Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
* * * * * 2 votes

Έχετε τρομάξει ποτέ απο κάποιο λογοτεχνικό έργο;


  • Please log in to reply
52 replies to this topic

#1 Kafka

Kafka
  • Members
  • 595 posts
  • Όνομα:franz

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 13:56

Ο τρόμος συνήθως είναι ένα σπάνιο συναίσθημα για τους περισσότερους, πιθανότατα διότι φρόντισαν να το θάψουν καθώς ήταν δύσκολο να το διαχειριστούν. Όμως είναι ταυτόχρονα ένα πολύ βαθύ συναίσθημα.

Ήθελα να ρωτήσω αν κανείς απο εδώ έχει βιώσει τρόμο διαβάζοντας ένα έργο.

Εγώ αμυδρά θυμάμαι πως στα δεκαεπτά μου είχα νοιώσει τουλάχιστον ένα φόβο διαβάζοντας τον τρόμο στο Dunwich (Lovecraft). Αργότερα όμως δε συνέβη να το ζήσω άλλο αυτό, αν εξαιρεθεί μια σκοτεινή περίοδος στην οποία αντιμετώπιζα διαφορετικά τα κείμενα απ ό,τι ισχύει τώρα.

Νομίζω οτι ο τρόμος προκαλείται όταν υπάρχει συντονισμός του αναγνώστη με τις λέξεις, οι οποίες οδηγούν σε κάποιο ακαθόριστο, αλλά οικείο, προορισμό μέσα του. Είναι προφανώς διαφορετικό για τον καθένα.

Αν έχετε πάντως να προτείνετε κάποιο κείμενο που προκάλεσε τρόμο ή φόβο, μπορείτε να το σημειώσετε εδώ :) Εμένα μου έκαναν βαθιά εντύπωση τα κείμενα Ο λευκός λαός (Machen), μερικά του Lovecraft όταν ήμουν μικρότερος, και αρκετά του Maupassant.

Posted Image

Edited by Kafka, 25 Ιανουάριος 2013 - 13:56.

  • Δημήτρης, Anwrimos23, Mr. R.Carter and 2 others like this

#2 Nhrhida

Nhrhida
  • Members
  • 140 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Nηρηίς

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 14:23

Με το μοναδικό βιβλίο που πλησίασα στον φόβο είναι η Λάμψη του Κινγκ οταν ήμουν γύρω στα 17.
Μου είπε μια κοπέλα πως πρέπει να το διαβάσω οπωσδήποτε γιατί είναι πολύ τρομαχτικό. Το διάβασα και οκ δεν τρελάθηκα από φόβο αλλά "αγριεύτηκα" και όταν το έκλεινα ήμουν λίγο έτσι Posted Image Και από τότε κόλλησα με τα βιβλία του. Τελευταία το "Αυτό" του ίδιου μου δημιούργησε το ίδιο συναίσθημα σε πολύ μικρότερο βαθμό όμως.

Βεβαια από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρει το πόσο εύκολα ή με τι τρομάζει. Πχ η αδερφή μου άφησε τη "Λαμψη" στη μέση και με έβρισε που της έδωσα τόσο τρομαχτικό βιβλίο. Ενώ μια φίλη μου δε μπορεί να τρομάξει με ο,τιδήποτε έχει μεταφυσικά στοιχεία γιατί θεωρεί πως δεν υπάρχει τίποτα από αυτά άρα δε μπορεί -λεει- να τρομάξει με ψέματα. Ενώ αν δει θριλερ με κανέναν δολοφόνο χέζεται.
Προσωπικά δεν πιστεύω πως δυσκολεύομαι να τρομάξω γιατί φρόντισα να το θάψω. Απλά όταν σου αρέσει πολύ το είδος νομίζω πως από την υπερβολική δόση που παίρνεις στο τέλος γίνεσαι πιο "αναίσθητος".

Why should man expect his prayer for mercy to be heard by What is above him when he shows no mercy to what is under him?

~Pierre Troubetzkoy~


#3 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 785 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 14:30

Πολύ χαίρομαι που άνοιξες αυτό το θέμα, διότι έψαχνα αφορμή να πω κάποια πράγματα. Ασφαλώς οι κλασικοί συγγραφείς του τρόμου (Lovecraft, Chambers, Machen, Maupassant) επεδίωκαν να τρομάξουν και να προσδόσουν μια σκοτεινιά στο έργο τους. Σήμερα ο τρόμος έχει γίνει πιο genre και generic με αποτέλεσμα να κατατάσονται πολλά έργα σε αυτόν, τα οποία ναι μεν μπορεί να είναι πολυ ωραία, όμως η κατάταξή τους στον τρόμο γίνεται προτίστως διότι δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε άλλα είδη.

