Jump to content


Photo

Ρακόρ #6: Nihilio vs Adicto


  • Please log in to reply
43 replies to this topic

Poll: Ρακόρ #6: Nihilio vs Adicto (17 member(s) have cast votes)

Ποια ιστορία σας άρεσε περισσότερο

  1. Του Addicto (5 votes [29.41%])

    Percentage of vote: 29.41%

  2. Του Nihilio (12 votes [70.59%])

    Percentage of vote: 70.59%

Vote Guests cannot vote

#21 Nienor

Nienor
  • Members
  • 4.421 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κιάρα

Posted 16 Ιούνιος 2011 - 17:37

Εγώ πάλι λατρεύω τη δεύτερη :) Σε συνδυασμό με την πρώτη ακόμα περισσότερο, αλλά κι από μόνη της είναι έπος.

Καλή επιτυχία :)
Posted Image
:witch:
"Μαϊσσάκι μου, είσαι βιβλία. Δως τους ζωή και γίνε κι εσύ ένα."
Μιχάλης Μανωλιός

#22 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 16 Ιούνιος 2011 - 20:36

Thanks φίλε! Σάββατο λοιπόν!
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#23 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.499 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 09:30

Πρέπει στην επόμενη διόρθωση να κόψω 27 ολόκληρες λέξεις.

Κατά τα άλλα ραντεβού με τη συμμετοχή μου σε μερικές ώρες.
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#24 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.499 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 14:36

Είδος: Αστικό Φάνταζυ
Λέξεις: 2980
Βία: Έντονη
Σεξ: Ναι
Άλλα σχόλια: Καφρίλα και χυδαίο λεξιλόγιο. Μη το διαβάσετε αν προσβάλεστε εύκολα.
---
ΣΤΟ ΔΟΚΑΝΟ

Παρακαλάς το θεό για ένα Μυθικό Ξίφος και αυτός σου δίνει μια καραμπίνα. Αλλά, εντάξει, ποτέ δεν ήμουν καλός στα παζάρια. Δεν πρέπει όμως να παραπονιέμαι, ήξερα από την αρχή τι καριόλα είναι η Νάλια αλλά σκεφτόμουν με τον πούτσο μου αντί με το κεφάλι μου. Θα μου έλεγα “καλά να πάθω”, αλλά τη θέλω τη ζωούλα μου. Και, πιστέψτε με, με τη μαλακία που έκανα δε θα τελειώσει ανώδυνα...

Α ναι, ξεχνιέμαι, ήρθε η ώρα για το υποχρεωτικό φλας μπακ για το πώς έφτασα εδώ, μέσα σε μια ανήλιαγη κρύπτη με μια καραμπίνα στην αγκαλιά μου και το Μπαμπούλα να καταφτάνει από λεπτό σε λεπτό.
Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ στο “Τρίτο Μάτι”, το γνωστό μπαράκι του κέντρου στο οποίο συχνάζουμε όλοι οι καθώς πρέπει Αρκανιστές - και μιλιούνια από ποζέρια που θέλουν να γίνουν κάποια στιγμή σαν κι εμάς. Καθόμουν λοιπόν στη μπάρα, ενώ μια εικοσάρα μπαζογκοθού μου έκανε τσαλιμάκια για να της μάθω την Τέχνη. Δεν με εντυπωσίαζε ιδιαίτερα η γκόμενα και ήμουν σίγουρος ότι όλο αυτό το έκανε μήπως και την πηδήξει κανένας από τους ανορεξικούς γυναικωτούς που έσκαγαν κατά καιρούς εδώ μέσα - μέχρι να φύγουν τρέχοντας μόλις καταλάβαιναν ότι αυτό που κάναμε εδώ δεν είχε καμία σχέση με κρυστάλλους, χαϊμαλιά και αρωματικά λιβάνια. Μακάρι να είχε, γιατί τώρα θα προσπαθούσα να ξεμπερδέψω χάντρες και όχι τα άντερά μου που είχαν δεθεί κόμπος από τον τρόμο.
Όπως και να 'χε, δεν πολυασχολήθηκα με τη μαλάκω. Όμως με έκανε να σκέφτομαι ότι είχα καιρό να ακουμπήσω το 'Ραβδί της Δύναμης' στο 'Κύπελλο της Ζωής' και αυτό ήταν κακή συγκυρία μιας και την ώρα εκείνη μπήκε στο μαγαζί η Νάλια.
Είχα δύο χρόνια να τη δω. Είχαμε δουλέψει μαζί παλαιότερα, της είχα ρίξει και μερικούς περιποιημένους πριν μου τη φορέσει σε εκείνη τη συναλλαγή με τους Ακαθιανούς που λίγο έλειψε να με στείλει να βλέπω τα ραδίκια ανάποδα, και τελευταία φορά που είχα ακούσει για αυτήν ήξερα ότι έκανε κάποια μπίζνα με τους πιστούς κάποιας αίρεσης στις πυραμίδες του Γιβάρ. Μπορεί να είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι, όταν την ξανάβλεπα θα την ξέσκιζα τη ρουφιάνα, αλλά είχα πιει τα ποτάκια μου και, όταν πλησίασε για να με χαιρετήσει ήμουν ευγενικότατος και τυπικότατος. Σε τελική είχα βγει λάδι από την πουστιά της οπότε γιατί να χαλάμε τις καρδιές μας για παλιές ιστορίες;
Ναι, το ξέρω, στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου την είχα ήδη στα τέσσερα γιατί με είχαν πιάσει κάτι μπετόκαβλες άλλο πράγμα, αλλά μη μου το χτυπάτε, ήταν ακόμα πιο μουνάρα από ότι θυμόμουν, σα να την είχε λουστράρει η σκληρότητα της ερήμου.
“Σου έχω μια πρόταση,” μου είπε ένα πεντάλεπτο αφότου την κέρασα μία βότκα, “είμαι στην πόλη για μία μπίζνα και θέλω κάποιον για να με βοηθήσει. Θα βγάλεις καλά φράγκα.”
“Μη μου παίξεις μόνο καμία μαλακία,” την προειδοποίησα, “θα σου γαμήσω ότι έχεις και δεν έχεις.”
Μου έριξε ένα πονηρό χαμόγελο που με έκανε να σκέφτομαι με τα λάθος δίδυμα ημισφαίρια και μου είπε: “Πάντα αυτό δεν έκανες;”

