Jump to content
BladeRunner

Non-Fiction

Recommended Posts

Δημήτρης

Διάβασα το ''Αλύγιστος'' της Λόρα Χίλενμπραντ.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Λούι Ζαμπερίνι. Μεγαλώνοντας στη Καλιφόρνια των αρχών του προηγούμενου αιώνα, υπήρξε κλέφτης, ταραχοποιός και απροσάρμοστος. Ο ορισμός θα μπορούσε να πει κανείς της λέξης κοπρόσκυλο. Βλέποντας το τρέξιμο ως διέξοδο, άρχισε να σπάει όλα τα σχολικά ρεκόρ των αγώνων δρόμου και να βλέπει σιγά- σιγά το όνομα του να γίνεται γνωστό. Με αποκορύφωμα την συμμετοχή του στους προπαγανδιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στη ναζιστική Γερμανία, είχε και χειραψία με τον Αδόλφο Χίτλερ. Εν συνεχεία πιλότος στην Αμερικάνικη αεροπορία όπου και καταρρίφθηκε μαζί με τους συντρόφους του στις εσχατιές του Ειρηνικού.  

Αντιμέτωπος με την πείνα, την δίψα και τις κακουχίες, η περιπέτεια του θα αρχίσει. Όπως επίσης και με τους καρχαρίες, αντιμετωπίζοντας τους είτε πάνω στη σχεδία, ή κάτω από το νερό :cold: Μπροστά όμως σε αυτά που θα ακολουθούσαν, οι μάχες μαζί τους (που σκοτώνουν μόνο για να φάνε και όχι από σαδισμό) θα έμοιαζαν σαν ταξιδάκι σε πάρκο αναψυχής. Μαζί με τον σύντροφο του ''διασώθηκε'' από Ιάπωνες και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Όπου και στο πρόσωπο του σαδιστικού κτήνους που άκουγε στο όνομα Μουτσουχίρο Γουατανάμπε, έχασε την ανθρώπινη υπόσταση του και υποβιβάστηκε στο επίπεδο του ζώου. Καθημερινοί ξυλοδαρμοί και εξευτελισμοί, οποιοσδήποτε άλλος θα παρακαλούσε να πεθάνει. Όχι όμως και αυτός, δεν λύγισε. Με ανεξάντλητα αποθέματα ψυχικής δύναμης κατάφερε να επιζήσει από το κολαστήριο και να επιστρέψει στη πατρίδα όταν όλοι τον είχαν για νεκρό. Φτιάχνοντας έτσι μία από τις γνωστότερες ιστορίες επιβίωσης του Β' Π.Π. 

Συγκλονιστικό όσο και φρικιαστικό χρονικό, διάβασα τα των βασανιστηρίων του με κομμένη την ανάσα. Έχει γίνει ομότιτλη ταινία από την Αντζελίνα Τζολί, θα την δω μία από αυτές τις μέρες. Και μία λιγότερη γνωστή με τίτλο ''Captured by Grace'', αναφέρεται στις μέρες μετά τον πόλεμο και στο πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπισε όντας αναγκασμένος να τα βάζει κάθε μέρα με τους δαίμονες του. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
vaggelis

Μετά από καιρό αποφάσισα να διαβάσω λίγη στρατιωτική ιστορία και ξεκίνησα με τα παρακάτω βιβλία από τις εκδόσεις "Περισκόπιο":

1. Άρνεμ 1944: "Κόκκινοι διάβολοι" εναντίον Waffen SS.

Στον Β.Π.Π. τον Σεπτέμβριο του 1944 και μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας οι σύμμαχοι οργάνωσαν την επιχείρηση "Market-Garden" με σκοπό να καταλάβουν αθικτές τρεις γέφυρες στον  ποταμό Ρήνο για να εισβάλουν στο έδαφος της Γερμανίας, ελπίζοντας να τελειώσουν τον πόλεμο μέχρι τα Χριστούγεννα. Η επιχείρηση απέτυχε διότι οι σύμμαχοι δεν κατάφεραν να καταλάβουν την τελευταία γέφυρα που βρίσκονταν στην Ολλανδική πόλη Άρνεμ και το βιβλίο, χωρίς να αδιαφορεί για τις άλλες μάχες της επιχείρησης, επικεντρώνεται κυρίως στην μάχη του Άρνεμ όπου συμμετείχαν οι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές (οι "Κόκκινοι Διάβολοι") και διάφορες μονάδες των Γερμανικών Waffen SS. Η επιχείρηση κατέληξε σε πανωλεθρία για τους συμμάχους και αντί να συντομεύσει τον πόλεμο μάλλον τον επιμήκυνε. Το βιβλίο περιγράφει το σχέδιο των συμμάχων, τα λάθη από την μεριά τους που οδήγησαν στην ήττα τους, αλλά και την αντίδραση των Γερμανών. Συνοδεύεται από πολλές και καλές φωτογραφίες των μαχών και στο τέλος έχεις μια καλή άποψη για το τι συνέβει εκεί.

8/10

2. Ο κεραυνοβόλος πόλεμος των συμμάχων: Γαλλία - Αύγουστος 1944.

Το βιβλίο περιγράφει τις επιχειρήσεις που ακολούθησαν τις μάχες στην Νορμανδία και οδήγησαν στην απελευθέρωση της Γαλλίας με κύριο πρωταγωνιστή από πλευράς συμμάχων τον στρατηγό Πάττον και τα τεθωρακισμένα του. Συνοδεύεται από πολλές και καλές φωτογραφίες της εποχής και καλές περιγραφές όχι μόνο των μαχών αλλά και του τρόπου που λαμβάνονταν οι αποφάσεις και από τις δυο πλευρές και που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανδρών.

