Jump to content
BladeRunner

Διάφοροι συγγραφείς αστυνομικών νουάρ

Recommended Posts

BladeRunner

Α. Ι. Μπεζερίδης - Η αγορά των κλεφτών (Thieves' Market, 1949)

Ο Μπεζερίδης, που γεννήθηκε στην Μ. Ασία από Έλληνα πατέρα και Αρμένισσα μητέρα και μεγάλωσε στο Φρέσνο της Καλιφόρνια, πριν γίνει συγγραφέας και ιδιαίτερα γνωστός σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, δούλεψε μαζί με τον πατέρα του στα φορτηγά και είχε μεγάλη εμπειρία από τις κατεργαριές, τις απάτες, τις κλεψιές και τις δυσκολίες που συναντάει κανείς στον υπόκοσμο των λαχαναγορών του Σαν Φρανσίσκο ή τους Λος Άντζελες, όπου δρουν επιτήδειοι έμποροι, μεσάζοντες, φορτηγατζήδες και προμηθευτές. Το συγκεκριμένο βιβλίο, μας δείχνει με τον πλέον ωμό και ρεαλιστικό τρόπο τον ανέντιμο αυτό κόσμο.

Πρωταγωνιστής είναι ο νεαρός Ελληνοαμερικάνος Νικ Γκάρκος (πιθανότατα alter ego του συγγραφέα), ο οποίος χρησιμοποιώντας τα λεφτά της ασφάλειας του πατέρα του που πέθανε πρόσφατα, προσπαθεί να γίνει ανεξάρτητος φορτηγατζής, ώστε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και να γίνει αυτό που δεν κατάφερε να γίνει ο πατέρας του: Ένας επιχειρηματίας με πολλά λεφτά. Όμως, όντας άβγαλτος και αρκετά αθώος, θα έχει να αντιμετωπίσει τον βίαιο και ανέντιμο υπόκοσμο των λαχαναγορών και των μεταφορικών εταιρειών, όπου η απάτη είναι στην ημερήσια διάταξη.

Το βιβλίο δεν είναι αστυνομικό, αλλά ένα δραματικό νουάρ με στοιχεία εγκλήματος. Και είναι, πραγματικά, ένα από τα πιο ωμά, έντονα και καλογραμμένα νουάρ που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Η όλη πλοκή είναι αρκετά δυνατή και συναρπαστική, με δράση και αγωνία για την συνέχεια, οι χαρακτήρες μαύροι, όλοι με ελαττώματα και μελανά σημεία, ενώ η ατμόσφαιρα φοβερή, κάπως στενάχωρη και βρώμικη. Όσον αφορά την γραφή, είναι εξαιρετική και ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστη, με δυναμικές περιγραφές του κόσμου των φορτηγών και των λαχαναγορών, καθώς και των διαφόρων γεγονότων, με τους διαλόγους να είναι ρεαλιστικοί και "σκληροί".

Ίσως τα πέντε αστεράκια που θα του βάλω να φαίνονται υπερβολικά, αλλά δέθηκα πολύ με την όλη ιστορία και τους χαρακτήρες, και επίσης έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το στιλ γραφής. Άλλωστε, τέτοιου είδους βιβλία, που αναδεικνύουν τον κάθε είδους υπόκοσμο και έχουν έντονα στοιχεία εγκλήματος και νουάρ ατμόσφαιρα, είναι από αυτά που με ξετρελαίνουν. Οπότε, αν η πλοκή τους είναι δυνατή και η γραφή εξαιρετική -στοιχεία που έχει το συγκεκριμένο βιβλίο-, γιατί να τσιγκουνευτώ τα πέντε αστεράκια; Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δω και την ταινία η οποία βασίζεται στο βιβλίο αυτό, καθώς και άλλες ταινίες που το σενάριό τους υπογράφει ο Μπεζερίδης...

