Jump to content


Photo

Η λίμνη των κύκνων


  • Please log in to reply
16 replies to this topic

#1 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 27 Δεκέμβριος 2011 - 23:04

Συγγραφέας:Μαριάντζελλα-Laas7
Είδος: Φάντασυ- παραμυθένιο
Βία:όχι
Σεξ:όχι
Αυτοτελής:όχι
Σχολια: Η λίμνη των κύκνων είναι το ίσως δημοφιλέστερο μπαλέτο όλων των εποχών. Το παραμύθι των παραμυθιών,δημιουργήθηκε απο τον Τσαικόφσκι με το πάντρεμα ρώσικων λαικών παραμυθιών και ενός γερμανικού μύθου. Η πρεμιέρα του,στέφθηκε απο αποτυχία, αλλά ενα περίπου χρόνο μετά τον θάνατο του συνθέτη ξανανέβηκε και έγινε η απόλυτη επιτυχία που ξέρουμε μέχρι τις μέρες μας.
Η πριγκήπισσα Οντέτ είναι δέσμια του κακού μάγου Ρόθμπαρτ. Το πρωί γίνεται κύκνος και το βράδυ μόνο ξαναγίνεται άνθρωπος.Ο πρίγκηπας Ζίκφριντ ορκίζεται να την σώσει. Ο Ρόθμπαρτ προσπαθεί να τον ξεγελάσει βάζωντας στην θέση της,την κόρη του Οντίλ που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ, αλλα ο Ζίκφριντ ξεφεύγει απο την παγίδα. Νικάει τον Ρόθμπαρτ και οι δύο ερωτευμένοι φεύγουν ελεύθεροι πετώντας προς τον ουρανό.
Η δική μου εκδοχή είναι λίγο διαφορετική. Ελπίζω να την βρείτε ενδιαφέρουσα.Ξέρω πως δεν είστε συνηθισμένοι σε τέτοιες ιστορίες,είστε και κθουλικοί οι περισσότεροι...
Εχω να γράψω 6 χρόνια, παρακαλώ να είστε ευγενικοί μαζι μου. Δηλαδή πείτε μου μαλακά την αλήθεια. Έδωσα μάχη με τους τόνους, αλλά δεν θα άντεχα την γκρίνια του Διγέλαδου πάλι...
Σας έπρηξα με τον πρόλογο



Eνα ακόμα σκοτεινό πρωινό ξημέρωνε στο μαύρο δάσος και η Οντίλ, η κόρη του άρχοντα μάγου Ρόθμπαρτ δεν είχε πάλι καταφέρει να κοιμηθεί. Κάθε βράδυ προσπαθούσε, προσπαθούσε να κοιμηθεί, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνε. Η νύχτα μιλούσε στην ψυχή της. Κάθε που έδυε ο ήλιος, τ' αυτιά της γέμιζαν απο τους ήχους των πλασμάτων που αγαπούσαν το σκοτάδι.Τα μάτια της γέμιζαν απο σκιές που χόρευαν πάνω απ' το νερό της λίμνης και ένα χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλη της. Η καρδιά της τραγουδούσε γεμάτη ομορφιά. Μια ομορφιά που όλως περιεργώς οι κοινοί άνθρωποι, όπως τους αποκαλούσε ο πατέρας της, δεν έβλεπαν. Φοβόντουσαν το μαύρο δάσος και τα πλασμάτα του.Δεν πλησίαζαν ποτέ το μέρος, οπού εκείνη είχε μεγαλώσει και αποκαλούσε σπίτι.Ποτέ δεν θα τους καταλάβαινε. Έκαναν την ημέρα φασαρία, σαν βαβούρικα μελίσσια και το βράδυ κλειδαμπαρονώντουσαν στα σπίτια τους, αγνοώντας το μεγαλείο της σιωπηλής νυχτιάς. Δεν είχε συναναστραφεί ποτέ κανέναν τους. Είναι κατώτεροι,έλεγε με βλοσυρό ύφος ο πατέρας της. Μόνο καμμιά φορά, κρυφά μεταμορφωμένη σε παιχνιδιάρα νυστερίδα η εβένινο κοράκι, πήγαινε στην πόλη. Και εκεί τους παρατηρούσε, σαν κάτι αξιοπερίεργο. Άνοιγε τα μεγάλα καστανά της μάτια ακόμα περισσότερο, να ρουφήξει κάθε εικόνα. Άκουγε τις συζητήσεις και κοιτούσε την καθημερινότητα τους με απορία. Μα πως μπορούσαν να είναι τόσο απλοί; Ο πατέρας της πρέπει να είχε δίκιο. Ήταν κατώτεροι για να ικανοποιούνται με τόσο απλή ζωή. Να γεννιούνται,να ζούν και να πεθαίνουν στην άκρη του μεγάλου δάσους, μην τολμώντας να γνωρίσουν ούτε μια σπιθαμή του υπόλοιπου κόσμου. Πως θα μπορούσε ν' αποζητήσει την παρέα τους, ακόμα και αν ένιωθε μοναξιά; Έτσι λοιπόν έφευγε όπως ακριβώς πήγαινε κοντά τους, Μόνη, χωρίς να επικοινωνήσει με κανέναν.Με τον καιρό σταμάτησε τις συχνές επισκέψεις στα μέρη των ανθρώπων. Η περιέργεια της είχε ικανοποιηθεί απ'όσα είχε δει. Που και που, τους επισκεπτόταν για να διασκεδάσει πια,όταν δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει. Εκανε πρακτική σ΄όσα της μάθαινε ο πατέρας της και γελούσε με την ψυχή της με τα παθήματα τους. Μα κι' αυτό σιγά- σιγά έφθινε και εν τέλει ζούσε αποκλειστικά βαθιά στο δάσος, εκεί που όλα υμνούσαν την δύναμη της μαγείας.
Η πρώτη ηλιαχτίδα φάνηκε στον ορίζοντα και τα πουλιά της μέρας άρχισαν τις πρώτες τρίλιες. Η Οντίλ κατέβηκε απο το περβάζι, όπου αγνάντευε την θέα και έκλεισε το βαρύ παραθυρόφυλλο. Τράβηξε την παχιά κουρτίνα και ένιωσε και πάλι ασφαλής στο μισοσκόταδο. Το έντονο φως πονούσε τα μάτια της. Μα μέσα στον ψηλό παλιό πύργο της οικογένειας της, η ατμόσφαιρα παρέμενε νυχτερινή. Ελάχιστο φώς περνούσε απ'τα μικρά βιτρώ τζάμια, τα μόνα που δεν καλύπτοταν απο χοντρές κουρτίνες και τα αρωματικά κεριά που έκαιγαν, μοσχοβολούσαν αποξηραμένα βοτάνια. Περπάτησε ξυπόλητη πάνω στα μεγάλα χαλιά, που κάλυπταν όλο το πάτωμα και τελικά χώθηκε σε μια φαρδιά πολυθρόνα. Φορούσε ενα καφέ βελούδινο φόρεμα και μια κίτρινη κορδέλα τυλιγμένη στον λαιμό. Έγειρε το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια. Γρήγορα αφέθηκε σ' έναν γλυκό ύπνο, χωρίς όνειρα. Δεν τα χρειαζόταν. Τα όνειρα της ήταν τα ξόρκια και η μαγεία η ζωή της.