8/10

3. Χάνδακας 1648-1669: η πιο μακρόχρονη πολιορκία της ιστορίας.

Το 1645 οι Οθωμανοί αποφάσισαν να καταλάβουν την Κρήτη, που για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια άνηκε στους Βενετούς. Ο Χάνδακας (το σημερινό Ηράκλειο) ήταν η πρωτεύουσα και η πιο ισχυρά οχυρωμένη πόλη της Κρήτης. Η πολιορκία του διήρκησε πάνω από είκοσι χρόνια και συμμετείχαν σε αυτή, εκτός από τους Βενετούς και τους Οθωμανούς, και αρκετοί πολεμιστές από τα τότε ευρωπαϊκά κράτη, ενώ πραγματοποιήθηκαν και αρκετές ναυμαχίες από τον Ελλήσποντο μέχρι την Κρήτη, μιας και η μεγάλη δύναμη της Βενετίας βρίσκονταν στην θάλασσα. Πρωταγωνιστής από πλευράς Βενετών ήταν ο Φραγκίσκος Μοροζίνι, που λίγα χρόνια αργότερα στην πολιορκία της Αθήνας διέταξε τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης.

7/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Από την Ατλαντίδα στη Σφίγγα- Στα Ίχνη της αρχαίας σοφίας'' του Κόλιν Γουίλσον.

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο έχουμε να κάνουμε με έρευνα που επιχειρεί σύνδεση μεταξύ των δύο αυτών μεγάλων μυστηρίων της ανθρώπινης ιστορίας. Υπήρξε πραγματικά η πρώτη; Και αν, πότε; Καταποντίστηκε κάτω από τα κύματα ή μήπως συνέβη κάτι άλλο; Ήταν όντως οι Αιγύπτιοι που έχτισαν την Σφίγγα; Πόσο παλιά είναι στα αλήθεια; Και πως συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους;

Ο συγγραφέας ανατρέχει σε αρχαιολογικές ανακαλύψεις επιστημονικά τεκμηριωμένες ή μη. Που θέλουν το μεγάλο Αιγυπτιακό έμβλημα να ανάγεται έντεκα χιλιετίες πριν :o Αρκετά παλαιότερα λοιπόν απ' ότι νομίζαμε μέχρι σήμερα. Και ποιοι οι υπεύθυνοι αν όντως ισχύει αυτό; Μήπως ναυτικά και όχι μόνο προηγμένος πολιτισμός που ήρθε πέρα από την θάλασσα; Κάτι τέτοιο συμπεραίνεται από την μελέτη των Πορτολανών χαρτών που χρησιμοποιούνταν από ναυτικούς κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Σύμφωνα με τους οποίους η Ανταρκτική κατοικούταν 4.000 χρόνια πριν, όταν ακόμη δεν ήταν καλυμμένη από πάγους. Αν φυσικά ισχύει κάτι τέτοιο ανατρέπει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία σε βαθμό δραματικό, γεγονός που αν μη τι άλλο εγείρει αντιδράσεις.  Ενώ παράλληλα παίζουν μέσα και Μάγιας, Αζτέκοι, Κάρολος Δαρβίνος, Ινδιάνοι και οι Σαμάνοι τους και διάφορα άλλα περίεργα. Οπότε και βλέπουμε πως συνδυάζονται όλα αυτά τα φαινομενικά άσχετα με το θέμα. 

Τι συμπέρασμα μπορεί άραγε να βγάλει κανείς; Μάλλον κανένα μιας και έχουμε να κάνουμε καθαρά με εικασίες. Δεν νομίζω να λυθούν ποτέ αυτά τα δύο μυστήρια οπότε πάντα θα μελετώνται σε υποθετικό πλαίσιο. Το βιβλίο αυτό καθαυτό καλό μόνο κατά διαστήματα, ανά στιγμές με κούρασε. Οικονομικό πάντως, λέει πολλά για το μικρό του μέγεθος. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Mark Rowlands, "Ο φιλόσοφος και ο λύκος"

Είμαι πολύ συγκινημένη ακόμα, (πριν λίγο το τέλειωσα), για να γράψω περισσότερα από αυτό: είναι ένα από τα βιβλία που πιστεύω ότι πρέπει να διαβάσουν όλοι οι άνθρωποι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
vaggelis

Συνεχίζοντας να διαβάζω στρατιωτική ιστορία, από τις εκδόσεις "Περισκόπιο" διάβασα τα παρακάτω:

1. Γαλάτες, οι θηριώδεις πολεμιστές της αρχαίας Ευρώπης.

