Jump to content


Photo
* * * * * 3 votes

Τι διαβάζετε από τρόμο;


  • Please log in to reply
444 replies to this topic

#41 tsathoggua

tsathoggua
  • Members
  • 466 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 18:11

Εκτός από το Cold print του Ramsey Campbell διαβάζω και τη συλλογή Νυχτερινή Βάρδια του Stephen King, η οποία με έχει ενθουσιάσει. Γνωρίζει κανείς αν κυκλοφορεί στα ελληνικά και κάποια άλλη συλλογή με διηγήματα του συγγραφέα;

 

Πολλές συλλογές:

 

Εφιάλτες και Ονειρότοποι (εκδόσεις Bell). Nightmares And Dreamscapes 

Ιστορίες του Λυκόφωτος (εκδόσεις Bell). Just After Sunset 

Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα (εκδόσεις Bell). Full Dark, No Stars. Καταπληκτική συλλογή με 4 ιστορίες.
Όλα είναι δυνατά (εκδόσεις Bell). Everything's Eventual. Καλή συλλογή.

 

Thanx! Θα έχω το νου μου να τα τσεκάρω.

 

Εκτός από το Cold print του Ramsey Campbell διαβάζω και τη συλλογή Νυχτερινή Βάρδια του Stephen King, η οποία με έχει ενθουσιάσει.

 

Καλή συλλογή με τέσσερα- πέντε πολύ ωραία διηγήματα. Όταν την τελειώσεις, πες πως σου φάνηκε ''Το Τελευταίο Σκαλοπάτι''. Είναι πάνω από δέκα χρόνια που την διάβασα, αλλά δεν την έχω ξεχάσει ως μία από τις συγκινητικότερες ιστορίες που έχω διαβάσει ποτέ μου.

 

Συμπτωματικά, ήταν ένα από τα τρία διηγήματα που διάβασα σήμερα. Όντως συγκινητική ιστορία.


Going nowhere, sitting in a dream...

#42 dagoncult

dagoncult
  • Members
  • 1.201 posts
  • Gender:Male

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 21:28

Διάβασα το Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται του Masterton.Η περίληψη του βιβλίου είναι η εξής:Ασφαλιστής επιστρέφει στην εταιρεία στην οποία δούλευε για να διαλευκάνει μία σπουδαία υπόθεση προς όφελος της.Στην υπόθεση που ερευνά αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας ομάδας δαιμόνων που ροφούσαν την αδρεναλίνη από διάφορους θνητούς ανθρώπους με αρχηγό τους τον Αζαζέλ.( ναι τον αρχαίο δαίμονας της εβραικής θρησκείας.)Η άποψη μου για αυτό το βιβλίο είναι ότι λίγο μετά την μέση και πριν το καταευχαριστήθηκα,δηλαδή όλο το παιχνίδι της έρευνας των στοιχείων με την πολύ ωραία ατμόσφαιρα μυστηρίου που επικρατούσε και με μερικές πάρα πολύ δυνατές στιγμές που είχε.Όμως λίγο μετά την μέση και ύστερα μου τα χάλασε από την στιγμή δηλαδή που οι "κακοί" άρχισαν να παίρνουν σαρκα και οστά.

 

Κι εγώ το διάβασα πριν λίγες μέρες. Στο τέλος τα έκανε ψιλοθάλασσα. Μας δουλευεις ρε μεγάλε, αν είναι αυτή η λύση τότε γιατί δεν έβαζες τους ήρωές σου να το σκέφτονται νωρίτερα, πριν γίνει όλο αυτό το πανηγύρι; Επιπλέον, στα αρνητικά του φινάλε βάζω και τη σύσταση της τελικής ομάδας των ηρώων. Οι δύο στους τρεις είναι κομπάρσοι σ' όλη την ιστορία και στο τέλος σκάνε από το πουθενά και γίνονται γαμάω. Πολύ αψυχολόγητη επιλογή. Το τρελό είναι ότι ο τύπος έχει από νωρίς έναν πολύ καλό δευτεραγωνιστή, ο οποίος θα μπορούσε να μείνει μαζί με τον ήρωα ως το τέλος. Κι όμως, πάει και τον σκοτώνει! Τον κρατάει μέχρι τη μέση και μετά μπαμ-μπαμ, σε μια γραμμή ξεμπερδέψαμε, πέθανε και γεια σας! Τι να πεις, σηκώνεις τα χέρια ψηλά ώρες-ώρες...

