[Nihilio]

(Εισαγωγή Κώστας "Βάρδος" Βουλατζέρης)

Ο άνεμος ούρλιαζε, και τα κύματα έσκαγαν στα βράχια της ακτής, σηκώνοντας μεγάλους αφρισμένους πίδακες. Ο ουρανός ήταν γεμάτος μαύρα σύννεφα, τα οποία είχαν σχηματίσει ένα στρογγυλό άνοιγμα ανάμεσά τους, ίσα για να φανερώνουν την πανσέληνο, σαν πελώριο μάτι που ατένιζε τα δρώμενα της ανθρωπότητας.

Το πλοίο ήταν ρημαγμένο στα βόρεια της ακρογιαλιάς, λίγο πριν από την αρχή των μεγάλων δασών. Το σκαρί του είχε τσακιστεί πάνω στα βράχια· τα κατάρτια του είχαν σπάσει και τα ιστία κουρελιαστεί· τα αντικείμενα στην πλώρη του –βαρέλια, κασόνια, σχοινιά– είχαν πεταχτεί τριγύρω, στις πέτρες ή στη θάλασσα· οι άνθρωποι του πληρώματός του ήσαν όλοι νεκροί, πνιγμένοι ή τσακισμένοι… εκτός από έναν.

Ο άντρας σερνόταν στην ακτή, μπήγοντας τα δάχτυλά του στο χώμα. Το αριστερό του πόδι αιμορραγούσε, και το δεξί έμοιαζε σπασμένο, τελείως άχρηστο. Στο πρόσωπο του υπήρχε μια έκφραση αγωνίας και τρόμου· τα μάτια του ήταν γουρλωμένα, τα δόντια του έτριζαν. Και στο μέτωπό του, ανάμεσα από τις μαύρες, πιτσιλισμένες με αίμα τρίχες των μαλλιών του, διακρινόταν ένα σύμβολο: ένας κύκλος, με κάποια απόκρυφη γραφή στην περιφέρειά του.

Ο ναυαγός, όμως, δεν ήταν το μόνο ζωντανό πλάσμα ετούτη τη νύχτα. Επάνω στα βράχια κάτι άλλο σκαρφάλωνε· κάτι ανθρωποειδές, που το δέρμα του γυάλιζε στο φεγγαρόφωτο, σαν να ήταν γεμάτο ψαρίσια λέπια. Το μυστηριώδες ον είχε ξεπροβάλει από τα αφρισμένα κύματα, και έμοιαζε να ήξερε ακριβώς πού κατευθυνόταν…

Όταν βρέθηκε στην κορυφή των βράχων, τα μάτια του στράφηκαν στο ναυαγό, και βάδισε, χωρίς καθυστέρηση, προς το μέρος του, φτάνοντάς τον με μερικές μεγάλες δρασκελιές.

Εκείνος το αντιλήφτηκε, και ούρλιαξε, αλλά η φωνή του χάθηκε μέσα στο σφύριγμα του ανέμου.

Η πανσέληνος κοίταζε αδιάφορα από τους αιθέρες, καθώς το φολιδοφόρο πλάσμα άρπαζε το κεφάλι του άντρα με το ένα χέρι, τρυπώντας τη σάρκα του με μακριά γαμψώνυχα και κάνοντας αίμα να πεταχτεί. Τώρα, τα ουρλιαχτά του ναυαγού είχαν ξεπεράσει σε ένταση αυτά του ανέμου.

Τα δύο πρώτα δάχτυλα του πλάσματος μπήχτηκαν στα μάτια του άντρα, ενώ ο παράμεσος και το μικρό δάχτυλο τρύπησαν βαθιά τον δεξή κρόταφο και την περιοχή του αφτιού, και ο αντίχειρας μπήχτηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του ναυαγού. Το τέρας μούγκρισε, νικηφόρα, και, μ’ένα απότομο τράβηγμα, ξερίζωσε εκείνο που επιθυμούσε, αφήνοντας στο έδαφος ένα ακέφαλο κουφάρι να σπαρταρά.

Εξακολουθώντας να κρατά το κομμένο κεφάλι από τα μάτια, το πλάσμα επέστρεψε στην κορυφή των βράχων, και πήδησε στα αφρισμένα κύματα, απ’όπου είχε ξεπροβάλει.

Το Μαύρο Μαργαριτάρι του Σάλεμπ'Κάνα

Ο Αύγουστος Μπρόντλευ ξύπνησε σε ένα άγνωστο δωμάτιο. Ήταν ξαπλωμένος σε ένα σκληρό κρεβάτι που έτριζε με κάθε του κίνηση και το σώμα του το σκέπαζε μια μάλλινη κουβέρτα. Το δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν φωτιζόταν από τις ελάχιστες ηλιαχτίδες που περνούσαν από τις χαραγματιές ενός κλειστού παραθύρου στο διπλανό τοίχο. Στο ελάχιστο αυτό φως μπορούσε να καταλάβει ότι το δωμάτιο ήταν μικρό και σχεδόν άδειο από έπιπλα: Πέρα από το κρεβάτι, υπήρχε μόνο μια καρέκλα λίγο πιο πέρα από αυτό και κάτι που έμοιαζε με ντουλάπα στον απέναντι τοίχο. Στα αφτιά του έφτανε μόνο ο ήχος του κύματος που πάφλαζε απαλά στην ακτή και ήχοι από θαλασσοπούλια που πετούσαν. Η χαρακτηριστική μυρωδιά αρμύρας που έφτανε στη μύτη του, του επιβεβαίωνε ότι ακόμα βρισκόταν κάπου κοντά στη Πορφυρή Θάλασσα.

Ο πόνος τον τρέλαινε. Το αριστερό του πόδι πονούσε. Το δεξί του χέρι πονούσε. Τα μάτια του πονούσαν. Το κεφάλι του πονούσε. Ο αυχένας του… αυτός κι αν πονούσε! Θα μπορούσε ο Κάλαχραντ να είχε βελτιώσει κατά πολύ το ξόρκι του, κάνοντάς το να απαλύνει το πόνο. Σε σχέση βέβαια με το πώς θα ήταν χωρίς το εν λόγω ξόρκι τον προτιμούσε. Σε τελική ανάλυση, αφού ήταν ανόητος έτσι ώστε ένας από τους Τολνεκ, τους υπηρέτες-πολεμιστές του Σάλεμπ'Κάνα, του κυρίου της Πορφυρής Θάλασσας, του ξερίζωσε το κεφάλι του άξιζε ως μάθημα. Αλλά ήξερε τους κινδύνους που θα του προκαλούσε η κλοπή του Μαύρου Μαργαριταριού, του πιο πολύτιμου αντικειμένου του πανίσχυρου αυτού πνεύματος που έλεγχε τη Πορφυρή Θάλασσα. Θα έπρεπε να είχε αρνηθεί την πρόταση του νεόπλουτου ευγενή από το Λάχαντρος, αλλά έπρεπε κάπως να διαφυλάξει τη φήμη του ως του μεγαλύτερου κυνηγού θησαυρών στο κόσμο.
Εξάλλου δε κινδύνευε να πεθάνει: Έφερε στο μέτωπό του τη σφραγίδα του Άρχοντα του θανάτου. Για όσο διαρκούσε η συμφωνία τους ο Κάλαχραντ Δε θα έπαιρνε τη ζωή του, ότι και αν πάθαινε. Στη θέση του θα έπαιρνε τη ζωτική ενέργεια κάποιου από όσους βρίσκονταν δίπλα του, με την οποία και θα τον θεράπευε. Κάπως έτσι ξαναφύτρωσε και το ξεριζωμένο κεφάλι του, όπως είχε γίνει και πριν ένα χρόνο στο Ρέμπακαλ, όταν ο αρχιεκτελεστής του βασιλιά τον αποκεφάλισε με ένα τεράστιο τσεκούρι, μόνο και μόνο για να πέσει αυτός νεκρός μετά το χτύπημα, από την κατάρα του απαίσιου μάγου, όπως έλεγαν και λένε ακόμα στη χώρα εκείνη. Φυσικά ο Αύγουστος σκαρφάλωσε από το λάκκο που είχαν ρίξει το ακέφαλο πτώμα του μόλις το κεφάλι του ξαναφύτρωσε και το έσκασε μέσα στη νύχτα. Βέβαια, όπως και κάθε συμφωνία με ένα τόσο ισχυρό πνεύμα, έτσι και η συμφωνία με τον Κάλαχραντ, είχε κάποια μειονεκτήματα. Πιο συγκεκριμένα η αθανασία αυτή του Αύγουστου Μπρόντλεϋ θα διαρκούσε μόνο για τόσο χρόνο, όσο αυτός δε θα έκανε συμφωνία με κάποιο άλλο πνεύμα. Μπορούσε μόνο να χρησιμοποιήσει κάποια από τις έτοιμες συμφωνίες, είτε τις είχε κάνει αυτός, είτε είχαν γίνει για έναν περιορισμένο αριθμό μάγων είτε για όλους τους μάγους του κόσμου. Έτσι έχανε το μεγαλύτερο όπλο του, τη μαγεία του, και για το λόγο αυτό τα τελευταία τρία χρόνια είχε "χάσει" τη ζωή του καμιά δεκαριά φορές.
Για το λόγο αυτό είχε αποτύχει και η τωρινή του απόδρασή.