Το βιβλίο ασχολείται με τους Γαλάτες ή Κέλτες όπως είναι γνωστοί αλλιώς, και καλύπτει όλη την περίοδο από την αρχαιότητα που έκαναν την εμφάνιση τους μέχρι και σήμερα, με βάση τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων αλλά και τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων χρόνων. Ο συγγραφέας σου δείχνει μια πολύ καλή εικόνα του πολιτισμού των Γαλατών, του τρόπου που μάχονταν, το πως ήταν οργανωμένες οι κοινωνίες τους, αλλά και τους λόγους που τους οδήγησαν να εξαπλωθούν σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη και ως την Μικρά Ασία. Και ενώ ήξερα ότι η Γαλλία είχε πάρει το όνομα της από τους Γαλάτες δεν ήξερα ότι και η Πορτογαλία οφείλει το όνομα της στους Γαλάτες. Φυσικά περιλαμβάνει και όλες τις διάσημες μάχες που έδωσαν τα διάφορα φύλα των Γαλατών με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, είτε στην εισβολή των Γαλατών στην Ελλάδα το 280 π.Χ., είτε στους πολύχρονους πολέμους της Ρώμης εναντίων των Γαλατών.

Κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η σύνδεση που κάνει ο συγγραφεας μεταξύ των Γαλατών και των Αμερικανών αποίκων της Άγριας Δύσης. Σύμφωνα με τον συγγραφέα οι μετανάστες που αποίκησαν τις τεράστιες εκτάσεις των δυτικών Η.Π.Α. προέρχονταν κατά κύριο λόγο από τους Σκωτσέζους και τους Ιρλανδούς, οι οποίοι είναι γνωστό ότι κατάγονταν από τους Κέλτες και οι οποίοι μετανάστευαν μαζικά από την Αγγλία στην Αμερική λόγω της φτώχειας και της καταπίεσης τους από τους Αγγλοσάξονες. Όπως γράφει ο συγγραφέας: "Η γνωστή μορφή του ατίθασου, απείθαρχου, ριψοκίνδυνου Αμερικανού πιονιέρου-αποίκου και γελαδάρη (cowboy) δεν έχει τις ρίζες της στον φλεγματικό Άγγλο αλλά στον Αρχαίο Γαλάτη-Κέλτη. Οι περισσότερες από τις θρυλικές μορφές της αμερικανικής Δύσης φαίνεται να ότι ήταν κελτικής καταγωγής"

Γενικά για το μέγεθος του είναι μια πολύ καλή εισαγωγή για όσους θέλουν να μάθουν το τι ήταν οι Γαλατες, το πως ζούσαν αλλά και το τι πρόσφεραν στην δημιουργία της Ευρώπης αλλά και του σύγχρονου κόσμου.  

10/10

2. Πύρρος, ο εφιάλτης της Ρώμης.

Ο Πύρρος ήταν βασιλιάς της Ηπείρου γεννημένος το 319 π.Χ. και έγινε γνωστός κυρίως για την εκστρατεία του στην Ιταλική χερσόνησο εναντίον των Ρωμαίων όπου τους νικούσε μεν στις μάχες, αλλά με τρομερές απώλειες για τον στρατό του, απ' όπου βγήκε και η φράση "πύρρειος ήττα". Το βιβλίο παρακολουθεί όλη την ζωή του Πύρρου από την στιγμή της γέννησης του έως και τον θάνατο του, από ένα κεραμίδι που του πέταξε στο κεφάλι μια γυναίκα στο Άργος. Δεν καλύπτει όμως μόνο με την ζωή του Πύρρου αλλά ασχολείται και με το γενικότερο πολιτικό κλίμα που υπήρχε τότε στην Αρχαία Ελλάδα και Ιταλία. Το βιβλίο το βρήκα καλό αλλά θα προτιμούσα να ήταν πιο αναλυτικές οι περιγραφές των μαχών και να είχε περισσότερους πίνακες.

7,5/10

3. Ντιέν Μπιέν Φου 1954, η αρχή του τέλους της αποικιοκρατίας.

Το Ντιέν Μπιέν Φου είναι μια απομονωμένη κοιλάδα στο σημερινό βόρειο Βιετνάμ και υπήρξε η τοποθεσία μιας βαριάς ήττας της Γαλλίας εναντίον των Βιετμίνχ που τότε πάλευαν να διώξουν τους Γάλλους από την πατρίδα τους. Μετά από αυτή την ήττα η Γαλλία αποσύρθηκε από το Βόρειο Βιετνάμ αλλα μετά από λίγο καιρό οι Η.Π.Α. πήραν την θέση των Γάλλων και ενεπλάκησαν οι ίδιες στον πόλεμο ενάντια στους Βιετναμέζους. Η περιγραφή της μάχης είναι πολύ αναλυτική με πολλές αυθεντικές φωτογραφίες της μάχης και πολύ καλή ανάλυση για τους λόγους που οδήγησαν τους Βιετναμέζους στην νίκη. Στο βιβλίο υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα αιτιολογία στο γιατί επελέγη η συγκεκριμένη τοποθεσία για την μάχη. Σύμφωνα με τον συγγραφέα στην περιοχή υπήρχε μεγάλη παραγωγή οπίου το εμπόριο του οποίου χρησιμοποιούσαν και οι δυο πλεύρες για να χρηματοδοτούν τις πολεμικές επιχειρήσεις τους, οπότε όποια πλευρά κατείχε την κοιλάδα θα εισέπρατε και τα πολλά χρήματα που αντιστοιχούσαν στο εμπόριο του οπίου και θα το στερούσαν από τον αντίπαλο. Αν αληθεύει δείχνει και μια διαφορετική πλευρά στο γιατί γίνονται οι πόλεμοι.
 
9,5/10

4. Πλαταιές 479 π.Χ., η οπλιτική φάλαγγα εξουδετερώνει την Περσική απειλή.

