Jump to content

Recommended Posts

Solonor

Όνομα Συγγραφέα: Solonor

Είδος: Ε.Φ.

 

Βία; Όχι πολύ.

 

Σεξ; Όχι πολύ.

Αριθμός Λέξεων: 3494

Αυτοτελής; Ναι.

Σχόλια: No goats involved.

Update: Μετονομασία τίτλου ιστορίας κατόπιν συνεννόησης με συγγραφέα

 

Συναινεση 0.9.doc

 

Συναίνεση

 

 

1.

 

Με την απελευθέρωση της βίας στη λειτουργία των εκφαντασιωτών, δίνουμε τη δυνατότητα εκτόνωσης επικίνδυνων αναγκών σε άτομα με ψυχολογικές εμμονές. Στην ουσία επιτελούμε κοινωνικό έργο.

 

Από παρουσίαση προγράμματος με δυνατότητα

χρήσης βίας σε εικονικό περιβάλλον.

 

 

«Τα αποχωρητήρια του “Σκοτεινού Υπογείου”». Τα φανταχτερά μωβ γράμματα κρέμονταν σε μια καρτέλα με γραφικά από σάπια ξύλα στερεωμένα με σκουριασμένες πρόκες. Σε μια σχισμή μπορούσες να διακρίνεις χωμένο ένα σκουλήκι. «Ολοκαίνουριο περιβάλλον για βρώμικες φάσεις από τη RonnieAct μόνο σαράντα εννέα Κόσμο. Δοκιμάστε μια περιπλάνηση, εδώ. Αποκτήστε το, εδώ». Ακολουθούσε μια λίστα με διθυραμβικές κριτικές.

 

Μέσα από το ψηφιακά σαπισμένο κάδρο η Ελένη έβλεπε ένα μακρόστενο δωμάτιο με κίτρινα πλακάκια, ραγισμένους νιπτήρες και σπασμένους καθρέπτες. Οι σωληνώσεις ήταν μπρούτζινες. Μια τρύπα στεφανωμένη με σκλήθρες έχασκε σε μια διαλυμένη πόρτα. Η RonnieAct ειδικευόταν σε σκηνικά από ταινίες τρόμου. Η Ελένη δεν δοκίμασε να περιπλανηθεί. Επέλεξε με το δείκτη ενώ το χέρι της ήταν ακόμη μουδιασμένο. Οι αισθητήρες όσφρησης του εκφαντασιωτή της δεν είχαν προλάβει να προσαρμοστούν κι οι οσμές της RonnieAct δεν έφταναν ακόμη στα ρουθούνια της. Σαράντα εννέα Κόσμο πιστώθηκαν στο λογαριασμό της εταιρείας.

 

Όση ώρα χρειαζόταν για να εγκατασταθούν «τα αποχωρητήρια του “Σκοτεινού Υπογείου”» στον υπολογιστή του διαμερίσματός της, η Ελένη έστειλε μωβ μηνύματα σε μια λίστα με περίπου σαράντα χρήστες, οι περισσότεροι άντρες. Περίμενε. Ένα χρόνο πριν αν μάθαινε ο πατέρας της πώς περνούσε τα απογεύματά της θα τη σκότωνε σε παραδοσιακό, αληθινό ξύλο. Όχι πια.

 

Όχι μετά από αυτό που είχε κάνει. Η Ελένη επέλεξε πως συναινεί σε επτά διαφορετικούς διακανονισμούς περί εικονικής βίας, οι δύο τελευταίοι απάλλασσαν τους χρήστες σε περίπτωση που κάποιος απεβίωνε.

 

Αν δεν ήταν αυτό που είχε κάνει ο πατέρας της, ίσως να μην έφτανε ποτέ ως εδώ.

 

Περπατούσε στον κατηφορικό διάδρομο με τους πράσινους τοίχους που φωσφόριζαν –η ηλίθια ρουτίνα της RonnieAct, ποιος καύλωνε με τέτοιες μαλακίες- όταν τρεις χρήστες ανταποκρίθηκαν. Τους επέλεξε όλους. Μονάχα του ενός το ψευδώνυμο θυμόταν: «Μανώλο». Η Ελένη είχε καλές αναμνήσεις από τις συνευρέσεις τους αν εξαιρέσεις τη λόξα με τα σαμπανιάσματα που κουβαλούσε.

 

Τους συνάντησε στο στρογγυλό εικονικό δωμάτιο με τον ίδιο πράσινο φωτισμό. Ο Μανώλο κι ένας ακόμη είχαν ανθρώπινους χαρακτήρες. Ο Μανώλο ήταν γυμνός κι ερεθισμένος. Ο άλλος είχε ντυθεί με καρό πουκάμισο και φαρδύ τζιν λες κι ήταν ξυλοκόπος του περασμένου αιώνα. Ο τρίτος είχε επιλέξει να μοιάζει με κάτι σαν δαίμονα. Είχε ροζ δέρμα ενώ δυο τραγίσια κέρατα ξεφύτρωναν απ’ το μέτωπό του και μια ουρά απ’ τον κώλο του. Ήταν πανύψηλος και μυώδης και μύριζε πατσουλί.

 

«Συναινετικά;» ρώτησε ο ξυλοκόπος.

 

«Όχι», αποκρίθηκε η Ελένη.

 

Ο δαίμονας γέλασε μοχθηρά. «Για να φέρνει εμένα, λες να γουστάρει συναίνεση;»

 

Η Ελένη δεν απάντησε. Άνοιξε τη μοναδική πόρτα.

 

Κάλυψε ενστικτωδώς το στόμα με την παλάμη της κι έβηξε. Η οσμή των ούρων έπνιξε την ανάσα της. Η Ελένη αναρωτήθηκε αν θα είχε αγοράσει το περιβάλλον, στην περίπτωση που η καρτέλα του μύριζε έτσι. Ίσως την επόμενη φορά να περίμενε να ενεργοποιηθούν όλοι οι αισθητήρες. Ίσως όχι.

 

Τι θα άλλαζε;

 

Στο μακρόστενο δωμάτιο υπήρχαν ξύλινα χωρίσματα για τέσσερις κλειστές τουαλέτες κι ένας μεγάλος χώρος για ντους στο βάθος. Από ψηλά στον έναν τοίχο, θολά τζαμένια παράθυρα έφερναν ένα κιτρινωπό, απογευματινό φως. Κάποια ήταν ξεχαρβαλωμένα κι έτριζαν από το φύσημα του ανέμου. Μια βρύση έσταζε. Η Ελένη είδε μια μαύρη κατσαρίδα να κρύβεται σε μια γωνιά γεμάτη λίγδα. Το εικονικό περιβάλλον ήταν υπέρ του δέοντος ρεαλιστικό.

 

Ένα βαρύ χέρι την τράβηξε σε μια από τις τουαλέτες και την έμπασε με το ζόρι μέσα. Η Ελένη χτύπησε σε κόντρα-πλακέ και βρέθηκε να κάθεται σε μια λεκάνη. Η φούστα της μουσκεύτηκε απ’ τα νερά. Περίμενε να δει μπροστά της το δαίμονα αλλά αυτός που της έσκιζε την μπλούζα ήταν ο Μανώλο. Φορούσε κολόνια Venci και της έκλεινε την έξοδο. Η Ελένη ένιωσε τον κρύο αέρα στα στήθη της. Ο Μανώλο κάγχασε λες κι είχε κερδίσει την εβδομαδιαία κρατική κλήρωση. Οι δυο χούφτες του την άρπαξαν. Η Ελένη τον έφτυσε.

 

Ο Μανώλο έμεινε ακίνητος. Ο χρόνος σταμάτησε. Ο ξυλοκόπος κατόρθωσε να στριμωχτεί δίπλα τους, τραντάζοντας τα χωρίσματα. Είχε κατεβασμένο τζιν. Τους κοίταξε απορημένος, τα βλέμματά τους ενώνονταν με αόρατες κλωστές, τεντωμένες από μίσος.

 

«Τι έγινε, ρε παιδιά;»

 

Ο κρότος απ’ το χαστούκι έκανε το χρόνο να ξανακυλήσει. Η Ελένη δεν πρόλαβε να πιάσει το μάγουλό της. Ο Μανώλο της γράπωσε το λαιμό με τα δυο χέρια. Τη σήκωσε απ’ τη λεκάνη και το κεφάλι της κουδούνισε σ’ ένα καζανάκι.

