Jump to content
Nihilio

Ιστορίες... Εκδόσεις Ωρόρα - Λίστα και σχολιασμός ανθολογιών

Recommended Posts

Δημήτρης

''Ιστορίες από το Περιοδικό Weird Tales 2'' ν. 69:


 


- Άντονι Ραντ: ''Η Γλίτσα'': Από τον τίτλο και μόνο μπορεί κανείς να εικάσει το περιεχόμενο. Τιτάνιων διαστάσεων, καταβροχθίζει ότι έχει την ατυχία να βρεθεί στο διάβα της. Ενέπνευσε δεκάδες b movies, η εκτέλεση όμως έδειχνε την ηλικία της και με κούρασε. 


 


- Κλαρκ Άστον Σμιθ: ''Οι Μανδραγόρες'': Ένας διαβολικός μάγος με την ακόμη πιο διαβολική του γυναίκα κατασκευάζουν φίλτρα προς πώληση μην μπορώντας να βρουν πέντε λεπτά ηρεμίας. Ώσπου θα πάρει την απόφαση να την αποσύρει. Φλασάκι του οποίου μαντεύει κανείς την κατάληξη, από τα πιο αδύναμα του μεγάλου κατά τ' άλλα Κλαρκ Ας-Τον. 


 


- Σίμπερι Κουίν: ''Παγωμένη Καλλονή'': Δύο φίλοι θα βρεθούν απρόσμενα μπροστά σε μία ασυνήθιστη κατάσταση και θα αποδεχθούν την πρόκληση. Αυτή ενός κυνηγημένου πρώην Σοβιετικού που θέλει να ανακτήσει την φυλακισμένη του αγαπημένη. Καλούτσικη ήταν. Με πολιτικές προεκτάσεις, είναι μία από τις πολλές που έγραψε ο συγγραφέας με τον χαρακτήρα Ζιλ ντε Γκραντέν, μία πιο υπερφυσική εκδοχή του Σέρλοκ Χολμς.


 


- Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ: ''Μία Μάγισσα θα Γεννηθεί'': Η δεύτερη Χαουαρντική ιστορία που διάβασα μετά το ''Η Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής''. Και ύστερα από σχεδόν είκοσι χρόνια, μέσα στις top five. Πάει πολύς καιρός και δεν θυμάμαι πως ένιωσα. Αλλά όντας ακόμη άπειρος στα αναγνωστικά δρώμενα, υποθέτω ότι θα είχα μείνει κάπως έτσι  :o 


 


- Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ: ''Οι Άλλοι Θεοί'': Μικρούλα, αποτελεί μέρος της αγαπημένης μου συλλογής ''Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ''. Χωρίς να είναι κάτι το τρομερό διαβάζεται άνετα. Στα πλαίσια της όμως, εκτός είναι μόνο για τους φαν. 


 


Δεδομένου ότι του Κόναν βρίσκεται και στη σειρά του Αιόλου, μπορεί κανείς να προσπεράσει.


Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Έφτιαξα μια λίστα με τα βιβλία των ανθολογιών στο goodreads, για όποιον ενδιαφέρετε να τα αναζητήσει πιο εύκολα. (Τα είχα βάλει σε σειρά πριν, αλλά βάσει των κανονισμών δεν επιτρεπόταν, οπότε μια λίστα ήταν η καλύτερη επόμενη επιλογή.)

Edited by Blacksword
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Τρελούς Επιστήμονες 2'' ν. 70:

- Μάνλι Γουέιντ Γουέλμαν: ''Ο Πιθηκάνθρωπος'': Ένας πίθηκος πειραματόζωο από τη στιγμή της γέννησης του, θα ''ανέβει'' τα σκαλοπάτια της εξέλιξης ώσπου να αρχίσει να σκέφτεται και να φέρεται ανθρώπινα. Τι θα γίνει όμως όταν οι επιθυμίες του θα συγκρουστούν με αυτές του δημιουργού του; Αδιάφορο. 

- Φρέντερικ Πολ: ''Μέχρι να έρθει ο Ψυχαναλυτής'': Διαφημιστής θα βγάλει στην αγορά καινούργιο προϊόν για να το δει να φέρνει αποτελέσματα διαφορετικά από αυτά που περίμενε. Ισχύει ότι και με το προηγούμενο.

