Jump to content
Sign in to follow this  
KELAINO

Wuxia και Saguk: let's go east.

Recommended Posts

KELAINO

Γουστάρεις ας πούμε φάνταζυ, αλλά κάπου αισθάνεσαι ότι έχεις ψιλοπήξει με τον ευρωπαϊκό ψευτομεσαίωνα και θες κάτι σε πιο μεταξωτό, σε πιο τραγωδία, σε πιο τι-είναι-αυτοί-οι-φυσικοι-νόμοι-εις-τους-οποίους-αναφέρεσθε τέλος πάντων. Οκ, ανθρώπινο.

 

Τι χαρά, λοιπόν, τι ευτυχία, που ένα σωρό κόσμος στην ανατολική Ασία δεν ασχολείται με τίποτε άλλο από το να φτιάχνει ταινίες και σειρές ειδικά για σένα. Ναι, εσένα λέω.

 

Και κει που καθόμανε χτες και χάζευα μια από δαύτες, λέω μπα σε καλό μας, τόσα κάνουν οι άνθρωποι εκεί πέρα για να καλύψουν τις σουφουφάδικες ανάγκες μας κι εμείς δεν έχουμε ούτε ένα τόσο δα σχετικό τοπίκι; Ντροπή.

 

Ιδού λοιπόν. Tώρα έχουμε.

 

Και ας το εγκαινιάσω με αυτήν που έβλεπα χτες. 

 

 

The Promise (2005)

 

post-2190-0-60226200-1472815623_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt0417976/

 

 

 

 

Την Υπόσχεση την είχα δει όταν πρωτοβγήκε στο σινεμά. Μόνο εγώ κι ο κολλητός μου ο Θανάσης σε μια άδεια αίθουσα να έχουμε μείνει με το στόμα τούνελ και τα μάτια φωτάκια χριστουγεννιάτικου δέντρου. Τι μας εντυπωσίασε τόσο πολύ;

 

Η υπόθεση; Αχμ... λιμοκτονόν κοριτσάκι αναγκάζεται να διαλέξει μεταξύ πλούτου και αγάπης. Διαλέγει πλούτο (duh) και μετά γίνονται πράματα. Ναι, είναι σαφώς μια υπόθεση.

Το σι τζι άι; Μνιεχ.

 

Μπα, τίποτα από όλα αυτά. Απλά είναι ένα εντελώς παραμύθι. Από την πλήρως παραμυθιακή απολυτότητα του ψευτοδιλήμματος μέχρι τα κοστούμια (σαλάκι), αυτή η ταινιούλα δεν θέλει τίποτε άλλο από το να σε παραμυθιάσει. Και για να το πετύχει, δεν τσιγγουνεύεται σε τίποτα. Ω, πόσο δεν τσιγγουνεύεται.

 

Δεν είναι το αριστούργημα του διεθνούς σινεμά. Αλλά αν ένα βράδυ πεθυμήσεις λίγη αχαλίνωτη φαντασία, θα κάτσεις να τη δεις, θα παραμυθιαστείς, θα το φχαριστηθεί η ψυχούλα σου.

Έχει και καταπληκτικό κακό τον Νίκολας Τσε. Και τον Τσανγκ Τονγκ Κουν με ράστα. Τι άλλο να θες δηλαδή.

 

 

 

 

 

 

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Σάγκουκ σημαίνει απλά ταινία ή σειρά εποχής στα κορεάτικα.

Έχει και μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ, η οποία στην πραγματικότητα μπορεί να μην είναι καθόλου ενδιαφέρουσα και τη βάζω σε σπόιλερ για να την προσπεράσεις εύκολα.

 

 

Αυτήν την ιστορία θα τη διηγηθώ όπως ακριβώς τη διηγήθηκε και σε μένα το ίντερνετ.

 

Μια φορά κι έναν καιρό, που λες, σε μια μακρινή χώρα που τη λέγανε Κορέα (νότια), υπήρχαν κάτι τηλεοπτικά κανάλια. Αυτά τα τηλεοπτικά κανάλια δείχνανε ό,τι δείχνουν συνήθως τα τηλεοπτικά κανάλια: λίγο ειδήσεις, λίγο μπάλα, τίποτα παιδικά και, φυσικά, δείχνανε και σήριαλ. Κάποια από αυτά τα σήριαλ κάνανε τους ανθρώπους να γελάνε και τα λέγανε κωμωδίες, άλλα κάνανε τους ανθρώπους να κλαίνε και τα λέγανε δράματα και μερικά κάνανε τους ανθρώπους να κοιμούνται στην πολυθρόνα τους και τα λέγανε σάγκουκ.

Αυτά τα σάγκουκ, λοιπόν, ήταν πολύ πιο μακρουλά από τα άλλα σήριαλ, είχαν τίτλους όπως «ο βασιλιάς Τάδε» και «ο στρατηγός Δείνα» και ασχολιόσαντο με τη ζωή και το έργο του βασιλιά Τάδε και του στρατηγού Δείνα, με όλες τις λεπτομέρειες όμως. 

Σε γενικές γραμμές δεν περιείχαν τίποτε άλλο από μπαρμπάδες με μούσια (εικ 1) που καθόσαντο και μιλάγανε με τις διάφορες ώρες, και το κοινό τους αποτελούνταν ως επί το πλείστον από άλλους μπαρμπάδες (με μούσια;) που καθόσαντο και τους ακούγανε. Εκτός από μπαρμπάδες δεν ασχολιόταν κανείς άλλος μαζί τους, και τα είχανε αφημένα εκεί σε μια γωνία να μαζεύουν σκόνη και δεν ενοχλούσαν κανέναν.

 

Έτσι περνούσαν τα χρόνια στην Κορέα τη νότια. Τα σήριαλ ξετυλίγονταν, οι μπαρμπάδες με τα μούσια στάζανε τις αρχαϊκές ατάκες τους στις οθόνες και ενίοτε χτυπούσαν τα χέρια στα τραπέζια, κάνοντας τους μπαρμπάδες στις πολυθρόνες να τινάζονται από τον ύπνο τους, ο εικοστός αιώνας άρχισε να δίνει τη θέση του στον εικοστό πρώτο, όταν ξαφνικά στη φίλη και γείτονα Κίνα άρχισαν να συμβαίνουν συμβάντα. Άρχισαν να σκάνε μύτη κάτι τίγρεις, κάτι δράκοι. Και τα έβλεπε αυτά ο υπόλοιπος πλανήτης, τους τίγρεις κλπ, και έλεγε ααα, πολύ ωραία πράματα αυτά καλέ. Και τα είδαν αυτά οι άνθρωποι στην Κορέα και είπαν χμ για μια στιγμή, αυτά μπορούμε να τα κάνουμε κι εμείς. Τι, δεν έχουμε μπαμπουδάση ή συρματόσχοινα σάματις;

 

Κοιτάνε λοιπόν τριγύρω και βλέπουν σε μια γωνία, ξεχασμένα κάτω από μια στοίβα νυχτερίδες κι αράχνες γλυκειά μου, τα σάγκουκ. Ώπα εδώ είμαστε, λένε, και τα βουτάνε μια έτσι χραπ, τα κάνουν μια φου να φύγει η σκόνη, τα βάνουν κάτω και:

  1. μειώνουν την ποσότητα των μπαρμπάδων με μούσια στο εντελώς απαραίτητο.
  2. πετάνε μέσα:

– γουάιαρ φου.

– κάτι κορίτσια και κάτι παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά, και μετά κάνουν μια περατζάδα από το χώρο του κ-ποπ και του μόντελινγκ και βρίσκουνε μερικά ακόμα και τα πετάνε κι αυτά μέσα.

– μπόλικο σορόπι.

– κάτι κομματάκια από σάι φάι και φάνταζυ, που είχαν φυλαγμένα κάπου για ώρα ανάγκης

– και μιας και βρέθηκαν στο κ-ποπ, αρπάζουν λίγο από δαύτο, και μετά μαζεύουν κι άλλες μουσικές και τις σαβουρντάνε στο μείγμα γελώντας υστερικά, διότι σε αυτή τη φάση δεν έχει πλέον κανένα νόημα το να μη γελάνε υστερικά.

 

Τέλος πάντων, πετάνε μέσα την Άρτα και τα Γιάννενα και λίγο από Τροπολιτσά, και μετά στέκονται ένα γύρω ασθμαίνοντας να κοιτάνε το συνονθύλευμα και να περιμένουν να δουν τι θα βγει.

