Jump to content


Photo

Μάτια από σκοτάδι


  • Please log in to reply
75 replies to this topic

#1 wordsmith

wordsmith

    άτημι κενονία

  • Members
  • 4.217 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κέλλυ

Posted 04 Δεκέμβριος 2010 - 12:41

Όνομα Συγγραφέα:Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου
Είδος: επιστημονική φαντασία
Βία; καμία σχέση
Σεξ; ασφαλώς, αλλά με light περιγραφές - κατάλληλο για ανηλίκους
Αριθμός Λέξεων: 3385 σκέτο, 3427 μαζί με το quotation.
Αυτοτελής; Ναι, αλλά το χαρακτήρα τον πήρα από το μυθιστόρημα εφ που έχω τελειώσει και δε στρώνομαι να διορθώσω.
Σχόλια: Εννοούσα να είστε ευγενικοί με τα σχόλια, όχι να μη σχολιάζετε καθόλου... Σχολιάστε με κι εμένα, ρε παιδιάααα! Μπουχουχου!:crybaby:

Ξαναedit για το soundtrack.

Μάτια από σκοτάδι


"Το όρος [...] δε μπορούσε να το κατακτήσει ορειβάτης παρά μόνο όταν από την ανάβαση του προηγούμενου είχε περάσει τόσος καιρός, ώστε να έχει ξεχαστεί απ' όλους [...]. Έτσι ο καθένας που κατακτούσε την κορυφή ήταν πάντοτε ο πρώτος"
Μίχαελ Έντε, Ιστορία χωρίς τέλος




Ο θυρωρός του ξενοδοχείου φορούσε πηλήκιο και στολή με χρυσά κουμπιά. Στεκόταν πάνω σε παχύ χαλί, του οποίου οι ίνες χρύσιζαν στο φως. Η είσοδος ήταν από λουστραρισμένο ξύλο καρυδιάς, και μάλιστα όχι θερμοκηπίου. Οδηγούσε σε ένα σαλόνι με βελούδινους καναπέδες και μεταξωτά ριχτάρια. Οι πολυέλαιοι αντιπροσώπευαν την τελευταία μόδα στα φωτιστικά: κρύσταλλα και ημιπολύτιμοι λίθοι.
Με κάθε τέτοια διαπίστωση, η Μελανία είτε σήκωνε τα φρύδια, είτε μουρμούριζε μέσα από τα δόντια της «Ωχ-ωχ-ωχ!». «Μόνο η υπηρεσία μας σας προσφέρεται δωρεάν», της είχε πει η ακαθόριστης ηλικίας γραμματέας-ατζέντισσα-κάτι τέτοιο, η κυρία Βαλένα. «Τα υπόλοιπα, το σκηνικό, δηλαδή, το επιλέγετε και το χρεώνεστε εσείς. Σε τι μέρος θα θέλατε να δεχτείτε την υπηρεσία μας; Σε δωμάτιο ξενοδοχείου; Σε παραλία; Σε σπα; Σε ιδιαίτερο χώρο εστιατορίου; Ο μόνος περιορισμός είναι ότι εμείς διατηρούμε το δικαίωμα να επιλέξουμε σε ποιο συγκεκριμένο ξενοδοχείο, εστιατόριο κλπ. θα μεταφερθούμε. Δεν είναι όλα κατάλληλα, βλέπετε».
Τελειώνοντας με το τσεκ ιν, η Μελανία μπήκε στο ασανσέρ και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Τα ρούχα της ήταν καινούρια και καλής ποιότητας, αλλά ως εκεί. Για να πάει για καφέ με τις φίλες της θα ντυνόταν πιο επίσημα.
Αναστέναξε και βυθίστηκε λίγο περισσότερο στην κινούμενη άμμο της αμφιβολίας. Εκείνη απλώς είχε ανοίξει ένα σπαμ που είχε τύχει να της τραβήξει την προσοχή με τη λακωνικότητά του: ο άντρας που ικανοποιεί όλες τις γυναίκες - επιστροφή χρημάτων σε αντίθετη περίπτωση. Μόνο αυτό και οι πληροφορίες επικοινωνίας. Η Μελανία στριφογύρισε ξανά τη φράση στο μυαλό της, σαν καραμέλα που δεν έλιωνε. Ποιος θα προτιμούσε να έχει μια δεκάρα για κάθε γυναικείο οργασμό αντί για κάθε αντρικό; Και να τώρα που κάποιοι ισχυρίζονταν πως μπορούσαν να κλείσουν λίγο το άνοιγμα αυτής της ψαλίδας.
Η Μελανία δεν είχε κάνει ποτέ της κάτι τέτοιο. Όχι τόσο επειδή δεν είχε κλείσει ούτε τα τριάντα ακόμα, αλλά για τον ίδιο λόγο που δεν είχε ποτέ αγοράσει προϊόν για την κατασκευή του οποίου είχαν βασανιστεί ζώα. Βέβαια, εδώ και αρκετά χρόνια, οι οίκοι ανοχής για γυναίκες είχαν αυξηθεί. Οπότε, κάθε φορά που κάποια φίλη της παραληρούσε στην ανάμνηση κάποιας τέτοιας επίσκεψης κι απ' την άλλη έβριζε το ακόμα ισχυρό για τις γυναίκες κοινωνικό ταμπού, η Μελανία αναρωτιόταν μήπως θα 'πρεπε να δει το θέμα σαν φεμινίστρια, αντί σαν καταναλώτρια.
Πάνω σ' αυτό το δίλημμα την είχε βρει η φράση της διαφήμισης και η πληροφορία, από κάτω, ότι θα κληρωνόταν μια δωρεάν δοκιμή. Εκεί η περιέργεια της Μελανίας είχε θρονιαστεί στη ζυγαριά δίπλα στις φεμινιστικές της ανησυχίες και η τύχη της είχε κάνει τα υπόλοιπα.
Μέχρι να φτάσει το ασανσέρ στον όροφο που της είχε πει η κυρία Βαλένα, το δάχτυλό της είχε πλησιάσει τρεις τέσσερις φορές το κουμπί της στάσης και πάλι απομακρυνθεί. Καπάκωσε το όποιο ξεχείλισμα συναισθημάτων με τη σκέψη ότι, στο κάτω κάτω, αυτή ήταν η πελάτισσα. Αν κάτι δεν της άρεσε, είχε πάντα το δικαίωμα να φύγει στη μέση.
Ο θάλαμος σταμάτησε και η Μελανία βγήκε αφήνοντας τις σκέψεις της στη μέση. Βρήκε τη σουίτα αριθμός 29, κοίταξε το ρολόι της μια τελευταία φορά και χτύπησε το κουδούνι.
Πριν προλάβει να τραβήξει το χέρι της, στην πόρτα είχε φανεί ένας σκούρος νεαρός με λεπτή βραχνή φωνή:
«Αν σε λένε Μελανία, εμένα ήρθες να δεις»
Για μια στιγμή, το αίμα έμεινε στάσιμο στις φλέβες της.
Γιατί κάτω από στιλπνά κατάμαυρα μαλλιά, τα μάτια του έμοιαζαν με πετράδια από κρυσταλλωμένο σκοτάδι, πάνω σε δέρμα από νωπό πηλό, που έλιωνε στο σχήμα των χειλιών. Γήινο και αέρινο στοιχείο, ζώο και ξωτικό, είχαν ενωθεί έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι... Έμεινε να τον κοιτάζει.
Μια έκφραση ευγενικής αμηχανίας πάνω στο δικό του πρόσωπό την έκανε να συνέλθει και να ψάξει βιαστικά για θέμα συζήτησης: η μαύρη μπλούζα που φορούσε εκείνος έγραφε στο στήθος «Je m' appelle Thierry».
Μίλησαν και οι δυο μαζί:
«Σε λένε Τιερί; Είσαι Γάλλος;»
«Δεν περνάς μέσα;»
Η πόρτα έκλεισε και ο νεαρός σήκωσε τους ώμους:
«Ναι, Τιερί... Έχω και γαλλικό αίμα και αγγλικό και αραβικό... και τέσσερις υπηκοότητες... μην το ψάχνεις. Σε λένε Μελανία, λοιπόν;»
«Ναι...»
Την κοίταξε στα μάτια και, με ύφος απολογητικό και παρακλητικό μαζί, ρώτησε:
«Μήπως ξέρεις πώς καλούμε από δω τη ρεσεψιόν;»
Με το ζόρι πήρε το βλέμμα της από πάνω του. Διέσχισε το τεράστιο δωμάτιο με μεγάλα βήματα, αθόρυβα στο παχύ χαλί, και έψαξε ένα γύρω τη συσκευή λέγοντας μπερδεμένη:
«Απ' ό,τι ξέρω, συνήθως καλείς την υποδοχή των ξενοδοχείων με το μηδέν. Στα άλλα που έχεις πάει είχαν μόνιμο μπάτλερ ανά δωμάτιο;»
Αμέσως το μετάνιωσε και ευχήθηκε να μην είχε ακουστεί αυτό σαν προσβολή. Αλλά ο Τιερί σήκωσε τους ώμους:
«Δεν έχω ξαναμείνει σε ξενοδοχείο... δεν έτυχε».
Η Μελανία κοντοστάθηκε και γύρισε με μάτια γουρλωμένα. Τι δεν έτυχε; Να διαλέξει δωμάτιο ξενοδοχείου καμιά σου πελάτισσα; Σε κρατήρα ηφαιστείου προτιμάνε να σε... ;
«Δεν είναι δυνατόν να μην έχεις ξαναμείνει σε ξενοδοχείο!»
«Γιατί;»
Η έκφρασή του, αθώα, αλλά όχι ανόητη, ούτε ειρωνική, την παραξένευε όσο δεν έπαιρνε, την ίδια στιγμή που τα μέσα της έκαναν τούμπες από την επιθυμία.
«Γιατί... Γιατί... Οι άλλες σου... γυναίκες... πού διαλέγανε να σε ...συναντάνε;»
Κοκκίνισμα ήταν αυτό; Μπορούσε να γίνει ακόμα πιο όμορφος; Το μόνο πιο απίστευτο απ' αυτό ήταν η φράση που ακολούθησε:
«Δεν είχα καμία γυναίκα ως τώρα».