Ωρες μετά, η Οντίλ άνοιξε τα μάτια της. Μια πεταλούδα της νύχτας τριγυρνούσε πάνω απο το κεφάλι της, λέγοντας πως ο πατέρας της είχε επιστρέψει. Η κοπέλα χασμουρήθηκε, αλλα σηκώθηκε γοργά. Δεν άργησε να φτάσει στην κεντρική αίθουσα του πέτρινου κάστρου, εκεί που ο Ρόθμπαρτ προτιμούσε να καθέται τις περισσότερες φορές. Μπήκε μέσα μεταμορφωμένη σε αγριόγατα, απο την αψιδωτή πύλη. Οι μεταμορφώσεις ήταν η αδυναμία της. Λίγα άλλα πράγματα της έδιναν ανάλογη χαρά. Ξανασηκώθηκε στα δύο πόδια και άρχισε να παίρνει την ανθρώπινη μορφή της, αλλά ενώ περίμενε να ακούσει ενα μπράβο, άκουσε μια γυναίκεια στριγγλιά. Έστριψε το κεφάλι για να δεί μια ξανθιά κοπέλα δεμένη σε μια κρυστάλλινη κολώνα, να την κοιτά με τρόμο. Ο μάγος που στεκόταν με γυρισμενη την πλάτη γύρισε για να την χαιρετίσει.
-Καλησπέρα κόρη μου.
-Καλησπέρα πατέρα. Του απάντησε παραξενεμένη. Ξανακοίταξε την κοπέλα και μετά τον πατέρα της περιμένοντας μιαν απάντηση.
-Η Οντέτ θα μένει μαζί μας απο εδω και στο εξής.
Η Οντίλ άνοιξε το στόμα για να ζητήσει εξηγήσεις και βασικά για να φέρει αντιρρήσεις, αλλα δεν πρόλαβε.Ο Ρόθμπαρτ σήκωσε το χέρι του απότομα και άγριος άνεμος έβγαλε την Οντίλ έξω απο την αίθουσα κλείνοντας ερμητικά την πύλη.Η κόρη του μάγου, για πρώτη φορά στην ζωή της, έμεινε έξω απο την πόρτα του πατέρα της. Εμεινε αμίλητη προσπαθώντας να καταλάβει τι είχε συμβεί. Δεν τόλμησε καν να χτυπήσει την πόρτα και να τον ξαναπασχολήσει. Ηξερε να τον σέβεται και να τον υπακούει. Άλλαξε μορφή σε γκρίζα αλεπού και αργά, νωχελικά κατευθύνθηκε για το δωμάτιο της. Μια δυο φορές κοιταξε πίσω πάνω απο τον ώμο της. Μα η πόρτα παρέμενε κλειστή. Τι σήμαιναν όλα αυτά; Ποιά ήταν αυτή η κοπέλα; Τι θα πεί, θα μείνει μαζί μας απο εδω και στο εξής;Τι συμβαίνει; Σκεφτόταν ανήμπορη νακαταλάβει. Ο πατέρας της ποτέ ξανά δεν είχε συμπεριφερθεί έτσι. Άυριο που θα είχε ξεκουραστεί θα μιλούσαν και όλα θα έμπαιναν στην θέση τους. Σκέφτηκε για ν'ανακουφιστεί απ΄αυτό το βάρος που ένιωθε να την πιέζει στο στομάχι. Κάτι σαν φόβος. Αλλά η νεαρή μάγισσα δεν είχε ξανανιώσει φόβο και δεν ήξερε να τον αναγνωρίσει.


Το φεγγάρι μισογέματο, κρεμόταν σαν απο ένα σχοινί στον ουράνο. Και η Οντίλ,έχοντας περιμένει ώρες υπομονετικά, θεώρησε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να δεί τον πατέρα της. Τ΄ άστρα έμοιαζαν ευνοικά και ο άνεμος ήταν σιωπηλός στις ερωτήσεις της. Το θεώρησε καλό σημάδι. Συνήθως φυσούσε λέγοντας πολλά φλύαρα λόγια. Αλλά αυτή την φορά ήταν απάνεμα και ήσυχα.Βρήκε τον πατέρα της με την μορφή κουκουβάγιας να στέκει πάνω στο αγαπημένο του γέρικο δέντρο. Εκείνο απ΄όπου μπορούσε να παρακολουθεί την λίμνη. Έγινε κούκος και έκατσε κοντά του.
-Πατέρα, ποιά είναι αυτή η κοπέλα; Τι θέλει μαζί μας;
-Την λένε Οντέτ. Θα γίνει γυναίκα μου.
-Τι;;;; Σχεδόν ούρλιαξε αυτή την ερώτηση. Ο κουτσομπόλης άνεμος την μετέφερε σ'ολόκληρο το δάσος με μιαν αναπνοή.
-Δεν μιλάς σοβαρά!
-Μιλάω πολύ σοβαρά. Απάντησε ο Ρόθμπαρτ, αδιάφορος για την αντίδραση της κόρης του. Ηταν δυνατός μάγος και αυταρχικός. Μιλούσε λίγο και αυστηρά, χωρίς να αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά στην κόρη του έδειχνε μεγαλύτερη αβρότητα. Έως εκείνη την στιγμή.
Η Οντίλ κόντευε να πέσει απο το κλαδί. Για μια στιγμή πίστεψε πως ο πατέρας της τρελάθηκε.
-Τι είναι αυτά που λες; Είναι μια απ' αυτους! Είδες την έκφραση της όταν είδε την μεταμορφώση μου; Ούρλιαζε απο φόβο! Είναι ανίδεη! Είναι παρείσακτη στον κόσμο μας! Προσπαθούσε να σκεφτεί όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε, αντιρρήσεις που θα τον λογίκευαν.
-Είναι επιλογή μου.
-Μα είναι, είναι... κοινή θνητή! Δεν το δέχομαι!
Ο μάγος άρχισε να χτυπάει εκνευρισμένος μανιασμένα τα φτερά του, διώχνοντας την κόρη του, απο δίπλα του.
-Είναι επιλογή μου! Το θέμα έχει λήξει! Είναι πριγκήπισσα! Απο γαλαζοαίματη γενιά,κόρη βασιλιάδων και προορισμένη για γυναίκα άρχοντα! Θα συνηθίσει την ζωή μου!
-Την ζωή σου; Οχι την ζωή μας; Δεν το δέχομαι αυτό! Μια κοινή θνητή στην θέση της μητέρας! Πως προδίδεις έτσι την μνήμης της; Και εγώ; Τι θα είμαι εγώ; Κάτω απ αυτήν;
O Ρόθμπαρτ ξαναέγινε άνθρωπος και καθώς στάθηκε μπροστά στην Οντίλ έμοιαζε πιο επιβλητικός απο ποτέ. Η μαύρη κάπα τον έκανε να δείχνει σχεδόν τετράγωνος και τα φρύδια του, που ενώνονταν πιο βλοσυρό απ΄ότι συνήθως. Χτύπησε με δύναμη το πόδι στο έδαφος και ακούστηκε σαν μικρός σεισμός. Η Οντίλ σώπασε απότομα, αλλα με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυα της.
-Μην ξεχνάς σε ποιόν μιλάς Οντίλ! Είμαι ο άρχοντας του δάσους και όλοι εδώ θα με υπακούτε με το καλό η με το κακό! Το θέμα έχει λήξει! Φρόντισε να μην μου ξαναμίλησεις ποτέ έτσι και να είσαι αντάξια κόρη μου!
Ο Ρόθμπαρτ δεν θα δεχόταν δεύτερη φορά ανάλογη συμπεριφορά. Ειδικά απο το παιδί του, που όφειλε να τον υπακούει σε ο,τι ήθελε.Έφυγε θυμωμένος για το κάστρο, που η εξουσία του είχε θιγεί. Η Οντίλ πήρε τον αντίθετο δρόμο έξω απο το δάσος,προς την πόλη. Κλαίγοντας σχεδόν με αναφιλητά κατέστρεψε ο,τι βρήκε μπροστά της. Το επόμενο πρωί οι άνθρωποι βρήκαν τις καταστροφές σε σοδειές, φράχτες, κάρα και είπαν πως ένα κακό πνεύμα είχε περάσει απο τα μέρη τους. Εκείνο το βράδυ θα διπλοκλείδωναν και θα κρεμούσαν φυλαχτά στις πόρτες για να προστατευούν.


