Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
* * * * - 2 votes

The Tower and The Knife - Mazarkis Williams


  • Please log in to reply
3 replies to this topic

#1 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.124 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 16 Ιούλιος 2014 - 10:39

The Tower and the Knife Trilogy

 

Συγγραφέας: Mazarkis Williams

 

Αποτελείται από τα παρακάτω βιβλία:

 

 

The Emperor's Knife (1)

 

Attached File  The%2BEmperors%2BKnife1.jpg   62,82KB   0 downloads

 

 

Knife Sworn (2)

 

Attached File  Knife-Sworn_Williams1.jpg   62,49KB   0 downloads

 

 

The Tower Broken (3)

 

Attached File  The-Tower-Broken1.jpg   306,04KB   0 downloads

 

 

Πρώτα και κύρια, η αμαρτία μου: τα αγόρασα για το παράξενο όνομα του συγγραφέα και για τα απίθανα γοητευτικά εξώφυλλα (παρά το τετριμμένο της κουκουλοφόρας μορφής...)

 

 

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, μου άρεσε λίγο περισσότερο: ψευδομεσανατολικό υπόβαθρο, κάτι από Σιδηρούν Προσωπείο, κάτι από Σάουρον, κάτι από Ελάντρις.

 

Ο κακός της υπόθεσης πρέπει (γιατί τίποτε τελικά δεν είναι εντελώς σαφές) να είναι ο Pattern Master, ένας μάγος που κάνει τους ανθρώπους υποχείριά του σχεδιάζοντας σχήματα πάνω στα σώματά τους, σαν ασθένεια. Υπάρχουν και μικρότεροι κακοί, που επωφθαλμιούν τον Petal Throne της Αυτοκρατορίας της Cerana. Ο δε Αυτοκράτορας Beyon, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του διέταξε την εκτέλεση των μικρότερων αδελφών του στον αυτοκρατορικό δολοφόνο, τον Eyul, που φέρει τον τίτλο Emperor's Knife. Το μαχαίρι που κρατάει είναι κάτι παραπάνω από μαχαίρι, φέρει μέσα του κάποιου είδους μαγεία.

 

Για την εξασφάλιση του θρόνου, ο μεγαλύτερος από τα αδέρφια του Beyon, ο Sarmin, αιχμαλωτίστηκε σε ένα πύργο του Παλατιού κι έμεινε εκεί 15 χρόνια, χωρίς καμία άλλη ανθρώπινη παρουσία εκτός από τις δις ετησίως επισκέψεις της μητέρας του. Στην απομόνωσή του, ο Σάρμιν ανακαλύπτει ότι η τρέλα και η δύναμη δεν είναι μακριά. 

 

Φήμες όμως κυκλοφορούν, ότι ο Μπέγιον φέρει τα σημάδια του Αφέντης του Σχεδίου. Αυτό σημαίνει ότι σε λίγο καιρό θα υποκύψει και θα γίνει υποχείριό του. Γι' αυτό και η μητέρα του, μαζί με τον βεβύρη Τουβαΐνι, κανονίζουν να φέρουν μια νύφη για τον Σάρμιν από τις φυλές που φτιάχνουν τσόχα, τους Felt, στο βορρά. Η νύφη, η Μεσέμα, είναι ξανθή και τρομαγμένη, κι όλοι αυτοί θα μπλεχτούν σε μια ιστορία πάνω από την οποία δεσπόζει ο Πύργος, η πηγή της ωφέλιμης μαγείας στην Αυτοκρατορία, εκεί όπου ταλαντούχοι μάγοι δένονται με στοιχειακά για να προστατέψουν καλύτερα τη ζωή του Αυτοκράτορα.

 

 

Αυτά για την υπόθεση του πρώτου βιβλίου που το τελείωσα χτες βράδυ.

 

Τώρα για την αξία του βιβλίου. Μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Έχει εκείνο το grim and grit που μας αρέσει στο σύγχρονο φάντασι. Έχει εξωτικό υπόβαθρο, το οποίο όμως το κάνει να μοιάζει οικείο. Έχει απλή και στρωτή γλώσσα, εύκολη στην ανάγνωση θα έλεγα. Οι σκηνές μάχης είναι εντυπωσιακές, χωρίς μάλιστα να μπαίνει σε πολλές λεπτομέρειες. Οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι και πιστευτοί. Χαρακτηριστικό της αληθοφάνειας είναι ότι 

 

Spoiler

 

Η πλοκή έχει τις εκπλήξεις της. Είναι σίγουρα καλύτερος από τον Αμπερκρόμπι στις πλοκές του, αλλά υπολείπεται κατά ένα τσικ στους χαρακτήρες του.

