Jump to content
Sign in to follow this  
Airbourne

Νάρντα, το μπλέ ρόδο.

Recommended Posts

Airbourne

Όνομα Συγγραφέα:Χρήστος Νι.
Είδος: ( ηρωική φαντασία, )
Βία; (Ναι)
Σεξ; (Μια ιδέα!..)
Αριθμός Λέξεων: 8540
Αυτοτελής; (Ναι.)
Σχόλια: (Για τον διαγωνισμό Ατάκα/εικόνα και επί τόπου του sff.gr. Ελπίζω να την απολαύσετε, εγώ απόλαυσα την συγγραφή της. Ευχαριστώ τον Oberon για το θέμα και τον Drake για τον συναγωνισμό.)

 

 

Νάρντα, το μπλέ ρόδο. .pdf

Νάρντα, το μπλέ ρόδο. .docx

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Χρήστο αυτό που μου αρέσει σε σένα είναι ότι έχεις "ταχτεί" στο είδος της επικής φαντασίας και το υπηρετείς. Οι ιστορίες που σκέφτεσαι δεν της χαρακτηρίζει καμία τρομερή πρωτοτυπία σαν περιεχόμενα, ωστόσο το είδος της επικής φαντασίας απαιτεί ακριβώς αυτό νομίζω. Το ζητούμενο είναι να συνθέσεις σωστά όλα αυτά τα "κλισέ" και να βγει ένα απολαυστικό αποτέλεσμα για τον αναγνώστη.

 

Σε αυτή την ιστορία τώρα. Θεωρώ ότι πέτυχες να συνθέσεις μια όμορφη ιστορία που είχε ωραία πλοκή σε γενικές γραμμές, είχε αγωνία σε κάποιες φάσεις κι είχε κι ένα πολύ ωραίο στοιχείο, αυτό του Μπλέ Ρόδου, το οποίο επιτυχημένα ανέσυρες απ' την εικόνα όπως και η όλη ιδέα της ζωντανής θεότητας. Θεωρώ ότι πέτυχες στο να χρησιμοποιήσεις την εικόνα, που ήταν και το ζητούμενό σας δηλαδή. 

 

Θεωρώ ότι έγιναν και κάποια "φάουλ" κατά την εκτέλεση όμως. Το πιο ξεκάθαρο είναι το μέγεθός της. Φοβάμαι πως εκμεταλλεύτηκες το γεγονός ότι δεν υπήρχε όριο κι άφησες τον εαυτό σου να πλατιάσει υπερβολικά και δυστυχώς χωρίς κέρδος. Τουλάχιστον 3000 λέξεις απ' αυτή την ιστορία μπορούσαν να έχουν φύγει χωρίς αυτή να χάσει κάτι. Θα την έκανες πιο σφιχτή και θα κυλούσε καλύτερα. Μοιραίως, έτσι, υπήρχαν σημεία που έκαναν κοιλιά.

 