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

post-2246-0-87398700-1493660097.jpg

Οτέσα Μόσφεγκ - Αϊλίν (Eileen, 2015)

Το "Αϊλίν" ήταν ένα από τα υποψήφια βιβλία για το βραβείο Booker 2016, κάτι από μόνο του ικανό να τραβήξει το ενδιαφέρον περισσότερων αναγνωστών. Προσωπικά μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον πριν καν γίνει γνωστή η υποψηφιότητά του, αλλά πίστευα ότι θα ήταν ένα από τα βιβλία που είτε δεν θα βλέπαμε ποτέ στα ελληνικά, είτε κάποιος εκδότης θα θυμόταν να το εκδώσει κάμποσα χρόνια αργότερα. Τελικά να που μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα ελληνικά σχετικά σύντομα και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσω ένα πραγματικά ιδιαίτερο και σκοτεινό νουάρ δράμα.

Η όλη ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του '60 σε μια μικρή πόλη της Νέας Αγγλίας και αφηγήτρια είναι η Αϊλίν Ντάνλοπ, μια χαμηλών τόνων και κλεισμένη στον εαυτό της κοπέλα, χωρίς ιδιαίτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, που εργάζεται ως γραμματέας στο Μούρχεντ, ένα ιδιωτικό σωφρονιστήριο για αγόρια στην εφηβεία. Η Αϊλίν, που λέτε, ζει με τον αλκοολικό και ολίγον τι χαμένο στο διάστημα πατέρα της σ'ένα σπίτι που δεν βρίσκεται και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Η Αϊλίν φαντασιώνεται διάφορα πράγματα, κάποιες φορές σκοτεινές σκέψεις περνάνε από το μυαλό της, ενώ πάντα σκέφτεται την απόδραση. Μια μέρα θα γνωρίσει την Ρεμπέκα, την νέα υπεύθυνη εκπαίδευσης των νεαρών εγκληματιών στο Μούρχεντ, και πολλά πράγματα θα αλλάξουν. Όμως η Αϊλίν θα βρεθεί μπλεγμένη σε μια δύσκολη κατάσταση...

Λοιπόν, τα δυνατά σημεία του βιβλίου είναι η απίθανη και σε βάθος σκιαγράφηση της πρωταγωνίστριας και αφηγήτριας της ιστορίας, καθώς και η εξαιρετική γραφή της Μόσφεγκ. Ως προς το πρώτο, πραγματικά έγινα ένα με τον χαρακτήρα της Αϊλίν και την συμπάθησα όσο δεν πάει. Φυσικά είναι μια κοπέλα με "θέματα" και προβλήματα, όμως δεν μπόρεσα παρά να δεθώ μαζί της, να νοιαστώ γι'αυτήν, να κατανοήσω τις σκέψεις και τις απόψεις της. Και, εντάξει, προσωπικά συνηθίζω να δένομαι με ανδρικούς χαρακτήρες (που στην πλειονότητα τους είναι γραμμένοι από άνδρες συγγραφείς), και όχι με γυναικείους. Αυτό νομίζω ότι λέει κάτι. Τώρα, όσον αφορά την γραφή, είναι φοβερή, από την αρχή μέχρι το τέλος, ξεχωριστή και ιδιαίτερη, με έντονο το στοιχείο του ρεαλισμού. Φυσικά οι περιγραφές, οι εικόνες και οι σκέψεις δημιουργούν ένα σκοτεινό σύμπαν, μαύρο και γκρίζο ταυτόχρονα, ίσως ακόμα και καταθλιπτικό. Γι'αυτό και θεωρώ ότι το βιβλίο είναι ένα νουάρ δράμα.

Σίγουρα το βιβλίο δεν είναι για όλα τα γούστα. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται και από την σχετικά μέτρια βαθμολογία του στο Goodreads και το Amazon. Η ιστορία κινείται με αργούς ρυθμούς, δεν υπάρχει και ιδιαίτερη δράση, ουσιαστικά λίγα πράγματα συμβαίνουν. Και το τέλος μπορεί να φανεί σε κάποιους αδιάφορο ή και ανούσιο. Προσωπικά μου άρεσαν οι αργοί ρυθμοί εξέλιξης της απλής πλοκής, έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος από το ύφος της αφήγησης και την σκιαγράφηση της πρωταγωνίστριας (νιώθω ότι γνώρισα μια κοπέλα με σάρκα και οστά), ενώ ξετρελάθηκα με την γραφή και την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Οπότε, από την μεριά μου, δηλώνω άκρως ικανοποιημένος. 