 

Αρνητικό θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τη λιτότητα της αφήγησης κάποιες φορές. Όχι ότι του λείπει κάτι, αλλά μοιάζει με αδύνατο άνθρωπο. Δεν φαίνονται τα πλευρά του, αλλά ξέρεις ότι μάλλον θα ήταν ωραιότερος αν είχε λίγο πιο ροδαλά μαγουλάκια.

 

Έχω ήδη ξεκινήσει το δεύτερο βιβλίο, το Knife Sworn, και πιθανόν να πιάσω στα καπάκια και το τρίτο.


  • Nihilio, Airbourne, Δημήτρης and 2 others like this

#2 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.124 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 22 Ιούλιος 2014 - 08:21

Τελείωσα και το δεύτερο βιβλίο, το Knife Sworn.

 

Ο Γουίλλιαμς, φάνηκε να παίρνει στα σοβαρά τα σχόλια των αναγνωστών του και να προσαρμόζεται, γράφοντας το δεύτερο βιβλίο. Ένα από τα θέματα που είχε προκύψει ήταν ότι ενώ υπήρχαν σταθερά τέσσερις οτπικές γωνίες στην αφήγηση (για το πρώτο βιβλίο μιλάω) αυτές εναλλάσσονταν μέσα σε ένα κεφάλαιο, και μάλιστα κάποιες φορές με πολύ μικρές σκηνές, μισής σελίδας. Αυτό καταντούσε κουραστικό.

 

Στο δεύτερο βιβλίο, ακολουθώντας τις συμβουλές που του δόθηκαν (δείγμα σωφροσύνης, αν μου επιτρέπετε, ανοιχτού μυαλού και θέλησης για βελτίωση, πάει να πει, έλλειψη αλαζονείας), κάθε κεφάλαιο ακολουθεί μόνο μία οπτική γωνία. Η γλώσσα έχει εξελιχθεί επίσης, φαίνεται λίγο πιο πλουμιστή, αλλά όχι τόσο που να αγγίξει το μπαρόκ. Οι χαρακτήρες εξακολουθούν να είναι στιβαροί, δουλεμένοι, μπορείς να κατανοήσεις την άποψή τους, αν όχι να την ενστερνιστείς. Η κοσμοπλασία του επίσης εξακολουθεί να έχει συνέπεια, να στηρίζεται στις αρχές της κι όχι να εφευρίσκει πράγματα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Μοιάζει με έναν κόσμο που έχει πολύ ψωμί, που μπορεί να του προσθέτει άπειρα στρώματα, χωρίς κανένα από τα πιο πρώτα να χαλάει το λούστρο των επόμενων. Η πλοκή είναι κεντημένη με επιμέλεια, ακόμα και τα βαρετά, μοιάζουν απέριττα και πολλές φορές δεν παίρνεις ανάσα.

 

Το κακό είναι ότι είναι το δεύτερο βιβλίο. Αντιγράφω κάτι που είχα γράψει παλαιότερα στο ιστολόγιό μου:  

 

Φαίνεται ότι λειτουργεί και σε μένα, όπως και σε τόσους άλλους, το μοτίβο τριλογίας: το πρώτο βιβλίο είναι λαμπερό, μιας και στην ουσία σου συστήνει τον κόσμο και τους ανθρώπους και τα θαύματά του, το τρίτο είναι λυτρωτικό, προσπαθώντας με φανφάρες και πίπιζες να σε πείσει για το "αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", ενώ το δεύτερο, στριμωγμένο ανάμεσα στα δύο, οφείλει να είναι το σκοτεινότερο, το πιο τραγικό, να ζέχνει απελπισία και απαισιοδοξία (ώστε μετά το τρίτο να λειτουργήσει λυτρωτικά).