Τρέμω στο άγγιγμά σου, Νο1: Δεν είμαι ευχαριστημένος, κυρίως για τους λόγους που έτσι κι αλλιως δεν θα αγόραζα αυτό το βιβλίο κάτω απο φυσιολογικές συνθήκες(αν δεν ήταν από το παζάρι βιβλίου). Κατ' αρχήν η θεματολογία του (ερωτισμός και τρόμος μαζί) κουράζει απίστευτα, εκτός κι αν κάποιος είναι φαν του συγκεκριμένου υποείδους. Σε πολλές από τις ιστορίες ο ερωτισμός βαίνει εις βάρος του τρόμου. Οι ιστορίες που ξεχώρισα είναι μόλις 3 από τις 22. Πώς ήρθε η αγάπη στον καθηγητή Γκίλντια του Robert Hitchens, ο πρωτομάστορας του Christopher Fowler και το φεστιβάλ του Eric McCormack. Επίσης ειδικά στις πρώτες ιστορίες, κάτι δεν μου καθότανε καλά με τη μετάφραση. Για να περνάει η ώρα (και τίποτα περισσότερο) μια χαρά είναι και θα συνεχίσω με το 2ο μέρος.

Ναι, δε λέει και πολλά. Μου είχε αφήσει καλές εντυπώσεις το 'Ο τίγρης επιστρέφει στο βουνό', αν και πλέον δεν το θυμάμαι σχεδόν καθόλου. Στην πραγματικότητα, αν αξίζει για κάτι η συλλογή, είναι για το τελευταίο διήγημα, το περίφημο 'Ζακλίν Ες:Η διαθήκη της' (Μπάρκερ/Βιβλία του αίματος 2). (πολύ υψηλού επιπέδου, πασίγνωστη body horror ιστορία. Το βάθος της ξεπερνάει κατά πολύ την απλή χοροριά).

Κατά τη γνώμη μου ο δεύτερος τόμος είναι λίιιιγο καλύτερος, οπότε μην περιμένεις πολλά ούτε από αυτόν. Μου άρεσαν τα πρώτα τρία διηγήματα.

Άφρα (περίεργη, αρρωστημένη ιστορία. Μου γέννησε την ίδια αίσθηση με την Ανθρώπινη Καρέκλα και την ιστορία του Χειρούργου)

Το μάτι του λύγκα (δεν είμαι φαν του Λιγκότι, αλλά το συγκεκριμένο το βρήκα απλά συγκλονιστικό)

Ο φουσκωτός (την έχει γράψει ο Bradbury, οπότε για μένα αυτό από μόνο του είναι αρκετό)


  • AlienBill and goa_soul like this

''Drop out of life with bong in hand

Follow the smoke toward the riff filled land''

Sleep - Dopesmoker


#43 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.512 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 22:52

Διάβασα το Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται του Masterton.Η περίληψη του βιβλίου είναι η εξής:Ασφαλιστής επιστρέφει στην εταιρεία στην οποία δούλευε για να διαλευκάνει μία σπουδαία υπόθεση προς όφελος της.Στην υπόθεση που ερευνά αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας ομάδας δαιμόνων που ροφούσαν την αδρεναλίνη από διάφορους θνητούς ανθρώπους με αρχηγό τους τον Αζαζέλ.( ναι τον αρχαίο δαίμονας της εβραικής θρησκείας.)Η άποψη μου για αυτό το βιβλίο είναι ότι λίγο μετά την μέση και πριν το καταευχαριστήθηκα,δηλαδή όλο το παιχνίδι της έρευνας των στοιχείων με την πολύ ωραία ατμόσφαιρα μυστηρίου που επικρατούσε και με μερικές πάρα πολύ δυνατές στιγμές που είχε.Όμως λίγο μετά την μέση και ύστερα μου τα χάλασε από την στιγμή δηλαδή που οι "κακοί" άρχισαν να παίρνουν σαρκα και οστά.