 

Και μέσα από το σωρό με τα ραιγιόν και τις περούκες, αναδύεται ένα υπέροχο πλάσμα, άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις. Το πλάσμα στριφογυρίζει το σπαθί του λέγοντας χαΐ-για και τους καρφώνει με το αετήσιο πλην όμως βελούδινα εκφραστικό βλέμμα του. Και το ονομάζουν φιούζιον σάγκουκ, για να το ξεχωρίζουν από το άλλο, ασχέτως αν εμείς εδώ στη Βάρβαρη Δύση το λέμε σκέτο σάγκουκ επειδή τόσα ξέρουμε.

 

Και κάπως έτσι πιάνουνε κι αμολάνε στο ανυποψίαστο κοινό το Ντάμο, σε όλη του τη θεσπεσιοσύνη. Ω υπέροχο Ντάμο, με την ανεπανάληπτη  Χα Τζι Γουόν σου και το ψιλοχάλια γουάιαρ άξιον και το ημιαιμομεικτικό σου τρίγωνο και τις σπηλιές σου (εικ. 2). Και το ανυποψίαστο κοινό μένει ελαφρώς μαλάκας, διότι πώς να μη μείνεις.

 

Και στο καπάκι σκάει μύτη το Jewel in the Palace και ορμάει καβάλα στο χάλλυου να ταΐσει το σύμπαν μπουλγκόγκι και άλλες παρδαλές σαχλαμαρίτσες (εικ 3). Και το σύμπαν ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του εκτός από το στόμα του και λέει ναι, δώσε πόνο.

 

Και έκτοτε η Κορέα η νότια δίνει πόνο κι εμείς χαιρόμαστε σαν τα τζάνκια που καταντήσαμε.

Και σε κάποια φάση μας λυπηθήκανε κιόλας οι θεοί, και δωρίσανε στην ανθρωπότητα ένα σωρό αγγελικά πλάσματα που κάνουν φαν σάμπινγκ και από τότε ζήσαμε όλοι όντως λιγουλάκι καλύτερα

 

.

post-2190-0-17079900-1473245668.png

1. Μούσια.

 

 post-2190-0-81655400-1473245600.jpg

2. Δεν ήξεραν ότι είναι αδέλφια, εντάξει; Ώχου.

 

 post-2190-0-64672900-1473245692.jpg

3. Σοβαρά τώρα, βάλαμε τουλάχιστον δεκαπέντε κιλά βλέποντας αυτό το πράγμα

 

 

 

 

 

 

 

 

Scholar Who Walks the Night (2015)

 

 

post-2190-0-08120900-1473245713_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt4846958/

 

 

Το 2016 το θέμα μας ήταν τα βαμπίρια. Είχαμε πχ το Blood, το Orange Marmalade, είχαμε και το Scholar Who Walks the Night, που θα μας απασχολήσει εδώ.

 

Όταν ανακοινώθηκε φαινόταν λαχταριστότατο και υπήρχε αρκετός ενθουσιασμός. Ένας σατανικός βρικόλακας είναι η κρυφή δύναμη πίσω από την ίδρυση της δυναστείας του Τσοσεόν και απαιτεί τον ανάλογο φόρο αίματος και ένας καλός βρικόλακας προσπαθεί να ανακαλύψει το χαμένο τεφτέρι του πρίγκηπα, για να εξοντώσει το τέρας και να δώσει τέλος στην δική του βασανισμένη ύπαρξη, what’s not to like δηλαδή.

Προσωπικώς ήμανε μες στην καλή χαρά, μετά όμως άρχισαν να σκάνε μύτη κάτι κριτικές, όχι και τόσο διθυραμβικές. Από χλιαρές μέχρι εντελώς φτυάρια, θα έλεγα.

Τις διάβασα βέβαια, έλα όμως που η μέρα που θα σνομπάρω εγώ σάγκουκ με Γι Τσουν Κι δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Κι έτσι έκατσα και το είδα.

 

 Ναι, τι να πω. Ο κόσμος είχε δίκιο. Το πρώτο μισό μπορεί μόνο να χαρακτηριστεί με τη λέξη «χάλια». Το δεύτερο μισό με φάνηκε κάπως καλύτερο, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ότι είχα παρατήσει κάθε ελπίδα για συνέπεια, συνοχή, λογική και άλλες τέτοιες πολυτέλειες και απλά κοίταζα, ή αν όντως συμμαζευτήκανε λίγο. Δεν με νοιάζει κιόλας. Το δεύτερο μισό το λες και «καλούλι». Μέχρι που ψιλοσυγκινήθηκα εκεί στο τέλος.

Γενικά βλεπότανε μωρέ, ντάξει ξερωγώ. Σε καμιά περίπτωση δεν εκπλήρωσε τους λαγούς με πετραχήλια που μας έταζε, πάντως.

 

Αλλά. Το καλό που βγήκε από όλη αυτήν την ιστορία ήταν ο Γι Σου Χιουκ, ο οποίος έκανε εξαιρετικότατη δουλειά ως αιωνόβιο σατανικό βαμπίρι. Πραγματικά η μοναδική αιτία που κατάφερα να φέρω εις πέρας το χάλια πρώτο μισό και γενικά δεν τα παράτησα. Εύγε του.

 

 

post-2190-0-54226400-1473245734_thumb.jpg

θα τον έχουμε στα υπόψιν

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δεν έχω δει καθόλου από αυτά τα γούξια και τα σαγκούκ, αλλά πες κι άλλα, μ' αρέσει (και ίσως να με πείσεις να δω κάτι τις).

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Δεν έχω δει καθόλου από αυτά τα γούξια και τα σαγκούκ, αλλά πες κι άλλα, μ' αρέσει (και ίσως να με πείσεις να δω κάτι τις).

 

 

Έχει για όλα τα γούστα, όλο και κάτι μπορεί να βρεθεί. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ααααχ, το μόνο που έχω να πω για το κείμενό σου είναι τι κρίμα, μα τι κρίμα κι άδικο και what a waste δηλαδή, να μη διαβάζεις Τσιφόρο και να στερείται η εγγράμματη ανθρωπότης τέτοια μίξη.

 

Τι είναι το γουάιαρ φου; Μη μου πεις να το γκουγκλάρω έτσι όπως είναι...

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Λοιπόν, το wire action ή, σε συνδυασμό με κουνγκ φου, wire fu, λέγεται η χρήση συρματόσχοινων σε σκηνές δράσης. Σαν εκείνες στο μάτριξ των Γουατσόφσκι, για; Πριν το μάτριξ, τα καλώδια είχαν πάρει φωτιά εδώ και δεκαετίες στο Χονγκ Κονγκ, πότε σκουντώντας διακριτικά τα όρια του ρεαλιστικά εφικτού και πότε αψηφώντας τελείως βαρύτητες και άλλα βαρετά.

Όπως σε αυτό εδώ το καλτ διαμαντάκι που πήγα θυμήθηκα σήμερα.

 

 

 

 

A Chinese Ghost Story (1987)

 

 

 

post-2190-0-56718500-1474582865_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt0093978/

 

 

 

Ξυπνάς ας πούμε ένα πρωΐ και λες «νά 'χαμε λέει τώρα μια καλή ρομαντική κομεντί φαντασοτρόμου με μιούζικαλ νούμερα στο ξεκούδουνο» και τσουπ σκάω μύτη εγώ και σε λέω, να. Δες αυτήν.

 

Συμπαθής ταλαίπωρος φοροεισπράκτωρ (εικ 1) περνάει τη νύχτα σε ένα στοιχειωμένο ναό όπου συμβαίνουν πολυποίκιλα μεταφυσικά και μέσα σε όλα αλληλοκαψουρεύεται με ένα φάντασμα. 

Μετά μπλέκονται ένας δεντροδαίμονας (εικ 2) που έχει αντιρρήσεις και ένας ταοϊστής κυνηγός φαντασμάτων και γίνεται ένα σχετικό ψιλομπάχαλο (εικ 3)

 

«Και γιατί να κάτσω να δω αυτήν την παλιατζούρα ρε συ Κελαινώ» ρωτάς. Επειδή έχει πλάκα, εντελώς γούτσου λαβ στόρι (εικ 4), είναι ατμοσφαιρική, θα σπεύσω να απαντήσω. Επειδή ο (αδικοχαμένος) Λέσλι Τσέονγκ είναι γλυκύτατος ως φοροεισπράχτορας και επειδή που αλλού θα βρεις τις λέξεις «συμπαθής» και «φοροεισπράχτορας» να περιγράφουν μαζί τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα. Γενικά δεν έχεις κανένα λόγο να μη τη δεις. Ναι οκέι μερικά από τα εφέ δείχνουν την ηλικία τους, αλλά αλήθεια, θα σε απέτρεπε αυτό από το να δεις μια ταινία; Φευ. 