 

 

Αυτό συμβαίνει και στο Knife Sworn. Μπορεί η πλοκή να είναι γρήγορη, αλλά κάθε ένα της εξάρτημα είναι κατάμαυρο, σκοτεινό και ζέχνει απελπισία. Δεν υπάρχει η ηρεμία του, ξεχασμένου στη φυλακή του, Σάρμιν εδώ, ούτε η ξεκούραση του Τουβαΐνι στο πλάι της Λαπέλλα, ούτε η αθωότητα της Μεσέμα, η σιγουριά του Εγιούλ. Στο Knife Sworn όλοι είναι απελπισμένοι (φυσικά όχι χωρίς λόγο!), όλοι βασανίζονται, όλοι κυκλοφορούν με τρόμο, με ανασφάλεια. Αυτό είναι πολύ βαρύ, σχεδόν γκροτέσκο, κουράζει. Αν δεν ήταν η φαντασία του Γουίλλιαμς και η δαντελωτή του ανάπτυξη των χαρακτήρων μπορεί και να το είχα παρατήσει. Αλλά θα ήταν άδικο να παρατήσω ένα δεύτερο βιβλίο, μόνο και μόνο γιατί υπακούει στους νόμους κάθε δεύτερου βιβλίου. Και χαίρομαι που δεν το έκανα, το τέλος του και οι πρώτες 30 σελίδες του τρίτου βιβλίου, του The Tower Broken, με επιβράβευσαν για το κουράγιο μου.

 

Αυτό να κάνετε κι εσείς.


  • Nihilio and Δημήτρης like this

#3 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.124 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 25 Ιούλιος 2014 - 20:45

Καλέ... Τελείωσε...

 

Είναι δυνατό βιβλίο. Γενικά είναι δυνατή τριλογία. Δε μένει τίποτε στον αέρα, ακόμη και το πιο μικρό έχει μια εξήγηση, έναν τρόπο. Λυπάμαι τόσο πολύ που αυτό το τρίτο βιβλίο δεν είναι τέλειο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ήταν ένα καλό, δυνατό βιβλίο. Με τη συγκίνησή του, με τη δράση του και με τα όλα του. 

 

Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν το αποδυναμωμένο τέλος. Φτάνει αργά, μόλις 10-15 σελίδες πριν κλείσει η τριλογία και φτάνει ως εκεί, με μερικές βιαστικά γραμμένες γραμμές, ίσα για να σου πει ότι αυτός κι αυτός κι αυτός πήγαν εκεί και τότε κρας-μπουμ-μπανγκ. Αποφεύγει τεχνηέντως να μπει σε λεπτομέρειες που ξέρει ότι δεν θα τις καταφέρει αλλά ξέρει να γυρίσει την οπτική του γωνία εκεί που αξίζει τον κόπο να το δεις.

 

Ευχαριστήθηκα τρελά 

 

Spoiler

 

Αναρωτιέμαι αν ο συγγραφέας -του οποίου το φύλο και το πραγματικό όνομα δεν κατάφερα να ανακαλύψω, το Μαζάρκις Γουίλλιαμς είναι ψευδώνυμο-  θα γράψει κάτι άλλο και τι άλλο μπορώ να περιμένω από αυτόν/αυτήν. Ούτως ή άλλως ήδη μου λείπουν οι ήρωές του. Κι ας ήταν κάποιες στιγμές κάπως φλύαροι ή κάπως αναποφάσιστοι. Άνθρωποι ήταν κι αυτοί, αλήθεια, έχουν δικαίωμα στην ατέλεια.


  • Nihilio and Δημήτρης like this

#4 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 867 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 20 Απρίλιος 2017 - 12:24

The Emperor’s Knife
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες σειρές που έχουν κινήσει τα βλέμματα προς το μέρος της τα τελευταία χρόνια αλλά χωρίς να έχει πάρει την αναγνωρισιμότητα που της αξίζει είναι, πιστεύω, σίγουρα η τριλογία Tower & Knife του Mazarkis Williams.
Ο συγγραφέας, μέσα από ένα μυστήριο γύρω από την πραγματική του ταυτότητα, έχει καταφέρει να κάνει όχι μόνο ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό ντεμπούτο μέσα από το πρώτο του βιβλίο, αλλά και να χτίσει και ένα αρκετά πρωτότυπο κόσμο, επηρεασμένο από τις χώρες της Μέσης-Ανατολής, γεμάτο με ίντριγκες, δολοπλοκίες και προδοσίες, όπως επίσης και να φέρει και ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό σύστημα μαγείας.

Στην καρδιά της αυτοκρατορίας των Cerani βρίσκεται, από μια εποχή πλέον ξεχασμένη, μια κατάρα που εξαπλώνεται σαν καρκίνος· ένα μοτίβο συμβόλων που απειλεί όποιον αγγίξει να τον φέρει για πάντα στην παραφροσύνη ή ακόμα και στον ίδιο τον θάνατο.
Για πολλές γενιές αυτή η κατάρα έχει περάσει μέσα από πολλούς αυτοκράτορες, όμως τώρα, με τον θάνατο του αυτοκράτορα Tahal, αυτό το βάρος θα πέσει στα χέρια του πρώτου του γιου, του Beyon, που θα αναλάβει την αυτοκρατορία, και την εξουσία της, μέσα από τους θανάτους των αδερφών του.