Νομίζω οτι είναι ουτοπικό να τρομάξει κάποιος στη μετεφηβική ηλικία. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι η λογοτεχνία (όπως και ο κινηματογράφος) έπρεπε να επαναπαυτούν στην άποψη ότι "έτσι κι αλλιώς ο κόσμος δεν τρομάζει πλέον". Ναι, ο κόσμος δεν τρομάζει, όμως η πλειοψηφία του ξέρει να εκτιμά την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ όταν τη διαπιστώνει. Εγώ ορίζω αυτή την προσπάθεια ως "σκοτεινιά", όταν τη διαπιστώνω κάπου. Δηλαδή ναι μεν δεν τρομάζω όπως συνέβαινε όταν ήμουν μικρός, αλλά βλέπω ότι υπάρχουν συγγραφείς που φιλότιμα προσπαθούν προς αυτή την κατεύθυνση (και περισσότερο οι κλασικοί) και αυτό το εκτιμώ. Δημιουργούν σκοτεινά έργα, αναμφίβολα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η αξιολόγιση του λογοτεχνικού τρόμου πρέπει να περάσει στο αντίθετο άκρο που λέει "η ιστορία δεν προσπαθεί να τρομάξει, άρα δεν μου αρέσει". Θέλω να πω, ναι κι εγώ έχω βαρεθεί προσωπικά να διαβάζω ιστορίες τρόμου που να είναι καλές ως κατασκοπικές, αστυνομικές, κοινωνικές, φάνταζι, θρίλερ αλλά όχι ως τρόμου. ΟΜΩΣ δεν είναι λόγος αυτός για να τις αφορίσω και να πω ότι "δεν είναι τρόμου". Κατ' εμέ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΥ και καλώς κατατάσσονται στο είδος, όμως εμφανίζουν αρετές άλλων ειδών.

Έτσι στην αξιολόγισή μου κάνω το εξής απλό, που νομίζω ότι είναι και το πιο σωστό: Εστιάζω στις γενικές αρετές της ιστορίας και την αξιολογώ ως προς αυτές. Αν διαπιστώσω όμως ότι η ιστορία προσπαθεί φιλότιμα να τρομάξει (δηλαδή ότι εμφανίζει την απαραίτητη σκοτεινιά) αυτό το μετράω ως BONUS. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν η ιστορία δεν προσπαθεί επαρκώς να είναι σκοτεινή ή τρομαχτική, εγώ θα την εκτιμήσω ως μια καλή ιστορία και επιπλέον θα την εντάξω στο τρόμο (με την ευρεία έννοια του όρου) διότι εκεί έτσι κι αλλιώς ανήκει θεματολογικά. Ομως αν διαπιστώσω ότι εκτός των άλλων, καταβάλλει φιλότιμη προσπάθεια να τρομάξει, τότε αυτό είναι το κριτήριο που θα την εξυψώσει στην κρίση μου.

Μου αρέσει ο τρόμος για τον τρόμο, χωρίς όμως να είμαι αρνητικός προς τον τρόμο με την ευρεία έννοια. Πάντως θεωρώ ότι οι κλασικοί έκαναν περισσότερο τρόμο για τον τρόμο και μάλιστα είχαν τη δυνατότητα με την γραφή τους να σου αφηγούνται ακόμη και ιστορίες που στις μέρες μας είναι κλισέ, με έναν τρόπο που προσπαθεί να παγώσει το αίμα. Σημερα δυστυχώς υπάρχει μια επανάπαυση στο γεγονός ότι "ο κόσμος έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να φοβηθεί", πράγμα όμως που βαδίζει πια προς το τέλος του. Δηλαδή ακόμη και αυτό έχει παλιώσει και όλα δείχνουν ότι ο τρόμος θα επιστρέψει κάποια στιγμή και πάλι στις ρίζες του. Για μένα το παρελθόν του τρόμου, είναι ταυτόχρονα και το μέλλον του.

Edited by alien666, 25 Ιανουάριος 2013 - 14:51.