Επίσης, παρατήρησα αρκετά σημεία στα οποία ήσουν απρόσεκτος ως προς τη γραφή, τα οποία υποθέτω θα είχαν διορθωθεί αν το κείμενο είχε περάστει ξανά μερικές φορές. Το ξαναπέρασμα θα βοηθούσε αναμφίβολα στο να μαζευτούν κι οι λέξεις. Απ' τα σημαντικότερα ελαττώματα στη γραφή, παρατήρησα αρκετούς λάθος τονισμούς (πχ σε μονοσύλλαβες λέξεις όπως το "δεν", η "γη", το "βρει", τα οποία δε θέλουν τόνο), παρατονισμούς (πχ το "διέκρινε" το έχεις τονίσει στο πρώτο γιώτα) καθώς και έλλειψη (σε όλα τα όπου, υπό, από κτλ). Εντόπισα και μερικά ορθογραφικά (Ηρέμησε με γιώτα, ό,τι - του οτιδήποτε δηλαδή το ό,τι - χωρίς κόμμα). Όλα αυτά το word τα επισημαίνει (όχι το ό,τι ΟΚ, το πιάνει και λάθος μη σου πω, αλλά έτσι πρέπει να το γράφεις όταν είναι το ό,τι του οτιδήποτε), οπότε το ότι δεν τα είδες δείχνει ότι δεν πέρασε έστω μία φορά ξανά το κείμενό σου, μεγάλο λάθος, διότι η πρώτη γραφή πάντα είναι πολύυυ κακιά (με πολλά "υ" ναι). Ακόμα, οι διάλογοί σου σε πολλά σημεία δεν ήταν σωστά γραμμένοι. Υπήρξαν αρκετές φορές που απλά προσπαθούσα να υποθέσω ποιος λέει τι, χρησιμοποιούσες σπάνια τη φόρμα "μπλα μπλα", είπε ο τάδε, ή παρεμφερή της. Επίσης δε θεωρώ ότι υπάρχει λόγος να αλλάζεις γραμμή με κάθε διαφορετική πρόταση άμα μιλάει ο ίδιος. Κάλυψε το κενό με μία περιγραφή των εκφράσεων του, ή ακολούθησε την πιο κλασσική και αποδεκτή φόρμα που λέει ότι αν μιλά το ίδιο πρόσωπο, στη νέα γραμμή βάζουμε >>μπλα μπλα>> κι όχι <<μπλα μπλα>>. Επίσης, κάποιες αλλαγές παραγράφων ακολουθούνταν από κενή γραμμή. Δεν ξέρω γιατί το έκανες τόσο συχνά, η κενή γραμμή συμβολίζει κάποια αλλαγή ενότητας, κενό στο χρόνο. Σε κάποια σημεία θεωρώ ότι κακώς χρησιμοποιήθηκε.

 

Τέλος, επισημαίνω κάποιες προτάσεις που με ξένισαν κι εξηγούμαι:

 

1) "Με ένα αναμμένο πυρσό, σε πείσμα του δυνατού αέρα"

 

Δεν καταλαβαίνω τι πείσματα κάνει ο άνεμος. Προφανώς δεν έχεις εκφράσει σωστά τη σκέψη σου. Εννοείς ότι η φωτιά έκαιγε με πείσμα έναντι στον άνεμο ίσως;

 

2) "...και πλατάνια που στεκόταν σαν σηματοδότες"

 

Δεν είναι επιτυχημένη παρομοίωση για ένα περιβάλλον επικής φαντασίας οι σηματοδότες. 

 

3) "Το ποτάμι ατάραχο, έστεκε"

 

Το ποτάμι απ' τη φύση του δε στέκει, ούτε είναι ατάραχο. Εδώ ήθελες άλλα επίθετα. 

 

4) "Την κοίταξε που τα κόκκινα μάτια της άστραφταν πίσω απο τις φλόγες."

 

Αυτό το "που τα κόκκινα μάτια της" δεν είναι σωστό σαν έκφραση.

 

5) "κοιτούσαν ψαρωτικά"

 

Θες προσωπικό χούι; Με χαλάνε αυτές οι εκφράσεις της καθομιλουμένης στην αφήγηση. Σε διάλογο ναι, αλλά όχι σαν αφηγητής. Χαλάς το prestige σου ρε παιδί μου. 

 

6) "να βρούν το πτώμα της γριάς και να το θάψουν με τιμές."

 

ΟΚ καταλαβαίνω ότι το έκανε γιατί λυπήθηκε τον μικρό, αλλά δε στέκει τόσες τιμές για μία απλή γριά. 

 

7) "Όταν έφτασαν κοντά, άφησαν τα άλογα να φύγουν"

 

Γιατί; Δεν είχαν σκοπό να επιστρέψουν ποτέ; Θα μπορούσαν να τα δώσουν κάπου να τα προσέχουν. 

 

Συγνώμη αν σε κούρασα, αλλά ελπίζω τα σχόλια μου να βοηθήσουν σε ένα βαθμό. Συνέχισε να γράφεις, Χρήστο! :)

Edited by TheTregorian
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Να είσαι καλά για τα σχόλια σου φίλε Γιώργο.