Άσε δε που σε κάποιο από τα πιο έτσι τρομοσημεία, ίσαμε που σκιάχτηκα κιόλας. 

 

 

 

 

 

post-2190-0-65709100-1474585796_thumb.png

1. Ο ορισμός του συμπαθούς, για την ακρίβεια.

 

post-2190-0-62515700-1474585019.jpg

2. Τι με λες τώρα.

 

post-2190-0-46133000-1474585851_thumb.jpg

3. Μπρρρ. Να, εδώ.

 

post-2190-0-54940800-1474585077_thumb.jpg

4. Μα κοίτα.

 

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

 

και επειδή που αλλού θα βρεις τις λέξεις «συμπαθής» και «φοροεισπράχτορας» να περιγράφουν μαζί τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα.

Και μόνο γι' αυτό αξίζει να το δω! (Αλλά, σίριουσλι, ερωτεύτηκε ένα φάντασμα; Πού μπορώ να τη βρω αυτή την ταινία; ---> Πάω να ψάξω.)

 

 

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα: τη βρήκα. :o

Edited by Cassandra Gotha

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Σήριουσλι, ερωτευθήκασι τα παιδιά. 

Εντωμεταξύ ξέχασα να πω ότι η ιστορία βασίζεται σε κινέζικο φολκλόρ και ότι έχει μεταφερθεί διάφορες φορές στον κινηματογράφο. Η συγκεκριμένη έχει και δύο σήκουελ. Επίσης, είναι πρόβλημα το ότι δεν ξέρουμε καντονέζικα και χάνουμε όλα τα καλαμπούρια και τα λογοπαίγνια, αλλά τι να κάνεις, δεν υπάρχει δικαιοσύνη στον Κόσμο.

 

Πάντως, μιας κι έπιασα τις παλιατζούρες (πρόσεξες με πόση στοργή έγραψα το «παλιατζούρες; ) ας πάμε ακόμα πιο πίσω, όπου βρίσκουμε την εξής ταινία σταθμό 

 

 

 

 

Come Drink With Me (1966)

 

 

 

post-2190-0-60390300-1474713699.jpg

http://www.imdb.com/title/tt0059079/

 

 

 

 

Σε φάση που αν αυτή η ταινία δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχε ούτε αυτό το τόπικ. 

 

Περίπου σεράντα χρόνια πριν η θεά μας η Τσενγκ Πεϊ Πεϊ γίνει Αλεπού από Ίασπη (Ιασπένια Αλεπού;) στο Τίγρης και Δράκος, ήταν Χρυσό Χελιδόνι στο Come Drink with Me. 

 

Κάτι αδίσταχτοι μοβόροι ληστές απαγάγουν τον γιο του κυβερνήτη. Η κόρη του κυβερνήτη πάει και τους βρίσκει για διαπραγματεύσεις. 

Τουτέστιν μπουκάρει στα λημέρια τους και, με τη βοήθεια του μπεκρούλιακα του χωριού, τα κάνει γης μαδιάμ.

 

Δεν υπάρχει όριο στο πόσες φορές μπορώ να δω και να ξαναδώ εκείνο το μπάχαλο στην ταβέρνα (εικ 1), τον χαμό στο ναό (εικ 2), και φυσικά την τελική μάχη (εικ 3), όπου η Χελιδόνα ορμάει σαν το Μικρό Βλαχόπουλο να κόψει στο έμπα χίλιους, στο έβγα δυο χιλιάδες και στο καλό το γύρισμα κανέναν δεν αφήνει.

 

Την υπόλοιπη ταινία την περνάω στο φαστ φόργουαρντ.

Ε ναι, έχει μερικά κουσούρια. Οι χορογραφίες δεν είναι και πολύ καλές, ο ρυθμός σε κάποια σημεία σούρνεται, θα βρεις να γρινιάξεις. Αλλά κάνε μια χάρη στην πάρτη σου και δές τηνε.

 

 

 

 

 

 

 

 

post-2190-0-46146200-1474713714_thumb.png

1. I

 

post-2190-0-25372300-1474713730_thumb.jpg

2. rest my

 

post-2190-0-18395000-1474713746.jpg

3. case

 

 

 

 

 

 

ΥΓ. Η Τσενγκ Πεϊ Πεϊ εθεάθη τελευταία στο Ice Fantasy, αλλά εντάξει, μπορεί να τη λατρεύω, να πίνω νερό στο όνομά της, και οπωσδήποτε θα την είχα στήσει βωμό και θα την άναβα στικς κάθε μέρα αν είχα χώρο, λεφτά και κάποια ζημία στον εγκέφαλο, αλλά αυτό τον πράγμα δεν πρόκειται να το δω, όχι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Προφανώς το ορθό, το δίκαιο και το πρέπον θα ήταν να γράφω εδώ μόνο για συμπράγκαλα που έχω δει, αλλά σκέφτηκα ότι α. έχω δει τουλάχιστον τα δύο τρίτα του πρώτου επεισόδιου, φτάνει και β. μπορεί να μην είναι το φλυτζάνι του τσαγιού μου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρεθεί αλλού μια στοργική αγκαλιά για το 

 

 

 

Ice Fantasy (2016)

 

 

post-2190-0-84711900-1475146323_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt5022298/

 

 

Είπαμε στην αρχή ότι βρέθηκες εδώ επειδή θες να δεις και λίγο μη ευρωκεντρικό φανταστικό, αλλά μπορεί από την άλλη να μη θες να γυρίσεις εντελώς την πλάτη σου στα ξωτικά και τις νεράιδες, λέμε τώρα. Και γι' αυτό έχουμε προβλέψει.

 

Λοιπόν. Αχεμ. Έχουμε χιονοξωτικά, που πολέμησαν με κάτι ξωτικά της φωτιάς σε κάποια φάση. Ο διάδοχος του θρόνου τους εξαφανίζεται και στη θέση του γίνεται βασιλιάς ο αδελφός του που δεν πολυγουστάρει. Μετά πρέπει να αντιμετωπίσει κακόβουλη απειλή και τέλος πάντων, έχουμε χάι φάνταζυ με τα όλα του, κομπλέ. 

Είμαι σίγουρη ότι έχει όλα τα φόντα για να εκτιμηθεί από το κατάλληλο κοινό, ασχέτως αν αυτό δεν είμαι εγώ στην παρούσα φάση.

 

Αν λοιπόν ο ορισμός της ευτυχίας για σένα είναι «ένας σκασμός λευκοντυμένοι Κινέζοι Λέγκολας», τότε εδώ είμαστε. Seek no more, ή μάλλον τσέκαρέ το αυτό το πράγμα πρώτα και μετά συνέχισε να seek βρε παιδί μου, δεν θα σε πω εγώ τι να κάνεις στην τελική.

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Όταν είδα φωτογραφίες από αυτό το πράγμα  στα σάιτ από τα οποία  προμηθεύομαι την δόση μου,  ένα  τεράστιο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου.

 

Δεν μπορεί με την καμία να είναι καλό :p

 

 

Τέσπα τίποτα από Ιαπωνία πλευρά  έχεις να μας προτείνεις Κελάινω; 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

 

Τέσπα τίποτα από Ιαπωνία πλευρά  έχεις να μας προτείνεις Κελάινω; 

 

Κοίτα, βασικά πηγαίνω στην Κίνα για τις ταινίες μου, στην Κορέα για τις σειρές μου και στην Ιαπωνία για τα άνιμέ μου. Κι επειδή είχα σκεφτεί αυτό το τόπικ να ασχολείται με λάιβ άξιον πράματα μόνο, μάλλον δεν θα δείτε πολλή Ιαπωνία από μένα. 

 

Αν υπάρχει άλλος κόσμος που έχει να προτείνει, μη διστάζετε. 

 

Στο μεταξύ, προχείρως μπορώ να προτείνω το

 

 

 

The Hero Yoshihiko and the Demon King's Castle (2011)

 

post-2190-0-03460400-1475149233.jpg

http://www.imdb.com/title/tt1935719/

 

 

 

Έχει πέσει πανούκλα στο χωριό και ένας νεαρός σηκώνεται να πα να βρει το βοτάνι, κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι ακριβώς τι. Δεν έχει και πολλή σημασία. Οπότε μαζεύει ένα πάρτι και ξεκινάει το κουέστ και συμβαίνουν τα διάφορα.

