Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
Nirgal

Κλαμπ Τανγκανίκα

Recommended Posts

Nirgal

Όνομα Συγγραφέα: Σταμάτης Σταματόπουλος

Είδος: επιστημονική φαντασία

Βία; Ναι, αν και όχι κάτι το συγκλονιστικό.

Σεξ; Όχι, αν και γίνονται αναφορές. Έχει και λίγο βρισίδι.

Αριθμός Λέξεων: 1488

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Κι εκεί που χαζολογούσα στο φάκελο με τα διηγήματα, πέφτω επάνω σε ένα διηγηματάκι που είχα ξεχάσει. Γράφτηκε στη Σύρο κατά τη διάρκεια του τελευταίου ΦΕΦΕ για το διαγωνισμό συγγραφής, με θέμα: "Ποιος είπε ότι οι γήινες (ή οι γήινοι) είναι εύκολες (ή εύκολοι);"

Εννοείται ότι αφιερώνεται στη Sonya (και όχι μόνο γιατί εκείνες τις ημέρες έκανε την πρώτη ανάγνωση και με βοήθησε στην επιμέλεια - όση τουλάχιστον μας επέτρεπε ο χρόνος).

Αρχείο: (επισυνάπτετε το έργο σας σε αρχείο)

 

Κλαμπ Τανγκανίκα

 

Ο Λώρικ ανέβηκε τη μικρή πλαγιά και σταμάτησε στην κορυφή της. Μπροστά του ένας φαρδύς δρόμος χάραζε το έδαφος και χανόταν πίσω από λόφους. Μεγάλα φωτιστικά έσπαζαν το σκοτάδι της νύχτας. Κατά διαστήματα, μεγάλα μεταλλικά οχήματα τον προσπερνούσαν με ταχύτητα.

Απέναντί του, σε ένα μεγάλο πλάτωμα, πολλά οχήματα ήταν σταθμευμένα έξω από ένα κτήριο. Τεράστιες φωτεινές πινακίδες δήλωναν την παρουσία του κτηρίου από χιλιόμετρα. Ο Λώρικ μαγνητοσκόπησε το σκηνικό και το έστειλε στην ΤΝ του σκάφους του, που ήταν προσεδαφισμένο λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά έλαβε μια απάντηση. Οι φωτεινές πινακίδες εξέπεμπαν τα ακόλουθα μηνύματα:

ΣΤΑΘΜΟΣ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

ΦΑΓΗΤΟ - ΠΟΤΟ

ΚΛΑΜΠ ΤΑΝΓΚΑΝΙΚΑ

Αν και η ΤΝ τού είχε προτείνει να μην έρθει σε επαφή με τους κατοίκους αυτού του πλανήτη, ο Λώρικ αποφάσισε να πλησιάσει περισσότερο. Διέσχισε το δρόμο και κινήθηκε με προσοχή ανάμεσα στα μεγάλα σταθμευμένα οχήματα.

Πριν βγει στον ανοιχτό χώρο, σταμάτησε και παρατήρησε γύρω του. Σιγουρεύτηκε ότι δεν υπήρχε κανείς και σηκώθηκε, αλλά πριν προλάβει να κάνει ένα βήμα, μια φωνή πίσω του τον έκανε να γυρίσει.

«Ψάχνεις κάτι, κόπανε;»

Η ΤΝ του σκάφους είχε εφοδιάσει τον Λώρικ με μια συσκευή διερμηνείας και μεταγλώττισης, την οποία είχε κάτω από τη γλώσσα του. Η συσκευή, όχι μόνο μετέφραζε και μεταγλώττιζε σε περίπτωση που θα υποχρεωνόταν να συνομιλήσει, αλλά ταυτόχρονα του μετέφερε και την πραγματική έννοια όσων άκουγε, ώστε να μην προκύψουν παρεξηγήσεις. Αν και ο Λώρικ δεν είχε πρόβλημα με τις παρεξηγήσεις. Στον πλανήτη Ουρ απ' όπου ερχόταν, τα χειρότερα έρχονταν για πολύ πιο ασήμαντες αφορμές.