 

«Η καριόλα γουστάρει πόνο», είπε ο Μανώλο. Η λαβή του την έπνιγε. Ήταν κολλημένη στον τοίχο. Ο άλλος γέλασε. Ένιωσε δάχτυλα να ψαχουλεύουν ανάμεσα στα πόδια της. Η φούστα της έγινε ένα κουρέλι, το ίδιο και το εσώρουχό της. Άκουσε το δαίμονα να διαμαρτύρεται. Ο μικρός χώρος έζεχνε βαρβατίλα. Η Ελένη βλαστήμησε κι άρχισε να γρατζουνά σάρκα χωρίς να ξέρει ποιου. Ο Μανώλο παραμέρισε κρατώντας την ακόμη απ’ το λαιμό, «δώσ’ της το», είπε κι ο ξυλοκόπος πήρε τη θέση του, την έπιασε από τη μέση και μπήκε μέσα της. Αν δεν αγωνιζόταν για μια ανάσα, η Ελένη θ’ αναρωτιόταν αν ήταν υγρή εξαιτίας του ειδικού αισθητήρα. Τα νύχια της έγδερναν ένα λαιμό. Ανέβηκαν. Ο Μανώλο τριβόταν πάνω της. Ένιωσε ζεστό υγρό να κυλάει στο μπούτι της, μύρισε ούρα. Ο δαίμονας κλαψούριζε απ’ έξω αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία. Τα δάχτυλά της βρήκαν μια μαλακή οπή, την εξερεύνησαν.

 

«Τι κάνεις;» η κραυγή του Μανώλο είχε έκπληξη και φόβο και κάτι θηλυκό. Άφησε το λαιμό της και τραβήχτηκε.

 

Τα πνευμόνια της Ελένης γέμισαν οξυγόνο. Η ανάσα τής έδωσε δύναμη. Τα δάχτυλά της άρπαξαν έναν γλοιώδη σβώλο. Τον ξερίζωσαν. Ο Μανώλο ούρλιαξε από πόνο αλλά σύντομα το ουρλιαχτό έγινε παρανοϊκό γέλιο. Αίμα έτρεχε από την άδεια κόγχη του.

 

«Τώρα τη γάμησες», είπε. Άρπαξε το χέρι της και το δάγκωσε. Ο ξυλοκόπος την κάρφωνε με μανία. Η Ελένη ένιωσε τα δόντια του Μανώλο στο κόκαλό του πήχη της. Έτρωγε το χέρι της.

 

«Σκατά, αποσυνδέομαι. Είστε τελείως φλιπαρισμένοι», είπε ο δαίμονας. Η Ελένη του πέταξε το μάτι του Μανώλο πριν ο χαρακτήρας του εξαφανιστεί.

 

 

 

2.

 

Η εικονική ανομία είναι ο πρόδρομος της αποκτήνωσης. Η πίστη δεν ξεχωρίζει εικονικό από πραγματικό. Τα παιδιά που γεννιούνται από τις εικονικές αμαρτίες είναι αληθινά. Όπως κι η κόλαση.

 

Από ομιλία εκπροσώπου

της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

 

Όσο οι αισθητήρες προσάρμοζαν τον οργανισμό της στην πραγματικότητα η Ελένη δεχόταν βομβαρδισμό μηνυμάτων από τους πρόσφατους εραστές της. Τα λόγια τους πρέπει να θύμιζαν τα ερωτόλογα των ανθρώπων πριν εξαπλωθεί ο ιός R.E.V., πριν καν εφευρεθούν τα σεξοκρέβατα, όπως έλεγαν στην Ελλάδα τους εκφαντασιωτές. Τουλάχιστον σύμφωνα με όσα υποστήριζε η μάνα της πως διηγούταν η γιαγιά της -ακόμα κι οι γονείς της την είχαν συλλάβει συνδεδεμένοι. Πώς θα ήταν άραγε να κάνεις τσιγάρο μετά από ένα βιασμό σε εγκαταλειμμένα αποχωρητήρια;

 

Η Ελένη πρόσθεσε τον Μανώλο σε ένα από τα messenger της αλλά δεν απάντησε σε κανένα απ’ τα μηνύματα. Ούτε στα ενθουσιώδη δικά του, ούτε στου ξυλοκόπου, ούτε στα οργισμένα του δαίμονα που της υποσχόταν να βαθμολογήσει το προφίλ της με μηδέν. Οι άλλοι δύο την είχαν ήδη φιλοδωρήσει με εκατό. Ακόμα κι αν ο βλάκας πραγματοποιούσε την απειλή του, η Ελένη θα έβγαζε απ’ την παρτούζα μέσο όρο 66,66%, πολύ κάτω από το 83% που είχε από τις περίπου εκατό φάσεις. Οι οποίες θα θεωρούνταν λίγες αν δεν είχαν ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο.

 

Από τότε που είχε χάσει το μωρό της.

 

Η Ελένη σηκώθηκε από τον εκφαντασιωτή της και περίμενε να απενεργοποιηθούν τα καλώδια με τους αισθητήρες. Εκείνα ρουφήχθηκαν στις υποδοχές τους σαν πλοκάμια χταποδιού που εξαφανίζεται κάτω από βράχο. Ακούστηκε ένα γουργουρητό καθώς ξεπλένονταν αυτόματα. Η δίδυμη συσκευή του άντρα της ακριβώς δίπλα ήταν κλειστή. Ο Γιάννης δεν είχε μπει καν στον κόπο να την πάρει μαζί του όταν είχε φύγει οριστικά. Ο γάμος τους δεν είχε αντέξει την εξαφάνιση της κόρης τους. Ίσως επειδή ευθυνόταν ο πατέρας της.

 

Τα μηνίγγια της σφυροκοπούσαν. Πήγε στο μπάνιο, έβγαλε ένα παυσίπονο και το κατάπιε. Το χνώτο της πλημμύρισε τη χούφτα της με οσμή από Τζακ Ντάνιελς –είχε προλάβει να κατεβάσει αρκετό πριν συνδεθεί. Μπήκε στο ντους. Το νερό κύλησε στο κορμί της και παρέσυρε λερό ιδρώτα, γεμάτο με όλη τη βρώμα της πράξης της.

 

Ένα χρόνο πριν δεν φανταζόταν πως θα ξεσπούσε ποτέ έτσι. Το πιο ακραίο που είχε δοκιμάσει με τον Γιάννη ήταν ένα περιβάλλον εξέδρας από συναυλία, με μερικούς αληθινούς χρήστες ως θεατές. Η ίδια αμφισβητούσε τη χρησιμότητα ακραίων συνευρέσεων στην υποστήριξη διαταραγμένων προσωπικοτήτων. Θεωρούσε τους γιατρούς που τις πρότειναν υπερβολικά νεωτεριστές και δεν θα την ενοχλούσε καθόλου να ποινικοποιούνταν.

 

Τότε δεν είχε χάσει το μωρό της.

 

Η Ελένη πήρε ένα ακόμη χάπι, υπνωτικό αυτή τη φορά, και πήγε κατευθείαν στο κρεβάτι της. Ήταν χαμηλό κι η μοναδική του διαφορά με το κρεβάτι του Γιάννη, δυο εκφαντασιωτές μακριά, ήταν πως δεν ήταν στρωμένο. Τα μεταξωτά σεντόνια ηλέκτρισαν το γυμνό κορμί της λες κι ήταν παγωμένα. Τα σεξοκρέβατα δίπλα έμοιαζαν με πελώρια δίδυμα κουκούλια. Το δικό της, το ανοιχτό, θα μπορούσε να είναι αυτό που είχε εκκολάψει τον γυμνό, νοσηρό εαυτό της.

 

Χρειάστηκαν μερικά λεπτά μέχρι να δράσει το χάπι. Η Ελένη αναρωτήθηκε μήπως είχε αρχίσει να συνηθίζει στα υπνωτικά. Η υγρασία στο κορμί της πάγωσε απότομα. Τι θα έκανε αν άρχιζε να βλέπει εφιάλτες; Δεν ήταν τα όργια που την τρομοκρατούσαν. Θυμήθηκε τη φωτογραφία που είχε στο φόντο του υπολογιστή. Το κοριτσάκι της. Τα βλέφαρά της έκοψαν στα δυο τα δάκρυά της καθώς σφάλιζαν.

 

Α, ρε μπαμπά, γιατί την έβγαλες βόλτα;

 

 

 

3.

 

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να συμπεριφέρεται όπως θέλει στην εικονική πραγματικότητα. Στη σκέψη δεν χωρά αστυνόμευση.

 

Από προκήρυξη εκπροσώπου της

Αναρχικής Αντίστασης Ελλάδος.

