Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
- - - - -

ΣΑ #3 - Απαντήσεις και Σχολιασμοί

ΣΑ

  • This topic is locked This topic is locked
27 replies to this topic

#21 WILLIAM

WILLIAM

    Imagination is the key/ into lands of fantasy

  • Members
  • 2.693 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:WILLIAM
  • Currently reading:Ο Κυνηγός Των Σκιών - Αλεξέι Πέχοφ

Posted 19 Νοέμβριος 2016 - 14:54

Να και ένα κομμάτι από εμένα:

 

Το πάρκο ήταν μεγάλο, μεγέθους γηπέδου ποδοσφαίρου και πολλοί είχαν εκμεταλλευτεί την χειμωνιάτικη λιακάδα για μια βόλτα. Εκείνη στάθηκε όμως, δεν είχε όρεξη για βόλτα. Κοίταζε το δρόμο και καθόλου προς το μέγαρο, δεν μπορούσε να το αντικρίσει, αναρωτιόταν πως θα ένιωθε δοκιμάζοντας να μπει μέσα. Δεν είχε ποτέ περάσει τη μεγαλοπρεπή είσοδο μετά από εκείνη την καταραμένη νύχτα που είχε βγει θρηνώντας, την πρώτη νύχτα που ήταν η αρχή της τωρινής της ζωής. Της φυλακισμένης μακριά από κάθε χαρά ή ευτυχία. Κανένα κονσέρτο, καμία εκδήλωση δεν την είχαν πείσει να επιστρέψει και αν περνούσε κατ’ ανάγκην τον δρόμο αυτό έστρεφε πάντα το βλέμμα από την άλλη. Σαν να ήταν ένα παράθυρο για το παρελθόν και δεν ήθελε να το αντικρίσει, θυμόταν πολύ καλά τι είχε χάσει, δεν της χρειαζόταν άλλη υπενθύμιση. Το δάκρυ ήρθε απρόσκλητο να κυλίσει.

 

Δεν ξέρω αν δουλεύει. Αν φαίνεται κάπως μη αυτοτελές είναι γιατί αποτελεί μέρος του αστυνομικού μου (όπου έχουμε μια μητέρα που έχει χάσει την κόρη της όπως ξέρετε οι σύντροφοι νανοριμιώτες).


  • Cassandra Gotha, Mesmer, Eugenia Rose and 2 others like this
Υπηρετώντας Ο Ένας Τον Άλλο Είμαστε Ελεύθεροι

#22 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.281 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 19 Νοέμβριος 2016 - 19:31

Διάβασα την παράγραφο του Ballerond και του jjohn. (Θα διαβάσω και τις άλλες).

 

 

 jjohn:

Είναι ένα κείμενο από την αρχή λυπητερό, με βάζει κατευθείαν στο κλίμα της απώλειας. Μιλάμε, όμως, για έναν χωρισμό, ή κάτι άλλο; Δεν γίνεται σαφές ότι μιλάει για το χαμένο του παιδί (δεν ξέρω το τραγούδι) ή για θάνατο, γενικά.

 

Ballerond: Εδώ ο αφηγητής έχει μία τάση για κυνισμό, που δεν βοηθάει, αρχικά, να μπούμε στο κλίμα. Είναι αυτό το συναίσθημα, "ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει, οι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν τις ζωές του, κι ας έχασα... " όποιον έχει χάσει ο αφηγητής. Κι εδώ, δεν γίνεται σαφές ποιον έχει χάσει, ή τι, θα μπορούσε να είναι η δύναμή του για ζωή, όχι πένθος για κάποιον αγαπημένο. Η ιδέα ότι βλέπει τον εαυτό του σαν από έξω, σαν να έχει βγει από το σώμα του, μου άρεσε, αλλά κάτι δεν πήγε καλά στην εκτέλεση.

 

Και τα δύο κείμενα με κράτησαν αποστασιοποιημένη, πράγμα μάλλον αντίθετο του επιθυμητού.


  • Ballerond, Eugenia Rose and jjohn like this
.

#23 Ballerond

Ballerond

    Ο Πωλητής Shadwell

  • Moderators
  • 801 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:Exquisite Corpse

Posted 19 Νοέμβριος 2016 - 19:41

Ο σκοπός πάντως Άννα είναι να δείξουμε πως βλέπει τα πράγματα ένας άνθρωπος που έχει χάσει κάποιον χωρίς να αναφέρεται κάπου ποιον έχασε ή ποιον πενθεί.
- Tell me Starbuck, what do you hear?
- Nothing but the rain, sir...