  • heiron, Δημήτρης, Anwrimos23 and 2 others like this

#4 heiron

heiron

    Bacon in the fridge for all living things that cry out in hunger

  • Moderators
  • 4.659 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιαννης
  • Currently reading:Words, words, words

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 17:39

Θα συμφωνήσω με τα περισσότερα από όσα ειπώθηκαν. Το έχω ξαναπέι άλλωστε ότι δεν με τρομάζουν και τόσο τα βιβλία τρόμου. Και δεν έχει να κάνει με το αν τρομάζω, μια χαρά τρομάζω στη ζωή μου. Ακόμη και ταινίες με τρομάζανε παλιότερα. Ίσως θα έπρεπε να διαβάζω τρόμο τότε να δω αν θα τρόμαζα.
Το κακό με το βιβλίο είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κατάλληλη μουσική, κατάλληλο φωτισμό, ένα ξαφνικό "μπου!" βρε αδερφέ. Έτσι ενώ μια μέτρια ταινία τρόμου μπορεί να σε τρομάξει, ή έστω να σε σκιάξει αιφνιδιάζοντας εσένα τον ανυποψίαστο θεατή... το βιβλίο απλά διηγείται καλά μια τρομακτική ιστορία. Πχ τί να με τρομάξει στο Κορίτσι της διπλανής πορτας του Κέτσαμ; Πολύ δυνατο και καλογραμμένο αλλά να τρομάξω; Γιατί; Επίσης Το κοράκι του Κινγκ, πολύ ωραίο βιβλίο αλλά προσωπικά μάλλον ενθουσιάστηκα με την post apocalyptic ιστορία παρά έτρεμα να γυρίσω σελίδα. Το εργοστάσιο σφηκών, πώς μπορεί να τρομάξει κάποιον αναγνώστη; Με κάποιο φρικιαστικό θάνατο; Μα οι περισσότεροι σκοτωμοί (τους οποίους συναντάμε συχνά στη φανταστική λογοτεχνία αλλά και στο ιστορικό/αστυνομικό μυθιστόρημα) είναι φρικτοί, αλλά δεν τρομάζουμε όποτε ένα ορκ αποκεφαλίζει το συμπολεμιστή του ήρωα.
Ένα βιβλίο τρόμου που ξενύχτησα να το διαβάζω και "με άγγιξε" :french_blank: ήταν πχ Η ονειρική αναζήτηση της άγνωστης Καντάθ αλλά εκεί αυτό που μου έμεινα ήταν το όμορφο ταξίδι, οι εικόνες και το τελικό μήνυμα. Δεν ανησυχούσα μην με αρπάξουνε γκουλ και Μεγάλοι Παλαιοί τα ξημερώματα που έπεσα να κοιμηθώ. Λίγη αναστάτωση είχα όταν διάβαζα τη Νεράιδα των δοντιών αλλά αυτό μάλλον είχε να κάνει με τις αναθυμιάσεις του φρεσκοβαμμένου δωματίου μου καθώς και η όλη αναστάτωση στο δωμάτιο αφού είχα μεταφέρει το κρεβάτι μαζί με όλα τα έπιπλα στο κέντρο και έπρεπε να σκαρφαλώσω πάνω από στοίβες για να ξαπλώσω.
Προσωπικά μου φαίνονται αστείοι τίτλοι 'οπως "τα 10 πιο τρομακτικά βιβλία" (spot the irony) αφού για μένα πιο σωστό είναι να πει κανείς "τα 10 καλύτερα βιβλία τρόμου" μιας και μπορεί να μην σε τρομάξουν αλλά η ποιότητα παραμένει ποιότητα είτε έχει τρόμο είτε όχι.
Now it is done and I am here.I shall always be here .
And if, as wise men tell me, time is cyclic,then I shall one day return to part of the cycle
I knew as twentyfirst century,for (it was no wish of mine) I am immortal.

#5 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 785 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 17:50

Ένα βιβλίο τρόμου που ξενύχτησα να το διαβάζω και "με άγγιξε" :french_blank: ήταν πχ Η ονειρική αναζήτηση της άγνωστης Καντάθ αλλά εκεί αυτό που μου έμεινα ήταν το όμορφο ταξίδι, οι εικόνες και το τελικό μήνυμα.


