Jump to content
WILLIAM

Οικογενειακή Παράδοση;

Recommended Posts

mariosdimitriadis

Τόσο η ανάγνωση όσο και η γραφή είναι αποκλειστικά δική μου τρέλα και δε κληρονομήθηκε από κανέναν! Ίσως από κάποιο προ-προ-προ-προ-παππού... το οποίο φυσικά δε θα μάθω ποτέ!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Είχα κάποτε έναν μακρινό θείο πριν πολλά χρόνια που όλοι λένε ότι έγραφε. Μάλλον ποιήματα απ' ότι θυμάμαι. Επίσης η γιαγιά μου έγραφε ομιλίες για τις οικογενειακές συγκεντρώσεις... αυτά...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Είχα κάποτε έναν μακρινό θείο πριν πολλά χρόνια που όλοι λένε ότι έγραφε. Μάλλον ποιήματα απ' ότι θυμάμαι. Επίσης η γιαγιά μου έγραφε ομιλίες για τις οικογενειακές συγκεντρώσεις... αυτά...

Το περίεργο της ημέρας ήταν αυτό. (Μου αρέσουν τα περίεργα, δεν κοροϊδεύω. )

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

 

Είχα κάποτε έναν μακρινό θείο πριν πολλά χρόνια που όλοι λένε ότι έγραφε. Μάλλον ποιήματα απ' ότι θυμάμαι. Επίσης η γιαγιά μου έγραφε ομιλίες για τις οικογενειακές συγκεντρώσεις... αυτά...

Το περίεργο της ημέρας ήταν αυτό. (Μου αρέσουν τα περίεργα, δεν κοροϊδεύω. )

 

 

Ναι της άρεσε να γράφει ομιλίες και να μας τις διαβάζει... :D

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Μιας και είμαι καινούριος επισκέπτης στο site, καλησπέρα σε όσους παρακολουθούν το topic! Η αλήθεια είναι πως εγώ είμαι από τους τυχερούς. Οι δικοί μου γονείς ανέκαθεν με ενθάρρυναν να διαβάζω βιβλία, και ειδικά η μητέρα μου που μας έπαιρνε τα βιβλία με το τσουβάλι! Μάλιστα, ένα από τα πρώτα μου βιβλία ήταν η Ιστορία Δίχως Τέλος. Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου βιβλιοφάγο, πάντα υπάρχει ένα βιβλίο δίπλα στο κομοδίνο μου. Τώρα, όσον αφορά το γράψιμο, μάλλον απέκτησα το μικρόβιο από τον παππού μου, ο οποίος έγραψε ένα (ανέκδοτο) βιβλίο ποίησης, και ο οποίος γενικά ήταν ανήσυχο πνεύμα, όντως πολύ μπροστά από την εποχή του, και ειδικά από τον περίγυρο του. Πρέπει να ήταν ο μόνος σπουδαγμένος άνθρωπος στο χωριό, και σίγουρα ο μόνος που είχε πάθος με τις θετικές επιστήμες, και ειδικά με την αστροφυσική. Ειδικά αυτό το τελευταίο, το κληρονόμησα σίγουρα απ' αυτόν. Ως και κάτι παμπάλαιους τόμους "Ανεξήγητο'' είχε στην βιβλιοθήκη του, που κυριολεκτικά όλα τα εγγόνια είχαμε ξεζουμίσει!! Επομένως, είχε και το γούστο του υπερφυσικού-μεταφυσικού... Ποιός ξέρει, ίσως και να του άρεσε το fantasy... Ποτέ δεν έμαθα. Θυμάμαι πάντως πως ένιωθε πολύ μοναξιά, γιατί δεν είχε ουσιαστικά κανέναν με τον οποίο θα μπορούσε να αναπτύξει κάποια όμορφη κουβέντα για τα πράγματα που τον ενδιέφεραν, και οι υπόλοιποι συγχωριανοί ήταν από άσχετοι ως και άξεστοι.