8.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

post-2246-0-61307900-1494421220_thumb.jpg

Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί - Η νύχτα των παπουτσωμένων γάτων (La nuit des chats bottés, 1979)

Τον Ιούνιο του 2015 είχα διαβάσει το "Φονιάδες μπάτσων" του ίδιου συγγραφέα, ένα αρκετά τρελό και με όρεξη για πλάκα βίαιο νουάρ μυθιστόρημα, η ανάγνωση του οποίου δεν κράτησε και πολλή ώρα. Τα ίδια ισχύουν και για το βιβλίο που μόλις τελείωσα, αν και μπορώ να πω ότι μου φάνηκε ελάχιστα καλύτερο! Ίσως κάπως πιο σοβαρό και πιο σκοτεινό; Μπορεί. Πάντως απόλαυσα βία, δράση, ένταση και μπόλικες τρελές στιγμές.

Οι Παπουτσωμένοι Γάτοι της ιστορίας είναι ο Στεφάν και ο Πωλ, πρώην στρατιωτικοί και οι δυο, που θα επιχειρήσουν να πολεμήσουν την υποκρισία, την υποδούλωση, την διαφθορά και την απανθρωπιά του Συστήματος, βάζοντας εκρηκτικά σε διάφορα κτίρια και σε άσχετα μεταξύ τους σημεία του Παρισιού και άλλων περιοχών, με αποτέλεσμα να τρελάνουν τις Γαλλικές Αρχές. Ποια είναι τα κίνητρά τους; Οι Αριστερές εφημερίδες βλέπουν ακροδεξιούς παρακρατικούς, οι Δεξιές εφημερίδες βλέπουν ακροαριστερούς τρομοκράτες. Τελικά δεν είναι τίποτα από τα δυο...

Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε μ'ένα αναρχικό αστυνομικό νουάρ μυθιστόρημα, που ανάμεσα στους πυροβολισμούς, τις εκρήξεις και τα κυνηγητά, μπορεί να διακρίνει κανείς μια έντονη ειρωνική και επιθετική διάθεση απέναντι στις κάθε είδους Αρχές που υποδουλώνουν και χειραγωγούν το άτομο. Η πλοκή είναι απλή και ενδιαφέρουσα, οι χαρακτήρες με τα απαραίτητα κλισέ και δίχως βάθος, η βία έντονα και συναρπαστικά δοσμένη, η ατμόσφαιρα εκρηκτική. Και, φυσικά, η γραφή είναι κοφτή, νευρική και καυστική, οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αγοράσω και το "Η θεωρία του 1%". 

Υ.Γ. Άψογη η ελληνική έκδοση (Angelus Novus), με γλαφυρή και προσεγμένη μετάφραση και με δεκάδες χρήσιμες σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου. 

7.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

post-2246-0-65912200-1494581717.jpg

Ερβέ Λε Κορ - Άμμος στο στόμα (Du sable dans la bouche, 1993)

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Ερβέ Λε Κορ που διαβάζω. Τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το "Μετά τον πόλεμο", ένα τούβλο που αγόρασα αμέσως λόγω του εξωφύλλου και της περίληψης της ιστορίας, χωρίς να έχω καμία ιδέα για τον συγγραφέα και την ποιότητα του. Όμως, τελικά, το συγκεκριμένο βιβλίο παραμένει ακόμα στα αδιάβαστα. Τα κάνω κάτι τέτοια εγώ. Που λέτε, πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το "Άμμος στο στόμα", ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο και σχετικά φθηνό, οπότε το αγόρασα και αυτό άμεσα. Μαντέψτε: Χάρη στο τρομερό εξώφυλλο και, φυσικά, στην περίληψη.

