναντήσουν. Είναι το ξεκίνημα των Γιών της Στάχτης, μιας φάντασι τριλογίας που τα χρώματά της θυμίζουν Βυζάντιο. Φάντασι γιατί υπάρχουν διάφορα είδη μαγείας που παίζουν ρόλο στην εξέλιξη του κόσμου αλλά και του κειμένου, και Βυζάντιο γιατί η αυτοκρατορία Αιγλωέων έχει πολλά κοινά με τη Βυζαντινή, δίχως να αποτελεί στείρα αντιγραφή της. Φανταστείτε κάτι σαν αυτό που έκαναν ο Kay, ο Martin και η Robin Hobb, αν και θα τολμήσω να πω πως εδώ η ατμόσφαιρα, οι συνήθειες και τα έθιμα είναι ένα κλικ πιο γνήσια και λιγότερο αόριστα. Η αυτοκρατορία Αιγλωέων λοιπόν βρίσκεται σε κίνδυνο και εμείς παρακολουθούμε την πορεία τριών κεντρικών χαρακτήρων. Και εδώ είναι το ζουμί, νομίζω, στους χαρακτήρες, που έχουν πορεία, ωριμάζουν, κάνουν λάθη, αλλάζουν και εξελίσσονται. Ορισμένοι, όπως ας πούμε ο Μελέτιος, που είναι από τους αγαπημένους μου, είναι αξέχαστοι, βγαίνουν από το χαρτί. Η πλοκή τώρα είναι γρήγορη, δίχως περιττές περιγραφές, οι δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν (θυμάμαι πως την πρώτη φορά που το είχα διαβάσει ήταν αυτό που με είχε αφήσει άφωνο), υπάρχουν εκπλήξεις και ανατροπές και γενικά το βιβλίο κυλάει νερό, κάτι στο οποίο βοηθάει και η γραφή που είναι ακριβέστατη και ζωντανή. «Μα, δεν έχει προβλήματα;» θα ρωτήσουν οι καχύποπτοι. Όταν είχε κυκλοφορήσει το Κοράκι είχα γράψει το εξής: «Κάποια ζητήματα που δεν με ικανοποίησαν, ήταν ορισμένες περιγραφές μαχών που μου φάνηκαν ελαφρώς αποστασιοποιημένες και κάποια σημεία που η φωνή έπαιρνε θέση υπέρ των πρωταγωνιστών». Ε, αυτά ήταν ανάμεσα σε όσα εξαφάνισε, άλλαξε ή βελτίωσε ο συγγραφέας. Οι μάχες είναι ολοζώντανες, τρως το αίμα στη μάπα και μυρίζεις τα –νταξ δεν θα το πω, η οπτική γωνία εστιάζει δίχως να παίρνει ποτέ θέση και το βιβλίο έχει ακόμα περισσότερο σασπένς. Για μένα το «Κοράκι» από την πρώτη κιόλας έκδοση ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία (δίχως «φάντασι» μπροστά από τη λέξη, δίχως «από Έλληνα», μετά) και η νέα έκδοση είναι ακόμα καλύτερη. Είναι ένα βιβλίο δίχως μειονεκτήματα, δίχως «αλλά». Βάλε και τη συνέχεια που έχει κυκλοφορήσει ήδη και έχουμε ήδη ξεκινήσει να ξερογλειφόμαστε για το τρίτο.
  17. 8 points
    Δεν μπορώ να φανταστώ πολλά πράγματα που θα με κάνουν να σταματήσω να απολαμβάνω το διάβασμα, πόσο μάλλον το γράψιμο. Παρότι μου συμβαίνει να περνάω περιόδους αναγνωστικού binging ακολουθούμενες από αναγνωστική λειψυδρία, πάντα γυρνάω στα βιβλία και πάντα ψάχνω καινούριους συγγραφείς και καινούριες ιστορίες που θα με ενθουσιάσουν. Κριτικά διαβάζω πάντα, αλλά ποτέ συγκριτικά με εμένα και πώς θα το έκανα εγώ. Π.χ. θα παρατηρήσω ένα τυπογραφικό (σπανιότερο, μιας και διαβάζω κυρίως στα αγγλικά, αλλά συμβαίνει, ειδικά σε ηλεκτρονικές εκδόσεις) ή μια τρύπα στην πλοκή ή κάτι που θα μου φανεί out of character, μου έχει συμβεί ακόμη και να εξαγριωθώ με βιβλίο, αλλά είμαι της άποψης ότι από όλα κάτι μαθαίνουμε, ακόμη και από τα κακογραμμένα βιβλία. Δυσκολεύομαι να φανταστώ συγγραφείς να μη διαβάζουν, κυρίως γιατί δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς αλλιώς μπορεί να γίνουν καλύτεροι, αν όχι μαθαίνοντας την τέχνη μέσα από τα έργα των πραγματικά σπουδαίων. Και είμαι υπέρ του να διαβάζουμε τα πάντα, όχι μόνο φαντασία και τρόμο και επιστημονική φαντασία, αλλά και mainstream λογοτεχνία και κλασική λογοτεχνία και δοκίμια και θέατρο και κόμιξ και ό,τι μπορεί να πέσει στα χέρια μας. Πέρα από ψυχαγωγία, προσφέρουν και πολλά σε σχέση με την τεχνική τα οποία, κακά τα ψέματα, δύσκολα θα μάθεις από αλλού. Είχα διαβάσει πριν 2-3 χρόνια ένα κείμενο του Ναμπόκοφ, όπου μιλούσε για τις ιδιότητες του καλού συγγραφέα. Είναι αυτό εδώ και, λίγο-πολύ, λέει ότι ένας σπουδαίος συγγραφέας πρέπει να ξέρει να αφηγείται μια ιστορία, να διδάσκει κάτι στον αναγνώστη και να τον μαγεύει κι ότι είναι η τελευταία ιδιότητα (αυτή του μάγου) που ξεχωρίζει τους μεγάλους συγγραφείς από τους καλούς συγγραφείς. Σε γενικές γραμμές, είναι κάτι με το οποίο συμφωνώ και έχω παρατηρήσει, μέσα στα χρόνια, ότι συγγραφείς που καταφέρνουν να με μαγέψουν με έχουν κάνει να αγνοήσω οποιοδήποτε λάθος μπορεί να υπήρχε. Σίγουρα τους βρίσκω όλο και πιο σπάνια γιατί διαβάζω πολύ και όλο και λιγότερα πράγματα με εντυπωσιάζουν, όμως τους βρίσκω κι όταν δεν τους βρίσκω τους ψάχνω, για έναν πολύ απλό λόγο: δεν θέλω να σταματήσουν να με μαγεύουν τα βιβλία.
  18. 7 points

    until

    Οι μέλισσες εξαφανίστηκαν και μια γκομενα είναι πολύ λυπημένη γιαυτό.
  19. 7 points
    1. Να αναθεωρήσω, διορθώσω, αναπτύξω και γράψω τη συνέχεια του μυθιστορήματος που ξεκίνησα το 2017. 2. Να γράψω και κανένα διήγημα, που το έχω κόψει το άθλημα. 3. Να μη γράφω σαν να με κυνηγάνε. Ποτέ ξανά, αν γίνεται. 4. Να γράψω κάτι mainstream. Πραγματικά έχω την περιέργεια να δω αν μπορώ να ολοκληρώσω μία τέτοια ιστορία.
  20. 7 points
    Ας πω κι εγώ τους δικούς μου 1. Να φύγει από πάνω μου το φλασάκι 340.000 λέξεων και να μείνει κάτω από 300.000 2. Να βρω στέγη με πράσσινο φως για το μυθιστόρημα ενηλικίωσης 3. Να συμμετέχω στους δυο επόμενους διαγωνισμούς 4. Να δοκιμάσω την τύχη μου με μερικά μεταφρασμένα διηγήματα 5. Να γράψω ένα ακόμα μυθιστόρημα.
  21. 7 points
    Είμαι σίγουρη ότι διάβασα τη φράση τουλάχιστον τέσσερις φορές για να καταλάβω τι είναι το who-dunn-άκι. Στόχοι, χμου. 1) Να καταφέρω μία έκδοση. 2) Να ολοκληρώσω τις διορθώσεις στην Κόρη μου (το δεύτερο ποντιακό). 3) Να ξεκινήσω τις διορθώσεις στην Δόσα μου (το τρίτο ποντιακό). 4) Να τελειώσω (όπως πάντα) ένα από αυτά που μου έχουν μείνει στη μέση (Ετρούσκικο, Δωδωναίϊκο, Αραβικό). 5) Χωρίς να το θέλω πολύ, αν χωρέσει, να ξεκινήσω κάτι νέο, πιθανόν με μικρασιατική εσσάνς. Αυτό θέλει καλό σχεδιασμό κι ίσως και να πρέπει να δω τι παίζει με τους θεούς της Πικρής Στροφής εκείιιιινα τα χρόνια. 6) Να τελειώσω μια σειρά άρθρων που έχω ξεκινήσει εδώ και χρόνια σε τούτο το φόρουμ και λιμνάσανε, και να καταφέρω να ολοκληρώσω την άλλη σειρά άρθρων που γράφω μαζί με τον Λευτέρη 7) Να θέσω τις βάσεις, με διάβασμα και γαστριμαγική έμπνευση για κάτι που το ονειρεύομαι εδώ και πολλά-πολλά χρόνια και που θα μας κάνει λίγο γνωστότερους ως κοινότητα του φανταστικού στο ευρύ νοικοκυρικό κοινό. 8) Να μην (χλωμό το βλέπω) πέσω στα πατώματα από την κούραση, εάν είναι δυνατόν, σιλ βου πλε. Αυτά. Καλή χρονιά.