 

Οσον αφορά εμένα, όλα ξεκίνησαν όταν είδα τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών στον κινηματογράφο. Να πως οτι μαγεύτηκα είναι λίγο... Άρχισα να βιαβάζω Τόλκιν σαν τρελός, και πριν περάσει χρόνος, είχα διαβάσει όλα του τα έργα. Η Μέση Γη με συνεπήρε... Μάλιστα, κάποια στιγμή, σε μια εξεταστική στο Πολυτεχνείο, είχαμε μαζευτεί 7-8 άτομα να διαβάσουμε όλοι μαζί γιατί γράφαμε ένα δύσκολο μάθημα την επόμενη μέρα. Κανείς δεν κατάλαβε πως μετά τις 9:00 το βράδυ, και για κανένα δίωρο, όλοι κάθονταν να με ακούνε να τους εξιστορώ μέρη από το Σιλμαρίλλιον, και σε ποιά σημεία έδενε με τον Άρχοντα..!

Από τότε ξύπνησε μέσα μου η επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο' κάτι που να με έκανε να νιώσω όπως όταν διάβαζα τον Άρχοντα για πρώτη φορά.

 

Πέρασαν χρόνια, έκανα μια πρώτη προσπάθεια στα 27, χωρίς να το πω σε κανέναν, δεν μου άρεσε αυτό που έγραφα, και σταμάτησα.

Επανήλθα όμως το 2014, και ξαφνικά, βρέθηκα να έχω γράψει τη δική μου τριλογία, κυριολεκτικά από το πουθενά!

Η αλήθεια είναι πως έλαβα πολύτιμη ψυχολογική βοήθεια από κάποιους δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι με στήριζαν σε κάθε... κεφάλαιο. (Η γυναίκα μου, ο αδερφός μου, ο πατέρας μου, και η ... πεθερά μου!) Αυτό όμως που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, και που στάθηκε ως αφορμή να συμμετέχω στο topic έπειτα από προτροπή του Σπύρου (ΜadnJim), ήταν το γεγονός πως ούτε ένας από τους φίλους μου δεν του έδωσε μια πραγματική ευκαιρία! Μου φαίνεται απίστευτο..! Ούτε μια σελίδα βρε αδερφέ. Η απόλυτη απαξίωση. Πολύ δύσκολο να τραβήξεις τα βλέμματα, αν δεν υπάρχει το marketing να δώσει κατευθύνσεις. Ενώ, από την άλλη, άνθρωποι που δεν με γνώριζαν ή που με ήξεραν ελάχιστα, όταν έπεσε το βιβλίο στα χέρια τους ενθουσιάστηκαν, και κάποιοι εξ αυτών μου έκαναν κολακευτικά ή ακόμη και συγκινητικά σχόλια.

 Τι να πω. Ίσως ήταν λογική συνέχεια να νιώσω κάτι από αυτό που ένιωθε στο πολλάπλάσιο ο παππούς μου...

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Επαναφέρω το τόπικ, γιατί είναι ενδιαφέρον, και γιατί θυμήθηκα κάτι που θέλω να πω, για να είμαι δίκαιη.

Απάντησα στο ερώτημα "πήρατε ενθάρρυνση από το σπίτι σας για να γράψετε;" πως, όχι, δεν πήρα. Αλλά, λάθος, γιατί σπίτι δεν είναι μόνο οι γονείς. Τα αδέρφια μου με έχουν στηρίξει πάρα πολύ. (Ακούς εκεί, δεν πήρα στήριξη, λέει... )

 

Απάντηση στον Γουίλιαμ, από κάτω: πιο μεγάλα αδέρφια, αν και δεν ξέρω αν υπάρχει διαφορά σε αυτό. Κι εγώ να ήμουν η μεγαλύτερη, πάλι θα μπορούσαν να με στηρίζουν.

Edited by Cassandra Gotha

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Πιο μεγάλα αδέρφια ή πιο μικρά;

Εγώ έχω μια πιο μικρή αδερφή οπότε δεν περίμενα ενθάρρυνση από εκείνη, με διαβάζει όταν δεν γράφω κάτι του φανταστικού, δεν είναι πολύ φίλη του είδους.

 

Επίσης μιας και μεγαλώσαμε και η οικογένεια έχει και επόμενη πλέον γενιά, εγώ ενθαρρύνω τις ανηψιές μου να γράφουν!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.