Όπως ξέρουμε από το σχολείο η μάχη στις Πλαταιές ήταν η τρίτη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών στην εκστρατεία του βασιλιά Ξέρξη ενάντια στην Ελλάδα, μετά από εκείνη στις Θερμοπύλες και την ναυμαχία στην Σαλαμίνα και αυτή που οδήγησε οριστικά τους Πέρσες εκτός της Ελλάδας. Το βιβλίο προσφέρει μια πολύ καλή και αναλυτική περιγραφή τόσο της ίδιας της μάχης όσο και του τρόπου που μάχονταν τόσο οι Έλληνες όσο και οι Πέρσες στρατιώτες, είναι αρκετά καλό και με πολλές εικόνες που δείχνουν το πως ήταν οπλισμένοι οι αντίπαλοι, έτσι ώστε να καταλαβαίνεις καλύτερα τι διαβάζεις.

9/10

 

Edited by vaggelis
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Τhe Etruscans: Art, Architecture, And History, Federica Borrelli

Καλό, συγκροτημένο, αλλά έφαγα μεγάλη ήττα: το παράγγειλα από τα εξωτερικά, το πλήρωσα οριακά χρυσάφι και μετά ανακάλυψα ότι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και το έχω ήδη διαβάσει... :bangin::bangin::bangin:

Ελάσσονες Γεωγράφοι: Άπαντα 1,  Άννων,  Σκύλαξ, Ηρακλείδης ο Κριτικός, Διονύσιος του Καλλιφώντος, Διονύσιος ο Βυζάντιος και Ελάσσονες Γεωγράφοι: Άπαντα 2, Πυθέας ο Μασσαλιώτης,  Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος

Περίμενα αυτήν την έκδοση, πόσα, είκοσι χρόνια; Επιτέλους!

Ασσυριολογία, Paul Garelli

Οριακά χάσιμο χρόνου για μένα. Απευθύνεται σε ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά την υπόθεση. Μια σημαντική απορία που μου προέκυψε είναι γιατί λέγεται Ασσυριολογία όταν οι μισές και παραπάνω ιδέες του έχουν να κάνουν με πολιτισμούς άλλους από τον ασσυριακό. Δεν ξέρω, ας μιλήσουν οι σπουδαγμένοι. Θα το είχα παρατήσει, αλλά βρέθηκα σε αδύναμη στιγμή και το τελείωσα με το στανιό.

Μαγειρεύοντας για βασιλιάδες Η ζωή του Antonin Carême του πρώτου διάσημου σεφ, Ian Kelly

Μια βιογραφία φτιαγμένη από ίσες δόσεις ιστορίας, ψυχολογίας, γαστρονομίας και αγάπης για έναν άνθρωπο που άλλαξε τον τρόπο που τρώμε, οριστικά και αμετάκλητα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Για καλό και για κακό: ευχή και κατάρα στον λαϊκό λόγο,  Γεράσιμος Ρηγάτος  

Πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα, με παραδείγματα και ορισμούς και μια υποφώσκουσα τρυφερότητα για το θέμα εκ μέρους του συγγραφέα. Μου έλειψαν (αν και ήταν εξαρχής σαφές ότι δε θα ήταν εξαντλητική η παρουσίαση του θέματος) ευχές και κατάρες από τη Μακεδονία και τη Θράκη, κι εκείνη η ευχή/κατάρα που οι πολλοί ίσως την έχουν ακούσει από το στόμα της Ρένας Βλαχοπούλου: "που κακή Λαμπριά να μη σ' έβρει". Το λέγαμε και στο σπίτι αυτό, κάτι που ξεκινούσε ως κατάρα (κακή Λαμπριά, κακό Πάσχα δηλαδή) και πριν ολοκληρωθεί γυρνούσε σε ευχή (να μη σ' έβρει). Η γιαγιά μου προτιμούσε κάτι πιο Ρουμελιώτικο, "του κακό χρόνο να μην έχεις".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Ο Έρωτας στην Αρχαία Αίγυπτο, Ruth Schumann-Antelme &  Stephane Rossini

Πάρα πολύ ενδιαφέρον και επεξηγηματικό, με άφθονη εικονογράφηση που αποδεικνύει ότι οι αρχαίοι δε διαφέρουν σε τίποτε από μας τους νεώτερους: το μυαλό τους ήταν συχνά-πυκνά στο κεχρί. :p Πέραν τούτου κι επειδή οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν λίγο ανέμπνευστο (μάλλον όχι όσο πνευματώδες θα ήθελα) χιούμορ, το όλο πόνημα χάνει κάτι από λούστρο του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Το χρονικό των Ουγγροτουρκικών πολέμων 1443-1444, Γκιουλσούν Αϊβαλή,  Ελισάβετ Ζαχαριάδου, Αντώνης Ξανθυνάκης

Αγόρασα αυτό το βιβλίο πιστεύοντας πως θα είναι μια επιστημονική προσέγγιση του τίτλου του, ίσως λιγότερο μονόπλευρη, μιας και ένας από τους συγγραφείς φαίνεται να είναι τουρκικής καταγωγής.

Και την πάτησα! Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ που την πάτησα! 

Το βιβλίο είναι μια μελέτη/μετάφραση στα ελληνικά ενός χειρογράφου, ανώνυμου συγγραφέως, σύγχρονου των γεγονότων που περιγράφει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά...