 

 

«Κούκλα», εμφανίστηκε στο messenger της Ελένης. Το όνομα Μανώλο συνοδευόταν από την εικόνα ενός Ασιάτη με πρόσωπο γεμάτο ακμή. Η Ελένη θα ορκιζόταν πως ήταν έφηβος αν και ήξερε πως αυτό ήταν απίθανο. Προτίμησε να συμπεράνει πως έφταιγε η καταγωγή του. Πάντως θα τον συνέφερε να επέλεγε βίντεο με τον εικονικό χαρακτήρα του. Κάποια μπορεί να νοιαζόταν. «Είσαι για κάτι πιο σκληρό από χτες;»

 

«Ναι», απάντησε η Ελένη, ενώ βρισκόταν ακόμη σε διαδικασία προσαρμογής. Σιγά-σιγά οι αισθητήρες όσφρησης μετέδωσαν το ελαφρύ άρωμα κολόνιας Venci που συνόδευε την καρτέλα του Μανώλο. Μπροστά στα μάτια της αναβόσβηναν διαφημίσεις από περιβάλλοντα συνεύρεσης. Από σκοτεινά σοκάκια με φισκαρισμένους κάδους απορριμμάτων ως σιδερόφραχτα κελιά φυλακών του περασμένου αιώνα. Το γαμημένο σύστημα θυμόταν τις συνήθειές της.

 

«Μπες Minus Channel», έγραψε ο Μανώλο. Η γραμματοσειρά του ήταν πράσινη. Η εικόνα τον έδειξε να ξύνει το αυτί του. Της έδωσε τον απαραίτητο κωδικό.

 

Η Ελένη υπάκουσε και μια λίστα με ονόματα εμφανίστηκε στην όρασή της.

 

«Βρες ένα χαρακτήρα που να σε φτιάχνει κι εγώ θα φέρω τους υπόλοιπους», έγραψε ο Μανώλο ενώ περιεργαζόταν το δάχτυλο που πριν λίγο είχε στο αυτί του.

 

Η Ελένη χασμουρήθηκε. Το μάτι της έπαιζε στα ονόματα μπροστά της. Έπεσε σ’ ένα που της φάνηκε γνώριμο. Bakov. Μετά άρχισαν να εμφανίζονται διαφημίσεις από διαθέσιμους χαρακτήρες.

 

Όταν η Ελένη είδε ένα γυμνό κοριτσάκι να της χαμογελάει λάγνα, κατάλαβε. Τα χείλη του ήταν παχουλά σαν βδέλλες. Η Ελένη το απέρριψε. Ακολούθησε μια διαφήμιση μ’ ένα βρέφος που μπουσουλούσε με τρόπο ώριμης πόρνης. Η εικόνα κεραυνοβόλησε το μυαλό της λες και ο εκφαντασιωτής της είχε μετατραπεί σε ηλεκτρική καρέκλα. Το μωρό έβγαλε έναν αφύσικο, προκλητικό ήχο που θύμιζε γάτα σε οργασμό.

 

«Ηλίθιε», ήταν το τελευταίο πράγμα που έγραψε στον ξαναμμένο Ασιάτη. Η εικόνα του κόλλησε τη στιγμή που τίναζε το δάχτυλό του. Στη συνέχεια τον μπλόκαρε, βγήκε απ’ το κανάλι, έσβησε όλα τα διαφημιστικά και ενεργοποίησε την αποσύνδεση.

 

Όταν τα καλώδια με τους αισθητήρες ξεκόλλησαν από πάνω της, έτρεξε στο μπάνιο. Σαν ολόγραμμα εξαναγκαστικής εικονικής μετάδοσης, η Ελένη είδε το πρόσωπο του πατέρα της να κλαίει, να της ζητάει συγνώμη κρατώντας το μάγουλό του. Ξέρασε στο νιπτήρα ό,τι είχε φάει στη δουλεία. Ο πατέρας της επαναλάμβανε πως δεν θυμόταν, από τότε που είχε χάσει τη γυναίκα του, τη μαμά σου, Ελένη, η μνήμη του είχε εξασθενήσει, είχε πάρει το κοριτσάκι της μια βόλτα, μονάχα μια βόλτα και μετά βρήκε το καρότσι άδειο. Η Ελένη κατάπιε τρία υπνωτικά, επέστρεψε στο υπνοδωμάτιο κι έπεσε μπρούμυτα στο πρώτο κρεβάτι που βρήκε μπροστά της. Το κοριτσάκι της. Και του είχε πει να μη φύγουν από το σπίτι. Ο κόμπος στο λαιμό της λύθηκε. Όταν η Ελένη θα ξυπνούσε θα είχε θυμηθεί ποιον είχε ακούσει να αποκαλούν Bakov. Και το μαξιλάρι της θα ήταν στεγνό.

 

 

 

 

4.

 

Η εικονική διάπραξη εγκλημάτων και ειδικά της παιδεραστίας πρέπει να ελέγχεται. Η κοινωνία υποχρεούται να γνωρίζει ποιος εξασκεί επικίνδυνες εικονικές πρακτικές.

 

Εισήγηση για το νομοθετικό πλαίσιο ελέγχου

της εικονικής συμπεριφοράς.

 

 

Η Ελένη χρειάστηκε αρκετή ώρα και τον αριθμό του λιγότερο χρεωμένου πιστωτικού της λογαριασμού. Είχε επιλέξει το ακριβότερο πρόγραμμα μεταμόρφωσης, το Sorcehat 5.0. Τούτο το πράγμα μπορούσε να κάνει τον εικονικό σου χαρακτήρα να αλλάξει μορφή κατά τη διάρκεια της συνεύρεσης σε ελάχιστο χρόνο. Σ’ ένα διαφημιστικό βίντεο έδειχνε έναν δίμετρο νέγρο να μεταμορφώνεται σε λευκό σαραντάρη εξίσου προικισμένο. Μια ώριμη μελαχρινή, τυλιγμένη με σεντόνι, προλάβαινε να μείνει άφωνη προτού εμφανιστεί το όνομα Sorcehat κι η ατάκα: «Σε απατά; Εξέπληξέ την, πριν προλάβει να αποσυνδεθεί».

 

Η Ελένη είχε πιστώσει χίλια εννιακόσια πενήντα Κόσμο στο διακινητή του προγράμματος. Είχε φύγει από τη δουλειά νωρίτερα αγνοώντας τις ερωτήσεις του προϊσταμένου της. Είχε μπλοκάρει όλα τα messenger στα οποία είχε συναδέλφους της κι είχε αποσυνδέσει τις κλήσεις της. Είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά της μ’ ένα όνομα στο μυαλό.

 

Bakov.

 

Ώσπου να εγκατασταθεί το Sorcehat, η Ελένη μπήκε στον πειρασμό να πιει λίγο Τζακ Ντάνιελς. Προτίμησε να αντισταθεί. Ήθελε να είναι νηφάλια. Κάθισε στο κρεβάτι της παρακολουθώντας την προβολή της προόδου της εγκατάστασης σ’ έναν τοίχο. Ένα μέρος του εαυτού της ήθελε να κάνει λάθος. Να είναι όλα ένα παιχνίδι του μυαλού της. Όμως δεν μπορούσε να ξεχάσει πού είχε ακούσει το όνομα. Αισθάνθηκε αναγούλα. Έτρεξε στο μπάνιο, αλλά δεν είχε φάει τίποτε απ’ το πρωί για να μπορεί να το βγάλει. Άκουσε ένα γλυκό κουδούνισμα, η εγκατάσταση του Sorcehat είχε ολοκληρωθεί. Γδύθηκε αργά λες κι οι τελετουργικές κινήσεις θα την έκαναν να ηρεμήσει. Ξάπλωσε στο σεξοκρέβατο.

 

Μετά από λίγο διάβαζε τις βασικές οδηγίες του προγράμματος. Έπειτα μπήκε στο κανάλι Minus κι έψαξε για νέο χαρακτήρα. Δεν ήταν δύσκολο, οι διαφημίσεις ήταν αμέτρητες. Πίστωσε τριακόσια εξήντα πέντε Κόσμο σε μια εταιρεία κι όταν ήταν έτοιμη, πέρασε το χαρακτήρα στο Sorcehat. Στη συνέχεια έδωσε πρόσβαση στο πρόγραμμα να ψάξει τα messenger, τα videobooks και κάθε άλλο πρόγραμμα προσωπικού προφίλ της. Χρειάστηκε ώρα αλλά όταν η διαδικασία ολοκληρώθηκε, η Ελένη έμεινε να χαζεύει το αποτέλεσμα για δύο λεπτά.

