Jump to content
Sign in to follow this  
RObiN-HoOD

Η φύση

Recommended Posts

RObiN-HoOD

Και τώρα τα δάκρυα μου δίνω

 

Τα δάκρυα που με ποτίζεις

 

Είναι ο πόνος μου

 

Είσαι η δροσιά μου

 

 

 

Μια θάλασσα πνοής

 

Αέρας επί γης

 

Κρύος μα και ζεστός

 

Πάντα αγαπητός

 

 

 

Το πράσινο το φτύνω,

 

Το βλέπω να γεννά

 

Το θέλεις;

 

Όσο το μάτι πάει μακριά

 

 

 

Άγριο μέρος το σώμα μου

 

Μ’ αρέσει πολύ

 

Μεγάλο σίγουρο

 

Κι’ ακόμα πιο πολύ

 

 

 

Όμως τη φύση μου τη πέταξες

 

Όχι προσπαθώ

 

Πότε θα’ ρθείς εδώ ψηλά;

 

Μα προσπαθώ

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Αυτό πάλι βλέπω πως είμαι η πρώτη που το σχολιάζω. Γιατί, τους τρόμαξες τόσο με την ποίησή σου; Τόσο για γερά στομάχια πια;

Το ποίημα αυτό είναι πολύ καλύτερο από το αμέσως προηγούμενο που διάβασα. Μου κάθησαν στραβά:

 

  • Το πράσινο το φτύνω_δεν κατάλαβα τι σημαίνει.
  • Όμως τη φύση μου τη πέταξες_ επίσης δεν κατάλαβα τι σημαίνει.

Γενικώς, ενώ είναι πολύ πιο στρωτό δεν έβγαλα άκρη με το νόημά του. Μου φάνηκε ότι ο τύπος είναι πεθαμένος (πότε θα 'ρθεις εδώ ψηλά;) και μιλάει στην αγαπημένη του.

Αλλά βέβαια μπορεί να μιλάει για κάτι εντελώς διαφορετικό....

Edited by Ιρμάντα

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cyrano

Είναι όντως για γερά στομάχια. Αρχικά με ξένισαν κι εμένα οι στίχοι που αναφέρει η Ειρήνη, αλλά μετά σκέφτηκα : “Bite the bullet, σε τι σόι αφηγητή θα ταίριαζε κάτι τέτοιο;”. Μου ταίριαξαν στο μυαλό ο Νίτσε κι ο Ζενέ (τουλάχιστον όπως τους έχω στο κεφάλι μου). Το ξαναδιάβασα και μου άρεσε ακόμη περισσότερο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.