Όλα είχαν αρχίσει πριν ένα μήνα, όταν βρισκόταν στη πόλη του Λάχαντρος, στα δυτικά παράλια της Πορφυρής Θάλασσας. Εκεί τον είχε πλησιάσει ένας από τους ευγενείς της πόλης να του ζητήσει να ανακτήσει ένα από τα πολυτιμότερα τρόπαια του πνεύματος που ήταν κύριος της γειτονικής θάλασσας: Ένα μαύρο μαργαριτάρι αμύθητης αξίας. Ο Αύγουστος Μπρόντλεϋ δεν ήταν ποτέ τόσο ανόητος να κάνει κάτι τέτοιο, η αλήθεια ήταν όμως ότι ο ευγενής του έκανε μια πολύ καλή προσφορά για να την αρνηθεί. Όχι μόνο προσφέρθηκε να του πληρώσει ένα τεράστιο ποσό για αυτό, αλλά και να αποσύρει μια απόφαση που απαιτούσε τη θανάτωσή του στο Λάχαντρος και θα προσπαθούσε να κάνει το ίδιο και για αποφάσεις συμμαχικών πόλεων. Αλλά αυτό που τον ανάγκασε να κάνει τη δουλειά ήταν τα σχόλια που γίνονταν για τις ικανότητες του, μετά την αποτυχία του να κλέψει το στέμμα του βασιλιά του Ρέμπακαλ. Η κλοπή του Μαύρου Μαργαριταριού θα έκλεινε τα στόματα των επικριτών του.

Με χρήση της μαγείας του, η δουλειά θα είχε γίνει πολύ εύκολα. Τα πράγματα δεν ήταν όμως απλά. Για αρχή χρησιμοποίησε μια χάρη που του χρωστούσε ένα από τα κατώτερα πνεύματα της Πορφυρής Θάλασσας. Έτσι έμαθε του πού φυλάγεται το αντικείμενο που έψαχνε. Έφτασε στο σημείο εκείνο με μια βάρκα, έδεσε βαρίδια στα πόδια του και έπεσε στη θάλασσα. Η πίεση του νερού τον σκότωσε, αλλά αυτό Δε τον ένοιαζε και πολύ. Όταν συνήλθε βρισκόταν στο βυθό. Είχε προμηθευτεί από ένα μάγο της σειράς μια από τις Σφαίρες Ανάσας, αντικείμενα από γυαλί που επέτρεπαν στον κάτοχό τους να αναπνέει κάτω από το νερό. Με λίγο ψάξιμο κατάφερε να βρει το κοχύλι μέσα στο οποίο αναπαυόταν το μαργαριτάρι και το άνοιξε χρησιμοποιώντας την μαγική λέξη με την οποία κάθε μάγος μπορούσε να ανοίξει ένα. Πήρε το μαργαριτάρι και, βγάζοντας τα βαρίδια από τα πόδια του, προσπάθησε να ανέβει στην επιφάνεια. Μετά από πολύ προσπάθεια είχε παρόμοια μοίρα με την προσπάθειά του να κατέβει στα βάθη. Τελικά το κουφάρι του το ξέβρασε το κύμα σε μια ακτή.

Εκεί, αφού έκρυψε το απόκτημά του σε ένα ασφαλές σημείο, πήρε ένα καράβι για το Λάχαντρος. Στο καράβι που έχασε μυστηριωδώς δύο ναύτες καθώς πήγαινε στο προορισμό του. Και ήταν προορισμένο να χάσει και τους υπόλοιπους καθώς επέστρεφε.
Ήταν ένα βράδυ με καταιγίδα, όταν ο Αύγουστος ξύπνησε από ένα περίεργο συναίσθημα ανησυχίας. Φόρεσε τα ρούχα του, άναψε ένα κερί και βγήκε από τη καμπίνα του. Ο διάδρομος ήταν σιωπηλός, όσο όμως πλησίαζε στο κατάστρωμα το συναίσθημα αυτό γινόταν όλο και εντονότερο. Όταν τελικά έφτασε στο κατάστρωμα είδε ένα αποτρόπαιο θέαμα: το πλήρωμα που είχε νυχτερινή βάρδια σφαγμένο και τέσσερις ψαρανθρώπους βαμμένους στο αίμα τους. Τόλνεκ σκέφτηκε, και έτρεξε να ξεσηκώσει το υπόλοιπο πλήρωμα, όταν το ακυβέρνητο πλοίο έσκασε με δύναμη στα βράχια της ακτής. Από τη δύναμη της θύελλας διαλύθηκε και σίγουρα όσοι ήταν στα αμπάρια βρήκαν τραγικό θάνατο. Ο ίδιος πετάχτηκε στην ακτή.

Ένιωσε τα κόκαλά του να διαλύονται αλλά παρόλα αυτά διατήρησε τις αισθήσεις του. Οι Τόλνεκ δε φαίνονταν πουθενά. Ξέροντας πόσο εκδικητικός είναι ο Σάλεμπ'Κάνα ο Αύγουστος ένοιωσε το φόβο να τον κυριεύει. Τον πόνο που ένιωθε εκείνη τη στιγμή μπορούσε να τον αγνοήσει, γιατί ο πόνος που θα του προκαλούσε το πανίσχυρο πνεύμα της θάλασσας, του οποίου τον θησαυρό έκλεψε, θα ήταν πολύ χειρότερος.
Άκουσε βήματα πίσω του, και γύρισε να δει τι ήταν. Ένας Τόλνεκ βρισκόταν από πάνω του. Για μια στιγμή έχασε την ψυχραιμία του και ούρλιαξε. Και το ιχθυόμορφο πλάσμα του άρπαξε το κεφάλι και του το ξερίζωσε. Ο πόνος ήταν αφόρητος για το μάγο και λιποθύμησε.

Τώρα όμως ήταν ασφαλής, για την ώρα τουλάχιστον. Σίγουρα όμως, όταν ο Σάλεμπ'Κάνα έβλεπε το σήμα του Κάλαχραντ στο μέτωπό του, θα καταλάβαινε τι κόλπο είχε κάνει και θα επέστρεφε για να πάρει την εκδίκησή του.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι του σχετικά εύκολα και έψαξε το δωμάτιο για τα ρούχα του. Τελικά τα βρήκε στο έπιπλο που έμοιαζε (και ήταν) ντουλάπα και ντύθηκε. Ο πόνος είχε περάσει και τα άκρα του όπως και πριν το ναυάγιο. Άνοιξε τη πόρτα και βρέθηκε σε μια μικρή κουζινίτσα. Το δωμάτιο είχε δύο πόρτες. Από τη μία, που ήταν μισάνοιχτη, είδε μια γυναίκα να κοιμάται σε ένα κρεβάτι. Φαινόταν σχετικά νέα, αλλά από το σημείο που βρισκόταν δε μπορούσε να διακρίνει περισσότερα. Η άλλη πόρτα ήταν ορθάνοιχτη και έβγαζε στη παραλία δίπλα στο σπίτι. Μπορούσε να δει το κύμα να χτυπά στα βράχια, τους γλάρους να πετάνε, ενώ η μυρωδιά της αρμύρας ήταν εδώ πιο έντονη. Χωρίς δεύτερη σκέψη βγήκε από την έξοδο και ετοιμάστηκε να φύγει.
"Πού νομίζεις ότι πας ξένε" άκουσε να του λεει μια βαριά αντρική φωνή. Γύρισε προς το μέρος της έτοιμος για όλα. Το μόνο που είδε ήταν ένα γέρο να επιδιορθώνει δίχτυα. "Ήσουν χάλια όταν σε βρήκαμε, αλλά τώρα βλέπω έγιανες. Δόξα να έχει ο Δημιουργός που δε σαι πήραν οι δαίμονες της θάλασσας"

Η προφορά του υποδήλωνε ότι ήταν από τη χώρα της Ασαρτια, όπου και η εκκλησία του Δημιουργού είχε πολύ μεγάλη επιρροή και οι κάτοικοι ήταν δεισιδαίμονες. Και οι μάγοι πνίγονταν σε μια λίμνη με βραστό νερό ώστε να εξαγνιστεί η ψυχή τους. Ο Αύγουστος κατέβασε το καπέλο που φορούσε, ώστε να κρύψει το σημάδι στο μέτωπό του.

"Ευχαριστώ για όλα," είπε στο ψαρά και ετοιμάστηκε να φύγει.

"Πού νομίζεις ότι πας παλικάρι μου;" τον ρώτησε ο γέρο-ψαράς. "Θα μείνεις εδώ μέχρι να ξυπνήσει η κόρη μου. Αυτή σε φρόντισε." Σταμάτησε για λίγο και μια έκφραση λύπης εμφανίστηκε στο πρόσωπό του. "Αν δεν ήσουν εσύ δε θα είχε ξεπεράσει το πόνο της. Έχασε τον άντρα της προχθές. Έπεσε και έσπασε το λαιμό του. Αν δε σε είχαμε βρει χθες στη παραλία, ο δημιουργός ξέρει τι τρέλα θα είχε κάνει."