Όχι, διαβάστε την περίληψη που βρίσκεται στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης και πείτε μου αν είναι δυνατόν να μην μου τραβήξει το ενδιαφέρον: "Αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια επιχειρησιακή ομάδα Βάσκων αυτονομιστών ανατινάζει ένα υπό ανέγερση ξενοδοχείο στη νοτιοδυτική Γαλλία. Επεμβαίνει η χωροφυλακή και κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών ένας από τους αυτονομιστές τραυματίζεται και φυγαδεύεται στο Μπορντό από τη συντρόφισσά του Εμίλια. Εκεί τους βοηθάει ο Πιέρ, πρώην αριστεριστής και πρώην εραστής της κοπέλας, ο οποίος αποφασίζει να τους μεταφέρει στη Χώρα των Βάσκων για την περίθαλψη του τραυματία. Αγνοούν ότι ο Άνχελ Ματάνθας, ένας ψυχοπαθής εκτελεστής πληρωμένος από τις ισπανικές υπηρεσίες, τους ακολουθεί κατά πόδας. Όσο για τους Γάλλους μπάτσους, αυτοί επινοούν ένα μακιαβελικό σχέδιο για να παγιδεύσουν τους φυγάδες... Σε μια περιοχή κοκαλωμένη απ' το χιόνι και τον πάγο παίζεται ένα τραγικό παιχνίδι όπου η κρατική βία και η βία των αισθημάτων συνδυάζονται και οδηγούν σ' ένα εκρηκτικό φινάλε." 

Λατρεύω τα νουάρ, ο Μανσέτ είναι ένας από τους αγαπημένους μου του είδους αυτού, οπότε υπήρχε επιτακτική ανάγκη να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα το βιβλίο αυτό. Πόσο καλά έκανα! Πρόκειται για ένα τρομερά καλογραμμένο δραματικό νουάρ, βασικό προτέρημα του οποίου δεν είναι τόσο η πλοκή (που από την μια είναι αρκετά απλή και χωρίς πολλά μπερδέματα, από την άλλη όμως αγωνιώδης και ικανή να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος), όσο οι ρεαλιστικές περιγραφές των γεγονότων, των τοπίων και των χαρακτήρων, αλλά και η απίθανη ατμόσφαιρα, που είναι αρκετά γκρίζα και μουντή. Πραγματικά ξετρελάθηκα από το ύφος του συγγραφέα, από τις περιγραφές του, από την όλη ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Γι'αυτό και αγόρασα χθες και το "Καρδιές σακατεμένες", για να έχω δυο βιβλία του να με περιμένουν. Και, φυσικά, θα αγοράσω και το "Περνώντας τους λύκους για σκυλιά", όταν με το καλό κυκλοφορήσει και αυτό.
 
Υ.Γ. Η ελληνική έκδοση (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) πολύ ωραία, με προσεγμένη μετάφραση και εξαιρετικά ταιριαστό και ατμοσφαιρικό εξώφυλλο.
 
8.5/10
Edited by BladeRunner

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

post-2246-0-11539000-1497558667.jpg

Τομά Μπρονέκ - Οι μυημένοι (Les initiés, 2015)

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο από τις εκδόσεις Πόλις και εγώ το αγόρασα άμεσα, χωρίς να βασίζομαι σε κάποιες κριτικές ή βαθμολογίες. Ούτε τον συγγραφέα ήξερα, ούτε φαίνεται το βιβλίο να είναι ιδιαίτερα πολυδιαβασμένο. Απλώς έχω μια "τυφλή" εμπιστοσύνη στα νουάρ των συγκεκριμένων εκδόσεων και χάρη στην όλη ειδησεογραφία γύρω από την οικονομία και την πολιτική, το θέμα της ιστορίας του βιβλίου μου φάνηκε επίκαιρο. Τέλος πάντων, αυτή την φορά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα κιόλας.