 

Γνώριζα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα έχει πολλά θέματα. Δεδομένουν του χρόνου που αφιέρωσα για να το γράψω, είμαι ευχαριστημένος που βγήκε κάτι με νόημα έστω, βασικά και μόνο που αντιλήφθηκες τη σημασία του μπλέ ρόδου είναι σαν θαύμα. Για εμένα ήταν αυτό το πρώτο και πιο σημαντικό ζητούμενο.

 

Όσα λές είναι γεγονός ότι θα μπορούσα να τα έχω αποφύγει. Θα μπορούσα επίσης να αραδιάσω και πέντε-έξι δικαιολογίες και όλα καλά. Ε, όχι, δεν είμαι τέτοιος. Ένα γραπτό, ειδικά τέτοιου μεγέθους θέλει στοργή για να το παρουσιάσεις ολοκληρωμένο. Δεν του έδωσα καθόλου. Βγήκε έτσι. Για την ιστορία. Φυσικά και μπορεί κανείς να γράψει ότι θέλει, όπως του έρθει η έμπνευση. Προτίμησα αυτό το είδος γιατί θα μου έδινε μεγαλύτερη ευελιξία. Γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω να γράφω. Για αυτό και πήρα μέρος στον διαγωνισμό.

 

Η συμβουλή σου είναι μαγική. Μόνο εάν γράφω πολύ θα καταφέρω να παρουσιάσω μια ιστορία άρτια, κάποια μέρα μακρινή, (μπορεί να έχει σβήσει και ο ήλιος μέχρι τότε). Μου αρέσει μόνο να μεταφέρω τις εικόνες απο το μυαλό μου. Απέχω (συγκριτικά με όλους σας εδώ..) έτη φωτός μακριά σε γνώσεις, μεθοδικότητα και εμπειρία. Είναι σαν να μαθαίνω την άλφα-βήτα της συγγραφής. Ότι θα κάνω τραγικά λάθη είναι γεγονός αναπόφευκτο, αλλά μου αρέσει να παίρνω τόσο λεπτομερή σχόλια σαν τα δικά σου, μου δίνουν κίνητρο και γνώσεις απαραίτητες για να συνεχίσω να γράφω. (για κακή σας τύχη, ωχ!) :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Κι εγώ όταν μπήκα εδώ πριν 5 χρόνια (πωπω πέρασαν τόσα), απείχα τρομερά από όλους τους άλλους. Μην ανησυχείς, απλά δουλειά θέλει. Δε θα σβήσει κανένας ήλιος (αν και σήμερα άκουσα για κάτι ηλιακές καταιγίδες, ίσως είναι επειδή επέστρεψα στο σφφ μετά από καιρό :p) Το μυστικό είναι διάβαζε πολύ, γράφε πολύ και μάθε ν' ακούς τα σχόλια (ακόμα και τα κακιασμένα), τίποτα άλλο. Να 'σαι καλά και πάνω απ' όλα μη σταματάς, αυτή είναι ίσως η καλύτερη συμβουλή που έχω το δικαίωμα να δώσω! :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Μόνο εάν γράφω πολύ θα καταφέρω να παρουσιάσω μια ιστορία άρτια, κάποια μέρα μακρινή, (μπορεί να έχει σβήσει και ο ήλιος μέχρι τότε). Μου αρέσει μόνο να μεταφέρω τις εικόνες απο το μυαλό μου. Απέχω (συγκριτικά με όλους σας εδώ..) έτη φωτός μακριά σε γνώσεις, μεθοδικότητα και εμπειρία. Είναι σαν να μαθαίνω την άλφα-βήτα της συγγραφής. Ότι θα κάνω τραγικά λάθη είναι γεγονός αναπόφευκτο, αλλά μου αρέσει να παίρνω τόσο λεπτομερή σχόλια σαν τα δικά σου, μου δίνουν κίνητρο και γνώσεις απαραίτητες για να συνεχίσω να γράφω. (για κακή σας τύχη, ωχ!)  :)

 

Χρήστο, δεν έχω διαβάσει καμμια ιστορία από τις δύο ακόμα, αλλά εδώ θα γίνω λίγο κακούλης. Get out of your own mind, man! :p

Bγες από τη "λογική" του "μπορεί να έχει σβήσει ο ήλιος", και "απέχω (συγκριτικά με όλους σας εδώ..) έτη φωτός μακριά σε γνώσεις, μεθοδικότητα και εμπειρία".