Η Μελανία σωριάστηκε στον βελούδινο καναπέ με τ' αυτιά της να βουίζουν.
«Τι είπες;»

Κάπως έτσι είχε αρχίσει η κουβεντούλα γνωριμίας. Ο Τιερί είχε καθίσει δίπλα της και της είχε διηγηθεί πως τον είχε μεγαλώσει μια γυναίκα που του υπενθύμιζε πάντα να μην τη λέει «μαμά», αλλά «Βαλένα». Πως ζούσαν σε ένα τροπικό νησί που δεν είχε άλλους κατοίκους εκτός από τους δυο τους. Πως όλα του τα πράγματα, τα παιχνίδια, τα βιβλία και τις ταινίες, τα παράγγελνε εκείνη μέσω υπολογιστή και το ταχυδρομείο τα έριχνε με αλεξίπτωτα, γιατί δεν υπήρχε αεροδρόμιο. Πως, όταν εκείνη έφευγε για μέρες και τον άφηνε μόνο του, ένα σκυλί-ρομπότ ήταν προγραμματισμένο να του γαβγίζει αν παρέβαινε τις εντολές της. Πως ποτέ δεν τον έπαιρνε μαζί της, ούτε του επέτρεπε να μπαίνει μόνος του στο διαδίκτυο. Πως, όταν τον είχε πρωτοπιάσει να αυνανίζεται, το είχε αφήσει να περάσει έτσι και δεν τον είχε καθόλου μαλώσει. Πως, στο επόμενό της ταξίδι, του είχε φέρει μια γυναίκα που τον είχε προκαλέσει να κάνει σεξ μαζί της. Πως η γυναίκα αυτή δεν απαντούσε στις ερωτήσεις του, παρά μόνο αν είχαν σχέση με το σεξ. Πως, όταν της είχε στρίψει το μπράτσο πίσω από την πλάτη για να την αναγκάσει να του μιλήσει, η Βαλένα είχε ορμήσει από την πόρτα και του είχε ανοίξει καβγά τρικούβερτο. Πως, από κει και ύστερα, τσακώνονταν κάθε τρεις και λίγο. Και πως τώρα μόνο, που αυτός είχε κλείσει τα είκοσι ένα, τον είχε αφήσει να φύγει από το νησί, μαζί της, και είχαν έρθει να μείνουν σ' αυτό εδώ το ξενοδοχείο.
Όλη αυτή την ώρα η Μελανία ένιωθε να μην έχει αρκετά μάτια να γουρλώσει και αρκετά στόματα να ανοίξει. Κάθε τόσο σούφρωνε τα φρύδια και περιέφερε το βλέμμα τριγύρω, μήπως πεταγόταν πίσω από καμιά κουρτίνα κάποιος με κάμερα, σκασμένος στα γέλια. Αλλά τις υπόλοιπες στιγμές ήταν καρφωμένη στο πρόσωπο που της μιλούσε, τόσο απίστευτο όσο και η ιστορία που της έλεγε. Εκείνη είχε νομίσει ότι, όταν ξεθώριαζε η πρώτη της εντύπωση από την εμφάνισή του, θα σταματούσε να χάσκει και θα τον έβρισκε φυσιολογικό, ένα από τα παιδιά που κυκλοφορούν στο δρόμο, στα πανεπιστήμια, το πολύ πολύ στις πασαρέλες των μόδιστρων υψηλής ραπτικής. Αλλά κάθε άλλο: όσο τον κοίταζε, τόσο συνειδητοποιούσε ότι η ομορφιά του ήταν αφύσικη ή μάλλον υπερφυσική. Εκθαμβωτικός από όλες τις γωνίες, η συμμετρία του προσώπου του άψογη, η εστίαση των ματιών του τέλεια, το κορμί του ολόισιο, οι κινήσεις του γεμάτες χάρη και μυστήριο, σαν φιδιού.
Τον διέκοψε:
«Τιερί, με συγχωρείς, αλλά... έχεις δει πολλές φορές τη "Γαλάζια Λίμνη"!»
Της χαμογέλασε μελαγχολικά:
«Ναι, το ξέρω ότι μόνο ένας τρελός θα τα πίστευε όλα αυτά, αλλά ισχύουν. Σου φαίνομαι τρελός;»
«Όχι, αλλά ούτε φυσιολογικός...» Αυτό το είπε μέσα από τα δόντια της, αλλά αμέσως είδε τα φρύδια του Τιερί να σμίγουν.
Η Μελανία πήρε βαθιά ανάσα και άγγιξε το πρόσωπό του - δε μπορούσε πλέον να κρατηθεί.
«Τιερί, δεν έχεις ακουστά, φαντάζομαι, εκείνο το πείραμα πριν καμιά εικοσαριά χρόνια... Γενετικά τελειοποιημένα ανθρωποειδή. Το καθένα είχε στο μέγιστο βαθμό κάποια ικανότητα, όπως η φωτογραφική μνήμη ή το μαθηματικό μυαλό, και ο σκοπός τους ήταν να διαιωνίσουν το ανθρώπινο είδος σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής... Κάτι τέτοιο. Η κατασκευή τους απαγορεύτηκε σχεδόν αμέσως, αλλά η κυρία Βαλένα, υποθέτω, πρόλαβε να κλέψει ένα.»
«Να απαγάγει...» η βραχνή φωνή τη διόρθωσε με μια χροιά σκοτεινή, σαν μπουμπουνητό που προμηνύει καταιγίδα. «Μα γιατί...»
Τι γιατί; Γιατί νομίζω ότι είσαι τελειοποιημένος; Ούτε καθρέφτη δεν είχες ποτέ στη ζωή σου;
«...γιατί να το κάνει αυτό η Βαλένα; Τι έχει να κερδίσει; Δεν είναι ο τύπος που θα λυπόταν ένα ορφανό, θα το έσωζε και θα το μεγάλωνε μόνη της για να μην κινδυνέψει! Πάντα το συμφέρον της κοιτάει... Και ούτε καν με έχει βγάλει φωτογραφίες να τις πουλήσει... Δε βγάζω νόημα.»
Η Μελανία ξερόβηξε για να καθαρίσει το λαιμό της. Ένιωσε το πρόσωπό της να καίει.
«Τιερί... δε νομίζω ότι σε προορίζει απλώς για μοντέλο. Τι σου είπε για μένα;»
Δίστασε για λίγο, το σκέφτηκε και έριξε το βλέμμα του αλλού. Αλλά τελικά πρόφερε σιγανά:
«"Θα έρθει μία που τη λένε Μελανία και θα την αγαπήσεις"»
Εκείνη έμεινε για λίγο σκεφτική. Ύστερα έδειξε προς το τραπέζι με τα κηροπήγια και τα κολωνάτα ποτήρια που ήταν στρωμένο για δύο στην άλλη άκρη της σουίτας:
«Θα σου πω πώς ήρθα εγώ εδώ, αλλά πιες λίγο κρασί, γιατί θα σου έρθει απότομα»
