Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo

Ρακόρ #4 Mesmer vs Cassandra Gotha


  • Please log in to reply
46 replies to this topic

Poll: Ρακόρ #4 Mesmer vs Cassandra Gotha (12 member(s) have cast votes)

Μου άρεσε περισσότερο η ιστορία του/της:

  1. Cassandra Gotha (4 votes [33.33%])

    Percentage of vote: 33.33%

  2. Mesmer (8 votes [66.67%])

    Percentage of vote: 66.67%

Vote Guests cannot vote

#41 Lady Nina

Lady Nina

    Παραμυθού Νεράιδα

  • Members
  • 1.596 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Έλενα

Posted 09 Μάρτιος 2011 - 18:18

Στο διαγωνισμό αυτό μπορώ να πω πως η επιλογή μου είναι πολύ πιο εύκολη απ'ότι στο τελευταίο write-off.

Αρχικά, διάβασα την ιστορία της Κασσάνδρας. Ονειρική, νοσταλγική, χρησιμοποιεί διάφορα στοιχεία από τα δύο κείμενα, αλλά εισάγει και την πανέμορφη ιδέα του μενταγιόν. Από ένα σημείο και ύστερα, όμως, μου φάνηκαν πολύ ασύνδετα τα κομμάτια μεταξύ τους, δοσμένα πολύ φευγαλέα, ενώ το τέλος παραήταν απότομο και άφηνε πολλά ερωτηματικά.

Από την άλλη, η ιστορία του Mesmer, που τη διάβασα τελευταία, ήταν πολύ πιο στρωτή και δεμένη, αποδίδοντας πολύ καλά τα διάφορα στοιχεία από τις δύο παραγράφους. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα που το διήγημα εκπέμπει και ο θρύλος που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας (το έχω ξαναπεί ότι μ'αρέσουν οι θρύλοι, ε;). Αν μάλιστα αποκάλυπτες με κάποιο τρόπο ότι η Ράισα είναι απόγονος εκείνης της κοπέλας του θρύλου, θα την απογείωνες την ιστορία! Σκέψου το!

Mesmer για μένα, λοιπόν.

Posted Image

Καν'τη διαφορά· στον κόσμο της μιζέριας, συ να δίνεις φως.


#42 Tiessa

Tiessa

    Midpoint Reveller

  • Members
  • 3.732 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Βάσω

Posted 10 Μάρτιος 2011 - 10:06

Για ρίξτε καμιά ψήφο κι από δω!
Τόσο κόπο κάνανε οι διαγωνιζόμενοι να συνδέσουν τον γίγαντα με το τρένο :sweatdrop:

Please, be honest with me. The truth can hurt me only once.


#43 Tattoman

Tattoman

    finding happiness

  • Members
  • 765 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 13 Μάρτιος 2011 - 11:45

Λοιπόν...ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τους γάντζους ως τρόπο προκειμένου να μην δραπετεύσουν οι ήρωες μας Λέο και Ράισα. Οι ίδιοι είναι εγλωβησμένοι μέσα σε ένα τρένο και σκοπεύουν να διαφύγουν από κάτω του. Τους γάντζους τους έχουν βάλει οι άνθρωποι της κυβέρνησης για να εμποδίζουν τους ανθρώπους να διαφεύγουν από κάτω.
Fuck off with your sofa units and strine green stripe patterns, I say never be complete, I say stop being perfect, I say let... lets evolve, let the chips fall where they may.
Tyler durden

#44 Tiessa

Tiessa

    Midpoint Reveller

  • Members
  • 3.732 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Βάσω

Posted 13 Μάρτιος 2011 - 12:08

Τώρα, θεωρητικά το χρονικό διάστημα της ψηφοφορίας έχει τελειώσει, ο ένας από τους συνεισφέροντες εξήγησε και το ρόλο των γάντζων στο τρένο, οπότε μπορούμε να ανακοινώσουμε τις πηγές των παραγράφων.

