Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
mman

Show, don't tell

Recommended Posts

wordsmith

Στὴβ Χίμ­μερ (Steve Himmer)

 

Ἕνα σύγχρονο διήγημα

(A Modern Short Story)

 

04-epsilon.jpg?w=54&h=55ΝΑΣ ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ, ὡ­στό­σο πι­στευ­τός, ἥ­ρω­ας πα­ρου­σι­ά­στη­κε μὲ τέ­τοι­ο τρό­πο ὥ­στε νὰ προ­σελ­κύ­σει τὴ συμ­πά­θεια καὶ τὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον τῶν ἀ­να­γνω­στῶν. Ὁ ἥ­ρω­ας ζοῦ­σε σὲ ἕ­να κό­σμο γνώ­ρι­μο στὸ κοι­νό του, ὑ­πὸ συν­θῆ­κες ὄ­χι δι­α­φο­ρε­τι­κὲς ἀ­πὸ τὶς δι­κές τους. Ὁ ἥ­ρω­ας αὐ­τὸς ἦ­ταν ἀ­πὸ ὅ­λες τὶς ἀ­πό­ψεις ἕ­νας κα­λὸς ἄν­θρω­πος ἀλ­λὰ τὸν ἀ­πα­σχο­λοῦ­σαν οἱ ἀμ­φι­βο­λί­ες καὶ οἱ ἐ­πι­θυ­μί­ες ποὺ εἶ­ναι συ­νη­θι­σμέ­νες στὴ ζω­ὴ καὶ στὴν ἐ­πο­χή μας. Ὅ­ταν ὁ ἥ­ρω­ας αὐ­τὸς συ­νάν­τη­σε ἀ­πρό­βλε­πτες ἀλ­λὰ ὄ­χι ἀ­νυ­πέρ­βλη­τα δυ­σχε­ρεῖς κα­τα­στά­σεις μὲ τὴ μορ­φὴ μιᾶς ἀ­σή­μαν­της δι­α­τά­ρα­ξης τῆς κα­θη­με­ρι­νῆς ρου­τί­νας, ὁ­δη­γή­θη­κε στὴν ἐ­πα­νε­κτί­μη­ση μιᾶς πε­ρί­πλο­κης ἀ­πό­φα­σης ποὺ εἶ­χε πά­ρει στὸ πα­ρελ­θόν. Αὐ­τὴ ἡ ἀ­πό­φα­ση εὐ­θυ­νό­ταν σὲ με­γά­λο βαθ­μὸ γιὰ τὸ ὅ­τι ὁ ἥ­ρω­ας εἶ­χε φτά­σει στὴ θέ­ση ποὺ κα­τεῖ­χε στὴν πα­ροῦ­σα πε­ρί­ο­δο, πι­θα­νῶς μὲ τὴ μορ­φὴ ἑ­νὸς ἔ­ρω­τα ἢ μιᾶς δου­λειᾶς. Τὸ ἂν ἡ ἀ­πό­φα­ση ποὺ εἶ­χε πά­ρει στὸ πα­ρελ­θὸν ὑ­πῆρ­ξε σω­στὴ ἢ ὄ­χι πα­ρέ­με­νε ἀμ­φί­βο­λο, πα­ρό­τι ὁ ἥ­ρω­ας ἔ­νι­ω­θε κα­τὰ πο­λὺ ἱ­κα­νο­ποι­η­μέ­νος μὲ τὸ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τῆς ἀ­πό­φα­σής του καὶ τὶς εὐ­και­ρί­ες ποὺ αὐ­τὴ δη­μι­ούρ­γη­σε. Στὸ τέ­λος, πο­λὺ λί­γα ἄλ­λα­ξαν στὴν οὐ­σι­α­στι­κὴ κα­τά­στα­ση τοῦ ἥ­ρω­α. Ὁ ἀ­να­γνώ­στης ἔ­μει­νε μὲ ἕ­να αἴ­σθη­μα θε­τι­κῆς ἂν καὶ ἀ­φη­ρη­μέ­νης ἀ­νά­πτυ­ξης καὶ ἀ­πέ­φυ­γε τὸ αἰ­ω­ρού­με­νο αἴ­σθη­μα ἀ­να­λή­θειας ποὺ συ­νο­δεύ­ει ἕ­να ὑ­περ­βο­λι­κὰ κα­νο­νι­κὸ τέ­λος στὴ μυ­θι­στο­ρι­ο­γρα­φί­α.