Έτσι προχώρησαν στο γεύμα. Κάθισαν πλάι πλάι στις καρέκλες με την ακριβή ταπετσαρία και η Μελανία η ίδια γέμισε τα ποτήρια, προσπαθώντας να μη σκέφτεται το κόστος αυτής της πλούσιας μυρωδιάς. Ήπιαν από μια γερή γουλιά ο καθένας και ύστερα, με τον ίδιο δισταγμό και το ίδιο ουδέτερο ύφος που είχε πάρει κι εκείνος πριν λίγο, του απάγγειλε το κείμενο της διαφήμισης.
Τα μάτια από σκοτάδι άνοιξαν διάπλατα και μετά άστραψαν. Η ομορφιά αυτού του προσώπου τόνιζε σπαρακτικά κάθε του έκφραση, την τύπωνε στην καρδιά όποιου τον έβλεπε με πυρωμένη σφραγίδα. Η Μελανία κράτησε την αναπνοή της. Ο Τιερί άδειασε το ποτήρι του σιωπηλός, το ξαναγέμισε και ξανακατέβασε το κρασί με τη μία. Έκλεισε τα μάτια.
Από το μυαλό της πέρασε η σκέψη ότι μια ατμοσφαιρικά δακρύβρεχτη διήγηση ίσως να αποτελούσε μέρος του πακέτου υπηρεσιών κάποιων άλλων οίκων ανοχής. Αλλά εδώ αποκλείεται να ήταν όλα αυτά ψεύτικα. Όχι τόσο επειδή η ιστορία που της είχε πει ο Τιερί ήταν εξωφρενικά τρελή για να ήταν επινοημένη. Αλλά κυρίως γιατί το πλάσμα μπροστά της ξεπερνούσε ακόμα και τα πιο τολμηρά όνειρα της τεχνολογικής αισθητικής, της πλαστικής χειρουργικής, του μακιγιάζ... Όχι, ο Τιερί είχε γεννηθεί έτσι.
Όταν ξανάνοιξε τα βλέφαρα, τα μάτια του φάνηκαν κόκκινα και υγρά, όπως θα ήταν ενός διαβόλου από τις αναθυμιάσεις της κόλασης. Η Μελανία τρόμαξε.
«Μην κάνεις έτσι! Δεν το είπες και μόνος σου ότι κοιτάει μόνο το συμφέρον της; Γιατί το παίρνεις τόσο βαριά;»
Ρούφηξε τη μύτη του, πέρασε ένα χέρι πάνω από το πρόσωπό του και πήρε βαθιά αναπνοή πριν καταφέρει να της αποκριθεί:
«Έναν άνθρωπο μόνο έχω γνωρίσει μέχρι τώρα στη ζωή μου κι αυτός...»
Η Μελανία δε βρήκε τι να πει. Ο Τιερί γέμισε άλλο ένα ποτήρι και το ήπιε πάλι ως τον πάτο. Τα μάτια τους συναντήθηκαν βουβά. Μίλησαν πάλι και οι δυο μαζί:
«Με συγχωρείς... Δε μου φταις σε τίποτα εσύ...»
«Πάντως, αν σε παρηγορεί αυτό, ο δεύτερος άνθρωπος που σε γνωρίζει κάθε άλλο παρά...»
Ο Τιερί έφερε το πρόσωπό του τόσο κοντά της που εκείνη μπορούσε να ακούσει την ανάσα του και, ήσυχα, αργά, σχεδόν σαν να ξαναζητούσε συγγνώμη, τη φίλησε στο στόμα. Η Μελανία κόντεψε να πέσει από την καρέκλα. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλο της το σώμα λες και έλιωσε, έγινε νερό. Εκεί μέσα πνίγηκε η υπόλοιπή της φράση, μαζί με αμφιβολίες και δισταγμούς, σαν να είχε κάποιος τραβήξει τον πείρο από τον πάτο μιας ήδη μισοβυθισμένης βάρκας. Δεν πρόλαβε να ανταποκριθεί στο φιλί του και τον ένιωσε να τραβιέται, τρέμοντας ελαφρά και ψιθυρίζοντας με κλειστά μάτια:
«Δεν... αν εσύ... εγώ...»
Η Μελανία τον άρπαξε και του ανταπέδωσε τα ίσα, με την ορμή του ανθρώπου που τόση ώρα κρατιέται με το ζόρι. Ύστερα, όσο εκείνη έφερνε τα δάχτυλά της από τα μαλλιά του, ζεστά και λεία, ως το δέρμα του λαιμού του, μέσα από το γιακά της μπλούζας, ακόμα πιο ζεστό και με μια μυρωδιά πηλού, εκείνος είχε περάσει το ένα του μπράτσο πίσω από την πλάτη της στο ύψος του στήθους και το άλλο κάτω από τα γόνατα και την είχε σηκώσει, ήσυχα και αργά, στον αέρα. Λεπτός αλλά μυώδης, μπορούσε να την κουβαλήσει χωρίς να του κοπεί η αναπνοή, και μάλιστα με το στόμα του απασχολημένο. Η Μελανία αντιλήφθηκε ότι ο λόγος που ο Τιερί προχωρούσε χωρίς να βιάζεται δεν ήταν η κούραση, αλλά η επιθυμία να της δώσει το περιθώριο να αντιδράσει αν κάτι δεν της άρεσε.
Στο μεγάλο, διπλό κρεβάτι, με τα μεταξωτά σεντόνια και τον ουρανό, η τελευταία σκέψη της Μελανίας ήταν ότι τα πράγματα είχαν εξελιχτεί όπως ακριβώς θα τα είχε προγραμματίσει η Βαλένα. Αλλά δεν αφιέρωσε παραπάνω χρόνο σ' αυτό, γιατί αμέσως μετά έβαλε το μυαλό της στην αναμονή και έδωσε τον πρώτο λόγο στο σώμα.
Ε λοιπόν, ναι, το σπαμ είχε δίκιο: ο Τιερί, σαν εραστής, ήταν αντάξιος των προσδοκιών που δημιουργούσε η εμφάνισή του. Μπορούσε να βγάλει τα ρούχα και των δύο σε ελάχιστο χρόνο, αθόρυβα, ήρεμα και κρατώντας το θέμα αυτό σε δεύτερο, αν όχι τρίτο, πλάνο. Αλλά, κυρίως, έκανε έρωτα εναλλάσσοντας αρμονικά το πάθος με την τρυφερότητα, δε ντρεπόταν για τίποτα, απολάμβανε το σώμα της και χαιρόταν να νιώθει ότι κι εκείνη την ενθουσίαζε η επαφή μαζί του. Μαλακά όταν χρειαζόταν, σκληρά όταν έπρεπε, εκτελούσε πάνω της μια ιεροτελεστία, με σύνεργα και σκεύη τα χείλη του, τη γλώσσα του, τα χέρια του, το κορμί του ολόκληρο και την έκανε να νιώθει σαν κρέμα που την ανακατεύει ένας μεγάλος μάγειρας. Όταν έφτασαν μαζί στην κορυφή, οι κραυγές τους λες και βγήκαν από τα κορμιά τα ίδια αντί από τα στόματα .