Η κρύπτη ήταν βγαλμένη από ταινία τρόμου: κρύα, υγρή, σιωπηλή και τόσο βαθιά χωμένη κάτω από το έδαφος που μοναχά ένας νεκρός θα την πάλευε εκεί μέσα. Τουλάχιστον αυτό μου έλεγαν οι ανθρώπινες αισθήσεις μου, γιατί η ικανότητά μου στην Τέχνη με έκανε ευθύς αμέσως να αντιληφθώ τη δύναμη που επέπλεε στον χώρο.
"Τι είπαμε ότι κάνουμε εδώ;" ρώτησα τη Νάλια, αν και μου είχε δώσει και πιο πριν κάτι μασημένες εξηγήσεις για κάποιο τεχνούργημα που έψαχνε.
"Δε στο είπα; Εδώ μέσα βρίσκεται ένας Κρύσταλλος από την Καλανίν που παρέσυραν οι Πλημμύρες. Το χρειάζομαι όπως και 'δήποτε."
Επέλεξα να αγνοήσω το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι κάτι δεν κολλούσε, επειδή το θεωρούσα απλή παράνοια. Αν υπήρχε κάποιο μέρος που οι Πλημμύρες θα ξέβραζαν ένα αντικείμενο από άλλον κόσμο στην πόλη μας, αυτό θα ήταν σίγουρα μια υπόγεια κρύπτη ξεχασμένη κάτω από τα ερείπια της βόρειας Σαμάρτης.
"Ελπίζω μοναχά να μην ξεβράστηκε μαζί του και κανένας Φασμίτης," είπα.
"Χαλάρωσε. Από όσο ξέρω οι Ασφαλίτες τους εξόρκισαν όλους μετά από το μεγάλο ρήγμα του ενενηνταεφτά."
Κι εγώ αυτό ήξερα. Δεν είχε ερημώσει τυχαία η περιοχή, αν και ελάχιστοι από τους κοινούς ανθρώπους πίστευαν στους εξώκοσμους εισβολείς - η κυβερνητική προπαγάνδα έλεγε για μία ξαφνική μολυσματική ασθένεια.
"Και αν θες να μάθεις κιόλας από που το ξέρω ότι βρίσκεται εδώ," μου είπε η Νάλια τσατισμένη, "είναι επειδή το είχα καλέσει πριν ένα μήνα στη Μεγάλη Πυραμίδα. Έχασα όμως τον έλεγχο του Κύματος και το έστειλα εδώ, που γνώριζα το μέρος."
Και εγώ, ως μαλάκας, δεν απόρησα που μου έδωσε όλην αυτή την εξήγηση. Το είχε σκαρώσει καλά το παραμύθι της η πουτάνα και είχα πιάσει την αίσθησή της στο χώρο, οπότε δεν αμφέβαλλα.
"Τώρα τι;" ρώτησα.
"Τώρα-" η φωνή της σκάλωσε. "Τώρα - πραγματικά δεν ήθελα να το κάνω αυτό."
"Τι;" ρώτησα ξαφνιασμένος, όταν η βαριά σιδερένια πόρτα της κρύπτης έκλεισε με μία δυνατή κλαγγή. Ένα σύμβολο Φραγμού χαράχτηκε στη σκουριασμένη επιφάνειά της.
"Τι στο πούτσο!" αναφώνησα, αλλά η Νάλια πλησίασε την πόρτα ψύχραιμη και πέρασε από μέσα της σαν φάντασμα.
"Άνοιξε την πόρτα τώρα, γαμώ το κέρατό μου!" φώναξα, αλλά η Νάλια με αγνόησε.
"Δυστυχώς ήσουν εσύ, Άλβιν," μου είπε. "Έχω μπλέξει σε χοντρή μαλακία και ο Γκράμβιρ έρχεται για μένα. Δυστυχώς βρέθηκες εσύ να θυσιαστείς στη θέση μου."
"Θα σε γαμήσω μόλις βγω!" ούρλιαξα, αλλά αμέσως μετά η φωνή μου πάγωσε μέσα στο λαιμό μου, μόλις κατάλαβα τι είχε πει. Καριόλα, σκέφτηκα, θες να με θυσιάσεις στο Θεό του Φόνου επειδή μαλακίστικες εσύ; Να εύχεσαι να μη βγω!
"Ηρέμησε, Άλβιν," μου είπε από έξω από την πόρτα, "δεν έχεις ούτε δέκα λεπτά μέχρι να ακολουθήσει το ίχνος μου ως εδώ. Ελπίζω να είναι ανώδυνο. Αντίο."
"Να πα να γαμηθείς!" της είπα, αλλά ήξερα ότι εγώ ήμουν αυτός που είχα γαμηθεί όσο δεν πάει.

Λένε πως, όταν έρχεται η ώρα που ο θάνατος μοιάζει αναπόφευκτος, βλέπεις όλη τη ζωή να περνάει μπροστά σου σαν ταινία. Και ναι, είναι αλήθεια. Τουλάχιστον τις δύο πρώτες φορές αυτό μου συνέβη, έκτοτε έχω βαρεθεί τόσο το ίδιο έργο που απλά κάθομαι αμέσως και σχεδιάζω τρόπο να ξεφύγω. Είναι μία χρήσιμη τεχνική στο επάγγελμά μου, ιδίως όταν ο Θεός του Φόνου αποφασίζει να σε κάνει φέτες.
Αμέσως, λοιπόν, πήγα και εξέτασα την πόρτα και αμέσως ευχήθηκα να είχα λίγο ποπ κόρν, γιατί το γαμωέργο θα το έβλεπα μια τελευταία φορά. Η καριόλα τα είχε υπολογίσει όλα, είχε διαλέξει ένα Απάγκιο οπότε ήταν πιο εύκολο να ξεβράσουν κάτι κάτι οι Πλημμύρες παρά να βγει κάτι από εδώ μέσα. Προσθέστε σε αυτό και το Φραγμό που είχε βάλει στην πόρτα και θα χρειαζόμουν τουλάχιστον ένα βράδυ για να ξεφύγω. Και δεν είχα τόσο χρόνο άρα γάμα τα.
Οπότε μου έμενε μόνο μία λύση και για αυτή θα έπρεπε να βάλω τα μεγάλα μέσα. Κάπου, κάπως, κάποτε, ο θεός Βάτιχ κατέληξε να μου χρωστάει χάρη. Και μία χάρη από το θεό των χαμένων πραγμάτων είναι πάντα χρήσιμη, ιδίως όταν εσύ είσαι χαμένος από χέρι. Εννοείται θα ζητήσεις ότι πιο τρελό, αν και ο πούστης είναι ικανός να σου την φορέσει αν δεν προσέξεις τι θα πεις.
"Βάτιχ," φώναξα στα Κύματα, "άκου τη φωνή μου και θυμήσου την υπόσχεσή σου."
"Τι θες μάγε," ακούστηκε πέρα από την Ύπαρξη.
Εδώ να κάνω μια μικρή παύση για να τονίσω ότι μαλάκας δεν είμαι, αλλιώς δε θα είχα βγάλει ούτε έναν χρόνο στην πιάτσα, πόσο μάλλον δεκαετία. Είχα υπολογίσει πολύ προσεχτικά πώς θα διατύπωνα το αίτημά μου και δε θα άφηνα κανένα μεταφυσικό καριόλη να μου τη φέρει.
"Θυμήσου την υπόσχεσή σου," του είπα, "και σε ικετεύω, στείλε μέσα από τα Κύματα ένα όπλο ικανό να βλάψει κάποιον θεό."
Ναι, τα έπαιζα όλα για όλα και πολύ πιθανό να έπαιρνα τον πούλο, όμως δεν είχα και πολλές άλλες επιλογές. Και τελικά βρέθηκα με την καραμπίνα της πρώτης παραγράφου στα χέρια μου.
"Ω, Βάτιχ," αναφώνησα μόλις είδα το δώρο του θεού, "σίγουρα ένα όπλο που έχει φτιαχτεί από μηχανές δεν έχει τη δύναμη να βλάψει κάποιο θεϊκό ον."
"Το όπλο αυτό είναι χρόνια στο βασίλειό μου και αρκεί για το σκοπό που το χρειάζεσαι," μου είπε, "τώρα βγάλε το σκασμό γιατί θα υποστείς την οργή μου."
Και ναι, έστω και ένα παλαιομοδήτικο δίκαννο και έξι φυσίγγια ήταν καλύτερα από το τίποτα, κι ας είχα να τα βάλω με τον Μπαμπούλα τον ίδιο.