 

 

(Ααααα, εδώ το είχα βάλει αυτό και δεν το θυμόμουνα! Κάτσε να το ζμπρώξω και αλλού τώρα που το ξαναβρήκα...)

 

Ένα καλό παράδειγμα σκηνής γραμμένης πρώτα με tell και μετα με show: http://writerswrite.co.za/five-incredibly-simple-ways-to-help-writers-show-and-not-tell

 

(Για να είμαι ειλικρινής δε μου αρέσει κανένα από τα δύο, το πρώτο είναι κακογραμμένο και το δεύτερο συνηθισμένο. Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δε φτάνει το show για να είναι ενδιαφέρον ένα κείμενο).

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δε φτάνει το show για να είναι ενδιαφέρον ένα κείμενο).

Αυτο ειναι το μονο βεβαιο

Edited by Nihilio

Share this post


Link to post
Share on other sites
Natasha

Χτες ξεσκόνισα μια ιστορία που είχα γράψει ένα εξάμηνο πριν για να τη στείλω στο "Μικρό ΠΕΖΟ", εκείνο το περιοδικό διηγημάτων που είχε ξεμυτίσει τελευταία. Δεν μπήκα σε βαθιές αλλαγές αλλά είχα στο νου μου στο "show don't tell" οπότε άλλαξα κάποια πραγματάκια και επίσης το έδωσα σε πειραματικό αναγνώστη που είχε δει το πριν και το μετά (με βοηθάει πολύ να το διαβάζει κάποιος και να λέει τη γνώμη του).

 

Σε κάποια φάση η χαρακτήρας του διηγήματος λιποθυμάει.

Στην πρώτη φάση γραφής, στο αρχικό draft είχα όντως χρησιμοποιήσει την λέξη "... και λιποθύμησε". Δυστυχώς δεν θυμάμαι την υπόλοιπη πρόταση να σας την πω, αλλά το σημαντικό ήταν η λέξη "λιποθύμησε", αυτό ήταν το tell. Η λέξη αυτή αντικαταστάθηκε από τις παρακάτω δύο προτάσεις:

 

"Αρπάχτηκε από το χερούλι να συγκρατηθεί ενώ η σκοτοδίνη την αγκάλιαζε σφιχτά, σαν αφοσιωμένος εραστής. Έπεφτε και όλα ήταν πια σκοτάδι"

 

Πολύ καλύτερο μου φαίνεται, λείπει το "λιποθύμησε" αλλά είναι ξεκάθαρο ότι το κάνει η χαρακτήρας, χωρίς να το λέω.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αν ταιριάζει στο κείμενο αυτή η πρόταση, τότε ναι, καλά έκανες και την έβαλες. Αν ταίριαζε το "λιποθύμησε", μια χαρά θα έκανε να το άφηνες. Εμένα μου αρέσουν πολύ τα μονολεκτικά.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Δεν θα ήθελα από πλευράς μου ένας τέτοιος κανόνας να "θεσμοθετηθεί" σαν να είναι νόμος. Συμφωνώ απόλυτα με τον Nihilio και όσο ζωή και αν προσδίδει ο κανόνας αυτός σε ένα κείμενο, δεν λειτουργεί καλά ως αντικείμενο κριτικής. Μοιάζει σαν να απευθύνεται σε όσους αρέσκονται να ψειρίζουν τα κείμενα και δεν αφήνονται να βυθιστούν σε αυτά ή σαν να επινοήθηκε απλά και μόνο για να κάνει φίρμες αυτούς που τον επινόησαν.

 

Μου θυμίζει λίγο το "δόγμα 95" στον κινηματογράφο. Περιορισμός της έκφρασης με κανόνες που τάχα αποσκοπούν στο να την απελευθερώσουν....

Edited by alien666

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Και κάτι άλλο... ασφαλώς υπάρχει μια χρησιμότητα του κανόνα στα κόμιξ ή στον κινηματογράφο. Στη συγγραφή και στην ανάγνωση όμως, ΤΑ ΠΑΝΤΑ είναι telling... είτε μας αρέσει, είτε όχι....

