Jump to content
Ayu

Φυγή

Recommended Posts

Ayu

Όνομα Συγγραφέα: Ναταλία

Είδος ποιήματος: Λυρικό;

Αριθμός Στίχων: 31

Σχόλια: Από τη συλλογή Κι έκθαμβα (2ο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας "Τέχνη", 2002). Ο τίτλος του ποιήματος lame, I know. Δεν (πολυ)γράφω πλέον ποίηση, αλλά κατά καιρούς ξαναδουλεύω αυτά τα παλιά ποιήματα, οπότε είμαι ανοιχτή σε κριτική, σχόλια, προτάσεις, εννοείται.

 

ΦΥΓΗ

Την κοιτούσε.

Το ξαπλωμένο κορμί της ήταν όμορφο.

Η σιωπή φώλιαζε σαν ομίχλη στις καμπύλες του κορμιού της.

Το χέρι της χάιδευε αφηρημένα την απουσία

Κρεμασμένο χαλαρά στο πλάι.

Το στήθος της έμοιαζε ώριμος λωτός

κι έμοιαζε ο έβενος των μαλλιών της λήθη.

Τα δευτερόλεπτα περνούσαν πάνω από το σώμα της

Χωρίς να την αγγίζουν.

Τα μεγάλα μάτια της ατένιζαν εκστατικά το χάος.

Η ακινησία σαλαγούσε τα καράβια της ψυχής της.

Κι έμοιαζαν όλα, ανάσες που γλίστρησαν

Από μέσα της

Αθόρυβα

Ψιθυρίζοντας το αντίο.

Την κοιτούσε.

Τη σκεφτόταν.

Έσταζε η ζωή από τα χέρια της.

Βάραινε ανυπόστατη η χαρά

στις άκρες των ματόκλαδών της.

Η θλίψη είχε λιώσει και κυλούσε τώρα

Αργά

Στο μεθόριο των χειλιών της.

Την κοιτούσε.

Άγγιξε για τελευταία φορά το αγαπημένο σώμα

Κι άφησε να τρεμοσβήσει η μνήμη

στη σαγήνη της λησμονιάς.

Κι ύστερα ο Θάνατος

Κι ύστερα εκείνη

Στράφηκαν κι οι δυο

Και χάθηκαν μακριά.

Edited by Ayu

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Αφού ξαναδηλώσω ότι δεν σκαμπάζω από ποίηση, θα πω ότι δε μου έκατσε καθόλου καλά ο στίχος "Το ξαπλωμένο κορμί της ήταν όμορφο". Αν μη τι άλλο, αυτό ακριβώς πασχίζουν όλοι οι παρακάτω στίχοι να δείξουν, δε νομίζω ότι χρειάζεται να το πετάξεις τόσο ξερά και κατάμουτρα στον αναγνώστη. Κατά τα άλλα, ναι, λυρικό, προσπαθείς να δώσεις όσο πληρέστερα μπορείς μία και μοναδική εικόνα στον αναγνώστη, για να δώσεις ένταση στο τέλος. Ίσως δεν είμαι ακριβώς φαν, ή καλύτερα ειδικός, αλλά νομίζω ότι γίνεται επιτυχημένα, και με πολύ καλή χρήση της γλώσσας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Ναταλία πιστεύω ότι πέτυχες να δώσεις την ατμόσφαιρα και το λυρισμό που ήθελες. Το ποίημά σου αγγίζει τον αναγνώστη.

Είναι πολύ καλό. Αν θέλεις τώρα κάποια σχόλια (ξέρεις, αυτά που σου δίνουν εκατό και κρατάς το ένα) θα έλεγα το δεύτερο κομάτι είναι πιο δυνατό και πιο μέσα στους στόχους σου. Το πρώτο, το περιγραφικό ίσως θέλει ένα πέρασμα. Κάποιες λέξεις που επαναλαμβάνονται πολυ κοντά (το κορμί, του κορμιού 2ος και 3ος στχ), κάποιες όχι και τόσο λυρικές (κρεμασμένο, σαλαγούσε). Σαν άντραας και λίγο αστειευόμενος, εκείνο το"'κρεμασμένο χαλαρά στο πλάι" αν αναφέρεται στο σστήθος πάει με σκότωσε, δεν είναι στο πνεύμα των εβένινων μαλλιών και των λωτών;-)