 

Τουτέστιν, αρπιτζάδικη παρωδία. Νομίζω ότι είναι αδύνατο να το δεις και να μην αποκτήσεις τους εντελώς τέλειους κοιλιακούς από τα γέλια. Νομίζω επίσης ότι θα κάτσω να το ξαναδώ, τώρα που με το θύμισες.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Ναι, το έχω δει κι έχω γράψει λίγα πραματάκια γι' αυτό  σε άλλο τόπικ

 

Καλό ήτανε, αν και κοιλιακούς από τα γέλια δεν μπορώ να πω ότι έκανα. Πάντως είχε πολύ πλάκα σε ορισμένα σημεία :D

 

Τέσπα. Τον δεύτερο κύκλο του δεν τον έχω δει ολόκληρο ακόμη. Πάντως ξέρω ότι τώρα-σύντομα θα ξεκινήσει ο τρίτος κύκλος. 

 

Αυτό που λες για live-action  φάντασι το έχω παρατηρήσει κι εγώ. Εγώ τους Γιαπωνέζους τους εμπιστεύομαι κυρίως για το αστυνομικό τους. Είναι τρομεροί εκεί!

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Εμένα δεν με έμεινε άντερο, πολύ άξια παιδάκια. Οι φάτσες τους ήταν απίστευτες.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Από εικαστικής άποψης, οι βούξιες είναι φωτεινά πράματα με ζωηρά χρώματα και τα λευκότερα λευκά, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια ροπή προς κάποιου είδους Νολανοειδή ζόφο. Αν θυμάμαι καλά, το πρώτο δείγμα της τάσης αυτής που είχα παρατηρήσει ήταν τούτο δω:
 

 

 

14 Blades (2010)

 

 

post-2190-0-79004000-1476548443_thumb.jpeg

http://www.imdb.com/title/tt1442571/

 

 

Αυτή η ταινία ξέρει τι θέλει: έχει βάλει σκοπό να είναι εντελώς τελείως κουλ, και οδεύει προς τα εκεί σαν μπουλντόζα που καίει μεθαμφεταμίνη.

 

Τώρα, αν εμένα μια ταινία με πιάσει από το πέτο και με λέει «για κοίτα εδώ, όχι κοίτα, αυτά τα πολύ κουλ τυπάκια με τα κουλ κοστούμια και τα κουλ χατζάρια και τα κουλ γκατζετάκια που πλακώνονται στα κουλ σφαξίδια μέσα σε αυτά τα κουλ σκηνικά», εγώ δεν είμαι καμιά γεροπαράξενη, θα πω «ναι οκέι μέσα, βάλε να γουστάρουμε».

 

Και βάζει αβέρτα. Βάζει μυστική οργάνωση (με αρχηγό τον Ντόνι Γεν παρακαλώ, αυτόν από το Ιπ Μαν, εικ 1), βάζει μια συμμορία που προστατεύει εμπόρους (εικ 2), μια άλλη με ληστές στην έρημο (εικ 3), μια ασσάσσιν (εικ 4), βάζει μπλε σκοτάδια, πράσινα σκοτάδια, βάζει και μια εσσάνς από γουέστερν, και οπωσδήποτε γουστάρουμε δεν θα πω ψέμματα.

 

Επίσης βάζει ένα αναπάντεχα μη-χάλια λαβ στόρι. 

 

Λίγο απογοητευτικό όμως, που τα δεκατέσσερα λεπίδια του τίτλου δεν παίζουν και κανέναν τρελά κεντρικό ρόλο. Μας τα εξηγεί στο αναπόφευκτο ινφοντάμπινγκ της αρχής ποια είναι και τι κάνει το καθένα, και μετά υποτίθεται ότι θα το θυμόμαστε, έτσι όπως σκάνε μύτη στην οθόνη για κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου μέσα στα διάφορα μπάχαλα; Πιο πολύ σημασία φαίνεται να έχει η θήκη τους που σέρνει ο Ντόνι δώθε κείθε. Τέλος πάντων.

 

 

 

 

post-2190-0-70994500-1476579766_thumb.jpg

1. αχ καλέ ρίχτε κάτι απάνω σας θα πουντιάσετε, κύριε Γεν μας

 

post-2190-0-04109300-1476579790.jpg

2. πλήρης, με κόρη αρχηγού για λαβ ίντερεστ κι απ' όλα

 

post-2190-0-85774200-1476579807_thumb.jpg

3. επικεφαλής ένα κουλ ποζέρι

 

post-2190-0-59613400-1476579821_thumb.jpg

4. σφάξε με ν' αγιάσω 

 

 

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
flamandin

Αυτή ή ταινία είναι αυτό που λέμε δυνατή περιπέτεια.Βέβαια ο Ντάνιελ Λι είναι απο το Χονγκ Λονγκ και αυτό εξηγεί πολλά για τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς και τις δυνατές σκηνές δράσης.Ή ταινία ξεκινάει. σαν κλασσικό γουχσια και καταλήγει απολαυστικός συνδυασμός πολεμικών τεχνών και γουέστερν σπαγκέτι αλα Σέρτζιο κορμπούτσι(κομπλέ και με τους κλασσικούς δυναμίτες που τόσο λατρεύουν οι ιταλοί σκηνοθέτες του είδους).Έχω δει αρκετές ταινίες απο Κορέα και Κίνα που είναι επηρεασμένες απο τα γουέστερν σπαγκέτι(the ggod the bad the weird,when the bullets fly)αλλά οι κινέζοι είναι οι καλύτεροι.

Να προσθέσω μόνο την εξαιρετική ζάο γουέι(painted skin 1 και 2,shaolin soccer) και άλλη μία έξοχη μουσική απο τον Χένρι Λαι(ο Μορικόνε σε κινέζικη βερσιόν).

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Μιας και αναφερθήκαν τα ανατολικοασιατικά γουέστερν και δη το δικό μου εντελώς αγαπημένο δείγμα του είδους

 

 

 

The Good, the Bad, the Weird (2008)

 

 

post-2190-0-93648400-1478090518_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt0901487/

 

 

Κατ' αρχήν, δεν είναι εντελώς υπέροχος αυτός ο δεν-κρατάμε-ούτε-τα-προσχήματα τίτλος;

 

Λοιπόν. Έχουμε Μαντζουρία, εκεί κάπου τέλη δεκαετίας τριάντα. Γιαπωνέζικη κατοχή. Έχουμε χάρτη θησαυρού, που θέλουν να αποκτήσουν ένας ληστής τραίνων, ένας σταλμένος από συνεργάτη στυγνός δολοφόνος (εικ 1), ένας σταλμένος από την αντίσταση κυνηγός επικυρηγμένων, μια συμμορία Κινέζων γκάνγκστερ (εικ 2) και ο αναπόφευκτος Γιαπωνέζικος στρατός. Κλασική όλοι εναντίων όλων φάση δηλαδή.

 

Παραδέχομαι ανερυθρίαστα ότι αυτήν την ταινία την αγαπάω. Προφανώς όχι για το (ανύπαρκτο) στόρυ. Ούτε καν επειδή παίζει ο Τσον Γου Σονγκ (φωτιά θα πέσει να με κάψει, αλλά εδώ τον βρίσκω κομματάκι ψιλοβαρετό, παραείναι καλός βρε παιδί μου, τον επισκιάζουν κάπως οι άλλοι, εικ 3).

 

Μεγάλο ατού της ταινίας είναι η ακαταμάχητή της κίνηση. Με αρπάζει με χέρι απαλό αλλά σταθερό και με περνάει μέσα από δύο ώρες πιστολίδι με χαρακτηριστική σιγουριά. Ο ρυθμός δίνεται σε μια από τις πρώτες σκηνές, όπου η κάμερα ακολουθεί από πίσω τον Παράξενο κατά μήκος ενός διαδρόμου τραίνου εν κινήσει, και στη συνέχεια κρατάει σταθερά μέχρι το τέλος. Ιτ'ς λάικ μάτζικ!