 

Κι εγώ το διάβασα πριν λίγες μέρες. Στο τέλος τα έκανε ψιλοθάλασσα. Μας δουλευεις ρε μεγάλε, αν είναι αυτή η λύση τότε γιατί δεν έβαζες τους ήρωές σου να το σκέφτονται νωρίτερα, πριν γίνει όλο αυτό το πανηγύρι; Επιπλέον, στα αρνητικά του φινάλε βάζω και τη σύσταση της τελικής ομάδας των ηρώων. Οι δύο στους τρεις είναι κομπάρσοι σ' όλη την ιστορία και στο τέλος σκάνε από το πουθενά και γίνονται γαμάω. Πολύ αψυχολόγητη επιλογή. Το τρελό είναι ότι ο τύπος έχει από νωρίς έναν πολύ καλό δευτεραγωνιστή, ο οποίος θα μπορούσε να μείνει μαζί με τον ήρωα ως το τέλος. Κι όμως, πάει και τον σκοτώνει! Τον κρατάει μέχρι τη μέση και μετά μπαμ-μπαμ, σε μια γραμμή ξεμπερδέψαμε, πέθανε και γεια σας! Τι να πεις, σηκώνεις τα χέρια ψηλά ώρες-ώρες...

Αν περιμένετε αξιοπρεπές τέλος από Μάστερτον και δε διαβάζετε το "Ο Δαίμονας Επιστρέφει" (Charnel House) ή το "Τένγκου" μάλλον κάνετε κάτι λάθος.


  • Electroscribe, WolfBack and goa_soul like this
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#44 Δημήτρης

Δημήτρης

    Pistol Pete

  • Members
  • 3.141 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημήτρης

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 22:53

Ποια είναι η ιστορία στην οποία

Spoiler
Θυμάμαι ότι ήταν άρρωστη και θα ήθελα να την ξαναδιαβάσω, αλλά έχω ξεχάσει τον τίτλο της. Υπάρχει σ' έναν από τους δύο τόμους του ''Τρέμω στο Άγγιγμα σου''.


Edited by Δημήτρης, 28 Μάρτιος 2013 - 23:00.

Πάρτε τώρα κοπρόσκυλα μαζί σας στην κόλαση την γεύση του ατσαλιού μου στις καρδιές σας

All fled, all done, so lift me on the pyre;
The feast is over and the lamps expire.

#45 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 23:04

Nαι, τρελή ιστορία αυτή! Ράμσευ Κάμπελ είναι, νομίζω στον πρώτο τόμο είανι.


  • Δημήτρης likes this
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#46 Δημήτρης

Δημήτρης

    Pistol Pete

  • Members
  • 3.141 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημήτρης

Posted 28 Μάρτιος 2013 - 23:10

Κοίταξα την ιστορία του Ράμσευ Κάμπελ και όντως αυτή είναι. Το ''Ξανά'' στον δεύτερο τόμο. Thanks :good:


Edited by Δημήτρης, 28 Μάρτιος 2013 - 23:11.

Πάρτε τώρα κοπρόσκυλα μαζί σας στην κόλαση την γεύση του ατσαλιού μου στις καρδιές σας

All fled, all done, so lift me on the pyre;
The feast is over and the lamps expire.

#47 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 04 Απρίλιος 2013 - 09:21

Τρέμω στο άγγιγμά σου Νο2: Σαφώς καλύτερη η κατάσταση εδώ, με πιο πολλές ιστορίες να έχω ξεχωρίσει. Ωραίες είναι οι εξής: Άφρα, το μάτι του Λύγκα (είναι η πρώτη φορά που δεν βρηκα ιδιέταιρα σκοτεινό τον Λιγκότι, αλλά είναι σουρεαλιστική και ονειρική), ο λάθος άνθρωπος, οι φυγάδες εραστές, Το πρόσωπο της Ελίν Μπουρνάου (το έχω ξαναδιαβάσει με καλύτερη μετάφραση), Ravissante, Ξανά,  ίδιο μέρος ίδια ώρα, το μοντέλο, το ασημένιο τσίρκο, το παράσιτο. Εφόσον από τις 22 μου άρεσαν οι μισές, αυτό σημαίνει ότι η ανθολογία είναι επιτυχής και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.


  • tsathoggua likes this

#48 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 07 Απρίλιος 2013 - 09:52

Διαβάζω τους 'Αλλους, του Τζέημς Χερμπερτ.