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Βασίλη, σεβαστή η άποψη, με το να λες όμως οτι τα πάντα είναι telling, δεν σημαίνει οτι ο κανόνας με τον οποίο καταπιάνεται το παρόν τόπικ δεν έχει χρήση. Χρησιμοποιείς απλά τη λέξη με διαφορετική -αν και παραπλήσια- έννοια. Απο κει και πέρα, δεν καταλαβαίνω το πρόβλημα που έχουν πολλοί με αυτό το εργαλείο που λέγεται show don't tell. Ίσως έχει δημιουργηθεί η ιδέα οτι είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ, ντε και καλά, να χρησιμοποιείται πάντα, πράγμα ανόητο φυσικά. Δεν είναι πανάκεια ούτε απαγορεύεται απο κάποια αστυνομία της γραφής η μη-χρήση του. Δεν ενδιαφέρει τον αναγνώστη γιατί δουλεύει το κείμενο, αρκεί να δουλεύει. Ο καθένας γράφει όπως θέλει, και έχει την ελευθερία να χρησιμοποιεί -ή να απορρίπτει- ατραπούς. Μπορείς να καρφώσεις ένα καρφί στον τοίχο με το τακούνι μιας μπότας, δεν σημαίνει οτι το σφυρί παύει να είναι χρήσιμο σαν εργαλείο. Σημασία όμως έχει να μείνει το κάδρο στη θέση του. Κανείς δεν θα νοιαστεί πώς στέκεται, απλώς θα το θαυμάζουν. Ή και όχι.

Edited by DinMacXanthi
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βελόρεν

Παν μέτρον παιδιά. Αυτή είναι η άποψή μου. Καμιά φορά και το πολύ show μπορεί να σε κουράσει ή και το μόνο tell. Για αυτό λέω: Παν μέτρον

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Βασίλη, σεβαστή η άποψη, με το να λες όμως οτι τα πάντα είναι telling, δεν σημαίνει οτι ο κανόνας με τον οποίο καταπιάνεται το παρόν τόπικ δεν έχει χρήση. Χρησιμοποιείς απλά τη λέξη με διαφορετική -αν και παραπλήσια- έννοια. Απο κει και πέρα, δεν καταλαβαίνω το πρόβλημα που έχουν πολλοί με αυτό το εργαλείο που λέγεται show don't tell. Ίσως έχει δημιουργηθεί η ιδέα οτι είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ, ντε και καλά, να χρησιμοποιείται πάντα, πράγμα ανόητο φυσικά. Δεν είναι πανάκεια ούτε απαγορεύεται απο κάποια αστυνομία της γραφής η μη-χρήση του. Δεν ενδιαφέρει τον αναγνώστη γιατί δουλεύει το κείμενο, αρκεί να δουλεύει. Ο καθένας γράφει όπως θέλει, και έχει την ελευθερία να χρησιμοποιεί -ή να απορρίπτει- ατραπούς. Μπορείς να καρφώσεις ένα καρφί στον τοίχο με το τακούνι μιας μπότας, δεν σημαίνει οτι το σφυρί παύει να είναι χρήσιμο σαν εργαλείο. Σημασία όμως έχει να μείνει το κάδρο στη θέση του. Κανείς δεν θα νοιαστεί πώς στέκεται, απλώς θα το θαυμάζουν. Ή και όχι.

 

Ντίνο, ο λόγος που τα πάντα είναι telling στην λογοτεχνία, είναι ότι δεν υπάρχει εικόνα όπως στα κόμιξ ή στον κινηματογράφο. Στην λογοτεχνία πρέπει να οριστεί κάτι ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ως showing. Και πολύ υποκειμενικά! Αυτό είναι το πρόβλημα που εντοπίζω εγώ στον κανόνα: Ο υποκειμενισμός, ο οποίος -δυστυχώς- δεν μπορει να αποτελεσει αντικειμενικό κριτήριο.

 

Ας αφήσουμε την συγγραφή απ' έξω και ας εξετάσουμε το πώς μπορεί να εφαρμωστεί σαν νόμος ένας τέτοιος κανόνας στην ανάγνωση της λογοτεχνίας. Παίρνουμε το βιβλίο, ξαπλώνουμε, το ανοίγουμε, το διαβάζουμε και αντί να αφεθούμε στα όσα έχει να μας πει, πιέζουμε τον εγκέφαλό μας για να δούμε σε ποιά σημεία ο συγγραφέας κάνει showing και σε ποια telling. Που κι αυτό ακόμη, είναι υποκειμενικό!