(Και χωρις να είμαι σίγουρος νομίζω οτι είναι η μεθόριος)

Μπράβο, με άγγιξε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Σαν θεμα το βρισκω πολυ στατικο-περιγραφικο ενος σωματος, που θα μπορουσε να ειναι ενα αγαλμα, χωρις καμμια κινηση, χωρις καμμια εξελιξη. Σαν ιδεα μου κανει καπως παροχυμενη, μου θυμισε νεορομαντισμο περισσοτερο. Δεν με τραβηξε ως θεμα, ως εικονα. Υπαρχουν ομορφες φρασεις οπως το "εσταζε η ζωη απο τα χερια της","η σιωπη φωλιαζε σαν ομιχλη στις καμπυλες του κορμιου της", " το ξαπλωμενο κορμι της ηταν ομορφο". Εμενα αυτη η φραση δεν με ενοχλησε, ισα ισα που την βρισκω ειλικρινη, απλα θα την ηθελα πιο κατω η αναμεσα στις περιγραφες του σωματος. Οπως οταν σκεφτομαστε απο μεσα μας λεμε λεμε λεμε και μετα σκεφτομαστε σαν να κανουμε διαλογο με τον εαυτο μας "ειναι ομορφη η δεν ειναι ομορφη". Συμφωνω με τον npas πως καθως το ποιημα τελειωνει γινεται ολο και καλυτερο, η αρχη του θελει δουλιτσα (εχω αυτη την εντυπωση πως και το θεμα δεν σε βοηθαει, ποσα να πεις). Και οντως θα μπορουσε να εχει μεγαλυτερη λεξικη ποικιλια. Επαναλαμβανεις λεξεις που θα μπορουσες να αλλαξεις οπως στον 6 και 7 στιχο οπου επαναλαμβανεις την λεξη "εμοιαζε" πολυ κοντα και πιο πριν την λεξη κορμι που εχει ηδη αναφερει παλι ο npaps. Σε εναν αλλο στιχο "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστρησαν" νομιζω πως πρεπει να γινει "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστρουσαν" η "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστραν"?

Δεν μπορω να πω, πως το βρηκα ιδιαιτερα λυρικο.Παει να γινει λυρικο αλλα νομιζω δεν το βοηθαει και η γλωσσα που χρησιμοποιεις, ηθελε κατι πιο περιτεχνο. Καμμια φορα σκεφτομαι πως ο λυρισμος ειναι πολυ δυσκολος για να τον πετυχει καποιος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Πρώτα απ' όλα ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια.

δε μου έκατσε καθόλου καλά ο στίχος "Το ξαπλωμένο κορμί της ήταν όμορφο". Αν μη τι άλλο, αυτό ακριβώς πασχίζουν όλοι οι παρακάτω στίχοι να δείξουν, δε νομίζω ότι χρειάζεται να το πετάξεις τόσο ξερά και κατάμουτρα στον αναγνώστη. Κατά τα άλλα, ναι, λυρικό, προσπαθείς να δώσεις όσο πληρέστερα μπορείς μία και μοναδική εικόνα στον αναγνώστη, για να δώσεις ένταση στο τέλος.

Ναι, καταλαβαίνω γιατί. Για κάποιο λόγο το έκανα αυτό, απ' ό,τι θυμάμαι ήταν για να τονίσω την εξωτερική παρατήρηση (ο θάνατος την κοιτάει, το πρώτο πράγμα που βλέπει είναι ότι το κορμί της ήταν όμορφο). Αν το έγραφα τώρα μάλλον δεν θα το έκανα.

 

 

Κάποιες λέξεις που επαναλαμβάνονται πολυ κοντά (το κορμί, του κορμιού 2ος και 3ος στχ),

 

Αυτό ήταν στο ίδιο πνεύμα με το παραπάνω, η εξωτερική fixation με το κορμί, μάλλον δεν πέρασε όμως.

 

Σαν άντραας και λίγο αστειευόμενος, εκείνο το"'κρεμασμένο χαλαρά στο πλάι" αν αναφέρεται στο σστήθος πάει με σκότωσε

 

Χαχαχαχα, στο χέρι πάει βρε, όχι στο στήθος!

