Jump to content
Sign in to follow this  
Δημήτρης

Agatha Christie

Recommended Posts

Δημήτρης

Η Αγκάθα Μαίρη Κλαρίσσα Μίλερ πιο γνωστή ως Αγκάθα Κρίστι, ήταν Βρετανίδα συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων και μυστηρίου. Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1890 και πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1976. Έχοντας αναπτύξει την ικανότητα να διαβάζει από μικρή, πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας μακρυά από άλλα παιδιά έχοντας για παρέα μόνο τα κατοικίδια της. Ο θάνατος του φιλάσθενου πατέρας της όταν ήταν έντεκα μόλις χρονών, σήμανε οριστικά το τέλος της. Το ξέσπασμα του Α' Π.Π. την βρήκε να εργάζεται ως νοσοκόμα, όπως και στον Β' Π.Π. άλλωστε. Τα δηλητήρια μάλιστα με τα οποία απέκτησε οικειότητα την ύστερη αυτή περίοδο, αποτέλεσαν χρήσιμα εργαλεία ξεπαστρέματος και πηγές έμπνευσης για μελλοντικές της ιστορίες. 

 

Πρώτη απόπειρα στα λογοτεχνικά δρώμενα έγινε μία μέρα που έμεινε άρρωστη στο κρεβάτι όπου μην έχοντας τι να κάνει, έκατσε να γράψει  :) Έχοντας ως φόντο της πρώτης της νουβέλας το Κάιρο το οποίο και είχε επισκεφτεί πρόσφατα, βίωσε την απόρριψη από πολλούς εκδότες. Στράφηκε για βοήθεια σε μία οικογενειακή φίλη η οποία όντας επιτυχημένη συγγραφέας η ίδια, την σύστησε στον ατζέντη της χωρίς όμως αποτέλεσμα. Δεν το έβαλε κάτω, με την δικαίωση να έρχεται με την έκδοση του ''The Mysterious Affair at Styles'' από τον εκδοτικό οίκο The Bodlay Head. Και από εκεί και πέρα όλα τα άλλα ήταν ιστορία, ιστορία που αριθμεί σωρεία διακρίσεων: Πιο εμπορική συγγραφέας όλων των εποχών από το Guines Book of World Records και πιο πολυμεταφρασμένη με 103 γλώσσες. Πωλήσεις που αγγίζουν τα δύο δισεκατομμύρια αντίτυπα με τα βιβλία της να ανταγωνίζονται τον Σαίξπηρ, την Βίβλο και άλλα ιερά τέρατα της τυπογραφίας. Και αρκετά άλλα, ο κατάλογος είναι πραγματικά πολύ μεγάλος. 

 

Στα Ελληνικά μεγάλο μέρος του έργου της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυχνάρι. Λίγα λόγια για ''Το Πέτρινο Φέρετρο'' που μόλις τελείωσα: 

 

Η Αριάδνη Όλιβερ είναι συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που διοργανώνει μία γιορτή σε ένα εξωτικό θέρετρο. Ένα μικρό κορίτσι πρόκειται να δολοφονηθεί, και οι συμμετέχοντες πρέπει να ανακαλύψουν τον δολοφόνο και το κίνητρο. Έχοντας την τύχη να γνωρίζει τον δαιμόνιο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρώ, τον καλεί για να παραδώσει τα βραβεία στους νικητές. Έτσι, για να υπάρχει και ένα κύρος που να συνάδει με την όλη ατμόσφαιρα ;-) Ο φόνος όμως θα λάβει χώρα στα αλήθεια οπότε και θα ξεκινήσει η γιορτή για τα καλά. Ο Ηρακλής Πουαρώ θα βρεθεί στη μέση ενός εγκλήματος που ο καθένας θα μπορούσε να έχει διαπράξει, και όπου όλοι φαίνονται να έχουν άλλοθι και συνάμα κανένα κίνητρο. 

 

Ωραίο ήταν αν και δεν ξετρελάθηκα. Θα έλεγα ότι δεν μου άρεσε το όλο φόντο. Έχοντας διαβάσει και μερικά ακόμη, το συγκεκριμένο μάλλον ήταν το πιο αδύναμο. Έβαλα πάντως τα δυνατά μου να βρω τον δολοφόνο, και για ακόμη μία φορά δεν τα κατάφερα. Υπήρχαν μερικές ενδείξεις στο κείμενο που αποδείχθηκε ότι δεν τις έδωσα την δέουσα σημασία. Και υποψιάστηκα ένα σωρό άλλους, εκτός από τον ίδιο τον δολοφόνο. Όμως πέρα από αυτό, το τέλος μου φάνηκε λίγο σαν ευκολία. Δόθηκαν εξηγήσεις που δύσκολα θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, και αυτό ήταν κάτι που χάλασε λίγο. Σαν από μηχανής θεός ένα πράμα.