  22. 7 points
    Αγαπητή δεσποσύνη, πάντα στις διαταγές σας. Κατευθείαν από το ημερολόγιο συγγραφέα: Καινούρια χρονιά, άλλοι δίνουν υποσχέσεις, άλλοι παίρνουν αποφάσεις. Εγώ σκέφτομαι τι θα γράψω και τι ιστορίες θα πω. Το 2017, που μας άφησε πια, ήταν μια χρονιά αρκετά γεμάτη, δύο μεγάλα μυθιστορήματα, δύο πιο μικρά, δύο διηγήματα και ένας σημαντικός αριθμός ποιητικών έργων. Καθόλου άσχημα, το νέο έτος ελπίζω και θέλω να έχει ακόμα πιο πολλά να επιδείξει. Οι στόχοι μου για το 2018 λοιπόν: 1. Οι τελευταίες πινελιές του Πύργου, και ο μακρύς δρόμος φτάνει στο τέλος του (αλλά μην ανησυχείτε κάτι νέο ετοιμάζεται σε φαντασίας, μπορεί και μέσα στη χρονιά) 2. Μια κοινωνική κατά βάση ιστορία, παρότι έχει μέσα και φόνους και έναν θησαυρό των Ναζί με τίτλο Θύελλα 3. Μια περιπέτεια που αφορά ένα κρουαζιερόπλοιο κλάσεως Quantum, το πλήρωμα και τους επιβάτες του. Ο τίτλος ακόμα αγνοείται, ο σχετικός φάκελος λέει απλά Πλοίο. 4. Μια ιστορία με ένα αρχαίο κακό και εξορκισμούς, επίσης άνευ τίτλου. 5. Να ολοκληρώσω την Επιχείρηση. 6. Έναν αριθμό ποιητικών έργων, το πρώτο ξεκίνησε ήδη να εκτελείται. Ελάτε μαζί μου να κάνουμε τη χρονιά γεμάτη δημιουργία και έμπνευση. Δεν ήξερα ότι η Πυργοδέσποινα έχει πολύ σεξ στις ιστορίες της, γώ θυμάμαι έντονη σεξουαλικότητα μόνο στα Παλάτια της Μεγάλης Υφάντρας.
  23. 7 points
    Πολύ ενδιαφέρουσα άσκηση, πολύ ενδιαφέρον θέμα, μπράβο στην δασκάλα Ιρμάντα, αλλά και σε όλους όσους μας χάρισαν τις ιστορίες τους. Μάριε, πολύ έξυπνη ιδέα το πως χρησιμοποιεί ο Ήλαριν το τζίνι στην ιστορία σου. Μέσα σε λίγες γραμμές μας δίνεις να καταλάβουμε τι αισθάνεται ακριβώς το τζίνι αν και το τέλος σε αφήνει με την απορία. Στέκεται καλά σαν φλασάκι, αλλά μπορείς σίγουρα να το αναπτύξεις σε κάτι μεγαλύτερο. Τέλος να πω ότι ο τρόπος που είναι γραμμένη η ιστορία (χωρίς δείκτες γραφής κ.λ.π.) με κούρασε λίγο. Τώρα όσο για τον βρυκόλακα σου, ο Λόργοκ πρέπει να είναι ο πιο είρωνας βρυκόλακας που υπάρχει. Σύντομο φλασάκι που για μένα τουλάχιστον, έχει μια αίσθηση μαύρου χιούμορ. Γιάννη, έχω μεγάλο κόλλημα με τους λυκάνθρωπους. Είναι με διαφορά το αγαπημένο μου τέρας. Για να καταλάβεις η πρώτη ιστορία που έγραψα είχε να κάνει με λυκάνθρωπους. Μου άρεσε ο τίτλος της ιστορίας. Μου άρεσε η γραφή της, μου άρεσε το θέμα της, συμπάθησα και παράλληλα με συγκίνησε ο πρωταγωνιστής της. Θα μπορούσες σίγουρα να την μεγαλώσεις και να προσθέσεις τόσο τα πριν όσο και τα μετά που λείπουν, για μένα τουλάχιστον. Πολύ ωραία ιστορία Γιάννη... Νίκο μου άρεσε πολύ ο βρυκόλακας σου, είναι πολύ καλά παρουσιασμένος, αν και όπως λέει και ο Γιάννης μόνο βλέπουμε ή μάλλον ακούμε τις σκέψεις του και τα σχέδια που κάνει. Και έτσι όμως, έστω και με την έλειψη δράσης, η ιστορία με ικανοποίησε και με έκανε να θέλω να μάθω και άλλα για αυτόν τον τύπο και σίγουρα θα ήθελα να τον έβλεπα σε δράση. Άγγελε, πανέμορφο και καλογραμμένο το φλασάκι σου. Εμένα πάντως μου θύμισε το ανέκδοτο "Κατεβαίνει ο..... στην γη και μπαίνει μέσα σε ένα κουτούκι..." Α ναι, παραλίγο να το ξεχάσω! Μέρες που έρχονται τι θα λέγατε να... καφρίζαμε λίγο;
  24. 7 points
    Στη δεύτερη θέση, η ελαφίνα Ιρμάντα που άρπαξε την κατάρα απ' τα χέρια του Μορφέα τελευταία στιγμή κι έφυγε τρέχοντας, με 78 βαθμούς.
  25. 7 points
    Στην τρίτη θέση - και λιγότερο ατυχής από τον τίτλο του - , μια παλιά καραβάνα του βάθρου, ο Μορφέας, με 76 βαθμούς.
  26. 7 points
    Το διήγημά μου Αυτά τα λέσια συμμετέχει στην ανθολογία διηγημάτων Zombie στην Ελλάδα, που μόλις κυκλοφόρησε. Επίσης, με περισσή περηφάνια, να πω ότι το διήγημα αναδείχτηκε πρώτο στον ομότιτλο διαγωνισμό των εκδόσεων iwrite. Στην ανθολογία συμμετέχουν διηγήματα κι άλλων συμφορουμιτών. Συγχαρητήρια σε όλους!
  27. 6 points

    until

    Χμ, θα το παλέψω αν κι έχω τα θεματάκια μου: . Δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι απόλυτα εντός θέματος, 2. Πρέπει να γράψω ΚΑΙ κριτικές (μου λείπουν), 3. Δεν έχει ούτε μία έκρηξη! Edit: Διαγράψτε το 3. Βρήκα άλλο τέλος: «Και τότε, το διάστημα δονήθηκε από έναν τρομερό ήχο. Το διαστημόπλοιο διαλύθηκε και το κενό γέμισε φλεγόμενα συντρίμμια». Ναι, φωτιές και ήχοι στο κενό. Τι ; Δεν σας αρέσει;
  28. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: MadnJim Είδος ποιήματος: MadnJim's classic Αριθμός Στίχων: 36 Σχόλια: Για την "Επταλογία του Ποιητή" με λέξεις του Γιάννη Ballerond (αηδία, κενό, απέχθεια, κωλοβάρεμα, στραγγίζω, λεκάνη, μπακούρια), όπως πάντα ελπίζω κι εύχομαι να διασκεδάσετε πολύ. Σερπαντίνα.pdf
  29. 6 points

    until

    Λοιπόοοοον....Το πρώτο στοιχείο δεν είναι απλό λουλουδάκι που φυτρώνει σε κροκάλες, αλλά ένας κάκτος Πεγιότ. Νοτιοδυτικό Τέξας και Μεξικό. Χωρίς αγκάθια. Στα ισπανικά σημαίνει "Λάμπω - Ακτινοβολώ". Το δεύτερο στοιχείο.......αααααααααααααααααααχ ρε elgalla τι μας κάνεις; Είναι ένα από τα μοντέλα του America's Top Model στην φωτογράφηση που έκαναν για τον οίκο "Sequin", στη Νέα Υόρκη. Sequin= Λαμπερό διακοσμητικό. Άρα θα πω ΛΑΜΨΗ. (Εναλλακτικά, ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ)
  30. 6 points
    Ας το ανοίξω εγώ φέτος αυτό το τόπικ. 1) Θα 'θελα φέτος να ισορροπήσω λίγο τα κόμικ με τα βιβλία. Το '17 διάβασα 60 βιβλία και 100 κόμικ, λέω φέτος να το πάω λίγο πιο στα ίσα. 2) Θέλω πολύ να καταφέρω μερικές ανθολογίες του φανταστικού που βγήκαν πέρσι (τα τρία του Ανάτυπου, κάποια τις ΑΛΕΦ, τους Αλλόκοσμους, του Αχαρτογράφητους τόπους) 3) Θέλω να αποκτήσω επιτέλους γνώμη για μερικούς Έλληνες του φανταστικού που δεν γνωρίζω (Μπελαούρης, Αντώναρος, Σαφελάς, Σταθοπούλου, Μάντζαρη, Λάβαρη και παλιότερους, όπως ο Μαρσελός, ο Καληδόνης, ο Αθανασιάδης) 4) Επίσης να διαβάσω μερικά πέραν του κλασσικού, όπως ο Ερωτόκριτος (για 7η, 8η, 100ή φορά, μικρή σημασία έχει), η Ελληνική Νομαρχία, το Χρονικό του Μορέως, και η Αλεξιάδα. 5) Ευσεβείς πόθοι, το Σπίτι από Φύλλα και το Σπαθί των Σανάρα, αλλά δεν ξέρω αν θα έχω το ηθικό σθένος γι' αυτό (για άλλους λόγους το καθένα φυσικά).