Πολλά άλλαξαν απο εκείνον τον τσακωμό. Ο Ρόθμπαρτ σε μια κρίση ζήλειας καταράστηκε την Οντέτ.Η δύστυχη κοπέλα,που για κακή της τύχη του είχε εμπνεύσει τον έρωτα, τιμωρήθηκε σκληρά που δεν ενέδιδε. Εξαναγκάστηκε να ζεί την ημέρα ως κύκνος και μόνο το βράδυ να παίρνει την ανθρώπινη μορφή της. Έτσι, μην έχοντας άλλη επιλογή, με την πρώτη ανατολή του ήλιου πήγαινε και ζούσε με τους άλλους κύκνους. Στην μεγάλη λίμνη που ένωνε και χώριζε σαν φυσικό σύνορο τα δύο βασίλεια. Εκείνο του Ρόθμπαρτ, απο εκείνο των ανθρώπων. Ακόμα όμως και ως κύκνος, η διαφορά απ΄τ΄ άλλα ζώα ήταν εμφανής. Με δύο ανθρώπινα μάτια που μιλούσαν και ας μην είχε φωνή, κατάλευκο χρώμα, χάρη και κινήσεις που την έκαναν να μοιάζει πως κυλάει στο νερό, ήταν το ομορφότερο πλάσμα του δάσους. Όταν σήκωνε τον μακρύ αψεγάδιαστο λαιμό προς τον ουρανό,με την ελπίδα μια μέρα να γλιτώσει, η μικρή χρυσή κορώνα της λαμποκοπούσε στο φώς. Και όποιος την έβλεπε καταλαβαίνε αμέσως,πως αυτός ο κύκνος δεν ήταν σαν τα αλλα ζώα. Δεν χρειάστηκε πολύ για να φτιαξουν οι άνθρωποι ένα παραμύθι να λένε γύρω απο την φωτιά. Και ο μύθος γύρω απο τον κύκνο που φορούσε κορώνα μεγάλωνε προσελκύοντας περίεργους και κυνηγούς, που τον θεωρούσαν το τέλειο θήραμα.
Ο Ρόθμπαρτ έδεσε με τα δυνατότερα μάγια του το τμήμα του δάσους, που κυριαρχούσε. Ηθελε την Οντέτ δική του και θα την είχε με κάθε κόστος. Το πρόσωπο και η μαγεία του σκλήρυναν τόσο πολύ, που ούτε η ίδια του η κόρη δεν τον αναγνώριζε. Μαύρα φυτά με αγκάθια φύτρωσαν ειδικά γύρω απο τον πύργο και μια μόνιμη πάχνη σκέπασε τα φυτά.Μια παράξενη υγρασία θόλωνε την όραση αποτρέπωντας τους ανθρώπους να πλησιάσουν. Μόλις περνούσαν το όριο του κόσμου του, μια κρύα ανατριχίλα τους κυριεύε και σχεδόν αμέσως γύριζαν πίσω. Κανείς δεν τολμούσε να μπεί βαθιά πια στο δάσος. Και οι ελάχιστοι που προσπάθησαν, άκουγαν θορύβους απο άγρια ζωά, έβλεπαν σκιές με την άκρη του ματιού τους.Ενιωθαν κάποιον να τους απειλεί ύπουλα, ψιθυριστά, αν δεν φύγουν. Ηταν τόση η ένταση του τρόμου, που χωρίς πολλά πολλά έκαναν πίσω. Τα ζώα και τ' άλλα πλάσματα του δάσους υπέμεναν στωικά την δικτατορία του γερο μάγου, γιατί κανείς δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του. Μόνο τ' αερικά κρυφά μέσα στον κόρφο τους, ψιθύριζαν πως τα μάγια θα σπασουν απο αληθινή αγάπη, προμηνύοντας το τέλος του μάγου. Και ακόμα και εκείνος, ο κουτσομπόλης άνεμος, που όλους τους πείραζε με τα φυσήματα του, έπαψε να πολυπλησιάζει τον πύργο. Γύρω απο το πέτρινο κάστρο μια σχεδόν νεκρική σιγή απλωνόταν και μόνο το τελείωμα του αγέρα ακουμπούσε τις άγριες πέτρες. Ο άλλοτε επιβλητικός πύργος έμοιαζε ερειπωμένος,σαν στραγγισμένος απο αγάπη και ενδιαφέρον.
Ετσι ένιωθε καιρό τώρα και η Οντίλ. Η Οντίλ... είχε και αυτή αλλάξει. Κάτι μέσα της έσπασε, την στιγμή εκείνη που ο πατέρας της την έβαλε δεύτερη. Για να βάλει πρώτη στην θέση την δική της και της πολυαγαπημένης νεκρής της μητέρας, μια ξένη. Μια ξένη σε ηλικία ίδια με της κόρης του, κοινή θνητή, άσχετη απο μαγεία και άρα κατώτερη! Μια ξένη που φοβόταν τους πάντες και τα πάντα στον πύργο και που δεν ήθελε να ζεί εκει. Κατάλαβες; Της πέφτανε και λίγοι! Μια ξένη που έκανε τον πατέρα της να γίνει κάποιος άλλος, που τον γέρασε απότομα! Όσο τα σκεφτόταν, τόσο θύμωνε. Και όσο θύμωνε, τόσο ήθελε να σπασει, να καταστρέψει! Και αυτό έκανε. Είχε άδικα πετρώσει πάνω στα νεύρα της όποιον είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά της. Γιατι δεν μπορούσε να ακούμπησει την Οντέτ. Ηταν ρητή εντολή του Ρόθμπαρτ, που την άφηνε να κάνει ο,τι άλλο της κατέβει για να τον αφήνει ήσυχο. Η ζωή στο μαγεμένος δάσος είχε καταντήσει εφιάλτης. Σκέφτοταν μια ασημένια νυφίτσα καθώς έμπαινε στην φωλιά της.