 

Αντίθετα όταν υπάρχει εικόνα σε συνδυασμό με τον λόγο, είναι εμφανέστατο και αντικειμενικότατο το πού γίνεται showng και πού telling. Διότι έχουμε εικόνα και λόγο μαζί.

 

Γενικά έχω ένα θέμα με τους υποκειμενισμούς. Προτιμώ τα συγκεκριμένα πράγματα...

Edited by alien666
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Εντωμεταξύ -άσχετο- όταν γράφω ιστορίες, μου αρέσει πολύ να κάνω showing με την έννοια που πάνω-κάτω ορίσατε δίνοντας παραδείγματα από links κλπ. Δηλαδή όταν δεν επιβάλλεται, το κάνω κι εγώ. Παραπάνω, απλώς επισήμανα ότι επειδή ενέχει υποκειμενισμό, ίσως την χάσουμε την μπάλα και άκρη δεν θα βγαίνει. :man_in_love:

Edited by alien666

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

http://www.lightspeedmagazine.com/fiction/morning-child/

 

Διαβάστε αυτό που είναι ό,τι πιο show κυκλοφορεί και παράλληλα κατανοητό, μικρό και ένα εξαιρετικό διήγημα που θα αρέσει σε όλους, σας το εγγυώμαι! (νομίζω έχει πάρει και Nebula)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

ΚΑΙ ΝΑΙ! Γνωστός συγγραφέας καταρρίπτει κάποιους γνωστούς συγγραφικούς κανόνες, αρχίζοντας από το

 

Show, don't tell

 

“We’re not story showers,” Child said. “We’re story tellers.”

 

http://www.writersdigest.com/whats-new/lee-child-debunks-the-biggest-writing-myths

 

(χοροπηδητά ενθουσιασμού Χατζηγιώργη εδώ ειδικό εφέ)

 

Ακούσατε κάτι να σπάει; Νομίζω ότι ήταν σοκολάτα :first:

 

Δε μπορώ να πω ότι με πείθει απόλυτα, αλλά he has a point.

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

ΚΑΙ ΝΑΙ! Γνωστός συγγραφέας καταρρίπτει κάποιους γνωστούς συγγραφικούς κανόνες, αρχίζοντας από το

 

Show, don't tell

 

“We’re not story showers,” Child said. “We’re story tellers.”

 

http://www.writersdigest.com/whats-new/lee-child-debunks-the-biggest-writing-myths

 

(χοροπηδητά ενθουσιασμού Χατζηγιώργη εδώ ειδικό εφέ)

 

Ακούσατε κάτι να σπάει; Νομίζω ότι ήταν σοκολάτα :first:

 

Δε μπορώ να πω ότι με πείθει απόλυτα, αλλά he has a point.

Δυστυχώς το λινκ δε μου ανοίγει, πάντως το Show don't tell, σα συμβουλή, απευθύνεται σε αρχαρίους. Αν έχεις φτάσει σε επίπεδο να είσαι καλός συγγραφέας ξέρεις πότε να κάνεις show, πότε tell και πώς δουλεύει το κάθε τι στο κείμενό σου. Συγγραφείς που ακόμα ακολουθούν το show don't tell στα βιβλία τους συνήθως το κάνουν οδυνηρά φανερό (κάτι λέγαμε για αγγλισμούς) και τα ματάκια (τα δικά μου και πολλών άλλων) υποφέρουν όταν διαβάζουν τις κλισέ show προτάσεις που οι συγγραφείς μάθανε σε κάποιο σεμινάριο.

 

Η σοκολάτα πάντως μπορεί να συνοψιστεί με τον κανόνα allude, don't tell

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Το Show don't tell το ακολουθώ σαν συμβουλή! Κάποιες φορές το νιώθω πως το παρακάνω. Γενικά πιστεύω πως πέφτεις εύκολα στην παγίδα να γράψεις υπερβολές πάνω στη χαρά του show. Είναι αυτό που λέει ο Nihilio παραπάνω πως θέλει εμπειρία. Το θέμα είναι πόση εμπειρία - εγώ πάντως το ψάχνω ακόμη. Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως υπάρχουν ιστορίες που το θέλουν το tell τους. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Άκουσα κάτι ωραίο στο τελευταίο λογοτεχνικό εργαστήρι της ΑΛΕΦ. 

 

"Έφτιαξα μια υπέροχη μακαρονάδα. Δεν μπορώ να στη δείξω, την έφαγα!"