- Ρόμπερτ Μπλοχ: ''Τα Ανθρωπάρια της Φρίκης'': Ακολουθεί την όχι ασυνήθιστη συνταγή έγκλειστου σε ψυχιατρείο που επαναστατεί στους δυνάστες του. Από τις λίγες του μεγάλου κατά τ' άλλα συγγραφέα που δεν μου άρεσε. 

- Θίοντορ Στάρτζιον: ''Ποτέ να μην Υποτιμάς'': Αλλοπρόσαλλος εφευρέτης παντρεμένος με νοικοκυρά με υπαρξιακές ανησυχίες. Ποιος θα επικρατήσει; Μάπα το καρπούζι. 

- Πίτερ Τρεμέιν: ''Το Σκυλί του Φρανκενστάιν'': Η μεγαλύτερη σε έκταση ιστορία είναι και η καλύτερη. Εξετάζει τον μύθο του ιδιοφυούς και συνάμα παράφρων δόκτορα από μία διαφορετική πλην όμως ποιοτική σκοπιά (btw ακόμη να διαβάσω της Μαίρη Σέλλεϋ, αν και υποψιάζομαι ότι θα με κουράσει, πρέπει επιτέλους να το πιάσω κάποια στιγμή). Ανεπιθύμητος ερημίτης με ύποπτο παρελθόν. Άνθρωποι που εξαφανίζονται και νεοφερμένος που μπλέκει άθελα του και αρχίζει να ψάχνει τα τι και τα πως. Και όλα αυτά με φόντο την καταθλιπτική Βρετανική επαρχία. Πως να μην μείνει ικανοποιημένος μετά κανείς;

Μέτρια, αν διαβαστεί να γίνει μόνο για το τελευταίο διήγημα. Κατώτερη από την προηγούμενη με το ίδιο θέμα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Βάρβαρους Ήρωες 2'' ν. 71:

- Ντέιβιντ Ντρέικ: ''Ο Φύλακας του Τύμβου'': Bersherks ήταν οι φοβεροί και τρομεροί πολεμιστές των σκανδιναβικών παραδόσεων οι οποίοι πολλές φορές με την θέληση τους έπεφταν σε πολεμικό παροξυσμό. Χάνοντας έτσι την ανθρώπινη υπόσταση τους υποβιβαζόμενοι σε άλογες πολεμικές μηχανές. Για έναν τέτοιο μιλάει και η αδιάφορη αυτή ιστορία. 

- Λιν Κάρτερ: ''Η Πόλη μέσα στο Πετράδι'':  Πολεμιστής στην ακμή της νιότης του θα παγιδευθεί σε παραμυθένια πόλη και θα κληθεί να τα βάλει με τον μάγο δυνάστη της. Ωραία, στα χνάρια των ιστοριών του ανίκητου βάρβαρου. Χωρίς -φυσικά- να είναι ισάξια τους, ήταν ωστόσο καλή.

- Τσαρλς Σάντερς: ''Η Λιμνούλα του Φεγγαριού'':  Σε ένα κόσμο που κυριαρχούν οι λευκοί πρωταγωνιστές, ο συγγραφέας σπάει τα ταμπού ρίχνοντας στο στίβο της μάχης ένα μαύρο. Και τα καταφέρνει μία χαρά. Ωραία και δαύτη. 

- Φριτς Λάιμπερ: ''Η Κοπέλα της Θάλασσας'':  Ο γνωστός σε όλους συγγραφέας έγινε τέτοιος με το κωμικοτραγικό δίδυμο των Γκρίζου Γάτου, Φαφρντ. Στη προκειμένη όμως πάει ενάντια στο ρέμα παίζοντας μόνο με τον πρώτο. Δεν ξέρω αν έχει γράψει και άλλες τέτοιες, είναι όμως η μόνη που έχω διαβάσει. Σαν επεισόδιο όπου παίζει μόνο ο Χοντρός ή ο Λιγνός ένα πράμα :)

- Ράμσεϊ Κάμπελ: ''Ο Έμπορος των Ονομάτων'': Ακολουθεί συνταγή εφάμιλλη με την Γαιοθάλασσα της Λε Γκεν, αυτή της μεγάλης σημασίας των ονομάτων των ηρώων. Ωραία ιδέα της οποίας όμως δεν μου άρεσε η εκτέλεση. 