Η παράγραφος που μας έδωσε ο Ντίνος ήταν από το βιβλίο:
"Rawhead Rex – Books of Blood 3" του Clive Barker

ενώ το 'ζόρικο' τρένο του Tattoman είναι από το:
"Παιδί 44" του Τομ Ρομπ Σμιθ

Please, be honest with me. The truth can hurt me only once.


#45 Mesmer

Mesmer

    Achievement unlocked

  • Global Moderators
  • 2.905 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 13 Μάρτιος 2011 - 12:54

Ευχαριστούμε πολύ όσους διάβασαν, σχολίασαν και ψήφισαν. :friends:



Για την ιστορία της Cassandra έχω να πω ότι μου άρεσε πολύ ο κόσμος που δημιουργούσε το μενταγιόν και το πώς σχετιζόταν αυτός ο κόσμος με τα αντικείμενα τού πραγματικού κόσμου. Μ’ άρεσε επίσης, η σχέση των δύο κόσμων και το πώς ο ένας επηρέαζε τον άλλον. Βέβαια, αυτό αφήνει κάπως ασύνδετες τις δύο παραγράφους, όπως είπαν κι άλλοι, σαν να αποτελούν δυο ξεχωριστές ιστορίες ενός φανταστικού κόσμου. Πολύ καλοί και πιστευτοί χαρακτήρες, ωραίοι διάλογοι και όμορφες περιγραφές. Πιστεύω πως αν δουλευόταν η ιστορία λίγο παραπάνω, ο ίδιος κόσμος, χωρίς τους περιορισμούς τού διαγωνισμού, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη καλύτερο. Το τέλος το βρήκα κι εγώ λίγο (ίσως, εσκεμμένα) ασαφές. Οπότε, Cassandra, περιμένουμε να μας πεις τι έγινε. :)



Να πω και δυο πράγματα για τη δική μου ιστορία.

Για το τέλος, που άφησε σε κάποιους ερωτηματικά, συνέβη αυτό που είπε ο WILLIAM. Η Ράισα ήταν δεμένη πάνω σε μια πλάκα ή ξύλο ή κάτι τέτοιο, το οποίο το τραβούσε ο Λέο με δύναμη, οδηγώντας την προς τους γάντζους.

Ξεκίνησα να γράφω την ιστορία έχοντας αρκετά στο μυαλό μου. Όταν έφτασα στις 1.500 λέξεις κατάλαβα ότι ήδη είχα γράψει πολλά και δεν είχα μπει ακόμα στο ζουμί της υπόθεσης, έτσι άρχισα να «τρέχω». Αυτό για τους άνισους ρυθμούς που αναφέρει ο Big Fat Pig κι έχει απόλυτο δίκιο. Ήθελα να πω πολλά περισσότερα για το χωριό και τον θρύλο του και δεν μου πήγαινε η καρδιά να κόψω από τα προηγούμενα.

Κρατάω το σχόλιο της wordsmith για τα πολλά «ήταν» και «υπάρχουν». Η αλήθεια είναι πως στις τελευταίες ιστορίες μου προσπαθώ να περιορίσω κάποιες λέξεις που χρησιμοποιούσα πολύ, όπως το «άρχισαν» και το «βρίσκονταν». Βάζω και τις παραπάνω στα υπόψη.

Αυτό για την «ταύτιση με τον χαρακτήρα» που αναφέρει η Tiessa, μου το έχουν ξαναπεί (νομίζω στην Ακαταμάχητη, όπου κι εκεί αλλά αρκετές φορές η οπτική γωνία), πού θα πάει, κάποια στιγμή θα το χωνέψω :P . Εδώ, απλά, σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε την ιστορία απ’ τη μεριά και των τριών, εφόσον ήταν παρέα. Λάθος, μάλλον.

Dagoncult, η Ράισα χώθηκε κάτω από το τρένο επειδή αυτός ήταν ο σκοπός που πήγαν εκεί εξαρχής, για να δούνε τους γάντζους από κάτω. Όσο για το όπλο του Ντάνι, όντως ήταν λιγάκι ξεκάρφωτο, αλλά το έβαλα για να χρησιμοποιήσω ακόμη ένα στοιχείο των παραγράφων.