Εκτός από έναν. Σε έναν θα του χαριστεί η ζωή.

 

Ο Sarmin, ενάντια στους νόμους του πατέρα τους, θα βρεθεί μυστηριωδώς σε μια διαφορετική μοίρα, κλειδωμένος και ξεχασμένος σε ένα μέρος σαν ήταν πραγματικά νεκρός. Όμως, μέσα από τις μέρες της μοναξιάς του, και χωρίς να μπορεί να ξεχάσει τις απίστευτες στιγμές των θανάτων των αδερφών του, ο Sarmin θα αρχίσει να ανακαλύπτει μια αλήθεια, μια κρυφή δύναμη που μόνο αυτός βλέπει και μπορεί να αλλάξει όχι μόνο την δικιά του ζωή του, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
Από την άλλη μεριά, ο Eyul, ο ορκισμένος δολοφόνος του αυτοκράτορα, επιβαρημένος από τους θανάτους που έχει προκαλέσει μέσα από τα χρόνια, θα αρχίσει τις δικές του περιπέτειες ψάχνοντας απαντήσεις, όπως και την εξιλέωσή του, γύρω από αυτό το μοτίβο και της δύναμής του· ενώ, η Memesa, η κόρη ενός άρχοντα από τις στέπες, δοσμένη σαν δώρο στο παλάτι των Cerani για τα συμφέροντα ενός πολέμου, θα βρεθεί και αυτή αντιμέτωπη σε ένα μέρος όπου οι προδοσίες είναι πολύ εύκολο να έρθουν, αλλά και με ένα μεγάλο έρωτα.
Ωστόσο, οι δρόμοι αυτοί θα τους φέρουν αντιμέτωπους με τον Άρχοντα του Μοτίβου· έναν αρχαίο εχθρό, που το μόνο που θέλει είναι να πάρει την εξουσία της αυτοκρατορίας, και θα τους βάλει σε μια μεγάλη περιπέτεια που μπορεί κάλλιστα να τους φέρει ακόμα και στην καταστροφή τους.

Είναι σίγουρο ότι κανένα βιβλίο δεν είναι τέλειο και, πράγματι, το ντεμπούτο του Mazarkis Williams αποδεικνύει να έχει και αυτό τα προβλήματά του. Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτό που έχει καταφέρει εδώ ο Williams είναι κάτι όχι μόνο αρκετά εντυπωσιακό, αλλά και κάτι πολύ φρέσκο και πρωτότυπο αναζωπυρώνοντας έτσι όλα αυτά που αγαπήσαμε όταν αρχίσαμε να διαβάζουμε το είδος του φανταστικού.
Φυσικά, αυτό δεν αφήνει στην άκρη ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα του βιβλίου είναι ίσως ότι η γραφή του κινείτε σε ένα, σχετικά, γρήγορο ρυθμό και, καθώς περνάει μέσα από πολλούς χαρακτήρες χωρίς να δίνει ιδιαίτερα μεγάλο βάθος εκτός από τους πολύ βασικούς, μπορεί αυτό να γίνει και λίγο απογοητευτικό ταυτόχρονα.
Ωστόσο, εκτός αυτού, ο Williams φέρνει μια πολύ διασκεδαστική ιστορία, χωρίς να αποτυγχάνει σε κανένα σημείο να καταφέρνει να σε κρατήσει σε αγωνία μέσα από όλες τις ανατροπές και προδοσίες, όπως επίσης και καταφέρνοντας να κλείσει το βιβλίο με ένα δυνατό, και απροσδόκητο φινάλε που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι ακόμα επιφυλάσσει η συνέχεια.

Γενικά, είναι ένα πολύ ζωηρό και διασκεδαστικό βιβλίο που σίγουρα αξίζει να αναγνωριστεί λίγο περισσότερο μιας και ο Williams αποδεικνύει ότι έχει ένα ιδιαίτερα μοναδικό ταλέντο, δημιουργώντας μια υπέροχη κοσμοπλασία και ένα ακόμα πιο εντυπωσιακό σύστημα μαγείας, και είναι, πράγματι, κρίμα να χαθεί τόσο γρήγορα μέσα στον τεράστιο αυτό κόσμο του φανταστικού είδους.


Edited by Blacksword, 21 Απρίλιος 2017 - 09:50.

  • Naroualis, Δημήτρης and BladeRunner like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users