Βρίσκεσαι σε πολύ καλό δρόμο, διότι αυτό είναι καθαρόαιμο fantasy (έτσι θεωρείται) επομένως αν διαβάσεις τρόμο από Λάβκραφτ θα σε αγγίξει περισσότερο. :mf_trombone:

#6 heiron

heiron

    Bacon in the fridge for all living things that cry out in hunger

  • Moderators
  • 4.659 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιαννης
  • Currently reading:Words, words, words

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 17:54

Ποιός είπε ότι δεν έχω διαβάσει τρόμο από Λάβκραφτ; Χώρια ότι μάλλον λες ότι ήμουν σε καλό δρόμο πριν από καμιά δεκαετία, όταν διάβαζα αυτό κι ενώ είχα ήδη διαβάσει κι άλλο Λάβκραφτ πιο πριν. :coffee-reading:

Btw κι εγώ πιο πολύ φάντασυ θα το έλεγα αλλά θεωρείται (και) τρόμου. Στο goodreads διπλάσιοι το έχουν κατατάξει ως horror από fantasy.

Edited by heiron, 25 Ιανουάριος 2013 - 18:00.

  • AlienBill likes this
Now it is done and I am here.I shall always be here .
And if, as wise men tell me, time is cyclic,then I shall one day return to part of the cycle
I knew as twentyfirst century,for (it was no wish of mine) I am immortal.

#7 Kafka

Kafka
  • Members
  • 595 posts
  • Όνομα:franz

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 18:03

Νομίζω οτι ως παιδιά τρομάζαμε απο ορισμένα κείμενα κυρίως διότι τότε πάρα πολλές αμφισημίες του γραπτού έβρισκαν μια εντελώς προσωπική εξήγηση στο μυαλό του μικρού αναγνώστη. Έτσι ουσιαστικά εμείς κάναμε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.
Αχνοθυμάμαι μια περίεργη ιστορία με ένα βρυκόλακα (νομίζω οτι ήταν το Gabriel Earnest, αν και όταν το ξαναδιάβασα πριν απο ένα χρόνο μου φάνηκε πολύ κενό) που με είχε φοβίσει όταν την είχα διαβάσει στα δώδεκά μου. Θα έλεγα οτι εύκολα φοβόμουν στα περασμένα εκείνα έτη, και ειδικά πριν την εφηβεία, διότι ακριβώς πρόβαλα κάθε φόβο μου σε ό,τι διάβαζα ή έβλεπα, οπότε άμεσα σήμαινε κάτι ξεχωριστό για εμένα.
Τώρα χρειάζεται να μου αρέσει κάτι, και πάλι δεν τρομάζω, αλλά όπως είπε και ο alien666 εκτιμώ την προσπάθεια του λογοτέχνη να φοβίσει, διότι ακριβώς οι περισσότεροι το έχουν παρατήσει αυτό, και κακώς.

#8 KELAINO

KELAINO

    χμμμ... πέρκελε...

  • Members
  • 2.653 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μπάμπης
  • Currently reading:The Night Circus, Erin Morgenstern

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 18:34

Με τρόμαξε ο Δράκουλας του Στόουκερ. Εντάξει, ήμουν γύρω στα 14 και κατά σατανικη σύμπτωση είχαμε διακοπή ρεύματος και διάβαζα με το φως των κεριών. Μπρρρ.
Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside






Posted Image


#9 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 785 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 19:04

Σημερα υπάρχουν πολλοί φίλοι μου που βλέποντας την μούρλα που έχω για τους κλασικούς συγγραφείς τρόμου, λένε "δεν μπορεί, από αυτούς θα ξεκίνησες όταν ήσουν μικρός και γι αυτό τους έχεις τόση αγάπη".

Ομως η αλήθεια είναι ότι τρόμο ξεκίνησα να διαβάζω στα 13-14 και είχα ξεκινήσει από πολύ σύγχρονα ονόματα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ότι οι ιστορίες ηταν σούπερ, αλλά δεν ήταν αυτό που αναζητούσα. Στα 15-16 γνώρισα τους κλασικούς (Τζέημς, Στόουκερ, Λάβκραφτ, Πόε κλπ) και τότε θυμάμαι είπα από μέσα μου. "Ιδού! Αυτό είναι που έψαχνα". Τότε ήταν που άρχισα να διαβάζω τους κλασικούς σε συνδιασμό με τους σύγχρονους.

Edited by alien666, 25 Ιανουάριος 2013 - 19:05.