Αυτή τη φορά η συσκευή τον ενημέρωσε ότι η λέξη 'κόπανος' είχε αντικαταστήσει μια λέξη με πολλές ερμηνείες, η οποία προφερόταν 'φιλαράκι'.

Το ον που μόλις τον είχε προκαλέσει, ήταν παρόμοιο σε εμφάνιση με τον Λώρικ και ανήκε στο κυρίαρχο είδος αυτού του πλανήτη· της Γης, όπως τον αποκαλούσαν.

Ο γήινος που στεκόταν απέναντί του ήταν λίγο πιο κοντός και λίγο πιο ογκώδης από τον ίδιο. Ο κορμός του ήταν καλυμμένος με ένα ρούχο, το οποίο άφηνε να φανούν τα άνω άκρα του, τα οποία ήταν καλυμμένα με πυκνές μαύρες τρίχες. Στο λαιμό του είχε κρεμασμένη μια χοντρή κίτρινη μεταλλική αλυσίδα και κρατούσε ένα ρόπαλο.

Ο Λώρικ θυμήθηκε κάτι που του είχε πει η ΤΝ. Γήινους τόσο μεγαλόσωμους, όσο αυτός που βρισκόταν απέναντί του και με τόσο πολλές τρίχες να καλύπτουν το σώμα τους, τούς αποκαλούσαν 'αρκούδες'. Αυτό άρεσε στον Λώρικ, αφού στον Ουρ όσο πιο πυκνές και σκληρές τρίχες είχε ένα αρσενικό, τόσο πιο δυνατό θεωρούνταν και τόσο περισσότερο φόβο ενέπνεε.

Εδώ όμως, δεν είχε έρθει για να αναμετρηθεί με τα γήινα αρσενικά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο Λώρικ έβγαλε ένα μικρό ακτινοπίστολο από την τσέπη του και σημαδεύοντας την 'αρκούδα', το ενεργοποίησε. Η οργανική ύλη εξαϋλώθηκε, αφήνοντας πίσω μονάχα μερικά ρούχα και μικροαντικείμενα.

Αν αυτό ήταν ένα από τα δυνατότερα αρσενικά, σκέφτηκε χαμογελώντας, τότε οι γήινοι είναι εύκολοι.

Ο Λώρικ άλλαξε τα ρούχα του με αυτά του γήινου και αφήνοντας την κάλυψη του μεγάλου οχήματος πλησίασε το κτήριο. Λίγη ώρα αργότερα ένα όχημα τον προσπέρασε και σταμάτησε στην πίσω πλευρά του κτηρίου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε δει καμία γήινη· και όταν τέσσερα θηλυκά βγήκαν χαχανίζοντας από το όχημα και μπήκαν στο κτήριο, ο Λώρικ κοκάλωσε.

Αν μπορούσε να κλάψει, τότε αυτή ίσως να ήταν η στιγμή. Ο Λώρικ είχε να αντικρίσει θηλυκό εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν πολύ μικρός όταν είχε συμβεί η Απελευθέρωση.

Τα δύο φύλα των ουριανών είχαν μεγάλες διαφορές. Τα θηλυκά, αν και πολύ αδύναμα σωματικά, ανέπτυσσαν μεγάλη ευφυΐα, η οποία όμως τους προκαλούσε τόσο έντονους πονοκεφάλους, που η λίμπιντό τους δεν ξεπερνούσε ποτέ τα γόνατά τους. Από την άλλη στα αρσενικά, αν και απίστευτα δυνατά, η ευφυΐα τους έφτανε μέχρι αυτήν ενός μέσου γήινου εφήβου, αλλά, μην έχοντας και πολλούς προβληματισμούς, οι σεξουαλικές ορέξεις τους χτύπαγαν κόκκινο.

Όλ' αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι ουριανές ήταν σε αναλογία μία προς δέκα ουριανούς, είχαν οδηγήσει στη δημιουργία μιας κοινωνίας στην οποία τα θηλυκά καταδυνάστευαν τα αρσενικά, εκμεταλλευόμενες την ανώτερη ευφυΐα τους και τις ορέξεις των αρσενικών, οι οποίες παρέμεναν πάντα ακόρεστες.