  31. 6 points
    Ας κάνω κι εγώ μια ανασκόπηση. Το 2017 διάβασα συνολικά 76 βιβλία. Από αυτά τα 35 ήταν Ελληνικά, τα 16 του χώρου, ποσοστό 21% το οποίο δεν καίγομαι να ανεβάσω, καθώς τα περισσότερα δεν με εντυπωσίασαν. Ξεχώρισα την Κενή Διαθήκη του Η. Χριστόπουλου και την Εξορία του προσώπου του Π.Μ. Ζερβού. Του χρόνου πάντως, λέω να πιάσω 2-3 βασιλιάδες της αυτοέκδοσης, είμαι πολύ περίεργος να δω τι παίζει εκεί. Επειδή είχα διαγνώσει την αδυναμία μου στη συγγραφή διηγημάτων, φέτος διάβασα 25 συλλογές. Η καλύτερη με διαφορά ήταν Το καλό θα έρθει από τη θάλασσα του Χ. Οικονόμου, ενός συγγραφέα του οποίου έγινα fan από την πρώτη πρόταση. Μόλις τρία βιβλία ήταν φάντασι (δεν συμπεριλαμβάνω όσα έκανα beta reading). Το μόνο που άξιζε ήταν το Throne of bones του B. Mc Naughton. Δώδεκα ήταν τρόμου. Το κορίτσι της διπλανής πόρτας του Κέτσαμ και Ο Εξορκιστής του Blatty ήταν τα καλύτερα. Μιας και είχα μεγάλα κενά στον χώρο της Ε.Φ. διάβασα 36 βιβλία του είδους. Απογοητεύτηκα από τα κλασσικά, κάτι που περίμενα. Δεν απογοητεύτηκα καθόλου από την Επιστροφή στο Μέλλον του Δ. Φλωράκη, ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία που ξαναδιάβασα και σίγουρα θα ξαναδιαβάσω. Τσέκαρα και τρία βιβλία που αφορούν τη γραφή. Δυστυχώς, το μόνο που άξιζε τον αναγνωστικό μου χρόνο ήταν της δασκάλας μου, της Σοφίας Νικολαΐδου, Πώς έρχονται οι λέξεις. Φέτος παράτησα μόλις έξι. Τα τρία ήταν από Έλληνες του φανταστικού, ένα ακόμα από καταξιωμένο, πολυβραβευμένο Έλληνα και δυο από ξένους, το ένα από νομπελίστα. Πρέπει να βελτιωθώ πάντως, του χρόνου σκοπεύω να παρατήσω τα τριπλάσια. Ξέρω πως ακούγομαι απογοητευμένος, αλλά η αλήθεια είναι πως το 2017 ήταν μια πολύ καλή αναγνωστική χρονιά. Ο πρώτος λόγος είναι πως έπεσαν στα χέρια μου μερικά από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Δεν θα ξεχάσω το Confiteor του Jaume Cabre, ενώ το καλύτερο της χρονιάς ήταν το Στη φωλιά του Κούκου του Ken Kesey. Ο δεύτερος λόγος που το 2017 ήταν μια πολύ καλή χρονιά είναι τα τρία βιβλία που έκανα beta reading, για τα οποία καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι. Τα δύο από αυτά εκδόθηκαν ήδη: Λ. Κεραμίδας – Κοράκι + Κρόκινες Φλόγες. Για το άλλο, του Μ. Μανωλιού έχουν πέσει υπογραφές. Είχα τη χαρά να δω ένα ακόμα βιβλίο που είχα betaδιαβάσει παλιότερα, να κυκλοφορεί φέτος και να συγκεντρώνει την προσοχή του τύπου (Γ. Κούβας – Καρμπόν). Δεν με ενδιαφέρει να αυξηθεί το νούμερο σε πάνω από τρία/χρόνο, αλλά ελπίζω να έχουν παρόμοια τύχη και τα επόμενα που θα μου εμπιστευτούν. Α, ναι, για το ένα που έχω ήδη ξεκινήσει, είμαι σίγουρος. Και του χρόνου!
  32. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: Ιρμάντα Είδος ποιήματος: Έπος φίλοι μου, έπος Αριθμός Στίχων: 32 στίχοι και εφτά στροφές Σχόλια: Για την "Επταλογία του Ποιητή" με λέξεις του Ballerond εδώ: -για του Οικτρίωνα τον γιο, τον θεϊκό Παμμίδη… Μια ιστορία θα σας πω, ελάτε όσοι κι αν είστε, Για του Οικτρίωνα τον γιο, τον θεϊκό Παμμίδη Που λέει ο μύθος ήτανε μπακούρι, αν κι ομορφάντρας- Γιατί του δόλιου, του ‘λειπε το ένα του τ’ αντίδι. Πρίγκιπας ήταν, βασιλιάς ο κύρης και γονιός του- Μα τα κουσούρια δεν κοιτούν τους θρόνους, τις πορφύρες Τεμπέλης, ανεπρόκοπος, διαρκώς κωλοβαρούσε, Τέτοιο που λέτε το προικιό που του ‘χαν τάξει οι Μοίρες Ο κύρης του σαν πέθανε και ανέβηκε στο θρόνο ο Παμμιδάκος, στράγγισε στους φόρους τον κοσμάκη Σόδιαζαν στα κελάρια του τα πλούτη, τα κοψίδια, Κι έξω οι κολίγοι σφάζονταν και για μισό σουβλάκι Μια μέρα επανάσταση λογιάσανε να κάνουν, Μήτε παράδες είχανε μηδέ ψωμί δεν φτάνει- Να μπούνε στο ανάκτορο, να πιάσουνε τον πρίγκηψ, Να του βουτήξουν το κενό κεφάλι στη λεκάνη- Πλιάτσικο απέ να κάνουνε στα πλούτια τα πολλά του -αφού τον καλοσκάσουνε τον άχρηστο τον πότη- Τι πια την απεχθάνονται του βασιλέως τη φύτρα -κι αφέντης να ‘ναι ο λαός, με δίκιο και με ισότη Κι όπως το είπαν, το ‘καναν, κι ο δόλιος Παμμιδάκος Στην πανοπλία του κύρη του κρυβότανε χεσμένος Όσο κουρσεύαν ο λαός του παλατιού το έχει Εκείνος εμυξόκλαιγε, βαριά μπαϊλντισμένος Και δεν εκαταλάβαινε πώς βρέθηκε στη θέση Να τον μισούν τα σύμπαντα και να ζητούν να πέσει Από το θρόνο του πατρός, της θεϊκής αδείας, -κι από τις γρίλιες του κοιτά με εκφράσεις αηδίας Τον όχλο τον ακράτητο και το ανήλεο πλήθος- Κι έτσι περίπου ήρθε σε μας αυτός ο αρχαίος μύθος Πώς πέθανε ο Παμμίδης μας, κλαμένος, λερωμένος, Κι ευρέθηκε μες στο βασιλικό σκατό του παγωμένος….
  33. 6 points
    Δε λέμε ανοιχτά για "κακούς" εκδοτικούς διότι αρκετοί έχουμε πάρε δώσε (ή φίλους με πάρε δώσε) σε εκδοτικούς. Αν είσαι καιρό στο πανιγύρι διαβάζεις ανάμεσα στις γραμμές για το τι παίζει σε εκδοτικούς ή έρχεσαι σε κανένα meeting και τα ακούς από κοντά, εκεί που δε μένουν γραπτά. Επίσης: δεν υπάρχουν καλοί και κακοί οίκοι. Κάθε οίκος είναι μία επιχείρηση με διαφορετικό προφίλ, οργάνωση, φιλοσοφία και τρόπο λειτουργίας. Σε διαφορετικές χρονικές στιγμές έχει και διαφορετικές ανάγκες και ενδεχομένως διαφορετική μεταχείρηση στο χειρόγραφό σου. Πολλά χειρόγραφα πχ μένουν αδιάβαστα επειδή δεν υπάρχει χρόνος να διαβαστούν ή δεν υπάρχει άτομο να τα διαβάσει (το ξέρω, λυπηρό, αλλά αλήθεια) ενώ υπάρχουν αξιόλογα χειρόγραφα που δε χωράνε στο εκδοτικό πρόγραμμα (ή δεν υπάρχουν λεφτά να βγουν). Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πας σε ένα βιβλιοπωλείο, να δεις πέντε βιβλία που μοιάζουν με αυτό που έχεις γράψει και να στείλεις χειρόγραφο στους εκδοτικούς που τα έχουν βγάλει.