Kατ'αρχήν αυτό δε στέκει. Κατά δεύτερον κανείς δεν γεννήθηκε συγγραφέας. Όλοι έμαθαν. Το να μάθει κάποιος να γράφει σωστά είναι συγκεκριμένη τέχνη (εξ άλλου, γι'αυτό υπάρχει και major σε Creative Writing στα πανεπιστήμια). Το μόνο που χρειάζεται είναι, όπως πολύ σωστά είπες, να γράφεις πολύ. Συγγραφέας γίνεται αυτός που γράφει, ξαναγράφει, κλπ κλπ. Το βέβαιο είναι πως θα δεις σε μερικούς μήνες τις πρώτες σου προσπάθειες και θα ανατριχιάσεις. Αυτό ισχύει για όλους μας. Και μετά θα γράψεις μια ιστορία που πιστεύεις πως είναι αριστουργηματική, και ίσως να στο πουν και άλλοι αυτό, και μετά θα τη διαβάσεις πάλι σε κανα χρόνο και θα ανατριχιάσεις περισσότερο! Και αν αξίζει θα την ξαναγράψεις.

Δεν ξέρω πότε θα καταλάβεις και πώς, πως μια ιστορία σου είναι πραγματικά καλή συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη ιστορία από έμπειρους ή/και καταξιωμένους συγγραφείς. Ίσως όταν δεις την ιστορία να γράφεται σχεδόν από μόνη της. Ίσως όταν όσοι αρέσκονται περισσότερο να ξεσκίζουν τη δουλειά άλλων (για μερικούς κριτικούς μιλάω, εκτός φόρουμ) να μην έχουν να προσάψουν κανένα κουσούρι στη δική σου. Εξαρτάται πού και πόσο βάρος δίνει κανείς στη γνώμη άλλων.

Ωστόσο, θα ήταν καλό να ξεφύγεις από τη λογική του "είμαι αρχάριος" κυρίως γιατί ενώ από τη μία σου δίνει βέβαια μια πιο κριτική ματιά στο γραπτό σου, πράγμα καλό, από την άλλη όμως ίσως λειτουργήσει σαν τροχοπέδη. Οπότε... "get out of your own mind, man! And write the hell out of your stories! Kill them and resurrect them if they're worth it. They'll get better!" ;-)

 

Οι φράσεις στα Αγγλικά είναι πρακτικά ακριβώς αυτό που είχα ακούσει και γω για ιστορίες μου από δύο γνωστούς συγγραφείς ε.φ. που είχα γνωρίσει στο Second Life. 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Thanx.. dude.. :good:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Evanescent

Βρίσκεται στα όρια διηγήματος και νουβέλας (μεγάλο).

Έχεις κάποια μικροπροβλήματα στη σύνταξη και τη στίξη. Όχι βέβαια τόσα ώστε να μη διαβάζεται ή να "χαλάει" η ιστορία σου.
Χάνει όμως σε χρώμα και ροή. Κι επίσης βάζει τον αναγνώστη να σκέφτεται το "λάθος". Χάνει έτσι το ρυθμό.
"Πλησίασε αρκετά όταν ανακάλυψε ότι ο ..."
"Όταν πλησίασε αρκετά ανακάλυψε ότι ο ..."

Στην προσπάθεια σου να δώσεις έντονες εικόνες, χρησιμοποιείς λέξεις που αντικρούονται εννοιολογικά.
Το παράδειγμα που σου έδωσε ο Γιώργος με το ποτάμι. "Το ποτάμι ατάραχο, έστεκε ... να τρέχουν ..."
Επίσης χρησιμοποιείς λέξεις που "σου ακούγονται καλά". Δίνουν όμως διφορούμενο νόημα... (είναι ασύντακτο και γραμματικά άτοπο παρεμπιπτόντως).
"Το πλάσμα ούρλιαξε με την φωνή του να διαπερνά το σώμα της".
Διάβασε το πάλι, με τη δική μου ματιά όμως, ενός αγνώστου. Νόμισα ότι το πλάσμα απλά τη σκότωσε με τη φωνή του...
"Το πλάσμα ούρλιαξε και η φωνή του διαπέρασε(;) το σώμα της".
Υπάρχει πλήθος τέτοιων ατελειών στο έργο σου. Αν το ξαναδουλέψεις με προσοχή σίγουρα θα γίνει πολύ καλύτερο.