Εδώ θα σας εξομολογηθώ κάτι: ζηλεύω τους άθεους. Τους ζηλεύω επειδή μπορούν να αγνοούν την ύπαρξη των θεών. Πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να το έκανα κι εγώ, όταν όμως έχεις μιλήσεις με μερικούς από αυτούς είναι αδύνατο να συνεχίσεις να φέρεσαι σα να μην υπάρχουν. Είναι αδύνατο να μη μισείς τα γαμημένα υπεροπτικά καθίκια που ο κόσμος ξέχασε να τους πει πως είναι αταβιστικά απομεινάρια που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. Και που, ακόμα κι αν τους φυτέψεις στο θεϊκό ανάλογο των τριών μέτρων κάτω από το χώμα, θα επιστρέψουν αργά ή γρήγορα και θα είναι και τσατισμένοι που επανέφερες τη φυσική τάξη των πραγμάτων.
Βέβαια, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Με το δίκαννο παραμάσχαλα κάθομαι στη γωνία μου και περιμένω μία κοσμική πόρτα να ανοίξει από το πουθενά και να βγάλει από μέσα της το Θεό του Φόνου που θέλει να μου δείξει πόσο καλός είναι στην ειδικότητά του. Τουλάχιστον ο Βάτιχ δε μου τη φόρεσε, όπως νόμισα αρχικά. Μου πήρε δύο λεπτά ευφάνταστου - ακόμα και για τα δεδομένα μου - βρισιδιού, μέχρι να καταλάβω τι ακριβώς μου είχε πει. Σίγουρα, τίποτα το εργοστασιακό δε μπορεί να ενισχυθεί από μαγεία, είναι οι Νόμοι τέτοιοι που επιβάλουν τις Ενισχύσεις μόνο σε χειροποίητα αντικείμενα. Και σα μαλάκας άργησα να σκεφτώ ότι, αν κάποιο όπλο έχει μείνει για τόσα χρόνια στο βασίλειο ενός θεού, τότε έχει απορροφήσει αρκετή από την υπόστασή του ώστε να δέχεται μαγεία.
Και αν δεν ήμουν μαλάκας ίσως να το είχα καταλάβει πριν βρεθώ με το αγγούρι χιλιοστά από τον κώλο μου. Είχα μόλις αρχίσει την πρώτη από τις Ενισχύσεις, μία που θα βελτίωνε το σημάδι μου, όταν ο αέρας στο κέντρο του δωματίου άρχισε να κυματίζει και αυτό μπορούσε να σημαίνει μοναχά ότι κάτι ερχόταν. Και όχι, τα μαύρα νύχια που ξεπετάχτηκαν από το σχίσμα στον αέρα δεν ήταν κάποιας γοτθικής δεσποσύνης που εξέφραζε έτσι τις αισθητικές της ανησυχίες, αλλά δέκα κοφτερά γαμψώνυχα άψογα κατασκευασμένα από εφιάλτες γενεών και γενεών με μοναδική τους αποστολή να ξεσκίζουν σάρκες. Και εγώ θα ήμουν ανάμεσά τους, εκτός κι αν το σχέδιό μου πετύχαινε.
Συγκέντρωσα όση από τη θέλησή μου δεν το είχε βάλει στα πόδια, βλέποντας τον Φόνο ενσαρκωμένο να σχίζει την κρούστα που χωρίζει τον κόσμο μας από τα άλλα σύμπαντα και να εισβάλει με όλη τη μιαρή του ύπαρξη. Το θεϊκό βδέλυγμα στάθηκε στο κέντρο του δωματίου και οσμίστηκε τον αέρα. Ένιωσα την αιματηρή πείνα του καθώς έπιασε τη μυρωδιά του θύματός του. Γύρισε αργά προς το μέρος μου και με ικανοποίηση είδε έναν άνθρωπο - στο αταβιστικό του μυαλό το θύμα του, κι ας του έλειπαν ουσιώδεις λεπτομέρειες όπως για παράδειγμα οι στητές βυζάρες της Νάλιας που χάζευα στη μισή διαδρομή ως εδώ. Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου και τέντωσε όλο το κορμί του, έτοιμο να εκτοξευτεί προς το μέρος μου. Το βλέμμα του συνάντησε για μία στιγμή το δικό μου και αμέσως κατάλαβα πώς ένιωθε ο πρωτόγονος άνθρωπος όταν ερχόταν φάτσα με φάτσα με μια πεινασμένη τίγρη. Όχι, δεν υπερβάλω διόλου: αν τα αιχμηρά κατακόκκινα μάτια του και οι οστεώδεις ραβδώσεις που κάλυπταν το ερπετοειδές κορμί του μπορούν να με κάνουν να μιλάω σαν αδερφάρα ποιητής καταλαβαίνετε πόσο πολύ είχα χεστεί απάνω μου.
Δε σκεφτόμουν όταν όπλισα το τουφέκι, σημάδεψα τον Γκράμβιρ στο στομάχι του και πάτησα τη σκανδάλη ουρλιάζοντας: "Μρζχιγτβ ατνγδν ζφκπγν, παλιόπουστα."
Αμέσως αίμα κάλυψε το οπτικό μου πεδίο και ένας οξύς πόνος με διαπέρασε. Για μισό δευτερόλεπτο νόμιζα ότι το σχέδιό μου είχε γαμηθεί και ότι το κάψιμο που ένιωθα στο στομάχι ήταν κάποια νυχιά που έκανε τα έντερά μου ταινία για τύλιγμα δώρων. Και ύστερα κατάλαβα ότι το κοντάκι του τουφεκιού μου είχε "κλωτσήσει" και με χτυπήσει στο διάφραγμά μου. Ο μπαμπούλας απέναντι όμως δεν είχε σταθεί τόσο τυχερός: εκεί που πριν λίγο το στομάχι του καλυπτόταν από κόκκινες σκληρές φολίδες, τώρα έχασκε μια τρύπα από την οποία ξεχύνονταν πολτοποιημένα άντερα. Το ον ψυχορραγούσε, προσπαθώντας απελπισμένα να ανασηκωθεί και εγώ ήξερα ότι είχα κερδίσει μοναχά λίγο χρόνο πριν καταλήξω γιρλάντες από κρέας.
Είχε όμως επιστρέψει η θέλησή μου και αυτό θα μπορούσε να με σώσει. Με σίγουρα βήματα περπάτησα δίπλα στο θεό και ακούμπησα την κάννη στο μακρόστενο κρανίο του, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια του. και έκατσα ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα. Ύστερα πίεσα τη σκανδάλη και ο τοίχος βάφτηκε ερυθρόφαιος από τα μυαλά που ξεχύθηκαν από το διαλυμένο κρανίο του Γκράμβιρ.
"Γαμώτο," είπα. Ήθελα να είχα πει μια καλή ατάκα, αλλά τίποτα δεν μου είχε φανεί αρκετά έξυπνο για την περίσταση. Σίγουρα θα έβρισκα κάτι έξυπνο μέχρι να διηγηθώ την ιστορία αυτή.