- Θωμάς Μαστακούρης: ''Οι Γιοι του Νέχταν'':  Δραματοποιημένο χρονικό του Κουκουλάιν (Κουχούλιν όπως προφέρεται στη τοπική), μυθολογικού ήρωα των Ιρλανδών. Μου άρεσε όπως άλλωστε όλα τα σχετικά κείμενα που έχουν να κάνουν με παραδόσεις και παραμύθια λαών. Θα ήθελα σε περίπτωση που σώζεται να μεταφραστεί κάποια στιγμή και το αυθεντικό κείμενο. 

Μόνο για τους φίλους του φάντασυ και μάλλον μέτρια.

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο'' ν. 72: 

- Άρθουρ Σέλινγκς: ''Η Τελευταία Φορά'': Όλοι έχουμε ακούσει λίγο- πολύ για το ότι ο χρόνος για κάποιον που βρίσκεται στο διάστημα, κινείται με πολύ πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με αυτούς που βρίσκονται στη Γη. Κατάσταση απαγορευτική για κοσμοναύτη που θέλει να συνάψει μόνιμη σχέση. Για όλα όμως υπάρχει λύση, αρκεί να υπάρχει και καλή θέληση. Καλή ήταν.

- Κουρτ Βόνεγκατ: ''Αύριο και αύριο και αύριο'':  Ποιος άραγε δεν έχει νιώσει την επιθυμία να ζήσει για πάντα; Ή έστω πάρα πολύ; Τι θα γίνει όμως όταν αυτοί που την σκαπουλάρουν συσσωρεύονται στα σπίτια με αυτούς που έρχονται από πίσω; Κάνοντας τους να ασφυκτιούν; Κυνική, δεν είχα ξεχάσει τι γίνεται παρ' όλα τα χρόνια που πέρασαν από την τελευταία φορά. Και ήταν όσο ωραία την θυμόμουν. 

- Πίτερ Μπιγκλ: ''Έλα αρχόντισσα Θανή'':  Μία ευγενή κορεσμένη από τις κοινοτοπίες της καθημερινής ζωής, θα οργανώσει χορό με καλεσμένο τον ίδιο τον θάνατο. Αδιάφορο. 

- Σπάιντερ Ρόμπινσον: ''Γερνάμε πολύ Γρήγορα'':  Οικογένεια ή καριέρα; Να ένα καλό ερώτημα για κάθε φιλόδοξη γυναίκα που πρέπει να αποφασίσει προτού την πάρουν τα χρόνια. Κάτι πήγε να πει στην αρχή αλλά στο τέλος με κούρασε. 

- Γουίλιαμ Λι: ''Μήνυμα από την Τσάριτι'': Δύο νέοι διαφορετικής εποχής θα συνάψουν ένα είδος τηλεπαθητικής σχέσης. Κάποια στιγμή το κορίτσι θα αντιμετωπίσει ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο, αυτό της δίκης των μαγισσών. Και θα χρειαστεί την βοήθεια του φίλου της. Καλό, φάση είχε.  

- Γουίλιαμ Τεν: ''Σχέδιο Μπρούκλιν'': Παίζει με το γνωστό ενδέχομενο του ταξιδιού στο χρόνο όπου κάποια ανεπαίσθητη αλλαγή στο παρελθόν, μπορεί να επιφέρει μεγάλες αλλαγές στο παρόν. Δεν μου άρεσε όμως η εκτέλεση με τα πολλά για το μικρό της μέγεθος επιστημονικά δεδομένα. 

- Τσαρλς Χάρνες: ''Το Παιδί του Χρόνου'':  Αδιάφορο ερωτικό τρίγωνο μάνας- εραστή- κόρης και των διαφόρων χρονικών παράδοξων που λαμβάνουν χώρα. Ωραία πάντως η κατάληξη, άλλο είχα σκεφτεί και αλλού το πήγε. 

Θα ήταν αδιάφορη αν δεν υπήρχε το γλυκόπικρο διήγημα του Βόνεγκατ. Προτείνεται έστω και μόνο γι' αυτό. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες από το Εφιαλτικό Μέλλον 2'' ν. 73: 

- Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ: ''Η Μηχανή σταματά'': Ακολουθεί το μοτίβο του απρόσωπου δυνάστη τον οποίο όλοι είναι υποχρεωμένοι να υπακούν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλίμονο στους (εγκεφαλοπλυμένους) παραβάτες. Τι θα γίνει όμως αν μία μέρα τα τείχη της πραγματικότητας καταρρεύσουν; Καλογραμμένη αλλά ξεχνιέται γρήγορα. 