 

Δεν βιάστηκε. Έψαξε κι αφού αποχωρίστηκε άλλα εκατόν εβδομήντα Κόσμο, απέκτησε το περιβάλλον που προσομοίαζε καλύτερα το σαλόνι της. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ, ο Γιάννης κι εκείνη δεν φημίζονταν για το γούστο τους στη διακόσμηση. Λευκός δερμάτινος καναπές, κοντό τραπεζάκι, τζάκι αερίου και μια σύγχρονη κουζίνα στο βάθος. Η βασική διαφορά με το αληθινό ήταν πως έλειπε η σκάλα για τους πάνω ορόφους και το γκρίζο χαλί∙ δεν βρήκε εικονικό περιβάλλον με τόσο μουντά χαλιά. Η Ελένη συμβιβάστηκε με ένα μπεζ. Σκέφτηκε να αγοράσει μια μετατροπή για να το αλλάξει, όμως κατέληξε πως γινόταν υπερβολική. Μήπως θα μπορούσε να κάνει λάθος;

 

Όχι.

 

Ξαναμπήκε στο κανάλι Minus. Έτρεξε στο τέλος της λίστας. Ώσπου να καταλήξει στο B, νόμισε πως είχαν περάσει δευτερόλεπτα αντί για δέκατα. Όμως το όνομα ήταν εκεί. Η Ελένη δυσκολευόταν ν’ ανασάνει. Του έστειλε μήνυμα, ενώ ένιωθε τον εκφαντασιωτή της να σείεται στο ρυθμό της καρδιάς της. Στη φωτογραφία του προφίλ της είχε βάλει το πρόσωπο του νέου χαρακτήρα της. Όταν εμφανίστηκε η καρτέλα με την απάντηση, η Ελένη νόμισε πως μύρισε το Noir Entrepreneur, ένα αντρικό παλαιολιθικό άρωμα αλλά δεν ήταν σίγουρη. Ανατρίχιασε.

 

Το πρόσωπο ενός εικονικού χαρακτήρα με ξανθά χαρακτηριστικά συνόδευε το κείμενο. «Τι περιβάλλον θέλεις;» Η γραμματοσειρά του ήταν μπλε.

 

«Έχω εγώ περιβάλλον. Το μόνο που ψάχνω είναι κάποιον να με κανονίσει».

 

Η αναγούλα στα ίδια τα λόγια της κόντεψε να την αποσυνδέσει. Ένα κόκκινο μήνυμα αναβόσβησε. Ναι, γαμομηχάνημα, σκέφτηκε απορρίπτοντας την επιλογή. Είμαι μια χαρά.

 

Ένα κουρασμένο χαμόγελο σχηματίστηκε στο ξανθό πρόσωπο.

 

Δέχθηκε.

 

Μετά από λίγο περπάτημα σ’ έναν άδειο πεζόδρομο με πλατάνια -τούτη δω η εταιρία είχε άλλες εμπνεύσεις για ρουτίνα- η Ελένη έφτασε σε μια μονοκατοικία με κήπο στρωμένο με γρασίδι. Σε μια γωνιά ήταν παρατημένο ένα ποδήλατο. Φάνταζε τεράστιο. Ο ήλιος έδυε βάφοντας πορφυρό τον ουρανό. Η Ελένη δεν έφτανε το πόμολο κι έτσι έσπρωξε την πόρτα για να μπει μέσα.

 

Φοβόταν πως ο άντρας θα είχε αναγνωρίσει το δωμάτιο και θα είχε αποσυνδεθεί. Όμως εκείνος ήταν εκεί, στον καναπέ. Είχε τη μορφή σαραντάρη και το κορμί εικοσάρη. Φορούσε στενό κόκκινο μπλουζάκι, άνετο λευκό παντελόνι και σανδάλια. Έδειχνε περισσότερο μελαγχολικός παρά ξαναμμένος. Σηκώθηκε κι ήταν σωστός γίγαντας. Το κεφάλι της ίσα που έφτανε ως το γόνατό του. Η Ελένη ξεροκατάπιε. Ο άντρας άνοιξε μια πατρική αγκαλιά που θα χωρούσε τρεις σαν κι αυτήν.

 

«Όχι», είπε η Ελένη κι η φωνή της αντήχησε τρομαχτικά παιδική λες κι είχε καταπιεί ήλιο. «Δεν γουστάρω συναίνεση».

 

Τα χέρια του άντρα έπεσαν. Η Ελένη είδε το καρύδι του λαιμού του να χοροπηδά. Την πλησίασε. Το άρωμά του δεν ήταν το Entrepreneur, όμως η Ελένη διόλου δεν παρηγορήθηκε. Ήταν σίγουρη. Έμεινε ακίνητη. Ο άντρας την έπιασε από τη μέση και τη σήκωσε. Την ανέβασε στον καναπέ. Στάθηκε απέναντί της.

 

«Τι περιμένεις;» είπε η Ελένη κι έπιασε το φορεματάκι της με τα δυο χέρια. Το πέταξε από πάνω της. Ήταν γαλάζιο, με κεντήματα στις άκρες. Είχε μείνει μονάχα μ’ ένα πολύχρωμο εσώρουχο. Το κατέβασε. Άρπαξε το χέρι του άντρα που την κοιτούσε μαρμαρωμένος λες κι ανήκε στο κίβδηλο, ακίνητο περιβάλλον.

 

«Τι περιμένεις;»

 

«Δεν θέλω χωρίς συναίνεση», είπε εκείνος και τράβηξε το χέρι του. Έδειχνε έτοιμος να αποσυνδεθεί.

 

«Λες ψέματα», είπε η Ελένη.

 

Ο άντρας έκανε ένα βήμα πίσω. Η Ελένη νόμισε πως είδε μια υποψία να περνά από το βλέμμα του. Θα αποσυνδεόταν. Έδωσε την εντολή στο Sorcehat.

 

Δεν πέρασε ούτε δευτερόλεπτο κι αντίκριζε τα πάντα από ένα μέτρο ψηλότερα. Όρθια στον καναπέ, έστεκε ψηλότερη από τον άντρα.

 

Εκείνος πισωπάτησε. Τα μάτια του γούρλωσαν, το πηγούνι του κρεμάστηκε. Σκόνταψε στο τραπέζι, έπεσε στα γόνατα. «Εσύ», τραύλισε.

 

«Εγώ», είπε η Ελένη και κατέβηκε από τον καναπέ. Το γκρίζο χαλί ήταν ζεστό στις γυμνές πατούσες της. Τον πλησίασε κι εκείνος έμοιαζε να συρρικνώνεται. Έπαιρνε βαθιές, λαίμαργες ανάσες μα δεν φαινόταν ν’ ανακουφίζεται. Έφερε τα χέρια του στην καρδιά του.

 

«Δεν την έβγαλες για βόλτα», του είπε.

 

Εκείνος δεν απάντησε.

 

Η Ελένη έπιασε το λαιμό του και τον έσφιξε. Δεν αντιστάθηκε. Το όνομα Bakov, ένα παρατσούκλι που είχε ακούσει τυχαία από τη μάνα της. Να αποκαλεί τον πατέρα της. Τα δάχτυλά της έβρεχαν τα δάκρυα κι οι μύξες του. Τι είχε κάνει; Ένας συναγερμός άρχισε ν’ αντηχεί δυνατά λες κι ερχόταν μέσα απ’ το σπίτι. Τώρα πια δεν την ένοιαζε αν θα αποσυνδεόταν. Η Ελένη ένιωσε τις χούφτες του να ανηφορίζουν στα υγρά χέρια της, έτρεμαν μα δεν σταμάτησαν, δεν αγωνίστηκαν ν’ απελευθερώσουν τη λαβή της, συνέχισαν ν’ ανεβαίνουν, ώσπου έφτασαν στο πρόσωπό του.

 

«Γιατί;»

 

Εκείνος έκρυψε τα μάτια του.

 

Ο πατέρας της.

 

«Μίλα!» είπε η Ελένη και χαλάρωσε για λίγο τη λαβή.

 

Οι χούφτες του άνοιξαν κι αποκάλυψαν ένα ξανθό, ξένο πρόσωπο ζωγραφισμένο με μια εξίσου άγνωστη, άδεια απελπισία. «Δεν το ήθελα», είπε αδύναμα. «Μου έλειπε η μάνα σου».

 

«Μη πιάνεις στο στόμα σου τη μαμά», είπε η Ελένη και δεν μπόρεσε να μην σφίξει ξανά το λαιμό του. «Δεν έχει καμία σχέση μ’ ό,τι έκανες».

 

«Όχι εκείνη. Το πρόγραμμα… Μ’ είχε αρρωστήσει… Μ’ είχε μάθει έτσι… Και με τη μάνα σου όταν το κάναμε, αυτή τη μορφή είχε…»

 

«Όχι!» είπε η Ελένη. Τα δάχτυλά της πίεζαν να σκίσουν τη σάρκα του λαιμού του.