Σε τέτοιες περιπτώσεις όπως η σημερινή υπάρχει ένας βασικός κανόνας. Πάντα κρατάς δύο σφαίρες, μία για αυτόν που σε έμπλεξε σε αυτή τη γαμημένη κατάσταση και μία για εσένα αν τα πράγματα στραβώσουν μέχρι αηδίας. Είχα ακριβώς δύο φυσίγγια και σκόπευα να τον εφαρμόσω.
Το τουφέκι μου ακόμα κάπνιζε, όταν η αχλή των Πλημμυρών άρχισε να καλύπτει το κουφάρι του θεού και άρχισα να ετοιμάζομαι για την επόμενη φάση του σχεδίου μου. Μάζεψα τα όσα υπολείμματα θέλησης μου είχαν απομείνει και έδεσα το κορμί μου στο Κύμα που ερχόταν για να παραλάβει το θεϊκό κουφάρι. Η κρύπτη γύρω μου άρχισε να σβήνει και να αντικαθίσταται από την ερυθρόμαυρη αύρα που οδηγούσε στο βασίλειο του Γκράμβιρ. Σχεδόν ένιωθα τον ιστό από αλυσίδες που περίμενε υπομονετικά για τα κομμάτια μου, αν είχα κάτσει φρόνιμος και δεν είχα τινάξει στον αέρα τα μυαλά του ιδιοκτήτη τους, όμως δεν είχα καμία όρεξη να τον δω. Αντίθετα ψηλάφισα το γειτονικό Κύμα και το άφησα να με παρασύρει για λίγο, τραβώντας με στο ρεύμα του. Ύστερα, αφού βεβαιώθηκα πως αυτό που ένιωθα ήταν το άρωμα της Νάλιας άρχισα να κολυμπάω ανάποδα στο ρεύμα, αναζητώντας την πηγή του.
Αναμφίβολα θα έχετε ακούσει πάρα πολλές συζητήσεις για τη φύση των Πλημμυρών και αυτή τη στιγμή θα απορείτε με την ορολογία που χρησιμοποιώ, "Αφού δεν είναι πραγματικά κύματα, γιατί χρησιμοποιείς λέξεις που υποδηλώνουν κάτι τέτοιο;" Και θα έχουν δίκιο, αλλά από την άλλη ποτέ δεν ήμουν από τους Αρκανιστές του σαλονιού, που πίνουν μπράντι μπροστά στο τζάκι τους και συζητούν για μεταφυσικές αλήθειες. Είμαι από τη μειοψηφία που κάνει κάτι χειροπιαστό με την Τέχνη, αντί να συζητάει για αυτή.

Πού είχα μείνει;
Α, ναι, στη Νάλια.
Το μεγάλο κακό με τα ταξίδια στα Κύματα είναι το πόσο αποπροσανατολισμένο σε αφήνουν. Οι αισθήσεις μου άρχισαν να ξαναδουλεύουν αρκετές ανάσες αφότου το Κύμα με ξέβρασε στο δωμάτιο του φτηνού ξενοδοχείου της μέσα από έναν τοίχο. Και δεν εννοώ τις δικές μου ανάσες, αυτές έχω μάθει να μην τις ακούω. Εννοώ τα βαθιά λαχανιασμένα βογγητά που έρχονταν από το κρεβάτι εμπρός μου, καθώς η Νάλια και κάποιος κακομοίρης που μάλλον ψώνισε στην επιστροφή συντηρούσαν το ξόρκι που παραλίγο να με στείλει στα θυμαράκια με έναν τρόπο στον οποίο η Νάλια διέπρεπε.
Έπρεπε να το παραδεχτώ, ήταν τόσο χεσμένη επάνω της που είχε χρησιμοποιήσει κάθε δυνατό μέσο για να κάνει την ψυχική προβολή να δουλέψει: Είχε χαράξει έναν μεγάλο κύκλο με σειρές επί σειρών ανάγλυφα στο πάτωμα, είχε παντού κεριά και θυμιάματα, είχε στηθεί στα τέσσερα και είχε βάλει τον παρτενέρ της να την κόβει στην πλάτη με ένα τελετουργικό μαχαίρι, ενώ βογκούσε τους φθόγγους του ξορκιού σε έναν άψογο ρυθμό. Και φυσικά είχε αφήσει κάθε άλλο ξόρκι της να σβήσει, για να αφιερώσει όλη της την προσπάθεια σε αυτό.
"Είχα ξεχάσει πόσο ωραία γαμιέσαι," της είπα από τη γωνία μου και αμέσως η παράσταση έλαβε τέλος.
"Τι κάνεις εδώ;" με ρώτησε η Νάλια τρομαγμένη, ενώ με ένα σεντόνι προσπαθούσε να καλύψει τη γύμνια της. Δεν την αδικούσα, τώρα που είχε αφήσει τη γητεία που την περιέβαλλε να σβήσει, μπορούσα να δω ολοκάθαρα ότι το λούστρο από τον αέρα της ερήμου είχε ξεφτίσει όπως το δέρμα της, ενώ της είχε χαρίσει και αρκετά κιλά σε όλα τα λάθος σημεία.
Ο παρτενέρ της πάλι δεν έβγαλε τσιμουδιά ούτε προσπάθησε να καλύψει κάπως τη γύμνια του. Απλά τραβήχτηκε μακριά της και έμεινε παγωμένος με το βλέμμα του καρφωμένο στο όπλο που είχα στον ώμο. Εγώ δεν τον πρόσεξα καν, πέρα από μία γρήγορη ματιά.
"Τι κοιτάς ρε," του είπα, "πάρε το γαριδάκι σου και εξαφανίσου." Ναι, κι εμένα θα μου είχε γίνει σαν μπαλόνι ξεφούσκωτο αν με ψώνιζε μία γκόμενα για άγριο σαδομαζοχιστικό σεξ και κατέληγα στο ίδιο δωμάτιο με έναν τυπά που κράταγε τουφέκι και είχε αίμα και μυαλά να καλύπτουν τα ρούχα του. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν είχα κάθε δικαίωμα να φερθώ σαν το καθίκι που γίνομαι πάντα όταν καταλάβω ότι με έπιασαν μαλάκα. Και ο τύπος με υπάκουσε δίχως λέξη και, μισόγυμνος, ξεχύθηκε στον κακοφωτισμένο διάδρομο.
"Κάνε ότι είναι να κάνεις και τελείωνε," μου είπε η Νάλια ανέκφραστη, σα να ήξερε ότι η παραμικρή προσπάθειά της να γλυτώσει το τομάρι της με τα θέλγητρά της θα μου προκαλούσε πρόωρη εκπυρσοκρότηση.
"Δώσε μου έναν καλό λόγο να μην το κάνω," της είπα, σημαδεύοντας την με το όπλο μου.
"Κι εσύ το ίδιο δε θα έκανες στη θέση μου;" με ρώτησε.
Είχε δίκιο η καριόλα. Θα το έκανα.