- Ρίτσαρντ Γκόγκιν: ''Φράνσις Χάρκινς'':  Άλλη μία γνωστή συνταγή, αυτή της απειλούμενης Γης από εξωγήινους εισβολείς. Η κωμική της χροιά ήταν το μόνο θετικό. 

- Τζον Μπάξτερ: ''Μαρτυρία'':  Τι ρίσκο άραγε μπορεί να πάρει κάποιος όταν βλέπει την οικογένεια του να πεινά; Και τι γίνεται αν έστω και άθελα του υπερβεί τα όρια; Αδιάφορη. 

- Κρις Νεβίλ: ''Οι Άνθρωποι του Μπάλεντζερ'':  Η εισαγωγή με προϊδέασε για τα καλύτερα κάνοντας λόγο για τις συσσωρευμένες σε δυσβάσταχτο βαθμό υποχρεώσεις που καλείται κάποιος να φέρει εις πέρας κάθε μέρα. Οι προσδοκίες όμως δεν επαληθεύτηκαν.  

- Ρότζερ Ζελάζνι: ''Εοσφώρος'': Νέο γνωστό σκηνικό στην ε.φ, αυτό ανθρώπου σε έρημη πόλη. Αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Καλούτσικο. 

- Γουίλιαμ Σπένσερ: ''Η Μεγάλη μνήμη'': Αυτή ήταν ωραία. Φανταστείτε ένα κόσμο που ασφυκτιά από ανάγκη για ολοένα και περισσότερο χώρο. Για κτίρια προς αποθήκευση δεδομένων, και φύλακα του οποίου τα άπληστα μάτια παρακολουθούν τις ζωές των ανθρώπων. Διάσημων και μη. Καλογραμμένη και με απρόσμενη κατάληξη. 

- Γουόλτερ Μίλερ: ''Ένα Τροπάριο για τον Λέιμποβιτς'': Και γι' αυτήν είχα προσδοκίες μιας και αποτελεί (;) μέρος του ομότιτλου βραβευμένου μυθιστορήματος. Δεν είμαι σίγουρος αν όντως ισχύει αλλά σε κάθε περίπτωση το είχα συναντήσει σε top λίστες.Επίσης δεν επαληθεύτηκαν, χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν πέρασα και καλά. Υποθέτω ότι αν την διάβαζα στα πλαίσια του, θα μου άρεζε και περισσότερο. 

Μέτρια. Δεν περίμενα πάντως και τίποτα διαφορετικό μιας και δεν μου αρέσει το όλο δυστοπικό φόντο. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας'' ν. 74: 

- Λούις Μπόρχες: ''Φούνες ο Μνήμων'': Η μαρτυρία ενός τύπου για την γνωριμία του με ένα παράλυτο εκπληκτικής μνήμης. Ωραίο, αποπνέει δύναμη. Δεν ξέρω αν ισχύει ότι ο Μπόρχες είναι ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ever, θέλω να διαβάσω πρώτα. Ξέρω όμως ότι έχω omnibus με άπαντα και δοκίμια του και ακόμη δεν εδέησα να  τα πιάσω. Πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να το κάνω!

- Τζέιμς Γκαν: ''Ο Μισογύνης'': Οι θεωρίες ενός μεσόκοπου για τις ιδιαιτερότητες των γυναικών και εξήγηση για την προέλευση τους. Αδιάφορο. 

- Βίκτορ Κοντόσκι: ''Το Γκαμπί του φον Γκουμ'': Φλασάκι που ίσως ενδιαφέρει τους φαν του σκακιού. Εγώ που δεν είμαι τέτοιος δεν μου άρεσε. 

- Τζον Κίνγκστον: ''Χειραγώγηση'': Το παραλήρημα ενός χαρισματικού που βλέπει να χάνει το αμόρε του. Με κούρασε. 