#24 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.281 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 19 Νοέμβριος 2016 - 19:46

Ναι, το είδα αυτό,  γράφω τα συμπεράσματα που έβγαλα, την αίσθηση που μου άφησε το κάθε κείμενο.


.

#25 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.281 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 20 Νοέμβριος 2016 - 10:39

Ιρμάντα:

Καταπληκτικό. Αυτό το κειμενάκι όχι μόνο με πήγε εκεί που έπρεπε να με πάει, αλλά μου γνώρισε τον χαρακτήρα, δηλαδή, τι άνθρωπος είναι γενικά, και πριν και μετά από την απώλεια. Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Οι φράσεις μέσα στις παρενθέσεις, πολύ δυνατές. Έγινε, επίσης, σαφές το ποιος έχει χαθεί από τη ζωή της.

 

Mesmer:

Εδώ έχουμε κάτι με πολλές πτυχές, πολλά συναισθήματα. Αυτό είναι καλό, αλλά δύσκολο. Το "λες και μ' ένοιαζε ο κίνδυνος" μας φέρνει κοντά στον ψυχισμό του αφηγητή. Μετά, τα συντρίμμια, η μπάλα και το αυτοκινητάκι. Είναι σωστά τοποθετημένα, αλλά το κείμενο δεν είναι όσο δυνατό θα έπρεπε, είναι πολύ συγκρατημένο. Θα έλεγα, στο τέλος, να μην υπήρχε η λέξη "λοιπόν". Σκέτο "αντίο", θα ήταν πιο δυνατό.

 

(Σκέψη γι' αυτά τα δύο, της Ειρήνης και του Άγγελου: μιλάνε όχι μόνο για τη θλίψη, για το πένθος, αλλά και για την ορμή για συνέχιση της ζωής. Η μία προσπαθεί να περισώσει τον εαυτό της, ο άλλος προσπαθεί να μην ξεχάσει ότι πρέπει να συνεχίσει να παλεύει κάτι μεγαλύτερο. )

 

Starlord:

Μου άρεσε αυτό, αν και, (αν έχω καταλάβει καλά τον στόχο της άσκησης) δεν μου μεταφέρει άμεσα τα συναισθήματα του χαρακτήρα. Αλλά με κάνει να σκεφτώ, να αναρωτηθώ τι ήταν αυτό που τον έφερε σε αυτή την κατάσταση, να είναι ένα ζόμπι. Αν και μου άρεσε λογοτεχνικά, πιστεύω ότι σαν άσκηση απέτυχε, επειδή δεν καταλαβαίνω την απώλειά του, θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος με κατάθλιψη, κάποιος απογοητευμένος από τη ζωή.

 

Eugenia Rose:

Πολύ καλό. Τα λέει όλα, απλά, περιγραφικά, όπως το ζητάει η άσκηση. Η φωλιά των πουλιών προδιαθέτει για παιδί, θυμίζει έντονα δεντρόσπιτο, αλλά είναι ακόμα καλύτερη, όπως και το τέλος.

 

WILLIAM:

Δουλεύει, μια χαρά δουλεύει. Μας το λες σχεδόν, βέβαια, γιατί αναφέρεις ότι είχε βγει θρηνώντας, αλλά είναι καλό, αποδίδει. Ίσως η τελευταία φράση να είναι κάπως άστοχη, απρόσκλητα έρχονται τα δάκρυα, δεν θέλουμε να κλάψουμε.

 

Θα προσπαθήσω να γράψω κι εγώ.


Edited by Cassandra Gotha, 20 Νοέμβριος 2016 - 10:52.

  • Mesmer, Eugenia Rose, jjohn and 1 other like this
.

#26 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.281 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 20 Νοέμβριος 2016 - 11:52

Και η δική μου προσπάθεια:

 

 