Αλλά αυτός ο ανώνυμος Οθωμανός, ο πιθανόν στρατιωτικός και συμμετέχων στα γεγονότα κι ο ίδιος, φαίνεται να έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και μια πολύ τσουχτερή λαϊκή γλώσσα, που την διανθίζει με μερικές -επαναλαμβανόμενες- λόγιες λέξεις. Πχ, οι χριστιανοί είναι πάντα "οι χαμερπείς άπιστοι". Ο Ουνυάδης, "αυτός ο χοίρος", όταν κάνει προτάσεις στον "κακούργο Βασιλιά", λέει "κι άλλες τέτοιες πολλές βλακείες".  

Πέρα από τη χαριτωμένη αφήγηση, που πολλές φορές με έκανε να γελάω μέσα στο λεωφορείο με τη σπιρτάδα της, ο συγγραφέας φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα και τα παραθέτει με τη σωστή τους σειρά και με τις πραγματικές αιτίες της εκάστοτε πράξης να διαφαίνονται διακριτικά πίσω από τις λέξεις του, πχ. όταν δεν σχολιάζει, αλλά παραθέτει την ξεκάθαρη μεθόδευση του Μουράτ ώστε οι άμαξες με το χρυσάφι των χριστιανών να πέσουν στα δικά του χέρια μετά από διαπραγμάτευση κι όχι στα χέρια του στρατού του, μετά το πλιάτσικο.

Τελικά, αν και αγόρασα αυτό το βιβλίο για να πάρω καμιά ιδέα για μια υποπλοκή του μυθιστορήματος που θέλω να γράψω φέτος, κέρδισα πολύ περισσότερα: ένα βιβλίο-μαρτυρία για μια εποχή και δυο λαούς για τα οποία ξέρω πολύ λίγα κι ένα πολύ ευχάριστο παλιακό ανάγνωσμα, από εκείνα που ειλικρινά δε χορταίνω να καταβροχθίζω.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

889554605_.jpg.805381bf10e9e67a9b10cea717aa80d0.jpg

Ερίκ Βυϊγιάρ - Ημερήσια διάταξη (L'ordre du jour, 2017)

Ένα τόσο μικρό βιβλίο σε μέγεθος, αλλά τόσο μεγάλο σε νοήματα και αλήθειες. Ο συγγραφέας ασχολείται κυρίως με δυο σημαντικά ιστορικά γεγονότα σχετικά με τον Β' Π.Π., αυτό της μυστικής σύσκεψης είκοσι τεσσάρων βαρόνων της Γερμανικής βιομηχανίας με ανώτατους αξιωματικούς του Ναζιστικού καθεστώτος τον Φεβρουάριο του 1933 -κατά την οποία αποφασίστηκε η στήριξη και η χρηματοδότηση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος-, καθώς και αυτό της προσάρτησης της Αυστρίας τον Μάρτιο του 1938. Η διάθεση του Βυϊγιάρ είναι σκωπτική, η γραφή του πυκνή και σε σημεία ειρωνική, ο συγγραφέας καταφέρνει με χαρακτηριστική σαφήνεια και μαεστρία να αναδείξει τα παρασκήνια της Ιστορίας, κάνει τον αναγνώστη να στρέψει για λίγο την προσοχή του σ'αυτά που κρύβονται κάτω από το χαλί, αναδεικνύει τον τρόπο που ασκείται η εξουσία και πως η δική μας συναίνεση και ο συμβιβασμός των ισχυρών με κίνητρο το κέρδος και τη δύναμη, οδηγούν σε τραγικά αποτελέσματα, σε γεγονότα γεμάτα πόνο, μίσος και οργή. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερο βιβλίο, ένας παράξενος αλλά λειτουργικός συνδυασμός μυθιστορήματος, ιστορικής αφήγησης και δοκιμίου. 

8.5/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το συλλογικό έργο ''Μυστικές Πύλες''. Και όπου μυστικές πύλες πραγματικά ή μη μέρη που υπήρξαν στη Γη κατά το μακρινό παρελθόν. Ή ίσως ακόμη και σήμερα σε απρόσιτες τοποθεσίες και διαστάσεις. Ατλαντίδα, Κόλαση, Πύλη του Παραδείσου, Σαμπάλα και διάφορα άλλα τέτοια περίεργα. 

Η συγκεκριμένη θεματολογία μου αρέσει και ιδίως σε συνδυασμό με το φιλοσοφικό, και με εικασίες ύφος των βιβλίων των εκδόσεων Άγνωστο/ Αρχέτυπο. Κυρίως όμως σαν άρθρα σε περιοδικό, όχι τόσο συγκεντρωμένα σε βιβλίο. Είναι του γούστου μου, πλην όμως όχι όλες οι πτυχές της. Σε κάθε περίπτωση πάντως απολαμβάνω το νοητικό εκείνο ταξίδι πανάρχαιων χωρών με τους θαυμαστούς τους πολιτισμούς που χάνονται στην αχλή του χρόνου. Με πρώτη και καλύτερη -φυσικά- την γνωστή σε όλους μας Ατλαντίδα. Υπήρξε στα αλήθεια; Και αν ναι, πότε και που; Στη Σαντορίνη ή στον Ατλαντικό, δύο από τις επικρατέστερες της τοποθεσίες; Και καταστράφηκε όντως από κάποιο βιβλικό κατακλυσμό; Τρομερό btw το γράψιμο του Ναούμ Θεοδοσιάδη που υπογράφει το κεφάλαιο. Ένα και το αυτό με της Ροζάννας Βούρτση που καταπιάνεται με τη Σάνγκρι- Λα. Αιθέρια, από το ίδιο υλικό που είναι και τα όνειρα. Μιλούσε άραγε ο Τζέιμς Χίλτον στο ''Χαμένος Ορίζοντας'' για ένα μέρος εξολοκλήρου επινόησης της φαντασίας του ή μήπως για κάτι πολύ πιο απτό; Που τελειώνει η φαντασία και που ξεκινά η πραγματικότητα; Πρέπει επιτέλους να το διαβάσω κάποια στιγμή!