 

Αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο, διάβασα ότι κάποτε εκμυστηρεύτηκε στον Μπράιαν Άλντις ότι έγραφε πάντα μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο χωρίς να έχει αποφασίσει ποιος θα είναι ο ένοχος. Στη συνέχεια έβλεπε ποιος συγκέντρωνε τις λιγότερες πιθανότητες για αυτό, όποτε και γύριζε πίσω και προέβαινε στις απαραίτητες διορθώσεις. Ασχέτως με το αν αρέσει το στυλ της ή όχι, νομίζω ότι ελάχιστους αφήνει ασυγκίνητους η θεματολογία της. Και πιστεύω ότι λίγοι είναι οι βιβλιόφιλοι εκείνοι που στη ζωή τους δεν έχουν διαβάσει έστω και μία Αγκάθα Κρίστι. Πολύ εύλογα, μιας και είναι η σαγηνευτική και ακαταμάχητη αυτή πρόκληση του να ψάξει να βρει κανείς ποιος είναι ο δολοφόνος  :mf_sherlock:

 

Ως έξτρα κίνητρο μπορεί να λειτουργήσει το γεγονός ότι τα βιβλία της είναι μικρά σε μέγεθος, εύπεπτα, και φεύγουν εύκολα μέσα σε μία μέρα. Ενώ βρίσκονται και πολύ φθηνά σε όλα τα (παλαιο) βιβλιοπωλεία. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
gregacm

Εχω διαβασει μονο το 10 Μικροι Νεγροι. Ωραιο ηταν, αγωνια μεχρι το τελος και πραγματι αυτο το "κολπακι" οπου ολοι μοιαζουν να ειναι ενοχοι, δουλευει και με το παραπανω. Σιγουρα θα διαβασω και αλλα βιβλια της στο μελλον!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nirgal

Η είσοδός μου στην αστυνομική λογοτεχνία έγινε με έργο της. Ούτε που θυμάμαι πότε. Διάβασα με μανία πολλά βιβλία της, τα οποία ομολογώ ότι απόλαυσα.

 

Μετά γνώρισα το ιερό τέρας της αστυνομικής λογοτεχνίας, τον κύριο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, και από εκεί και πέρα οι ιστορίες της κυρίας Κρίστι πέρασαν στη σφαίρα της ελαφριάς, εύπεπτης, αστυνομικής λογοτεχνίας.

 

Οι ιστορίες της, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο. Οι ήρωές της είναι ευχάριστοι, και οι δύο γνωστότεροι, η Μάρπλ και ο Πουαρό, έχουν χαρακτηριστικά τα οποία, αν συναντούσαμε σε άνθρωπο του περιβάλλοντός μας, μάλλον θα μας ξίνιζαν, παρά θα μας γοήτευαν, αλλά γι' αυτό προσωπικά μου προκαλούν ένα ειρωνικό μειδίαμα κατά την ανάγνωση.

 

Το βιβλίο που διάβασα τελευταίο είναι το "Δέκα μικροί νέγροι". Μπορώ να πω και ένα από τα καλύτερά της.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Μετά γνώρισα το ιερό τέρας της αστυνομικής λογοτεχνίας, τον κύριο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, και από εκεί και πέρα οι ιστορίες της κυρίας Κρίστι πέρασαν στη σφαίρα της ελαφριάς, εύπεπτης, αστυνομικής λογοτεχνίας.

 

Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα ότι είναι εύπεπτα. Διάβασα πριν από λίγο καιρό τον πρώτο μου Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και μου φάνηκε σαφώς πιο βαρύς από το ανάλαφρο στυλ της Αγκάθα Κρίστι. Τα βιβλία της έχουν το πλεονέκτημα (ή μειονέκτημα, αναλόγως πως το βλέπει κανείς) να είναι μεν απλά, όχι όμως και απλοϊκά. Και ενδείκνυνται σε όποιον αρέσκεται σ' αυτό το στυλ. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Η Αγκάθα Κρίστι είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο ξεκίνησα το διάβασμα και στη συνέχεια το γράψιμο. Ήμουν κάπου στο Γυμνάσιο όταν πέτυχα μερικά βιβλία στη δανειστική βιβλιοθήκη κι από εκεί και μετά δεν είχα σταματημό. Τη διάβαζα κατά αποκλειστικότητα και πάρα πολλά βιβλία της είχαν περάσει τότε από τα χέρια μου. Η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει κάπως, κι όλο λέω να βρω κάποιο βιβλίο της να διαβάσω, αλλά όλο το αμελώ.