Ένα σημαντικό πρόβλημα είναι ότι "βαρέθηκες" ή ότι σε πίεσε ο χρόνος.
Το χώρισες σε κεφάλαια κι ενώ στα αρχικά είσαι ιδιαίτερα εκφραστικός και εκτενής, όσο περνάει ο μύθος γίνεσαι
πιο επιγραμματικός, πιο περιληπτικός. Αδυνατίζει έτσι η γραφή σου, γίνεται ανομοιογενές το έργο.
Κάπου-κάπου ξεσπάς, σ' αρέσει δηλαδή μια σκηνή ιδιαίτερα κι αρχίζεις πάλι να ζωντανεύεις το λόγο.
Συνήθως όπου υπάρχει γρήγορος ρυθμός, κρεσέντο συναισθημάτων / καταστάσεων.
Γίνεται έτσι το έργο διακεκομμένο. Αλλά και πάλι μετά από λίγο, αρχίζεις να "βαριέσαι"...
Και φυσικά εφόσον "βαριέσαι" εσύ και θέλεις να "τελειώνεις", θα βαρεθώ κι εγώ...

Όσον αφορά το μύθο και την πλοκή του, έχει πολύ ενδιαφέρον.
Εξαιρετική προσπάθεια να δημιουργήσεις έναν κόσμο απ' το μηδέν.

Σαν προσπάθεια είναι αξιόλογη. Θα έλεγα έχεις δυο δρόμους.
Η το συμπυκνώνεις σε διήγημα, γίνεσαι πιο σφιχτός στο λόγο και μικραίνεις τον κόσμο σου,
ή το δουλεύεις στην έκταση που έχει (κι ίσως και μεγαλύτερη) ομοιόμορφα και στρωτά, χωρίς όμως περιττά στοιχεία.
Το δεύτερο είναι καλύτερο σαν άσκηση κατά τη γνώμη μου.

Υ.Γ. Το μπλε ρόδο είναι όντως ευρηματικό.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου, έχουν μπεί στο σακούλι της επόμενης απόπειρας μαζί με τα προηγούμενα, (ειδικά η άσκηση, πολύ καλή ιδέα).  :)

 

edit:Προσθήκη.

Edited by Airbourne

Share this post


Link to post
Share on other sites
Evanescent

Να σαι καλά, συνέχισε να γράφεις.

Όπως είπα ήδη στον Drake, αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι... μου λέτε.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Γενικά: Ήταν περιπετειώδης η ιστορία σου. Θα έλεγα ότι ο λόγος σηκώνει αρκετή δουλειά, αλλά το κυριότερα στοιχεία που δεν με άφησαν να ικανοποιηθώ, ήταν 1)η ταχύτητα με την οποία συνέβαιναν τα γεγονότα κι άλλαζαν οι σκηνές και 2)οι διάφορες εσωτερικές αντιφάσεις που είχες στο κείμενό σου.

 

 

''Τα μάτια της λαμπύριζαν στο σκοτάδι, δύο κόκκινες τελείες που κινούταν ακανόνιστα σύμφωνα με τον ρυθμό του βαδίσματος της.''

-Προφανώς πιάνω τι εννοείς, αλλά μου χτύπησε η αντίφαση ανάμεσα στις δυο λέξεις. Αν είναι ακανόνιστα, τότε μάλλον θα πρέπει να μην συμφωνούν με κανένα ρυθμό.

 

Η Νάρντα ξυπνάει στη σπηλιά κι ενώ η φυσιολογική ερώτηση είναι 'πώς βρέθηκα εδώ;', εκείνη ρωτάει τον Μπέρον (δηλαδή τον σωτήρα της) πώς βρέθηκε εκείνος εκεί.