Κάπως έτσι κυμαίνεται όλο το βιβλίο παραθέτοντας ένα κράμα ιστορικών και φανταστικών γεγονότων. Κάποια στιγμή κουράστηκα αλλά τα κεφάλαια που με ενδιέφεραν άξιζαν τον κόπο. Ήταν και μικρό και έφυγε γρήγορα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1103216295_.jpg.58a95ca9132a86421096f4b60d64c57b.jpg

Τζάστιν Χάλπερν - Μπαμπακίες (Sh*t My Dad Says, 2010)

Την ομότιτλη σειρά ποτέ δεν έκατσα να τη δω, ενώ έπρεπε να περάσουν πάνω από πέντε χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο για να το αγοράσω (έναντι δυο ευρώ από κάποιο παζάρι βιβλιοπωλείου - με τόσα λεφτά ούτε ζαμπονοτυρόπιτα δεν παίρνει κανείς). Και πέρασαν πάνω από δυόμισι χρόνια από τότε που το αγόρασα για να κάτσω να το διαβάσω. Και αυτό τυχαία έγινε, απλώς το πήρε το μάτι μου, διάβασα τις πρώτες σελίδες, και έφαγα κόλλημα. Πλάκα είχε το βιβλίο, σίγουρα μου έφτιαξε το κέφι και μ'έκανε να περάσω ευχάριστα και ξεκούραστα για δυο και κάτι ώρες. Ευχαριστήθηκα για τα καλά όλες αυτές τις κουλές ιστορίες του συγγραφέα για τον τρελό και ανορθόδοξο αλλά συνάμα φοβερό πατέρα του, ενώ πλάκα είχαν οι "σοφιστείες" λίγων γραμμών του πατέρα Χάλπερν για πολλά και διάφορα θέματα. Φυσικά οι πολιτικά ορθοί αναγνώστες και όσοι δεν πολυγουστάρουν το βρισίδι, καλύτερα να μείνουν μακριά από το βιβλίο. 

8/10

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Εν Ψυχρώ'' του Τρούμαν Καπότε. Όντας οι serial killers (αν και στη προκειμένη δεν έχουμε να κάνουμε με τέτοιους) από τα αγαπημένα μου θέματα, το ζαχάρωνα καιρό. Πρόκειται για χρονικό του αληθινού ξεκληρίσματος μίας οικογένειας που έλαβε χώρα στο Κάνσας στα τέλη της δεκαετίας του '50. 

Στη μακρινή εκείνη εποχή που υποτίθεται ότι τα πράγματα ήταν πιο αγνά και ο καθένας μπορούσε να κοιμάται με τις πόρτες ξεκλείδωτες, θα λάμβανε χώρα ένα τραγικό περιστατικό που θα αποδείκνυε με τον χείριστο τρόπο ότι τα πράγματα δυστυχώς δεν ήταν καθόλου έτσι. Κλάττερ από τη μία. Μητέρα, πατέρας, γιος και κόρη. Αγρότες που μοχθούσαν για τα ευ ζην. Μία μέση μικροαστική οικογένεια με τα προβλήματα και τις χαρές της, όπως κάθε άλλη. Πέρρυ Έντουαρντ Σμιθ και Ρίτσαρντ Γιουτζίν Χίκοκ από την άλλη. Μίζερα, θρασύδειλα ανθρωπάκια. Αλήτες που γυρνούσαν από δω και από εκεί, κλέβοντας και ρεμαλιάζοντας. Παράσιτα που ζούσαν εις βάρος αυτών που είχαν την ατυχία να τους συναναστρέφονται. Έχοντας λανθασμένη πληροφόρηση για χρηματοκιβώτιο στη φάρμα των πρώτων, ένα βράδυ μπούκαραν και έγινε το έλα δεις. 

Το έγκλημα σόκαρε την τοπική κοινωνία και όχι μόνο. Και επίσης τον συγγραφέα που άρχισε έρευνα για τα τι και τα πως. Μαεστρικό γράψιμο που σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι και εσύ εκεί. Στον αγρό, και να σε χτυπάνε ο αέρας και ο ήλιος στο πρόσωπο. Παράλληλη αφήγηση με τα της οικογένειας και των δραστών και την αγωνία να κορυφώνεται ολοένα. Αλλά και αναφορές στη στρατιά των επιθεωρητών που εξαπολύθηκε στο κατόπι τους. Την τύχη που χρειάστηκαν και την ικανότητα και επιμονή που επέδειξαν για να τους συλλάβουν. Τρομερή σκιαγράφηση χαρακτήρων, ο καθένας με τις ελπίδες και τους φόβους του. Και ενδελεχείς λεπτομέρειες. Αλλά σε μεγάλο βαθμό όμως. Μιλάμε για γράμματα που έστελναν στους δράστες συγγενείς και φίλοι αφού συνελήφθησαν αλλά και πιο πριν. Και διάφορα παρόμοια τα οποία θέλουν πολύ ψάξιμο για να τα ξετρυπώσει κανείς. Προς το τέλος έγινε και σύντομο ψυχολογικό πορτραίτο κατά πόσο κάποιος έχει κίνητρο όταν διαπράττει φόνο ή όχι. Αν έχει συναίσθηση της πράξης του, και άρα αν φέρει ευθύνη και μπορεί να δικαστεί και να τιμωρηθεί για αυτήν. Το οποίο και μου άρεσε πολύ. 