(να τι μπορεί να επιτευχθεί με λίγη εμπνευσμένη κάμερα, λίγο άψογο μοντάζ, λίγο κατάλληλη χρήση της μουσικής επένδυσης και λοιπά και λοιπά, η μαγεία του σινεμά)

 

Άλλο μεγάλο ατού, η δράση. Άφθονη, άπλετη, καλοφτιαγμένη, πραγματική. Ελλάχιστο το σιτζιάι. Στοίβες τα πτώματα, βουνά τα συντρίμμια. Τα σκηνικά, είτε αυτά είναι η υπέροχα χαοτική αγορά των λαθρεμπόρων με τα μυριάδες συμπραγκαλάκια είτε η απόλυτα άδεια έρημος, αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ένα χάρμα.

 

Τρίτο ατού, ο Σονγκ Κανγκ Χο. Πραγματικά κεντάει ως Παράξενος (εικ 4)

 

Άλλα πραγματάκια που λατρεύω: η γιαγιά του Παράξενου, το τι ήταν τελικά ο θησαυρός, το ιστορικό υπόβαθρο, η Μαντ Μαξ μοτοσυκλέτα, η αγορά των λαθρεμπόρων (δεν βάζω εικόνα, δες την ταινία).

 

Όχι αλήθεια, δες την. 

 

 

 

 

 

 

post-2190-0-98257900-1478091468_thumb.jpg

1. η επίσης αναπόφευκτη κοπία του Τζακ Σπάροου

 

 

post-2190-0-21722000-1478091445_thumb.jpg

2. συχνά σε ρόλο γέρων του μάπετ σόου

 

 

post-2190-0-97867800-1478090548.jpg

3. τουλάχιστον περνούσε τις ώρες του στο μπακστέητζ εποικοδομητικά ο άνθρωπος

 

 

post-2190-0-57113800-1478091399.jpg

4. παραδέχτηκα ότι επισκιάζει τον Τσον Γου Σονγκ, τι άλλο θες από μένα

 

 

post-2190-0-85747300-1478091557.jpg

ο Ταραντίνος μας έμαθε ότι αυτό το λένε «ομάζ»

 

 

 

 

 

 

ΥΓ. Υπάρχει σε δύο εκδοχές, αν μπορείς δες την Κορεάτικη, έχει διαφορετικό τέλος από τη διεθνή για κάποιον λόγο.

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Είπα σε κάποιο προηγούμενο ποστ ότι πηγαίνω στην Κίνα (εννοούμε και το Χονγκ Κονγκ, μετά την ενσωμάτωση) για ταινίες.

 

Ο λόγος είναι ότι οι κινέζικες ταινίες (μιλώντας πάντα για τις ιστορικές/φάνταζι που μας ενδιαφέρουν εδώ) έχουν την τάση να είναι τόσο μα τόσο καλοφτιαγμένες. Αν θέλω να δω σκηνές δράσης με σπαθιά ή/και κουνγκ φου άψογα χορογραφημένες, άψογα εκτελεσμένες, άψογα κινηματογραφημένες, ξέρω ακριβώς που θα απευθυνθώ. Σκηνικά, κοστούμια, σάουντρακ και τέτοια, δεν το συζητάω καν.

 

Αν πάρουμε για παράδειγμα μια μετριότατη ταινία που ξαναείδα πρόσφατα (όχι επειδή μ’ άρεσε αλλά κατά λάθος, επειδή ξέχασα ότι την είχα δει), ακόμα κι αυτή είναι αηδιαστικά καλοφτιαγμένη.

 

 

 

 

An Empress and the Warriors (2008)

 

 

post-2190-0-16241500-1478169869.jpg

http://www.imdb.com/title/tt1186803/

 

 

Βασίλειο βρίσκεται σε πόλεμο με άλλο βασίλειο εδώ και πάντα. Βασιλιάς πεθαίνοντας αφήνει τη φάση λίγο φλου, και κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να δώσει το θρόνο στην κόρη του αποθανόντος. Η κόρη ορκίζεται όρκο βαρύ να φανεί αντάξια και αρχίζει μοντάζ στρατιωτικής εκπαίδευσης α λα Μουλάν. Οι κακοί στέλνουν κάτι ασάσιν (εικ 1) και τσουπ, βέλος φαρμακερό.

Ως εδώ όλα καλά, όλα ανθηρά.

 

Την περιμαζεύει ερημίτης χίπης (εικ 2) και ξαφνικά η ταινία γίνεται μια εντελώς άλλη ταινία. Η πριγκίπισσα και ο τύπος επιδίδονται σε φυσιολατρικές χαριτωμενιές και ινσπιρέισιοναλ/αντιπολεμικά μιμίδια σαν να μην υπάρχει αύριο, κι εσύ να θες όλη την ώρα να ξεροβήξεις και να πεις «αχμ, υψηλοτάτη; Έχουτε κι ένα βασίλειο κάπου;»

 

Τέλος πάντων, τελικά λέει αυτή «α ναι μωρέ», γυρνάει, κατατροπώνει τον οχτρό, και πάνω που λες ότι εντάξει, μπορώ να προσποιηθώ ότι ο χίπης δεν συνέβη ποτέ, η δικιά σου σκάει ένα «σόρρι παίδες παραιτούμαι» και απλά την κάνει.

 

Το μαύρο έλεος.

 

Τίποτα δεν μπορεί να σώσει μια τέτοια ταινία από κει και πέρα. Ούτε καν το ομολογουμένως επικό λαστ σταντ (εικ 3). Τι να γίνει, δεν αρκεί να συγκεντρώσεις πολύ καλά έως εξαιρετικά υλικά ή κορυφαίους συντελεστές. Καμιά φορά τυχαίνει να μη μαγειρευτούν σωστά και να που καταλήγουμε. Και είναι κρίμα, επειδή όλα τα καλά πράγματα είναι εκεί, μπροστά στα απογοητευμένα μάτια σου (εικ 4).

 

Αυτή δεν είναι μια ταινία που μπορώ να προτείνω με καθαρή συνείδηση, την βλέπεις εντελώς υπ’ ευθύνη σου, εντάξει;

 

(αλλά, ω πόσο καλοφτιαγμένη είναι)

 

 

 

 

post-2190-0-66042400-1478169902.jpg

1. such a waste of perfectly fine assassins

 

post-2190-0-27706000-1478170002_thumb.png

2. που ζει σε κάτι ξεχασμένα σκηνικά από το Robin Hood Prince of Thieves

 

post-2190-0-81298400-1478170839_thumb.png

3. such a waste of a perfectly fine Donnie Yen

 

post-2190-0-12229800-1478169918_thumb.jpg

4. να τα

 

 

Edited by KELAINO
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Επίσης, μιας και αναφέρθηκε κι αυτή

 

 

 

Painted Skin (2008)

 

 

post-2190-0-67419600-1478420540_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt1055300/?ref_=nm_flmg_act_15

 

 

 

Φανταζοτρόμος εποχής, με ολίγη από σφαξίδια και καλαμπούρια που χάνονται στη μετάφραση.

 

Σαν το Chinese Ghost Story ένα πράμα; θα ρωτήσεις. Μμμ, όχι ακριβώς. Eδώ έχουμε μεν εφέ και δαίμονες και μάχες και κουνγκφού και κόσμο να πετάει από σκεπή σε σκεπή και τα πάντα, όμως η ταινία τα σκουντάει όλα αυτά λίγο στο μπαγκράουντ, σαν να μη θέλει να αποσπάσουν την προσοχή μας από την ιστορία που θέλει να μας πει.

 

Και η ιστορία που θέλει να μας πει δεν είναι ούτε θρίλερ, ούτε μάρσιαλ αρτς. Είναι ένα relationship drama.

 

Που λες, έχουμε: δαιμόνισσα, δαίμονα, δαιμονοκυνηγό, στρατηγό, τον κολλητό του και τη γυναίκα του. Μεταξύ αυτών παίζουν σχέσεις που δεν θα μπορούσα να εξηγήσω χωρίς να ζωγραφίσω σχεδιάγραμμα με βελάκια, αλλά η ταινία καταφέρνει να μας τις δείξει χαλαρά και αβίαστα. Κάθε χαρακτήρας, κάθε σκηνή αφήνεται να πάρει το χρόνο και το χώρο που χρειάζεται. Ακόμα και οι δύο «χοροί», το υπηρετικό προσωπικό και οι στρατιώτες.

(εντάξει, η φάση κολλητός στρατηγού/δαιμονοκυνηγός μένει λίγο υποανάπτυκτη, αλλά τι να κάνουμε, δείχνουμε χρονική κατανόηση)

 

Αισθάνομαι αν μη τι άλλο πως με σέβονται ως κοινό βρε παιδί μου. Πως δεν νομίζουν ότι πρέπει να με δείχνουν πυροτεχνήματα κάθε τρία λεπτά γιατί αλλιώς θα βαρεθώ.