 

Ευχαριστώ και πάλι για τα σχόλια chinese.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Σαν θεμα το βρισκω πολυ στατικο-περιγραφικο ενος σωματος, που θα μπορουσε να ειναι ενα αγαλμα, χωρις καμμια κινηση, χωρις καμμια εξελιξη. Σαν ιδεα μου κανει καπως παροχυμενη, μου θυμισε νεορομαντισμο περισσοτερο. Δεν με τραβηξε ως θεμα, ως εικονα. Υπαρχουν ομορφες φρασεις οπως το "εσταζε η ζωη απο τα χερια της","η σιωπη φωλιαζε σαν ομιχλη στις καμπυλες του κορμιου της", " το ξαπλωμενο κορμι της ηταν ομορφο". Εμενα αυτη η φραση δεν με ενοχλησε, ισα ισα που την βρισκω ειλικρινη, απλα θα την ηθελα πιο κατω η αναμεσα στις περιγραφες του σωματος. Οπως οταν σκεφτομαστε απο μεσα μας λεμε λεμε λεμε και μετα σκεφτομαστε σαν να κανουμε διαλογο με τον εαυτο μας "ειναι ομορφη η δεν ειναι ομορφη". Συμφωνω με τον npas πως καθως το ποιημα τελειωνει γινεται ολο και καλυτερο, η αρχη του θελει δουλιτσα (εχω αυτη την εντυπωση πως και το θεμα δεν σε βοηθαει, ποσα να πεις). Και οντως θα μπορουσε να εχει μεγαλυτερη λεξικη ποικιλια. Επαναλαμβανεις λεξεις που θα μπορουσες να αλλαξεις οπως στον 6 και 7 στιχο οπου επαναλαμβανεις την λεξη "εμοιαζε" πολυ κοντα και πιο πριν την λεξη κορμι που εχει ηδη αναφερει παλι ο npaps. Σε εναν αλλο στιχο "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστρησαν" νομιζω πως πρεπει να γινει "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστρουσαν" η "και εμοιαζαν ολα ανασες που γλιστραν"?

Δεν μπορω να πω, πως το βρηκα ιδιαιτερα λυρικο.Παει να γινει λυρικο αλλα νομιζω δεν το βοηθαει και η γλωσσα που χρησιμοποιεις, ηθελε κατι πιο περιτεχνο. Καμμια φορα σκεφτομαι πως ο λυρισμος ειναι πολυ δυσκολος για να τον πετυχει καποιος.

 

Ωπ, απαντούσα στα προηγούμενα και δεν είδα το σχόλιό σου.

Η στατικότητα ήταν το ζητούμενο, αφού η κοπέλα είναι νεκρή.

Τα "έμοιαζε" επαναλαμβάνονται για τον ίδιο λόγο με το "κορμί"--εξωτερική παρατήρηση. Αλλά αυτά μάλλον μόνο με ταμπελίτσα. Θα το λάβω σοβαρά υπόψιν μου αν αποφασίσω να το ξαναγράψω.

 

Αυτό που με προβληματίζει κυρίως είναι τι εννοούμε όταν λέμε λυρισμός. Προφανώς και δεν προσπάθησα να γράψω λυρική ποίηση με την αρχαία ελληνική έννοια. Αν μπορεί κάποιος να μου δώσει παραδείγματα σύγχρονης λυρικής ποίησης πολύ θα ήθελα να διαβάσω huh.gif

 

Ευχαριστώ και πάλι για τα σχόλια chinese.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Κοιτα νομιζω πως η ποιηση ειναι το δυσκολοτερο ειδος να αναλυθει και να μπει σε καλουπια τιτλων "α αυτο ειναι π.χ. καθαρα λυρικο η οχι" κτλ Δεν θα ειχε νοημα να ποσταρω απο το google τον ορο του λυρισμου και των αλλων ειδων της ποιησης.