 

Φυσικά το σχόλιο ειπώθηκε για το Show vs Tell, και όχι για το (πολύ) φαΐ που σαβουριάσαμε. 

 

Η γνώμη μου μάλλον συμπίπτει με του Νιχίλιο. Το show γενικά είναι πιο όμορφο. Πιο ελκυστικό. Και στο απαίδευτο μάτι φαντάζει κατά κανόνα πιο "λογοτεχνικό". Σε καμία όμως περίπτωση το Show δεν είναι μονόδρομος. Καμιά φορά, το tell (έστω δυο λεξούλες βαλμένες στη σωστή θέση) μπορεί να κάνει ένα κείμενο κατανοητό, ή έστω να σου διασφαλίσει ότι το κείμενό σου γίνεται κατανοητό στον αναγνώστη, ειδικά στα διηγήματα (ντάξει, στα μυθιστορήματα υπάρχει περισσότερος χώρος να βγουν συμπεράσματα και από τα συμφραζόμενα) Και κάποιες φορές, ολάκερα βιβλία tell δουλεύουν σούπερ, ακριβώς γι' αυτό.

 

Σκέφτομαι πχ "Τη φάρμα των ζώων". Στεγνή γραφή, χωρίς ίχνος καλολογικού στοιχείου, πόσο μάλλον show. Είναι ένας tell ογκόλιθος. Και έτσι πρέπει, γιατί είναι αλληγορία. Πρέπει να αφήσεις περιθώριο στο μυαλό του αναγνώστη να διαβάσει μέσα από τις λέξεις της αλληγορίας σου την ιστορία που ΟΝΤΩΣ θέλεις να πεις. Αν του πετάξεις show, καλολογικά και φιοριτούρες, αυτό το περιθώριο μειώνεται. 

 

Στο δια ταύτα (και κλείνοντας όπως ξεκίνησα, δηλαδή με φαΐ):

 

Αν έχει σημασία για την ιστορία σου η μακαρονάδα, δείχ' τη μας.

 

Αν όχι, απλά φάτη και προχώρα παρακάτω. Στο ζουμί.  

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Εγώ γενικά ψηφίζω tell, απλώς όχι πέρα από τα όρια του να περνάς τον αναγνώστη για βλάκα. Αλλά βεβαίως το θέμα είναι ότι δεν καταλαβαίνουν όλοι ένα κείμενο με την ίδια ευκολία, οπότε η ίδια φράση μπορεί να είναι tell για τον ένα και άχρηστη, αλλά απαραίτητη για τον άλλο, για να μη μείνει στο σκοτάδι (οπότε τι κάνουμε; ).

 

Τη θυμάμαι αυτήν την ατάκα με τη μακαρονάδα. Μόνο ποιος την είπε δε θυμάμαι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Νομίζω ο Σαουλίδης.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Αλλά βεβαίως το θέμα είναι ότι δεν καταλαβαίνουν όλοι ένα κείμενο με την ίδια ευκολία, οπότε η ίδια φράση μπορεί να είναι tell για τον ένα και άχρηστη, αλλά απαραίτητη για τον άλλο, για να μη μείνει στο σκοτάδι (οπότε τι κάνουμε; ).

 

Η δικιά μου μέθοδος: επειδή η θεματολογία και η γραφή μου παραπέμπει (και βασικά έχει αποτέλεσμα) πιο δύσκολα στην κατανόησή τους κείμενα, αυτό που κάνω στα ΠΟΛΥ τελευταία διορθώματα (πριν πχ δώσω κάτι για έκδοση) είναι να φυτεύω επιλεγμένες λεξούλες tell, σε σημεία όπου

 

α) πιστεύω ότι χρειάζεται και

β) πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να τα καταλάβει, τουλάχιστον η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών, αλλιώς θα χάσει το νόημα της ιστορίας. 