  • AlienBill likes this
Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#49 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 11:28

Υπόγεια κίνηση του Nick Mamatas:  Περισσότερο μπήτνικ παρά μυθολογία Κθουλου όπως θα το προτιμούσα. Αυτό που με ενόχλησε πολύ είναι ότι ενώ συμβαίνει η κθουλική αποκάλυψη, ο πρωταγωνιστής (Κέρουακ) την περιγράφει με το γνώριμο υφος του, σαν να προκειται για μία εκδρομή στο δάσος. Αυτό εννοείται πως δεν κολλάει, διότι είναι δύσκολο να συμπάσχεις με έναν ήρωα που είναι λίγο αφασία σε μετα-αποκαλυπτικά θέματα. Επίσης ο Κέρουακ είναι για τις ΗΠΑ μία εθνική υπόθεση και κληρονομιά με το κίνημα που δημιουργησε και αυτή η αντίληψη διέπει το μυθιστόρημα. Εμένα όμως, τον Ελληνα, δεν με αφορά αυτό που γίνεται και έτσι όπως περιγράφεται. Προέχουν τα έργα άλλων στον τομέα του Τρόμου. Που είναι ο Keene; Που είναι ο Laymon; Που είναι ο McCammon; Που είναι τα περισσότερα έργα του Campbell; Προέχουν αυτοί να μεταφραστουν στη γλώσσα μας, που στο φινάλε έχουν οικουμενική αξία και όχι το συγκεκριμένο έργο του Mamatas που για να το εκτιμήσει κάποιος ως οφείλει, πρέπει να είναι Αμερικάνος...


Edited by alien666, 08 Απρίλιος 2013 - 11:30.

  • dagoncult, BladeRunner and Spyrex like this

#50 BladeRunner

BladeRunner
  • Moderators
  • 7.113 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 18:23

Τα ίδια παράπονα έχω και γω. Και F. Paul Wilson επίσης!


  • AlienBill likes this

#51 dagoncult

dagoncult
  • Members
  • 1.201 posts
  • Gender:Male

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 18:27

Θα συμφωνήσω ότι η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου είναι κάπως δυσερμήνευτη, αλλά όχι για τους λόγους που λες.

 

 

Υπόγεια κίνηση του Nick Mamatas:  Περισσότερο μπήτνικ παρά μυθολογία Κθουλου όπως θα το προτιμούσα. Αυτό που με ενόχλησε πολύ είναι ότι ενώ συμβαίνει η κθουλική αποκάλυψη, ο πρωταγωνιστής (Κέρουακ) την περιγράφει με το γνώριμο υφος του, σαν να προκειται για μία εκδρομή στο δάσος. Αυτό εννοείται πως δεν κολλάει, διότι είναι δύσκολο να συμπάσχεις με έναν ήρωα που είναι λίγο αφασία σε μετα-αποκαλυπτικά θέματα. Επίσης ο Κέρουακ είναι για τις ΗΠΑ μία εθνική υπόθεση και κληρονομιά με το κίνημα που δημιουργησε και αυτή η αντίληψη διέπει το μυθιστόρημα. Εμένα όμως, τον Ελληνα, δεν με αφορά αυτό που γίνεται και έτσι όπως περιγράφεται. Προέχουν τα έργα άλλων στον τομέα του Τρόμου. Που είναι ο Keene; Που είναι ο Laymon; Που είναι ο McCammon; Που είναι τα περισσότερα έργα του Campbell; Προέχουν αυτοί να μεταφραστουν στη γλώσσα μας, που στο φινάλε έχουν οικουμενική αξία και όχι το συγκεκριμένο έργο του Mamatas που για να το εκτιμήσει κάποιος ως οφείλει, πρέπει να είναι Αμερικάνος...

 

Οι μεγάλοι συγγραφείς, ακριβώς επειδή ξεπερνούν με το πανανθρώπινο μήνυμά τους το πρόβλημα του έθνους, είναι παγκόσμια κληρονομιά κι οπωσδήποτε όχι εθνική. Προφανώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της χώρας τους, όπως ακριβώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της εποχής τους. Οπότε, για το αν οι αντιλήψεις του Κέρουακ (που διέπουν την ΥΚ) αδυνατούν να αγγίξουν τους Έλληνες (ή οποιουσδήποτε άλλους εκτός από τους Αμερικάνους), θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Η αλήθειες του έχουν αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο, που ευτυχώς είχαν την τύχη να διαβάσουν τις (δεν ξέρω σε πόσες διαφορετικές γλώσσες) μεταφράσεις των έργων του – (παρ' όλα αυτά, αν και δεν είναι της ώρας, υπάρχει όντως, κατά τη γνώμη μου, μια σχετική διαφοροποίηση ανάμεσα στο κοινό του Κέρουακ και το κοινό άλλων συγγραφέων, αν και δεν έχει να κάνει, όπως είπα, με χώρα κι εποχή, αλλά με αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις που εκφράζει το έργο του).

