Jump to content


Photo
* * * * * 2 votes

Έχετε τρομάξει ποτέ απο κάποιο λογοτεχνικό έργο;


  • Please log in to reply
52 replies to this topic

#21 mman

mman

    AA

  • Members
  • 2.852 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης
  • Currently reading:πολλά

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 16:49

Το καλοκαίρι του 1987 ήμουν δεκαεφτά χρονών. Μόλις είχα τελειώσει τη δευτέρα λυκείου και έκανα προπαρασκευαστικό φροντιστήριο για την τρίτη. Ο καθηγητής των μαθηματικών έβαζε τόσο πολλή ύλη που όταν είχαμε τεστ συνήθιζα να ξενυχτάω όλη την προηγούμενη νύχτα διαβάζοντας. Χτύπαγα έναν μάταιο φραπέ, που αμφιβάλλω αν με έπιανε καθόλου, και κάθε μία ώρα έκανα διάλειμμα ξαπλώνοντας στο κρεβάτι μου δίπλα στο γραφείο, συνήθως διαβάζοντας ένα βιβλίο για να μην αποκοιμηθώ.
Εκείνη την Παρασκευή βράδυ (τα τεστ ήταν κάθε δεύτερο Σάββατο) είχα το περίφημο "Διηγήματα Τρόμου", ανθολογία του Γιώργου Μπαλάνου.
Ήταν μια ζεστή νύχτα. Ανάμεσα στις τρεις και στις τέσσερεις το πρωί, έπεσα για μια ακόμα φορά στο κρεβάτι για ένα δεκάλεπτο διάλειμμα. Στο φως μιας επιτραπέζιας λάμπας, άρχισα να διαβάζω το διήγημα "Τι ήταν;" του Φιτς-Τζεήμς Ο' Μπράιεν. Σε ένα στοιχειωμένο σπίτι, δύο γνωστοί ξενυχτούν καπνίζοντας όπιο και συζητώντας. Η αρχή του διηγήματος μου επιφυλάσσει μια πολύ αυθεντική έκπληξη:

Τη βραδιά που μας ενδιαφέρει, στις δέκα Ιουλίου...

Ανάσκελα, πάνω στο κρεβάτι μου, παγώνω. Έχουμε νύχτα της Παρασκευής 10 Ιουλίου. Λίγο πιο κάτω:

Ποιο θαρρείς ότι είναι το μεγαλύτερο στοιχείο του τρόμου;

Μετά:

Χωρίσαμε, κι ο καθένας τράβηξε για το δωμάτιό του. Γδύθηκα γρήγορα κι έπεσα στο κρεβάτι, παίρνοντας μαζί μου, όπως συνήθιζα, ένα βιβλίο...

Είναι 10 Ιουλίου, είμαι σχεδόν γυμνός, στο κρεβάτι και διαβάζω ένα βιβλίο.
Και τέλος:

Όπως ήμουν ξαπλωμένος, ακίνητος σαν πτώμα [...] έγινε ένα φοβερό γεγονός. Ένα Κάτι έπεσε, έτσι φάνηκε, από το ταβάνι ίσια πάνω στο στήθος μου, και την άλλη στιγμή ένιωσα δυο κοκκαλιάρικα χέρια να τυλίγουν το λαιμό μου προσπαθώντας να με πνίξουν.

Αν έχω νιώσει ποτέ τρόμο, ήταν εκείνη τη στιγμή. Κοίταξα προς το ταβάνι περιμένοντας το "μεγαλύτερο στοιχείο του".

Edited by mman, 26 Ιανουάριος 2013 - 16:52.

  • Δημήτρης, Adicto, Anwrimos23 and 3 others like this
Εκτός του σκύλου, το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου είναι πολύ σκοτεινά για να διαβάσει κανείς.
Groucho Marx

#22 WolfBack

WolfBack
  • Members
  • 207 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Αντώνης

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 17:55

Εκείνη την Παρασκευή βράδυ (τα τεστ ήταν κάθε δεύτερο Σάββατο) είχα το περίφημο "Διηγήματα Τρόμου", ανθολογία του Γιώργου Μπαλάνου.