Όταν ξύπνησαν, δεν είχε ξημερώσει - είχαν πέσει πολύ νωρίς και τα στομάχια τους διαμαρτύρονταν. Η Μελανία, τρέμοντας ακόμα, έβαλε το χέρι της πάνω στην καρδιά του. Κατάφερε να αγνοήσει την απολαυστική αίσθηση του δέρματός του όσο να διαπιστώσει ότι οι σφυγμοί του ήταν κανονικοί.
«Ζεις;»
Ο Τιερί χαμογέλασε:
«Απορείς;»
Με ένα θρόϊσμα των σεντονιών, η Μελανία ανασηκώθηκε για να τον κοιτάξει:
«Ξέρεις πόσες φορές αντέχει να το κάνει μέσα σε μια μέρα ένας άντρας φυσιολογικός;»
Το χαμόγελο έγινε πειραχτικό:
«Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να ξέρω;»
Γέλασαν. Και κάλεσαν την υπηρεσία δωματίου, που, για τις σουίτες, ήταν διαθέσιμη συνεχώς. Παράγγειλαν με πειράγματα και αστεία, έφαγαν ανάμεσα σε φιλιά και χάδια, έκαναν έρωτα μερικές φορές ακόμη και αποκοιμήθηκαν.

Όταν ξύπνησε η Μελανία, το επόμενο πρωί, ήταν μόνη μέσα στα γυαλιστερά σκεπάσματα. Θα της περνούσε από το μυαλό ότι τη χτεσινή βραδιά την είχε ονειρευτεί, αλλά η άλλη μεριά του κρεβατιού μύριζε ακόμα σαν πηλός και μάτια από σκοτάδι είχαν σφηνωθεί στη μνήμη της.
Κάτι σαν μούδιασμα τύλιγε την καρδιά της, ούτε ευχάριστο, ούτε δυσάρεστο, πολύ αόριστο για να το ονομάσει. Σηκώθηκε αφουγκραζόμενη, για ποιο λόγο δεν ήξερε, και πήγε να πλυθεί και να ντυθεί. Ύστερα κοίταξε το ρολόι της και, καθώς η ώρα κόντευε έντεκα, το όριο λήξης του ραντεβού, κατά τη Βαλένα, βγήκε να τη βρει. Δε χρειάστηκε ψάξιμο: η μεγάλη κυρία την περίμενε στο σαλόνι αναμονής του ίδιου ορόφου.
«Καλημέρα σας. Ελπίζω να μείνατε ικανοποιημένη από την υπηρεσία μας»
Τώρα που την ξανάβλεπε, η Μελανία πρόσεξε ότι αυτό που έκρυβε την ηλικία της ήταν οι αναρίθμητες πλαστικές και το βαρύ μακιγιάζ. Όλα αυτά δεν τα αντιλαμβανόσουν αμέσως, γιατί είχαν γίνει με προσοχή και γούστο. Αλλά χωρίς μέτρο.
Η ερώτηση ξεπήδησε μόνη της από το στόμα της Μελανίας:
«Πού είναι;»
Η Βαλένα δεν άλλαξε έκφραση.
«Κοιμάται σε κάποιο άλλο δωμάτιο. Λοιπόν; Πήγαν όλα όπως τα περιμένατε;»
Η Μελανία είχε βρει το χρόνο να ανασυνταχτεί:
«Δεν είναι παράνομο να έχετε απαγάγει και να εκμεταλλεύεστε ένα γενετικά τελειοποιημένο ανθρωπ-»
Το χαμόγελο της Βαλένα έσβησε και, με μια έκφραση ψυχρή, αλλά ατάραχη, τη διέκοψε:
«Αν μπορείτε να το αποδείξετε, είστε ελεύθερη να με καταγγείλετε.»
«Γιατί να μην μπορώ να το αποδείξω;» απόρησε η Μελανία. «Αν είναι ζωντανός, έχει τα στοιχεία μου και θα με βρει εκείνος, αν δε μπορέσω να τον βρω εγώ»
«Α, μάλιστα», η Βαλένα μόρφασε με περιφρονητική συγκατάβαση. «Εκεί βασίζεστε... Ε λοιπόν, επειδή αν δεν το δείτε με τα μάτια σας δε θα το πιστέψετε, θα δώσω εντολή στο ξενοδοχείο να σας αφήσει να μπείτε και απόψε το βράδυ, την ίδια ώρα με χτες, εφτά. Εις το επανιδείν, λοιπόν.»
Και πρόσθεσε, με το κατεψυγμένα ευγενικό ύφος γιατρού προς φρενοβλαβή:
«Ασφαλώς και είναι ζωντανός!»

