Sign In
Register
Help
«Κωστή, έτοιμη η παραγγελία!» φώναξε η υπάλληλος με την πρασινοκίτρινη στολή καθώς έβαζε και την τελευταία πίτσα στο κουτί της. Το ταμπελάκι πάνω στο γιακά της έγραφε Ράνια.
«Ωραία, γιατί ήδη έχω καθυστερήσει», είπε ο Κωστής καθώς έφτανε στον μεταλλικό πάγκο όπου μόλις είχε αφήσει την παραγγελία η Ράνια.
«Έχεις τις συντεταγμένες για τη διεύθυνση;» τον ρώτησε.
«Α, πάλι ταξίδι θα κάνω;»
«Τι περίμενες; Κάτσε να στις φορτώσω στο P-GPS σου». Του έδωσε τον ενημερωμένο με τις καινούριες συντεταγμένες πλοηγό και σκούντηξε με το χέρι της το μπράτσο του Κωστή.
«Έλα, πρέπει να έχει γίνει παιχνίδι για σένα τώρα», του είπε με πιο γλυκιά φωνή απ’ ότι συνήθως.
«Ναι, όντως έχω αρχίσει να το συνηθίζω», απάντησε ο Κωστής σηκώνοντας λίγο ψηλά το στήθος του για να τον καμαρώσει. Όμως θυμήθηκε την παραγγελία και πόσο έχει ήδη αργήσει. Αυτό σίγουρα δεν θα ήταν καλό για τους πόντους απόδοσης που μάζευε στην καρτέλα του και έτρεξε αμέσως προς το μηχανάκι του. Τοποθέτησε πάνω στο τιμόνι τη συσκευή πλοήγησης, έκατσε στη σέλα, και φόρεσε το κράνος του. Είχε όρεξη για εφέ κι αφού έβαλε το μηχανάκι του μπρος, γύρισε απότομα το γκάζι με το δεξί του χέρι για να αφήσει πίσω του και τον καπνό του, εκτός από το χαρακτηριστικό θόρυβο της εξάτμισης. Αφού άρχισε να διαλύεται ο καπνός φάνηκε πιο ξεκάθαρα η ταμπέλα πάνω στον τοίχο με το όνομα της πιτσαρίας, Multi-Pizza. Ήδη το P-GPS είχε ενεργοποιηθεί, και του έδειχνε τη διαδρομή προς την κοντινότερη πύλη.
«Σε τριακόσια μέτρα στρίψτε δεξιά», του έλεγε μια θηλυκή φωνή μέσα από το κράνος του. Κι όντως έβλεπε το χαρακτηριστικό βελάκι στο πλοηγό του. Ακολούθησε τη διαδρομή βλέποντας τη στροφή μπροστά του και μόλις την έφτασε άκουσε τη φωνή να του υπενθυμίζει εκνευριστικά «Τώρα στρίψτε δεξιά». Γέρνοντας λίγο πλάγια το σώμα του προς το οδόστρωμα την πήρε κλειστά και μόλις ίσιωσε την πλάτη του άκουσε πάλι τη φωνή να του λέει:
«Συνεχίστε ευθεία για 800 μέτρα και περάστε την πύλη».
«Ωραία», ψιθύρισε ο Κωστής απεγνωσμένα. «Αρχίσαμε».
Βρισκόταν στην οδό Παπανδρέου, άφησε το γκάζι και συγχρόνως πάτησε με τη μύτη του αριστερού του παπουτσιού το λεβιέ των ταχυτήτων. Έπειτα γύρισε πολλές φορές το γκάζι με το χέρι του και η ένδειξη του αριθμού των μέτρων που είχαν απομείνει ελαττωνόταν με γρήγορο ρυθμό. Τη στιγμή που έφτασε στα πέντε μέτρα αισθάνθηκε μια δόνηση να ξεκινάει από τη συσκευή πλοήγησης και να επεκτείνεται σε όλο το μηχανάκι και ταυτόχρονα στο σώμα του. Όταν πια έφτασε στο κεφάλι του, ένα υπόκωφο βουητό αντιλαλούσε μέσα στο κράνος και με δυσκολία άκουγε τη φωνή να του λέει: «Τώρα περάστε από την πύλη». Είχε πει ψέματα στη Ράνια. Δεν το είχε συνηθίσει. Ένα συναίσθημα ανησυχίας τον διαπέρασε και δεν άργησε να καταλήξει σε φόβο. Γαμώτο, βλαστήμησε μέσα του. Πριν προλάβει να σκεφτεί κάτι άλλο, ένοιωσε για λίγα δευτερόλεπτα το μπροστινό μέρος της μηχανής να αιωρείται και τη στιγμή που άγγιζε πάλι το έδαφος να συμβαίνει το ίδιο με το πίσω μέρος της μηχανής και μετά πάλι να ξαναβρίσκεται με την ίδια ταχύτητα πάνω στο δρόμο. Σαν να είχε πηδήξει ένα σαμαράκι μόνο που όλα έγιναν σε μια οριζόντια ευθεία.