Τα πράγματα είναι κάπως μπερδεμένα για να γράψω δική μου περίληψη, άλλωστε και η περίληψη που υπάρχει στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης τα λέει ικανοποιητικά. Λοιπόν, από την μια η ιστορία έχει το ενδιαφέρον της, αναδεικνύει τους μηχανισμούς και τα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού και πολιτικού συστήματος στην Γαλλία (και με μικρές αλλαγές σε όλες τις χώρες της Ευρώπης), καθώς και το επίπεδο διαφθοράς όλων όσων μας κυβερνούν και ελέγχουν την οικονομία, από κει και πέρα όμως η πλοκή αυτή καθαυτή δεν μου έκανε κάποια εντύπωση, ο συγγραφέας δεν μ'έκανε να δεθώ με τους μονοδιάστατους χαρακτήρες. Πολύ μπλα μπλα για την οικονομία και τους μηχανισμούς της, αρκετό μπλα μπλα για την πορεία της καριέρας του κάθε χαρακτήρα, ουσιαστικά καθόλου δράση και αρκετά μέτριο "μυστήριο". 

Ο συγγραφέας δείχνει τις γνώσεις που έχει σαν δημοσιογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ από τον κόσμο των Τραπεζών, των ανάλογων υπουργείων και κυβερνητικών υπηρεσιών, αλλά από πλοκή τα πράγματα είναι μάλλον μέτρια. Από ένα σημείο και μετά κουράστηκα, είναι η αλήθεια, περισσότερο γιατί με εκνευρίζει ο όλος βρώμικος κόσμος των Τραπεζών, των πολιτικών και των γραφειοκρατών, αλλά και ο γιατί ο συγγραφέας δεν υποστήριξε τις γνώσεις του με δράση και σφιχτοδεμένη πλοκή. Και άλλοι συγγραφείς ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, αλλά έχουν και μια κάποια πλοκή να προσφέρουν. Το βιβλίο θα το χαρακτήριζα περισσότερο σαν ένα οικονομοπολιτικό δράμα, παρά νουάρ θρίλερ. Πάντως είναι αρκετά καλογραμμένο και γενικά ευκολοδιάβαστο. Προτείνεται υπό προϋποθέσεις.

Υ.Γ. Μετάφραση και επιμέλεια, κλασικά, σε εξαιρετικό επίπεδο (για εκδόσεις Πόλις μιλάμε!).

7/10

Edited by BladeRunner

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

59d380d3c1dcd_lonelyplace..jpg.8035ee22add6cdcf694677db610b5fea.jpg

Ντόροθι Μπ. Χιουζ - Σ'έναν έρημο τόπο (In A Lonely Place, 1947)

Το συγκεκριμένο βιβλίο της Ντόροθι Μπ. Χιουζ το έβρισκα συνεχώς μπροστά μου, στις διάφορες λίστες με τα καλύτερα νουάρ όλων των εποχών και ήταν ένα από τα κάμποσα κλασικά και πολυσυζητημένα βιβλία του είδους που κανείς Έλληνας εκδότης δεν είχε μπει στον κόπο να το φέρει στην χώρα μας. Ήταν ένα από τα βιβλία που είχα σκοπό να αγοράσω και να διαβάσω κάποια στιγμή στ'αγγλικά, γιατί είχα μπουχτίσει. Να, όμως, που οι εκδόσεις Μίνωας μου/μας έκαναν την χάρη και το βιβλίο μπορεί να το απολαύσει κανείς και στα ελληνικά. Δεν ξέρετε πόσο χάρηκα όταν έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στην γλώσσα μας και δεν ξέρετε πόσο ξετρελάθηκα τώρα που το διάβασα.

Βρισκόμαστε στο μεταπολεμικό Λος Άντζελες, στα τέλη της δεκαετίας του '40, και παρακολουθούμε την καθημερινότητα του κυνικού βετεράνου πολέμου, Ντιξ Στιλ, που πρόσφατα εγκαταστάθηκε στην πόλη και ζει χάρη στις επιταγές ενός πλούσιου θείου, την ίδια εποχή που ένας κατά συρροή δολοφόνος έχει βάλει στο μάτι νεαρές κοπέλες. Ο Ντιξ συναντάει μετά από καιρό έναν παλιό του φίλο, τον Μπραμπ Νικολάι, ο οποίος είναι ντετέκτιβ. Ο Ντιξ ενθουσιάζεται περισσότερο γιατί θα έχει μια σίγουρη πηγή πληροφοριών για τις έρευνες της αστυνομίας, σχετικά με τις δολοφονίες. Παράλληλα, θα γνωρίσει και μια νεαρή στάρλετ, την φιλήδονη και πανέμορφη Λόρελ Γκρέι, που ίσως αλλάξει κάποια πράγματα μέσα του. Όμως, τι τρέχει τελικά με αυτόν τον Ντιξ Στιλ;

Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε ότι το πλέον αγαπημένο μου είδος είναι τα αστυνομικά/δραματικά νουάρ παλαιότερων δεκαετιών. Δηλαδή και τα καινούργια μου αρέσουν, αλλά τα παλιά έχουν άλλη χάρη, όπως και να το κάνουμε. Το βιβλίο της Χιουζ διαφέρει κατά πολύ σε σχέση με βιβλία συγγραφέων όπως οι Ρέιμοντ Τσάντλερ, Ντάσιελ Χάμετ, Ρος Μακντόναλντ, και πάει λέγοντας. Η πλοκή δεν κρύβει ιδιαίτερο μυστήριο και ανατροπές, δεν είναι εκεί το ζουμί του όλου βιβλίου. Περισσότερο έχουμε να κάνουμε μ'ένα δραματικό νουάρ, παρά με αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα βιβλίο που προσφέρει μια άλλη οπτική στο είδος, αυτή ενός ιδιαίτερου και ίσως ψυχολογικά ασταθή πρωταγωνιστή, ενώ αν προσέξει κανείς θα παρατηρήσει και διάφορες κοινωνιολογικές προεκτάσεις γύρω από τον μισογυνισμό της Αμερικάνικης μεταπολεμικής κοινωνίας. Την όλη διαφορά την κάνει η οξυδερκής, κοφτερή και σίγουρη γραφή της Χιουζ, που με τις περιγραφές των τοπίων, των διαφόρων σκηνικών, των χαρακτήρων, καθώς και των σκέψεων του πρωταγωνιστή, δημιούργησε μια απίθανη ατμόσφαιρα, που τόσο πολύ με συνεπήρε.

Όσοι θέλετε μια ιστορία με φόνους, εκπλήξεις και ανατροπές στην πλοκή, ατελείωτη αγωνία για την συνέχεια και έντονο σασπένς, καλύτερα να ψάξετε αλλού. Σίγουρα, υπάρχουν και φόνοι, υπάρχει και μια κάποια αγωνία για την κατάληξη της όλης ιστορίας, αλλά, όπως προείπα, έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα δραματικό νουάρ με κοινωνιολογικές προεκτάσεις, παρά με αστυνομικό μυθιστόρημα. Πιστεύω ότι όσοι λατρεύουν τα βιβλία της Πατρίσια Χάισμιθ (όπως εγώ), δεν υπάρχει περίπτωση να μην απολαύσουν και το βιβλίο της Ντόροθι Μπ. Χιουζ. Είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο αυτό άσκησε μια κάποια επιρροή τόσο στην Χάισμιθ, όσο και σε άλλους συγγραφείς. Χαίρομαι που οι εκδόσεις Μίνωας έφεραν το βιβλίο αυτό στην Ελλάδα, στην σειρά "Κλασικά Noir", και ελπίζω να δούμε και άλλα κλασικά βιβλία του είδους στο μέλλον.

Υ.Γ. Στο βιβλίο αυτό βασίζεται ως ένα βαθμό και η ομότιτλη ταινία του 1950, σε σκηνοθεσία Nicholas Ray και με πρωταγωνιστή τον Humphrey Bogart. Η ταινία ανήκει στην ταινιοθήκη μου και κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον σίγουρα θα την δω. Έχω ακούσει ότι έχει αρκετές διαφορές σε σχέση με το βιβλίο, αλλά επίσης ότι είναι εξίσου καλή.