Ο αέανος κύκλος ημέρας και νύχτας κυλούσε βασανιστικά για τα δύο κορίτσια,που δεν ήξεραν πόσα κοινά είχαν. Ζούσαν δίπλα δίπλα, προσπαθώντας η μία να αποφύγει την άλλη. Εκείνο το βράδυ είχαν ένα ακόμα υποχρεωτικό δείπνο, υπο το φώς δεκάδων κεριών, με τον Ρόθμπαρτ. Το μακρύ σκούρο τραπέζι ήταν περίτεχνα στολισμένο, γεμάτο ευφάνταστα φαγητά και λιχουδιές. Ο μάγος προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με την δύναμη του. Μα σχεδόν κανείς δεν έτρωγε. Και όλοι για τον ίδιο λόγο. Κανείς σ'αυτήν την αίθουσα δεν είχε αυτό που ήθελε. Η Οντίλ έπινε νευρικά κρασί, προσπαθώντας να ηρεμήσει την αντάρα μέσα της. Κοίτουσε την Οντέτ με τα πιασμένα της μαλλιά και γινόταν θηρίο. Η ξανθιά κοπέλα κατάπινε με κόπο μικρές μπουκίτσες φαγητου, έτοιμη για μια ακόμη φορά, να βάλει τα κλάματα. Κοιτούσε πάντα κάτω, με δυο τρείς τουφίτσες μαλλιών να ξεφεύγουν απο τον κότσο της. Ο καθωσπρεπισμός της μπορούσε να βγάλει την Οντίλ απ΄τα ρούχα της. Ακούς εκεί, με πιασμένα μαλλιά! Τα λυτά μαλλιά ήταν για την Οντίλ η γυναικεία ελευθερία της. Μια μάγισσα είχε πάντα ελεύθερα μαλλιά, όπως άρμοζε στην δύναμη της φύσης της. Μόνο οι απλές γυναίκες, των κοινών ανθρώπων έπιαναν τα μαλλιά τους ή τα έχωναν κάτω απο δαντελένιους σκούφους σε ένδειξη υποταγής. Τα δεμένα μαλλιά προσέβαλλαν την άγρια μάγισσα μέσα στην Οντίλ. Πως ανεχόντουσαν τον εαυτό τους αυτές οι γυναίκες, υποταγμένο; Και αυτή η κλαψιάρα ξανθιά, επέμενε να ντύνεται σαν κοινή θνητή. Δεν μπορούσε, μπα.. δεν ήθελε! Αφού έβλεπε την Οντίλ να φοράει την μια μέρα ανδρικά ρούχα και την απόμενη φορέμα με ουρά.Σ' αυτή την πλευρά του κόσμους δεν υπήρχαν τέτοιοι κανόνες. Η Οντέτ ζούσε αρκετό καιρό εκεί για να το ξέρει αυτό. Η καστανή κοπέλα σηκώθηκε απότομα απ' το τραπέζι. Στο αριστερό της χέρι έσφιγγε το ποτήρι δυνατά και με μια κίνηση το πεταξε απέναντι στο μεγάλο τζάκι που έκαιγε πίσω ακριβώς απο την Οντέτ. Η φωτιά για μια στιγμή θέριεψε και η Οντέτ έμεινε στήλη άλατος, καθώς το ποτήρι την πέρασε ξυστά. Ο μάγος πήγε να μιλήσει, αλλα η Οντίλ τον πρόλαβε.
-Δεν την ακούμπησε πατέρα! Ο Ρόθμπαρτ ήταν έτοιμος για καβγά, αλλα η Οντίλ έφυγε.
-Αστο. Είπε κοφτά,έριξε μια τελευταία υποτιμητική ματιά στην αμίλητη Οντέτ και βγήκε, χτυπώντας την πόρτα δυνατά.
Ο γερό μάγος δεν πτοήθηκε. Σήκωσε το ποτήρι να υγράνει τα χείλη του και γύρισε στην Οντέτ, που τώρα ένιωθε περισσότερο απροστάτευτη. Δεν άργησε ν' αρχίσει τα γλυκόλογα και να την πλησιάζει αργά και σταθερά. Το ένιωθε. Σήμερα θα ήταν η τυχερή του μέρα. Η κόρη του είχε φύγει νωρίς, αφήνοντας το περιθώριο. Το δύστυχο κορίτσι μαζεύτηκε στην θέση τους. Προσπαθούσε να σκεφτεί πως θα ξέφευγε και τούτη την φορά. Είχε χρησιμοποιήσει κάθε μέσο που μπορούσε να βρεί, αλλά με τον καιρό ο μάγος γινόταν πιο πιεστικός. Πολύ το φοβόταν πως κάποια στιγμή δεν θα κατάφερνε να τον απωθήσει. Μάταια προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Έμοιαζε πιο αποφασισμένος απο κάθε άλλη φορά. Την άρπαξε αγκαλιά για να την φιλήσει και εκείνη παραθόθηκε απο τις δυνάμεις της, που την εγκατέλειψαν.
-Πατέρα! Ούρλιαξε η Οντίλ, που είχε επιστρέψει να πάρει τον ιπτάμενο μανδυά της. Τον είχε ξεχάσει πανω στην καρέκλα. Η Οντέτ είχε σωθεί. Έτρεξε και βγήκε απο την αίθουσα, ανέβηκε δύο- δύο τα σκαλοπάτια και κλειδώθηκε στο δωμάτιο της. Ο τσακωμός πατέρα κόρης που ακολούθησε ακούστηκε σε όλο το κάστρο. Μικρές χνουδωτές σαύρες είχαν βγεί απο τις πέτρινες ρωγμές και νυχτερίδες στεκόντουσαν στα παράθυρα,να δούν τι συμβαίνει.
- Δεν την χρειαζόμαστε! Τι της βρίσκεις; Είναι άχρηστη! Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια! Δεν την θέλω σπίτι μου!
Απο εκείνη την καταραμένη μέρα που η καταραμένη Οντέτ είχε πατήσει το πόδι της στο μαγεμένο δάσος, η Οντίλ έκλαιγε συχνά. Μέχρι τότε δεν ήξερε τι θα πουν δάκρυα. Γι αυτήν ο λευκός κύκνος ήταν η προσωποποίηση της δυστυχίας της. Πετούσε με όλη της δυνάμη τυλιγμένη στον μανδύα σαν μαυροπούλι. Προσπαθούσε να φτάσει τ' αστέρια του ουρανού. Στην γή δεν είχε πια παρηγοριά. Το πανσέληνο φεγγάρι την κοίταξε. Όπως κάθε φορά. Άκουσε τις κατάρες της, που μέσα τους έκρυβαν πόνο και μιαν ευχή. Νόμιζε πως ήταν μόνη, μα δεν ήταν. Κοίταξε απ΄ το παράθυρο του δωματίου την Οντέτ, που έκλαιγε κι αυτή μπρούμητα στο κρεβάτι. Άκουσε το παράπονο και την αδικία. Και εκείνη πίστευε πως ήταν μόνη, μα δεν ήταν. Το φεγγάρι έριξε την ματιά του στην καρδιά του δάσους και άκουσε καλά. Το μαγεμένο δάσος δεν τραγουδούσε εδώ και καιρό ξόρκια, μα δυστυχία. Με την άκρη του ματιού του είδε και το παλάτι του βασιλιά των ανθρώπων και άκουσε έναν αναστεναγμό. Και κατάλαβε.Εκείνο το βράδυ το φεγγάρι έστειλε παρηγοριά σ' όλους.