"Όχι," μονολόγησα όταν βγήκα στο δρόμο. "Στη θέση της δε θα τα είχα σκατώσει έτσι όπως τα σκάτωσε εκείνη. Δε θα είχε ξεφύγει αν την παγίδευα."
Κι όμως στο χάραμα της επόμενης ημέρας ένιωθα και πάλι ότι με έπιασαν μαλάκα. Έπρεπε να την είχα καθαρίσει τη σκρόφα κι ας απάντησε σωστά. Ή έστω να της έριχνα ένα γερό γαμήσι όπως της είχα υποσχεθεί στο μπαρ. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μετά την κατάρα που της έριξα βγαίνοντας από το δωμάτιο θα ήταν πολύ δύσκολο να βρω ξόρκι που να μου αφαιρέσει πλήρως την αίσθηση της όσφρησης.
Και δε θέλω να βγει βρώμα στην πιάτσα ότι δεν τηρώ τις υποσχέσεις μου.
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#25 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 17:34

Είδος: Survival Horror (?)
Λέξεις: 2831
Βία: Mπααα...
Σεξ: Ναι αλλά πολύ σοφτ
Άλλα σχόλια: Δεν με ικανοποιεί αυτή η ιστορία και προφανώς διάγω μία εντόνως ανέμπνευστη εποχή...


υγ δεν μπορώ να ανεβάσω το word αρχείο από το Μακ και όταν βάζω το κείμενο εδώ οι λέξεις βγαίνουν κολλημένες. Θα δοκιμάσω και αργότερα μπας και...


-

Attached Files


Edited by Adicto, 18 Ιούνιος 2011 - 17:38.

Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#26 Drake Ramore

Drake Ramore
  • Members
  • 2.138 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Απόστολος

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 19:25

Οκ, διαφορετικές ιστορίες...
Περίμενα να παίξετε πάνω κάτω σε ίδια μοτίβα βάση των προτιμήσεων σας αλλά έπεσα έξω.

Μιχάλη πολύ διασκεδαστική και φρέσκια η ιστορία σου και με το κατάλληλο χιούμορ και λεξιλόγιο. Μου άρεσε και δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό πέρα απο δυο-τρια σημεία στα οποία με έκανες να νιώθω οτι διαβάζω μια ιστορία και με προσγείωνες απότομα ενώ ήθελα να μπω μέσα απο τις εικόνες στο σκηνικο. Τυπικο παράδειγμα του τι εννοώ:

Α ναι, ξεχνιέμαι, ήρθε η ώρα για το υποχρεωτικό φλας μπακ για το πώς έφτασα εδώ...




Σταμάτη η δική σου ιστορία είναι πιο αντιπροσωπευτική στο στυλ που μας έχεις συνηθίσει. Στέκεται αξιοπρεπώς στα γνωστά καλά επίπεδα της τέχνης σου, αλλά στερείται φαντασίας και έμπνευσης. Πολύ κοινό το θέμα που διάλεξες, έστω και αν προσπάθησες να το φρεσκάρεις κάπως.

Η ψήφος μου πάει στον Μιχάλη και το ΔΟΚΑΝΟ του, που με έπεισε πολύ περισσότερο απο την ΦΥΛΑΚΗ του Σταμάτη!

Υ.Γ Μου άρεσαν και οι ταμπέλες για τα είδη που γράψατε. Αστικό Φάνταζυ ο ένας, και Survival Horror ο άλλος...

Ωρέ... είστε σίγουροι ωρέ;Posted Image

Edited by Drake Ramore, 19 Ιούνιος 2011 - 01:33.

Posted Image


#27 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 19:33

Όχι ρε συ, γι αυτό έβαλα και ερωτηματικό! :lol::lol::lol:
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#28 Anwrimos23

Anwrimos23
  • Members
  • 404 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κωνσταντίνος

Posted 18 Ιούνιος 2011 - 23:08

Διάβασα τη ιστορία του Nihilio και μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά,αν και λόγω περιορισμένης έκτασης, σε κάποια σημεία επιτάχυνε πολύ γρήγορα.Εγώ δεν την βρήκα ακραία πάντως,ούτε από άποψη γλώσσας,ούτε από πλευράς βίας.Για την ακρίβεια,εμένα δε θα με ενοχλούσε η λίγη περισσότερη βία στη σκηνή με τη μάχη και θα ήθελα να του φάει και κανα ποδαράκι ο Θεός,έτσι για το γαμώτο.(τι σκατά Θεός είναι)
Μου άρεσε το χιούμορ και η κυνικότητα του χαρακτήρα.Σε κάποιες φάσεις ταυτίστηκα κιόλας :)
Το κακό με τις μικρές ιστορίες είναι ότι δεν προλαβαίνεις να μπεις στο κλίμα και τελειώνουνε...

Την άλλη θα την διαβάσω αύριο.

ΥΓ και μια μαλακία που δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην την πω : εγώ θα ζητούσα από το Θεό κλειδί να βγω έξω ή να μου στείλει τον Τσακ Νόρις...λολ

Edited by Anwrimos23, 18 Ιούνιος 2011 - 23:15.

Αυτόν που μαζί μας δεν θα πέθαινε στον θάνατο δεν τον θέλουμε συντροφιά.


#29 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.499 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 00:47

Στο πρώτο ποστ υπάρχει πλέον poll για τις ψήφους σας.
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#30 anysias

anysias
  • Members
  • 294 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 02:15



Φυλακή

Να υποθέσω ότι το τέλος δεν ήταν ευχάριστο για το ζευγάρι; Αν κρίνω από το ότι η γυναίκα του είπε ότι δεν άντεχε άλλο, ότι και ο ίδιος ήταν πια ανήμπορος για να την παρηγορήσει και έκλαψε και αυτός στο τέλος φτάνοντας στην κουζίνα με την καραμπίνα, και συνδυάζοντάς το με την πρώτη παράγραφο υποθέτω ότι ο πρωταγωνιστής δεν χρησιμοποίησε στο πλάσμα τα πυρομαχικά. Ήταν ταιριαστό κλείσιμο και μου άρεσε. Ήταν καλή κορύφωση. Η σκηνή αυτή στο τέλος και η σκηνή στην αρχή που έμειναν ακίνητοι ενώ η σκιά τους παρακολουθούσε από το τζάμι ήταν οι πιο δυνατές. Μου άρεσε πως εκμεταλλεύτηκες τα στοιχεία των παραγράφων, η ιδέα της Έλευσης ήταν καλή όπως και τα πλάσματα που εμπνεύστηκες.

Κατά την γνώμη μου έγινε λίγο άνευρο στην μέση που μας έλεγες στα γρήγορα κάποια γεγονότα που ήταν σημαντικά για την εξέλιξη της υπόθεσης αλλά να σου πω την αλήθεια μου θα ήθελα να τα βλέπω μέσα από τον πρωταγωνιστή, να τα ζει εκείνη την στιγμή που τα διηγείται. Θα μου πεις πώς να τα καταφέρω με το όριο να το κάνω αυτό; Ήταν αρκετά ατμοσφαιρικό με μια δυνατή έναρξη και τέλος αλλά νομίζω ότι η μέση σου αφαιρεί πόντους γιατί τα διηγήθηκες με ταχύτητα και δεν φαίνεται ενεργός ο πρωταγωνιστής σε εκείνο το σημείο. Δεν ξέρω αν κατάλαβες τι εννοώ, δεν ξέρω αν το εξέφρασα και σωστά…

Στο δόκανο

Εκμεταλλεύτηκες με ωραίο τρόπο τα στοιχεία των παραγράφων. Ωραίος χαρακτήρας. Με κράτησε μέχρι το τέλος η ιστορία τσιτωμένο, με την καλή έννοια. Ήταν δυναμική, αρκετά ρεαλιστική, με ρυθμό που σου επέτρεπε να ακολουθήσεις την εξέλιξη και ωραία κορύφωση.