Νομιζω πως τελικα η αισθηση που σου αφηνει ειναι η σημαντικη. Τι σε κανει να νιωθεις. Και με αυτο προσπαθω να σχολιαζω, αναλογα του τι με κανει να νιωθω. Γι αυτο νομιζω μου αρεσει η ποιηση τοσο πολυ γιατι με κανει να θυμαμαι να νιωθω, σε εναν κοσμο που ξεχναμε να νιωθουμε και θυμομαστε μονο να ξερουμε,να σκεφτομαστε με λογικη κτλ

Αν θελεις μπορεις να διαβασεις Ελυτη.

Edited by laas7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Stanley

Γράφεις και ποίηση; Συγχαρητήρια και για το βραβείοgood.gif

 

Αυτό εδώ που μας έδειξες ήταν όμορφο και κάπως νεκροφιλικό ( με την καλή έννοια). Δεν με χάλασε κάτι συγκεκριμένο, απλώς γενικότερα μου φαίνεται λίγο ξεπερασμένο το στιλ ( όπως είπε και η laas από πάνω) και λίγο κοινότοπο. Για παράδειγμα, η παρομοίωση των μαλλιών με τον έβενο είναι από τις πιο πολυφορεμένες. Η παρομοίωση του στήθους με ώριμο λωτό, πάλι, μου άρεσε πολύ. Οπότε, πάρε κι αυτό

 

Επίσης, με έβγαζε από το ρυθμό το ότι είχες συνέχεια κεφαλαία στην αρχή των προτάσεων.

 

Τώρα, δεν ξέρω αν είναι λυρικό, πιο πολύ για ρομαντικό μου φαίνεται, αλλά ελάχιστη σημασία έχουν για μένα αυτά τα θεωρητικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Αν θελεις μπορεις να διαβασεις Ελυτη.

Ελύτη έχω διαβάσει, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι φαν. Πιο πολύ προς Ρίτσο, Σαχτούρη, Λειβαδίτη κλίνω...

 

Η παρομοίωση του στήθους με ώριμο λωτό, πάλι, μου άρεσε πολύ. Οπότε, πάρε κι αυτό

 

Επίσης, με έβγαζε από το ρυθμό το ότι είχες συνέχεια κεφαλαία στην αρχή των προτάσεων.

 

 

Χαχαχα, κι εμένα μου άρεσε αυτό με τον λωτό, μέχρι που διάβασα Ραμαγιάνα, Μαχαμπαράτα κλπ, όπου όλα μοιάζουν με λωτούς... Μάτια, πρόσωπα, χέρια, βυζιά, κώλοι, ό,τι θες βγαίνει και σε λωτό.

 

Για τα κεφαλαία έχεις δίκιο και για το τραγούδι ευχαριστώ θερμά.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

ΧχαΧΑχΑχαχαχαΧΑΑ αυτο με τους Ινδους ειναι φοβερο εχεις δικιο! Με εκανες και γελασα!:rofl:

Αν και επειδη θεωρουν τον λωτο ως το ανωτερο ολων το χρησιμοποιουν ως μεγααααλο κοπλιμεντο.

Αχ ανθισμενε μου λωτε εσυ!

Share this post


Link to post
Share on other sites
odesseo

Πάντα μπροστά σε τέτοια κείμενα νιώθω αμηχανία - σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια εγχείριση ανοιχτής καρδιάς. Περιεργάζομαι διάφορες λεπτομέρειες και είμαι έτοιμος να κάνω μια υφολογική παρατήρηση και τότε κοιτάζω την καρδιά και είναι σαν να μου λέει "Είμαι ανοιχτή μπροστά σου, ευάλωτη όσο ποτέ - πώς μπορεί να μη σε συγκινεί η ειλικρίνειά μου;" Αλλά ενώ επιτρέπω στον εαυτό μου να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως η προηγούμενη (το σαν να βρίσκομαι ή το σαν να μου λέει κλπ.), δυσφορώ όταν βλέπω ποίημα να έχει μέσα τις λέξεις σαν και μοιάζει. Θα έλεγα ότι ο άνθρωπος που γράφει δειλιάζει μπροστά στη μαγεία της γλώσσας (ενώ, κατά τ' άλλα, δείχνει να κατέχει καλά) - διστάζει να περάσει στην υπερρεαλιστική της διάστασή, εκεί που καθετί είναι έτσι όπως λέγεται.