#10 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.189 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 23:11

Έχω τρομάξει χε..εί απάνω μου με ένα και μόνο βιβλίο.

"Κάτι που έρπει σαν Σκιά", Γ. Μπαλάνος. Άναψα φώτα, έβαλα μουσική κλπ κλπ
  • Anwrimos23 and tsathoggua like this
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#11 Kafka

Kafka
  • Members
  • 595 posts
  • Όνομα:franz

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 23:30

Αυτό όμως - απ όσο ξέρω - δεν είναι ακριβώς λογοτεχνικό έργο. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως είναι αληθινό. Και σε αυτή την περίπτωση δε χρειάζεται ίσως ιδιαίτερη φαντασία για να σκεφτεί κανείς οτι θα τρόμαζε όποιος πίστευε οτι ισχύει κάτι αμιγώς απειλητικό.
Είναι σα να διάβαζε κανείς για τον Cthulhu και πίστευε οτι θα ανοίξει το πάτωμα και θα γεμίσει το δωμάτιο με deepones. :)
  • Adicto and Ugh like this

#12 Eugenia Rose

Eugenia Rose

    Master Of Disaster

  • Members
  • 1.817 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Eugenia

Posted 25 Ιανουάριος 2013 - 23:44

Έχω τρομάξει χε..εί απάνω μου με ένα και μόνο βιβλίο.

"Κάτι που έρπει σαν Σκιά", Γ. Μπαλάνος. Άναψα φώτα, έβαλα μουσική κλπ κλπ


i must have that! :p
  • Adicto likes this
Posted Image

#13 Mr. R.Carter

Mr. R.Carter
  • Members
  • 303 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημητρης

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 00:21

Colin Wilson - Η Επιστροφη των Λοιγκορ.

Το τρομομετρο τερματιζει με αυτο το διηγημα.

#14 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.189 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 04:10

Αυτό όμως - απ όσο ξέρω - δεν είναι ακριβώς λογοτεχνικό έργο. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως είναι αληθινό. Και σε αυτή την περίπτωση δε χρειάζεται ίσως ιδιαίτερη φαντασία για να σκεφτεί κανείς οτι θα τρόμαζε όποιος πίστευε οτι ισχύει κάτι αμιγώς απειλητικό.
Είναι σα να διάβαζε κανείς για τον Cthulhu και πίστευε οτι θα ανοίξει το πάτωμα και θα γεμίσει το δωμάτιο με deepones. :)


Nαι, είναι μία έρευνα του Μπαλάνου. Αλλά με κριπάρισε φουλ... Ειδικά στα σημεία που περγράφει συναντήσεις με τη Σκιά! Νομίζω ότι τέτοιου είδους βιβλία -και καλά έρευνες που ανακατεύουν αληθινά (;) στοιχεία με φανταστικά (;)- με τρομάζουν αρκετά. Θυμάμαι και ένα του Τσαρλ Μπερλιτα (Ωρωρα) για εξωγηινες απαγωγές που με είχε τρομάξει, αλλά οκ, ήμουν και τσιπιρίκι τότε.
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#15 Count Baltar

Count Baltar

    Βδελυρός πεμπτοφαλαγγίτης

  • Members
  • 917 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Νίκος

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 07:55

Λοιπόν, ακολουθούν ως απλή καταγραφή τα βιβλία που με τρόμαξαν (=μου έκοψαν τον ύπνο, μου έφεραν ανατριχίλα τη στιγμή που τα διάβαζα, με έκαναν να φοβηθώ ότι κάτι επικίνδυνο πράγματι παραμονεύει γύρω μου). Disclaimer: πρόκειται για απλή καταγραφή γεγονότων (τρόμαξα) και σε καμία περίπτωση για αξιολόγηση λογοτεχνικής αξίας. Σημειωτέον, επίσης, ότι όλα τα παρακάτω τα έχω διαβάσει ως ενήλικος.