 

Γενικώς πρόκειται περί αξιοπρεπεστάτης και συμπαθεστάτης ταινίας για το πόσο γαμάτο πράμα είναι η συζυγική πίστ- ε τι. Τουλάχιστον το κάνει στα μέτρα του ανθρώπινου, χωρίς να σε κουνάει τίποτα δάχτυλα στη μούρη.

 

 

 

ΥΓ. Ακόμα δεν έχω αξιωθεί να δω το 2.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Σαν να παραμέλησα τα σάγκουκ όμως μωρέ.

Και επίσης, να τελειώνουμε με τη βαμπιροεισβολή της περασμένης σαιζόν.

 

 

 

Orange Marmalade (2015)

 

 

post-2190-0-46413800-1478435479.jpg

http://www.imdb.com/title/tt4612952/?ref_=fn_al_tt_1

 

 

Συνήθως στο σημείο ’’a transfer student…’’ μιας σύνοψης εγώ απομακρύνομαι ησύχως. Δεν το ’χω με τα σχολικά, τι να κάνουμε. 

Αλλά εδώ με τράβηξε την προσοχή το σύμπαν:

 

Οι βρικόλακες και οι άνθρωποι έχουν υπογράψει μια συνθήκη συμβίωσης πριν τριακόσια χρόνια, στην οποία συμφώνησαν οι μεν να μη πίνουν το αίμα των δε και οι δε να μη κυνηγάνε τους μεν. Σήμερα, τριακόσια χρόνια μετά, η ειρηνική γειτνίαση δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Τα βαμπίρια είναι αναγκασμένα να κρύβονται επειδή οι άνθρωποι ακόμα δεν έχουν ξεπεράσει την άγνοια και τον φόβο και φρικάρουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις βαμπιροδυνάμεις τους, καθώς ένας εμφυτευμένος τρανσμίτορας ειδοποιεί την Υπηρεσία Ελέγχου Βρικολάκων, έναν εντελώς καφκικά απρόσωπο οργανισμό, που επιβάλει διάφορες απάνθρωπες ποινές αν χρησιμοποιηθούν οι δυνάμεις για οποιονδήποτε λόγο.

 

 

 

(Επίσης πρωταγωνιστεί ένας τύπος που μέχρι τώρα τον έχουμε δει άπειρες φορές να κάνει τον «ήρωα σε νεαρή ηλικία» σε κείνα τα φρικαλέα τρία-τέσσερα επεισόδια που έχουν καμιά φορά στην αρχή τους τα σάγκουκ (don't ask). Είπα, ας τον δω στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο τον άνθρωπο.

Δώδεκα επεισόδια είναι, θα αντέξω, είπα επίσης. Άλλωστε, τόση Βιολέτα με έχει βάλει να δω η κόρη μου και δες, επέζησα.)

 

 

 

Σε ένα λύκειο λοιπόν, σκάει μύτη ως transfer student νεαρή βαμπιροπούλα, εξπέρ στο να παριστάνει ότι δεν είναι καθόλου βρικόλακας, αλήθεια, και ερωτεύεται τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς, που φυσικά είναι κάργα βαμπιροφοβικός.

Ταυτόχρονα φτιάχνουν και μια μπάντα που τη βγάζουν Orange Marmalade, πόσο πιο Βιολέτα να γίνει η φάση δηλαδή, έλεος.

(πλην όμως αν έλεγα ότι δεν ανατρίχιασα πατόκορφα όταν η κοπελίτσα εξηγεί γιατί διάλεξε αυτό το όνομα για την μπάντα, θα πω ψέματα)

 

Συμβαίνουν διάφορα αναμενόμενα, όταν εντελώς απροειδοποίητα το πέμπτο επεισόδιο κάνει ένα άλμα τριακόσια χρόνια πίσω στο χρόνο, πριν την υπογραφή της συνθήκης, με αποτέλεσμα α) το φανμπέης να ξενερώσει σούμπιτο και να ντροπάρει μετά βδελυγμίας και β) οι απανταχού σαγκουκάδες να ορτσώσουν το ένα αυτί σαν γάτες που ακούν να ανοίγει η πόρτα του ψυγείου.

 

Και τα επ. 5-9 είναι πάρα πολύ καλά. Σαφέστατα καλύτερα από ολόκληρο το Scholar who Walks the Night αν και σε καμιά περίπτωση δεν έχει ως παραγωγή τις ίδιες αξιώσεις. Αν είναι να συγκρίνουμε Τσοσεόν βαμπίρια, δηλαδή.

 

Μετά ξαναγυρνάμε στη σύγχρονη εποχή, με όλη την αχαλίνωτη τοποθέτηση προϊόντων που αυτό συνεπάγεται, αλλά δεν πειράζει πλέον, επειδή έχω ήδη αποφασίσει ότι πρόκειται για ένα καλό δράμα. Η ιστορία αναμενόμενη αλλά καλοχτισμένη. Το όλο θέμα της περιθωριοποίησης αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και γνώσεις. Ο ήρωας δίνει άγρια μάχη με τις προκαταλήψεις του, και στις δύο εποχές. Η αλλαγή δεν έρχεται από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά κερδίζεται πόντο-πόντο.

 

Οπότε, δες το αν θες να δεις κάτι με βρικόλακες και young adult καψούρα (εικ 1, 2). Όλο και κάποιο από τα δύο (διαφορετικά μεταξύ τους) κομμάτια του θα γουστάρεις.

Άτομο που να γούσταρε εξίσου και τα δύο δεν έχω δει ακόμα βέβαια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

 

 

 

 

 

post-2190-0-95628000-1478435491_thumb.png

1. είπαμε καλύπτει

 

 

post-2190-0-31144400-1478435509.jpg

2. όλα τα γούστα

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Εντ νάου φορ σάμθινγκ κομπλήτλι ντήφερεντ.

 

 

 

 

 Ashes of Time (1994*)

 

 

post-2190-0-81909300-1479647126_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt0109688/

 

 

 

Κάθε φορά που βλέπω κάτι που μ’ αρέσει, ενθουσιάζομαι κι αρχίζω τα «ταινιάρα!». Που σημαίνει ότι αν μας προκύψει κάνα  Ashes of Time πχ, ξαφνικά έχω ξεμείνει από μεγεθυντικά. Οπότε, ας το θέσω έτσι:

 

πω  καρντάσι  και  πολύ  ταινία  μιλάμε

 

 

Πρόκειται περί σινεφίλ ταινίας, αλλά μη φύγεις τρέχοντας σε παρακαλώ, κάτσε να το συζητήσουμε το πράγμα. Δεν σκοπεύω να αναλυθώ σε υπέρδιπλα σεντόνια για τον συμβολικό ρόλο της άμμου στην περιγραφή του human condition και άλλα Τρίσβαθα Νοήματα (κυρίως επειδή διαθέτουμε και μία άλφα αξιοπρέπεια). Ούτε καν σε μια τόση δα μαξιλαροθήκη.

Αντ’ αυτού θα προτείνω να αράξεις χαλαρά κάνα βράδυ και να την αφήσεις απλά να σε πει την ιστορία της. Είναι η ιστορία ενός μεσάζοντα που ζει στην έρημο και φέρνει σε επαφή κόσμο με «προβλήματα» με διάφορους μάρσιαλ άρτιστς που μπορούν να τα λύσουν έναντι λογικού ποσού, καθώς και η ιστορία κάποιων από αυτών.  

 

Θα σ’ την πει με εικόνες (εκπληκτική, φανταστρουμφική, χοντρόκοκκη –  νάα κάτι κόκκοι –  φωτογραφία), μουσικές, εσωτερικούς μονολόγους (στο καστ εντωμεταξύ έχει μαζωχτεί η κρεμ ντε λα κρεμ του Χονγκ Κονγκέζικου σταρ σύστεμ των νάιντιζ) και μη γραμμική αφήγηση. 

 

Γενικά κομψοτέχνημα. Κινηματογραφική μαστοριά. Άντε, μη το σκέφτεσαι.

 

 

 

 

 

 

post-2190-0-10523900-1479647152_thumb.png

πως να παίρνεις κουρέλια, χαλάσματα και σκόνη και να φτιάχνεις κάτι όμορφο

 

post-2190-0-61513100-1479647175.jpg

καλέ θυμάσαι τον αντόραμπολ φοροσυλλέκτη από το a Chinese Ghost Story?