  34. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμύθι-μύθι-μύθι Βία; Καλέ όχι Σεξ; Άπαπα Αριθμός Λέξεων: Αυτοτελής; Εντελώς Σχόλια: 3ο Βραβείο στον διαγωνισμό Come Write In του Φantasticon και μια ιστορία που θέλω να κάνω κανονικό παιδικό βιβλίο κάποια στιγμή. Αρχείο: Ο άντρας ήταν πιο αρχαίος απ’ τον χρόνο κι η γενειάδα του έφτανε ως το πάτωμα. Οι λίγοι που ήξεραν γι’ αυτόν τον έλεγαν Αίσωπο – μα αυτό ήταν τίτλος κι όχι όνομα. Το όνομά του είχε ξεχαστεί μαζί με την αλήθεια για την προέλευση των ανθρώπων και την γνώση του τι ήταν οι θεοί και πώς δημιουργούνταν. Ο Αίσωπος ζούσε στη Βιβλιοθήκη κι όλη μέρα σουλάτσαρε νωχελικά στους διαδρόμους της, ξεσκονίζοντας τα ράφια με το πιστό του φτερό που ποτέ δεν σκονιζόταν και σκουπίζοντας αφηρημένα το δάπεδο με τα μακριά του μούσια (των οποίων η άκρη, κατά παράδοξο τρόπο, κατόρθωνε να μένει πάντοτε λευκή και καθαρή). Η Βιβλιοθήκη στην Άκρη του Χρόνου, όπως την αποκαλούσαν οι γνώστες και οι μύστες, ήταν το μέρος στο οποίο βρισκόταν συγκεντρωμένη η γνώση όλων των συμπάντων και όλων των εποχών. Βιβλία γραμμένα κι άγραφα, σε περγαμηνή και σε χαρτί, ακόμη και σε κάτι τόσες δα μπίλιες, όσο ένα χαλίκι μικρές. Ο Αίσωπος δεν θυμόταν πότε είχε βρεθεί πρώτη φορά στη Βιβλιοθήκη ούτε ποιος τον είχε ορίσει φύλακα και φροντιστή της. Μα ήταν ένα καθήκον που εκτελούσε με αφοσίωση και αγάπη, γνωρίζοντας πως, όσα χρόνια κι αν ζούσε – κι είχε ήδη ζήσει πολλά, γιατί ο Αίσωπος δεν ήταν άνθρωπος όπως εσείς κι εγώ, δεν θα του έφταναν για να διαβάσει τα πάντα. Στη Βιβλιοθήκη δεν ξημέρωνε ούτε νύχτωνε κι οι ώρες δεν κυλούσαν όπως αλλού. Το φως που έμπαινε απ’ τα ψηλά, θολωτά παράθυρα της οροφής ήταν ιδανικό για διάβασμα: απαλό και γλυκό, ξεκούραστο για τα μάτια του γέροντα, μα όχι τόσο ξεκούραστο που να τον παίρνει ο ύπνος την ώρα που μελετούσε. Είναι, λοιπόν, αδύνατο να προσδιορίσουμε τι μέρα και τι ώρα ήταν όταν έξω απ’ τη βαριά, δίφυλλη πόρτα της Βιβλιοθήκης που σπάνια άνοιγε, ακούστηκαν κλάματα. Ο Αίσωπος ταράχτηκε και σήκωσε το κεφάλι του από τη Συγκριτική Μαχαμπαράτα, που ο Φαριάτ Πατέλ δεν είχε προλάβει να εκδόσει ποτέ. Ήταν ενδιαφέρον σύγγραμμα, αν και κάπως δυσκοίλιο για τα γούστα του Αισώπου. Μακράν πιο ενδιαφέρουσα ήταν η παρουσία ενός μωρού έξω απ’ τη Βιβλιοθήκη του. Έτσι, άφησε τον Φαριάτ Πατέλ κατά μέρος και βγήκε να ερευνήσει. Στο πλατύσκαλο υπήρχε πράγματι ένα βρέφος, φασκιωμένο και τυλιγμένο με μια πλεκτή κουβέρτα στα χρώματα του γαλαξία. Θα αναρωτιέστε, ίσως, τι έβλεπε ο Αίσωπος βγαίνοντας στο κατώφλι της Βιβλιοθήκης – μιας και η Βιβλιοθήκη, όπως ήδη εξηγήσαμε, βρισκόταν στην Άκρη του Χρόνου. Δυστυχώς, θα συνεχίσετε να αναρωτιέστε γιατί ακόμη κι εγώ, που είχα την τύχη να βαδίσω στους διαδρόμους της και να συνομιλήσω με τον γέροντα, δεν τόλμησα ποτέ να κοιτάξω έξω απ’ την κεντρική πόρτα. Κανείς, άλλωστε, δεν έρχεται στη Βιβλιοθήκη από κει, ούτε και φεύγει. Σχεδόν κανείς, γιατί το μωρό δεν θα μπορούσε να έχει φτάσει εκεί μονάχο του. Παρ’ όλα αυτά, μονάχο ήταν όταν το βρήκε ο Αίσωπος και το περιμάζεψε. Και τι να ‘κανε, δηλαδή; Να το άφηνε απ’ έξω να κλαίει και να του χαλάει την ησυχία; Το παιδί το έβγαλε Φρίξο κι ήταν ένα έξυπνο αγόρι που μάθαινε γρήγορα και μεγάλωνε γρηγορότερα. Είδε κι απόειδε κάποτε ο Αίσωπος με τον μικρό, που χοροπηδούσε σαν μαϊμού από ράφι σε ράφι κι έπαιζε βώλους με τα βιβλία του μέλλοντος, κι έβγαλε από την αποθήκη του τη Μπου. Η Μπου ήταν μια μικρή, μεταλλική αράχνη, τροφοδοτούμενη με αιθερική ενέργεια, κι αμέσως έγινε η καλύτερη φίλη του Φρίξου – όχι πως είχε και πολλές άλλες επιλογές, δηλαδή. Την αράχνη την είχε δωρίσει κάποιος κάποτε στη Βιβλιοθήκη για να βοηθάει με την τακτοποίηση των βιβλίων, μα είχε πάρει τ’ αφτιά του Αισώπου με την πολυλογία της κι έτσι έπαψε να τη χρησιμοποιεί. Μια χαρά τα κατάφερνε και μόνος του. Όσο κι αν γκρίνιαζε ο Αίσωπος, τον Φρίξο τον αγαπούσε και, κάπου μέσα του, υποπτευόταν ότι η ώρα του πλησίαζε κι ότι το παιδί θα τον διαδεχόταν στα καθήκοντα και στον τίτλο. Καμιά φορά, αναρωτιόταν μήπως το μωρό είχε δημιουργηθεί από τη Βιβλιοθήκη γι’ αυτόν τον σκοπό ακριβώς και μήπως ο ίδιος είχε εμφανιστεί έτσι στον προηγούμενο Αίσωπο, εκείνον που πλέον δεν θυμόταν. Πάντα υπήρχε ένας Αίσωπος στη βιβλιοθήκη, να προσέχει τα χρονικά των κόσμων. Αυτές τις υποψίες, ο γέροντας δεν τις μοιραζόταν με τον Φρίξο – που όχι μόνο δεν είχε ηρεμήσει, με τη συντροφιά της Μπου, αλλά είχε γίνει σωστό αγρίμι πια, μα του ανέθετε όλο και περισσότερα καθήκοντα σχετικά με τη Βιβλιοθήκη. Και, πράγμα παράξενο, όσο ατσούμπαλος κι ατίθασος κι αν ήταν ο μικρός, τα βιβλία τα αγαπούσε και ποτέ δεν τα είχε βλάψει πραγματικά, ούτε καν όταν τις χρησιμοποιούσε για τα αποτυχημένα ζογκλερικά του. Ο Αίσωπος σπάνια κοιμόταν, όμως όποτε το έκανε, άφηνε τον Φρίξο στο πόδι του. Έτσι είχε συμβεί κι εκείνη τη μέρα που ίσως να ήταν νύχτα, στην Άκρη του Χρόνου. «Βαριέμαι» διαμαρτυρήθηκε η Μπου με τη μεταλλική φωνή της, που θύμιζε κροτάλισμα κερμάτων. «Τόση ώρα το κοιτάς, τράβα το, καμιά φορά, να παίξω κι εγώ»! Ο Φρίξος την αγνόησε, αφοσιωμένος στην παρατήρηση του μικρού βουνού από βιβλία μπροστά