Edited by laas7, 28 Δεκέμβριος 2011 - 12:25.

"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#2 old#2065

old#2065
  • Members
  • 726 posts
  • Gender:Male

Posted 27 Δεκέμβριος 2011 - 23:08

Μαριάντζελααααααααα, κάποιος έκλεψε τον κωδικό σου και γράφει με τόνους.:lol:
Εαν όμως είσαι εσύ, να σχολιάσω το παραμυθάκι. Νομίζω οτι τελειώνει λίγο απότομα. Εκτός και δεν τελειώνει, οπότε έπρεπε να το δηλώσεις στην αρχική φόρμα, όπως και τον αριθμό λέξεων.
Νομίζω ότι το μεγάλο σχόλιο της αρχής δεν βοηθάει αλλά αντιθέτως υποβαθμίζει το διήγημα.
Το πρώτο κομμάτι είναι λίγο κουραστικό, όταν αρχίζεις τις περιγραφές όμως αποκτά ενδιαφέρον. Θα περιμένω τη συνέχεια.
edit όταν το διάβασα δεν υπήρχε το τελευταίο κομάτι για αυτό λέω ότι είναι ανολοκλήρωτο. Τώρα που το διάβασα ολοκληρωμένα συμφωνώ με την Ευγενεία, απο κάτω.

Edited by npaps, 27 Δεκέμβριος 2011 - 23:46.


#3 Eugenia Rose

Eugenia Rose

    Master Of Disaster

  • Members
  • 1.617 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Eugenia

Posted 27 Δεκέμβριος 2011 - 23:34

Κοριτσάκι μου αρέσει η ιδέα σου και το διήγημα συνολικά.
Έχω κάποιες επιμέρους παρατηρήσεις. Πρέπει να περάσεις ένα ακόμα χέρι το κείμενο γιατί κάποιες λέξεις σου βγήκαν ενωμένες και έχεις μερικά τυπογραφικά.
Επίσης θα μπορούσες να το αναπτύξεις πολύ περισσότερο. Αντί νας μας αφηγείσαι απλά δείξε μας. Μην βιάζεσαι να μας το διηγηθείς. Αφού χρησιμοποιείς την οπτική της Οντίλ χαλάρωσε και απόλαυσε το. Περιέγραψε μας περισσότερο τις κινήσεις και τις σκέψεις της. Αλλά και της Οντέλ. Αφού μοιάζουν τόσο πολύ αυτό δεν θα έπρεπε να είναι ένα σοκ για την Οντίτ; Πως ήταν η άλλη κοπέλα; Με λίγα λόγια κάνε πιο πολύ show.
Κατα τα άλλα βρήκα την ιστορία σου πολύ ατμοσφαιρική και μου άρεσε! Μπράβο :good:

Πάρε και ένα δωράκι από μένα. :lol:

Attached File  tumblr_lwtjqnpnhI1qzpzzao1_500.jpg   61,91KB   2 downloads
Posted Image

#4 Mesmer

Mesmer

    Mathematically possessed

  • Global Moderators
  • 2.213 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 27 Δεκέμβριος 2011 - 23:54

Όμορφο για παραμυθάκι. Ωραίες εικόνες και ποιητικές εκφράσεις, που (όντως) είναι λίγες παραπάνω απ' όσο πρέπει στο αρχικό κομμάτι. Από εκεί και μετά η ιστορία γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Και, γνωρίζοντας το παραμύθι, μου άρεσε αυτή η διαφορετική σκοπιά. Το τελειώνεις κάπως απότομα, ίσως θέλοντας να μας πεις ότι από εκεί και πέρα τα πράγματα έγιναν όπως ήθελε ο πατέρας της (κι ίσως επειδή εννοείται πως γνωρίζουμε το παραμύθι), αλλά ήθελε κάτι καλύτερο για κλείσιμο.

Χρειάζεται έναν καλύτερο χωρισμό σε παραγράφους, για να βοηθήσεις λίγο τον αναγνώστη, να μην διαβάζει ολόκληρα κατεβατά χωρίς λόγο.

Φάνηκε ότι σε δυσκόλεψαν οι τόνοι. Υπάρχουν σχεδόν αμέτρητα λάθη. :p

Δυο προτάσεις με λίγο περίεργο νόημα, που ίσως θέλουν αλλαγή:

-Ένα ακόμα σκοτεινό πρωινό ξημέρωνε. Οκ, καταλαβαίνω πώς το εννοείς, αλλά σαν πρώτη πρόταση μοιάζει λίγο περίεργη. Ένα μουντό πρωινό, ίσως;

-Ο μάγος που στεκόταν με την πλάτη: Εδώ σίγουρα υπάρχει κάτι στραβό. :p Πώς στεκόταν με την πλάτη;

Αυτά κι από μένα. Καλή συνέχεια!