Αυτό ακριβώς το βιβλίο με έχει κάνει να τρομάξω στα παιδικά μου χρόνια.
Πρέπει να ήμουν 14 ή 15 χρονών όταν το διάβασα και μου είχαν μείνει αξέχαστες οι ιστορίες "Η πάνω κουκέτα" και το "Το χέρι της μαιμούς" .
Δύο ιστορίες που δεν ξεδίπλωναν ούτε ξεγύμνωναν τον τρόμο καθ'αυτόν, αλλά οι υπερφυσικές και μεταφυσικές υπόνοιες τους με έκαναν να χάσω τον ύπνο μου.
Και μόνο γι'αυτό που κατάφεραν κράτησα το βιβλίο ακόμη στην κατοχή μου. Για να μπορώ να θυμάμαι εκείνον τον καλό καιρό που τρόμαζα μέχρι ρίγους απ'τα διηγήματα τρόμου....
Σήμερα βλέπω πως έχουμε κορεστεί απ'όλα, Απ'την μία η ωρίμανση μας και απ'την άλλη τα τόσα και τόσα βιβλία τρόμου που έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα. Όπως και οι ταινίες τρόμου που έπαψαν από καιρό να μας κρατούν άγρυπνους τα βράδια...
Τι υπέροχες εποχές ήταν εκείνες...

Edited by WolfBack, 26 Ιανουάριος 2013 - 17:56.

  • Mr. R.Carter likes this

"Ποτέ δεν κρίνεται ένα βιβλίο απ'το εξώφυλλο του.  Αλλά ούτε καν απ'την τιμή του."


#23 Eugenia Rose

Eugenia Rose

    Master Of Disaster

  • Members
  • 1.815 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Eugenia

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 18:01

Και μόνο γι'αυτό που κατάφεραν κράτησα το βιβλίο ακόμη στην κατοχή μου. Για να μπορώ να θυμάμαι εκείνον τον καλό καιρό που τρόμαζα μέχρι ρίγους απ'τα διηγήματα τρόμου....
Σήμερα βλέπω πως έχουμε κορεστεί απ'όλα, Απ'την μία η ωρίμανση μας και απ'την άλλη τα τόσα και τόσα βιβλία τρόμου που έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα. Όπως και οι ταινίες τρόμου που έπαψαν από καιρό να μας κρατούν άγρυπνους τα βράδια...
Τι υπέροχες εποχές ήταν εκείνες...


Speak for yourselves :p

Edited by Eugenia Rose, 26 Ιανουάριος 2013 - 18:02.

Posted Image

#24 KELAINO

KELAINO

    χμμμ... πέρκελε...

  • Members
  • 2.587 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μπάμπης
  • Currently reading:The Night Circus, Erin Morgenstern

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 18:14

Για μας με την ωρίμανση λέει βρε, όχι για σας την πιτσιρικαρία.
Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside





Posted Image


#25 WolfBack

WolfBack
  • Members
  • 207 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Αντώνης

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 21:11

Και μόνο γι'αυτό που κατάφεραν κράτησα το βιβλίο ακόμη στην κατοχή μου. Για να μπορώ να θυμάμαι εκείνον τον καλό καιρό που τρόμαζα μέχρι ρίγους απ'τα διηγήματα τρόμου....
Σήμερα βλέπω πως έχουμε κορεστεί απ'όλα, Απ'την μία η ωρίμανση μας και απ'την άλλη τα τόσα και τόσα βιβλία τρόμου που έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα. Όπως και οι ταινίες τρόμου που έπαψαν από καιρό να μας κρατούν άγρυπνους τα βράδια...
Τι υπέροχες εποχές ήταν εκείνες...


Speak for yourselves :p

Για μας με την ωρίμανση λέει βρε, όχι για σας την πιτσιρικαρία.

Αμέ!!!
Ο μεγαλύτερος και πραγματικός μου τρόμος είναι που βλέπω τα μαλλιά μου να γκριζάρουν όλο και πιο γρήγορα...
:lmao:

"Ποτέ δεν κρίνεται ένα βιβλίο απ'το εξώφυλλο του.  Αλλά ούτε καν απ'την τιμή του."