του. Έπρεπε να τραβήξει το κατάλληλο, διαφορετικά όλα θα κατέρρεαν και θα έχανε το παιχνίδι. Δεν ήθελε να τον κερδίσει πάλι η Μπου. Εκείνη τη στιγμή, όμως, κάτι του τράβηξε την προσοχή. Ήταν τρεχαλητό μικρών ποδιών, φλαπ φλαπ, στο μαρμάρινο πάτωμα της Βιβλιοθήκης. Στράφηκε ξαφνιασμένος κι ίσα που πρόλαβε να δει μια φιγούρα σκυφτή και στραβοκάνα να εξαφανίζεται σε μια τρύπα στο έδαφος, μισοσέρνοντας ένα βιβλίο μεγάλο όσο η ίδια. «Μπου! Τρέχα!» φώναξε κι όρμησε πίσω απ’ τον καλικάντζαρο, σίγουρος ότι η φίλη του θα τον ακολουθούσε. Ήξερε πως ήταν καλικάντζαρος γιατί τους είχε δει στα βιβλία. Όσο για το πώς είχε βρεθεί εκεί και τι γύρευε, πρέπει να σας πω ότι έτσι εμφανίζονται όλοι στη Βιβλιοθήκη – ξαφνικά κι απρόσμενα και μόνο όταν στ’ αλήθεια το έχουν ανάγκη. Αγόρι και αράχνη πήδησαν στην τρύπα. Η πτώση ήταν σύντομη και προσγειώθηκαν σ’ ένα φρεσκοσκαμμένο λαγούμι. Ήταν σκοτεινά, μα το ξετρελαμένο γέλιο του καλικάντζαρου κάπου μπροστά τους διαβεβαίωσε πως βρίσκονταν στον σωστό δρόμο. «Μπου;» είπε ο Φρίξος, κι αμέσως ο χώρος φωτίστηκε από ένα απαλό, γαλαζωπό φως που τύλιγε την αιθερική καρδιά της συντρόφου του. «Επιτέλους, μια περιπέτεια!» αναφώνησε η Μπου και ο Φρίξος, παρόλο που από καιρό μουρμούραγε ότι βαριόταν στη Βιβλιοθήκη και ήθελε να ζήσει τις ιστορίες που λέγαν τα βιβλία, όχι απλώς να τις διαβάζει, δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί πώς θα γυρνούσαν πίσω και πόσο θα θύμωνε ο Αίσωπος αν μάθαινε ότι είχε κλαπεί ένα από τα βιβλία του. Το πρόβλημα με τη Βιβλιοθήκη ήταν ακριβώς το γεγονός πως βρισκόταν στην Άκρη του Χρόνου. Αν ο καλικάντζαρος αυτός είχε κλέψει κάτι από το παρελθόν της φυλής ή του κόσμου του, η ζημιά θα ήταν αμελητέα – παρότι ο Αίσωπος δεν θα τον εμπιστευόταν ποτέ ξανά να προσέξει μόνος του τη Βιβλιοθήκη. Αν, όμως, είχε κλέψει κάτι από το μέλλον, αυτό θα έφερνε στη Βιβλιοθήκη ένα από τα μυθικά χρονικά κύματα για τα οποία ο δάσκαλός του τον είχε προειδοποιήσει τόσες και τόσες φορές. «Πρέπει να τον βρούμε και να πάρουμε πίσω το βιβλίο, Μπου» είπε στη φίλη του, προσπαθώντας να ακουστεί λιγότερο φοβισμένος απ’ όσο ήταν. Κι η Μπου κατάλαβε όσα σκεφτόταν ο Φρίξος και, για μια και μοναδική φορά στη μακριά, αιθερική ζωή της, σώπασε και προχώρησε μπροστά, φωτίζοντας το λαγούμι. Ποιος ξέρει πόσο περπάτησαν και πόσο βαθιά μέσα στη γη βρέθηκαν. Ίσως να ήταν μέρες, ίσως μήνες, ίσως και χρόνια. Συνηθισμένος στους ρυθμούς της Βιβλιοθήκης, ο Φρίξος άργησε να καταλάβει ότι πεινούσε. Κι όταν το κατάλαβε, βέβαια, δεν είχε τίποτα να φάει, κι αυτό χειροτέρεψε την πείνα του. Το φως της Μπου είχε ατονήσει και σύντομα έσβηνε εντελώς. Η καρδιά της χρειαζόταν φόρτιση. Ο καλικάντζαρος που έψαχναν είχε χαθεί από καιρό, μα εκείνοι δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να περπατάνε στον χωματένιο διάδρομο. Να περπατάνε και να περπατάνε και να περπατάνε. Κάποια στιγμή, ο Φρίξος σκόνταψε σε κάτι και σωριάστηκε φαρδύς πλατύς κατάχαμα. Η Μπου χρειάστηκε να πλησιάσει αρκετά για να φωτίσει τον καλικάντζαρό τους, δεμένο χειροπόδαρα, αναίσθητο και γυμνό απ’ όλα του τα υπάρχοντα. Κάποιος τον είχε ληστέψει – άλλωστε, η κλεψιά κι η σκανταλιά ήταν στη φύση αυτών των πλασμάτων, έτσι είχε πει ο Αίσωπος, έτσι λέγαν και τα βιβλία. Μόνο το βιβλίο δεν του ‘χαν πάρει. Εκείνο κειτόταν πεταμένο δίπλα του, κλειστό και λερωμένο με χώματα και πατημασιές καλικάντζαρων. Ευθύς, ο Φρίξος ένιωσε ψηλότερος και πιο γενναίος από ποτέ. Σηκώθηκε, ξεσκονίστηκε κι έσκυψε να πιάσει το βιβλίο. Με το που τ’ ακροδάχτυλά του άγγιξαν το εξώφυλλο, βρέθηκε ξανά πίσω, στη Βιβλιοθήκη. Η Μπου κατέρρευσε στο πλάι του, σβηστή. Θα τη φόρτιζε σε λίγο. Καθάρισε όπως μπορούσε το βιβλίο με την άκρη του πουκαμίσου του. Τα Χρονικά του Σκοτεινού Άρχοντα, έγραφε απ’ έξω. Με την καρδιά του να χτυπά ξέφρενα, ο Φρίξος κοίταξε πρώτα τριγύρω μην και τον έπιανε ο Αίσωπος και μάντευε την περιπέτειά του, κι έπειτα το άνοιξε. Ο άντρας ήταν πιο αρχαίος απ’ τον χρόνο κι η γενειάδα του έφτανε ως το πάτωμα, διάβασε. Συνέχισε να διαβάζει, μέχρι που έφτασε στο όνομά του κι αμέσως πέταξε το βιβλίο πέρα, σαν να τον είχε κάψει. Μα, πριν περάσει πολλή ώρα, πήγε ξανά κοντά του και το έκρυψε κάτω απ’ τα ρούχα του και το πήγε στο δωμάτιό του. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία του Αισώπου Γ’, του Σκοτεινού, αυτού που σκλάβωσε τα σύμπαντα σε κάθε μήκος και πλάτος της ύπαρξης και του χρόνου. Ποιος γράφει τα βιβλία της Βιβλιοθήκης δεν το ξέρω, ούτε γνωρίζω αν είναι γραμμένα από πάντα ή αν γράφονται καθώς διαβάζονται. Μα η ιστορία έτσι αρχίζει και τη συνέχειά της την ξέρετε. Δεν χρειάζεστε εμένα να σας την πω. Αν θέλετε να τη διαβάσετε, παρ’ όλα αυτά, συνεχίστε την ανάγνωση και θα μάθετε περισσότερα για τον Φρίξο που έγινε Αίσωπος και τη φίλη του τη Μπου, που ποτέ δεν ξαναφόρτισε, και το φονικό που έβαψε με αίμα τα άσπιλα μάρμαρα της Βιβλιοθήκης. Όλα αυτά τα είδα να συμβαίνουν και τα κατέγραψα. Κι ίσως, τελικά, να ήταν το δικό μου βιβλίο εκείνο που έκλεψε ο καλικάντζαρος.
  35. 6 points
    Διαβάζω το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" από Μάστερτον.