 Βγήκε από την πόρτα και άναψε τσιγάρο. Συνήθεια που δεν μπορούσε να κόψει. Η Μαριάννα κάπνιζε κανονικά στο σπίτι πλέον, εκείνος όχι. Σήκωσε το φερμουάρ του τζάκετ, γιατί ο καπνός που φύσαγε μπερδευόταν με αχνούς από την αναπνοή του, κι έτσι κατάλαβε ότι είχε κρύο. Πήρε αργά την κατηφόρα για το μετρό. Το αριστερό του χέρι μέσα στην τσέπη του τζάκετ ήταν, κατά κάποιον τρόπο, η άγκυρά του. Στη χούφτα του και στο μυαλό του ένα μικρό πραγματάκι με πέντε αιχμές, αλλά καθόλου αιχμηρές, ήταν σαν χάδι στο χέρι του. Ένα μικρό, πλαστικό αστέρι. Του άρεσε η αίσθησή του, ήθελε να μπει ολόκληρος μέσα στην τσέπη και να ξαπλώσει παίρνοντάς το αγκαλιά, μακάρι να μπορούσε. Ήταν κρυμμένο στο σκοτάδι τώρα, στο βάθος του ρούχου, αλλά εκείνος ήξερε ότι εκεί μέσα έλαμπε, δεν χρειαζόταν να το δει, το ήξερε. Επειδή ήταν το δικό του αστέρι από έναν επιτοίχιο ουρανό που κάθε βράδυ κοιτούσε ξαπλωμένος στο πάτωμα, ώσπου να τον πάρει ο ύπνος. Κάθε μέρα άντεχε τη δουλειά, τους ανθρώπους και τον θόρυβο, γιατί ήξερε ότι είχε αυτό το κομμάτι του ουρανού στην τσέπη του. Και την υπόσχεση ότι, όταν θα τέλειωναν όλα, θα το συναντούσε.

 

edit μια μέρα μετά: Δεν είναι πολύ καλό, το ξέρω. Μάλλον δεν έπιασα τη συναισθηματική φόρτιση που απαιτούσε η άσκηση. Πολύ δύσκολη, ρε παιδιά.


Edited by Cassandra Gotha, 21 Νοέμβριος 2016 - 11:01.

  • Ιρμάντα likes this
.

#27 Ιρμάντα

Ιρμάντα

    Back on Boogie Street

  • Moderators
  • 2.180 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ειρήνη
  • Currently reading:Η Λεγεώνα των Ψυχών, Γελωτοποιός

Posted 21 Νοέμβριος 2016 - 13:51

Να και ένα κομμάτι από εμένα:

 

Το πάρκο ήταν μεγάλο, μεγέθους γηπέδου ποδοσφαίρου και πολλοί είχαν εκμεταλλευτεί την χειμωνιάτικη λιακάδα για μια βόλτα. Εκείνη στάθηκε όμως, δεν είχε όρεξη για βόλτα. Κοίταζε το δρόμο και καθόλου προς το μέγαρο, δεν μπορούσε να το αντικρίσει, αναρωτιόταν πως θα ένιωθε δοκιμάζοντας να μπει μέσα. Δεν είχε ποτέ περάσει τη μεγαλοπρεπή είσοδο μετά από εκείνη την καταραμένη νύχτα που είχε βγει θρηνώντας, την πρώτη νύχτα που ήταν η αρχή της τωρινής της ζωής. Της φυλακισμένης μακριά από κάθε χαρά ή ευτυχία. Κανένα κονσέρτο, καμία εκδήλωση δεν την είχαν πείσει να επιστρέψει και αν περνούσε κατ’ ανάγκην τον δρόμο αυτό έστρεφε πάντα το βλέμμα από την άλλη. Σαν να ήταν ένα παράθυρο για το παρελθόν και δεν ήθελε να το αντικρίσει, θυμόταν πολύ καλά τι είχε χάσει, δεν της χρειαζόταν άλλη υπενθύμιση. Το δάκρυ ήρθε απρόσκλητο να κυλίσει.

 

Δεν ξέρω αν δουλεύει. Αν φαίνεται κάπως μη αυτοτελές είναι γιατί αποτελεί μέρος του αστυνομικού μου (όπου έχουμε μια μητέρα που έχει χάσει την κόρη της όπως ξέρετε οι σύντροφοι νανοριμιώτες).

Θα συμφωνήσω με την Άννα. Δουλεύει, αλλά σχεδόν αποκαλύπτεται. Η φράση μεγαλόπρεπη είσοδος, αν και προφανώς αναφέρεσαι σε κτίσμα που διαθέτει κάτι τέτοιο, δεν ξέρω, με χάλασε. Την εξέλαβα σαν πράξη ίσως (κάνω μεγαλόπρεπη είσοδο) μολονότι, όπως είπα, προφανώς μιλάς για το μέρος.