Απίστευτος ο τρόπος που σκέφτεται ο ήρωας σου. Όλα όσα περιστρέφονται γύρω από τους Αρκανιστές, τις αποστολές τους, τους Θεούς και τον τρόπο εξάσκησης αυτής της μυστικιστικής τέχνης που κατέχουν, είναι αρκετά πιστευτά σε βαθμό κακουργήματος! Μας παραμύθιασες με ωραίο τρόπο και σίγουρα βοήθησε και ο δυναμικός, σκληροτράχηλος χαρακτήρας.



Και οι δύο ιστορίες ήταν καλές, με τον δικό τους τρόπο, γιατί η κάθε ιστορία είχε διαφορετική εξέλιξη, ρυθμό και δυναμική. Συγχαρητήρια και στους δύο συμμετέχοντες και στον zaratoth για την εισαγωγή. Νομίζω ότι θα πρέπει να ψηφίσω τον Nihilio με το δόκανο.



#31 Zaratoth

Zaratoth

    High Librarian

  • Members
  • 1.498 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Νικολής

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 02:39

Βιαστικοί. Ο υπογράφων λογικά θα έβαζε το πολλ, αλλά ήταν στο αεροπλάνο και πριν από λίγο βρήκε ίντερνετ. :tease: Θα διαβάσω αύριο αν είναι τις ιστορίες και θα ψηφίσω.
- Who is this Triss to you?
- What difference does it make in this situation?
- In this situation - none. I asked out of an inappropriate curiosity born of the desire to start new rumours going around the inns.
Posted Image

#32 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.608 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 10:55

Δύσκολο να ψηφίσω. Με μπέρδεψα πολύ στην αξιολόγηση. (Ναι, “μπέρδεψα”).

Του Nihilio διατήρησε σχεδόν αυτούσιες τις δύο παραγράφους. Από την άλλη, διαβάζοντας εκείνες τις παραγράφους, σχεδόν αυτή η ιστορία ξεπηδάει έτοιμη στη φαντασία.

Όταν τέλειωσα του Adicto νόμισα ότι δεν υπήρχε καθόλου η δεύτερη παράγραφος. Την είδα σε δεύτερη ματιά, που δεν είναι κακό, τιμάει την δημιουργικότητα του συγγραφέα.

Και οι δύο έγραψαν στο γνώριμο ύφος που μας έχουν συνηθίσει. Τα Κθουλικά μονοπάτια του Σταμάτη, και η φλασιά του Μιχάλη βγαλμένη (πετυχημένα ανεξάρτητα) από το εκτενέστερο σύμπαν του. Του Σταμάτη με δυνατό συναίσθημα, του Μιχάλη με Ταραντινική κυνικότητα.

Θα το σκεφτώ λίγο ακόμα πριν ψηφίσω.
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#33 Stanley

Stanley

    το αγόρι της διπλωτής πόρτας

  • Members
  • 1.732 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Χρήστος

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 12:36

Περίμενα καλύτερες ιστορίες, προσωπικά.

Δόκανο:

Μου θύμισε Planet Terror, From Dust till Dawn κλπ. Ωστόσο, για μένα η χρήση της γλώσσας δεν ήταν πετυχημένη. Όχι ότι σοκαρίστηκα ή κοκκίνισα, φυσικά, αλλά σε αρκετά σημεία φαινόταν σαν να είχες τονίσει με κόκκινα γράμματα τις βρισιές για να κάνεις εντύπωση. Η χρήση των παραγράφων ήταν πολύ καλή -αν και ισχύει αυτό που λέει ο Χατζ, από πάνω- και το κείμενο είχε πλάκα, αλλά πολύ μακριά από αυτό που με γοητεύει να διαβάζω.

Φυλακή:

Πιο κοντά στο γούστο μου, με καλή ατμόσφαιρα και πετυχημένα σχήματα λόγου. Όμως, ήταν κάπως ανέμπνευστο και γνώριμο το όλο σκηνικό, ενώ έπαθα ακριβώς το ίδιο με τον Ντίνο: ξαναδιάβασα το τέλος για να εντοπίσω την 2η παράγραφο. Φάνηκε ότι σε δυσκόλεψε.


Θα ψηφίσω τον Addicto, επειδή είναι πιο κοντά στις προτιμήσεις μου η όλη ιστορία. Καλή επιτυχία και στους δύο.

Edited by Stanley, 19 Ιούνιος 2011 - 12:39.

Ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

#34 jjohn

jjohn

    Tantei-san

  • Members
  • 1.802 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:something

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 13:02

Έχω συνηθίσει να διαβάζω ιστορίες όπως αυτή του Nihilio
πρώτο πρόσωπο, με χιούμορ και urban fantasy(αν και δεν του φαίνεται εκτός ίσως από την ξεκαρδιστική σκηνή στο μπαρ)
ίσως θα προτιμούσα λιγότερες βρισιές(το κείμενο έχει πιο πολλές βρισιές από τα τελευταία δέκα βιβλία που διάβασα :p) αλλά κάποιες από τις βρισιές με έκαναν να ξεκαρδιστώ οπότε χαλάλι

βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου άρεσε αρκετά και η ιστορία του Adicto(αν και λίγο σκοτεινή για τα δικά μου δεδομένα) ,που το μόνο αρνητικό που μπορώ να της προσάψω είναι πως έχει λίγο αργή εισαγωγή όμως όλο το υπόλοιπο κείμενο πήγε καλά και μιας και είναι πολύ όμορφα γραμμένο το ξεχνάμε :p

Θα ψηφίσω Nihilio κυρίως γιατί πέρασα καλά διαβάζοντας το κείμενο


Καλή επιτυχία :)



Ceas rău… rău ceas… În miăz de noapte, La răscruce se așează De cărare mi se agață....în cerc deschis... ...și-n mijloc șad...

#35 Mindtwisted

Mindtwisted

    Fragmented Soul

  • Members
  • 475 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κωνσταντίνος
  • Currently reading:2312, Kim Stanley Robinson

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 14:27

Λοιπόν, μου άρεσαν και οι δύο ιστορίες:

Πάω πρώτα στον Nihilio:

Πολύ ωραία ιστορία, σε τραβάει μέσα στον κόσμο, ακόμα κι αν δεν εξηγεί εντελώς πώς δουλεύουν τα κύματα κτλ, αλλά νομίζω δεν χρειάζεται να το εξηγήσει κιόλας.

Οι χαρακτήρες είναι δοσμένοι πολύ καλά και σε μερικά σημεία έχει πλάκα. Το στόμα του Άλβιν είναι εντελώς οχετός, αλλά δε με πείραξε, ίσως επειδή γίνεται πιστευτή η προσωπικότητά του αυτό προσθέτει στην όλη εικόνα.

Επίσης χρησιμοποίησες πολύ ωραία ακριβώς τα στοιχεία των δύο παραγράφων.

Τώρα στον adicto:

Να αρχίσω λέγοντας οτι εμένα μου αρέσουν τα survival horror του κουτιού και στη σκηνή που το τέρας κολάει τη μούρη του στο τζάμι ένιωσα μια ανατριχίλα. Αυτή είναι η πιο έντονη σκηνή του κειμένου νομίζω, μαζί με την τελευταία.