 

«Ναι… Ακόμα κι όταν κάναμε εσένα, η μαμά σου είχε αυτή τη μορφή… Κι όταν την έχασα… Καμιά δεν μπορούσε να το κάνει να μοιάζει τόσο αληθινό…»

 

Μια κόκκινη επιγραφή άρχισε να αναβοσβήνει μπροστά της, βίαιη υπενθύμιση της εικονικής αναλήθειας που βίωνε. Η Ελένη δεν την απέρριψε. Πίσω απ’ τα γράμματα, ένα πρόσωπο κοκκίνιζε από αληθινή ασφυξία.

 

«Τι της έκανες;» ρώτησε.

 

«Την πέταξα…» Η φωνή του έσβησε. «Συγνώμη», ψιθύρισε.

 

Οι σειρήνες σταμάτησαν. Η επιγραφή έσβησε. Οι ήχοι χάθηκαν σε μια κενή σιωπή. Ο αέρας απέκτησε υφή, τα αντικείμενα έλιωσαν. Το πρόσωπο του άντρα αναμίχτηκε με το κόκκινο του καναπέ, τα δάκρυά του έγιναν ένα με την τραχύτητα των χεριών του μέχρι που τα πάντα έγιναν ένα παχύρευστο υγρό το οποίο κατάπιε την Ελένη. Για λίγο τα πάντα μαύρισαν και σίγησαν και σταμάτησαν να υπάρχουν. Και μετά στα μάτια της εμφανίστηκε το φόντο του υπολογιστή του διαμερίσματός της, μια φωτογραφία που είχε τραβήξει κάποτε η ίδια. Ένα λερωμένο με κρέμα μωρουδίστικο χαμόγελο πάνω από ένα πιάτο που είχε μόλις ανατιναχθεί. Ένα μήνυμα με πελώρια κόκκινα γράμματα αναβόσβησε μπροστά της.

 

«Η σύνδεση διακόπηκε λόγω κινδύνου σωματικής βλάβης».

 

Η Ελένη ένιωσε τα μάτια της υγρά. Το χαμόγελο της φωτογραφίας δυσχέραινε την ανάσα της. Μια επείγουσα ειδοποίηση εμφανίστηκε, μια αδιάφορη καρτέλα αντικατέστησε το προηγούμενο μήνυμα σ’ ένα απ’ τα messenger που δεν είχε κλείσει. Η Ελένη αναγνώρισε την κοπέλα που φρόντιζε τον πατέρα της. Τα μάτια της ήταν γουρλωμένα από πανικό, κόκκινα από κλάμα.

 

«Ελένη, έλα γρήγορα! Ο μπαμπάς σου…», έγραφε. Η γραμματοσειρά ήταν γκρίζα. Η Ελένη έκλεισε την καρτέλα, βγήκε από το messenger και μπλόκαρε την κοπέλα. Η τελευταία λέξη που είδε ήταν «…πέθανε».

 

 

 

 

 

 

 

Τέλος

Edited by RObiN-HoOD
Μετονομασία τίτλου ιστορίας κατόπιν συνεννόησης με συγγραφέα

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Το διάβασα, αν και δεν μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα μιας και ο τίτλος με προδιέθετε ήδη,

ήταν ομολογουμένος έντονο. Δεν ήταν και το πιο εύκολο θέμα να χειριστεί κανείς, όμως ήταν πολύ αξιόλογο. Η αφήγηση ήταν πολύ καλή και η ανατροπή στο τέλος έστεκε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Σίγουρα μια καλήιστορία. Δυνατό θέμα που αποδίδεται με τραχύ τρόπο και κάποια αποστασιοποίηση, που κάνει την σκληρότητα πιο έντονη. Ωστόσο έχω ορισμένα προβλήματα. Κατ΄αρχήν, οι προτάσεις ήταν σε ορισμένα σημεία πολύ μικρές, κάτιπου προσωπικά εμένα δεν μου αρέσει. Επιπλέον, οι προτάσεις στη θέση παραγράφου, π.χ ΄

΄Από τότε που έχασε το κοριτσάκι της΄΄,

μου μοιάζουν ψεύτικες και εκβιαστικές.

 

Στα πλην οτίτλος, που αφενός χτυπάει άσχημα, σα για να σοκάρει επί τούτω, αφετέρου προδίδει.

Ακόμα, το ότι μπορούν να συλλάβουν εικονικά, δεν μπόρεσα να το δεχτώ πολύ εύκολα.

 

 

Διαχειρίστηκες,πάντως, το θέμα του σεξ με σοβαρότητα και σύνεση, πολύ καλή γραφή και γλώσσα,οπότε εν τέλει ικανοποιήθηκα. Να σημειώσω επίσης:

 

 

 

Το εικονικό περιβάλλον ήταν υπέρ του δέοντος ρεαλιστικό. Το σωστό είναι υπέρ το δέον.

 

Μανώλο--Κάποιον μου θυμίζει αυτό η τυχαίο είναι;!tease.gif

 

 

 

 

 

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Συνήθες φαινόμενο όταν συνδυάζεται το σεξ με την επιστημονική φαντασία να πρωταγωνιστεί η εικονική φαντασία. Όχι από τα αγαπημένα μου θέματα. Ευτυχώς η πένα του Solonor δεν απογοητεύει, καθώς χειρίζεται ανθρωποκεντρικές καταστάσεις με προσοχή και συνέπεια. Χειρίζεται ένα δυνατό θέμα, το κεντρικό δράμα είναι κάτι με το οποίο ο καθένας μας μπορεί να ταυτισθεί, και να συμπάσχει (και όσοι από μας δεν έχουν παιδιά). Προς τιμή του, το εικονικό σκηνικό, τα γκάτζετς, δεν καταπίνουν την ιστορία όπως καταπίνουν τους πρωταγωνιστές του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Αρκετά ενδιαφέρουσα η ιστορία σου, με μερικά δυνατά σημεία.

 

Μου άρεσαν τα εικονικά περιβάλλοντα που δημιούργησες, είχαν μια σκοτεινή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, που συμφωνούσαν με την ψυχολογική κατάσταση της Ελένης. Πολύ ζωντανές εικόνες. Πολύ καλή η σταδιακή αποκάλυψη του μυστηρίου.

 

Αν και η χρήση των εικονικών σεξομηχανημάτων είναι κάτι που έχουμε δει πολλές φορές, το όλο πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται η χρήση τους είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτό που κάνει τη διαφορά. Αυτό με τη σύλληψη μέσω εικονικού περιβάλλοντος ούτε εγώ το κατάλαβα.

 

Ο τίτλος σοκαριστικός και προκλητικός, αλλά η ιστορία δεν ακολουθεί αυτό το μοτίβο, αν και έχει μερικές «ωμές» σκηνές. Προϊδεάζεσαι για κάτι άλλο. Επίσης, δίνει και κάποια στοιχεία για την λύση του μυστηρίου, αφού μόνο ένα παιδί παρουσιάζεται.

 

Γενικά, ήταν από τις ιστορίες που μου άρεσαν και μου τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον.

 

Καλή επιτυχία!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Εξαιρετικό και υποκλίνομαι! (Με ανατρίχιασες!) Πολύ δυνατό και πολύ καλογραμμένο, οι περιγραφές όσο λιτές πρέπει. Ίσως θα χρειαζόταν λίγο λιγότερη τεχνικούρα και λίιιγο πιο ευθέως δοσμένες οι πληροφορίες. Βασικά νομίζω πως, αν δε μου είχες πει από κοντά τι γίνεται με δυο λόγια, μπορεί και να μην καταλάβαινα τι συμβαίνει. Αλλά οπωσδήποτε επαγγελματικά γραμμένο και ζηλεύω! Εγώ δε θα διάλεγα τόσο ανατριχιαστικό θέμα, αλλά μου αρέσει που έχει κάποιον κοινωνικό προβληματισμό,

τι γίνεται, δηλαδή, με την εικονική συμπεριφορά, αν πρέπει να λογοκρίνεται και/ή να υπάγεται σε ποινική νομοθεσία.

 

Συγχαρητήρια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Η ιδέα της εκτόνωσης των ακραίων ορμών σε έναν εικονικό κόσμο είναι καλή. Ο εικονικός σου κόσμος είναι πολύ καλοφτιαγμένος (μου άρεσαν λεπτομέρειες όπως πχ ο δρόμος με τους φοίνικες) και η αλληλεπίδρασή του με τον πραγματικό κόσμο (με τα chat κτλ) πολύ ζωντανή και ρεαλιστική. Δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω το πότε και πώς αυτά που μπορεί να πάθουν οι άνθρωποι εκεί μέσα μπορεί να έχουν αντίκτυπο στην αληθινή τους ύπαρξη - εδώ του άλλου του

έβγαλε τα μάτια από τις κόγχες και δεν έδειξε να παθαίνει τίποτα.