 

Από εκεί και πέρα, ξαναγυρίζοντας στα της Υπόγειας Κίνησης, θα έλεγα ότι (εκτός από τον μειωμένο τρόμο) ο βασικός παράγοντας που ελαττώνει την ευχαρίστηση που θα αντλήσει ο Έλληνας τρομοαναγνώστης από το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, που αγνοεί τον Κέρουακ και πιστεύει ότι, στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο μοναδικός καταραμένος συγγραφέας που τα έπινε άγρια ήταν ο Πόε.

 

Σε μια προσπάθεια να καταλάβω γιατί κυκλοφόρησε τελικά η ΥΚ, καταλήγω στο ότι οι τύποι της εκδοτικής θα πρέπει λογικά να τρέφουν μεγάλη συμπάθεια για τον Κέρουακ (εκτός φυσικά από τον Λάβκραφτ), οπότε θα είδαν με καλό μάτι την φρεσκάδα στην προσπάθεια του Μαμάτας. Καλή φάση!

Επίσης, στο πιο πεζό (αλλά όχι λιγότερο σημαντικό) ζήτημα των πωλήσεων, πιθανώς να σκέφτηκαν πως το όνομα του Κέρουακ (από τη στιγμή που, για τους πολλούς, είναι απείρως πιο αναγνωρίσιμο από τα περισσότερα, αν όχι όλα τα ονόματα συγγραφέων τρόμου), θα είναι από μόνο του ικανό να δώσει στην ΥΚ κάποιες έξτρα πωλήσεις (από τους μη τρομοαναγνώστες που μπορεί να προσελκύσει). Όσο για το βασικό target group, τους οπαδούς του τρόμου, ο εκδοτικός προσπαθεί να καλύψει τα νώτα του ποντάροντας στο μιξάρισμα με τον Κθούλου, που εξασφαλίζει ότι πολλοί θα τρέξουν στα τυφλά να πάρουν το βιβλίο, κι ας μην έχουν διαβάσει ποτέ τους τίποτα από Κέρουακ. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πράγμα που έχει αναφερθεί κι εδώ, στο φόρουμ: Ο αναγνώστης πάει στα τυφλά σ' αυτό που αναγνωρίζει. Πώς πάει και παίρνει Μάστερτον και Κινγκ κι αγνοεί τους υπόλοιπους; Ε, σε μια ακόμα χειρότερη επίδειξη τυφλαμάρας, θα πάει με τον ίδιο τρόπο και θα πάρει και την ΥΚ επειδή διάβασε την μαγική λέξη 'Κθούλου' κι έπειτα θα διαμαρτύρεται ότι το βιβλίο δεν τραβάει (ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να διαβάσει πρώτα Κέρουακ, να δει αν του αρέσουν τα πράγματα που έγραψε αυτός ο άνθρωπος, κι ύστερα να αποφασίσει αν θέλει να δώσει τα λεφτά του για ένα βιβλίο που έχει για πρωταγωνιστή τον συγκεκριμένο συγγραφέα!).

Υποθέτω θα υπάρχουν ακόμα δύο κατηγορίες απογοητευμένων τρομοαναγνωστών: Αυτοί που ξέρουν και γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά δεν τους άρεσε η ΥΚ (εδώ πάω πάσο). Αυτοί που ξέρουν και δεν γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά ωστόσο πάνε κι αγοράζουν την ΥΚ (εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά).

 

 

 

 

 

 

Υπόγεια κίνηση του Nick Mamatas:  Περισσότερο μπήτνικ παρά μυθολογία Κθουλου όπως θα το προτιμούσα. Αυτό που με ενόχλησε πολύ είναι ότι ενώ συμβαίνει η κθουλική αποκάλυψη, ο πρωταγωνιστής (Κέρουακ) την περιγράφει με το γνώριμο υφος του, σαν να προκειται για μία εκδρομή στο δάσος. Αυτό εννοείται πως δεν κολλάει, διότι είναι δύσκολο να συμπάσχεις με έναν ήρωα που είναι λίγο αφασία σε μετα-αποκαλυπτικά θέματα. Επίσης ο Κέρουακ είναι για τις ΗΠΑ μία εθνική υπόθεση και κληρονομιά με το κίνημα που δημιουργησε και αυτή η αντίληψη διέπει το μυθιστόρημα. Εμένα όμως, τον Ελληνα, δεν με αφορά αυτό που γίνεται και έτσι όπως περιγράφεται. Προέχουν τα έργα άλλων στον τομέα του Τρόμου. Που είναι ο Keene; Που είναι ο Laymon; Που είναι ο McCammon; Που είναι τα περισσότερα έργα του Campbell; Προέχουν αυτοί να μεταφραστουν στη γλώσσα μας, που στο φινάλε έχουν οικουμενική αξία και όχι το συγκεκριμένο έργο του Mamatas που για να το εκτιμήσει κάποιος ως οφείλει, πρέπει να είναι Αμερικάνος...