#26 Tiessa

Tiessa

    Midpoint Reveller

  • Members
  • 3.732 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Βάσω

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 21:26

Εγώ έχω τρομάξει κάμποσες φορές γιατί είμαι και λίγο φοβιτσιάρα.
Θυμάμαι όμως την πρώτη φορά που τρόμαξα και ήταν με τη Σφίγγα των Πάγων του Ιουλίου Βερν. Ήταν καλοκαίρι που είχα τελειώσει την Τετάρτη Δημοτικού, άρα μου έλειπαν κάτι μήνες για να κλείσω τα δέκα. Προφανώς δεν είχα διαβάσει τίποτα τρομακτικό μέχρι τότε, αφού σε κείνη την ηλικία τα βιβλία και γενικά τα αναγνώσματά μου περνούσαν από τον έλεγχο των γονιών μου. Ο Ιούλιος Βερν ήταν εγκεκριμένος, αλλά δεν είχε διαβάσει κανένας το βιβλίο. Μου το είχαν πάρει μαζί με άλλα βιβλία του, υποτίθεται παιδικά. Έλα όμως που αυτή τη φορά δεν είχαμε ούτε από τη Γη στη Σελήνη, ούτε ταξιδάκια στο κέντρο της Γης, ούτε βολτίτσες με αερόστατο. Έλα που διάφορα κομμάτια της Σφίγγας των Πάγων ήταν από τα ημερολόγια του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ του Πόε.
Εκτός από το σκύλο που είχε λυσσάξει και μετά κατασπαράχτηκαν μεταξύ τους και οι ιθαγενείς που δάγκωσε, εκτός από τον αφύσικο τρόμο τους απέναντι στο άσπρο, και την ανακάλυψη ότι είχαν μαύρα δόντια -που μου είχε φανεί τότε πολύ φρικιαστικό- στο τέλος βρίσκουν και ένα πτώμα, με μεγαλωμένα νύχια και μαλλιά, κολλημένο σ' έναν βράχο από ισχυρές μαγνητικές δυνάμεις.
Να πω πόσα βράδια με ανέχτηκαν οι γονείς μου στο κρεβάτι τους; :whistling:
  • deadend, Δημήτρης, wordsmith and 1 other like this

Please, be honest with me. The truth can hurt me only once.


#27 Count Baltar

Count Baltar

    Βδελυρός πεμπτοφαλαγγίτης

  • Members
  • 911 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Νίκος

Posted 26 Ιανουάριος 2013 - 22:06

Μιας και έφερε η Tiessa στην κουβέντα τον Βερν: θυμάμαι ότι ένα από τα βιβλία που πραγματικά με τρόμαξαν ήταν "Ο 15ετής πλοίαρχος". Ειδικά κάτι σκηνές με τις σφαγές των σκλάβων με έχουν στοιχειώσει ακόμα και σήμερα.

#28 Nirgal

Nirgal

    StS

  • Members
  • 437 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 27 Ιανουάριος 2013 - 00:57

Κατά την εφηβεία διάβασα 3-4 μυθιστορήματα του Dean Kuntz. Έχει ιδέες και ξέρει να γράφει, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με έπιανε ανατριχίλα αν και συχνά διάβαζα αργά το βράδυ, όταν όλοι κοιμούνταν και στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Αγωνία ναι, απόλαυση ναι, τρόμο όχι.
Ένα βιβλίο το οποίο μέχρι ένα σημείο με έκανε να κουνιέμαι ανήσυχα στη θέση μου, ήταν το "ο άρχοντας του ψεύδους" του Masterton. Όσοι το έχετε διαβάσει θα ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Για τους υπόλοιπους να πω ότι το πρώτο κεφάλαιο είναι από τα πιο αγωνιώδη και ανατριχιαστικά που έχουν πέσει στα χέρια μου. Και πάλι όμως, όχι τρομακτικό.
Μέχρι σήμερα έχω διαβάσει Πόε, Λάβκραφτ (ο οποίος μ' αρέσει πάρα πολύ), από κλασικούς, και λίγα πράγματα από πιο σύγχρονους. Δεν μπορώ να πω ότι τρόμαξα. Αγωνία μου προκλήθηκε σε κάποιες καλογραμμένες ιστορίες, αλλά μέχρι εκεί.
Αυτό το θέμα (της πρόκλησης τρόμου στον αναγνώστη) είναι από τις μεγαλύτερες απορίες μου γύρω από το συγκεκριμένο είδος. Γιατί οι ταινίες μπορούν να μας κάνουν να κυκλοφορούμε σπίτι μας με όλα τα φώτα ανοιχτά μέχρι να ξεπεράσουμε όσα είδαμε (τελευταίο χέσιμο με την ιαπωνική "Κατάρα" - το φάντασμα της γυναίκας περίμενα να το δω σπίτι μου κάθε βράδυ για μια εβδομάδα), ενώ τα λογοτεχνικά έργα δεν το καταφέρνουν (τουλάχιστον στο βαθμό των ταινιών); Πως περνάει ο τρόμος στον αναγνώστη; Ποιες είναι οι τεχνικές που πρέπει να χειριστεί ο δημιουργός για να προκαλέσει τρόμο στον αναγνώστη; Υπάρχουν τέτοιες τεχνικές; Προσωπικά δεν γράφω τρόμο, αν και θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω μια απόπειρα, μόνο και μόνο ως πείραμα.
Ramirez : Why does the sun come up, or are the stars just pinholes in the curtain of night?