Η έκφραση του Αύγουστου σκοτείνιασε. Ο Κάλαχραντ είχε τη κακή συνήθεια να τον κάνει να συναντά τους γνωστούς και τους φίλους των όσων πέθαναν στη θέση του μάγου. Προσπαθούσε άραγε να τον κάνει να ακυρώσει τη συμφωνία ή μήπως να τον βασανίσει. Δύσκολα θα το πετύχαινε. Αν ήταν να ζήσει αυτός ή κάποιος άλλος ας ήταν ο καλύτερος. Και αυτός ήταν ο καλύτερος με τις μαγικές του δυνάμεις και τις γνώσεις του.

Θα ήθελε να του εξηγήσει για ποιο λόγο έπρεπε να φύγει, όμως και αυτό ήταν επικίνδυνο. Σχεδόν σίγουρα ο Σάλεμπ'Κάνα είχε αντιληφθεί το ποιος ήταν και το ότι ζούσε και ερχόταν προς τα εδώ. Κάθε δευτερόλεπτο τον έφερνε όλο και πιο κοντά.
"Πρέπει να φύγω. Είναι ζήτημα ζωής και θα…" ξεκίνησε να λεει, όταν ένα τεράστιο κύμα σηκώθηκε από τη γαλήνια μέχρι εκείνη τη στιγμή, θάλασσα. Ο γέρος κοίταξε το κύμα να παίρνει τη μορφή ενός υδάτινου γίγαντα, ο οποίος γινόταν κόκκινος, κόκκινος όπως το αίμα των χιλιάδων ναυτών που είχαν χάσει τη ζωή τους στην άγρια αυτή θάλασσα.

"ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΠΑΣ ΚΛΕΦΤΗ!!!" ούρλιαξαν τα κύματα, καθώς ένα από αυτά άρπαξε τον μάγο από το πόδι και τον έσυρε στο νερό. "ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΜΟΥ"

Ο Αύγουστος έφτυσε το αρμυρό νερό που είχε μπει στο στόμα και τα ρουθούνια του και προσπάθησε να σκεφτεί τι θα μπορούσε να κάνει. "Δε το έχω" είπε προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο. Και πράγματι δε το είχε. Παλιά ο Νιθαλορ, ο Κύριος του Άλλού, του χώρου ανάμεσα στους χώρους, είχε επιτρέψει σε μάγους που θα του πρόσφεραν μια θυσία να μεταφέρουν ένα αντικείμενο από μια περιοχή σε μια τσέπη του Αλλού που άνοιγε από κάπου αλλού. Σε μια τέτοια τσέπη ήταν και το μαργαριτάρι, μόνο που μπορούσε να την ανοίξει μόνο από το Λάχαντρος.

"ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟ" ούρλιαξε ο Σάλεμπ'Κάνα και βύθισε το κεφάλι του μάγου μέσα στο νερό. Ο Αύγουστος αισθάνθηκε ότι πνιγόταν. Το κεφάλι του έκαιγε, Σα να ήταν έτοιμο να εκραγεί, ενώ τα άκρα του είχαν γίνει βαριά σα μολύβι. Μέσα από το νερό είδε το γέρο στην ακτή να πέφτει στα γόνατα και να βήχει. Όταν το πνεύμα τον έβγαλε από την υδάτινη αγκαλιά του, ανάσανε με ανακούφιση. Το ίδιο και ο γέρος, με το πρόσωπό του μελανό από την έλλειψη αέρα.

"ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ" είπε ο Κύριος της Πορφυρής Θάλασσας "ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΑΛΛΟ ΘΕΟ. ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝΩΔΥΝΗ ΦΟΡΑ."

Ο μάγος γέλασε. "Κάνε το αυτό," είπε " και δε πρόκειται να ξαναδείς το μαργαριτάρι σου. Δε ξέρω αν οι ζημιές που έπαθα όσο διαρκούσε το ξόρκι παραμείνουν διορθωμένες ή θα επιστρέψουν όλες πάνω μου μόλις τελειώσει. Θα ήθελες να χάσεις το θησαυρό σου;" τον ρώτησε σηκώνοντας πονηρά το φρύδι του. "Άκου να σου πω τι θα κάνεις. Θα περιμένεις να πάω το αντικείμενο σε αυτόν που το ζήτησε. Τέτοιος ανόητος που είναι θα καυχηθεί για αυτό και κάποιος μάγος που ζητάει την εύνοια ενός ισχυρού Άρχοντα της Πλάσης σαν κι εσένα θα το κλέψει και θα στο φέρει."
Ο υδάτινος γίγαντας φάνηκε να το σκέφτεται λίγο. "ΕΝΤΑΞΕΙ" είπε. "ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ" Στη συνέχεια διαλύθηκε και πάλι στο νερό που τον αποτελούσε και έγινε ένα με το βασίλειό του.

Ο Αύγουστος έμεινε πίσω, περήφανος για τον εαυτό του που γλίτωσε. Ήξερε ότι το μαργαριτάρι έκρυβε το πραγματικό όνομα του Σάλεμπ'Κάνα και για αυτό του ήταν τόσο πολύτιμο. Το είχε ήδη διαβάσει. Και τώρα σχημάτιζε στο μυαλό του το ξόρκι που θα έδενε το πανίσχυρο αλλά οξύθυμο και παρορμητικό πνεύμα σε κάποια φυλακή όταν θα ξανασυναντιόνταν. Κάτι του έλεγε ότι δε θα αργούσε η μέρα που ο διάδοχός του στην ηγεσία της Πορφυρής Θάλασσας θα του χρωστούσε μια χάρη για αυτό.
Με ένα πλατύ χαμόγελο κοίταξε την απέραντη θάλασσα και σήκωσε το καπέλο του από το νερό, το τίναξε και το φόρεσε. Έπρεπε να βρει τρόπο να επιστρέψει στο Λάχαντρος. Μετά θα φρόντιζε για όλα τα υπόλοιπα.

This post has been edited by Nihilio: 21 May 2005 - 14:17

[Nihilio]

E ναι, τα campaigns σου (και ειδικά τα dungeons) είναι σημαντική επιροή στο να γράψω κάτι που έχει να κάνει με σαδιστική παγίδα-γρίφο :p

[Nihilio]

Ο Σάλαγκορν βάδιζε ανήσυχος στους γεμάτους κόσμο διαδρόμους, προσπαθώντας να διαλευκάνει τον γρίφο των σημερινών γεγονότων. Ήξερε ότι στην απάντηση θα βοηθούσε πολύ ο σωματοφύλακας από το Λάχαντρος που είχε αποτρέψει τη δολοφονία, αρκεί πρώτα να τον έβρισκε.
Αγνοώντας τους υπόλοιπους ανθρώπους που κινούνταν δίπλα του ακολουθούσε μια αόριστη πορεία που δεν έδειχνε να οδηγεί προς κάποιο συγκεκριμένο μέρος, όμως βαθιά μέσα του ένιωθε ότι έπρεπε να ακολουθήσει την διαδρομή αυτή για να βγάλει άκρη.
Όταν έφτασε στο σκοτεινό διάδρομο ήξερε ότι είχε ολοκληρώσει τον δρόμο του.
Καλωσήρθες, του ψιθύρισε το σκοτάδι.
"Ποιος είσαι;" ρώτησε χωρίς ίχνος φόβου στη φωνή του.
Ένας φίλος.
"Τι θες;"
Το καλό σου. Εσένα... και του στέμματος.
"Τι γίνεται απόψε;"
Ένας κλέφτης μιαίνει με τα χέρια του αυτό που προστατεύεις.
Ο μάγος έκανε να τρέξει προς το θησαυροφυλάκιο.
Όχι, όχι προς τα εκεί. Δε θα τον προλάβεις. Περίμενέ τον έξω από τα τείχη. Στον δρόμο προς τα βουνά του Ντρος. Εκεί θα πρέπει να κάνεις το καθήκον σου.
Ο μάγος άναψε στο χέρι του μια φλόγα, διώχνοντας το κάλυμμα του σκοταδιού. Στον διάδρομο δεν υπήρχε απολύτως τίποτα.