  36. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: MadnJim Είδος ποιήματος: MadnJim's classic poetry Αριθμός Στίχων: 82 Σχόλια: Πολύς καιρός πέρασε, μου λείπετε όλοι πάρα πολύ, αλλά δυστυχώς οι υποχρεώσεις μου με αναγκάζουν να απέχω. Ελπίζω σύντομα να επιστρέψω πάλι ενεργά. Μέχρι τότε είπα να σας πω ένα γεια, ελπίζοντας να σας φτιάξω το κέφι για ακόμη μια φορά. Εμπνευσμένο από την 6η ΣΑ της Ειρήνης (Ιρμάντα). ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Ο Ζωρζ ο λυκάνθρωπος.pdf
  37. 6 points
    Το Firestarter ήταν ένα από τα λίγα βιβλία του Στίβεν Κινγκ που για κάποιον άγνωστο λόγο παρέμενε μέχρι τώρα αμετάφραστο στην γλώσσα μας. Ειλικρινά δυσκολεύομαι να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους αυτό το βιβλίο δεν κυκλοφορούσε τόσα χρόνια στα ελληνικά (το 1980 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ!), από την στιγμή που μιλάμε για ένα βιβλίο του Βασιλιά. Κάλλιο αργά παρά ποτέ και μπράβο στις εκδόσεις Κλειδάριθμος που επιτέλους το έφεραν και στην Ελλάδα, δίνοντάς μας έτσι την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα πραγματικά πολύ δυνατό μυθιστόρημα, ένα θρίλερ σκέτο... δυναμίτη! Είναι το τεσσαρακοστό τρίτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω (μετράω και την νουβέλα "Η Γκουέντι και το κουτί") και μετά την ανάγνωσή του θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο δυνατά και συναρπαστικά θρίλερ που έχει γράψει. Το έχει διαβάσει πολύς κόσμος γενικά, αλλά δεν είναι από τα βιβλία του που συζητιούνται και ιδιαίτερα. Δηλαδή όποιον φανατικό αναγνώστη του Κινγκ και να ρωτήσεις σχετικά με δέκα ή και δεκαπέντε βιβλία του συγγραφέα που του έρχονται πρώτα στο νου, αμφιβάλω αν το "Πύρινη οργή" θα είναι ένα εξ αυτών. Είναι σίγουρα ένα από τα γνωστά... άγνωστα μυθιστορήματα του Βασιλιά. Τι λέει η περίληψη στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης: "Πριν από έναν χρόνο, ο Άντι ήταν ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης, υποδειγματικός φιλόλογος στο Πανεπιστήμιο του Χάρισον. Τώρα είναι ένας κυνηγημένος άνθρωπος -και, το χειρότερο, μαζί του είναι κυνηγημένη και η κόρη του η Τσάρλι. Η Τσάρλι είναι ένα χαριτωμένο κοριτσάκι με κοτσίδες, ευτυχισμένο και υγιέστατο, αλλά διαθέτει ένα τρομακτικό χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που δεν το θέλει -γιατί της δίνει δυνάμεις που δεν ελέγχει- και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί προσεύχεται να μην το έχει όταν ξυπνήσει. Υπάρχουν όμως κάποιοι που θεωρούν αυτό το χάρισμα ιδιαίτερα χρήσιμο, και είναι αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για να τη βρουν και να αποκτήσουν τον έλεγχο των δυνάμεών της -ή να την εξολοθρεύσουν..." Εντάξει, την βασική ιδέα δεν την λες και πρωτότυπη, ακόμα και για την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο (πόσο μάλλον τώρα με όλα τα βιβλία, τα κόμικς και τις ταινίες/σειρές που έχουν βγει στο μεταξύ), όμως η εκτέλεση είναι υποδειγματική. Από την αρχή μέχρι το φοβερό και εκρηκτικό φινάλε οι ρυθμοί είναι αγωνιώδεις (οι κοιλίτσες είναι μικρές αλλά χρήσιμες) και ο Κινγκ κρατάει συνεχώς τον αναγνώστη σε αναμμένα κάρβουνα για το τι θα γίνει παρακάτω. Η πλοκή είναι γεμάτη ένταση, αγωνία, δράση και μπόλικες blockbuster σκηνές βίας και καταστροφής, οι χαρακτήρες είναι φυσικά πολύ ενδιαφέροντες, τόσο οι πρωταγωνιστικοί όσο και αυτοί που έχουν μικρότερο ρόλο (αυτό είναι και το σήμα κατατεθέν του συγγραφέα, άλλωστε), η ατμόσφαιρα φοβερή και σε σημεία αγχωτική. Η γραφή είναι, φυσικά, εξαιρετική, εθιστική και απολαυστική, με φυσικούς και πειστικούς διαλόγους και, εννοείται, με γλαφυρές και δυνατές περιγραφές των σκηνών δράσης και των χαρακτήρων. Δεν ξέρω, το βιβλίο με ενθουσίασε. Μάλλον, όμως, δεν είναι και για όλα τα γούστα. Σε άλλους μπορεί να φανεί μονότονο και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο, σε άλλους τίποτα το ιδιαίτερο ή το αξιοσημείωτο... ξέρω και ΄γω; Δεν με νοιάζει κιόλας, αφού εμένα με άφησε πλήρως ευχαριστημένο και ικανοποιημένο. Απόλαυσα μια πραγματικά δυνατή και συναρπαστική ιστορία και γνώρισα κάποιους ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Οπότε βάζω πέντε αστεράκια, χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι το θεωρώ ισάξιο με άλλα πεντάστερα έργα του. Απλά έτσι νιώθω. Κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα δω και την ομότιτλη ταινία, που ανήκει εδώ και λίγο καιρό στην συλλογή μου. Ξέρω ότι θα είναι κατώτερη του βιβλίου, αλλά πιστεύω ότι θα είναι σίγουρα ψυχαγωγική. 9/10
  38. 6 points
    until
    Πάμε SFF-NoWriMo; Το NaNoWriMo είναι ένα διεθνές διαδικτυακό παιχνίδι που γίνεται κάθε Νοέμβρη από το 1999 μέχρι σήμερα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι ο κάθε παίχτης να γράψει από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου μια νουβέλα 50,000 λέξεων. Το SFF-NoWriMo είναι το αντίστοιχο που τρέχουμε εδώ στο φόρουμ. Το παιχνίδι που παίζουμε εδώ, (εξ ου και ο τίτλος όχι NaNoWriMo, αλλά SFF-NoWriMo) είναι μια προσπάθεια του φόρουμ, να μαζευτούμε όλοι μαζί και να παίξουμε με το παρεάκι μας. Έχουμε φτιάξει και ειδικό υποφόρουμ, όπου, όποιος αποκτήσει πρόσβαση θα δει ότι επικρατεί φανταστρουμφική ατμόσφαιρα. Όποιος θέλει μπορεί να γραφτεί και στο σάιτ του NaNoWriMo, αλλά για να παίξει μαζί μας (κι όχι χυμαδιό με τους υπόλοιπους 750,000 -true number- συμμετέχοντες) θα πρέπει να του δοθεί πρόσβαση στο υποφόρουμ. Είναι προστατευόμενο, γιατί τα ντραφτ που ανεβαίνουν εκεί (όπως και αυτά που κουβεντιάζουμε μεταξύ μας σχετικά με τα ντραφτ) είναι καλό να μην κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. Φαντάσου, τώρα, να γίνεις μεγάλ@ και τραν@ συγγραφέας με το εκπληκτικό μπεστ σέλλερ "Μούσι κι Αποσμητικό" και να μπορεί να γκουγκλάρει κάποιος εσένα τ@ν ίδι@ να λες "αυτό το κείμενο είναι ότι ελεεινότερο έχω γράψει ποτέ". Ο κοινός νους ποτέ δε θα καταλάβει ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΝΤΡΑΦΤ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ. Ποτέ. Η πρόσβαση στο υποφόρουμ είναι ετήσια. Πρώτη Οκτώβρη υποτίθεται ότι παύουμε όλοι να έχουμε πρόσβαση. Για να μην μπλέκουμε με πμ και τέτοια, χρησιμοποιούμε το RSVP. Πατάμε "I am Attending" και ο διαχειριστής σάς δίνει πρόσβαση. Εύλογες ερωτήσεις που χρήζουν άμεσης απάντησης είναι: α) ποιος μπορεί να λάβει μέρος; #ο οποιοσδήποτε. Δε χρειάζεται καν να το δηλώσεις κάπου για να πάρεις μέρος. Παραδοσιακά, γραφόμαστε στο επίσημο σάιτ του παιχνιδιού ή/και το δηλώνουμε και εδώ, αλλά, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις και μόνος/μόνη στο σπίτι σου και να μην το πεις σε κανέναν και πάλι να κερδίσεις. β) τι γράφουμε; #ό,τι μας καπνίσει. Νουβέλα να είναι κι ό,τι να 'ναι. Αρκεί να περάσει τις 50,000 λέξεις. γ) τι κερδίζουμε; #εδώ είναι και το tricky part. Τίποτε. Στην ουσία το μόνο που κερδίζεις είναι προσωπική ικανοποίηση και ένα ντραφτ εκείνης της ιδέας που όλο λες ότι θα τη γράψεις και δεν τη γράφεις ποτέ. Α, και πραγματικά φανταστική ατμόσφαιρα στο κλειστό, προστατευμένο υποφόρουμ. Κάθε φέτος είναι και φανταστικότερα. Άλλο να το λέω κι άλλο να το ζήσετε. δ) κι αν έχω κι άλλες ερωτήσεις; #πες τες εδώ πριν την 1η του Νοέμβρη. Με τόσους βετεράνους στο σφφ, όλο και κάποιος θα βρεθεί να σου απαντήσει. Λοιπόν; Ποιος θα λάβει μέρος φέτος;
  39. 6 points
    Σας ευχαριστώ για τα σχόλια και τις προτάσεις σας! Χαίρομαι για τον βαθμό που σας άρεσε, προβληματίστηκα στα σημεία που σας δυσκόλεψαν. Αρχικά, παραδέχομαι την αδυναμία του τίτλου (ούτε κι εμένα μ’ άρεσε το Ημιθανείς, αλλά δεν έβρισκα κάτι καλύτερο, αν και όντως το Μαράζι (έστω και σκέτο) θα ήταν καλύτερη λύση – πάντως καθαρά από περιέργεια, αν έχετε κάποιο συνώνυμο του «όχι τελείως ζωντανός» που να ταίριαζε σ’ αυτό που εννοούσα, μην διστάσετε να το μοιραστείτε – και μην ανησυχείτε δεν θα το βάλω). Ναι, μπορώ με πέντε ευρώ να βρω εκπληκτικούς τίτλους και γαι τα δικά σας άτιτλα πονήματα, εμπιστευτείτε με. Για τα προβλήματα, κατά τη γνώμη ΜΟΥ: Aυτά. Εγώ καλά πέρασα πάντως γράφοντάς το κι επιτέλους βρήκα τη χαμένη μου όρεξη (και μου άρεσε, ενώ τα 2 προηγούμενα διηγήματά μου με είχαν αφήσει είτε απογοητευμένο είτε προβληματισμένο). Ελπίζω η κατάρα του στρατού να λύθηκε κι αυτό, if that's the case, είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του διαγωνισμού για μένα.