Κατα τα άλλα η εισαγωγή πιο πριν μου φάνηκε κουραστική και η περιγραφή των συμβάντων γίνεται λίγο απότομα και αρκετά αναμενόμενα για να ενοχληθώ λίγο κι εγώ ακόμα. Νομίζω οτι αν είχες περισσότερο χώρο να περιγράψεις την ανασκαφή την ώρα που γινόταν και όχι σαν εξιστόρηση θα είχε πιο πολλή ένταση και γενικά καλύτερο αποτέλεσμα.

Επίσης κι εσύ χρησιμοποιείς τα στοιχεία των δύο παραγράφων, αλλά ελαχίστως πιο ξεκάρφωτα. (Κυρίως το πέρασμα μέσα από την πόρτα.)

Τέλος, με μπέρδεψε λίγο η περιγραφή των πλασμάτων, και εξηγώ:
Spoiler


Αυτά, μάλλον θα ψηφίσω Nihilio, αλλά δεν έχω αποφασίσει και εντελώς ακόμα.
All the edges of the world...

#36 Mesmer

Mesmer

    Achievement unlocked

  • Global Moderators
  • 2.864 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 14:55

Πολύ καλές και οι δύο ιστορίες του παιχνιδιού, αν και αρκετά διαφορετικές.

Δόκανο - Ο τρόπος γραφής είναι πολύ άμεσος και γρήγορος. Αν και συνήθως θέλω να μαθαίνω μερικά περισσότερα πράγματα για τον κόσμο στον οποίο διαδρματίζεται μια ιστορία, εδώ δεν μου έλειψαν οι πληροφορίες για τις διάφορες ορολογίες που μαθαίνουμε μόνο αναφορικά, λόγω της ταχύτητας του κειμένου, που με κρατούσε συνέχεια σε εγρήγορση. Το πρώτο πρόσωπο σε συνδυασμό με το χαρακτήρα του ήρωα δούλεψε πολύ καλά για μένα. Οι βρισιές δεν με πείραξαν καθόλου, ίσα-ίσα βρήκα ότι δένουν πολύ καλά με την προσωπικότητα, το περιβάλλον και το μπλέξιμο του Άλβιν. Μ' άρεσε το μαύρο χιούμορ κι ο σαρκασμός που υπήρχαν παντού σ' όλο το κείμενο. Πολύ καλό και το τέλος. Δεν έχω κάτι αρνητικό να πω και, Μιχάλη, νομίζω ότι είναι η ιστορία σου που απόλαυσα περισσότερο απ' όσες έχω διαβάσει ως τώρα.

Φυλακή - Πολύ καλογραμμένη και ατμοσφαιρική ιστορία. Αν και πάει λίγο αργά στην αρχή, όταν φτάνει στο ζουμί μας αρπάζει για τα καλά. Οι ωραίες σκοτεινές εικόνες και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα ενισχύουν την ιστορία. Τα πλάσματα πολύ μυστηριώδη και τρομακτικά, μ' άρεσε πολύ ο τρόπος που τα παρουσίασες. Το τέλος μπορεί να αφήνεται λίγο ανοιχτό, αλλά μας κάνει να μαντέψουμε το μέλλον των ηρώων.
Στα αρνητικά, θα έβαζα την κάπως κοινότυπη εμφάνιση του κακού, μαζί με το φλας-μπακ στο σημείο της ανασκαφής. Αν και τα όσα συμβαίνουν εκεί είναι και ενδιαφέροντα και τρομακτικά, θα προτιμούσα μία εξήγηση που θα μας κρατούσε μέσα στο σπίτι, μαζί με τους ήρωες, όπου θα μπορούσαμε να συμπάσχουμε περισσότερο μαζί τους.

Θα ψηφίσω την ιστορία του Nihilio.
Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία και στους δύο!
"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#37 wordsmith

wordsmith

    άτημι κενονία

  • Members
  • 4.195 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κέλλυ

Posted 19 Ιούνιος 2011 - 15:05

Χμμμ. Οπωσδήποτε πολύ καλογραμμένες και οι δύο. Δε θυμάμαι αν είχα διαβάσει και άλλο του Σταμάτη, αλλά και αυτό δικαιώνει απολύτως τη φήμη του εδώ μέσα σαν καλού συγγραφέα.
Στο ψητό:
Του Nihilio ήταν πολύ πιο ζωντανή η ιστορία, δε με πολυπείραξαν οι βρισιές, παρά μόνο στα σημεία όπου πετάνε τον αναγνώστη έξω από την ατμόσφαιρα μάγοι-ξόρκια-άλλες-διαστάσεις. Ειδικά αυτή η ατάκα με το φλασμπάκ είναι εντελώς φάουλ. Κατά τα άλλα κάπως αποσπασματική, δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα το όλο πλαίσιο όπου συμβαίνουν όλα αυτά. Αλλά η ζωντανή, πειστική και σφιχτοδεμένη ροή του διηγήματος αποζημιώνει και με το παραπάνω.

Του Adicto νομίζω πως ήταν μόνο ατμόσφαιρα και κατά τα άλλα έπασχε. Τρως τις μισές σχεδόν σελίδες χωρίς να λες για ποιο λόγο φοβούνται και μετά κάνεις φλασμπάκ και τα διηγείσαι όλα από την αρχή με τη σειρά, αλλά tell αντί show. Μπορώ να σκεφτώ πολλά, βέβαια, διηγήματα με τέτοια δομή, όπου η πραγματική δράση λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα δωμάτιο και αποτελεί τις συνέπειες του τι ήδη συμβαίνει απέξω, αλλά αυτή τη φορά το απέξω, αν και πολύ ατμοσφαιρικό, δεν ήταν και πολύ πρωτότυπο, οπότε δε φτάνει για να καλύψει τη φαινομενική απουσία δράσης. Αν θέλεις να μείνεις στην ίδια ιστορία, ίσως να πρέπει να αλλάξεις τη δομή, να συμβαίνουν όλα, δηλαδή, μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.

Ψηφίζω τον Nihilio.
"Why have I so little control? It is the case of much waste and pain in my life" Virginia Woolf

#38 Lady Nina

Lady Nina

    Παραμυθού Νεράιδα

  • Members
  • 1.590 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Έλενα

Posted 21 Ιούνιος 2011 - 20:41

Με τούτα και με κείνα, κοντέψαμε και να ξεχάσουμε ότι τρέχει αυτό το παιχνίδι...

Έχω διαβάσει και τις δύο ιστορίες και τις άφησα κάποιες μέρες να ωριμάσουν μέσα μου, επομένως θα αναφερθώ στα χοντρικά. Σαν γραφή θεώρησα πως ήταν και οι δύο αρκετά προσεγμένες (αν εξαιρέσεις κάποια λαθάκια -διπλά γράμματα κλπ- στην ιστορία του Adicto).

Στα των πλοκών τους τώρα.