Απόδραση μέσα στη νύχτα

"Ποιος είσαι;" ρώτησε τον Αύγουστο ο Αλέξανδρος Ταρέν, σημαδεύοντάς τον με το πιστόλι.
"Με ξέρουν ως Αύγουστο Μπρόντλεϋ," αποκρίθηκε εκείνος.
Ο πρεσβευτής από το Κουράγκ κάγχασε δυνατά. "Ωραίο ανέκδοτο φίλε μου. Όλοι όμως ξέρουν ότι ο Αύγουστος Μπρόντλεϋ είναι ένας μύθος."
"Ο μάγος που ξεγέλασε τον θάνατο," συνέχισε γελώντας, "όλοι τον έχουν δει κάπου και, αν οι μισές ιστορίες είναι αληθινές, έχει πεθάνει σε τουλάχιστον είκοσι διαφορετικά μέρη."
"Δώδεκα," αποκρίθηκε ο Αύγουστος, "αν συνυπολογίσουμε τα μέρη στα οποία δεν υπήρχαν μάρτυρες."
"Δε με πείθεις," απάντησε ο Ταρέν. "Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι η μάχη με το Κρεμπόν ήταν εντυπωσιακή. Το ίδιο και η λαβή στον αγροίκο στο τραπέζι."
"Βλέπω τα κατορθώματά μου έγιναν γνωστά," αποκρίθηκε ο Αύγουστος, ενώ η Κασσάνδρα τον κοίταζε με δυσπιστία. "Όμως με αιχμαλώτισες και η Αδελφότητα του Μαύρου Χεριού θα είναι περήφανη για εσένα." Στο πρόσωπο του Ταρέν φάνηκε μια στιγμιαία έκφραση έκπληξης. "Ποιος άλλος θα φόραγε τα τελετουργικά γάντια συνέχεια, πέρα από κάποιον που θέλει να κρύψει το κάψιμο από το Μαύρο Δακτυλίδι," του εξήγησε.
"Είσαι πραγματικά καλός," τον παίνεψε ο Κουραγκιανός, "αλλά όχι αρκετά."
"Πράγματι, έκλεψα ένα στέμμα μόνο," παραδέχτηκε ο Αύγουστος. "Α ναι, και πριν μισή ώρα σε εμπόδισα να το πάρεις."
Ο πρεσβευτής, ο Γουλιέλμος και η Κασσάνδρα έμειναν να κοιτάζουν αμίλητοι τον Αύγουστο.
"Μα φυσικά," είπε ο μάγος με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, "όλα ταιριάζουν, δε νομίζετε κύριε Ταρέν; Ένα μέλος της αδελφότητάς σας γοητεύει με τη ματιά του την πριγκίπισσα, ενώ με την βοήθεια του πρωθυπουργού ετοιμάζουν τη δολοφονία του βασιλιά με τέτοιον τρόπο ώστε να φανεί ότι την έκανε μια αποικία που ετοιμάζει εξέγερση. Πολύ βολικό."
Ο Ταρέν χαμογέλασε. "Είστε πράγματι καλός."
"Μπορεί ο Αύγουστος Μπρόντλεϋ να είναι ένας θρύλος, αλλά νομίζω ότι έχω την ικανότητα που μου επιτρέπει να οικειοποιηθώ αυτό το όνομα."
"Κι εγώ την ευκαιρία να διηγηθώ πώς σκότωσα τον Αύγουστο Μπρόντλεϋ," είπε ο Κουραγκιανός, σπρώχνοντας στο πλάι τον Γουλιέλμο Ντεκάρ και σημαδεύοντας τον Αύγουστο με το πιστόλι του.
Μπαμ!
Το πιστόλι του Αλέξανδρου Ταρέν τινάχτηκε από το χέρι του, ενώ η κάνη από το πιστόλι που ήταν κρυμμένο στο μανίκι του Αύγουστου κάπνιζε.
"Μάλλον όχι," απάντησε ο Αύγουστος, πλησιάζοντας τον αντίπαλό του.
"Σταμάτα!" πρόσταξε ο Ταρέν, κοιτάζοντας τον στα μάτια.
"Τα κολπάκια σου δεν πιάνουν σε αληθινούς μάγους, απατεώνα," του είπε ο Αύγουστος με περιφρόνηση. "Η Αδελφότητά σου δεν έχει μάθει ακόμα την δύναμη της πραγματικής μαγείας."
"Σταμάτα!"
"Νόμιζα ότι τους την είχα διδάξει πριν οχτώ χρόνια. Φαίνεται δεν τη δίδαξαν στη νεότερη γενιά. Και δε μου αρέσει να με διακόπτουν! Γονάτισε τώρα!"
Ο Αλέξανδρος Ταρέν με τρόμο διαπίστωσε ότι τα γόνατά του είχαν αποκτήσει δική τους θέληση και υπάκουαν στις προσταγές του μάγου.
"Έτσι μπράβο. Φυσιολογικά θα σε είχα σκοτώσει, αλλά θέλω κάποιον να στείλει τα χαιρετίσματά μου στον Δημήτριο Μαρτέν."
"Πώς;…"
"Είμαστε παλιοί γνωστοί εγώ, η κυρία," είπε ο Αύγουστος δείχνοντας την Κασσάνδρα "και το αφεντικό σου. Πες του ότι ο Αύγουστος και η Κασσάνδρα του στέλνουν χαιρετίσματα." Και με μια δυνατή κλωτσιά στο πρόσωπο έριξε τον πρεσβευτή λιπόθυμο.
"Γουλιέλμε," απευθύνθηκε ο μάγος στον Ντεκάρ, "τρέξε στον Ρέντριχ και εξήγησέ του τι φωλιά από οχιές έχει στο πλευρό του. Και πες του ότι επέστρεψα από τον τάφο για να προστατέψω το στέμμα του ή κάτι τέτοιο."
Και δίχως να περιμένει απάντηση από τον πρεσβευτή άρπαξε την Κασσάνδρα από το χέρι και άρχισαν να τρέχουν μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους.

Ο Σαντάρ είχε ξαπλώσει στα άχυρα του στάβλου, όταν άκουσε τις φωνές.
"Και πώς κατάφερες να τον υπνωτίσεις;" ρώτησε η γυναικεία.
"Τίποτα το τρομερό. Είχε ανοίξει τον δεσμό ο ίδιος, εγώ απλά αντέστρεψα την ενέργεια. Το μυστικό είναι στο να μάθεις να χειρίζεσαι την ροή της ενέργειας, όχι τα ξόρκια αυτά καθαυτά," απάντησε η αντρική.
Ο σταβλίτης σηκώθηκε όσο πιο ήσυχα μπορούσε από το στρώμα του και προσεκτικά σκυμμένος πλησίασε σε μια γωνία. Από εκεί είδε έναν άντρα και μια γυναίκα να σελώνουν δύο άλογα.
"Σταματήστε!" φώναξε βγαίνοντας απότομα από την κρυψώνα του. Την επόμενη στιγμή ο άντρας βρισκόταν μπροστά του και με μια κλωτσιά τον έστειλε αναίσθητο στο χώμα.

Ο Αύγουστος και η Κασσάνδρα μόλις είχαν βγει από τα τείχη της πόλης μόλις σήμανε ο συναγερμός. Δίχως δεύτερη σκέψη σπιρούνισαν τα άτια τους και κατευθύνθηκαν προς τα βουνά του Ντρος, όπως είχε προβλέψει η φωνή στο σκοτάδι. Δεν είχαν περάσει πέντε λεπτά, όταν έφιπποι στρατιώτες άρχισαν να ξεχύνονται από τις πύλες της πόλης και να τους καταδιώκουν. Ο Αύγουστος ξεκίνησε μια μακρόσυρτη προσευχή.
"Θέλω να δω το φεγγάρι να μαυρίζει από τα βέλη σας," ακούστηκε από μακριά το βροντερό πρόσταγμα ενός αξιωματικού, καθώς οι καβαλάρηδες ετοίμαζαν τα τόξα τους.
Και το φεγγάρι μαύρισε, καθώς κάθε είδους όρνια άρχισαν να μαζεύονται στον ουρανό. Τα κραξίματά τους συμπλήρωναν αρμονικά την προσευχή του Αυγούστου στον Κζάτλ'Ριχτντρ, τον Θεό των Ορνέων.
Και με την τελευταία συλλαβή της προσευχής του, το μαύρο σμήνος ξεχύθηκε προς το έδαφος. Τα βέλη δεν πρόλαβαν ποτέ να εκτοξευθούν, καθώς άλογα και αναβάτες βρέθηκαν να πνίγονται από ένα παλιρροϊκό κύμα από μαύρα φτερά και ράμφη.
Στον πανικό που ακολούθησε οι δύο μάγοι είχαν την ευκαιρία να απομακρυνθούν.
"Νομίζω ότι από εδώ και μπρος έχουμε εύκολο δρόμο," σχολίασε η Κασσάνδρα.
"Μην παίρνεις όρκο, πόρνη," είπε η βροντερή φωνή του Σάλαγκορν, καθώς οι πρώτες φλόγες άναψαν γύρω του. "Ακόμα δεν έχεις ξεπεράσει την Φλόγα της Δικαιοσύνης, κλέφτη," συνέχισε, καθώς κατακόκκινες γλώσσες φωτιάς κάλυψαν το κορμί του.
"Δεν έπρεπε ποτέ να απλώσεις το χέρι σου στο Στέμμα!" ολοκλήρωσε ο διάπυρος Πυρολάτρης.

[month]

Πυροσβεστήρα κανείς;

[Nienor]

Άτιμε συγγραφέα....
ένα έχω να σου πω μόνο: ξέρεις που είμαι και ναι! έχει internet καφέ κι εσύ δεν έχεις ανεβάσει ακόμα συνέχεια... αργκκ...
Τα ονόματα σου συνεχίζω να τα μισώ αλλά η ιστορία είναι... τι να σου πω τώρα? δε σου λέω τίποτα να μάθεις να μη βρίσκω συνέχεια :P
Θα στα πω όλα άμα γυρίσω.