  40. 6 points
    Πήρα το βιβλίο για τρεις βασικούς λόγους: 1) Από άτομα που εμπιστευόμουν άκουσα ότι άξιζε και με τα χίλια 2) Από το πολύ ωραίο και προσεγμένο εξώφυλλο 3) Επειδή άνοιξα μία σελίδα στην τύχη (το κάνω συχνά) και με έπεισε απόλυτα μόνο και μόνο από την σελίδα. Δεν περίμενα ότι θα το τελειώσω σε ένα βράδυ. Το ξεκίνησα την ίδια μέρα που το αγόρασα και το τελείωσα λίγες ώρες μετά (και παραπάνω σελίδες να ήταν, δεν νομίζω να είχα πρόβλημα να το συνεχίσω). Θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα συγγραφικά δημιουργήματα στον Ελληνικό τρόμο το τελευταίο διάστημα - μπορεί και παραπάνω. Είναι τόσο σύγχρονο αλλά και τόσο κλασικό. Τόσο απόλυτο αλλά και τόσο γενικό. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο αφηγητής που περιγράφει την ιστορία έχει πολλές ταυτότητες. Την ταυτότητα του ιδ. υπάλληλου, του ενοίκου διαμερίσματος, του γιου, του κολλητού, του πρώην γκόμενου, του νυν κτλ. Αλλά δεν έχει όνομα. Ποτέ δεν μαθαίνουμε το όνομά του και ποτέ δεν μας αφήνει ο συγγραφέας να δεθούμε με εύκολο τρόπο συναισθηματικά μαζί του. Μέσα από τέσσερις εποχές, βιώνει μαζί με τους γύρω του, μία πρωτόγνωρη κατάσταση στην οποία περνάει από την παραίτηση και την λήθη στην έξαψη και τούμπαλιν. Ένας εφιάλτης είναι αρκετός για να τον βγάλει από την καθημερινότητα του, από την "ασφάλεια" που είχε χτίσει γύρω του, από την φούσκα με την οποία προστατευόταν στον πραγματικό κόσμο. Ξεκινάει ένα ταξίδι το οποίο μοιάζει να έχει σκοπό μόνο να τον εκμηδενίσει(;) και να του δώσει μία υπόσταση απόλυτη, αέναη και τελικά μη - ανθρώπινη. Αν ήταν άνθρωπος ποτέ... Η γραφή του βιβλίου είναι αυτό που λέμε "η αριστοτεχνία της κοπτοραπτικής". Οι λέξεις είναι προσεγμένες μία προς μία, δεν υπάρχει πουθενά περιττή περιγραφή, γλαφυρές αναπαραστάσεις, φανφαροειδής εικόνες. Υπάρχει ο κόσμος, ο αφηγητής, εμείς κι ο εφιάλτης. Πράγματα απλά, πράγματα ξεκάθαρα, πράγματα γνήσια. Η ροή είναι αβίαστη, δεν χωλαίνει πουθενά κι όσο βυθίζεσαι στην παράνοια του πρωταγωνιστή τόσο νιώθεις μία ανατριχίλα γύρω σου - απροσδιόριστη στην αρχή - η οποία παραμένει με το που διαβάσεις και την τελευταία λέξη. Μία ανατριχίλα το οποίο δείχνει πόσο δεδομένα έχουμε κάποια πράγματα, πόσο βολευόμαστε στην φούσκα που έχουμε μπει και πόσο αρνούμαστε να αντιληφθούμε τον κίνδυνο της παρακμής που ελοχεύει ανά πάσα στιγμή. Θα μπορούσα να γράφω παραγράφους επί παραγράφεων για τα συναισθήματα που περνάνε μέσα από το βιβλίο αλλά προτιμάω να σταματήσω εδώ. Ευχαριστώ τον Παναγιώτη Ζερβό γι αυτό το βιβλίο και το προτείνω ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ σε όσους θέλουν να σκαλίσουν, έστω κι ελάχιστα, την επιφάνεια της ύπαρξής τους με κίνδυνο να δουν πράγματα που ίσως τους μείνουν χαραγμένα για πάντα
  41. 6 points
    Συγχαρητήρια στον Αντώνη για την πρώτη θέση, που του έφερε η υπέροχη ιστορία του ( πρώτη θέση στις προτιμήσεις μου) στα άλλα δύο παιδιά που συμπληρώνουν το βάθρο, σε όλους ανεξαιρέτως τους συμμετέχοντες, καθώς και στην Αταλάντη για την διοργάνωση και τον Μesmer για την βοήθεια. Συγχαρητήρια επίσης σε όσους διάβασαν, σχολίασαν και ψήφισαν. Με χαροποίησε πολύ η συμμετοχή της κοινότητας, αφού οι μη συμμετέχοντες που σχολίασαν όλες τις ιστορίες, ήταν πολύ παραπάνω του ενός αντίστοιχου, στον διαγωνισμό τρόμου. Τελικά οι "τρομάδες" δυστυχώς δεν είμαστε τόσο πολλοί όσο νόμιζα, αφού και εκείνος ο ένας είναι δηλωμένος "φαντασάς", έτσι Γρηγόρη; Αυτό φυσικά φάνηκε και στις ψήφους με 9-2. Χάρηκα επίσης πολύ, που η Αταλάντη έκανε το αυτονόητο, και διάβασε και σχολίασε τις ιστορίες που αυτή ήταν η αφορμή για να γεννηθούν. Πολλά respects Aταλάντη! Y.Γ. Άσχετο, αλλά μερικά πράγματα δουλεύουν ακόμα σωστά στην Ελλαδίτσα. Οι επιτυχόντες των εξετάσεων του Ιουνίου, όπως ο ανηψιός μου π.χ., ήδη φοιτούν στα πανεπιστήμια. Αλλού στην Ευρώπη, ακόμα διορθώνουν κείμενα!
  42. 6 points
    Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε τον χρόνο σας για να διαβάσετε και να σχολιάσετε την ιστορία μου, το εκτιμώ. Ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για το παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του το οποίο να προσφέρει με ένα ελαφρώς αλληγορικό ύφος διασκέδαση, πλάκα και καναδυό διδακτικά μηνύματα. Εγώ διασκέδασα κι ελπίζω να πέτυχα τον σκοπό μου να διασκεδάσατε κι εσείς.