#29 Eugenia Rose

Eugenia Rose

    Master Of Disaster

  • Members
  • 1.815 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Eugenia

Posted 27 Ιανουάριος 2013 - 01:49

Εγώ είμαι η βασσίλισα του τρόμου (δηλαδή τρομάζω εύκολα αλλά ακόμα πιο εύκολα με τρομάζει η ίδια μου η φαντασία σε άσχετες στιγμές. Έχω μια αδυναμία στις σκιές που κάθονται περίεργα σε σημεία του σπιτιού γι αυτό και απο τα πιο τρομακτικά πράγματα που είχα διαβάσει ήταν το ποιηματάκι που αναφέρω παρακάτω. Σκιές + Ευγενιοφαντασία = τρόμος.

Yesterday, upon the stair,
I met a man who wasn’t there
He wasn’t there again today
I wish, I wish he’d go away...

When I came home last night at three
The man was waiting there for me
But when I looked around the hall
I couldn’t see him there at all!
Go away, go away, don’t you come back any more!
Go away, go away, and please don’t slam the door... (slam!)

Last night I saw upon the stair
A little man who wasn’t there
He wasn’t there again today
Oh, how I wish he’d go away


  • AlienBill likes this
Posted Image

#30 Nienor

Nienor
  • Members
  • 4.430 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κιάρα

Posted 27 Ιανουάριος 2013 - 12:13

Εντάξει, φυσικά και έχω τρομάξει. Δηλαδή πολλές φορές διαβάζοντας κάτι από ένα σημείο και μετά ήθελα να ακουμπάει η πλάτη μου σε κάποιο τοίχο, άκουγα ένα τρίξιμο και γούρλωνα τα μάτια μου κι αφουγκραζόμουν προς τα εκεί, είδα μετά παραποιημένους εφιάλτες του ίδιου πράγματος που διάβαζα - αν και οκ, εφιάλτς βλέπω έτσι κι αλλιώς, δε χρειάζομαι βοηθήματα :p. Το περίεργο όμως είναι ότι διαβάζοντας το τόπικ και προσπαθώντας να φέρω στο μυαλό μου αυτές τις φορές, οι πρώτες που μου ήρθανε δεν ήτανε με βιβλίο τρόμου αλλά με απόλυτα συμβατικότατη λογοτεχνία.

Η μία (που σίγουρα την έχω ξαναγράψει κάπου εδώ μέσα) ήτανε - αν είναι ποτέ δυνατόν - με την Τζέυν Έυρ. Υπάρχει μια σκηνή στην οποία αυτή κοιμάται, κάτι την ξυπνάει κι ανοίγει τα μάτια της και βλέπει ένα πλάσμα (που ακόμα δεν έχει ιδέα αν είναι καν άνθρωπος) να σκίζει το πέπλο του νυφικού της μπροστά στα μούτρα της και μετά απλά της φυσάει και της σβήνει το κερί. Δεν έχω ιδέα γιατί είχα φοβηθεί τόσο πολύ αυτή τη σκηνή (οκ, με αγριεύουνε και οι νύφες γενικά είναι η αλήθεια... αλλά και πάλι).