 

προσοχή, μιλώ για ΛΕΞΟΥΛΕΣ tell, και όχι για ολόκληρες προτάσεις. Συνήθως μια με δυο στα σωστά σημεία φτάνουν. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Εγώ πάλι δεν τη θυμάμαι την ατάκα, παρόλο που γαμάτη είναι, αλλά αυτό μοιάζει λίγο με την παιδική κακιούλα με την καραμέλα (είμαι σίγουρη πως την έχω γράψει και αλλού αλλά δεν θυμάμαι καθόλου αυτή τη στιγμή για να βάλω λινκ: Λέει το ένα παιδάκι στο άλλο: "Θέλεις καραμέλα;" "Ναι, αμέ" του λέει το άλλο. "Δεν έχω" του απαντάει το πρώτο - και γελάει μάλλον, συμπληρώνω εγώ). Ασχέτως όμως μακαρονάδας και καραμέλας, η φάση είναι ότι οι κανόνες είναι για να τους ξέρει κανείς και να μπορεί να τους χρησιμοποιήσει. Κι άμα τους ξέρει κανείς τους σπάει ωραιότατα. Όταν ακόμα προσπαθεί να τους μάθει, τότε μοιάζουν με σπουδή στο πιάνο. Και η φάση είναι η εξής νομιζω εγώ: ο κανόνας είναι το tell, γιατί η ίδια η συγγραφή είναι tell. Όμως, η εποχή μας θέλει show, κι εμείς έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε σωστό show. Οπότε ο κανόνας, πάνω στον κανόνα, είναι show. Άμα μάθει κανείς να ξεχωρίζει πώς δουλεύει το ένα και πώς το άλλο δεν υπάρχει πια πεπατημένη, και δεν υπάρχει περιορισμός. Έχω διαβάσει πραγματικά πανέμορφα show (προφανώς) αλλά έχω διαβάσει και εκπληκτικά tell (και μάλιστα από πολύ μοντέρνους συγγραφείς). Δεν νομίζω πως έχει καν νόημα, όλο το θέμα (από αυτά που προσπαθώ να μάθω εγώ βασικά) είναι το πόσο και πού. Κι αυτό είναι που θεωρώ πως κάνει τη μαγεία αληθινή. Αυτό είναι που θα ήθελα κάποτε να κατακτήσω :)  

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Δεν νομίζω πως έχει καν νόημα, όλο το θέμα (από αυτά που προσπαθώ να μάθω εγώ βασικά) είναι το πόσο και πού. Κι αυτό είναι που θεωρώ πως κάνει τη μαγεία αληθινή. Αυτό είναι που θα ήθελα κάποτε να κατακτήσω :)

Κι εγώ. Και μου θυμίζει και αυτό που είχε πει στο σεμινάριο του ΕΚΕΒΙ ο Στρατής Χαβιαράς: Όλα μπορούν/επιτρέπεται να γίνουν (στο γράψιμο), αρκεί να γίνουν καλά.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Σε μένα το έχεις γράψει Κιάρα, στο Non Serviam :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Νομίζω πως το tell είναι το πρώτο επίπεδο γραφής, μετά χτενίζεις, ρετουσάρεις, κάνεις γυμναστική στο κείμενό σου και το tell απορροφάται από το show.
Όχι πως υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάποιος κανόνας απαράβατος για την παραπάνω διαδικασία. Μάλλον προκύπτει.

Διαβάζοντας τα παραπάνω να πω ότι ξεχώρισα την ατάκα: we're story tellers, not story showers. Η εποχή όμως είναι εποχή εικόνας, για να επαναλάβω την ατάκα που ο καθείς έχει διαβάσει και πει ένα εκατομμύριο φορές -επειδή αυτό ισχύει. Δεν υπάρχει χρόνος για κάτι άλλο, show me the money, πάρε τον παρά και τρέχα, ασ' τις σάλτσες, στο ψητό και ούτω καθ' εξής.

Συμμορφωνόμαστε με το πνεύμα, όσο μπορούμε. Υποθέτω πως μία μέση κατάσταση εμπεριέχει τις καλύτερες προοπτικές. Υπάρχουν και ιστορίες που δεν δείχονται εξ' ολοκλήρου, πρέπει να εξηγηθούν. Αν είναι συμβολισμός ή αλληγορία χρειάζεται το tell της για υποστήριξη. Υπάρχουν όμως και ιστορίες που η εξήγησή τους απλώς ροκανίζει το χρόνο και την υπομονή μας.

Πολύ ενδιαφέρον τόπικ πάντως.

Edited by Ιρμάντα

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Μα γι' αυτό ακριβώς, επειδή δεν υπάρχει χρόνος για show, χρειάζεται και το tell για να μην πηγαίνουμε σαν χελώνες. Το tell είναι που μας γλιτώνει χρόνο, λέω εγώ, όχι το show.