 

Τα ίδια που έγραψα στην αρχή: Χώρια από το αν τελικά θα του αρέσει η γραφή, η πλοκή κτλ της ΥΚ, για να έχει κάποιος τρομοαναγνώστης έξτρα πιθανότητες να εκτιμήσει την ιστορία του Μαμάτας, θα πρέπει περισσότερο να του αρέσει ο Κέρουακ, παρά να είναι Αμερικάνος.


 

Νομίζω τα έχω ξαναγράψει κάπου για το βιβλίο. Όπως κι ο Alien, έτσι κι εγώ δεν το βρήκα τόσο τρομακτικό. Από την άλλη, ούτε πολύ μπιτνίκικο το βρήκα. Θα προτιμούσα κι οι δυο αυτοί άξονες να ήταν ανεβασμένοι.


 


  • Nihilio, Adicto and AlienBill like this

''Drop out of life with bong in hand

Follow the smoke toward the riff filled land''

Sleep - Dopesmoker


#52 Adicto

Adicto
  • Members
  • 1.186 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Stamatis

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 18:52

Well said D®agon!


Σέκτα του Νυαρλαθοτέπ

#53 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 20:14

Να πω και τι εχω διαβάσει απο Κέρουακ μήπως βοηθησω. Το on the road πριν κάποια χρονια και το βρηκα συμπαθέστατο γι αυτο που ειναι...

 

Εφόσον η εκδοτική ενέταξε την Υπόγεια Κινηση στη σειρά Tenebrae, εγώ το αξιολόγησα με βάση τα δεδομένα της σειράς που περιλαμβανει ονόματα όπως Ketchum, Lee και Masterton. Γι' αυτο και δεν εισηγαγα την αξιολόγηση στη γενική λογοτεχνία, αλλά σε αυτή του τρόμου...

 

Ασφαλώς το έργο του Κέρουακ έχει οικουμενικά στοιχεία, όμως το συγκεκριμένο έργο του Mamatas μου έδωσε την αίσθηση ότι απευθύνεται περισσότερο σε ανθρώπους που θεωρούν τον Κερουακ κομματι της εθνικής κληρονομιάς τους. Οταν λοιπον λέω ότι οι Αμερικάνοι θα το καταλάβουν καλύτερα, εννοώ το έργο του Μαμάτας και όχι αυτό του Κέρουακ.

 

Και ο Μακρυγιάννης έχει δώσει έργο με οικουμενική αξία, αλλά αν εγώ βγάλω "τα μυστικά απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη" και το εντάξω στη Μυθολογία Κθουλου, είναι προφανές ότι απευθυνομαι κυρίως στο ελληνικό κοινό που νιώθει εθνικά περήφανο για τον Μακρυγιάννη.


Edited by alien666, 08 Απρίλιος 2013 - 20:15.


#54 aScannerDarkly

aScannerDarkly

    Scanners live in vain

  • Members
  • 3.302 posts
  • Gender:Male

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 22:17

Συγγνώμη, βρε Βασίλη, αλλά δε νομίζω ότι ο Μακρυγιάννης είναι ακριβώς αντιπαράδειγμα στον Κέρουακ.

Βασικά, είναι εντελώς άλλο πράγμα. Αν έλεγες τον Γκόρκι ή τον Κούντερα ή τον Παπαδιαμάντη (λιγότερο, γιατί δε νομίζω ότι έχει την ίδια παγκόσμια αναγνώριση), το ξανασυζητάμε.


Ένιωσα ότι με πλησίαζε και με τριγύριζε αυτός ο βόμβος, πυκνός σαν σμάρι από μέλισσες, μέχρι που έφτασα να ξεχωρίζω κάποιες λέξεις, σχεδόν άηχες: "Προσευχήσου στον Θεό για μας". Αυτό άκουσα να μου λένε. Πάγωσε τότε η ψυχή μου. Γι΄αυτό κι εσείς με βρήκατε νεκρό.