Η άλλη που μου ήρθε στο μυαλό είναι η αίσθηση που είχα όταν διάβαζα το Πέμπτο Παιδί της Ντόρις Λέσινγκ... Μας το είχαν δώσει να το διαβάσουμε σε κάποιες διακοπές του σχολείου (όχι καλοκαίρι, αλλά κατά τα άλλα δε θυμάμαι) κι έπρεπε να το διαβάσω όλο και να γράψω μετά για αυτό. Δεν ήθελα να το διαβάζω... Καθόλου όμως. Είναι το μοναδικό βιβλίο που το διάβασα ολόκληρο αυτοκόλλητη στη μαμα μου. Άντε εκτός από κάνα δυο κεφάλαια στην αρχή. Αλλά μετά που είχα καταλάβει τι παίζει, πραγματικά με φόβιζε τόσο πολύ που μου δημιουργούσε αποστροφή.

Κατά τα άλλα καθε είδος λογοτεχνικού τρόμου μου δημιουργεί άλλα πράγματα, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Πχ ο Λαβκραφτ αν και μάλλον περισσότερο ο Μάχεν, όταν κατάφεραν να με τρομάξουν αυτό έμενε για καιρό, δεν ήταν μόνο για εκείνη την ώρα, ενώ διάφορες ιστορίες με φαντασματάκια και άλλα τέτοια, Γκωτιέ, Γκυ ντε Μοπασάν, Φλομπέρ κτλ πιο παλιά πράγματα ανήκουν μάλλον στην κατηγορία του Πόε, που πάντα με ανατριχιάζει πάρα πολύ γλυκά, ευχάριστα σχεδόν. Για τους νεότερους τρομογράφους πχ Το Κοράκι (The Stand) ήτανε το πρώτο βιβλιο του Κίνγκ που διάβασα ποτέ και φυσικά με είχε τρομάξει πολύ, γιαυτό διάβασα και ό,τι άλλο βιβλίο του είχα μπορέσει να βρω. Αλλά η αίσθηση του Κινγκ είναι πολύ διαφορετική, είναι επιτακτική και με βάζει να φοβάμαι μικρά καθημερινά πράγματα, να θέλω να γυρίσω σελίδα για να ξαλαφρώσω.
Αυτός που δεν έχει καταφέρει να με τρομάξει ιδιαίτερα είναι ο Μπάρκερ. Μου αρέσουνε οι ιστορίες του, χωρίς όμως να με φοβίζει. Κάπου στα βιβλία του αίματος με έχει αηδιάσει ίσως, κι αυτή είναι μια πτυχή του τρόμου που δεν την πάω καθόλου.
Posted Image
:witch:
"Μαϊσσάκι μου, είσαι βιβλία. Δως τους ζωή και γίνε κι εσύ ένα."
Μιχάλης Μανωλιός

#31 Alucard

Alucard
  • Members
  • 645 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ilias

Posted 27 Ιανουάριος 2013 - 23:59

Ξεχωρίζω με μεγάλη ευκολία τον 'Παρία' του Μάστερτον. Φοβόμουν να κλείσω τα φώτα, διάβαζα μόνο τη μέρα κτλ. Φοβερό βιβλίο, με έκανε να νομίζω πως βλέπω διάφορα.
  • AlienBill likes this
Even the sun goes down...

#32 Drake Ramore

Drake Ramore
  • Members
  • 2.140 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Απόστολος

Posted 28 Ιανουάριος 2013 - 17:11

Τρομαζα μικρότερος με τον τρόμο στην λογοτεχνία, οταν πρωτοάρχισα να διαβάζω τρόμο (κάπου στα 13-14). Από τότε έχω πάθει ανοσία στο λογοτεχνικό του κομμάτι και θεωρώ επιτυχημένο λογοτέχνημα κάτι που θα σηκώσει τις τρίχες στον σβέρκο μου. Παρόλα αυτά μετά την ανάγνωση θα πάω για ύπνο χωρίς να ανάψω κανένα φως.

Σε αυτό που έχει δίκιο όμως ο Νιργκαλ είναι το θέμα των ταινιών. Συνεχίζουν και με τρομάζουν!
Χθες ξεκίνησα τον δεύτερο κύκλο του American Horror Story και μόνο από το κλιπάκι των τίτλων έναρξης άναψα το φως.Ζόρικο κλιπ, πολύ επιτυχημένη σειρά!

Υ.Γ ..και μετά, σχεδόν ψυχαναγκαστικά έκατσα και είδα όλα τα teaser για την έναρξη του δεύτερου κύκλου στο youtube. Ομοιοπαθητική! :diablo:

Posted Image


#33 Μιχάλης

Μιχάλης

    won't you come into my head?