 

 

 

 

 

 

 

 

______________________________

* Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε το 1994. Το 2008 ο σκηνοθέτης Γουόνγκ Καρ Γουέι την έριξε ένα γενικό ρεκτιφιέ και ξανακυκλοφόρησε ως redux. Γενικά νομίζω ότι το να δεις την καινούργια εκδοχή είναι κάπως καλύτερη ιδέα.

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Τι είναι η Βιολέτα; (μην περιμένετε να κάνω post on topic, ματαιοπονείτε)

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

O.T.

 

Τι είναι η Βιολέτα; 

 

Σε ζηλεύω.

 

 

Πίσω στα δικά μας.

Είδαμε διάφορα βαμπίρια να ταλαιπωρούν τον κοσμάκη επί δυναστείας Τσοσεον, αλλά δεν ήταν αυτά ο μόνος μεταφυσικός τρόμος. Υπήρχαν και τα κούμιχο.

Κούμιχο σημαίνει κυριολεκτικά αλεπού με εννιά ουρές και είναι το κορεάτικο αντίστοιχο του κιτσούνε και του χούλι τζινγκ. Αν μια αλεπού ζούσε για χίλια χρόνια γινόταν κούμιχο και μετά μπορούσε να μεταμορφώνεται σε άνθρωπο και να τρώει ανθρώπινα σκώτια και άλλες τέτοιες αηδίες. Μπορούσε να ξαναγίνει άνθρωπος αν δεν έτρωγε ούτε ένα τόσο δα ανθρώπινο εντόσθιο για 100 μέρες, αλλά πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις δίαιτα για 100 μέρες.

 

Φυσικά η ποπ κουλτούρα δεν έχει μείνει με σταυρωμένα χέρια. Μας σερβίρει διάφορες αλεπουδιές κατά καιρούς, μεταξύ αυτών και το εξής κλάσικ

 

 

 

Gu Family Book (2013)

 

 

post-2190-0-12769600-1480008712_thumb.jpg

http://www.imdb.com/title/tt2816734/

 

 

 

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και περηφάνια σε παρουσιάζω ένα από τα καλύτερά μας κομμάτια, από αυτά που συνηθίζουμε να βάζουμε μόστρα για να προσελκύουμε ανυποψίαστα θύματ προτείνουμε όταν μας ρωτάνε «από πού να ξεκινήσω».

 

 

Ένα κούμιχο - πνεύμα φύλακας του βουνού καψουρεύεται ανθρώπινη κοπελίτσα και συμβαίνουν διάφορα τραγικά. Αυτό στα πρώτα δύο επεισόδια.

 

Είκοσι χρόνια αργότερα και για τα υπόλοιπα είκοσι δύο επεισόδια, τα διάφορα τραγικά συμβαίνουν στον γιο τους. Ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει πράγματα όπως

- την καταστροφή της θετής του οικογένειας από έναν απαίσιο κακό τύπο

- το γεγονός ότι είναι μισός μυθικό ον

- το ότι επικρέμεται δυσοίωνος οιωνός πάνω από τη σχέση του με το λαβ ίντερεστ

- διάφορα σπόιλερ και

- το ότι ο εθνικός ήρωας ναύαρχος Γι Σουν Σιν χρειάζεται όση βοήθεια μπορεί να βρει για να προστατέψει τη χώρα από τον οχτρό, σα να μην έφταναν όλα τα άλλα.

 

 

Και να ξεκινήσεις από εδώ διότι όλοι οι λόγοι που αγαπάμε τα σάγκουκ (σπαραξικάρδιο μελόδραμα, κοινωνική αδικία, καλούλι σάουντρακ, μίση, έρωτες, λίγο από ίντριγκες, λίγο από μάρσιαλ αρτς και τα ρέστα) έχουν μαζευτεί και κάνουν πάρτυ (εικ 1).

Επίσης, καλοστημένοι χαρακτήρες. Δεν είναι πολύπλοκοι, δεν είναι τέτοιου είδους η ιστορία, αλλά είναι συνεπείς και με υπόσταση (έστω μονοδιάστατη) και εξέλιξη.

 

Πχ ο κακός. Τον λατρεύω αυτόν τον κακό. Είναι εντελώς σιχαμερός και τρισάθλιος και ήβουλ και φχαριστιέσαι να τον μισείς και να θες το κακό του (εικ2).

 

Ο πρωταγωνιστής απλά ακτινοβολεί κουταβίσια ειλικρίνεια και η τύπισσα α είναι μια γλύκα και γενικά αυτό δεν είναι οτπ, είναι γλυκός θάνατος από υπερβολική δόση κιούτνες (εικ 3).

 

Οι άλλο δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες και κυρίως η τύπισσα βου (εικ 4).

 

Επίσης, ενώ συνήθως απεχθάνομαι το Γερόντιο με τη Σκούπα (εξωφρενικά αναπόφευκτος μαϊντανός στις ιστορίες πολεμικών τεχνών) εδώ μέχρι και μ’ άρεσε θα μπορούσα να πω. Πρωτοφανές και αξιοσημείωτο.

 

Κουσούρια; Ναι φυσικά και υπάρχουν. Κάτι ξεκούδουνοι υπνωτισμοί, κάτι καρτουνίστικες δεσποσύνες σε κίνδυνο εκεί προς το τέλος, το action είναι μεχ, αλλά τίποτα δεν είναι τέλειο.

 

 

 

 

Υπ' όψιν, το Gu Family Book αποτελεί, εντελώς δικαιολογημένα, τακτικό θαμώνα σε διάφορες λίστες του στιλ «ποιο κ-δράμα σας έκανε να κλάψετε περισσότερο», οπότε δες το με ένα πακετάκι χαρτομάντηλα πρόχειρο.

 

 

 

 

 

 

 

post-2190-0-82871700-1480008744_thumb.jpg

1. και μπαρμπάδες με μούσια, μη ξεχνάμε

 

 

post-2190-0-69481100-1480008822_thumb.jpg

2. ου να χαθείς, χολέρα, όπως έλεγε κι η μάνα μου όταν έβλεπε Βούρτση

 

 

post-2190-0-94075000-1480008727.jpg

3. ζάχαρο στο θεό

 

 

 

post-2190-0-65335400-1480008776.jpg

4. μόνη ή σε συνδυασμό με την αρχι-κισένγκ*. 

_________

*κισένγκ = κορεάτισσα γκέισα, περίπου

 

 

 

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

 Το έχω φορτώσει στον κόκκορα το τόπικ;

 

Αν η σαιζόν 2015-2016 ανήκε στους βρικόλακες, το 2008-2009 ήταν η σαιζόν των λαϊκών ηρώων. Είχαμε δύο από δαύτους να εμφανίζονται σε τρεις σειρές. Θα τις δούμε ξεκινώντας από τη χειρότερη και πηγαίνοντας προς στην καλύτερη.

 

 

 

Iljimae (2008)

 

post-2190-0-80156100-1495793773.jpg

http://mydramalist.com/118-iljimae-2008

 

 

Αυτός ο ήρωας μας έρχεται από ένα κόμικ (δεν γράφω μάνχουα, έχουμε και μια κάποια αξιοπρέπεια είπαμε) των σέβεντιζ, το οποίο με τη σειρά του ήταν χαλαρά βασισμένο σε κάτι κινέζικα παλπ Ρομπινχουντοειδή μυθιστορήματα της δυναστείας Μινγκ.

 

Σε αυτήν την παραλλαγή του μύθου, έχουμε έναν πιτσιρικά αριστοκρατικής καταγωγής που βλέπει την οικογένειά του να διαλύεται (τόσο πρωτότυπο) και καταλήγει με αμνησία θετός γιος ενός σιδερά πρώην κλέφτη.

Μετά ο πιτσιρικάς μεγαλώνει και γίνεται ο Γι Τσουν Κι (εικ.1), βρίσκει τη μνήμη του κλπ και περνάει τις μέρες του σαν χαζοχαρούμενο ρεμάλι και τις νύχτες του σαν μασκοφόρος βιτζιλάντε, κομπλέ με καρτουνίστικο υπόγειο κρησφύγετο και γκατζετάκια κι απ’ όλα.

 

 

Λοιπόν. Έχουμε όλα τα κλασικά συστατικά που ανέφερα σε προηγούμενο ποστ (σπαραξικάρδιο μελόδραμα, κοινωνική αδικία, συναρπαστικό σάουντρακ, μίση, έρωτες, λίγο από ίντριγκες, λίγο από μάρσιαλ αρτς).