Την ίδια αμηχανία νιώθω όταν σε ένα ποίημα διαβάσω τις λέξεις απουσία και ψυχή. Πλάι στον δισταγμό που διαπιστώνω παραπάνω, προσθέτω μια διάθεση για κάλυψη κάθε κενού χώρου, σαν να πρέπει να μιληθεί η απουσία και να δηλωθεί η ψυχή ως αντικείμενο του κόσμου του ποιήματος.

Τρόμος κενού και δισταγμός η κρίση μου. Και ωραίες λέξεις. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

 

Edit: Η αναφορά στη βράβευση σε τι εξυπηρετεί;

Edited by odesseo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ayu

Πάντα μπροστά σε τέτοια κείμενα νιώθω αμηχανία - σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια εγχείριση ανοιχτής καρδιάς. Περιεργάζομαι διάφορες λεπτομέρειες και είμαι έτοιμος να κάνω μια υφολογική παρατήρηση και τότε κοιτάζω την καρδιά και είναι σαν να μου λέει "Είμαι ανοιχτή μπροστά σου, ευάλωτη όσο ποτέ - πώς μπορεί να μη σε συγκινεί η ειλικρίνειά μου;" Αλλά ενώ επιτρέπω στον εαυτό μου να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως η προηγούμενη (το σαν να βρίσκομαι ή το σαν να μου λέει κλπ.), δυσφορώ όταν βλέπω ποίημα να έχει μέσα τις λέξεις σαν και μοιάζει. Θα έλεγα ότι ο άνθρωπος που γράφει δειλιάζει μπροστά στη μαγεία της γλώσσας (ενώ, κατά τ' άλλα, δείχνει να κατέχει καλά) - διστάζει να περάσει στην υπερρεαλιστική της διάστασή, εκεί που καθετί είναι έτσι όπως λέγεται.

Την ίδια αμηχανία νιώθω όταν σε ένα ποίημα διαβάσω τις λέξεις απουσία και ψυχή. Πλάι στον δισταγμό που διαπιστώνω παραπάνω, προσθέτω μια διάθεση για κάλυψη κάθε κενού χώρου, σαν να πρέπει να μιληθεί η απουσία και να δηλωθεί η ψυχή ως αντικείμενο του κόσμου του ποιήματος.

Τρόμος κενού και δισταγμός η κρίση μου. Και ωραίες λέξεις. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

 

Edit: Η αναφορά στη βράβευση σε τι εξυπηρετεί;

 

Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση. Η αναφορά στη βράβευση ήταν η δικαιολογία μου για το ότι τα ποιήματα της συγκεκριμένης συλλογής, εκτός του ότι είναι παλιά, είναι λίγο τελειωμένη υπόθεση για μένα (η συλλογή έχει κάνει τον κύκλο της και δε νομίζω πως μπορεί να πάει παραπέρα), κι επομένως τα καταθέτω εδώ με μια διάθεση να κάνω νεκροψία περισσότερο και να δω πώς τα διαβάζει κανείς 10+ χρόνια μετά παρά να τα βελτιώσω (εκτός κι αν με μπριζώσουν τα σχόλια). Δεν ήθελα να κοκορευτώ πάντως σε καμία περίπτωση και συγγνώμη αν έδωσα αυτήν την εντύπωση. Το μυαλό μου λειτουργεί με περίεργο τρόπο.

 

 

Ως post mortem λοιπόν, νομίζω τα σχόλιά σου είναι πολύ κοντά σ' αυτά που θα έκανα εγώ στον εαυτό μου αν διάβαζα το ποίημα πρώτη φορά.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
laas7

Εγω παλι δεν την καταλαβα την ερωτηση ... ειναι κακο να πεις την επιτυχια σου? Απο ποτε?

Δηλαδη μονο να πεις την αποτυχια σου πρεπει? Γιατι?

 

Εγω πιστευω πως ο καθενας καταλαβαινει απο το υφος του αλλου αν ειναι αλαζονας η οχι και πως δεν υπαρχει λογος να προσπαθουμε να βρισκουμε "δαιμονες" εκει που δεν υπαρχουν... το βρισκω λογικη μιζεριας και με ενοχλει.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.