ΣΤΟ ΔΟΚΑΝΟ

Με κάποιο τρόπο, κατάφερες και σ'αυτή την ιστορία σου, Μιχάλη, να χωρέσεις ολόκληρο παράλληλο σύμπαν σε πολύ λίγες λέξεις. Μου έδωσε την αίσθηση ότι η ιστορία διαδραματίστηκε σε έναν κόσμο που ξέρεις πολύ καλά, με συνέπεια να τον αποδίδεις εξ'ίσου καλά. Από τη μία, αυτό το τοποθετώ στα θετικά των ιστοριών σου. Ωστόσο, δεν παύει να μου προκαλείται η αίσθηση πως κάτι μου λείπει κάθε φορά, κάτι σημαντικό για την πορεία της ιστορίας, χωρίς απαραίτητα να ισχύει και στην πραγματικότητα αυτό. Μου άρεσε επίσης η ζωντανή γλώσσα που χρησιμοποίησες καθώς και το ότι έβαλες σχεδόν αυτούσια μέσα τα κομμάτια των παραγράφων. Τέλος, μου φάνηκε ωραίο εύρημα (και πρωτότυπο) αυτό που λες με τις πλημμύρες.

Φυλακή

Σταμάτη, αν δεν κάνω λάθος αυτή είναι η πρώτη ιστορία σου που διαβάζω. Μου άρεσε ο τρόπος που μας έβαλες στην ιστορία και σιγά σιγά άρχισες να αποκαλύπτεις πληροφορίες σχετικά με το τι πάει στραβά. Ωστόσο, σε κάποια στιγμή, εκεί που έκανες την αναδρομή, ένιωσα να με βγάζεις κάπως από τη ροή. Ίσως χρειαζόταν δηλαδή ακόμα πιο σταδιακή αποκάλυψη των πληροφοριών. Παρ'όλα αυτά, μου άρεσε ιδιαίτερα η ιστορία σου, αν και περνάς πιο ξώφαλτσα τις δύο παραγράφους. Χρειάστηκε δηλαδή, μετά την ανάγνωση της ιστορίας σου, να ανατρέξω ξανά στην πρώτη παράγραφο για να βεβαιωθώ ότι την είχες όντως χρησιμοποιήσει. Γενικώς όμως, αυτή η ιστορία, αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κλισέ, έχει όλα τα στοιχεία που μου αρέσουν: ανασκαφές, κατάρες που απελευθερώνονται κτλ. Θα ήθελα βέβαια ένα πιο ευχάριστο τέλος, αλλά ακόμα κι έτσι δε με χαλάει.

Κυρίως για την αίσθηση που μου άφησε afterwards, ψηφίζω την ιστορία του Σταμάτη. Adicto for me, κι ας το σκοτώσατε πάλι το όνομα του παιδιού! (Βρε μανία με τα δύο "d'...! :tease: )

Posted Image

Καν'τη διαφορά· στον κόσμο της μιζέριας, συ να δίνεις φως.


#39 Tiessa

Tiessa

    Midpoint Reveller

  • Members
  • 3.690 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Βάσω

Posted 21 Ιούνιος 2011 - 21:58

Ψήφισα Nihilio
1oν επειδή:

Μπορώ να πω πάντως ότι οι δύο παράγραφοι δένουν απίστευτα καλά μεταξύ τους και ότι παίζει να τις χρησιμοποιήσω σχεδόν αυτούσιες.
Αλλά ετοιμαστείτε, έχω όρεξη για καφρίλες


Τόπες και τόκανες!

Οι παράγραφοι έδεσαν πολύ καλά μέσα στο κείμενο, ειδικά η δεύτερη που από κάποια στιγμή και μετά είχε καρφωθεί στο μυαλό μου και έβλεπα τον τύπο να βλαστημάει και να χτυπιέται κλειδωμένος μέσα για τα καλά.

2ον επειδή ήταν πάρα πολύ διασκεδαστικό.
Παρόλο που υποτίθεται ότι ο ήρωας βρίσκεται σε δεινή θέση, όλη η ιστορία βγάζει πολύ γέλιο με τον τρόπο που είναι γραμμένη. Με είχε αρπάξει από την πρώτη στιγμή και πολύ μου άρεσε εκεί που λέει
Spoiler


Μόνη μου ένσταση ότι δεν μου άρεσαν κάτι αναφορές όπως 'τώρα κάνω υποχρεωτικά φλασμπάκ', ή 'και να η καραμπίνα της πρώτης παραγράφου'. Με έβγαλαν λίγο έξω από το ρυθμό.

Η ιστορία του Adicto ήταν καλή, πιστή στη θεματολογία του και στο καλό επίπεδο της αφήγησής του και δεν έχω να παρατηρήσω κάτι ιδιαίτερο στα αρνητικά εκτός από το ότι άργησε λίγο να μπει στο θέμα και να βρούμε τη σύνδεση με τις παραγράφους. Καθαρά από προσωπικό γούστο και επειδή έχουμε να κάνουμε με το συγκεκριμένο παιχνίδι
Spoiler

Please, be honest with me. The truth can hurt me only once.


#40 Nienor

Nienor
  • Members
  • 4.421 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κιάρα

Posted 24 Ιούνιος 2011 - 22:34

Σταμάτη, είναι εμφανές, μάλλον κάτι σου πήγε στραβά εδώ :p Όχι ότι είναι άσχημη, είσαι μάστορας σε αυτό το είδος, δεν είναι εύκολο να βγάλεις κάτι άσχημο ρε παιδί μου πως να το κάνουμε, αλλά από την άλλη κι επειδή εμένα προφανώς δεν είναι η πρώτη σου ιστορία που διαβάζω, με ξενέρωσες λιγάκι. Όμως, η αλήθεια είναι πως είναι όλα εκεί. Κάποτε δηλαδή που ελπίζω πως θα πιάσεις να τη φτιάξεις, θα γίνει καλή τελικά γιατί και τον χαρακτήρα τον ψιλοέχεις, και τη μυθολογία του και την κορύφωση κι όταν τα μαγειρέψεις σωστά θα την κάνεις να σου αρέσει.

Από την άλλη πλευρά, η αλήθεια είναι πως εδώ, του Μιχάλη κάτι του πήγε πολύυυυ καλά. Δηλαδή, έχετε γράψει στην πραγματικότητα και οι δύο κάτι που το παίζετε στα δάχτυλα, απλά ο ένας σε "κακή μέρα" -ας το πούμε- και ο άλλος "σε καλή".

Νιχίλιος, εντάξει, τα σπάει. Έχεις χώσει μέσα κάθε γνωστό κλισέ του α' προσώπου, αλλά ρε παιδί μου, του πάνε τόσο πολύ που σχεδόν δεν τα έβλεπα. Εντάξει, το φλας μπακ βγάλτο, αλλά είναι μια λέξη όλο κι όλο, και η καραμπίνα της πρώτης παραγράφου, άμα γίνει ξερωγώ η καραμπίνα που λέγαμε προηγουμένως θα είναι οκ. Αλλά αυτά είναι ψιλά. Σου πάει πολύ το στυλ. Είναι αεράτο και τελειώνει πριν να το πάρεις χαμπάρι. Δεν έπιασα την τελευταία πρόταση με τη βρώμα και τη μύτη του κι ελπίζω να μου την εξηγήσεις, έτσι για να μην έχω χάσει το χαβαλέ του τέλους.

Και οι δυο μέσα από πλευράς ρακόρ, αν και η αλήθεια είναι πως η πρώτη παράγραφος -πέρα της καραμπίνας- ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετά φλου οπότε μάλλον εύκολη, η άλλη ήταν αρκετά δύσκολη και η τόσο διαφορετική χρήση της εμένα μου άρεσε.
Posted Image
:witch:
"Μαϊσσάκι μου, είσαι βιβλία. Δως τους ζωή και γίνε κι εσύ ένα."
Μιχάλης Μανωλιός




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users