Φιλάκια σας

[Nihilio]

Σύμφωνα με περισσότερες από μία πηγές, ο βασιλιάς Άστρακ του Ρέμπακαλ σφυρηλάτησε το στέμμα του ως σύμβολο της υποταγής των θεών της ερήμου στον εκάστοτε βασιλιά του κράτους του. Για αυτό και το στέμμα έχει τόσο μεγάλη σημασία για τους κατοίκους του κράτους αυτού

Από την Απόκρυφη Εγκυκλοπαίδεια

Το φλεγόμενο στέμμα

"Μείνε πίσω, θα το αναλάβω εγώ," είπε στην Κασσάνδρα ο Αύγουστος.
"Όλο αυτό κάνω σήμερα," απάντησε μουτρωμένη εκείνη, αν και δεν καιγόταν να τα βάλει με το φλεγόμενο Πυρολάτρη που στεκόταν απέναντί τους.
"Μπορούμε να λύσουμε ειρηνικά το όλο θέμα," είπε διπλωματικά ο Αύγουστος στον Σάλαγκορν.
"Δεν έχουμε τίποτα να πούμε, μάγε! Μόνο ο θάνατός σου θα ξεπλύνει το έγκλημά σου," βρυχήθηκε η φλεγόμενη μορφή του μάγου της αυλής. Και δίχως άλλη κουβέντα ένα πύρινο μαστίγιο εκτοξεύτηκε προς το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο Αύγουστος. Εκείνος, έτοιμος, τινάχτηκε προς τα πίσω, αποφεύγοντας στο τσακ την επίθεση του αντιπάλου του. Στο στόμα του σχηματίζονταν οι πρώτες συλλαβές ενός ξορκιού προστασίας από φωτιά.
Η δεύτερη επίθεση του Σάλαγκορν ακολούθησε δευτερόλεπτα αργότερα, ενώ ο Αύγουστος μόλις είχε ολοκληρώσει το προστατευτικό ξόρκι. Η φωτιά χτύπησε στον κώνο προστασίας που περιέβαλε τον μάγο, σταμάτησε και τυλίχτηκε γύρω του, γλύφοντας την αόρατη επιφάνειά του, ψάχνοντας για ένα άνοιγμα. Στο εσωτερικό του ο Αύγουστος ίδρωνε από την προσπάθειά του να κρατήσει το φράγμα, μια προσπάθεια που γινόταν όλο και πιο δύσκολη, καθώς η φλόγα έδειχνε να τρωει σιγά σιγά το αόρατο εμπόδιο που είχε συναντήσει. Εξειδικευμένοι μάγοι, σκέφτηκε ο Αύγουστος, μπορεί να μην ξέρουν τίποτα από διαπραγματεύσεις με δαίμονες, αλλά όταν πρόκειται για το στοιχείο τους δεν τους πιάνει κανείς!
Η φλόγα του Πυρολάτρη έσβησε τελικά και ο Αύγουστος έριξε το φράγμα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δε θα μπορούσε να αντέξει άλλη μια επίθεση. Έπρεπε να περάσει στην αντεπίθεση. Το δεξί του χέρι, σφιγμένο σε γροθιά σημάδευε τον αντίπαλό του. Ο δείκτης και το μικρό του δάχτυλο έφτασαν πίσω μέχρι τον καρπό του, πιέζοντας δύο μικροσκοπικές σκανδάλες που κρύβονταν μέσα από το μανίκι του. Ο μύλος του μικροσκοπικού περίστροφου που κρυβόταν σε αυτό γύρισε, φέρνοντας την τελευταία σφαίρα του μπροστά στην κάνη. Ο κόκορας του όπλου όπλισε. Με τον μέσο του ο Αύγουστος πίεσε μια τρίτη σκανδάλη, ανάμεσα στις άλλες δύο, ελευθερώνοντας τον κόκορα. Με ένα δυνατό μπαμ η τελευταία σφαίρα έφυγε από την κάνη και κατευθύνθηκε σφυρίζοντας προς τον φλεγόμενο στόχο της και τελικά βυθίστηκε στην λαμπαδιασμένη μορφή του Πυρολάτρη.
Ο Σάλαγκορν στεκόταν ακόμα όρθιος. "Νομίζεις ότι ένα μικρό κομμάτι μέταλλο δε θα έλιωνε από την Ιερή Φωτιά;" ρώτησε τον Αύγουστο.
"Για να πω την αλήθεια το νόμιζα," απάντησε ο Αύγουστος, κοιτάζοντας πίσω του, ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια διέξοδο. Αυτό που είδε κάθε άλλο παρά καθησυχαστικό ήταν: μια εικοσάδα ιππείς κάλπαζαν προς το μέρος τους με επικεφαλής τους τον ίδιο τον Ρέντριχ, ενώ ανάμεσά τους βρισκόταν δεμένος και ο Γουλιέλμος Ντεκάρ.
"Μην κινηθεί κανείς!" διέταξε ο πληθωρικός βασιλιάς, καθώς οι ιππείς τέντωναν τα τόξα τους.
Και οι τρεις μάγοι υπάκουσαν στην διαταγή του, η Κασσάνδρα ψάχνοντας με το βλέμμα για κάποιον τρόπο να αποδράσει, ο Αύγουστος ακίνητος σαν άγαλμα και ο Σάλαγκορν ακόμα τυλιγμένος από τις φλόγες του. Ο ουρανός είχε αρχίσει να παίρνει το ροδαλό χρώμα της αυγής.
Οι ιππείς έφτασαν και ξεπέζεψαν, σημαδεύοντας ακόμα με τα τόξα τους τους μάγους, ενώ ο Ρέντριχ όρμησε προς το μέρος της Κασσάνδρας, αρπάζοντάς την από το αριστερό της χέρι και τραβώντας την προς το μέρος της. "Παλιοβρόμα…" μούγκρισε, αλλά τα λόγια του κόπηκαν στη μέση, καθώς η Κασσάνδρα κινήθηκε μαζί με τη λαβή του και βρέθηκε πίσω του με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, ενώ το δεξί της χέρι σταμάτησε λίγο πιο κάτω από το λαιμό του βασιλιά, κρατώντας ένα στιλέτο που είχε υλοποιηθεί από το Αλλού.
"Σταματήστε!" φώναξε, "αλλιώς θα ψάχνετε για διάδοχο!"
Οι φρουροί κατέβασαν τα τόξα τους, ο Σάλαγκορν όμως δεν έσβησε τις φλόγες του.
"Μην ξεχνάτε ότι έχουμε τον προδότη σας," μούγκρισε ο Ρέντριχ, δείχνοντας τον Γουλιέλμο, που κοίταζε τον Αύγουστο με ένα λυπημένο βλέμμα σα να του έλεγε 'συγνώμη, προσπάθησα'. "Αν δε με αφήσεις τώρα θα πεθάνει!"
"Μόνο ένας ηλίθιος θα έκανε μια τέτοια απειλή," απάντησε η Κασσάνδρα με ένα πλατύ χαμόγελο κακίας, "ένα πιόνι για τον βασιλιά." Ο Γουλιέλμος ξεροκατάπιε, ενώ ο Ρέντριχ κοκκίνισε από το θυμό του.
"Τώρα εγώ, ο Αύγουστος Μπρόντλεϋ και ο Γουλιέλμος Ντεκάρ," συνέχισε η Κασσάνδρα, "θα φύγουμε μαζί με τ…ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!". Με μια κραυγή πόνου έσπρωξε στην άκρη τον Ρέντριχ και άφησε το στιλέτο να πέσει από το καμένο χέρι της: απέναντί της ο Σάλαγκορν, καλυμμένος από φλόγες, την κοιτούσε. Η βολή του την είχε πετύχει.
"Ηλίθιε, κόντεψες να με κάψεις!" φώναξε στον Σάλαγκορν ο Ρέντριχ καθώς δύο φρουροί τον σήκωναν από την άμμο. "Τι σου ήρθε και πέταξες τις φλόγες σου τόσο κοντά μου!"
"Σκάσε ανόητε," φώναξε ο Πυρολάτρης, "αυτοί οι δύο είναι δική μου υπόθεση." Η Κασσάνδρα μπορούσε να φανταστεί το ψυχωτικό χαμόγελο και την τρέλα που έκαιγε στα μάτια πίσω από το πέπλο που δημιουργούσαν οι φλόγες του.
"Ρέντριχ," φώναξε ο Αύγουστος, "αν θες το στέμμα σου μάζεψε τον μάγο σου και άσε μας να φύγουμε."
"Δεν είσαι σε θέση να διαπραγματεύεσαι, σπορά των Λάκκων," ούρλιαξε ο βασιλιάς. "Σάλαγκορν, κάψε τον!"
Κάποιος έπρεπε να εξηγήσει στον Ρέντριχ ότι δεν ήταν πια σε θέση να διατάζει τον εκτός ελέγχου μάγο του, κανείς όμως δεν μπορούσε να μιλήσει: η Κασσάνδρα κρατούσε το καμένο χέρι της βγάζοντας αναφιλητά πόνου, ο Γουλιέλμος Ντεκάρ και οι φρουροί κοίταζαν αμίλητοι τις φλόγες να υψώνονται περήφανα, φτιάχνοντας μια κολώνα ύψους δυόμισι μέτρων και ο Αύγουστος προσπαθούσε να αποφύγει τις φλόγες.
Με ένα πλάγιο βήμα απέφυγε μια μπάλα φωτιάς, με άλλο ένα ένα πύρινο μαστίγιο, με ένα πισωπάτημα άλλο ένα.
"Σάλαγκορν, αν συνεχίσεις έτσι θα καταστρέψεις το Στέμμα!" προειδοποίησε ο μάγος.
"Πρώτα όμως θα καταστρέψω εσένα," κάγχασε ο Πυρολάτρης, στέλνοντας άλλο ένα μαστίγιο φωτιάς προς τον Αύγουστο. Εκείνος πήδηξε, αποφεύγοντας μια χαμηλή σαρωτική επίθεση, δεν ήταν όμως αρκετά γρήγορος για να αποφύγει το πλοκάμι που τυλίχτηκε γύρω από το χέρι του.