 

Και κάπου σ' εκείνη την περίοδο ήταν που θέλησα να γράψω κι εγώ τις δικές μου αστυνομικές περιπέτειες και είχα χρησιμοποιήσει σαν δαιμόνιους ντεντέκτιβ την παρέα μου. Είχα γράψει δύο ιστορίες τότε, σε μια εποχή που δεν είχαμε υπολογιστές, περίπου 100 σελίδες έκαστη, γραμμένες με στυλό και τετράδιο, χωρίς μπακσπέις και τέτοια. Ωραίες εποχές.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
volyros

Θα ηθελα λιγο την βοηθεια σας!!Εχω 2 βιβλια της Agatha Christie που δεν γραφουν τον Αγγλικο τιτλο αλλα επειδη εχω κολλημα με αυτα θα ηθελα να τον ξερω.Λογικα βασει μεταφρασης εχω βρει ποια ειναι απλα θα ηθελα μια επιβεβαιωση!! :-D ειναι τα:

 

1)Απειλη στο σπιτι του βραχου Εκδοσεις "Εκλεκτα αστυνομικα μυθιστορηματα" (Αρης Γκριτζαλης)1986 Αυτο λογικα ειναι το Peril at end House..

 

2)Ραντεβού με τον θανατο Εκδοσεις "Αστυνομικα βιβλια της τσεπης"(Μ.Πεχλιβανιδης και Σια) Και αυτο λογικα το Appointment with death.

 

Αν καποιος γνωριζει ας με βοηθησει!!Ευχαριστω!!

Edited by volyros

Share this post


Link to post
Share on other sites
volyros

Ηρθε το πληρωμα του χρονου(επιτελους!) και διαβασα και γω την πρωτη μου Agatha Christie.Η αρχη εγινε με την πρωτη εμφανιση του Ηρακλη Πουαρω,και πρωτο χρονολογικα βιβλιο που εγραψε,συμφωνα με τη Wikipedia,στο "Κουκουβαγια σε καπνοδοχο".

 

Δεν μπορω να πω οτι ξετρελαθηκα κιολας αλλα μου αρεσε αρκετα η γραφη της Agatha και η δομη της ιστοριας,και φυσικα λατρεψα το "στυλακι" του Πουαρω!!Μιας και εχω καμμια 40ρια τιτλους τη. θα περιμενω να διαβασω μερικα ακομα για να εχω πιο εμπεριστατωμενη αποψη αλλα το προσημο ειναι σιγουρα θετικο..

 

Υ.Γ. Δεν ξερω απο που προερχεται ο τιτλος παντως το βιβλιο δεν ειχε μεσα ουτε κουκουβαγια ουτε καπνοδοχο!!!Και ο αγγλικος του τιτλος ειναι mysterious affairs at styles,τωρα τι να πω?Αβυσσος η ψυχη των εκδοσεων Λυχναρι!!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά παρότι στο σπίτι κυκλοφορούσαν ΠΟΛΛΑ βιβλία της από τότε που ήμουν πιτσιρικάς, δεν έχω διαβάσει ούτε ένα... Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσω...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Νέα Αγκάθα στα διαβασμένα με το ''Έγκλημα στο Νείλο''. Η πλούσια κληρονόμος Λινέτ Ρίτζγουεϊ συμπεριφέρεται λες και τις ανήκουν οι πάντες και τα πάντα. Ακόμη και αν αυτό έχει να κάνει με τον αρραβωνιαστικό της καλύτερης της φίλης, απλά θα απλώσει τα χέρια και θα τον αρπάξει. Ταξίδι αναψυχής μετά στο Νείλο με την απατημένη όμως να μην καταθέτει έτσι εύκολα τα όπλα. Θα τους πάρει από πίσω κάνοντας τους τον βίο αβίωτο, μετατρέποντας τον μήνα του μέλιτος σε ψυχολογικό πόλεμο. Αυτό δεν θα αποδειχθεί όμως το μόνο αναπάντεχο συναπάντημα για το ζευγάρι που θα συναντήσει και άλλους γνωστούς με την κληρονόμο να βρίσκεται μία ωραία πρωία δολοφονημένη στη κουκέτα της. Ο δολοφόνος κάνει μπαμ ύστερα μάλιστα από δήλωση της ότι ήθελε να την αποσύρει για το κακό που της έκανε. Δεν είναι όμως έτσι μιας και έχει άλλοθι, ενώ παράλληλα και άλλοι συνεπιβάτες δείχνουν να μην είναι αυτό που ισχυρίζονται. Το κουβάρι της υπόθεσης θα αναλάβει να ξετυλίξει ο ταλαίπωρος Ηρακλής Πουαρώ που δεν έχει τίποτα άλλο κατά νου παρά μόνο να απολαύσει τις διακοπές του. Το καθήκον όμως τον καλεί και μαζί με τον καλό του φίλο συνταγματάρχη Ρέις θα στρωθούν στη δουλειά.

