Jump to content
Adicto

O Άνθρωπος που σκότωσε τον Χρόνο...

Recommended Posts

Stanley

Από τις πιο πρωτότυπες ιστορίες που έχω διαβάσει στο sff. Δεν μπορώ να πω και πολλά. Το δυνατότερο σημείο της, για μένα, ήταν η δομή και η αντιστροφή των συναισθημάτων και των εικόνων που αυτή δημιουργούσε( γέλιο-κλάμα, π.χ). Πολύ στιβαρό φιλοσοφικό υπόβαθρο. Δεν μπερδεύτηκα ιδιαίτερα, ήταν "κβαντωμένο" και έβγαινε. Σημαντικό είναι ότι τα παράδοξα του χρόνου συνήθως με κάνουν να βρίσκω πολλά προβλήματα σε τέτοιες ιστορίες, αλλά εδώ δεν με πείραξε, γιατί υπήρχε γενικότερα μια πιο συμπαντική και λίγο μετέωρη φύση, όχι καθαρά επιστημονική, δηλαδή.

 

Από εκεί και πέρα, δεν κατάλαβα το κομμάτι με την γέννηση των 4 αγοριών. Επίσης, δυστυχώς είδα αρκετά λαθάκια στίξης και ορθογραφικά. Σταμάτη, είναι κρίμα σε τέτοια κείμενα να υπάρχουν λάθη σαν κι αυτά! Θα ήθελα ένα πιο δυνατό τέλος, εφάμιλλο της αρχής. Κι αυτό με ικανοποίησε, όμως.

 

Συνολικά, μπράβο για την προσπάθεια, είναι μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Ευχαριστώ Σταν!

 

Ελπίζω να έχω βελτιωθεί στα ορθογραφικά με τον καιρό. Που να βάλω και διορθωτή δλδ, θα πετάω μετά!

 

Τα άλλα σε πμ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cyrano

Πολύ ενδιαφέρον σαν φόρμα. Ωραίες εναλλαγές, αισθητική και ύφος. Μόνο μια συμβουλή: μείνε στο υλικό το οποίο είσαι σίγουρος ότι ελέγχεις. Και στο υλικό το οποίο μπορούν να ελέγξουν οι αναγώνστες σου. Γιατί στο λέω αυτό; Έχω σπούδασει Φυσική. Ξέρω ότι ο Αινστάιν απεχθανόταν την κβαντική θεωρία (το περίφημο "Ο θεός δεν παίζει ζάρια", αν και μέχρι το θάνατό του δεν κατάφερε να το υποστηρίξει μαθηματικά...) κι ότι ο Goedel δεν έγινε διάσημος για κάποια θεωρία του πάνω στο χρόνο, αλλά για το θεώρημα της μη πληρότητας. Το οποίο, περιληπτικά (για όσους δεν το έχουν ξανακούσει) συνοπτίζεται στο εξής: για οποιοδήποτε σύνολο αξιωματων λάβουμε ως αληθές προκειμένου ν' αναπτύξουμε μια θεωρία, τότε από τα θεωρήματα που θα προκύψουν από αυτά τ' αξιώματα, είτε θα είμαστε ανήμποροι ν' αποδείξουμε την αλήθεια κάποιων από αυτά που θα είναι αληθή, είτε θ' αποδείξουμε όλες τις αλήθειες αλλά ταυτόχρονα θ' αποδείξουμε και κάποια επιπλέον ψευδή θεωρήματα ως αληθή. Πλήρης αντιστοιχία δεν υπάρχει. Το θεώρημα της μη πληρότητας έπεσε ως βόμβα στα θεμέλια της λογικής τη δεκαετία του 1930, οδήγησε μια ολόκληρη γενιά επιστημόνων και φιλοσόφων (μ' επικεφαλής τον Russell) να εγκαταλείψουν το όνειρό τους για μια μαθηματική ενοποίηση των επιστημών - ασχέτως αν τίποτε από αυτά δε διδάσκεται στα ελληνικά πανεπιστήμια - και γενικώς είναι έστω κι εμμέσως, υπεύθυνη για τη στροφή της επιστήμης στις τεχνολογικές εφαρμογές.

Πιθανόν να κάνω λάθος, να ξέρεις παραπάνω από μένα, να έχεις κάνει καλύτερη έρευνα (αν κι η ημερομηνία θανάτου του Goedel είναι εύκολα προσδιορίσιμη - το λέω σε σχέση με το διήγημα). Λογοτεχνικά όμως, θεωρώ ότι ο αναγνώστης πρέπει να πείθεται και να γοητεύεται από τα στοιχεία που του παρατίθενται κι όχι να συνθηκολογεί από την αμφιβολία της άγνοιάς του.

Ίσως όμως είμαι υπερβολικά αυστηρός. Απόλαυσα το διήγημά σου, παρά τις τεχνικές(;) μου ενστάσεις. Νομίζω ότι διαθέτεις την τεχνική να εκμαυλίζεις τον αναγνώστη χωρίς να καταφεύγεις σε τραχταντά ονόματα για να κατοχυρώνεις κάποιου είδους εγκυρότητα. Περιμένω ειλικρινά μ' ανυπομονησία το επόμενο διήγημα σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Καλή χρονιά φίλε Συρανό και καλωσήλθες στο ΣΦΦ! Σε ευχαριστώ για την κριτική σου και το χρόνο σου. Ακριβώς επειδή εγώ δεν είμαι Φυσικός, προσπάθησα πολύ να μην φορτώσω το διήγημα με τεχνικές λεπτομέρειες οι οποίες θα μπέρδευαν τον αναγνώστη και τις οποίες φυσικά δεν κατανοώ ούτε εγώ. Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο λοιπόν, οποιαδήποτε επιστημονική αναφορά (όπως τα γράμματα του Αινσταιν στην χήρα και η επιστολή του στο περιοδικό που αναφέρω) είναι 100% πραγματική και παρμένη από πραγματικά γραπτά είτε του Γκέντελ, είτε του Αινστάιν είτε οποιουδήποτε άλλου αναφέρεται στο διήγημα.