 

Υπήρχαν σημεία στους διαλόγους που δεν έπιανα με την μία ποιος μιλάει.

 

Μπράβο στη Νάρντα για την πρωτοβουλία, είμαστε μαζί της  :) , αλλά πιστεύω ότι το σεξ στη σπηλιά ήρθε πάρα πολύ ξαφνικά, αφού δεν έχεις προετοιμάσει τον αναγνώστη για αυτό που συμβαίνει (οι δυο τους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχουν δείξει τέτοιες διαθέσεις).

 

Στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου αναφέρονται κάποια πεσμένα δέντρα στο στόμιο της σπηλιάς, τα οποία όμως αναφέρονται για πρώτη φορά.

 

Σελ 3: ''Τα ρούχα της ήταν ακόμη στεγνά απο κάτω.''

Σελ 7: ''...είπε η Νάρντα καθώς τίναζε τη γλίτσα απο τα ρούχα της.''

 

Αρχή κεφαλαίου 3: ''Έξω απο την σπηλιά τα λίγα δέντρα που υπήρχαν κάπνιζαν στο φώς του ήλιου. Η χθεσινή φωτιά δεν άφησε και πολλά όρθια.''

-Ναι, αλλά τότε όλη την προηγούμενη νύχτα θα έπρεπε να βλέπουν τις φλόγες (πράγμα που δεν έχει συμβεί).

 

Ωραία τα δυο βουνά που στέκουν σαν φύλακες πάνω από τη Γκορ.

 

Για τους φρουρούς στις πύλες της πόλης: ''Δυό πάνοπλοι φύλακες, στεκόταν στην είσοδό της και κοιτούσαν ψαρωτικά όποιον έμπαινε μέσα.''

-Ήταν πάρα πολύ μοντέρνα αυτή η λέξη για το στυλ της ιστορίας που γράφεις. Σίγουρα θα μπορούσες να βρεις κάτι καλύτερο. (μου θύμισε λίγο μια μετάφραση (εξ ακοής) που κατέβασα για το Χόμπιτ (την ταινία). Σε μια φάση ο Γκάνταλφ λέει στους άλλους κάτι σαν: Run, you fools. Κι η μετάφραση του θεούλη: Τρέχτε ρε μαλάκες!!! :) :) :) )

 

''Πέρνούσαν απο μπροστά τους όταν ο ένας απο αυτούς κοίταξε με δέος τον Μπέρον.

«Μη τους δίνεις σημασία, δεν ψάχνουμε για φασαρίες εδώ» είπε ο Μπέρον.''

-Μήπως θα ήταν καλύτερα αν ο φρουρός κοίταζε τον Μπέρον απειλητικά;

 

''Βγήκε απο την τρύπα μαζί με τον μικρούλη που δεν είχε καταλάβει ότι η γριά μητέρα του είχε πεθάνει.''

-Αφού είναι μικρούλης, δεν θα έπρεπε η μητέρα του να είναι σχετικά νέα, αντί για γριά; Επίσης, όλη αυτή η εσωτερική ιστορία με το παιδί (κι αργότερα με τη Ζαρ) δεν δείχνει να εξυπηρετεί σε κάτι την υπόθεση, περισσότερο την καθυστερεί.

 

Μου άρεσε η κρύπτη με τα φίδια, όπου ο Σαλλάχ κρύβει το σακούλι.

 

Ο Μπέρον δίνει στη Ζαρ ένα παιδί για να το μεγαλώσει, έτσι ξαφνικά, από το πουθενά, κι αυτή δέχεται χωρίς ούτε μια ερώτηση... σαν πολύ εύκολα να τα έκανες τα πράγματα εδώ.

 

Χεχ... πλάκα είχε το ψητό κοτ-πουλ. :)

 

Από την ώρα που πεθαίνει ο Μπέρον αρχίζουν οι απανωτές αποκαλύψεις, οπότε δεν το πολυευχαριστήθηκα, γιατί ήταν σαν να μου έδινες εξηγήσεις για αυτά που έχουν συμβεί. Επίσης, από εκείνη την ώρα και μετά, τα διάφορα (ιδιαιτέρως σημαντικά) γεγονότα συμβαίνουν με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, κι αυτό ήταν ακόμα ένα στοιχείο που δεν με κέρδισε.