. Τι έπαθε τελικά το κοριτσάκι και πώς; Βεβαίως, πώς έγινε αυτή η σύλληψη;

 

Συγγνώμη αν κάνω λάθος, αλλά μου δίνεις την εντύπωση ότι χρησιμοποιείς την τεχνική του σοκ για να τραβήξεις την προσοχή (από τον τίτλο ήδη) κι αυτό δε σου χρειάζεται, καθώς είσαι χαρισματικός συγγραφέας. Η σκηνή στην αρχή (αυτή με τα μάτια) μου έφερε στο μυαλό το Γυμνό Γεύμα – κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό για μένα. (Είναι ένα από τα βιβλία που αναγκάστηκα να παρατήσω πριν τη μέση καν). Η ιδέα σου είναι πάρα πολύ καλή, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος (και δη γυναίκα, και δη μάνα), ακόμα και μέσα στον πόνο και την απελπισία του, θα καταφύγει σε τέτοιες ακρότητες, έστω και εικονικά.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

Δεν με πείραξε ο Τεχνικαλισμός (άραγε υπάρχει τέτοια λέξη; )

Ούτε η υπέρμετρη βια στην ανάπτυξη των χαρακτήρων.

Αλλα δε μπορούσα να φανταστώ ποτέ τον Αναξιμανδρο Καρακαταμανωλόπουλο ως ήρωα σε SF.

 

Για να μην παρεξηγηθώ θα προσπαθήσω να αναλύσω τι εννοώ.

Ο κόσμος που χτίζεις είναι εντελώς έρμαιο της αληθοφάνειας στην τρικυμισμένη φαντασία του αναγνώστη, ενώ τίποτα δεν αποκλείει την πιθανότητα πως κάποτε το V.R θα είναι εντελώς αλήθεια.

Αλλα σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες αναγνώστες, έχουν συνδέσει αυτό το μέρος της λογοτεχνίας με ήρωες που δεν είναι της διπλανής πόρτας. Αν αντί για ελένη έλεγες Έλεν, θα πετύχαινες μια απόσταση από τον αναγνώστη που θα έδινε περισσότερο βάρος στην αληθοφάνεια. Οχι την αιτιασμένη αληθοφάνεια, αλλά εκείνη που ενδόμυχα αποζητά ο αναγνώστης και που δεν εχει να κάνει με το αν τον έπεισες με τα ευρήματα σου. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο και ισως κακό αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο απο μια άποψη.

 

κατά τα άλλα το βρήκα καλογραμμένο άλλα αγχωτικά επιτηδευμένο και μέτριο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Το σεξ έρχεται κάπως αργά

(μιας και κυρίως γίνεται λόγος για εικονική βία)

. Σχετικά αργά έρχεται κι η

αποκάλυψη

.

 

Δυνατό. Πήγε να γίνει πιο δυνατό απ’ ότι θα ήθελα σε κάποια φάση, αλλά η ένταση αποφορτίστηκε τελικά με άλλον τρόπο thmbup.gif

 

 

 

 

 

 

 

Ψειρίσματα (αλλά κυρίως τα δυο θετικά ήταν σημαντικά):

 

«Τα φανταχτερά μωβ γράμματα κρέμονταν σε μια καρτέλαμε γραφικά από σάπια ξύλα στερεωμένα με σκουριασμένες πρόκες».

- Εδώ έπαιξε μικροχάσιμο. Ξεκαθαρίζει αμέσως μετά, αλλά το αναφέρω κυρίως επειδή μου έσκασε πάρα πολύ νωρίς.

 

 

«οι δύο τελευταίοι απάλλασσαν τους χρήστες σε περίπτωση που κάποιος απεβίωνε».

- Λίγο πιο ξεκάθαρο θα ήθελα το ότι μιλάς για τους χρήστες που ‘κατά λάθος’ γίνονται ‘δολοφόνοι’.

 

 

«Η Ελένη αναρωτήθηκε μήπως είχε αρχίσει να συνηθίζει στα υπνωτικά»

- Πρν πήρε παυσίπονο.

 

«Ώσπου να καταλήξει στο B, νόμισε πως είχαν περάσει δευτερόλεπτα αντί για δέκατα».

- Σαν να μου κάθεται καλύτερα το λεπτά αντί δευτερόλεπτα, αλλά μάλλον τώρα το ξεφτυλίζω στο ψείρισμα.

 

«Δεν ήταν δύσκολο, οι διαφημίσεις ήταν αμέτρητες».

- Δεν ξέρω... μου φαίνεται πως όταν οι διαφημίσεις είναι αμέτρητες το πράγμα γίνεται πιο δύσκολο.

 

 

 

 

«Η βασική διαφορά με το αληθινό ήταν πως έλειπε η σκάλαγια τους πάνω ορόφους και το γκρίζο χαλί∙ δεν βρήκε εικονικό περιβάλλον με τόσομουντά χαλιά».

 

- thmbup.gif

 

 

 

 

 

 

«Έχω εγώ περιβάλλον. Το μόνο που ψάχνω είναι κάποιον να με κανονίσει».

 

-thmbup.gif

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Πολύ πολύ καλή ιδέα, αρκετά καλή εκτέλεση για τα δικά μου γούστα (θεωρώ ότι σε κάποια σημεία ο λόγος σου ήταν λίγο πεπλεγμένος χωρίς λόγο). Συμφωνώ με τον scanner στο ότι μου κάνει λίγο μη αληθοφανές η συμπεριφορά της Ελένης, αλλά είναι δικό σου χαρακτήρας, δεν μπορώ να σου επιβάλλω εγώ το πως λειτούργησε το μυαλό της! Εμένα δε μ' ενόχλησε το ελληνικό περιβάλλον-τ'αντίθετο θα 'λεγα! Πολύ εύστοχο εκ μέρους σου ν' αφήσεις πίσω σου το κλασσικό αμερικανομοτίβο. Μ' άρεσε η αποκάλυψη-φρικιαστική θα 'λεγα! Μπράβο για την ιδέα σου solonor! ^_^

Edited by TheTregorian

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Την πρώτη φορά το παράτησα στη μέση.

Τη δεύτερη, όχι μόνο το τελείωσα, αλλά μπηκα και στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω το χαρακτηρισμό "αριστούργημα".

Εκτίμησα τη σφιχτοδεμένη γραφή, την παντελή έλλειψη συναισθηματισμού (όχι συναισθημάτων, καταλαβαίνεις πώς το εννοώ φαντάζομαι) και γενικώς την όλη σαϊμπερπανκιά. Μπράβο μπράβο.

 

Βέβαια, όταν έχουμε σε μια ιστορία τόσο ακραίες καταστάσεις, από τις οποίες δε διαθέτουμε (χτύπα ξύλο) προσωπικές εμπειρίες και στις οποίες δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις δικές μας αντιδράσεις, είναι αποκλειστικά θέμα του συγγραφέα να μας πείσει ότι "όντως τα πράγματα γίναν έτσι".

Εντάξει, εμένα με έπεισε.

 

 

 

ΥΓ: Καλά το "το κάνουμε" αλλά το "κανονίζω";

Πραγματικά δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται ακόμα. Θυμάμαι τη μαμά μου να τη χρησιμοποιεί...

Edited by KELAINO

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

/άσχετο-on

Είχα υποσχεθεί σχόλια με το ξεκλείδωμα του θέματος, ε, άργησα λίγο -με τρώει που πάντα πάω να σχολιάσω τις ιστορίες με τη σειρά της εμφάνισής τους στο διαγωνισμό.

/άσχετο-off

Λοιπόν, κύριε, διάβασα το διήγημα με κομμένη την ανάσα (προφανώς, αφού είχε έντονες τις όχι και πολύ ευχάριστες οσμές μέσα :tease:) και το βρήκα πολύ καλό. Μα πάρα πολύ καλό.

Δηλαδή, για να γίνω σαφής, χαλάστηκα όσο ακριβώς σκόπευες να με χαλάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο με χάλασαν οι σκηνές στις εικονικές, παρά η αποκάλυψη.

 

Βλέπω κάποιους παραπάνω που λένε ότι δεν ήταν φυσιολογικό να εκτονώνεται η ηρωίδα έτσι, αλλά μου φαίνεται λογικό σε περιπτώσεις ακραίου πόνου να έχουμε και περιπτώσεις ανάγκης ακραίας εκτόνωσης.