Η Μελανία βγήκε από το ξενοδοχείο νιώθοντας λες και αυτό το μέρος, το φτιαγμένο από μεταξωτά υφάσματα, αστραφτερά κρύσταλλα και ακριβό ξύλο, να είχε προσπαθήσει να τη χωνέψει και τώρα να την ξερνούσε. Στο φως της ημέρας όλα αυτά έμοιαζαν ακόμα περισσότερο με όνειρο. Μέχρι το απόγευμα φόρτωσε τη μέρα της με δουλειές για να μην το σκέφτεται. Η φράση «απόψε στις εφτά» σκόρπιζε τις σκέψεις της όπως η τουφεκιά τα σπουργίτια, κάθε φορά που πλησίαζαν σε επικίνδυνο σημείο.
Ακριβώς στις εφτά το βράδυ ήταν μπροστά στη ρεσεψιόν, φορτωμένη ό,τι είχε και δεν είχε από μαγνητόφωνα, μικροκάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Αλλά ο υπάλληλος δεν της έκανε το χατήρι:
«Η κυρία Βαλένα έχει δώσει εντολή να περάσετε μόνο εφόσον αφήσετε στην υποδοχή οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή έχετε μαζί σας. Θα σας επιστραφούν λίγο πριν φύγετε.»
Όταν με ύφος ξεπουπουλιασμένης πολεμίστριας βρέθηκε στο σαλόνι αναμονής του ορόφου της σουίτας αριθμός 29, βρήκε σ' έναν καναπέ τη Βαλένα να πληκτρολογεί στον φορητό της υπολογιστή με την ικανοποιημένη έκφραση εμπόρου που μετράει τις εισπράξεις. Μόλις την είδε, της χαμογέλασε χωρίς να αλλάξει ύφος και της έγνεψε να καθίσει δίπλα της, σβήνοντας την οθόνη της.
«Αγαπητή μου, η σεξουαλική ικανοποίηση των γυναικών ήταν ένας τομέας της αγοράς αναξιοποίητος μέχρι πρόσφατα. Ακόμα και η ανδρική πορνεία επί αιώνες απευθυνόταν μόνο στους ομοφυλόφιλους άντρες. Τώρα, λοιπόν, που άρχισε να έχει αξία στην αγορά και ο τομέας αυτός, εγώ απλώς εκμεταλλεύτηκα το παρθένο του εδάφους. Μπορείς να κατηγορήσεις έναν αθλητή επειδή κάνει, πιο εύκολα από ό,τι συνήθως, ρεκόρ σε ένα άθλημα που έχει μόλις πρόσφατα μπει στα ολυμπιακά;»
Η Μελανία τα είχε χαμένα με αυτή την ευφράδεια, μέχρι που πρόσεξε ένα μισοάδειο ποτήρι του ουίσκι στο τραπεζάκι. Η απορημένη έκφραση έφυγε από το πρόσωπό της, αλλά δε διέκοψε τη Βαλένα.
«Μόνο που οι γυναίκες είναι πιο απαιτητικές πελάτισσες, θέλουν το πλήρες πακέτο, αίσθημα, δείπνο με αναμμένα κεριά, αποκλειστικότητα, ή έστω την ψευδαίσθηση αυτής. Εδώ βοήθησε η τεχνολογία.»
«Αν εννοείτε τη γενετική τελειοποίηση, κάποια στιγμή ο νόμος θα...» πήγε να πει η Μελανία, αλλά η άλλη έγνεψε αρνητικά:
«Όχι, δεν εννοούσα αυτό. Έλα μαζί μου»
Η σουίτα 29 δεν ήταν μακριά τους. Μια γυναίκα ψηλή, ανάμεσα στα τριάντα και τα σαράντα, έλεγχε την εμφάνισή της πριν χτυπήσει το κουδούνι. Πριν πλησιάσουν αρκετά ώστε να γίνουν αντιληπτές, η Βαλένα κοντοστάθηκε:
«Μια επέμβαση στον εγκέφαλο του Τιερί κάνει τη μνήμη του να διαρκεί μόνο ένα εικοσιτετράωρο. Κάθε μεσημέρι μηδενίζεται και ξαναρχίζει από τη χρονιά που έκλεισε τα είκοσι ένα. Τόσο δε σου είπε ότι είναι; Δεν ξέρει ότι έχει περάσει τα είκοσι πέντε.»
Η Μελανία έπνιξε έναν αναστεναγμό για τη συνήθεια κάποιων να πίνουν τόσο νωρίς το απόγευμα. Βρήκε να πει:
«Μα... δε θα πάθει καρδιά αν περνάει κάθε μέρα την ταραχή τού να μαθαίνει τι είναι και τι τον έχεις βάλει να κάνει;»
«Δεν είναι όλες σαν εσένα, αγαπητή μου. Και τη σωματική του αντοχή νομίζω πως την διαπίστωσες και μόνη σου...»
«Μα... και ποιος μου λέει ότι λες αλήθεια;»
Η Βαλένα άνοιξε το χέρι της σαν παρουσιάστρια που δίνει το λόγο στον πρωταγωνιστή πριν αποσυρθεί:
«Ο ίδιος...»
Η Μελανία αγνόησε την καρδιά της που βροντούσε και πήγε και στάθηκε ακριβώς πίσω από την ψηλή γυναίκα, που είχε μόλις χτυπήσει το κουδούνι. Ο ωραιότερος άντρας του κόσμου άνοιξε την πόρτα και τις κοίταξε σαστισμένος για μια στιγμή, πριν βγάλει συμπέρασμα από τις εκφράσεις τους ότι έπρεπε να επικεντρωθεί στη μεγαλύτερη:
«Αν σε λένε Βίκυ, εμένα ήρθες να δεις»
Η Μελανία υποχώρησε λίγα βήματα και άπλωσε το χέρι στα τυφλά για να στηριχτεί στον τοίχο του διαδρόμου πίσω της. Έμεινε εκεί, να κοιτάζει χωρίς μιλιά την άλλη γυναίκα να μπαίνει στη σουίτα και την πόρτα να κλείνει.


Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, 3/12/2010

Attached Files


Edited by wordsmith, 07 Δεκέμβριος 2010 - 22:50.