 

Αυτά από εμένα. Να 'σαι καλά και να συνεχίσεις να γράφεις αν σε ευχαριστεί.

 

υγ: το καλύτερο άβαταρ εδώ και καιρό... That rug really tied the room together.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου, πάμε να δούμε κάποια απο τα σημεία μαζί...

 

Η Νάρντα ξυπνάει στη σπηλιά κι ενώ η φυσιολογική ερώτηση είναι 'πώς βρέθηκα εδώ;', εκείνη ρωτάει τον Μπέρον (δηλαδή τον σωτήρα της) πώς βρέθηκε εκείνος εκεί.

Ίσως δεν είναι ξεκάθαρο, όμως εννοεί ότι δεν περίμενε ότι θα βρεί κάποιον μέσα στην ερημιά του δάσους, αυτό τουλάχιστον εννοούσα εγώ καθώς έγραφα.

 

Υπήρχαν σημεία στους διαλόγους που δεν έπιανα με την μία ποιος μιλάει.

 

Χμμ. το έχουν πεί και άλλοι αυτό, είναι ένα θέμα σίγουρα, μάλλον χρειάζομαι αρκετή δουλειά σε αυτό το κομμάτι αν και διάβασα πολλές φορές την ιστορία μου σε εμένα δεν φαίνεται τόσο έντονο..-μα τι λέω, εγώ ξέρω ποιός λέει τι...χαχα..-

 

Μπράβο στη Νάρντα για την πρωτοβουλία, είμαστε μαζί της  :) , αλλά πιστεύω ότι το σεξ στη σπηλιά ήρθε πάρα πολύ ξαφνικά, αφού δεν έχεις προετοιμάσει τον αναγνώστη για αυτό που συμβαίνει (οι δυο τους μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχουν δείξει τέτοιες διαθέσεις).

 

Ξέρεις η Νάρντα είχε έναν σκοπό απο την αρχή. Μόλις είδε τον Μπερόν είχε καταλάβει πολλά αν και μάγισσα δεν κάνει κανένα μαγικό στη μεγαλύτερη διάρκεια της ιστορίας. Βέβαια, πρίν ακόμη καταλάβει πολλά, η εμφάνιση του Μπερόν της προκάλεσε ένα κάτι...θυμάσαι ότι τον κοιτούσε. Στο σύμπαν του Λόρ οι γυναίκες διψούν για σέξ... :p

 

Στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου αναφέρονται κάποια πεσμένα δέντρα στο στόμιο της σπηλιάς, τα οποία όμως αναφέρονται για πρώτη φορά.

 

 

Αν διαβάσεις προσεχτικά στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου ο Μπέρον παραμερίζει με το ένα του χέρι κάποιους κορμούς δέντρων.

 

''Βγήκε απο την τρύπα μαζί με τον μικρούλη που δεν είχε καταλάβει ότι η γριά μητέρα του είχε πεθάνει.''

-Αφού είναι μικρούλης, δεν θα έπρεπε η μητέρα του να είναι σχετικά νέα, αντί για γριά; Επίσης, όλη αυτή η εσωτερική ιστορία με το παιδί (κι αργότερα με τη Ζαρ) δεν δείχνει να εξυπηρετεί σε κάτι την υπόθεση, περισσότερο την καθυστερεί.

 

 

Δεν ξέρω αν και αυτό το σημείο δείχνει τόσο άσχημο, έχω ένα θέμα εδώ. Αν θυμάσαι όταν ο Μπέρον σκέφτεται τη ζωή του στην αρχή της ιστορίας τον μεγάλωσε μια γριά..Δεν ήταν η μητέρα του. Τώρα, εδώ ναί, δεν λέω ότι η γριά είναι κάποια που απλά μεγάλωσε το παιδάκι αλλά την αναφέρω ως μητέρα του. Προφανώς εδώ έχουμε απλά μια στιγμή που ανήκει στο παρελθόν του Μπέρον και μας λέει πράγματα για τον χαραχτήρα του. Πχ. Βοήθησε το παιδάκι γιατί στη θέση του έβλεπε τον εαυτό του μικρό..Όμως έχεις δίκιο, εάν δεν το κατάλαβε κάποιος που διαβάζει την ιστορία δεν είναι σωστά δοσμένο.