"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#5 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 00:10

Παιδια κολαει ο υπολογιστης που εχω στο σπιτι γαμωτο!!
Προσπαθω ωρα να το μαζεψω αλλα δεν μπορω, θα το φτιαξω αυριο απο τον υπολογιστη στην δουλεια...εχει συνεχεια ...συγνωμη για το ατσουμπαλο τοπικ.


"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#6 Oceanborn

Oceanborn

    Cursed

  • Members
  • 584 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαρία
  • Currently reading:The Hunger Games: Catching Fire

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 12:13

Όμορφη η σκέψη σου να γράψεις κάτι τέτοιο... Οι εικόνες και ο λυρισμός του κειμένου αδικούνται τρομερά ωστόσο από την μη προσεγμένη γραφή... Μπορεί ο Διγέλαδος να γκρινιάζει επειδή δεν έβαλες κάπου κάποτε τόνους, εγώ ως στριμμένη θα πω ότι καλύτερα να μην έβαζες παρά να παρατονίζεις σε στιλ "μανδυάς" ή "φορεμά". Εντάξει είμαι η τελευταία εδώ να κρίνει τη δομή, την σύνταξη ή την παραγραφοποίηση του κειμένου αλλά ρε συ... Κρίμα είναι. Λίγο να το πρόσεχες παραπάνω θα χε βγει πολύ καλό. Το ανεβάζω σε doc, με διορθώσεις μόνο στον τονισμό. Ελπίζω να το μαζέψεις και να μου δοθεί η ευκαιρία να το ξαναδιαβάσω γιατί ειλικρινά απογοητεύτηκα.
"My own brain is to me the most unaccountable of machinery - always buzzing, humming, soaring roaring diving, and then buried in mud. And why? What's this passion for?"

#7 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 12:15

Ax μανα μου... ιδρωσα για να το φτιαξω... εχω δικιο που αντιπαθω τους υπολογιστες... φοβαμαι πως ουτε αυτοι με συμπαθουν ιδιαιτερα...
Ευχαριστω για τα σχολια!
Νομιζω πως εχετε ολοι δικιο ... τον προλογο τον εβαλα (τωρα που το ξανασκεφτομαι) απο την ανασφαλεια μου, και ο,τι κανεις με ανασφαλεια ποτε δεν ειναι καλο...
Στην δικη μου εκδοχη η Οντιλ δεν μοιαζει με την Οντετ εξωτερικα, οχι ακομα τουλαχιστον...επρεπε να εξηγησω στον προλογο πως ανεφερα την ιστορια, οπως ειναι στο μπαλετο, για να μπουν στο πνευμα οσοι μπορει να μην το ξερουν και για να δειξω την διαφορετικη σκοπια που περιγραφω, γιατι στο αυθεντικο παραμυθι περιγραφεται η εκδοχη των δυο ερωτευμενων.
Οι τονοι με πεθαιναν... για οσους τονους δεν εχω γραψει, τωρα τιμωρουμαι... η εκδικηση των τονων! Αλλα το παλευω... οχι και αμετρητα λαθη... κακιουλες... ενα δυο μικρουλικα ηταν...:p
Η αρχη οντως ειναι παραξενη με το σκοτεινο πρωινο, αλλα ηθελα να ειναι σκοτεινο οχι μουντο η συννεφιασμενο κτλ οποτε το αφηνω ετσι.
Στην αλλη φραση βεβαια εχεις δικιο... ξεχασα να γραψω με γυρισμενη την πλατη...αλλα το διορθωσα κι αυτο.
Εχω προσθεσει ενα ακομα κομματι στο αρχικο τοπικ ... αυτα για την ωρα.
"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#8 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 13:21

Απογοητεύτηκες απο τους τονους? Η απο το πως το εγραψα?
Να ξερω αν θα στενοχωρηθω γιατι τους τονους για να ειμαι ειλικρινης δεν με νοιαζει και πολυ για το αλλο ομως...


"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#9 Oceanborn

Oceanborn

    Cursed

  • Members
  • 584 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαρία
  • Currently reading:The Hunger Games: Catching Fire

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 13:23

Απογοητεύτηκες απο τους τονους? Η απο το πως το εγραψα?
Να ξερω αν θα στενοχωρηθω γιατι τους τονους για να ειμαι ειλικρινης δεν με νοιαζει και πολυ για το αλλο ομως...



Απογοητεύτηκα γιατί δεν το πρόσεξες όσο του άξιζε. Οι τόνοι είναι κάτι μηδαμινό. Απλά η γενικότερη εντύπωση που είχα ήταν ότι το βιαζόσουν. Είχε πολλές καλές στιγμές σαν κείμενο απλά θεωρώ ότι μπορείς να δώσεις πολλά πολλά περισσότερα πράγματα. Ταπεινή άποψη πάντα.
"My own brain is to me the most unaccountable of machinery - always buzzing, humming, soaring roaring diving, and then buried in mud. And why? What's this passion for?"

#10 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 13:47

Μπορει και να εχεις δικιο... είμαι γενικως ανυπομονη και ενθουσιωδης, οποτε μπορει να βγηκε και στο κειμενο.
Αν μιλας παντως για την σχετικα γρηγορη εξελιξη των γεγονοτων το εκανα με το σκεπτικο πως ηθελα να ειναι σχετικα συντομο, να μην αργει η εξελιξη, γιατι αλλιως πιστευω πως θα ηταν πολυ κουραστικο. Οι ποιητες ( τρομαρα μου αν μπορω να λεγομαι ποιητρια) εχουν την κακη συνηθεια να πολυστολιζουν τα πεζα τους, κατι που σαν γενικος κανονας στεκει στην ποιηση, αλλα στο πεζο δεν χαριζει ευκολα. Προσπαθησα να ειμαι "ποιητικα περιγραφικη" και ταυτοχρονα δραστικη..αν μπορω να το θεσω ετσι. Και μαζι να περιγραψω ικανοποιητικα εναν ονειρικο κοσμο, οπως μου φανηκε εμενα η λιμνη των κυκνων οταν την πρωτοανακαλυψα.
Δεν εχει τελειωσει ακομα το παραμυθι μου, οποτε ελπιζω να καλυτερεψω στην πορεια και μιας και με εχει πιασει ο οιστρος μου πιστευω πως θα δειτε πολλα ακομα δικα μου και πως θα ειναι παντα τα επομενα καλυτερα απο τα προηγουμενα.
Ευχαριστω Μαρια!
"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#11 Oceanborn

Oceanborn

    Cursed

  • Members
  • 584 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαρία
  • Currently reading:The Hunger Games: Catching Fire