"Why have I so little control? It is the case of much waste and pain in my life" Virginia Woolf

#2 Eugenia Rose

Eugenia Rose

    Master Of Disaster

  • Members
  • 1.815 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Eugenia

Posted 06 Δεκέμβριος 2010 - 01:30

Μου κέντρισε το ενδιαφέρον,
Spoiler




Posted Image

#3 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.611 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 06 Δεκέμβριος 2010 - 02:25

Πρώτο σοκ: «Κατάλληλο δι Ανηλίκους». Ε όχι! Το σοκ και η ένσταση όμως ξεχνιούνται γρήγορα από μια πολύ καλή ιστορία, που μπορώ να πω ότι μέσα στα άλλα μου έδωσε και μια αμήχανη αίσθηση αδιακρισίας. Κάτι σαν ένα ταξίδι deep inside wordsmith’s libido! Ώστε έτσι δεσποινίς Κέλλυ μας, ουάου! Άξια γραφή, και τα πάντα…γύρω από το σεξ. Είναι ένα από τα διηγήματα που θα κάνουν πολύ δύσκολη αυτή την ψηφοφορία για μένα.
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#4 Mesmer

Mesmer

    Achievement unlocked

  • Global Moderators
  • 2.890 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 06 Δεκέμβριος 2010 - 09:35

Ωραία η ιστορία σου, Κέλλυ. Καλογραμμένη και περιγραφική, όπως έπρεπε να είναι.

Μου άρεσαν οι περιγραφές των συναισθημάτων των χαρακτήρων, ήταν πολύ ζωντανές.

Με ξένισε λίγο η ιδέα του απομονωμένου νησιού που τους έστελναν προμήθειες αλεξιπτωτικώς. Νομίζω ότι χάνει λίγο σε πειστικότητα, εκτός κι αν όλο αυτό ήταν ένα παραμύθι που είχε υποβάλει η Βαλένα στον Τιερί, ώστε να τον κρατά περιορισμένο. Αν και δεν γίνεται κάποια άμεση νύξη προς αυτό. Επίσης, ποια ήταν αυτή η Βαλένα; Πώς μπορεί και κλέβει έναν γενετικά τροποποιημένο άνθρωπο; Ίσως είναι λεπτομέρειες άσχετες με την ιστορία που θέλεις να πεις, αλλά εμένα μου άφησαν μια απορία.

Καλή επιτυχία!


"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#5 Stanley

Stanley

    το αγόρι της διπλωτής πόρτας

  • Members
  • 1.732 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Χρήστος

Posted 07 Δεκέμβριος 2010 - 22:54

Μια καλή ιστορία, μετρημένη, μαζεμένη και συνετή. Αυτό που έχω να πω είναι ότι δεν τολμά και της λείπει κάμποσο αλατάκι. Δεν υπάρχει κάποιο ρίσκο, με άλλα λόγια, στην υπόθεση, δεν τόλμησες σαν συγγραφέας, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ιστορία ευχάριστη μεν, ανώδυνη δε, που κινδυνεύει να ξεχαστεί μέσα στον συρφετό.

Ωραία ενταγμένο το σεξ στην ιστορία και όμορφες οι περιγραφές. Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν το quote στην αρχή και ο τρόπος που έδεσε με την ιστορία. Εξυπνη προσθήκη. Μερικές φράσεις που συγκράτησα:




Spoiler


Κάτι που θέλω να επισημάνω ότι δεν μου άρεσε, είναι η τελευταία πρόταση. Ποιος ο λόγος να την γράψεις έτσι; Πραγματικά, όχι μόνο δεν χρειάζεται, αλλά φαίνεται και φτιαχτό και παράταιρο με το υπόλοιπο, σωστά δομημένο, κείμενο.

Καλή επιτυχία!







Ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

#6 Lady Nina

Lady Nina

    Παραμυθού Νεράιδα

  • Members
  • 1.596 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Έλενα

Posted 08 Δεκέμβριος 2010 - 00:10

Spoiler

Κέλλυ, σου εύχομαι καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

Υ.Γ.: Μην παρεξηγηθείς με τη φόρμα! Είναι η πρώτη φορά που τη δοκιμάζω κι ελπίζω να μη θιχτεί κανείς!

Posted Image

Καν'τη διαφορά· στον κόσμο της μιζέριας, συ να δίνεις φως.


#7 aScannerDarkly

aScannerDarkly

    Scanners live in vain

  • Members
  • 3.302 posts
  • Gender:Male

Posted 08 Δεκέμβριος 2010 - 01:14

Χμμ... Η ιστορία είναι άρτια, με πολύ άνετη έκφραση και κυλάει πολύ ευχάριστα. Δεν έχω στην πραγματικότητα και πολλά να παρατηρήσω, πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορώ να σκεφτώ
Spoiler
καθώς και ότι δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι μια ξεπουπουλιασμένη πολεμίστρια.


Κατά τα άλλα, δεν πάει κάτι στραβά στην ιστορία και, αν και τη θεωρώ από τις καλές του διαγωνισμού, δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε. Το μόνο που υποθέτω είναι ότι ίσως παραήταν γυναικεία για τα γούστα μου. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό, κι είναι μάλλον απλά θέμα προσωπικής άποψης.

Edited by aScannerDarkly, 09 Δεκέμβριος 2010 - 16:14.

Ένιωσα ότι με πλησίαζε και με τριγύριζε αυτός ο βόμβος, πυκνός σαν σμάρι από μέλισσες, μέχρι που έφτασα να ξεχωρίζω κάποιες λέξεις, σχεδόν άηχες: "Προσευχήσου στον Θεό για μας". Αυτό άκουσα να μου λένε. Πάγωσε τότε η ψυχή μου. Γι΄αυτό κι εσείς με βρήκατε νεκρό.

#8 Big Fat Pig

Big Fat Pig
  • Members
  • 517 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης

Posted 08 Δεκέμβριος 2010 - 02:10

Κέλλυ, Κέλλυ, Κέλλυ...
H ιστορία σου, κατέχει ξεχωριστή θέση εντός μου και αν δεν έχεις καταλάβει γιατί, διάβασε πρώτα τα

ευγενικά (πάνω απ' όλα) σχόλια.

Λοιπόν, έχεις το χάρισμα της εικόνας. Καθ ΄όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης έβλεπα τους χώρους, τη Μελανία, τον Τιερί, τη Βαλένα, ζωντανούς να μιλάνε και να κάνουν ό,τι είχαν να κάνουν. Μέχρι και τις εκφράσεις του προσώπου της ηρωίδας φανταζόμουν καθώς διάβαζε αμφιταλαντευόμενη το email προσπαθώντας να αποφασίσει.
Η Μελανία εξαιρετική - τέλεια γραμμένη, με όσο βάθος απαιτούσε το διήγημα χωρίς καμία περιττή πληροφορία.
Η ανάγνωση άνετη χωρίς πισωγυρίσματα.
Μου άφησες την αίσθηση ότι δεν έψαξες την έκπληξη υπό την μορφή χαστουκιού και το δέχομαι πιστεύοντας ότι ο σκοπός του κειμένου ήταν πιο πολύ το ταξίδι, η εμπειρία.
Πέρασες ανατριχιαστικά κοντά από καταστάσεις sex and the city αλλά με ευέλικτους χειρισμούς απέφυγες τεχνηέντως την πρόσκρουση. Ναι, και ευέλικτα και τεχνηέντως.



και λίγα αγενή (αλλά με καλές προθέσεις και ολίγο συναίσθημα) σχόλια.

Ακολουθούν άκρως υποκειμενικές απόψεις, κυρίως για την ΕΦ σου. Και εξηγούμαι.