  • Members
  • 477 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης
  • Currently reading:Nada

Posted 10 Φεβρουάριος 2013 - 11:39

Θυμάμαι ότι ειχα τρομάξει πολύ με το Σάλεμς Λοτ του King.Όχι τόσο πολυ με την ιστορία αλλά με κάποιες σκηνές οι οποίες σου έκοβαν την ανάσα!
  • Alucard likes this
The quiet scares me cause it screams the truth

#34 Anwrimos23

Anwrimos23
  • Members
  • 404 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κωνσταντίνος

Posted 10 Φεβρουάριος 2013 - 11:59

Mικρός τρόμαζα συνέχεια όταν διάβαζα τις Ανατριχίλες και ακούγοντας το βράδυ διηγήσεις από φίλους για urban legends. κάπου εκεί στην προεφηβεία μαζί με τον χαμένο ρομαντισμό έφυγε και το αίσθημα του τρόμου διαβάζοντας βιβλία. Τώρα με τα καινούρια, περισσότερο το βλέπω σαν διασκέδαση, μπαίνεις στην ατμόσφαιρα του βιβλίου, αλλά κρατάς αποστάσεις πλέον.

Edited by Anwrimos23, 10 Φεβρουάριος 2013 - 11:59.

Αυτόν που μαζί μας δεν θα πέθαινε στον θάνατο δεν τον θέλουμε συντροφιά.


#35 phaethon

phaethon
  • Members
  • 121 posts
  • Όνομα:ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

Posted 27 Φεβρουάριος 2013 - 13:43

Αν και πλέον έχω (δυστυχώς) ανοσία, θυμάμαι κάποιες παλιότερες στιγμές.Με τη Λάμψη του Κινγκ, στο γυμνάσιο, στη σκηνή με τον πυροσβεστήρα στο διάδρομο.Η κορυφαία όμως είναι από τον Εξορκιστή του Μπλαίητη (όποιος δεν το έχει διαβάσει του το προτείνω ανεπιφύλακτα..).Βρισκόμουν στο στρατο, διάβαζα για ήχους από ποντίκια, που ακούγονταν πάνω από το ταβάνι να σέρνονται, και την ίδια ώρα στο θαλαμοφυλίκι μου στις τέσσερις μετά τα μεσάνυχτα, άκουγα κι εγώ παρόμοιους ήχους από πάνω μου στο ταβάνι (ο θάλαμος ήταν φύλαξης όπλων και ουσιαστικά ήταν σκοπιά απομονωμένη). Άτιμη φαντασία...

#36 wordsmith

wordsmith

    άτημι κενονία

  • Members
  • 4.218 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κέλλυ

Posted 27 Φεβρουάριος 2013 - 20:15

-Survivor Type, Stephen King. Αν το είχα διαβάσει σε μικρότερη ηλικία θα έβλεπα εφιάλτες. Ακόμα και τώρα όταν το σκέφτομαι νιώθω κάπως.
-Ιός, Scott Sigler. Οκ, αυτό αν το διάβαζα δεύτερη φορά μάλλον δε θα τρόμαζα, αλλά την πρώτη φορά είναι αρκετά συναρπαστικό.
Γενικά τρομάζω όταν αυτό που απειλεί τον ήρωα έρχεται από μέσα του σαν μια αρρώστια και όχι όταν υπάρχει κάποιος δολοφόνος πχ που τον κυνηγάει. Αν και απ'ό,τι θυμάμαι είχα τρομάξει πολύ και με τον Terminator Ι όταν ήμουν 8-10 χρονών, αλλά από τόοοοτε έχουν αλλάξει πολλά πράγματα...
"Why have I so little control? It is the case of much waste and pain in my life" Virginia Woolf

#37 wasteland

wasteland
  • Members
  • 45 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:ΣΩΤΗΡΗΣ
  • Currently reading:Jack Ketchum

Posted 05 Μάρτιος 2013 - 18:38

'Eχω τρομάξει πολλές φορές και το έχω χαρεί!
Λάμψη, Σάλεμς Λοτ, τα βιβλία του αίματος, το πρώτο κεφάλαιο του Άρχοντα του ψεύδους...
Κινηματογραφικά πάντως, αν μου επιτρέπεται, ανακηρρύσσω απόλυτο τεχνίτη εφιαλτών τον Dario Αrgento.
  • Nargathrod and AlienBill like this