1. Η λάμψη, του Στίβεν Κινγκ.
2. Σάρκα και αίμα, του Γκράχαμ Μάστερτον (στις αρχικές σκηνές της εμφάνισης των κακών - βοήθησε πολύ το γεγονός ότι ήμουν ολομόναχος, νύχτα, σε ένα σπίτι στη μέση του πουθενά, ενώ γύρω λυσσομανούσε ο άνεμος)
3. Ζωντανός θρύλος, του Ρ. Μάθεσον (και κυρίως στο σημείο όπου ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι
Spoiler


Σίγουρα και άλλα, αλλά αυτά τα τρία μου έρχονται αμέσως στο νου.
  • Δημήτρης likes this

#16 Δημήτρης

Δημήτρης

    Pistol Pete

  • Members
  • 3.249 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημήτρης

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 12:32

3. Ζωντανός θρύλος, του Ρ. Μάθεσον (και κυρίως στο σημείο όπου ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι

Spoiler


Σίγουρα και άλλα, αλλά αυτά τα τρία μου έρχονται αμέσως στο νου.


Το βιβλίο δεν το βρήκα του γούστου μου, αλλά το συγκεκριμένο σκηνικό μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Η καρδιά μου είχε παίξει ταμπούρλο μέσα στο στήθος μου. Εγώ είχα τρομάξει πάρα πολύ με ''Το Κάλεσμα του Κθούλου'' το οποίο είχα διαβάσει το καλοκαίρι μεταξύ δευτέρας και τρίτης λυκείου. Και λόγω ηλικίας, αλλά κυρίως γιατί πριν από αυτό, τα μόνα πράγματα που είχα διαβάσει ήταν βιβλία των Ένιντ Μπλάιτον και Ιουλίου Βερν. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς εύκολα τι σοκ έφαγα..

Edited by Δημήτρης, 26 Ιανουάριος 2013 - 12:45.

  • AlienBill likes this
Πάρτε τώρα κοπρόσκυλα μαζί σας στην κόλαση την γεύση του ατσαλιού μου στις καρδιές σας

All fled, all done, so lift me on the pyre;
The feast is over and the lamps expire.

#17 Anwrimos23

Anwrimos23
  • Members
  • 404 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κωνσταντίνος

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 12:55

Έχω τρομάξει χε..εί απάνω μου με ένα και μόνο βιβλίο.

"Κάτι που έρπει σαν Σκιά", Γ. Μπαλάνος. Άναψα φώτα, έβαλα μουσική κλπ κλπ


αυτό πρέπει να είναι πολύ καλτ, πες δυο λόγια για τι μιλάει

Spoiler

  • Δημήτρης, tsathoggua and AlienBill like this

Αυτόν που μαζί μας δεν θα πέθαινε στον θάνατο δεν τον θέλουμε συντροφιά.


#18 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.189 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 15:07

Διαβάζεται παρέα με το Black Death and The Dancing Mania (http://www.gutenberg...3/1739/1739.txt), όπου αναλύει τη σχέση Πανούκλας, σεισμών και του φαινομένου της Dancing Mania που έκανε την εμφάνισή του σε πολλές πόλεις του Μεσαίωνα πριν εμφανιστεί η Πανούκλα. Ο Μπαλάνος παραθέτει πολλά αποσπάσματα στο "Κάτι 'Ερπει..."
  • Anwrimos23 likes this
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#19 tsathoggua

tsathoggua
  • Members
  • 474 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 15:52

Το Κάτι που έρπει σαν σκια είναι όντως τρομακτικό βιβλίο. Από καθαρά λογοτεχνικά έργα, τα μόνα που μπορώ να πω πως με έχουν τρομάξει σε σημείο να χάσω τον ύπνο μου είναι τα διηγήματα Το παλιό σκοτάδι της Πάμελα Σάρτζεντ και Πέρα από το κατώφλι του August Derleth (καταλαβαίνω πως το δεύτερο φαίνεται κάπως άκυρο αλλά το είχα διαβάσει μικρός, ήταν η πρώτη επαφή με την Μυθολογία Κθούλου και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση).

Edited by tsathoggua, 26 Ιανουάριος 2013 - 17:06.

  • Anwrimos23 likes this
Going nowhere, sitting in a dream...

#20 Kafka

Kafka
  • Members
  • 595 posts
  • Όνομα:franz

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 16:01

Τώρα που έγραψες "κατώφλι": υπάρχει ένα διήγημα του Borges με τίτλο "ο άνθρωπος στο κατώφλι", που, παρόλο που δεν είναι τρομακτικό, πάντα μου έδινε την εντύπωση οτι έχει υποβλητική ατμόσφαιρα. Αλλά τα διηγήματα με πλοκή που αναφερόταν στην Ινδία πάντα μου έκαναν εντύπωση :)
  • Anwrimos23 likes this




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users