Αυτή η κατάσταση παρέμεινε έτσι για αιώνες, μέχρι την εποχή όπου ο πολιτισμός των ουριανών εξάλειψε κάθε πρόκληση επάνω στον πλανήτη και έσπασε τα δεσμά της βαρύτητας. Τα θηλυκά συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τα αρσενικά ως εργάτες-σκλάβους, φροντίζοντας να στρέφουν τις σεξουαλικές τους στερήσεις προς άλλους στόχους εκτόνωσης.

Η ημέρα της Απελευθέρωσης ήρθε, όταν από λάθος οι ουριανές αποκάλυψαν ότι τα διαστημόπλοια που κατασκεύαζαν, θα τα χρησιμοποιούσαν για να επισκεφθούν άλλα άστρα, αλλά μόνες τους. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι αιώνων καταπίεσης. Οι ουριανοί πιστεύοντας ότι θα έμεναν με το πουλί στο χέρι μια και καλή, αποφάσισαν να πάρουν την εκδίκησή τους. Οι ομαδικοί βιασμοί άφησαν ελάχιστες ζωντανές, και όσες επέζησαν, αποτέλεσαν το έπαθλο πολλών συρράξεων. Σύντομα στον Ουρ δεν είχε μείνει ούτε ένα θηλυκό.

Τα αρσενικά άργησαν να συνέλθουν από αυτό το ξέσπασμα, αλλά όταν τα κατάφεραν συνειδητοποίησαν ότι όδευαν προς την εξάλειψη. Η μόνη λύση που είχε απομείνει ήταν να χρησιμοποιήσουν τα διαστημόπλοια που οι ίδιοι είχαν κατασκευάσει και να ψάξουν για λύση σε άλλον πλανήτη. Ευτυχώς οι ΤΝ των σκαφών ήταν τόσο εξελιγμένες, ώστε οι ουριανοί δε χρειαζόταν να κάνουν κάτι που δεν μπορούσαν, όπως το να σκέφτονται.

Ο Λώρικ ήταν ο πρώτος που είχε πατήσει το πόδι του στη Γη, έναν από τους πλανήτες στόχους, και αν και η ΤΝ τού είχε πει τα χαρμόσυνα νέα πριν προσεδαφιστούν, η θέαση τεσσάρων θηλυκών που ήταν σεξουαλικά συμβατές με τον ίδιο, ήταν αρκετή για να τον κάνει να χάσει κάθε λογικό ειρμό σκέψεων.

Χωρίς να το καταλάβει, ο Λώρικ όρμησε πίσω από τις γήινες.

Ο διάδρομος στον οποίο βρέθηκε τον οδήγησε σε σκάλες που κατέβαιναν. Ο Λώρικ δίστασε μονάχα για μια στιγμή. Καθώς κατέβαινε, θηλυκές φωνές άρχισαν να φτάνουν στ' αυτιά του, αλλά ήταν τόσο συγκεχυμένες, που ο μεταφραστής δεν έβγαζε άκρη.

Όταν έφτασε στη βάση της σκάλας βρέθηκε μπροστά σε ένα άνοιγμα πόρτας, το οποίο κάλυπτε μια κουρτίνα από χάντρες. Τώρα οι φωνές ήταν ξεκάθαρες. Ανάμεσά τους και μία αντρική.

«Όσες πουτανίτσες έχουν νούμερο, να πάρουν τον κώλο τους!»

Αντικατέστησε τη λέξη 'πουτανίτσες' με την αντίστοιχη ακουστική 'κορίτσια' και την έκφραση 'να πάρουν τον κώλο τους' με την έκφραση 'να ετοιμάζονται', τον ενημέρωσε ο μεταφραστής.