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 13:51

Μπορει και να εχεις δικιο... είμαι γενικως ανυπομονη και ενθουσιωδης, οποτε μπορει να βγηκε και στο κειμενο.
Αν μιλας παντως για την σχετικα γρηγορη εξελιξη των γεγονοτων το εκανα με το σκεπτικο πως ηθελα να ειναι σχετικα συντομο, να μην αργει η εξελιξη, γιατι αλλιως πιστευω πως θα ηταν πολυ κουραστικο. Οι ποιητες ( τρομαρα μου αν μπορω να λεγομαι ποιητρια) εχουν την κακη συνηθεια να πολυστολιζουν τα πεζα τους, κατι που σαν γενικος κανονας στεκει στην ποιηση, αλλα στο πεζο δεν χαριζει ευκολα. Προσπαθησα να ειμαι "ποιητικα περιγραφικη" και ταυτοχρονα δραστικη..αν μπορω να το θεσω ετσι. Και μαζι να περιγραψω ικανοποιητικα εναν ονειρικο κοσμο, οπως μου φανηκε εμενα η λιμνη των κυκνων οταν την πρωτοανακαλυψα.
Δεν εχει τελειωσει ακομα το παραμυθι μου, οποτε ελπιζω να καλυτερεψω στην πορεια και μιας και με εχει πιασει ο οιστρος μου πιστευω πως θα δειτε πολλα ακομα δικα μου και πως θα ειναι παντα τα επομενα καλυτερα απο τα προηγουμενα.
Ευχαριστω Μαρια!



Laas μου σε καμία περίπτωση δεν με πείραξε η γρήγορη πλοκή. Είναι ένα εξαιρετικό παραμύθι. Αυτό που με κούρασε παράδειγμα ήταν οι επαναλήψεις λέξεων "έκανε" και δομών. Δηλαδή θεωρώ ότι είναι δομικό το θέμα. Ούτε υφολογικό, ούτε θεματικό. Αν το δουλέψεις θα βγει εξαιρετικό είμαι σίγουρη. Αυτόν τον ενθουσιασμό τον νιώθω εγώ. Και ειδικά στην αρχή. Αν διαβάσεις την πρώτη ιστορία που ανέβασα στο φόρουμ θα το δεις... Είχα τόση ανυπομονησία να την ανεβάσω που το κείμενο φαίνεται αδούλευτο. Βέβαια εγώ δεν αποκαλώ τον εαυτό μου ούτε ποιήτρια ούτε πεζογράφο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. :D Καλή συνέχεια.
"My own brain is to me the most unaccountable of machinery - always buzzing, humming, soaring roaring diving, and then buried in mud. And why? What's this passion for?"

#12 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 14:04

Δεν ειπα πως εγω αποκαλουμαι ποιητρια... η πεζογραφος... ειπα τρομαρα μου...οποτε μαλλον στο ιδιο ζουμι βραζουμε.
Δεν υπαρχει και κανενα προσωπακι να ανακατατευει ενα καζανι σουπα με καμμια κουταλα και μετα να χτυπαει το κεφαλι του με την ιδια κουταλα να ανεβασω!
"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#13 Nienor

Nienor
  • Members
  • 4.113 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κιάρα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 14:50

Γλυκιά μου, laas το ζαχαρώνω από την ώρα που το είδα το πρωί και περίμενα να φτιάξεις την παραγραφοποιήση για να μπορέσω να το διαβάσω με αγωνία. Δεν έχω να σου πω πολύ καλά λόγια, αλλά πριν από αυτά πρέπει να ξέρεις δυο πράγματα:
1) Μιλάμε για το αγαπημένο μου παραμύθι (το έβλεπα σε κασσέτα παιδάκι, την οποία νοικιάζαμε τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα).
2) Στην εφηβία λάτρεψα το μπαλέτο
3) Είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολήθηκα με τη μουσική
4) Κι από το αγαπημένο μου παραμύθι, ο αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι η Οντίλ...

Όπως καταλαβαίνεις έχεις απεναντί σου έναν πάρα πάρα πολύ δύσκολο αναγνώστη, πόσο μάλιστα όταν από τη μία πλευρά του μιλάς με σχεδόν μισόλογα για κάτι που το γνωρίζει πάρα πολύ καλά (αναφέρομαι στην έκταση εδώ) κι από την άλλη σκιαγραφείς έναν χαρακτήρα, που αγαπά και τον φαντάζεται σε όλη τη ζωή του, πολύ, εξαιρετικά πολύ αδρά. Σαν τύπο περισσότερο και, μάλιστα, με λάθος χρώματα (θεωρώ πως καταστρέφεις το συμβολισμό του μαύρου κύκνου κάνοντας την Οντίλ καστανή και πόσο μάλλον όταν δεν σκιαγραφείς μια νέα Οντίλ, αλλά βασίζεσαι πολύ σε αυτά που γνωρίζουμε).

Προσπαθώντας να τα προσπεράσω αυτά, να τη δω σαν μια άλλη ηρωίδα, απλά συνονώματή της, δεν την συμπαθώ ρε συ. Δεν την νιώθω. Είναι μια μάγισσα του δάσους, ένα μυθικό πλάσμα της νύχτας για το οποίο μας λες: "Η νύχτα μιλούσε στην ψυχή της. Κάθε που έδυε ο ήλιος, τ' αυτιά της γέμιζαν απο τους ήχους των πλασμάτων που αγαπούσαν το σκοτάδι.Τα μάτια της γέμιζαν απο σκιές που χόρευαν πάνω απ' το νερό της λίμνης και ένα χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλη της. Η καρδιά της τραγουδούσε γεμάτη ομορφιά" και μετά στο τέλος γίνεται τι? γυναικούλα? "Τι της βρίσκεις; Είναι άχρηστη! Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια! Δεν την θέλω σπίτι μου!"??? Σχεδόν ήθελα να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο...

Επίσης, ο πρίγκιπας? Τι φάση? Τον θέλει? Γιατί θα κάνει ότι θα κάνει μετά (αφού το σταματάς εκεί θα τα κάνει όλα όπως τα ξέρουμε, φυσικά) Κι αφού τελικά ίσως και να αισθάνεται συμπόνια για αυτό το κακόμοιρο ξανθό πλάσμα, γιατί θα βοηθήσει τον πατέρα της που την προδίδει και την πονά κάθε μέρα?