- Άλαν Νέλσον: ''Η Σιωπή'': Αυτό ήταν καλό και συνάμα το μόνο που θυμόμουν τι παίζει. Ίσως επειδή έχει να κάνει με την ηχορύπανση, μία από τις μεγάλες μάστιγες της εποχής μας. Όλοι λίγο- πολύ είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε θορύβους που ταράζουν την γαλήνη μας, επίτηδες ή μη.Εκνευριστικούς, πολλές φορές σε σημείο τρέλας. Ένα τρικ λοιπόν σαν αυτό, θα ήταν όπως εύστοχα αναφέρεται στην εισαγωγή θεόσταλτο δώρο.   

- Όρτανς Κάλισερ: ''Καούρες'': Πόσοι άραγε δεν τις έχουν νιώσει; Κράμπες που κάνουν το στομάχι μας άνω κάτω. Τι γίνεται όμως όταν προκαλούνται όχι από κάτι που φάγαμε και μας πείραξε, αλλά κάτι το ζωντανό; Μάπα το καρπούζι. 

- Ρόμπερτ Μπλοχ: ''Μπορείς να με δεις;'': Ηλίθιος συνδυασμός μαφιόζων και εξωγήινων. Από τα ελάχιστα κακά κείμενα του σημαντικού αυτού συγγραφέα. 

- Λάρι Νίβεν: ''Ο Άνθρωπος Παζλ'': Αχταρμάς καταδικασμένου σε θάνατο με εμπόρους ανθρώπινων οργάνων. Ξεχνιέται αμέσως. 

Μέτρια προς κακή, προσπεράστε. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες του Μεγάλου Ονειρευτή'' ν. 75: 

Είναι η μόλις δεύτερη από τις τρεις συνολικά φορές που δεν έχουμε να κάνουμε με ανθολογία, αλλά με συλλογή. Του μεγάλου Λόρδου Ντάνσανυ. Ο Τζον Έντουαρντ Μόρετον Ντραξ Πλάνκετ, γνωστός ως Λόρδος Ντάνσανυ στους φίλους του φανταστικού, θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπήρξε ο Τόλκιν πριν από τον Τόλκιν. Μαζί με δύο- τρεις ακόμη σύγχρονους του και μη, έθεσε τα θεμέλια πάνω στα οποία θα πατούσαν μετέπειτα μάστορες του είδους για να δημιουργήσουν τους κόσμους τους. Ο δικός του μας μιλάει για μέρη πανώριας, απαράμιλλης ομορφιάς όπου η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό. Φτιαγμένος από τα υλικά που είναι και τα όνειρα, διαποτισμένος με δόσεις μελαγχολίας και κυνισμού. 

Και στην ονοματολογία όμως δεν πάει πίσω με ακούσματα όπως Σλιντ, Τινταγκούν, Ουμπουρόντομ, Λίμπανγκ Τουνγκ, Μπαρ Βουλ Γιαν και πάει λέγοντας. Όλα τους πετυχημένα όσο και μυστήρια. Όχι τόσο γνωστός όσο θα έπρεπε, αυτό ίσως να οφείλεται στη θεματολογία του, αυτή της κοσμογονίας. Με γράψιμο παράξενο που ξενίζει, μην ακολουθώντας τις συμβάσεις του σύγχρονου φάντασυ. 

Στη παρούσα ξεχώρισα τα ''Ο Ερχομός της θάλασσας'', ''Ο Θησαυρός των Γκίμπελιν'' (το ένα από τα δύο που δεν είχα ξεχάσει), ''Η Τρομερή ιστορία του Θάνγκομπριντ του κοσμηματοπώλη και του κακού που τον βρήκε''. Και φυσικά το μαγευτικό ''Νωθρές Ημέρες στο Ποταμό Γιαν''. Τόσο υπέροχο όσο το θυμόμουν. Πολύ σωστά τελευταίο, έτσι πρέπει να γίνεται με τις ναυαρχίδες. Διαφορετικά δημιουργούνται προσδοκίες που μπορεί να μην επαληθευτούν. 

Ανεξάρτητα από το αν αρέσει ή όχι, νομίζω ότι ο καθένας οφείλει να διαβάσει λίγο Λόρδο Ντάνσανυ. Συλλογή ή μυθιστόρημα. Όποιος δεν το έχει κάνει, θεωρώ ότι χάνει ένα σημαντικό κομμάτι της φανταστικής λογοτεχνίας. 

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.