 

Ο Μπέρον δίνει στη Ζαρ ένα παιδί για να το μεγαλώσει, έτσι ξαφνικά, από το πουθενά, κι αυτή δέχεται χωρίς ούτε μια ερώτηση... σαν πολύ εύκολα να τα έκανες τα πράγματα εδώ.

 

Ξέρεις, εδώ έχουμε την συνέχεια της σκιαγράφησης του χαραχτήρα του Μπέρον. Όταν ο Μπέρον είδε ότι το παιδί δεν είχε στον ήλιο μοίρα φρόντισε και για αυτό. Στη σκηνή αναφέρω ότι γνωρίζει την Ζάρ ο Μπέρον. («Χρόνια έχεις να φανείς» είπε η Ζάρ.) Επίσης,  ακόμη και στο τέλος της σκηνής ο Μπέρον εξηγεί ότι ο μικρός θα της φανεί χρήσιμος (κατά πάσα πιθανότητα) στο μέλλον. Η σκηνή έστω και αμυδρά δείχνει πως ανάμεσα στην Ζάρ και στον Μπέρον υπήρχε ένα παρελθόν. Εδώ έχουμε ένα ακόμη στοιχείο για τον χαραχτήρα του, αυτό της απόλυτης εμπιστοσύνης που εκπέμπει σαν πολεμιστής. Όμως και πάλι συμφωνώ μαζί σου, δείχνει άκυρο ή προβληματικό...

 

Από την ώρα που πεθαίνει ο Μπέρον αρχίζουν οι απανωτές αποκαλύψεις, οπότε δεν το πολυευχαριστήθηκα, γιατί ήταν σαν να μου έδινες εξηγήσεις για αυτά που έχουν συμβεί. Επίσης, από εκείνη την ώρα και μετά, τα διάφορα (ιδιαιτέρως σημαντικά) γεγονότα συμβαίνουν με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, κι αυτό ήταν ακόμα ένα στοιχείο που δεν με κέρδισε.

 

Ναι, καταλαβαίνω, όμως εάν δεν έτρεχα λίγο..θα έφτανα την ιστορία κάπου στις 20000 λέξεις και μετά δεν θα είχε κανένα νόημα για όποιον και να τη διάβαζε. Θεωρώ πως τουλάχιστον βγαίνει ένα νόημα, ακόμη και αν είναι σε βάρος της ιστορίας με την ταχύτητα που συμβαίνουν τα γεγονότα.

 

υγ: Lebowski: not a man, a way of life. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Δεν έχω τίποτα περισσότερο, από τους υπόλοιπους, να προσθέσω. Απότομες αλλαγές ταχύτητας· αλλού λεπτομερές, αλλού επιγραμματικό κείμενο. Αρκετές σκηνές που περιγράφεις, είναι ασαφείς ή αντιφατικές (π.χ. κάπου ένα κλουβί αιωρείται στην κορυφή ενός πύργου, στην συνέχεια καταλαβαίνουμε ότι δεν αιωρείται αλλά κρέμεται, μάλλον από κάποιο ταβάνι δωματίου κοντά στην κορυφή του εν λόγω πύργου). Υπάρχουν διάλογοι που δεν απευθύνονται στον συνομιλητή του εκάστοτε χαρακτήρα, αλλά στον αναγνώστη (μεταφέροντας πληροφορίες -- όχι πάντα χρήσιμες).

 

Επίσης, από την ιστορία αυτή χρειάζεται να πεταχτούν πάρα πολλά πράγματα για να αποκτήσει μορφή (και διάθεση) διηγήματος. Η άλλη λύση είναι να γραφτεί σαν μυθιστόρημα.

 

Στα θετικά μετράω την συνέπεια του κόσμου που έστησες με το επικό της πλοκής και τους χαρακτήρες που επέλεξες για πρωταγωνιστές. Και ο τίτλος συνεπής.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Airbourne

Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.