Σε μια πιο μεγάλη εκδοχή του διηγήματος, θα περιέγραφα περισσότερο το χωριό και τους κατοίκους του, και τη σχέση που είχαν με τον θρύλο. Ήθελα ο Λέο να «ζει» μαζί τους σε μια λανθάνουσα μορφή ανθρώπου, χωρίς να θυμάται ποιος είναι. Οι κάτοικοι θα το γνώριζαν αυτό, γι’ αυτό και θα έδιωχναν τους νεότερους από το χωριό έτσι ώστε να μην τους βλάψει. Κάποιοι, όμως, θα επέστρεφαν πολλά χρόνια μετά ώστε να συνεχίσουν να προσέχουν το χωριό και τον ιδιαίτερο κάτοικό του. Η αναφορά τού θρύλου δεν θα γινόταν από τον Λέο, αλλά από κάποιον από τους γέροντες κατοίκους. Η αναγνώριση του Λέο δεν θα γινόταν από μία φωτογραφία, αλλά σταδιακά, μέσω άλλων λεπτομερειών. Επίσης, ο Λέο θα θυμόταν ποιος πραγματικά είναι μετά από έναν «έρωτα» από τη μεριά του, και μια «απόρριψη» από τη μεριά της Ράισα. Εδώ το φλερτ δόθηκε κάπως βιαστικά.
"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#46 WILLIAM

WILLIAM

    Imagination is the key/ into lands of fantasy

  • Members
  • 2.649 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:WILLIAM
  • Currently reading:Ο Κυνηγός Των Σκιών - Αλεξέι Πέχοφ

Posted 13 Μάρτιος 2011 - 15:00

Ίσως θα ήταν λοιπόν μια καλή ιδέα, να την αναπτύξεις την ιδέα σε μια πιο μεγάλη μορφη χωρις περιορισμό λέξεων.
Υπηρετώντας Ο Ένας Τον Άλλο Είμαστε Ελεύθεροι

#47 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.232 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 14 Μάρτιος 2011 - 11:02

Στ' αλήθεια ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι. Άγγελε, αυτό που έγραψες ήταν καλό, ευχάριστο και ανάλαφρο. Χωρίς να ξετρελαθώ, γιατί έχω διαβάσει πολύ καλύτερα πράγματα από 'σένα (ναι, πάντα συγκρίνουμε κάποιον με τα "καλύτερά" του, κι εκεί έρχεται η έμμεση πίεση :) ), πέρασα ευχάριστα με την ιστορία σου. Έχεις δέσει τις δύο παραγράφους πολύ καλύτερα από 'μένα, και όταν διάβασα το διήγημά σου σκέφτηκα "επιτέλους, κάτι ολοκληρωμένο". Δεν μπερδεύτηκες, δεν αγχώθηκες, δεν έγινε το "έλα να δεις" μέσα στο κείμενο.
...
Και ερχόμαστε στο δικό μου. :)

Αυτό που ήθελα να πω, (μακάρι κι εγώ νά 'ξερα δηλαδή), ήταν ότι ο Λέο διάλεξε να μείνει εκεί, στον κόσμο του μενταγιόν, γιατί εκεί μπορούσε. Το τι θα γινόταν το σώμα του, ο "πραγματικός" Λέο πίσω, δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει. Ο τύπος διάλεξε να ανοιχτεί επιτέλους στην κοπέλα του, να πιστέψει τα παραμύθια της μαμάς, να μαλακώσει και να δεχτεί όλες τις συγκινήσεις που έδιωχνε, και όλα αυτά θα τα έκανε στον κόσμο του μενταγιόν.
Στην τελευταία πρόταση δείχνω (θέλω να δείξω, τέλος πάντων), ότι το φοράει ακόμα.
Και αυτή ήταν η κεντρική ιδέα. Η ψυχή του Λέο.

Ευχαριστώ.

.





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users