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

37482895

Richard Brautigan - Dreaming of Babylon (1977)

Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο του Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν που διαβάζω (δεύτερο για φέτος), αλλά μόλις το πρώτο που έκανα τον κόπο να διαβάσω στην γλώσσα που γράφτηκε, μιας και δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά (και ούτε πρόκειται κατά τα φαινόμενα). Ο Μπρότιγκαν είναι μια περίεργη και ιδιόρρυθμη περίπτωση συγγραφέα και κάθε φορά που τελείωνα κάποιο βιβλίο του δυσκολευόμουν να γράψω μια κριτική που να βγάζει νόημα. Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα και απλά για μένα. Λοιπόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παρωδία όλων αυτών των σκληροτράχηλων αστυνομικών νουάρ made in USA, όπου σχεδόν πάντα πρωταγωνιστής είναι ένας έξυπνος, ντόμπρος και δυναμικός ντετέκτιβ, που σχεδόν πάντα δίνει μια λύση στις υποθέσεις που αναλαμβάνει.

Εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, όμως. Ναι, πρωταγωνιστεί ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, ονόματι C. Card. Όμως, ο άνθρωπος είναι μάλλον κακός στην δουλειά του. Και άτυχος. Και τελείως απένταρος. Χρωστάει σε όποιον μιλάει αγγλικά, ζει σ'ένα αχούρι, δεν έχει γραφείο ή μια γραμματέα για να του σηκώνει τα τηλέφωνα (ή οτιδήποτε άλλο, εδώ που τα λέμε), ούτε καν αυτοκίνητο. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό το πήγαινε ποδαράτο, γιατί δεν είχε καν ψιλά για λεωφορείο. Τέλος πάντων, μετά από πολύ καιρό βρήκε έναν πελάτη. Αλλά προτού συναντήσει τον πελάτη και μάθει τι τον χρειάζεται, πρέπει να βρει σφαίρες για το όπλο του: Ναι, δεν έχει ούτε καν σφαίρες. Τα πράγματα θα μπερδευτούν πολύ όταν γίνει η πολυπόθητη συνάντηση και μάθει για την υπόθεση που θα αναλάβει... Α, επίσης ο αγαπητός πρωταγωνιστής έχει την τάση να ονειρεύεται την Βαβυλώνα, ένα μυθικό μέρος στο οποίο ζει ένα κάρο περιπέτειες και βλέπει τον εαυτό του πετυχημένο στα πάντα, στο πλευρό μιας θεογκόμενας. Ο φανταστικός του κόσμος είναι σαφώς πιο ονειρεμένος από τον κανονικό, στο Σαν Φρανσίσκο του 1942.

Σκοπός του συγγραφέα ήταν να παρωδήσει κατά κάποιον τρόπο όλες αυτές τις σκληροτράχηλες νουάρ ιστορίες, θέλοντας όμως παράλληλα να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, με μια ιστορία γεμάτη κακοτυχίες, λίγο μυστήριο και μπόλικες τραγελαφικές καταστάσεις που βγάζουν γέλιο. Το χιούμορ είναι κάπως ιδιαίτερο, σίγουρα όχι για όλα τα γούστα. Όμως όσοι λατρεύουν τα σκληροτράχηλα αστυνομικά μυθιστορήματα, θεωρώ ότι θα το εκτιμήσουν έως ένα σημείο. Ο τρόπος γραφής είναι απλός και στρωτός, χωρίς παιχνίδια με τις λέξεις ή κρυφά νοήματα ή ασυνάρτητες σκέψεις, όπως μπορεί κανείς να συναντήσει σε άλλα βιβλία του συγγραφέα. Βέβαια υπάρχουν κάποιες μεταφορές, αλλά είναι εύληπτες. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και χωρίς άσχετες λεπτομέρειες, οι διάλογοι γεμάτοι ατάκες. Στο τέλος της ιστορίας δεν δίνεται κάποια συγκεκριμένη λύση και ούτε βρίσκουμε απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στην πορεία, αλλά αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο με βάση τον πρωταγωνιστή, ε; Και, τέλος πάντων, ποιος νοιάζεται για τον προορισμό, όταν το ταξίδι είναι υπέροχο;

8.5/10

Edited by BladeRunner

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.