 

Τον βρήκα! Για πρώτη φορά υποψιάστηκα σωστά! Έστω από αυτά τα λίγα που έχω διαβάσει. Κάτι λίγες αμφιβολίες μου βγήκαν με τις ανατροπές προς το τέλος, αλλά από την πρώτη στιγμή εκεί είχε πάει το μυαλό μου. Μάλλον πρέπει να σκεφτόμαστε τον πλέον απίθανο, εκείνον που φαινομενικά δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει. Αυτός είναι που τελικά συγκεντρώνει και τις περισσότερες πιθανότητες. Μία από αυτές τις μέρες θα δω και την ταινία με τον Πίτερ Ουστίνοφ. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Α ο Ουστίνωφ είναι φοβερός στο ρόλο του Πουαρό ακόμα και αν δεν ταιριάζει φυσιογνωμικά σαν τον Σάτσετ. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

5aa02e947c992_.jpg.58d456d3d457122c472423edcc31901e.jpg

Ανοιξιάτικη απουσία (Absent In The Spring, 1944)

Λοιπόν, τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι (πριν από αυτό, προφανώς), ήταν τον Ιούλιο του 2012. Ναι, και όμως, κατάφερα τόσα χρόνια να μην διαβάσω ούτε μια αράδα της. Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, αντί να διαβάσω ένα από τα τόσα ωραία μυθιστορήματα μυστηρίου που έχει γράψει, διάβασα ένα κοινωνικό μελόδραμα που έγραψε με το ψευδώνυμο Μαίρη Γουέστμακοτ, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Σαν θεματολογία δεν μπορώ να πω ότι ανήκει ακριβώς στα αναγνωστικά μου γούστα: Μια μεσήλικη γυναίκα, κατά την επιστροφή της στην Αγγλία έπειτα από μια επίσκεψη στην κόρη της στο Ιράκ, βρίσκεται μόνη και αποκλεισμένη σ'έναν ξενώνα στη μέση του πουθενά, λόγω πλημμύρας στον σιδηρόδρομο. Τι λίγες μέρες που θα κάτσει στον ξενώνα, διάφορες σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό της, σχετικά με την ίδια και την οικογένειά της, ενώ πολλές σκληρές και ενοχλητικές αλήθειες θα βγουν στην επιφάνεια, οι οποίες ίσως ανατρέψουν τον τρόπο που ζούσε και σκεφτόταν μέχρι τώρα. 

Παραδόξως, δεν πέρασα καθόλου άσχημα. Με κάποιον τρόπο, η αγαπητή κυρία Κρίστι κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Όχι ότι περίμενα τίποτα ανατροπές και εκπλήξεις, όμως κάτι στην όλη ψυχολογική ενδοσκόπηση και, φυσικά, στον τρόπο γραφής, μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Είναι ένα βιβλίο που λέει κάποιες αλήθειες και ίσως κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί με τη σειρά του κάποια πράγματα για τα πεπραγμένα του. Είναι ένα βιβλίο που χάρη στην απλή αλλά συνάμα οξυδερκή γραφή, διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα. 

Υ.Γ. Λίαν συντόμως θα διαβάσω και ένα μυθιστόρημα μυστηρίου της Αγκάθα Κρίστι, έτσι, για να επανορθώσω...

8/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Διάβασα μία συλλογή ιστοριών με τίτλο Poirot Investigates και από τον τίτλο γίνεται μάλλον φανερό το αντικείμενο του βιβλίου. Είναι σύντομο ανάγνωσμα(γύρω στις 213 σελίδες αν θυμάμαι καλά) και  η ανάγνωση του έγινε ακόμη πιο σύντομη για μένα καθότι ορισμένες από τις ιστορίες(νομίζω τέσσερις) τις γνώριζα ήδη και τις προσπέρασα.

Εν ολίγοις, έχουμε μία καλούτσικη σοδειά ιστοριών, όχι κάτι το τρομερό που να αναδεικνύει γιατί η Christie έγινε τόσο διάσημη, αλλά διαβάζεται.  Η  αλαζονεία του Πουαρώ δε μπορώ να πω ότι μου πάει ιδιαίτερα. Είμαι πιο ταπεινός τύπος προσωπικά -_-

7/10

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..