Εκεί μόνο που είχα μια περίεργη αντίδραση ήταν στο σημείο που αναφέρει

 

 

ο πατέρας της ότι έτσι τη συλλάβανε κι εκείνη -μέσα σε εικονική.

Δε με ενδιαφέρει το πώς έγινε, που αναφέρθηκε παραπάνω. Φαντάζομαι ότι οι γονείς έκαναν σεξ μεταξύ τους στο αληθινό κόσμο, συνδεδεμένοι με μια εικονική που τους έδειχνε κάποια άλλα πράγματα. Φαίνεται λογικό.

Μου έκανε ένα περίεργο κλικ ήταν ότι υποθέτω πως η Ελένη είναι τουλάχιστον 30 χρονων και άρα είναι σαν να βλέπουμε μια τεχνολογία να έχει μείνει στάσιμη για πολύ καιρό. Και τέτοιου είδους τεχνολογίες δεν είναι λογικό να εξελίσσονται τόσο λίγο.

 

 

Μου άρεσε πολύ εκτός από την ιδέα και τις δυνατές περιγραφές, ο τρόπος που δίνεις σημασία στη λεπτομέρεια.

Π.χ. μερικές φορές παρασυρμένοι από την ένταση της ιστορίας ξεχνάμε ότι οι ήρωές μας ζουν και στον πραγματικό κόσμο. Εσύ δεν το ξέχασες. Θυμόσουν ότι η γυναίκα έχει δουλειά, πρέπει να πάει κάποιες ώρες εκεί, να απαντήσει σε μηνύματα, ξέρεις όλες αυτές οι πινελιές της αληθοφάνειας.

Καλό και το ελληνικό περιβάλλον -θεωρώ ότι μας έβαλε την ιστορία στη διπλανή πόρτα κι έτσι μας έφερε πιο κοντά στον κόσμο και στην ταύτιση με τα πρόσωπα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

[+]

Αυτό ήταν ταξίδι χωρίς επιστροφή! Οι εναρκτήριες εικόνες από αυτό το διήγημα θα αργήσουν πολύ να φύγουν από το μυαλό μου. Πολύ ζωντανές, προφητικές με μυρωδιά δυσοίωνη.

Η σκοτεινή και στακάτη γραφή κάνει θαύματα σε αυτή την ιστορία.

Και συμφωνώ με Μπάμπη-Γεωργία-Κελαινώ στα περί συναισθήματος και συναισθηματισμού.

Ψυχρές εικόνες, παγωμένη ηρωίδα. Φαινομενικά. Γιατί η ιστορία κραυγάζει από συναίσθημα. Δεν είχα ανάγκη ούτε το σημείο που η Ελένη δακρύζει.

Κορυφαίος κομπάρσος, ο δαίμονας.

Κορυφαία πινελιά, η βαθμολογία.

 

[-]

Λέμε τώρα...

 

 

Μία ένσταση στη "διακύρηξη" των αναρχικών. Ακούγεται λίγο εξωπραγματική. Χωρίς το σχόλιο περί σκέψης, από κάποια ομάδα πολύ διαφορεντικών συμφερόντων από αυτά των όποιων υπογράφουν ως αναρχικοί, ναι, θα το δεχόμουν. π.χ. Από μία μεγάλη εταιρία παροχής περιεχομένου της εικονικής.

 

 

Για κάποιο λόγο, εμένα, μου περισσεύει η τελευταία πρόταση.

Γιατί ίσως είναι το μόνο σημείο που "συναισθηματίζει". Είναι τέτοια η φύση της τελευταίας λέξης δηλαδή. Ασε που δε νομίζω ότι η Ελένη, όπως την γνώρισα μέσα από την αφήγηση, να έφτανε μέχρι εκεί. Έκλεισε, μπλόκαρε. Αυτή είναι η δύναμη που βγάζει το κλείσιμο. Το υπόλοιπο, είπα... μου περισσεύει.

 

 

Σχετικά με τον τίτλο, μιας και σχολιάστηκε από νωρίς. Μπορεί να φαίνεται προκλητικός. Μετά την ανάγνωση του κειμένου όμως καταλαβαίνεις ότι δεν είναι έτσι.

Θα μπορούσε ίσως να δωθεί άλλος τίτλος, αλλά γιατί; Επειδή περιέχει "απαγορευμένη" λέξη; Εγώ εμπιστεύομαι τον συγγραφέα εδώ.

 

 

 

Μου άρεσε, ναι.

 

Καλή επιτυχία!

 

 

edit: έβαλα ένα spoiler καλού-κακού....

Edited by Big Fat Pig

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Τυπικό/ευγενικό σχόλιο: Πάρα πολύ καλό διήγημα.

Αληθινό σχόλιο: Δεν σε χωνεύω, με αρρώστησες. Τόση στεναχώρια. Άντε πια.

 

Μου αρέσουν πάρα πολύ οι εικονικές πραγματικότητες. Μπορώ να πω ότι είναι το αγαπημένο μου είδος ΕΦ. Και αυτή εδώ, ήταν εξαιρετικά καλογραμένη. Εκτός από το πρόβλημα της σύλληψης, βέβαια.

Τώρα, ψυχολογικά, δεν μπορείς να ξέρεις πώς αντιδρά ένας άνθρωπος σε μεγάλο πόνο. Το μόνο σίγουρο είναι πως γίνεσαι αυτοκαταστροφικός. Με ποιον τρόπο θα εκφραστεί αυτό, διαφέρει σύμφωνα με τον χαρακτήρα.

Δηλαδή, δεν είχα πρόβλημα να πειστώ για τον τρόπο που διάλεξε η πρωταγωνίστριά σου.

 

Εκεί που σταμάτησα την ανάγνωση πιάνοντας το κεφάλι μου, (προσοχή, μην τολμήσετε να διαβάσετε το spoiler που ακολουθεί)

ήταν στην αποκάλυψη του ποιος είναι ο Bakov. Πήγε το μυαλό μου στον άντρα της, αλλά αυτό που ήρθε με φρίκαρε τελείως.

Πολύ δυνατή σκηνή, μπράβο.

 

Γενικά, όχι από τα αγαπημένα μου θέματα (όλος αυτός ο πόνος και η αρρώστεια της ανθρώπινης ψυχής), αλλά τόσο καλά δοσμένο που δεν έχω παρά να δώσω συγχαρητήρια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Μου άρεσε πολύ. Ήταν σκληρο και έντονο κάθε στιγμή. Δεν με ενόχλησε τόσο η βία ούτε η καταστάσεις. Όλα οκ!

 

Οι αντιδράσεις της Ελένης, αν και πέρασε απ' το μυαλό μου η ερώτηση "μα αντιδράει έτσι ένας άνθρωπος ακόμα κι αμα έχει πονέσει τόσο;", τελικά αποφάσισα ότι οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι! Και ειδικά όταν είμαστε σε έναν μελλοντικό κόσμο, γιατί να μην ειναι απόλυτα ρεαλιστική η συμπεριφορά της;

 

Εμένα μου φάνηκε προβλέψιμο όμως. Είχα καταλάβει απ'την αρχή σχεδόν τα πάντα!

 

Φταίει καταρχήν ο τίτλος, που περιμένεις αναγκαστικά παιδεραστία οκ; Μετά η Ελένη κατηγορεί πολύ τον πατέρα της απ' την αρχή σχεδόν και με κάνει να υποψιάζομαι διάφορα (τα οποια τελικα η Ελένη τότε δεν τα ήξερε αλλά εγώ σε συνδυασμό με τον τίτλο τα έπλεξα αλλιώς). Και ήμουν σίγουρη μετά απ'ολα αυτά για το ποιος είναι ο Bakov!

 

 

Ίσως αν μου έκρυβες καλύτερα κάποια πράγματα ή να τα έδινες διαφορετικά ώστε να πάει διαφορετικά η σκέψη μου και να ακολουθήσω περισσότερο τη λογική της Ελένης, να τα βίωνα όλα αυτά. Να είχα περισσότερες εκπλήξεις. Όπως είχε και η Ελένη δηλαδή!

 

Απο κει και πέρα ήταν πολύ ωραίο! Πολύ έξυπνη ιδέα και καλογραμμένο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

Αρκετά σκληρό για μένα. Καταλάβα τι να περιμένω αλλά όχι έτσι... ίσως να κυλούσε καλύτερα αν εξηγούνταν λίγο περισσότερα τα αρχικά δεδομένα με τα προγράμματα.... ή με λιγότερα... αλλά αυτό είναι δική μου παραξενιά.