Ο Λώρικ δεν είχε καμία διάθεση να αντιπαρατεθεί ξανά με ένα αρσενικό. Κάτι τέτοιο ίσως φόβιζε τις γήινες και τις έδιωχνε. Περίμενε κρυμμένος πίσω από τις χάντρες και όταν άκουσε τη φωνή του αρσενικού να απομακρύνεται φωνάζοντας στα θηλυκά να βιαστούν, παραμέρισε τις χάντρες.

Και χάζεψε.

Μέσα στο δωμάτιο καμιά δεκαριά ημίγυμνες κάθονταν μπροστά από καθρέπτες χρωματίζοντας το πρόσωπό τους. Άλλες έβγαζαν τα ελάχιστα ρούχα που φορούσαν για να φορέσουν ακόμα πιο αποκαλυπτικά, κάποιες συνομιλούσαν μεταξύ τους, ενώ υπήρχαν και δύο που φαίνονταν να ερωτοτροπούν.

Ο Λώρικ έκανε ένα ζαλισμένο βήμα και πέρασε στο δωμάτιο τραβώντας την προσοχή των γυναικών. Ανάμεσα στα πόδια του ένιωθε να καίγεται, ενώ ένα χαμόγελο ήταν το μόνο που είχε απομείνει στο πρόσωπό του.

Ένα από τα θηλυκά τού μίλησε και ο μεταφραστής έπιασε δουλειά.

«Μικρέ μαλλιαρέ μαλάκα, το σόου είναι από την άλλη», άκουσε, ενώ ενημερωνόταν ότι το 'μικρέ μαλλιαρέ μαλάκα' ακουγόταν ως 'γοριλάκι'.

Ο Λώρικ δεν εκνευρίστηκε -η προσβολή ήταν ανούσια μπροστά στο θέαμα- αλλά αναφώνησε όλο έξαψη: «Δ...Δέκα γή...γήινα θηλυκά δικά μου! Δέκα ευ...εύκολα θηλυκά μ...μόν...μόνο δικ...δικά μου», ξεχνώντας ότι ο μεταγλωττιστής εργαζόταν κάτω από τη γλώσσα του και προκαλώντας τα γέλια των θηλυκών.

Αιώνες καταπίεσης, μειωμένης ευφυΐας και κομπλεξισμού είχαν ως αποτέλεσμα οι ουριανοί να μην έχουν καταφέρει να μάθουν να μιλούν με άνεση. Ήταν όλοι κεκέδες.

Κάνοντας δυο βήματα μια γήινη ξεχώρισε απ' τις υπόλοιπες και βρέθηκε μπροστά του. Με τον δείκτη της χάιδεψε το στήθος του Λώρικ.

«Δ...Δε θ...θα είναι κ...και τό...τόσο εύκολο χαζό γο...γομάρι», του είπε.

'Χαζό γο...γομάρι' αντί για 'μπ..μπούλη' τον ενημέρωσε ο μεταφραστής.

Ο Λώρικ αν και το πουλί του βρισκόταν σε πλήρη στύση, αυτή τη φορά δεν προσπέρασε την κοροϊδία.

«Τ...Τι είπες θηλυκό!» ούρλιαξε σπρώχνοντας με δύναμη τη γήινη, η οποία έπεσε μερικά μέτρα πιο πίσω.

Απόλυτη ησυχία επικράτησε στο δωμάτιο. Ο Λώρικ φυσούσε και ξεφυσούσε εκνευρισμένος και καυλωμένος σφίγγοντας τις γροθιές του. Οι γήινες τον κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια, εκτός από την πεσμένη, η οποία σηκώθηκε αργά και πλησιάζοντας μια καρέκλα έχωσε το χέρι της σε μια τσάντα.

Ο Λώρικ είδε την κίνηση και χωρίς να χάσει χρόνο την πλησίασε με σκοπό να της δώσει ακόμα ένα μάθημα. Αλλά πριν προλάβει, η γήινη σήκωσε το χέρι της κρατώντας έναν μικρό μαύρο κύλινδρο, και φέρνοντάς τον μπροστά στο πρόσωπο του Λώρικ τον ψέκασε με ένα υγρό.