Και η δική μου προσπάθεια:

 

 

 Βγήκε από την πόρτα και άναψε τσιγάρο. Συνήθεια που δεν μπορούσε να κόψει. Η Μαριάννα κάπνιζε κανονικά στο σπίτι πλέον, εκείνος όχι. Σήκωσε το φερμουάρ του τζάκετ, γιατί ο καπνός που φύσαγε μπερδευόταν με αχνούς από την αναπνοή του, κι έτσι κατάλαβε ότι είχε κρύο. Πήρε αργά την κατηφόρα για το μετρό. Το αριστερό του χέρι μέσα στην τσέπη του τζάκετ ήταν, κατά κάποιον τρόπο, η άγκυρά του. Στη χούφτα του και στο μυαλό του ένα μικρό πραγματάκι με πέντε αιχμές, αλλά καθόλου αιχμηρές, ήταν σαν χάδι στο χέρι του. Ένα μικρό, πλαστικό αστέρι. Του άρεσε η αίσθησή του, ήθελε να μπει ολόκληρος μέσα στην τσέπη και να ξαπλώσει παίρνοντάς το αγκαλιά, μακάρι να μπορούσε. Ήταν κρυμμένο στο σκοτάδι τώρα, στο βάθος του ρούχου, αλλά εκείνος ήξερε ότι εκεί μέσα έλαμπε, δεν χρειαζόταν να το δει, το ήξερε. Επειδή ήταν το δικό του αστέρι από έναν επιτοίχιο ουρανό που κάθε βράδυ κοιτούσε ξαπλωμένος στο πάτωμα, ώσπου να τον πάρει ο ύπνος. Κάθε μέρα άντεχε τη δουλειά, τους ανθρώπους και τον θόρυβο, γιατί ήξερε ότι είχε αυτό το κομμάτι του ουρανού στην τσέπη του. Και την υπόσχεση ότι, όταν θα τέλειωναν όλα, θα το συναντούσε.

 

edit μια μέρα μετά: Δεν είναι πολύ καλό, το ξέρω. Μάλλον δεν έπιασα τη συναισθηματική φόρτιση που απαιτούσε η άσκηση. Πολύ δύσκολη, ρε παιδιά.

Όχι, είναι καλό, απλά εμένα μου φάνηκε ότι: Α. ο τύπος σχεδιάζει να αυτοκτονήσει, ας πούμε, ή Β. ότι σχεδιάζει να πιάσει κάτι κακούς και να αυτοκτονήσει μετά. Αυτό το: όταν θα τελείωναν όλα με έβαλε σε τέτοιο τριπάκι. Η ιδέα ότι έχει το αστεράκι και αυτό τον συγκρατεί μου άρεσε. Η άγκυρά του με την κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσει. Είχα κι εγώ τέτοια αστεράκια στο δωμάτιό μου, σε βάζει στο κλίμα του χαμένου παιδιού χωρίς να μιλάει για αυτό.

 

Μία χαρά είναι, Άννα.


  • Cassandra Gotha likes this
'The cave you fear to enter holds the treasure you seek.' — Joseph Campbell

#28 Starlord

Starlord
  • Members
  • 57 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Michael
  • Currently reading:Τα Δάσος Με Τα Πέπλα - Ξέρετε ποιας...

Posted 23 Νοέμβριος 2016 - 12:31

Αν και είμαι ο πλέον άσχετος εδώ μέσα να πω ότι διάβασα όλες τις απαντήσεις και νομίζω πως η καθεμιά είχε να δώσει αυτό που ήθελε να πει ο συγγραφέας. Άλλοι ήθελαν να τονίσουν τα συναισθήματα, άλλοι να δώσουν "εικόνα" στην απώλεια του παιδιού χωρίς να την κατονομάσουν, άλλοι να παίξουν με τις αντιδράσεις των χαρακτήρων. Γενικά μου άρεσαν όλες δεν θεωρώ ότι κάποια ήταν καλύτερη ή χειρότερη. Άλλωστε ως φαίνεται δεν πρέπει να κατάλαβα και πολύ καλά την εκφώνηση.

 

Ευχαριστώ που διαβάσατε και τη δική μου απάντηση και τη σχολιάσατε και χαίρομαι γιατί από τα σχόλιά σας κατάλαβα ότι αυτό που ήθελα να μεταφέρω το πέτυχα, άσχετα αν ήμουν "εντός θέματος". Εν γνώση μου έγραψα λίγα, λακωνικά και σπαστά αφ' ενός μεν διότι ήθελα να δω με πόσο λίγα μπορώ να πω κάποια πράγματα αφ' ετέρου δε απλά δεν είχα χρόνο για περισσότερα!

 

Θα προσπαθήσω να συμμετέχω και σε άλλες ασκήσεις, πιστεύω κάτι καλό μπορεί να βγει.


  • Ballerond, Cassandra Gotha, Eugenia Rose and 2 others like this





Also tagged with one or more of these keywords: ΣΑ

0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users