«Βρίσκεστε στη Γη 3. Επανυπολογισμός διαδρομής.»
«Να 'σαι καλά.» απάντησε ειρωνικά και διάβασε το όνομα της οδού που είχε μετατραπεί από Παπανδρέου σε Καραμανλή. Μικρή η αλλαγή, σκέφτηκε και συνέχισε τη διαδρομή γυρνώντας το γκάζι.
«Συνεχίστε ευθεία για 200 μέτρα και στρίψτε δεξιά.»
Το Parallel GPS της Multi-Pizza είχε ήδη χαράξει τη πορεία για την επόμενη πύλη κι ο Κωστής το ακολουθούσε τυφλά. Όταν πια είχε στρίψει δεξιά άκουσε την επόμενη οδηγία που τον παραξένεψε:
«Συνεχίστε ευθεία για 100 μέτρα και περάστε την πύλη.»
Όμως ο Κωστής έβλεπε το δρόμο να τερματίζει σε αδιέξοδο. Η ταχύτητα του ήταν ήδη μεγάλη και δεν προλάβαινε να φρενάρει χωρίς να γκρεμοτσακιστεί. Τα μέτρα λιγόστευαν μέχρι που έφτασε πέντε μέτρα πριν τον τοίχο.
«Σκατά!» φώναξε μέσα στο βουητό από τη δόνηση και τη στιγμή που άγγιζε τα τούβλα ο μπροστινός τροχός της μηχανής τον ένοιωσε να αιωρείται για λίγα δευτερόλεπτα και να ξανακουμπάει πάλι στο έδαφος. Το σώμα του αμέσως ακολούθησε την ίδια πορεία με το κεφάλι του να βυθίζεται στον τοίχο. Φυσικά είχε ήδη κλείσει τα μάτια του.
«Βρίσκεστε στη Γη 5. Επανυπολογισμός διαδρομής».
Μου την σπάει όταν συμβαίνει αυτό, σκέφτηκε αγανακτισμένος και σταμάτησε για να διαβάσει το όνομα του δρόμου από περιέργεια. Λεωφόρος Παπαδόπουλου, ήδη είχε απομακρυνθεί αρκετά. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του από το πουθενά ένα παρόμοιο μηχανάκι με το δικό του. Το οδηγούσε ένας τύπος που έμοιαζε τρομακτικά πολύ με τον Κωστή. Φρέναρε και σήκωσε το τζάμι του κράνους που προστάτευε το πρόσωπο του. Ήταν ο Κωστής!
«Επ! Τί έγινε; Να που συναντιόμαστε». Του είπε με φυσικότητα ο παράλληλος εαυτός του.
«Μα πώς»; Ακόμα δεν το είχε χωρέσει στο νου του και ο άλλος Κωστής του αποκρίθηκε.
«Ήταν θέμα χρόνου μέχρι να εφευρεθεί αυτή η τεχνολογία και να την εκμεταλλευτεί η πιτσαρία μας. Νομίζατε ότι θα ήσασταν ο μόνος κόσμος που θα είχατε την πελατεία όλων των υπόλοιπων κόσμων; Η Ράνια καλά; Είστε μαζί;»
«Καλά. Όχι», απάντησε στις δυο τελευταίες ερωτήσεις διστακτικά ο Κωστής.
«Άντε. Πότε θα της κάνεις επιτέλους κίνηση; Θα περάσετε καλά, άκου εμένα». Δεν είχε άλλο χρόνο. Έβαλε μπρος τη μηχανή και με την κόρνα του τον αποχαιρέτησε.
Ο Κωστής τώρα πια κοιτούσε την πλάτη του καθώς χανόταν στο βάθος του δρόμου.
«Άτιμος ανταγωνισμός, δεν έχει τα όριά του». Οι λέξεις βγήκαν από το στόμα του χωρίς να μπορεί να κρατήσει τη σκέψη πια μέσα στο μυαλό του.
Έβαλε μπρος το δικό του μηχανάκι. Και ο πλοηγός έδειχνε στον Κωστή την κατεύθυνση με το βελάκι να αναβοσβήνει σαν να τον περίμενε με ανυπομονησία να συνεχίσει τη διαδρομή.
This post has been edited by Διγέλαδος: 17 March 2010 - 14:32
Back to top
MultiQuote