Πριν περάσουν λίγα δευτερόλεπτα το πρόσωπό τού Λώρικ έκαιγε διαολεμένα, ενώ ο πόνος κατέβαινε στον λαιμό του. Η ανάσα του γινόταν όλο και πιο δύσκολη.

Από πάνω του τα θηλυκά ούρλιαζαν και τον κλωτσούσαν.

«Μπράβο Σόνια!», «Σκίσ' τον τόν πούστη!, «Ποιός είπε ότι οι γήινες είναι εύκολες;», άκουγε τη μετάφραση ο Λώρικ.

Τ...τα θηλυκά ει...είναι αν...ανίκητα, σκέφτηκε ο Λώρικ, καθώς τα πάντα γύρω του μαύριζαν.

Η σκέψη του για πρώτη φορά κεκέδιζε· και για τελευταία.

Κλαμπ Τανγκανίκα.doc

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Και -εννοείται- η Σόνια απήλαυσε δεόντως κι ευχαριστεί τα μέγιστα. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Όντως διασκεδαστικό το διήγημά σου Σταμάτη! Ο κόσμος του "χαζού" άνδρα μου θύμισε τον κόσμο που είχε φτιάξει η Ούρσουλα Λε Γκεν στο βιβλίο "The birthday of the world and other stories" και πιο συγκεκριμένα στο διήγημα: "The matter of Seggri". Εκεί υπήρχε ένας πλανήτης, στον οποίο οι γυναίκες με τους άνδρες ήταν σε αναλογία 16/1. Οι γυναίκες λοιπόν θα κάνανε όλες τις δουλειές και θα πήγαιναν σε αρένες για να βλέπουν τους άνδρες να πολεμάνε μεταξύ τους. Και μετά θα επέλεγαν κάποιον για σεξ. Ενδιαφέρον ε;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nirgal

Χριστίνα, δεν κάνει τίποτα. Ευελπιστώ και σε άλλες ανάλογες ιστορίες... Χμ... Ίσως... Θα μπορούσαν να προκύψουν και συνέχειες... Με τη Σόνια εννοείται.

 

Alex, σ' ευχαριστώ. Δεν έχω διαβάσει ακόμα Λε Γκεν (ξέρω, ξέρω, μάλλον είμαι ιερόσυλος), αλλά σίγουρα ακούγεται ενδιαφέρον.

Είχα διαβάσει όμως ένα διήγημα (δε θυμάμαι που, δε θυμάμαι ποιου) όπου άνθρωποι αστροναύτες φτάνουν σε έναν πλανήτη με αντίστοιχες αναλογίες αρσενικών - θηλυκών, όπου όμως τα αρσενικά έχουν μαντρωμένα τα θηλυκά και όποτε τους τη βαρέσει σκοτώνουν μερικές για να μη γεμίσει ο τόπος. Έχει πλάκα η σκηνή όπου ένα αρσενικό πλησιάζει τις θηλυκές και αυτές κάνουν σαν τρελές για το ποια θα διαλέξει για θανάτωση (παρουσιάζονται ως εντελώς ανιδιοτελή πλάσματα).

Κατά τη συνάντησή τους με τους ανθρώπους, οι εξωγήινοι αναγνωρίζουν τις γυναίκες και σκοτώνουν μία, ως πράξη αδελφοσύνης, οπότε οι άνθρωποι χέζονται πάνω τους και φεύγουν.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Έχει πλάκα η σκηνή όπου ένα αρσενικό πλησιάζει τις θηλυκές και αυτές κάνουν σαν τρελές για το ποια θα διαλέξει για θανάτωση (παρουσιάζονται ως εντελώς ανιδιοτελή πλάσματα).

Μπας και ήταν φιλόζωος αυτός ο συγγραφέας; Γιατί μου θυμίζει το σκηνικό που πλησιάζεις το μαντρί, και όλα τα ζώα κάνουν σαν τρελά. Αλλά μετά πιάνεις κάποιο και το θανατώνεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Γέλιο είχε αυτό.

Καημένε Λώρικ, πρέπει να μάθει κι άλλα για τα γήινα θηλυκά!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.