Όπως και όλο το βιβλίο άλλωστε. Καλό ήταν, στο βαθμό δηλαδή που μπορεί να είναι καλό κάτι που έχει να κάνει με μία τέτοια τραγωδία. Έχουν γίνει και μία- δύο ταινίες. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1352863135_.jpg.f6d52e0ea2f7a9e3afec777901161a7e.jpg

Κώστας Μαλιάτσης Σάλας - Ήρθε το χαρτί

Μετά από ένα εξαιρετικό βιβλίο του Χέμινγουεϊ ("Μια κινητή γιορτή"), είπα να διαβάσω κάτι εντελώς μα εντελώς διαφορετικό, τόσο θεματικά όσο και ποιοτικά, οπότε έπιασα το πρώτο βιβλίο του Κώστα Μαλιάτση (δεν ξέρω αν θα υπάρξει επόμενο βέβαια), το οποίο έχει να κάνει με τις εμπειρίες του από τη θητεία που υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό. Βυσματική ή όχι, την έκανε τη θητεία του, και μας περιγράφει τις εντυπώσεις του, καθώς και διάφορα τραγελαφικά και κωμικοτραγικά περιστατικά που έζησε, με το δικό του στιλ και ύφος. Μπορεί να έχω δει αποσπασματικά κάποια βίντεο του στο Youtube (δεν κόβω και το χέρι μου όμως!), πάντως γενικά δεν έχω ασχοληθεί μαζί του. Το βιβλίο το αγόρασα και το διάβασα, γιατί δεν θα αργήσει η στιγμή που θα πάω και 'γω για φαντάρος (μπρρρρ), οπότε θα ήθελα να αποκτήσω μια κάποια εικόνα. Βέβαια έχω μια καλύτερη εικόνα από γνωστούς και φίλους που έχουν κάνει προ πολλού το φανταριλίκι τους, αλλά είναι διαφορετικό πράγμα να διαβάζεις κάτι σχετικό στο χαρτί, από έναν κωμικό. Δεν μπορώ να πω ότι δεν πέρασα καλά ή ότι δεν έμαθα και κάποια πραγματάκια, σαν βιβλίο έχει την πλάκα του, τον χαβαλέ και την καφρίλα του, αλλά μέχρι εκεί, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Σίγουρα δεν είναι το απόλυτο βιβλίο για τις εμπειρίες ενός φαντάρου στον σημερινό Ελληνικό Στρατό -πάντως είναι ένα καλό δείγμα-, ενώ έτσι όπως είναι γραμμένο σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα. Αλλά, εντάξει, θα το διαβάσουν όσοι παρακολουθούν τον Μαλιάτση, καθώς και κάποιοι ξέμπαρκοι (όπως εγώ) που θέλουν να διαβάσουν κάτι σχετικό με τη θητεία στον στρατό.

Υ.Γ. Η τελική βαθμολογία είναι σχετική, δεν σημαίνει κάτι από μόνη της, απλώς πρέπει να βάλω μια.

6.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
9 hours ago, BladeRunner said:

1352863135_.jpg.f6d52e0ea2f7a9e3afec777901161a7e.jpg

Κώστας Μαλιάτσης Σάλας - Ήρθε το χαρτί

Μετά από ένα εξαιρετικό βιβλίο του Χέμινγουεϊ ("Μια κινητή γιορτή"), είπα να διαβάσω κάτι εντελώς μα εντελώς διαφορετικό, τόσο θεματικά όσο και ποιοτικά, οπότε έπιασα το πρώτο βιβλίο του Κώστα Μαλιάτση (δεν ξέρω αν θα υπάρξει επόμενο βέβαια), το οποίο έχει να κάνει με τις εμπειρίες του από τη θητεία που υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό. Βυσματική ή όχι, την έκανε τη θητεία του, και μας περιγράφει τις εντυπώσεις του, καθώς και διάφορα τραγελαφικά και κωμικοτραγικά περιστατικά που έζησε, με το δικό του στιλ και ύφος. Μπορεί να έχω δει αποσπασματικά κάποια βίντεο του στο Youtube (δεν κόβω και το χέρι μου όμως!), πάντως γενικά δεν έχω ασχοληθεί μαζί του. Το βιβλίο το αγόρασα και το διάβασα, γιατί δεν θα αργήσει η στιγμή που θα πάω και 'γω για φαντάρος (μπρρρρ), οπότε θα ήθελα να αποκτήσω μια κάποια εικόνα. Βέβαια έχω μια καλύτερη εικόνα από γνωστούς και φίλους που έχουν κάνει προ πολλού το φανταριλίκι τους, αλλά είναι διαφορετικό πράγμα να διαβάζεις κάτι σχετικό στο χαρτί, από έναν κωμικό. Δεν μπορώ να πω ότι δεν πέρασα καλά ή ότι δεν έμαθα και κάποια πραγματάκια, σαν βιβλίο έχει την πλάκα του, τον χαβαλέ και την καφρίλα του, αλλά μέχρι εκεί, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Σίγουρα δεν είναι το απόλυτο βιβλίο για τις εμπειρίες ενός φαντάρου στον σημερινό Ελληνικό Στρατό -πάντως είναι ένα καλό δείγμα-, ενώ έτσι όπως είναι γραμμένο σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα. Αλλά, εντάξει, θα το διαβάσουν όσοι παρακολουθούν τον Μαλιάτση, καθώς και κάποιοι ξέμπαρκοι (όπως εγώ) που θέλουν να διαβάσουν κάτι σχετικό με τη θητεία στον στρατό.