#55 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 08 Απρίλιος 2013 - 22:58

Οπως και να χει η Υπογεια κινηση μου φάνηκε φόλα και δεν μου αρεσε καθολου... Ακόμη και ο Κέρουακ έπρεπε να κυριευτεί από δέος μπροστα στην κθουλική αποκάληψη.... ουδέποτε μου άρεσε ο τρόμος που δεν είναι τρόμος...


Edited by alien666, 08 Απρίλιος 2013 - 23:17.


#56 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 18 Απρίλιος 2013 - 09:22

Ιστορίες του φόβου και της νύχτας από εκδόσεις Εξάντας:  Εδώ υπάρχουν 14 ιστορίες εκ των οποίων οι μισές είναι παλιές (και καλές), ενώ από τους καινούργιους συγγραφείς (Καρλ Εντουαρντ Βαγνερ, Στέφεν Κίνγκ, Κλάιβ Μπάρκερ) υπάρχουν 2 ιστορίες από τον καθένα. Το όλο σύνολο δεν είναι άνισο όπως συμβαίνει σε τέτοιες ανθολογίες. Όλες οι ιστορίες είναι καλές, αν και καμία τους δεν κάνει την υπέρβαση. Ωστόσο ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τις άλλες τα δύο διαμάντια του Καρλ Εντουαρντ Βάγκνερ ( Ο ποταμός των νυχτερινών ονείρων και πέρα από κάθε μέτρο). Η πρώτη από αυτές είναι στο σύμπαν του Βασιλιά με τα κίτρινα του Chambers, ενώ η δεύτερη είναι με βαμπίρ και μετενσαρκώσεις. Επίσης ξεχώρησα το "μερικές φορές επιστρέφουν" του Στέφεν Κινγκ που είναι με έναν καθηγητή ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με κακά παιδιά που ευθύνονται για τον θάνατο του αδελφού του από το παρελθόν. Η άλλη ιστορία του Κινγκ (ο μπαμπούλας) δεν μου έκανε τόση εντύπωση. Τις ιστορίες του Μπάρκερ τις είχα ξαναδιαβάσει και ίσως γι' αυτό δεν τις εκτίμησα όσο έπρεπε. Σε γενικές γραμμες προκειται για ένα καλό βιβλίο για τους οπαδούς του τρόμου....


  • tsathoggua, Mr. R.Carter and WolfBack like this

#57 tsathoggua

tsathoggua
  • Members
  • 466 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 18 Απρίλιος 2013 - 18:02

Ιστορίες του φόβου και της νύχτας από εκδόσεις Εξάντας:  Εδώ υπάρχουν 14 ιστορίες εκ των οποίων οι μισές είναι παλιές (και καλές), ενώ από τους καινούργιους συγγραφείς (Καρλ Εντουαρντ Βαγνερ, Στέφεν Κίνγκ, Κλάιβ Μπάρκερ) υπάρχουν 2 ιστορίες από τον καθένα. Το όλο σύνολο δεν είναι άνισο όπως συμβαίνει σε τέτοιες ανθολογίες. Όλες οι ιστορίες είναι καλές, αν και καμία τους δεν κάνει την υπέρβαση. Ωστόσο ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τις άλλες τα δύο διαμάντια του Καρλ Εντουαρντ Βάγκνερ ( Ο ποταμός των νυχτερινών ονείρων και πέρα από κάθε μέτρο). Η πρώτη από αυτές είναι στο σύμπαν του Βασιλιά με τα κίτρινα του Chambers, ενώ η δεύτερη είναι με βαμπίρ και μετενσαρκώσεις. Επίσης ξεχώρησα το "μερικές φορές επιστρέφουν" του Στέφεν Κινγκ που είναι με έναν καθηγητή ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με κακά παιδιά που ευθύνονται για τον θάνατο του αδελφού του από το παρελθόν. Η άλλη ιστορία του Κινγκ (ο μπαμπούλας) δεν μου έκανε τόση εντύπωση. Τις ιστορίες του Μπάρκερ τις είχα ξαναδιαβάσει και ίσως γι' αυτό δεν τις εκτίμησα όσο έπρεπε. Σε γενικές γραμμες προκειται για ένα καλό βιβλίο για τους οπαδούς του τρόμου....