Ο Αύγουστος και η Κασσάνδρα ούρλιαξαν ταυτόχρονα, καθώς το έγκαυμα που έσβηνε από το χέρι του πρώτου χαραζόταν με οδυνηρούς πόνους στο χέρι της δεύτερης. Δε μου αφήνεις άλλη επιλογή, είπε ο Αύγουστος από μέσα του, από τα χείλη του όμως έβγαιναν άλλα λόγια: Ιμπιντ αχ-ρααζίρ. Τζρντχτντ αλ-τρντρζντγκν. Το στέμμα είχε βγει από το σάκο του και τώρα βρισκόταν στα χέρια του. Ιμπνχτ!
Πέταξε το στέμμα μπροστά. Το ξόρκι δεν του επέτρεψε να πέσει, αντίθετα το έστειλε με ταχύτητα προς τον φλεγόμενο Πυρολάτρη.
Ο Ρέντριχ ούρλιαξε!
Ο Σάλαγκορν κάγχαζε. Το γέλιο του ήταν το γέλιο κάποιου που το τελευταίο νήμα που τον συνέδεε με την λογική είχε σπάσει.
Το στέμμα χτύπησε τις φλόγες. Βυθίστηκε μέσα τους.
Ο Σάλαγκορν συνέχισε να καγχάζει.
Δέκα κιλά λιωμένο χρυσάφι τον χτύπησαν στο στομάχι. Για μια στιγμή το γέλιο του κόπηκε. Για μια στιγμή έχασε τη συγκέντρωσή του. Για μια στιγμή ούρλιαξε από τον πόνο.
Την επόμενη η φλόγα γύρω του δυνάμωσε. Ήταν πλέον μια κόλαση λευκής φλόγας που έκαιγε γύρω από την λιγνή φιγούρα το άντρα. Γύρω της η άμμος είχε αρχίσει να γίνεται γυαλί από τη ζέστη.
"Ελάτε, βοηθήστε με!" φώναζε στον αέρα ο Αύγουστος, απελευθερώνοντας για πρώτη φορά από τότε που πάτησε το πόδι του στο Ρέμπακαλ τη δύναμη που είχε μέσα του. "Σας ελευθέρωσα! Μου το χρωστάτε!"
Όλοι όσοι παρακολουθούσαν τη σκηνή είχαν ανατριχιάσει παρά την αφόρητη ζέστη, βλέποντας τη σύγκρουση των δύο μάγων. Η φλόγα του Σάλαγκορν είχε ξεπεράσει τα τέσσερα μέτρα σε ύψος και έκαιγε λευκή, έτοιμη να απανθρακώσει το κορμί του Αύγουστου Μπρόντλεϋ.
Η γη άρχισε να σείεται. Η άμμος πίσω από τον Πυρολάτρη άρχισε να σηκώνεται σαν παλιρροϊκό κύμα, σαν το στόμα ενός τερατώδους πλάσματος.
Ο Σάλαγκορν κατέβασε τα χέρια του, δείχνοντας προς τον Αύγουστο. Την επόμενη ακριβώς στιγμή η άμμος έπεσε πάνω του, καταπίνοντας τον, τραβώντας τον μέσα της, προς τα κάτω, ενώ η φλόγα του πνιγόταν από την έλλειψη αέρα.
Ένα λεπτό μετά όλα ήταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ο Αύγουστος Μπρόντλεϋ γύρισε και κοίταξε τον Ρέντριχ. Στεκόταν αμίλητος, όπως και οι υπόλοιποι, κατάπληκτος από την επίδειξη μαγείας που μόλις είχε παρακολουθήσει.
"Σε είχα προειδοποιήσει Ρέντριχ," είπε ο Αύγουστος πλησιάζοντας τον αμίλητο βασιλιά.
"Σταματήστε τον," ψέλλισε ο Ρέντριχ στους φρουρούς τους, πισωπατώντας, ενώ ένιωθε τα πόδια του να λυγίζουν από τον φόβο.
Ο Αύγουστος κοίταξε τους φρουρούς που είχαν στρέψει τα τόξα τους προς το μέρος του. "Είστε σίγουροι;" τους ρώτησε με ένα στραβό χαμόγελο. Έντρομοι αυτοί πέταξαν τα όπλα τους στο χώμα και έτρεξαν μακριά.
"Δειλοί, είναι απλά…" τους φώναξε ο βασιλιάς τους, "… κάποιος που γνωρίζεις," τον διέκοψε ο Αύγουστος και έβγαλε το καπέλο του.
"Εσύ!" είπε ο Ρέντριχ έχοντας παραλύσει από τον φόβο του.
"Ναι, εγώ," απάντησε ο Αύγουστος, πιάνοντας το κάτωχρο μέτωπο του παχύσαρκου ηγέτη. "Γύρισα από τον τάφο μου για να σου πω κάποια πράγματα. Και πρώτα από όλα ότι ένα μεγάλο άδικο σε βαραίνει: η συμπεριφορά σου απέναντι σε αυτόν εδώ," είπε δείχνοντας τον Γουλιέλμο Ντεκάρ "και τον λαό του. Θα φροντίσεις να λύσεις τα προβλήματα με τους πειρατές και ότι άλλο πρόβλημα υπάρχει στις σχέσεις του Ρέμπακαλ με το Λάχαντρος."
"Μ-μάλιστα" απάντησε τρομοκρατημένος ο Ρέντριχ, καθώς προσπαθούσε να απομακρυνθεί από τον μάγο.
"Δεν τελείωσα ακόμα! Στο πλευρό σου έχεις ένα φαρμακερό φίδι. Μιλάω για τον πρωθυπουργό σου που πούλησε το στέμμα σου στο Κουράγκ. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να στείλεις το κεφάλι του δώρο στα αφεντικά του, παρέα με τον αντιπρόσωπό τους, που είχε το θράσος να μαγέψει την αδερφή σου."
Η χλωμάδα του Ρέντριχ έσπασε, καθώς ο θυμός του επανέφερε το κόκκινο χρώμα στο πρόσωπό του. "Θα φροντίσω για αυτό," γρύλισε μέσα από τα δόντια του.
"Τρίτον: θα φροντίσεις για την κατάσταση στη Σουόρ και τις άλλες αποικίες. Θα ακούσεις τα αιτήματα των αντιπροσώπων τους και θα πράξεις ανάλογα."
"Μα…" πήγε να διαμαρτυρηθεί ο Ρέντριχ.
"Κάνε αυτό που σου λέω και θα γλιτώσεις από πολλά προβλήματα!" τον έκοψε ο μάγος. "Και συνεχίζοντας: και οι τρεις μας," είπε δείχνοντας την Κασσάνδρα και τον Ντεκάρ, "θα λάβουμε πλήρη αμνηστία για όσα έγιναν σήμερα. Επιπρόσθετα ο Γουλιέλμος Ντεκάρ θα τιμηθεί ως ήρωας επειδή εμπόδισε τη δολοφονία σου και κανείς δε θα τολμήσει να πειράξει τρίχα από τα μαλλιά του. Κατάλαβες;"
Ο Ρέντριχ απλά ένευσε καταφατικά.
"Και τέλος επικοινώνησε με αυτόν εδώ τον αξιόλογο άνδρα," είπε δίνοντάς του ένα χαρτί με μια διεύθυνση γραμμένη πάνω του, "και πρόσφερέ του ότι χρειάζεται για να φτιάξει την σχολή του. Πίστεψέ με, με τη νέα κατάσταση, θα χρειαστούν στο κράτος σας οι απόφοιτοί της. Επίσης δε θα ήταν κακή ιδέα να του προσφέρετε τη θέση του μάγου της αυλής."
"Θα το φροντίσω," είπε κομπιάζοντας ο Ρέντριχ, έτοιμος να καταρρεύσει. Ο Αύγουστος τον άφησε και του γύρισε την πλάτη.
"Και κάτι ακόμα," είπε ο μάγος πάνω από τον ώμο του, "αν οτιδήποτε από τα όσα συμφωνήσαμε δε γίνει θα επιστρέψω, και τότε ότι έπαθε σήμερα ο μάγος σου δε θα είναι τίποτα μπροστά στα όσα θα πάθεις εσύ."
Ο Ρέντριχ ξεροκατάπιε και σωριάστηκε ζαλισμένος στο έδαφος.
"Κύριε Ντεκάρ," είπε ο Αύγουστος στον Γουλιέλμο, "χάρηκα πολύ για την συνεργασία. Καλή σας τύχη από εδώ και πέρα."
"Παρομοίως κύριε Μπρόντλεϋ," τον αποχαιρέτησε ο διπλωμάτης, καθώς αγκομαχούσε προσπαθώντας να σηκώσει τον υπέρβαρο βασιλιά από την άμμο.
"Λοιπόν Ιλένια, ώρα να πηγαίνουμε," είπε στην Κασσάνδρα.
Η κατάσκοπος δεν απάντησε, αλλά τον άφησε να της δέσει το καμένο χέρι και να τη βοηθήσει να ανέβει στο άλογό της. Σύντομα οι δυο τους είχαν απομακρυνθεί από τον διπλωμάτη και τον βασιλιά που αλληλοστηρίζονταν για να φτάσουν στα άλογά τους και με χαλαρό καλπασμό κατευθύνονταν προς τα βουνά ενώ ο ήλιος ανάτελλε.
"Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν," είπε η Κασσάνδρα στον Αύγουστο με ένα κουρασμένο χαμόγελο.
"Όχι ακριβώς," την πληροφόρησε ο Αύγουστος. "έχουμε μια ακόμα συνάντηση. Μπορείτε να βγείτε από τις σκιές σας τώρα," είπε σε έναν αόρατο συνομιλητή που στεκόταν στη σκιά ενός μεγάλου βράχου λίγο πιο πέρα.
Και πράγματι, οι σκιές στο σημείο εκείνο άνοιξαν και από μέσα τους βγήκε ο Μαύρος Άντρας.