Spoiler


Και όταν μου πεις: και ποιός είσαι εσύ (ρε) που θα μου κάνεις υποδείξεις;
Θα μισοκλείσω το δεξί μου μάτι (βασικά επειδή μπήκε καπνός απ' το τσιγάρο) και θα σου πω:
Ε λοιπόν, κυρία μου, το διήγημά σου το βλέπω κάτι σαν ανηψάκι μου ή θειά μου (δε θα τα χαλάσουμε εκεί). Επειδή κάμποσα λεπτά (είμαι και αργός) μετά την ανάγνωση, συνειδητοποίησα την στρεβλή συγγένεια με τα 43 λεπτά. Στρεβλή γιατί ο κόσμος των "λεπτών", είναι μάλλον στον αντίποδα του κόσμου των "ματιών". (Χα, κάνει και ρίμα.)
Όσο νά 'ναι, συγκινήθηκα κομάτι ο μπαγάσας...

Άσε που είχα τη χαρά να δω την ίδια ιδέα/εύρημα σε άλλη εκτέλεση!
(The understatement of the post)

Αυτά τα ολίγα και ζητώ συγγνώμη απ' τους συμφορoυμίτες-συμφορουμίτισσες για την παρέμβαση-ξέσπασμα-καταγγελία επί προσωπικού. (Και μία επιπλέον συγγνώμη -για όσους δεν ξέρουν για τί πράγμα μιλάω- που δε λέω περισσότερα, αλλά φοβούμαι μη με κατηγορήσει η συγγραφεύς για δολιοφθορά.)
Καταλαβαίνετε ελπίζω...


Και μη ξεχάσω, ναι μου άρεσε.
(The understatement of the topic)

Αλλά εντάξει... δεν θα το έγραφα έτσι ακριβώς...
(Αχαχαχα, πώς τα λέω ο άτιμος...)
(Κλείνω γιατί όταν συγκινούμαι γίνομαι φλύαρος κι όταν γίνομαι φλύαρος λέω μαλακίες)

(Ελπίζω να χόρτασες λίγη παλιά καλή (καλιοτσική) παρένθεση!)
(ΟΚ, ΟΚ, έφυγα...)

Καλή επιτυχία!

Edited by Big Fat Pig, 08 Δεκέμβριος 2010 - 02:13.


#9 wordsmith

wordsmith

    άτημι κενονία

  • Members
  • 4.217 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κέλλυ

Posted 08 Δεκέμβριος 2010 - 19:58

παραήταν γυναικεία για τα γούστα μου. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση καλό, κι είναι μάλλον απλά θέμα προσωπικής άποψης.



Εδώ ελπίζω να έγινε τυπογραφικό και να εννοείς "κακό", γιατί αλλιώς δε βγάζει νόημα. Όσο για το ότι "παραήταν γυναικεία" για τα γούστα σου, σκέψου ότι οι ιστορίες περί σεξ (όχι μονο εδώ) σχεδόν πάντα παραείναι αντρικές και καμιά γυναίκα δεν έχω ακούσει να διαμαρτύρεται... Εγώ απλώς πήγα να κλείσω λίγο το άνοιγμα αυτής της ψαλίδας:).
"Why have I so little control? It is the case of much waste and pain in my life" Virginia Woolf

#10 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.181 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 09 Δεκέμβριος 2010 - 12:26

Πανέμορφη ιστορία, την απόλαυσα (αλλά όχι όσο η Μελανία :blush: ).
Ιδίως η σύνδεση με την εισαγωγική παράθεση από την Ιστορία Δίχως Τέλος, υπέροχη, πανέξυπνη!

Δεν έχω κανένα απολύτως αρνητικό σχόλιο. Είναι από τις ΕΦ ιστορίες που λατρεύω.

.


#11 aScannerDarkly

aScannerDarkly

    Scanners live in vain

  • Members
  • 3.302 posts
  • Gender:Male

Posted 09 Δεκέμβριος 2010 - 16:13

παραήταν γυναικεία για τα γούστα μου. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση καλό, κι είναι μάλλον απλά θέμα προσωπικής άποψης.



Εδώ ελπίζω να έγινε τυπογραφικό και να εννοείς "κακό", γιατί αλλιώς δε βγάζει νόημα. Όσο για το ότι "παραήταν γυναικεία" για τα γούστα σου, σκέψου ότι οι ιστορίες περί σεξ (όχι μονο εδώ) σχεδόν πάντα παραείναι αντρικές και καμιά γυναίκα δεν έχω ακούσει να διαμαρτύρεται... Εγώ απλώς πήγα να κλείσω λίγο το άνοιγμα αυτής της ψαλίδας:).


Ζητώ συγγνώμη, φυσικά κι εννοώ ότι δεν είναι κακό και το διορθώνω πάραυτα!
Ένιωσα ότι με πλησίαζε και με τριγύριζε αυτός ο βόμβος, πυκνός σαν σμάρι από μέλισσες, μέχρι που έφτασα να ξεχωρίζω κάποιες λέξεις, σχεδόν άηχες: "Προσευχήσου στον Θεό για μας". Αυτό άκουσα να μου λένε. Πάγωσε τότε η ψυχή μου. Γι΄αυτό κι εσείς με βρήκατε νεκρό.

#12 missorrykiolas

missorrykiolas
  • Members
  • 2 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Aimilia

Posted 09 Δεκέμβριος 2010 - 21:17

mou arese polu...:Deinai poli konta sto stul grafhs pou mou aresei!mpravo koritsaki!

#13 Lady Nina

Lady Nina

    Παραμυθού Νεράιδα

  • Members
  • 1.596 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Έλενα

Posted 10 Δεκέμβριος 2010 - 02:25

Ξέχασα να σου πω πόσο μου άρεσε η σύνδεση της ιστορίας με την αρχική παράθεση! :thmbup:

Αλλά δε γράφω το σχόλιο γι'αυτό το λόγο... Σκέφτηκα σήμερα μια ιδέα (σε περίπτωση που θελήσεις να ξαναγράψεις την ιστορία σου) για το πώς να κλείσει πιο ωραία. Γιατί - για να πω την αλήθεια - κάπως μου τα χαλάει το τέλος.

Εξ'άλλου, όπως λες κι εσύ:

Πρέπει να δείχνεις, όχι να λες, τι συμβαίνει στην ιστορία σου και να αφήνεις τον αναγνώστη να τα μαντέψει, όχι να του τα πετάς στα μούτρα τόσο ευθέως. Δεν είναι βλάκας.


Οπότε, η εξήγηση της Βαλένας στο τέλος κλέβει πόντους από το κείμενο. Λίγους, αλλά τους κλέβει. Αν θέλεις, μπορώ να σου στείλω την ιδέα με πμ κάποια στιγμή! :)

Posted Image

Καν'τη διαφορά· στον κόσμο της μιζέριας, συ να δίνεις φως.


#14 dagoncult

dagoncult
  • Members
  • 1.202 posts
  • Gender:Male

Posted 10 Δεκέμβριος 2010 - 11:55


Το τέλος του είναι απότομο σαν ξυραφιά, λες και στην πραγματικότητα ακολουθεί η συνέχεια της ιστορίας, αλλά σ’ εκείνο το σημείο στοπ.