#38 markellos

markellos
  • Members
  • 13 posts
  • Όνομα:Μαρκέλλος
  • Currently reading:-

Posted 08 Μάρτιος 2013 - 00:52

Θα σας φανεί περίεργο.. αλλά έχω τρομάξει από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Την διάβασα σχετικά μικρός, σε μετάφραση, ολόκληρη έχοντας μείνει μόνος μου στο εξοχικό μου (γονείς έλειπαν). Ίσως να είναι και από τα πιο παλιά - κατά τη γνώμη μου - τρομολογοτεχνήματα.
  • Nargathrod and Mr. R.Carter like this

#39 Mr. R.Carter

Mr. R.Carter
  • Members
  • 303 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημητρης

Posted 15 Ιούνιος 2013 - 21:25

E αν δεν τρομαξεις με αυτο το λογοτεχνικο ειδος τοτε δεν γινεται να γινεις και οπαδος του. Εκει ειναι η ουσια του και αυτο το κανει πετυχημενο. Τρομαξες? Πετυχε το σκοπο του ο καημενος ο συγγραφεας. Δεν τρομαξες ομως με το, ξερω γω, "Καλεσμα του Κθουλου" ή το "Χερι της Μαιμους" ή τις "Ιτιες"; Τοτε δυσκολα να καταλαβεις αυτα που εχει να δωσει το ειδος. Και αναφερομαι σε παλια διηγηματα, στις ριζες της Λογοτεχνιας Τρομου γιατι εκει βρισκεται η συμπυκνωμενο ολο το μεδουλι του ειδους. Η σημερινη υλοποιηση της Λογοτεχνιας Τρομου αναγκαστικα ενσωματωνει και αλλα στοιχεια, χωρις αυτο να ειναι κακο, μιας και οι απαιτησεις ειναι διαφορετικες. Καθε πραγμα στον καιρο του, εξαλλου.

 

Δεν αρκει ομως το να τρομαξεις.. Ο-ο-οχι.. Πρεπει να σου αρεσει κιολας... Για τετοια βιτσια μιλαμε. Βαρατε με και ας κλαιω. Διαφορετικα θα τρομαζες, θα εκλεινες το βιβλιο, θα επεστρεφες στην ωραια σου πραγματικοτητα οπου θα ησουν ασφαλης και δεν θα χρειαζοταν να επιστρεψεις μεσα σε εκεινες τις σελιδες που σε εκαναν να νιωσεις τοσο αβολα. Αρα κατι σε τραβαει σε ολο αυτο το πανηγυρι. Ισως η διαθεση να ΜΗΝ εισαι ασφαλης για λιγη ωρα. Ισως σου αρεσει οταν κλεινεις το βιβλιο να παραμενεις τρομαγμενος και να δισταζεις να κοιταξεις προς το σκοτεινο χωρο περα απο την ανοιχτη πορτα του δωματιου σου.

 

Μαλλον για μενα εκεινες ειναι οι στιγμες που ολοκληρωνουν μια πετυχημενη επιλογη διηγηματος/βιβλιου: Το να βαζω στοιχημα με τον εαυτο μου αμα αντεχω να κοιταξω στο σκοταδι, εξω απο το δωματιο μου για περισσοτερο απο λιγα δευτερολεπτα.

 

Δεν παω καλα ε?  :man_in_love:   :crazy:  :crazy:  :help:

 

Ουτε εσεις πατε πισω..


  • Nihilio, Δημήτρης, Eugenia Rose and 2 others like this

#40 Vanessa Van Hault

Vanessa Van Hault

    Member of Black Order

  • Members
  • 186 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Vanessa
  • Currently reading:Dolls Fall, Black Bullet, The Shadow Master, Dolls Code, Freezing, Dark Tower

Posted 17 Ιούνιος 2013 - 13:56

Προσωπικά αυτό που με έχει τρομάξει με την ατμοσφαιρα είναι ¨Το παιχνιδι του Αγγέλου¨ του Κ.Ρ. Σαφον. Έχει μια έντονα δίαχυτη μυστηριακή ατμόσφαιρα και επειδή το διάβαζα κυρίως τα βράδια πάντα ένιωθα για κάποιο  λόγο οτι ο Διάβολος θα ξεπηδήσει κάτω απο το κρεβάτι μου!


  • Mr. R.Carter likes this




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users