Όταν το στέμμα το αιώνιο
λιώσει στου μάγου τη φωτιά
τότε θα είναι κι αρχή
του Τέλους του μεγάλου

Και σαν της φλόγας η πηγή
Ξανά τους ουρανούς φωτίσει
Τότε θα έρθει η στιγμή
Που η σάλπιγγα θα ηχήσει

Και τότε ο Μέγας ο Σοφός
Στων αιώνων τη ζυγαριά
Τις δυο φωτιές ζυγίζει
Μα και στις δυο η καταστροφή
του Κόσμου περιμένει.
- Η προφητεία της Φωτιάς

Ο Μαύρος Άντρας

"Τα συγχαρητήριά μου κύριε Μπρόντλεϋ, τα καταφέρατε περίφημα," είπε ο Μαύρος Άντρας με τον γνωστό χλευαστικό τόνο της φωνής του, "ομολογώ ότι σας είχα υποτιμήσει. Τολμώ να πω ότι πλησιάζετε τις δικές μου ικανότητες."
"Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια," είπε επίσης ειρωνικά ο Αύγουστος, "απλά εκτέλεσα την αποστολή μου."
"Και ας μη μου τα είχατε πει όλα για αυτή," συμπλήρωσε.
"Καταλαβαίνετε νομίζω τη σημασία που είχε η απόλυτη μυστικότητα στην αποστολή σας," είπε ο Άντρας.
"Μα και βέβαια," απάντησε ο Αύγουστος, "το αφεντικό σας ήθελε ψυχές και μια μαζική καταστροφή θα του έφερνε πολλές. Για αυτό θέτοντας σε κίνηση μια αρχαία προφητεία που θα επέφερε μια τεράστια καταστροφή θα επιτυγχάνατε τον σκοπό σας. Αλλά βέβαια μπορεί πάντα κάποιος ανόητος που θα το γνώριζε να ήθελε να σας σταματήσει."
"Και τι πιο ταιριαστό από το να το κάνει το άτομο χάρη στο οποίο η προφητεία επανήλθε στο φως," συμπλήρωσε ο Μαύρος Άντρας. "Ξέρετε φυσικά ότι είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι είχατε προσπαθήσει να κλέψετε το Στέμμα για να εμποδίσετε την προφητεία να εκπληρωθεί."
Η Κασσάνδρα κοίταζε όλη αυτή την ώρα την στιχομυθία με απορία. "Αλήθεια Αύγουστε;" τον ρώτησε.
"Οι φήμες είναι φήμες," είπε αόριστα εκείνος, αγνοώντας την Κασσάνδρα.
"Ναι," απάντησε ο Μαύρος Άντρας, "και εγώ δεν την πίστεψα ποτέ αυτή τη φήμη. Απλά χρησιμοποίησα κάποιον που είχε πάρει το Στέμμα και είχε συλληφθεί μια φορά για να το ξανακάνει, περιμένοντας ανάλογα αποτελέσματα. Μετά φρόντισα να συναντήσει μπροστά του το κατάλληλο άτομο για να έχουμε μια θερμή κατάληξη ανάλογη αυτής που ζήσαμε. Και πραγματικά εντυπωσιάστηκα με την έκκλησή σας για βοήθεια στους θεούς της ερήμου που ελευθερώσατε καταστρέφοντας το στέμμα. Ήταν πολύ έξυπνη κίνηση."
"Μόνο πως το άτομο που ήταν να κάνει τη δουλειά δεν πέθανε," συμπλήρωσε ο Αύγουστος, "αλλά στέκεται απέναντί σας και ίσως δεν είναι πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα."
"Πράγματι," απάντησε ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, βγάζοντας το καπέλο του. Στο μέτωπό του βρισκόταν η σφραγίδα του Κάλαχραντ.
"Σας βγάζω το καπέλο," σχολίασε ο Αύγουστος. "Φαντάζομαι ότι ήδη έχετε στείλει ανθρώπους στο Σαρινόρ να ψάχνουν για την μυθική Πηγή της Πρωταρχικής Φλόγας."
"Και καλά κάνετε και το φαντάζεστε, επειδή έτσι είναι," απάντησε ο Μαύρος Άντρας.
"Μια τελευταία ερώτηση τώρα," συνέχισε ο Αύγουστος, "πώς είστε σίγουρος ότι κάποιος από τους δύο πράκτορες που, αγνοώντας την πραγματική αποστολή τους, βοήθησαν με το πρώτο σκέλος της προφητείας δε θα δοκιμάσουν να εμποδίσουν το δεύτερο;"
"Μα είναι απλό," απάντησε ο Σκιοπλέχτης, "δουλεύετε για εμένα."
"Άρα η επόμενη αποστολή μας είναι να μην εμποδίσουμε την ολοκλήρωση της προφητείας;" ρώτησε αθώα ο Αύγουστος.
"Ναι, μπορείτε να το πείτε κι έτσι," απάντησε ο άντρας, "είναι μία από τις αποστολές σας."
"Ξέρετε," είπε ο Αύγουστος με νόημα, "δεν είμαι σίγουρος ότι εκτελώντας μια αποστολή δε θα παραμελήσω κάποια άλλη. Ξέρετε, συμβαίνουν αυτά σε δύσκλες υποθέσεις. Το ίδιο πρόβλημα φαντάζομαι θα έχει και η Ιλένια."
Ο Μαύρος Άντρας γέλασε δυνατά. "Κύριε Μπρόντλεϋ, είστε ένας υπάλληλος που δε θα ήθελα να είναι δυσαρεστημένος. Σύμφωνοι λοιπόν. Για όσον καιρό δουλεύετε για εμένα μόνη σας αποστολή θα είναι να μην μπλεχτείτε στα σχέδιά μου."
"Σύμφωνοι. Έτσι δεν είναι Ιλένια;" απάντησε ο Αύγουστος.
"Ναι," απάντησε ξερά η Κασσάνδρα. Φαινόταν θυμωμένη, αλλά προσπαθούσε να συγκρατηθεί.
Χαίρομαι," σχολίασε ο Μαύρος Άντρας. "Τώρα με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να φύγω. Με περιμένουν κι άλλες δουλειές πίσω στην πατρίδα." Και αφού υποκλίθηκε ελαφρά και φόρεσε το καπέλο του χάθηκε ξανά στη σκιά που βρισκόταν πίσω του.