Spoiler


Η εναρκτήρια παράθεση δεν μου πολυέκατσε.

Καλή ολόκληρη η σκηνή Τιερί-Μελανίας. Πολύ ζωντανή. Ίσως το
Spoiler
θα μπορούσε να είναι και μικρότερο στα πλαίσια του χώρου που είχες για την ανάπτυξη της ιστορίας.

Ο ρυθμός ήταν πολύ στρωτός και ομαλός. Το ίδιο και το ύφος. Ενιαίο και συμπαγές.

εδιτ: αυτή η ατάκα του big fat pig 'Η ανάγνωση άνετη χωρίς πισωγυρίσματα.' νομίζω κολλάει με το τελευταίο μου σχόλιο.

Edited by dagoncult, 10 Δεκέμβριος 2010 - 11:58.

''Drop out of life with bong in hand

Follow the smoke toward the riff filled land''

Sleep - Dopesmoker


#15 KELAINO

KELAINO

    χμμμ... πέρκελε...

  • Members
  • 2.587 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μπάμπης
  • Currently reading:The Night Circus, Erin Morgenstern

Posted 10 Δεκέμβριος 2010 - 18:46

:heat: μμμμ... Τιερί...











(εμπεριστατωμένα σχόλια αργότερα)
Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside





Posted Image


#16 Tiessa

Tiessa

    Midpoint Reveller

  • Members
  • 3.732 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Βάσω

Posted 10 Δεκέμβριος 2010 - 20:56

Αχ, τι ωραία ιστορία ήταν αυτή!
Είχε τα πάντα. Και σεξ και ρομαντισμό και χαρακτήρα και story.
Λίγα θα πω πέρα από το ότι μου άρεσε εξαιρετικά:
Το πρώτο έχει να κάνει με την παράθεση στην αρχή. Ταιριάζει αν και, πολύ σωστά, περνάει πολλή ώρα μέχρι να καταλάβεις γιατί.
Το δεύτερο είναι ότι έγγιξες πολύ ευαίσθητες χορδές. Περιττό να σου πω ότι όταν ανέβαινε την πρώτη φορά η Μελανία με το ασανσέρ στο ξενοδοχείο, με τις σκέψεις της, την αγωνία της και όλα τα παγιδευμένα συναισθήματα που ήταν έτοιμα να ξεχειλίσουν αλλά δεν ξεχείλιζαν, κόντεψα να δακρύσω.

Σε απάντηση του Scanner:
Spoiler


Οι σκηνές στο δωμάτιο απέπνεαν γοητεία και αισθησιασμό και πέτυχες την ατμόσφαιρα χωρίς λεπτομέρειες.

Εκείνο που ήταν πολύ ενδιαφέρον:
Spoiler


Παρά τους χαμηλούς τόνους, νομίζω πως θα το θυμάμαι για καιρό αυτό το διήγημα. Με συγκίνησε και με προβλημάτισε όσο ακριβώς χρειαζόταν.

Υ.Γ. (Για να χαμογελάσουμε και λίγο): Εκείνο το spam mail μήπως σου βρίσκεται πουθενά; :chinese:

Please, be honest with me. The truth can hurt me only once.


#17 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.189 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 11 Δεκέμβριος 2010 - 02:20

Η γλώσσα, οι περιγραφές, οι χαρακτήρες ήταν όλα πολύ καλά δωσμένα. Η κεντρική ιδέα όμορφη. Αν κάτι μου έκατσε "κάπως", ήταν η σκηνή με το αεροπλάνο που μοίραζε δέματα στο νησί. Κατά τα άλλα, το διήγημα ήταν σφιχτό και δεν με έχασε κάπου και η ροή του πολύ καλή.
Από τις καλές ιστορίες του διαγωνισμού αναμφίβολα.
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#18 TheTregorian

TheTregorian
  • Members
  • 817 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 12 Δεκέμβριος 2010 - 11:13

Ναι κι εγώ χαλάστηκα λίγο απ' το αεροπλάνο, αλλά κατά τ' άλλα δεν έχω κάποιο παράπονο. Ήταν απολύτως άρτια! Όμως όπως και τον σκάνερ κι εμένα δε με ξετρέλανε (όχι γιατί ήταν πολύ γυναίκεια, απλά γιατί έτσι μου κάθισε!). Μπράβο πάντως για την όλη εκτέλεση Κέλλυ!:D

#19 Solonor

Solonor
  • Members
  • 697 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Αντώνης
  • Currently reading:Παπανούτσους

Posted 12 Δεκέμβριος 2010 - 19:58

Κέλλυ, νομίζω πως αυτή είναι η καλύτερη ιστορία σου που έχω διαβάσει. Καλογραμμένη, ενδιαφέρουσα, με καλούς χαρακτήρες, με νόημα και με δυνατό, συναισθηματικό τέλος. Ξέρω ότι ζητάω πολλά αλλά θα πω τα μικρά μείον που βρήκα έστω κι αν δεν ήταν σημαντικά. Οι λεπτομέρειες στο ξεκίνημα θα μπορούσαν να είναι λιγότερες ή πιο χαρακτηριστικές και πρωτότυπες ενώ σε κάποιο σημείο το παράκανες με τις παρομοιώσεις. Συνολικά φοβερό διήγημα, μπράβο.



#20 khar

khar
  • Members
  • 521 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 15 Δεκέμβριος 2010 - 15:06

Γενικά η ιστορία κυλάει ευχάριστα, ενώ είναι πολύ ικανοποιητική και η ιδέα με τις 24 ώρες, γιατί σου επιτρέπει να έχεις ένα πολύ καλό τέλος (αν φυσικά θελήσεις να παραλείψεις τις τρεις τελευταίες γραμμές). Έχει μερικά σοβαρά προβλήματα αληθοφάνειας, όπως το spam (πρέπει να βρεις άλλον τρόπο να την στείλεις εκεί, ίσως μια φίλη της που ενθουσιάστηκε με την εξυπηρέτηση ή κάτι παρόμοιο) και την στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι ο Τιερύ είναι προιόν του πειράματος (πρέπει να δώσεις τουλάχιστον δύο στοιχεία πιο πριν που να την οδηγούν τελικά σε αυτό το συμπέρασμα). Προσωπικά δεν θα έβαζα την ηρωίδα να εξηγεί στον Τιερύ ποιος είναι. Καλύτερη πλοκή νομίζω ότι δημιουργεί το σενάριο να υποκύπτει στη γοητεία του και να αποφεύγει να του μιλήσει για τις σκέψεις της και την επόμενη μέρα που πηγαίνει να του αποκαλύψει την ιστορία του και να τον πάρει μαζί της (μετά τον καυγά με την Βαλένα) να μαθαίνει για τις 24 ώρες. Μερικές παρομοιώσεις με έβγαλαν κάπως από την ιστορία. Πάντως το σοβαρότερο πρόβλημα αληθοφάνειας είναι ότι κάποιος έφτιαξε μαθηματικά μυαλά για να διαιωνίσουν το είδος :D


http://sxediofractal.blogspot.com
Ένα πολύ μικρό διήγημα Επιστημονικής Φαντασίας κάθε Κυριακή.




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users