Ο Γκέντελ σαφέστατα και έγινε διάσημος για το θεώρημα της μη-πληρότητας αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είχε κάνει αναλόγης σπουδαιότητας μελέτες για τη φύση του Χρόνου.Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης του σπουδαίου βιβλίου της Palle Yourgrau, "Ενας κόσμος δίχως χρόνο":

"Το 1949, ο μεγάλος μαθηματικος της Λογικής Κουρτ Γκέντελ δημοσίευσε μια εργασία τόσο ρηξικέλευθη, που συγκλόνισε την μαθηματική κοινότητα. Απέδειξε ότι υπάρχουν κόσμοι (που περιγράφονται από την θεωρία της σχετικότητας) στους οποίους ο χρόνος δεν υφίσταται όπως εμείς τον κατανοούμε. Και δεν στάθηκε μόνο εκεί. Απέδειξε επίσης ότι, εφόσον ο κόσμος απουσιάζει από αυτά τα θεωρητικά σύμπαντα, δεν υφίσταται όυτε στον δικό μας κόσμο. Μπροστά σε αυτές τις ανατρεπτικές κοσμοθεωρήσεις, οι φιλόσοφοι μένουν εκκωφαντικά σιωπηλοί- η σιωπή τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο της διανόησης του περασμένου αιώνα".

 

Υπάρχει πολλή μεγάλη βιβλιογραφία για τον Γκέντελ και τον Χρόνο, την σχέση του με τον Αινστάιν κλπ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
alearg

Ωραία γραφή, ενδιαφέρουσα σύλληψη και εκτέλεση που δεν πρόδωσε τον στόχο σου. Υποψιάζομαι πως όσοι εκφράζουν επιφυλάξεις θα ήθελαν να διάβαζαν την ιστορία σε μεγαλύτερη έκταση, ώστε να προλάβουν να "κάτσουν" μέσα της και να την χωνέψουν αντί να αγωνίζονται να προλάβουν να την στήσουν στο μυαλό τους, πριν να τελειώσει. Αλλά αν το κείμενο ήταν μεγαλύτερο, τότε ίσως ο ρυθμός και το στήσιμό του να επηρεάζονταν, θέματα που σχημάτισα την εντύπωση πως σε απασχόλησαν και δεν έτυχαν απλώς.

 

Σε τελική ανάλυση μου άρεσε πολύ. Αν πρέπει να παρατηρήσω κάτι, τότε θα έλεγα πως θα την ήθελα είτε ακόμα πιο σύντομη, πιο υπαινικτική, ελλειπτική και, τελικά, ποιητική είτε πιο μεγάλη ώστε να διαβάσουμε ένα πραμγατικό μυθιστόρημα με χαρακτήρες, ψυχολογία, πλοκή, ανατροπές, κλπ.

 

Σε κάθε περίπτωση, θερμά συγχαρητήρια. Πολύ ενδιαφέρον.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Ξαναβλέποντας το κείμενο, που μου είχε αρέσει πάρα πάρα πολύ όταν το πρωτοδιάβασα, κατ' αρχάς παρατηρώ ότι η εντύπωσή μου δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο, κι ας το ξέρω τώρα πια πολύ καλύτερα,. Θα ήθελα όμως να πω κάτι πάνω στην έκταση. Συχνά έχουμε νιώθουμε για τέτοια σύντομα διηγήματα, ότι, αν είχαν λίγο παραπάνω χώρο, θα μας γέμιζαν πολύ περισσότερο, θα κάλυπταν όλες τις απαιτήσεις, απορίες και οπτικές μας γωνίες ως αναγνώστες, Εδώ όμως, μέρος της μαγείας αυτού του κειμένου, είναι και η εξαιρετική και πρωτοποριακή χρήση της σχετικά μικρής του έκτασης. Έτσι καταφέρνει να είναι μαγευτικό, θελκτικά περίπλοκο και να κρύβει απίστευτο βάθος κάτω από τη λεπτή του επιφάνεια. Χαίρομαι πάρα πολύ που επανήλθε στο προσκύνιο ένα από τα, κατά τη γνώμη μου, καλύτερα κομμάτια της βιβλιοθήκης του sff. Η μόνη μου παρατήρηση είναι και πάλι η ίδια: Απλά να φύγουν αρκετές από τις προσφωνήσεις που απευθύνει ο ένας ομιλητής στον άλλον, γιατί έχει γίνει μια κατάχρηση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Περισσότερο απ’ όλα μού άρεσαν ο υπέροχος τίτλος και η αναφορά στον Λάβκραφτ ( ο θάνατος του Θανάτου). Το διήγημα είναι όμορφο, αν και μπερδεμένο. Και σωστά μπερδεμένο, γιατί και το ταξίδι στο χρόνο είναι γεμάτο παράδοξα και το μυαλό του Γκέντελ στα τελευταία του ήταν χαοτικό και παράλογο· τραγική ειρωνεία της μοίρας για έναν από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς. Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι «ιδεολογικό»: πιο πιθανός θα ήταν ο θάνατος του Κόσμου, παρά του Χρόνου. Η καταστροφή είναι δυσάρεστη, αλλά κατανοητή. Η κατάργηση του χρονικού συνεχούς είναι ακατανόητη. Ά – λογη. Δεν υπάρχουν λόγια για να την περιγράψουν.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..