 

Αλλά έχω επίσης την εντύπωση ότι οι δημιουργοί της σειράς απλά τα πέταξαν στον τοίχο και κράτησαν ό,τι κόλλησε. Δεν ξέρω. Δεν την λες κακή, δεν την λες και καλή. Την λες ίσως, μέτρια προς το βλέπεται;

Η δράση δεν κόβει και καμιά ανάσα αλλά ούτε και βαριέσαι του θανατά. Το κόμικ ρηλίφ δεν είναι ιδιαίτερα αστείο*. Η τραγωδία δεν είναι σε γενικές γραμμές ιδιαίτερα συγκλονιστική, αν και έχει τα πω-ρε-μάγκα-μου σημεία της. Το λαβ στόρι (εικ.2) δεν είναι ιδιαίτερα ρομαντικό αλλά δεν είναι και για εντελώς πέταμα.

 

Πλην όμως, κάποια από τα πράγματα που κόλλησαν στον τοίχο είναι πολύ καλά. Το ζευγάρι των θετών γονιών του Ίλτζιμε (εικ.3), ας πούμε, είναι δύο καταπληκτικοί χαρακτήρες. Κάνουν να αξίζει τον κόπο.

 

Ένα διάχυτο μεχ με κάποιες πολύ καλές στιγμές, θα το χαραχτήριζα. Ούτε το προτείνω, ούτε θα σε πω να μείνεις μακριά. Από την άλλη, ένα σωρό κόσμος το λάτρεψε, οπότε θα σε πω κάνε ό,τι θέλεις. 

 

 

 

 

 

post-2190-0-21297400-1495798391_thumb.jpg

εικ.1  γιέεεεεϊ

 

 

post-2190-0-08364600-1495798411_thumb.jpg

εικ.2 «βγάλε τη μάσκα να δω τη μορφή σου, μυστηριώδη άγνωστε / μη με ζητάς κάτι τέτοιο, δεσποσύνη» στο ρηπήτ

 

 

post-2190-0-95928600-1495798435.jpg

εικ.3 χαρτομάντηλα

 

 

 

 

 

_______________________

* Πράγμα εξοργιστικό. Το κόμικ ρηλίφ είναι ένας περιπλανώμενος μοναχός (που τον υποδύεται ένας από τους πιο αγαπημένους μου κωμικούς ηθοποιούς, από αυτούς που γελάω μόνο βλέποντας τη φάτσα του) και η θετή του κόρη, μαζί με την οποία επιδίδονται σε μικροαπάτες και επίσης διατηρούν παράνομο σεξ σοπ. Πως γίνεται να μη λειτουργεί αυτό το πράγμα; Ένα μυστήριο.

Edited by KELAINO
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Λίγο αργότερα την ίδια χρονιά βγήκε ένας ακόμα Ίλτζιμε αλλά προσοχή, μη σε παραπλανέψει ο τίτλος. Δεν πρόκειται για σήκουελ. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα.

 

 

 

The Return of Iljimae (2009)

 

post-2190-0-41518600-1504941510_thumb.jpg

http://asianwiki.com/Moon_River

 

 

 

Σε αυτήν την εκδοχή, ο ήρωας σαβουρντιέται α λα Μωυσής στο ποτάμι ως νεογέννητο, όπου τον περιμαζεύει ένας γέρος ζητιάνος. Μετά τον υιοθετούν κάτι Κινέζοι και μαθαίνει κουνγκφού, ύστερα καταλήγει στα βουνά σε έναν συλλέκτη αγρίου τζινσένγκ (τζινσενγκτζή; ) όπου μαθαίνει κορεάτικες πολεμικές τέχνες (εικ 1) και, για να ολοκληρωθεί ως προστάτης των κατατρεγμένων και ως άνθρωπος, τον ξεβράζουν κάτι κύματα σε ένα Γιαπωνέζικο νησί όπου γίνεται νίντζα (εικ 2). Μετά είναι έτοιμος να σώσει τον κοσμάκη από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

 

Αυτό εδώ το πράγμα δεν είναι το μέσο άξιον-αντβέντσουρ φιούζιον σου. Είναι ένα ατμοσφαιρικό παραμύθι, με ενίοτε καρτουνίστικη δράση και καρτουνίστικους χαρακτήρες (μαζί και τον πιο wtf χαραχτήρα στην ιστορία των wtf χαραχτήρων, εικ 3), ενώ ταυτοχρόνως χειρίζεται τα θέματά του και όλες τις απιθανότητες που συμβαίνουν με κάποιου είδους χαμηλών τόνων, στοχαστικό, γλυκόπικρο ρεαλισμό. Φαίνεται πως είχε μερακλή σκηνοθέτη που, σε αντίθεση με τον προηγούμενο Ίλτζιμε, ήξερε τι ακριβώς ήθελε να φτιάξει και πως.

 

Ξεχωριστή μνεία:

ι) η αφήγηση. Στα κλασικά σάγκουκ σκάει σε διάφορες φάσεις ένα βόις όβερ και σε εξηγάει πράγματα. Αυτό πήρε την αφήγηση, την τίγκαρε στους αναχρονισμούς, τα θρυψαλιάσματα του τέταρτου τοίχου, τη γύρισε το μέσα-έξω.  Μέχρι το τρίτο επεισόδιο, η αφηγήτρια είχε γίνει ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Έχει σαφώς τις καλύτερες ατάκες.

 

ιι) το κύριο ρομάντζο του (εικ 4). Πόσο σπάνιο είναι ένα τόσο ρεαλιστικά δοσμένο ρομάντζο στα σάγκουκ; Πάρα πολύ.

 

ιιι) ο πρωταγωνιστής. Πανέμορφος, αψηλός, λυγερός, αψεγάδιαστος, ίδιος ξωτικό του Τόλκιν, γλιστράει με φινετσάτη εσωστρέφεια και/ή αποστασιοποίηση μέσα από τις διάφορες σκηνές σαν αυτές νά 'τανε τα δάση της Μιντλ Ερθ (εικ 5,6).

 

ιν) η αισθητική. Σάουντρακ, φωτογραφία, ατμοσφαιρικό είπαμε. 

 

Κουσούρια: ο ηθοποιός που παίζει τον γέρο ζητιάνο, ο αναπόφευκτος καλόγερος, σταματήστε να απαγάγετε το λαβ ίντερεστ, σήριουσλι.
 

 

 

Να το δεις; Οπωσδήποτε, αλλά ίσως λίγο αργότερα. Νομίζω ότι χρειάζεται κάποια σχετική σαγκουκική εμπειρία για να εκτιμηθεί σωστά. 
Οι απόψεις για το ποιο από τα δύο Ίλτζιμε του 2008/9 είναι καλύτερο διχάζονται. Συνήθως τα άτομα που λατρεύουν το ένα μισούν το άλλο. Προσωπικά προτιμάω αυτό, επειδή ξεχωρίζει από τον σωρό και επίσης με φαίνεται πιο, πως να το πω, ενήλικο. Και δεν το λέω αυτό μόνο επειδή οι πρωταγωνιστές κάνουν σεξ.

 

 

 

 

 

 

post-2190-0-93813800-1504941554.jpg

1. έχει και τρέηνινγκ μοντάζ; ρωτάς όλο αγωνία

      ναι βρε, έχει

 

 

post-2190-0-23762000-1504942632.jpg

2. επειδή καμιά φορά δεν αρκούν τα επιχειρήματα για να κολλήσεις κάποιον στον τοίχο

 

 

post-2190-0-24190800-1504942723_thumb.png

3. δεν γίνεται να μεταδοθεί η wtfοσύνη μέσω εικόνας

    αντ' αυτού να ένα κοψίδι

 

 

post-2190-0-19419800-1504942801.jpg

4. από που την ξέρω τώρα εγώ αυτήν, θα αναρωτηθείς 

    από το Ολντ Μπόυ, θα απαντήσω

 

 

post-2190-0-45439800-1504942928.jpg

5. μέρα μπουγάδας στη Λοθλόριεν

 

 

post-2190-0-88263300-1504942953.jpg

6. για Γκρι Λιμάνια σιακείθε πατριώτη

 

 

 

 

 

 

Για περισσότερο Ίλτζιμε και ρομπινχουντισμό αλλά στο πιο κινέζικο, υπάρχει ετούτη εδώ η πολύ αξιόλογη:  http://mydramalist.com/2747-the-vigilantes-in-masks

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.