Εντάξει, σαφέστατα να φτιάξεις τα ορθογραφοτυπο-τέτοια, και τους τόνους και τη στίξη. Αλλά εμένα προσωπικά λίγο με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Πριν από οτιδήποτε άλλο θα ήθελα να τη γνωρίσεις την ηρωίδα που δημιουργείς (εσύ πρώτα ναι, γιατί είναι απλά αδύνατο να τη γνωρίσουμε εμείς αν δεν την ξέρεις εσύ), να της δώσεις υπόσταση, κρατώντας τις πολύ όμορφες φράσεις σου, κρατώντας την ποιητική περιγραφή σου, τις ωραίες εικόνες (σχεδόν αισθάνθηκα το χαλί κάτω από τα γυμνές πατούσες της και την είδα ένα κουβάρι στην πολυθρόνα), αλλά φτιάχνοντας με αυτά έναν χαρακτήρα που θα μας μαγέψει. Και ξέρω πάρα πολύ καλά ότι μπορείς. Αλλιώς μάλλον δε θα σου έλεγα τίποτα, κι ελπίζω και τώρα να μη σε στεναχωρήσω, αλλά να σε πεισμώσω να το κάνεις :friends:
:witch:
"Μαϊσσάκι μου, είσαι βιβλία. Δως τους ζωή και γίνε κι εσύ ένα."
Μιχάλης Μανωλιός

#14 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 28 Δεκέμβριος 2011 - 22:39

Νιενορ... εσενα θελω...τον δυσκολο αναγνωστη!
Κοιτα το λαθος μου, που θα διορθωσω μολις τελιωσω το ποστ μου αυτο,ειναι πως δεν γραφω ξεκαθαρα στην αρχη πως ειναι το πρωτο μερος και το παραμυθι δεν εχει τελειωσει...οποτε αναμεινατε στο ακουστικο σας.
Γι αυτο εχεις τα δικια σου να λες οσα λες.
Το καρτουν η λιμνη των κυκνων πρεπει να το εχουμε δει ολες της γενιας μας τουλαχιστον απειρες φορες... αυτο ειναι και το προβλημα. Να μπορεσουμε να ξεπερασουμε αυτο, γιατι θελοντας και μη συγκρινουμε με βαση αυτο.
Ειναι ενα ψυχολογικο παραμυθι, αν μπορεσω να ονομασω ετσι την δικη μου εκδοχη.
Η Οντιλ μου ειναι μια πραγματικη μαγισσα, αλλα εχοντας μεγαλωσει απομονωμενη δεν εχει ζησει ακομα. Δεν εχει φοβηθει,κλαψει, θυμωσει, ζηλεψει κτλ μεχρι την στιγμη που αρχιζει η ιστορια. Αυτη η ιστορια θα την κανει αυτο που θα γινει στο τελος. Το παραμυθι εχει μεινει στο σημειο που αρχιζει να χανει τον εαυτο της, γινεται σαν μια γυναικουλα...ο θυμος ειναι κακος συμβουλος και οταν θυμωνουμε δεν σκεφτομαστε σαν τι μοιαζουμε και αν εχουμε πεσει στα ματια καποιου...απλα θυμωνουμε και το ζουμε. Πολυ αργοτερα σκεφτομαστε αν καναμε λαθη κτλ και οτι αν το ξανακαναμε θα το ειχαμε κανει καπως αλλιως.
Η Οντιλ ηταν η πρωτη κυρια του μαγεμενου δασους, μονακριβη κορη του Ροθμπαρτ και κακομαθημενη σχεδον, ως μοναχοπαιδι με νεκρη μητερα. Ξαφνικα εμφανιζεται μια αγνωστη ομορφη κοπελα, που ο πατερας της θελει να παντρευτει! Ειναι στην ηλικια της, θα μπορουσε να ειναι κορη του και ασχετη απο μαγεια-κατι που με βαση τα λεγομενα του πατερα της την κανει κατωτερη. Και εκει που η Οντιλ ειχε ολη την αγαπη και το ενδιαφερον του πατερα της ξαφνικα πρεπει να ειναι δευτερη στην ζωη του...αυτο την σοκαρει, χανει τον κοσμο κατω απο τα ποδια της και παιρνει αμυντικη σταση στο θεμα. Η καλυτερη αμυνα ειναι η επιθεση οπως και οσο μπορει...Θα πεσει για να ξανασηκωθει και θα χασει τον εαυτο της, για να μπορεσει να τον ξαναβρει πιο συνειδητα αυτη την φορα.Προσπαθω να δω μονο μεσα απο τα δικα της ματια... αγαπαει τον πατερα της, οποτε αυτοματα ασυνειδητα μισει την Οντετ που φταιει για ολα. Ειναι σαν τον απατημενο που θελει να βγαλει τα ματια του εραστη και οχι του συζυγου που τον απατησε. Αγαπαει τοσο πολυ το ταιρι του που ο θυμος μεταφερεται σε ξενο ατομο και οχι απαραιτητα σε αυτον που φταιει.
Οσο για τα χρωματα... δεν ξερω πως αλλιως θα μπορουσε να ειναι η Οντιλ...την εκανα καστανη και οχι μελαχροινη που μου εκανε πολυ κλισε για μαυρος κυκνος...ξανθια δεν θα μπορουσα να την φανταστω-ειναι η ψυχη της νυχτας.
Σ' ευχαριστω για τα σχολια!
"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."

#15 Nienor

Nienor
  • Members
  • 4.113 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κιάρα

Posted 29 Δεκέμβριος 2011 - 02:33

Χαίρομαι πάρα πολύ που θα μας πεις τη συνέχεια :) Θα την περιμένω με αγωνία.
:witch:
"Μαϊσσάκι μου, είσαι βιβλία. Δως τους ζωή και γίνε κι εσύ ένα."
Μιχάλης Μανωλιός

#16 Ayu

Ayu

    Orang κουρδιστός

  • Members
  • 472 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ναταλία

Posted 29 Δεκέμβριος 2011 - 06:40

Γενικά συμφωνώ με την Κιάρα (το +1 μου), ειδικά ως προς τα χαρακτηρολογικά της Οντίλ (τα γυναικουλίστικα προς το τέλος).
Έχεις σκεφτεί να δώσεις έναν άλλον τίτλο στο κείμενό σου; Κάτι που να παραπέμπει σαφώς στη λίμνη των κύκνων αλλά που να μην είναι ακριβώς ίδιος, όπως και η εκδοχή σου; (Λέμε τώρα, του τύπου "Η λίμνη με τους κύκνους" ή "η κυκνόλιμνη" ή κάτι τέτοιο.)
Καλή συνέχεια Posted Image
Ever failed. No matter. Fail again. Fail better.

#17 laas7

laas7
  • Members
  • 1.843 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μαριαντζελλα

Posted 29 Δεκέμβριος 2011 - 13:35

Μμμ Ayu.... η ιδεα του να δωσω ισως εναν παρομοιο τιτλο ειναι καλη!
Ευχαριστω...


"Ενα χαρτι δωστε μου να φτιαξω εναν νεο κοσμο, γιατι σ' αυτον δεν χωρω!"
"Καληνυχτα ποιητες που σε στιχους κλεισατε τον κοσμο..."




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users