Υ.Γ. Η τελική βαθμολογία είναι σχετική, δεν σημαίνει κάτι από μόνη της, απλώς πρέπει να βάλω μια.

7/10

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις αυτό. Αν όχι, κάνε ένα κόπο και ψάξτο. Το έχω διαβάσει σε άλλη έκδοση και ήταν καλό, ωραίο. Κατά την διάρκεια μάλιστα της στρατιωτικής μου θητείας, όντας νεοσύλλεκτος στο κέντρο! 

Και όχι ''μπρρρρ'''. Όχι δηλαδή ότι θα είσαι λες και έχεις πάει διακοπές. Αλλά δεν είναι και τίποτα το τρομερό. Κρατήσου μόνο μακρυά απ' όσους διαπιστώσεις ότι είναι μυστήριοι (θα συναντήσεις μπόλικους τέτοιους δυστυχώς) και θα περάσει πιο εύκολα. Και πιο γρήγορα  :)

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites
alanon

Ρε σεις ο στρατός είναι η τελευταία ευκαιρία του άντρα να είναι ξέγνοιαστος... Μόνο χαβαλές... Βύσμα δεν είχα... Λέσβο πήγα... Μια χαρά... Όχι φόβος Γιώργο... Απίστευτος χαβαλές... Θα δεις... Να πας χαλαρός... Βιβλία για το στρατό δεν χρειάζονται... Όσο για αφηγήσεις... Όλοι τα φουσκώνουμε 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner
1 hour ago, Δημήτρης said:

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις αυτό. Αν όχι, κάνε ένα κόπο και ψάξτο. Το έχω διαβάσει σε άλλη έκδοση και ήταν καλό, ωραίο. Κατά την διάρκεια μάλιστα της στρατιωτικής μου θητείας, όντας νεοσύλλεκτος στο κέντρο! 

Και όχι ''μπρρρρ'''. Όχι δηλαδή ότι θα είσαι λες και έχεις πάει διακοπές. Αλλά δεν είναι και τίποτα το τρομερό. Κρατήσου μόνο μακρυά απ' όσους διαπιστώσεις ότι είναι μυστήριοι (θα συναντήσεις μπόλικους τέτοιους δυστυχώς) και θα περάσει πιο εύκολα. Και πιο γρήγορα  :)

Ναι, το έχω το συγκεκριμένο βιβλίο, και μάλιστα σε μέγεθος τσέπης από τις εκδόσεις Bell. Θα το διαβάσω και αυτό κάποια στιγμή, αν και φυσικά ήταν άλλα χρόνια τότε, σίγουρα πιο ενδιαφέροντα. Και το "μπρρρρ" χιουμοριστικά το έβαλα, δεν είναι ότι φοβάμαι κάτι. Όσο για τους μυστήριους και τους μ@λ@κες, έχω τον τρόπο να τους αποφεύγω πλέον :p

44 minutes ago, alanon said:

Ρε σεις ο στρατός είναι η τελευταία ευκαιρία του άντρα να είναι ξέγνοιαστος... Μόνο χαβαλές... Βύσμα δεν είχα... Λέσβο πήγα... Μια χαρά... Όχι φόβος Γιώργο... Απίστευτος χαβαλές... Θα δεις... Να πας χαλαρός... Βιβλία για το στρατό δεν χρειάζονται... Όσο για αφηγήσεις... Όλοι τα φουσκώνουμε 

Βρε ναι, το θέμα είναι να γνωρίσω ωραία και ενδιαφέροντα άτομα. Άπαξ και γίνει αυτό, χαλλλαρά. Βέβαια δεν ξέρω πότε, που και ακόμα και αν θα κάνω τη (μειωμένη κατά ένα μήνα) θητεία μου τελικά, μιας και έχω κάνει δυο πολύ σοβαρά χειρουργεία στο αυτί τον τελευταίο καιρό και πρέπει να εξετάζομαι/ελέγχομαι κάθε τόσο, χώρια οι πιθανές υποτροπές... Αλλά όπως και να΄χει πρέπει να τελειώνω με αυτή την ιστορία, να μπει μια κάποια τάξη επιτέλους.

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
2 hours ago, BladeRunner said:

Ναι, το έχω το συγκεκριμένο βιβλίο, και μάλιστα σε μέγεθος τσέπης από τις εκδόσεις Bell. 

Στην ίδια έκδοση το έχω και εγώ. Μου έχει μείνει η σκηνή όπου σε μία βολή έπαθε εμπλοκή το όπλο του. Με αποτέλεσμα να βρεθεί μ' ένα λοχία σκαρφαλωμένο στη πλάτη του να τον βρίζει επειδή θα αργήσουν για το μεσημεριανό :p Δεν λέω περισσότερο για να μην στο χαλάσω, απλά να πάρεις μία ιδέα για το όλο ύφος. 

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..