 

Ευαγγέλια οι δύο ιστορίες του KEW. Ειδικά το Ο Ποταμός των Νυχτερινών Ονείρων. Τις δύο ιστορίες του King τις διάβασα πρόσφατα στη συλλογή Νυχτερινή Βάρδια (μου άρεσαν αμφότερες). Η συλλογή περιέχει και μια ιστορία του Ναθάνιελ Χώθορν; Πως σου φάνηκε αυτή;


  • dagoncult and AlienBill like this
Going nowhere, sitting in a dream...

#58 dagoncult

dagoncult
  • Members
  • 1.201 posts
  • Gender:Male

Posted 18 Απρίλιος 2013 - 19:41

 

Η συλλογή περιέχει και μια ιστορία του Ναθάνιελ Χώθορν;

 

ιστοριάκλα, έτσι;


  • tsathoggua likes this

''Drop out of life with bong in hand

Follow the smoke toward the riff filled land''

Sleep - Dopesmoker


#59 AlienBill

AlienBill
  • Members
  • 778 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Βασίλης
  • Currently reading:Horrors!

Posted 18 Απρίλιος 2013 - 19:53

 

Ιστορίες του φόβου και της νύχτας από εκδόσεις Εξάντας:  Εδώ υπάρχουν 14 ιστορίες εκ των οποίων οι μισές είναι παλιές (και καλές), ενώ από τους καινούργιους συγγραφείς (Καρλ Εντουαρντ Βαγνερ, Στέφεν Κίνγκ, Κλάιβ Μπάρκερ) υπάρχουν 2 ιστορίες από τον καθένα. Το όλο σύνολο δεν είναι άνισο όπως συμβαίνει σε τέτοιες ανθολογίες. Όλες οι ιστορίες είναι καλές, αν και καμία τους δεν κάνει την υπέρβαση. Ωστόσο ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τις άλλες τα δύο διαμάντια του Καρλ Εντουαρντ Βάγκνερ ( Ο ποταμός των νυχτερινών ονείρων και πέρα από κάθε μέτρο). Η πρώτη από αυτές είναι στο σύμπαν του Βασιλιά με τα κίτρινα του Chambers, ενώ η δεύτερη είναι με βαμπίρ και μετενσαρκώσεις. Επίσης ξεχώρησα το "μερικές φορές επιστρέφουν" του Στέφεν Κινγκ που είναι με έναν καθηγητή ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με κακά παιδιά που ευθύνονται για τον θάνατο του αδελφού του από το παρελθόν. Η άλλη ιστορία του Κινγκ (ο μπαμπούλας) δεν μου έκανε τόση εντύπωση. Τις ιστορίες του Μπάρκερ τις είχα ξαναδιαβάσει και ίσως γι' αυτό δεν τις εκτίμησα όσο έπρεπε. Σε γενικές γραμμες προκειται για ένα καλό βιβλίο για τους οπαδούς του τρόμου....

 

Ευαγγέλια οι δύο ιστορίες του KEW. Ειδικά το Ο Ποταμός των Νυχτερινών Ονείρων. Τις δύο ιστορίες του King τις διάβασα πρόσφατα στη συλλογή Νυχτερινή Βάρδια (μου άρεσαν αμφότερες). Η συλλογή περιέχει και μια ιστορία του Ναθάνιελ Χώθορν; Πως σου φάνηκε αυτή;

 

Πολη καλη :mf_sonne:  "Το μαύρο πέπλο του εφημέριου" Υπαινικτικός τρόμος....


Edited by alien666, 18 Απρίλιος 2013 - 19:53.

  • dagoncult and tsathoggua like this

#60 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.512 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 18 Απρίλιος 2013 - 19:57

Ιστορίες του φόβου και της νύχτας από εκδόσεις Εξάντας:

Ωστόσο ξεχώρισα λίγο παραπάνω από τις άλλες τα δύο διαμάντια του Καρλ Εντουαρντ Βάγκνερ ( Ο ποταμός των νυχτερινών ονείρων και πέρα από κάθε μέτρο). Η πρώτη από αυτές είναι στο σύμπαν του Βασιλιά με τα κίτρινα του Chambers, ενώ η δεύτερη είναι με βαμπίρ και μετενσαρκώσεις.

Ο βασικός λόγος που πήρα το βιβλίο αυτό από τις προσφορές της Πολιτείας είναι οι δύο αυτές ιστορίες του Βάγκνερ


  • AlienBill likes this
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users