  43. 6 points
    Ξεκινώντας να διαβάσεις την Εξορία του Προσώπου, θα βρεθείς να ακολουθείς μια ρουτίνα. Μια ρουτίνα τόσο ρουτινιάρικια, που δε χρειάζεται παρά μόνο τις ελάχιστες, τις κατά το δυνατόν λιγότερες λέξεις για να την περιγράψεις. Την ξέρεις αυτήν την ρουτίνα, δε χρειάζεται να πεις περισσότερα πράγματα γι’ αυτήν. Όταν αυτή η ρουτίνα διακόπτεται, δεν ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Επίσης δεν ξέρεις γιατί διαταράσσεται η ρουτίνα σου, αφού αυτά που περιγράφονται είναι μέρος της ίδιας της ζωής. Και πάλι, λίγες λέξεις θα χρειαστείς. Λίγα βλέμματα, λίγα νοήματα ίσως. Αδιάφορα, κάποιες φορές. Κι όταν όλο το οικοδόμημα της κανονικότητάς σου καταρρέει μέσα σε στάχτη και μπουχό, πνίγεται από την πείνα του στομαχιού και των γεννητικών οργάνων, τότε δεν έχεις χρόνο για πολλές κουβέντες, ένα τράβηγμα από το μανίκι, ένα σβήσιμο του ηλεκτρικού, αρκούν, τι νόημα έχουν οι περιγραφές, αφού την πείνα δεν μπορούν να κορέσουν; Κι ύστερα το ίδιο σου το σώμα σε απορρίπτει και τότε τι να πεις πια; Τι σου μένει να πεις όταν πια άνθρωπος δεν είσαι; Μην περιμένετε την κατάλληλη στιγμή για να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Όλες οι στιγμές είναι κατάλληλες γι’ αυτό, γιατί περιέχει τα απολύτως απαραίτητα. Κι ενώ στα χέρια άλλων, αυτή η στέγνια η λεκτική θα ήταν σκέτη καταστροφή, για τον Παναγιώτη Μ. Ζερβό είναι ο μόνος δρόμος. Άλλος θα χρειαζόταν σάλτσα για να καλύψει τα κενά του. Ο Παναγιώτης ξέρει πως θα ήταν καλύτερα να παρουσιαστεί μπροστά σας ξεκάθαρος, λιγόλογος, σταράτος. Χωρίς να του λείπει τίποτε, αλλά και χωρίς να μουδιάζει το αναγνωστικό σας αισθητήριο με περιττούς βερμπαλισμούς. Θα σας παρασύρει στον εφιάλτη που μπορεί κανείς να ζήσει καταμεσίς στον Πειραιά που γνωρίζουμε. Και θα σας αρέσει.
  44. 6 points
    Βέλη και κρόκινες φλόγες. Η ατάκα «το καλύτερο έργο Έλληνα στον χώρο του φανταστικού», έχει γραφτεί κάμποσες φορές για διάφορα βιβλία, συνήθως από φίλους του εκάστοτε συγγραφέα. Προσωπικά δηλώνω φίλος του Κεραμίδα οπότε και μόνο γι’ αυτό θα αποφύγω κάθε σύγκριση. Όχι πως υπάρχει θέμα σύγκρισης δηλαδή. Διότι εδώ έχουμε το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που όλοι ξέρουμε. Το «Κοράκι σε άλικο φόντο» είχε κυκλοφορήσει πριν χρόνια και ήταν το ξεκίνημα των «Γιών της Στάχτης», μιας φάντασι τριλογίας σε κόσμο που θυμίζει Βυζάντιο. Η κοινότητα του φανταστικού το είχε αγκαλιάσει, αρκετοί συγγραφείς μάλιστα επηρεάστηκαν από αυτό (κι εγώ προσωπικά) και συμφώνησαν όλοι σε ένα μειονέκτημα: η συνέχεια αργούσε. Ε, λοιπόν, πάει αυτό. Η συνέχεια ήρθε κι είναι ακόμα πιο δυνατή. Είναι ένα «Κοράκι», περισσότερο σε όλα: μάχες, συνομωσίες, περιπέτειες και κάτι ακόμα που το κρατάω για μετά. Επίσης εμβαθύνουμε κι άλλο στον κόσμο ή καλύτερα στην Πλάση. Αν κάτι θαυμάζω στους «Γιους της Στάχτης», είναι πως ο συγγραφέας τα καταφέρνει σε όλα: ο κόσμος είναι τόσο μελετημένος που τον φαντάζεσαι για κανονικό, η μαγεία εναρμονίζεται τέλεια, η πλοκή είναι σφιχτή, ρεαλιστικότατη, απαλλαγμένη από κλισέ και ευκολίες, ενώ έχει ανατροπές και σασπένς και το γράψιμο είναι ακριβές, ισορροπημένο αλλά και πλούσιο –προσωπικά το ζηλεύω, σου δίνει την αίσθηση πως οι λέξεις είναι καρφωμένες στη θέση τους. Προσθέστε σ’ αυτά και το γεγονός πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά πουθενά, πράγμα δύσκολο για συνέχεια τριλογίας. Όμως από όλα τα επιμέρους στοιχεία, αν ξεχωρίζει κάτι, αυτό είναι οι χαρακτήρες. Έχουν βάθος, είναι τρισδιάστατοι, έχουν φωνή, προσωπικότητα. Κι ορισμένοι από αυτούς θα μείνουν ανάμεσα στους πέντε-δέκα καλύτερους χάρτινους που έχω γνωρίσει. Π.χ. ο Μελέτιος είναι εκεί με τον Τύριον και τον Γκλόκτα. Έχω συνηθίσει να γράφω για διάφορα κείμενα τις θετικές εντυπώσεις μου, τελειώνοντας με ένα «αλλά». Στο Κοράκι της πρώτης έκδοσης, ας πούμε, ένα «αλλά», ήταν η αποστασιοποιημένη, ορισμένες φορές, οπτική γωνία. Κι εδώ όμως υπάρχει το twist στο οποίο προαναφέρθηκα, διότι ο συγγραφέας ξανάγραψε ΚΑΙ το πρώτο βιβλίο ΚΑΙ αυτό φυσικά, χωρίς να αλλάξει κάτι, έτσι ώστε να σε βυθίζει στον κόσμο του. Αν κάποιος συγκρίνει το βιβλίο του 2010, με το νέο «Κοράκι» ή τα «Βέλη» θα δει πως η γραφή είναι ακόμα καλύτερη. Και, όπως είπα για το πρώτο βιβλίο: όχι δεν χρειάζεται κανείς το να ξαναδιαβάσει. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ουσία, μόνο το γράψιμο. Ούτε είναι ανάγκη να το κάνει για να ακολουθήσει τα Βέλη, υπάρχει σύντομη περίληψη που υπενθυμίζει τα πάντα, για την ακρίβεια θεωρώ πως κάποιος θα μπορούσε να διαβάσει τα Βέλη χωρίς το πρώτο –αν και θα έχανε ένα ακόμα φοβερό βιβλίο. Στη σύγκριση μεταξύ τους, τέλος, θα έβαζα ένα κλικ παραπάνω τα «Βέλη» καθώς προχωρούν ακόμα περισσότερο την πλοκή. Πλέον βρίσκω μόνο ένα μειονέκτημα: ότι πρέπει να περιμένουμε το τρίτο. Αυτή τη φορά όμως, απ’ όσο ξέρω, με την Άρπη και με έναν οίκο όπως η Mamaya από πίσω, είμαι σίγουρος πως η αναμονή θα είναι μικρότερη, ίσως και ένας μόνο χρόνος!
  45. 6 points
    Του χρόνου ο Μάστερτον, θα είναι επίσημος προσκεκλημένος στο Fantasmagoria που θα γίνει στην Θεσσαλονίκη 21+22 Απριλίου! Ελπίζω να τα καταφέρω να ανέβω αυτή την φορά!
  46. 6 points
    Λοιπόν, 'ντάξ'. Μόλις συνειδητοποίησα ότι
  47. 6 points
    until
    Είναι μαρτύριο να περιμένει κανείς το Νοέμβρη για να γράψει μια νουβέλα 50,000 λέξεων μέσα σε 30 μέρες! Γιατί να μην υπάρχει κάτι αντίστοιχο και το καλοκαίρι; Που δεν έχουμε υποχρεώσεις; Και που υπάρχουν περισσότεροι μήνες με 31 μέρες; Ελάτε στην παρέα του sff.gr για να ζήσουμε μαζί ένα Summer Writing Month ή, όπως είναι γνωστό στους συμμετέχοντες, SummerWriMo! Διαλέγεις όποιο συγγραφικό project θέλεις (μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, δοκίμια), διαλέγεις όποιο ποσοτικό στόχο θέλεις (10-20-30-100 χιλιάδες λέξεις), φροντίζεις αυτό να συμβεί μεταξύ της 1ης και της 31ης Ιουλίου 2017 και βάζεις μπρος για τη νίκη. Ελάτε στον δεύτερο λογοτεχνικότερο Ιούλιο των τελευταίων 100 ετών (λέμε τώρα ) Ελάτε για την εμπειρία, μείνετε για την παρέα, παλέψτε για τη νίκη!
  48. 5 points
    Με τον πεντάχρονο γιο μου, τις προάλλες, παίζαμε το εξής σενάριο (δικής του σύλληψης): Οι τρεις φίλοι, ένας εκ των οποίων είναι μάγος, ψάχνουν να βρουν τον φάρο στο βουνό, που κρέμεται πάνω από την τρικυμισμένη θάλασσα (3 φίλοι: playmobils, φάρος: χάρτινο ποτήρι καφέ, βουνό: καναπέδες σε μαύρο χάλι). Σκοπός να λύσουν το μυστήριο: τι κρύβεται κάτω από τον φάρο; Ποιος μένει εκεί; Γιατί έχει κύματα η θάλασσα; Ω, ναι: είναι φαντασάς κι αυτός σαν τον μπαμπά του!
  49. 5 points
    Συγχαρητήρια, Solonor, και μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες.
  50. 5 points
    Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα Τρεκάκιας, αλλά το συγκεκριμένο μου αρέσει αρκετά. Ναι, τα πρώτα δύο παραήταν πρόλογος, αλλά χορταστικός και δυνατός. Εμένα με ψήνει να το συνεχίσω πάντως.
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.