 

Αρκετά καλή ιστορία (αν και χωρίς κατσίκες :devil2: )

 

καλή επιτυχία στο διαγωνισμό.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eroviana

Υπέροχη! Αλήθεια, με έσπρωξε τόσο πολύ να τα νιώσω όλα. Έχω βέβαια και μουσική υπόκρουση ψυχοφθόρα τόση ώρα (god of war III). Συνταίριαξε θα έλεγα.

 

Ενστάσεις ελάχιστες. Λίγο ο τίτλος, αλλά δε με χάλασε κιόλας. Ούτως ή άλλως δεν πήγαινες για την έκπληξη, αλλά για το συναίσθημα. Αν γινόταν απλά "συναινετικά" ή κάτι ανάλογο, ίσως να λειτουργούσε καλύτερα.

 

Εκεί που λες:

Εκείνος έκρυψε τα μάτια του.

 

Ο πατέρας της. --> περιττεύει νομίζω. μου χαλάει την ατμόσφαιρα.

 

«Μίλα!» είπε η Ελένη και χαλάρωσε για λίγο τη λαβή.

 

Και όπως ήδη αναφέρθηκε, η τελευταία λέξη. Μην το σκέφτεσαι καθόλου, να βγει αμέσως :chinese:

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Γενικά, βρήκα την ιστορία πολύ καλή. Σκληρή γλώσσα, ζωντανές σκηνές, αρρωστημένη αλλά πειστική ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσες τεχνολογικές προεκτάσεις. Ίσως χρειάζεται κάποια εξήγηση για το πώς γίνεται η σύλληψη μέσω των εκφαντασιωτών. Αυτό που θεωρώ αδυναμία είναι ότι επειδή καταπιάνεσαι με ένα θέμα ταμπού και μάλιστα με μια ακραία εκδοχή του, περίμενα ότι θα είχες κάτι καινούριο να μας πεις, σχετικά με την αιτία, την κοινωνική αντιμετώπιση και τις επιπλοκές, αυτής της σεξουαλικής παρέκλισης, αλλά αυτό που μένει στον αναγνώστη είναι μια στερεοτυπική προσέγγιση όσων έχουμε κυρίως δει στον κινηματογράφο. Το καλό-κακό είναι ότι όντως είχες πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να αναδείξεις αλλά τα «έκρυψες» στις μικρές φράσεις με italics που παρεμβάλλεις. Προσωπικά, θα διάβαζα με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον ένα διήγημα που να αξιοποιεί τις ιδέες που βρίσκονται εκεί.

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Wow, Αντώνη! Μόνο και μόνο για το ότι δεν κώλωσες σε τίποτα, σου βγάζω το καπέλο. Απ' τις ιστορίες που λατρεύω να διαβάζω. Δεν έχω να κάνω κάποιο ψειροσχόλιο, τ' αφήνω σε άλλους αυτά. Εγώ μένω με μια γαμάτη ιστορία και τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Πολύ καλή ιστορία και γραμμένη εξίσου όμορφα.

Δεν έχω κάποια ένσταση πέραν του οτι θα ήθελα λίγες περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο που μπορεί να γίνει η σύλληψη εικονικά και για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι παίκτες τα όσα συμβαίνουν στην εικονική πραγματικότητα. Μου φάνηκε λίγο περίεργο το γεγονός οτι στην αρχή υπάρχουν κανόνες που υπογράφουν και αποποιούνται την ευθύνη για κάποιον θάνατο (υπονοώντας οτι όλα όσα συμβαίνουν έχουν επίπτωση στο σώμα, σε ένα επίπεδο ας πούμε όμοιο με το matrix), αλλά όταν του ξηλώνει το μάτι η πράξη περνάει στα "ψιλά" και στην επόμενη φάση της στέλνει και μηνυματακι για να ξανασυνευρεθούν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αλλα δε μπορούσα να φανταστώ ποτέ τον Αναξιμανδρο Καρακαταμανωλόπουλο ως ήρωα σε SF.

 

Για να μην παρεξηγηθώ θα προσπαθήσω να αναλύσω τι εννοώ.

Ο κόσμος που χτίζεις είναι εντελώς έρμαιο της αληθοφάνειας στην τρικυμισμένη φαντασία του αναγνώστη, ενώ τίποτα δεν αποκλείει την πιθανότητα πως κάποτε το V.R θα είναι εντελώς αλήθεια.

Αλλα σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες αναγνώστες, έχουν συνδέσει αυτό το μέρος της λογοτεχνίας με ήρωες που δεν είναι της διπλανής πόρτας. Αν αντί για ελένη έλεγες Έλεν, θα πετύχαινες μια απόσταση από τον αναγνώστη που θα έδινε περισσότερο βάρος στην αληθοφάνεια. Οχι την αιτιασμένη αληθοφάνεια, αλλά εκείνη που ενδόμυχα αποζητά ο αναγνώστης και που δεν εχει να κάνει με το αν τον έπεισες με τα ευρήματα σου.

 

E καλά, δεν την είπε και Γκόλφω! Τι Ελένη τι Έλεν. Καλύτερα θα ήταν, δηλαδή, να την έβγαζε Mαρία, που είναι και διεθνές όνομα, χωρίς καμιά αλλαγή;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Πολύ δυνατή ιστορία. Ωραία τα ονόματα για το κάθε τεχνολογικό επίτευγμα. Δεν κατάλαβα το τέλος.. τι σημαίνει

"την πέταξα;"

 

Όμως αυτό που εμένα μ'αρεσε περισσότερο είναι ότι όχι απλώς αναφέρθηκες σε ένα άσχημο κοινωνικό φαινόμενο, αλλά το ότι ασχολήθηκες με το γεγονός ότι στις περιπτώσεις παιδεραστίας, πιο συχνά παρατηρείται ότι ο αυτουργός είναι τελικά ένας κοντινός συγγενής / μέλος της οικογένειας του παιδιού και όχι κάποιος ξένος που προσφέρει καραμέλες. Γι' αυτό κάποιες φορές αποσιωπείται..

Edited by Διγέλαδος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lady Nina

Λάτρεψα: Την εξαιρετική γραφή, όπως πάντα. Τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκες το θέμα. Την εικονική πραγματικότητα, που δε μοιάζει τόσο μακρινή από την εποχή μας.

 

Με το ζόρι άντεξα: Το θέμα. Μου μαύρισε την ψυχή. Επίσης, υπήρξαν κάποιες ασάφειες – ή απλώς εγώ δεν έπιασα κάποια σημεία. Για παράδειγμα, δε γίνεται σαφές (ή εγώ δεν το κατάλαβα) πώς αλληλλεπιδρά η εικονική πραγματικότητα με την κανονική.

 

Ξεχώρισα: Τη φράση

«ολόγραμμα εξαναγκαστικής εικονικής μετάδοσης»

 

 

Αν το διήγημα όριζα: Θα έγραφα κάπως αλλιώς το τέλος. Για την ακρίβεια, θα έβγαζα εντελώς αυτές τις φράσεις:

«Το όνομα Bakov, ένα παρατσούκλι που είχε ακούσει τυχαία από τη μάνα της. Να αποκαλεί τον πατέρα της.»

«Ο πατέρας της.»

Πιστεύω πως είναι περιττές. Καταλαβαίνουμε πως είναι

ο πατέρας της

από άλλες φράσεις, οι οποίες δεν ‘κλέβουν’ από τη δύναμη του τέλους.

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό, Αντώνη!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Soul_walker

Πάρα πολύ ωραίο.

 

Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι αλλαγή τίτλου.

Χαλάει το τέλος, και προδιαθέτει διαφορετικά. Ήμουν με ένα τρομερό σοκ στην αρχή μιας και νόμιζα ότι έγραφες μια πρωταγωνίστρια παιδικής ηλικίας. Yikes!:wtf:

 

Κατά τα άλλα είναι φοβερό.

Γραφή, ροή, περιγραφές, η τεχνολογία είναι ξεκάθαρη και αρκετά ρεαλιστική και πολύ, πολύ ανθρώπινο.

Μα άλλαξε τον τίτλο! :D

 

The silver lining:

Καλά που πέθανε το κοριτσάκι, με τέτοια γενετική κληρονομιά από την γιαγιά, τον παππού και την μαμά θα είχε γίνει τέρας κολάσεως αν μεγάλωνε.

:tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Χαλάει το τέλος, και προδιαθέτει διαφορετικά. Ήμουν με ένα τρομερό σοκ στην αρχή μιας και νόμιζα ότι έγραφες μια πρωταγωνίστρια παιδικής ηλικίας. Yikes!:wtf:

 

 

 

Να καταλάβω δεν διάβασες το 43 λεπτά πρίν? Η το διάβασες και δεν σου άρεσε?

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..