"Τα ήξερες όλα από την αρχή και δεν έκανες τίποτα," έφτυσε με περιφρόνηση η Κασσάνδρα στον Αύγουστο, όταν είχαν απομακρυνθεί αρκετά από το σημείο της συνάντησης
"Μα όχι, έκανα πολλά αυτές τις ημέρες," της απάντησε εκείνος, κοιτάζοντας την άμμο κάτω από τις οπλές του αλόγου του.
"Ξέρεις τι εννοώ."
"Ναι," ξεφύσηξε ο Αύγουστος, "καταλαβαίνω τι θες να πεις. Πράγματι, είχα καταλάβει εδώ και κάποιες μέρες την συνολική εικόνα, απλά δεν είπα τίποτα μέχρι να καταφέρω να μας ξεμπλέξω."
"Εδώ και πόσον καιρό;" τον ρώτησε επίμονα η Κασσάνδρα.
"Από τη νύχτα που μας επιτέθηκε ο δολοφόνος και θυμήθηκα την προφητεία. Από την αρχή ήξερα ότι κάτι πάει στραβά με το σχέδιο, αλλά τότε άρχισαν τα κομμάτια να μπαίνουν στη θέση τους."
"Και απλά έπαιξες το παιχνίδι του!" τον κατηγόρησε εκείνη.
"Δώσε μου μισό λεπτό," είπε ο Αύγουστος με ένα πονηρό χαμόγελο, "να σου εξηγήσω για την προφητεία. Η προφητεία της Φωτιάς λοιπόν βρίσκεται σε ένα από τα αρχαία κείμενα της Στοάς του Λόγου. Υπολογίζεται ότι γράφτηκε πριν από πεντακόσια χρόνια. Είναι γραμμένη σε έναν πάπυρο στην κωδική γραφή 'Λαργκ'."
"Πριν ένα χρόνο λοιπόν," συνέχισε ο Αύγουστος, έχοντας την έκφρασή του παιδιού που έκανε κάποια αταξία, "ένας ατυχής και λιγάκι αλαζόνας μάγος που υποτίμησε μια αποστολή του και απέτυχε σε αυτή, μόλις… ξαναβρήκε το κεφάλι του, έψαξε να βρει μια δικαιολογία για την αποτυχία του και έπεσε πάνω στην προφητεία αυτή. Τη μετάφρασε λοιπόν και φρόντισε να διαδώσει στους κύκλους των αποκρυφιστών την φήμη ότι είχε διαβάσει την προφητεία και άφησε να τον πιάσουν επειδή κατάλαβε ότι οι εργοδότες του ήθελαν να καταστρέψουν τον κόσμο."
"Ναι, και;" τον ρώτησε με δυσπιστία η Κασσάνδρα.
"Ε, ξέρεις πώς είναι η γραφή 'Λαργκ'," είπε ο Αύγουστος αδιάφορα. "Οι λέξεις 'Λόγος' και 'Κόσμος' μοιάζουν πάρα πολύ, ειδικά σε ένα μισοσβησμένο πάπυρο."
"Εννοείς…"
"Ναι." Απάντησε ψευτοουδέτερα ο Αύγουστος, "η προφητεία εκπληρώθηκε πριν από τριακόσια εικοσιπέντε χρόνια, όταν η Στοά του Λόγου διασπάστηκε σε τέσσερα μικρότερα τάγματα."
"Δεν σε πιστεύω!" ήταν το μόνο που μπορούσε να πει η Κασσάνδρα.
"Κακώς, επειδή έτσι είναι τα πράγματα."
"Είσαι απίστευτος!". Ο τρόπος που το είπε η Κασσάνδρα έκανε τον Αύγουστο να απορεί αν ο χαρακτηρισμός αυτός ήταν θετικός ή αρνητικός.
"Και καλά, πώς και δεν θυμήθηκες την προφητεία νωρίτερα;" ρώτησε η Κασσάνδρα, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή που ακολούθησε.
"Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θυμάται όλα όσα έχει πει στη ζωή του," απάντησε αποφθεγματικά ο Αύγουστος.
Από πάνω τους ο ήλιος είχε ανατείλει πλήρως, λούζοντας στο φως τα δύο άλογα που τριπόδιζαν δίπλα δίπλα και τους αναβάτες τους που, ελεύθεροι πια, έκαναν τα σχέδιά τους για το κοντινό μέλλον τους.

ΤΕΛΟΣ

[month]

.... Δεν θέλω να κάνω σχόλεια αυτή την στιγμή... Θα πώ μόνο αυτό... καλό!

Τσάτσικο!

Είναι καθίκι αυτός ο μάγος!

[Nihilio]

A ναι, και για όσους θέλουν μια πλήρη έκδοση σε doc ορίστε το draft σε ένα αρχείο.

Attached File(s)

•  Ρα_.doc (491.5K)
  Number of downloads: 19

[tec-goblin]

Το προτελευταίο κεφάλαιο πολύ χολιγουντιανό.
Το τελευταίο είχε σε υπερβολικό βαθμό το βασικό ελάττωμα για μένα των ιστοριών σου:
ο αναγνώστης δεν μπορεί ποτέ να προβλέψει την επόμενη γραμμή, γιατί δεν ξέρει ό,τι ξέρεις - πληροφορίες πετάγονται σαν από μηχανής θεοί και λες "δεν έχω ιδέα πώς ακριβώς θα σωθεί ο Αύγουστος, αλλά θα σωθεί γιατί θυμήθηκε ή σκέφτηκε κάτι που εγώ δεν μπορώ να ξέρω".

Όταν αυτό υπερτονίστηκε, ανακατεμμένο με χολιγουντιανές σκηνές, στα 3 τελευταία κεφάλαια, και το μόνο που μας γλίτωσε από την υπερβολή του χάπι εντ είναι ότι δεν τα έφτιαξε η Κασσάνδρα με τον Αύγουστο (ακόμα)... ε, απογοητεύτηκα.

[month]

Να υποθέσω goblin, ότι δεν έχεις διαβάσει ποτέ Αγκάθα Κρίστι. Είναι η βασίλισσα της μειωμένης πληροφωρίας.

[Nihilio]

tec-goblin, on Jul 23 2006, 10:35 AM, said:

Το προτελευταίο κεφάλαιο πολύ χολιγουντιανό.

Ε! Με Χόλυγουντ μεγάλωσα :P

Quote

Το τελευταίο είχε σε υπερβολικό βαθμό το βασικό ελάττωμα για μένα των ιστοριών σου:
ο αναγνώστης δεν μπορεί ποτέ να προβλέψει την επόμενη γραμμή, γιατί δεν ξέρει ό,τι ξέρεις - πληροφορίες πετάγονται σαν από μηχανής θεοί και λες "δεν έχω ιδέα πώς ακριβώς θα σωθεί ο Αύγουστος, αλλά θα σωθεί γιατί θυμήθηκε ή σκέφτηκε κάτι που εγώ δεν μπορώ να ξέρω".

Όταν αυτό υπερτονίστηκε, ανακατεμμένο με χολιγουντιανές σκηνές, στα 3 τελευταία κεφάλαια, και το μόνο που μας γλίτωσε από την υπερβολή του χάπι εντ είναι ότι δεν τα έφτιαξε η Κασσάνδρα με τον Αύγουστο (ακόμα)... ε, απογοητεύτηκα.

Οι πληροφορίες δεν πετάγονται σαν από μηχανής θεοί, υπάρχουν κρυμένες στο κείμενο (το τέλος το ήξερα ενώ έγραφα το 75% του διηγήματος, μπορεί και περισσότερο), απλά έμεναν κρυμένες ακριβώς για την έκπληξη του τέλους. Για αυτό και από τη μέση και μετά βλέπεις συνέχεια οπτικές γωνίες άλλων χαρακτήρων.
Και θα σε χαλάσω, αλλά τα είχαν απο παλιά, τον είχε παρατήσει και τώρα πάνε προς την επανασύνδεση, άρα μπορείς να ξενερώσεις άφοβα.

[tec-goblin]

Α, month, έχω διαβάσει Αγκάθα μια φορά και δεν ξαναδιάβασα

Οπτικές γωνίες άλλων χαρακτήρων δεν είδα πάρα πολλές. Όπου υπήρχαν πάντως βοηθούσαν (δηλαδή ο πυρολάτρης ήταν λογικό ότι εμφανίστηκε και το περιμέναμε).

Ίσως φταίει που έχω κόψει τις ταινίες και γκρινιάζω στα κουλά του χόλιγουντ :P

[Naroualis]

Μμμμ... Τα της μαγείας ήταν έξυπνα. Αν μου επιτρέπεις έχεις έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να την αντιμετωπίζεις, σαν να είσαι του θανατά σοβαρός μαζί της κι όμως κάπου στο πολύ βάθος να της γαργαλάς τα πλευράκια. Τα περισσότερα από τα μαγικά έχουν μια χαριτωμένη χρειά, ακόμη κι όταν πρόκειται να καταλήξουν σε κάτι αιμοσταγές. Κι αυτό θέλει κέντημα για να το καταφέρεις αν μη τι άλλο. Δεν είμαι ιδιαίτερα εξοικειωμένη με τον κόσμο του Μπρόντλευ, αλλά κατάφερα και κατάλαβα τον περισσότερο από τον όγκο των πληροφοριών που δίνονται, σχετικά με την πολιτική κατάσταση.

Ίσως, λέω, ίσως, σαν κοριτσακι που είμαι (και να λείπουν τα γέλια παρακαλώ, είμαι τόσων χρονων όσο νιώθω) να ήθελα μια ιδέα περισσότερη ανάπτυξη χαρακτήρων. Όχι απαραίτητα περιγραφή του παρελθόντος και ψυχρά γεγονότα, ή γεγονότα όπως τα θυμάται ο ένας ή ο άλλος. Μικρές υπόγειες παρατηρήσεις σε ανύποποτο χρόνο, μπορούν να έχουν πολύ δραματικότερο εφέ.

This post has been edited by Nihilio: 22 January 2007 - 23:48

[Nihilio]

Ευχαριστώ για τα καλά σχόλια. Για την ανάπτυξη χαρακτήρων τώρα μάλλον έχεις δίκιο, απλά προτίμησα τις πράξεις να μιλούν για τους χαρακτήρες των ηρωών. Αν κάποτε το περάσω ένα ρετουσάρισμα μάλλον θα φροντίσω για τις μικρές αυτές λεπτομέρειες. Γενικά όμως το να δίνω χαρακτηρισμούς στους ήρωες δε μου αρέσει, κυρίως επειδή μου θυμίζει τα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνείας στο γυμνάσιο/λύκειο και τις ασκήσεις τους, που πάντα τις σιχαινόμουν.

[Naroualis]

Και μιας και μεταφέρθηκε εδώ το σχόλιο, να προσθέσω κάτι ακόμη: Ίσως πρέπει να συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες στον παραλληλησμό με την θεία Άγκαθα. Κι εγώ αυτήν την αίσθηση είχα από ένα σημείο κι ύστερα. Ξανακοίταξα τα σημεία που έλεγες, όπου προοικονομείς την κατάληξη και δίνεις hints για κρυμμένες πληροφορίες, αλλά άκόμη κι έτσι δυσκολεύτηκα να τα εντοπίσω. Βέβαια η θεία Άγκαθα δεν κάνει ούτε αυτό.