Και επίσης η λογοτεχνία είναι η τέχνη που έχει μόνο λέξεις, και όχι εικόνες, στη διάθεσή της για να μας πει την ιστορία. Ναι, ξέρω, όχι κυριολεκτικά εικόνες. Αλλά για φανταστείτε έναν γέρο που λέει παραμύθια γύρω από τη φωτιά το βράδυ και προσπαθεί να κάνει show, αντί tell. Δε θα ήταν λίγο γελοίο ή εκνευριστικό;

Όχι, εγώ είμαι υπέρ του tell, εκτός όταν περνάμε τον αναγνώστη για βλάκα ή όταν μπορεί να γίνει κάποιο ωραίο κολπάκι για να παρουσιαστεί πιο όμορφα, πιο έξυπνα, μια πληροφορία στον αναγνώστη. Ενώ για να το συντομεύσουμε πχ δεν είναι κακό το tell.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Μα γι' αυτό ακριβώς, επειδή δεν υπάρχει χρόνος για show, χρειάζεται και το tell για να μην πηγαίνουμε σαν χελώνες. Το tell είναι που μας γλιτώνει χρόνο, λέω εγώ, όχι το show.

Και επίσης η λογοτεχνία είναι η τέχνη που έχει μόνο λέξεις, και όχι εικόνες, στη διάθεσή της για να μας πει την ιστορία. Ναι, ξέρω, όχι κυριολεκτικά εικόνες. Αλλά για φανταστείτε έναν γέρο που λέει παραμύθια γύρω από τη φωτιά το βράδυ και προσπαθεί να κάνει show, αντί tell. Δε θα ήταν λίγο γελοίο ή εκνευριστικό;

Όχι, εγώ είμαι υπέρ του tell, εκτός όταν περνάμε τον αναγνώστη για βλάκα ή όταν μπορεί να γίνει κάποιο ωραίο κολπάκι για να παρουσιαστεί πιο όμορφα, πιο έξυπνα, μια πληροφορία στον αναγνώστη. Ενώ για να το συντομεύσουμε πχ δεν είναι κακό το tell.

Το tell δεν είναι κακό, όταν μάθεις και το show. Βέβαια, για να γίνω και λίγο κακός, όταν κάθεται κάποιος και αναλύει τόσο το γιατί το ένα είναι καλύτερο/όχι καλύτερο από το άλλο, τότε έχει σοβαρότερα προβλήματα σα συγγραφέας από το ποια από τις δύο τεχνικές να προτιμήσει, όπως ότι ακόμα δεν ξέρει τα εργαλεία του...
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

 

Μα γι' αυτό ακριβώς, επειδή δεν υπάρχει χρόνος για show, χρειάζεται και το tell για να μην πηγαίνουμε σαν χελώνες. Το tell είναι που μας γλιτώνει χρόνο, λέω εγώ, όχι το show.

Και επίσης η λογοτεχνία είναι η τέχνη που έχει μόνο λέξεις, και όχι εικόνες, στη διάθεσή της για να μας πει την ιστορία. Ναι, ξέρω, όχι κυριολεκτικά εικόνες. Αλλά για φανταστείτε έναν γέρο που λέει παραμύθια γύρω από τη φωτιά το βράδυ και προσπαθεί να κάνει show, αντί tell. Δε θα ήταν λίγο γελοίο ή εκνευριστικό;

Όχι, εγώ είμαι υπέρ του tell, εκτός όταν περνάμε τον αναγνώστη για βλάκα ή όταν μπορεί να γίνει κάποιο ωραίο κολπάκι για να παρουσιαστεί πιο όμορφα, πιο έξυπνα, μια πληροφορία στον αναγνώστη. Ενώ για να το συντομεύσουμε πχ δεν είναι κακό το tell.

Το tell δεν είναι κακό, όταν μάθεις και το show. Βέβαια, για να γίνω και λίγο κακός, όταν κάθεται κάποιος και αναλύει τόσο το γιατί το ένα είναι καλύτερο/όχι καλύτερο από το άλλο, τότε έχει σοβαρότερα προβλήματα σα συγγραφέας από το ποια από τις δύο τεχνικές να προτιμήσει, όπως ότι ακόμα δεν ξέρει τα εργαλεία του...

 

4 σελίδες τόπικ δεν το λες και υπερβολική ανάλυση.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.