Jump to content
Sign in to follow this  
Ballerond

Ενδοφλέβια ανάσα

Recommended Posts

Ballerond

Συγγραφέας: C'est moi

Βία σεξ: Μπααα...μόνο drugs

Είδος: Προσωπικό; Κοινωνικό; Κάτι τέτοιο

Λέξεις: 750 καθαρά

Σχόλια: Η ιστορία αυτή ήταν η συμμετοχή μου σε έναν διαγωνισμό με θέμα «Φως» ο οποίος είχε και όριο τις 750 λέξεις. Μην ρωτήσετε γιατί πήρα μέρος με τόσες λίγες λέξεις, μαζοχισμός. Δεν διακρίθηκε τελικά στο τέλος, αλλά παραμένει μία από τις αγαπημένες μου και θα ήθελα την γνώμη σας ;) Ελπίζω να μην σας...καταθλίψω.

 

 

Ενδοφλέβια ανάσα.doc

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starlord

Δυνατό! Δεν ξέρω τι συγγραφικές ατέλειες μπορεί να έχει αλλά μου άρεσε όλο το σκηνικό όπως το δίνεις.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Ballerond, είναι το καλύτερο κομμάτι σου που έχω διαβάσει. Μειονεκτήματά του είναι ότι είναι πάρα πολύ σύντομο – και δεν του αξίζει – και ο θάνατος της αφηγήτριας· είναι πολύ μελό για τα γούστα μου και μου φαντάζει εύκολη λύση. Τα λόγια των πρωταγωνιστών είναι πολύ ζωντανά και φανερώνεις το δράμα τους σε ένα ασφυκτικά περιορισμένο αριθμό λέξεων. Λόγω του μεγέθους, δεν προλαβαίνεις να περιγράψεις τη σχέση των δυο τους. Καλά τα σπαθιά, τα διαστημόπλοια και οι δράκουλες, αλλά τον πόνο, τον τρόμο και τον θάνατο τον νιώθουμε και στην καθημερινή μας ζωή. Περιμένω να διαβάσω πιο πολλές «ρεαλιστικές» ιστορίες σου σύντομα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φίλε Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου! Είναι μικρό λόγω του ορίου του διαγωνισμού (750 λέξεις).

Για τα υπόλοιπα έχεις δίκιο, έχω αρχίσει κι ασχολούμαι περισσότερο με τον πραγματικό τρόμο ή δράμα στην ζωή μας γιατί νιώθω ότι εκφράζομαι καλύτερα...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Συμπαθητικό φλασάκι, δεν ήθελε περισσότερη έκταση, είχε ό,τι χρειαζόταν, αρχή, μέση, τέλος, ατμόσφαιρα. Οι επαναλήψεις δούλευαν, αλλά θέλει να πετάξεις τουλάχιστον δύο για να τις δυναμώσεις, κάπου το παράκανες.Η πρόζα σου ήταν μεν ωραία, αλλά δεν με έπεισε πως είσαι στο μυαλό μιας εξαρτημένης. Έλειπε εντελώς το πόσο περίμενε π.χ. τη δόση της και πόση σημασία είχε γι' αυτή κλπ. Επίσης θα προτιμούσα να την τραβούσες πιο πολύ προς αρνητικά συναισθήματα. Το τέλος καλό. Δεν ξέρω αν θα χωρούσε ίσως μια αιτιολογία του γιατί ακριβώς έφυγε, με τη μορφή σύντομης σκέψης. Κι έτσι στέκει πάντως. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Φίλε Γιάννη, συγνώμη που δεν ανακάλυψα νωρίτερα το μικρό αυτό διαμαντάκι ευαισθησίας που διάβασα, αλλά τώρα, που είμαι υποχρεωμένος να το σχολιάσω. Ο τρόπος που γράφει κανείς, πιστεύω πως φανερώνει και τα εσώψυχά του, και εμένα οι περιγραφή της ιστορίας με άγγιξε όσο μικρή και να ήταν. Εξ’ άλλου τόσο μικρή ήταν και η διαδρομή στην κωλοκοινωνία που ζούμε, και της Κατερίνας. Και δε ζητούσε και τόσα πολλά. Λίγο φως και λίγη ζεστασιά. Κυνικός ρεαλισμός με ευαίσθητες περιγραφές αισθημάτων, συνήθως των θυμάτων. Αυτό νομίζω πως περιέγραψες, και αν θα είχες πιο πολύ χώρο, είμαι σίγουρος πως θα ήταν απείρως καλύτερο. Μιας και η ετυμηγορία στον διαγωνισμό που συμμετείσχες έχει βγει, δεν σου εύχομαι καλή επιτυχία, αλλά καλλή συνέχεια με άλλες ιστορίες που θα γράψεις.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη δύναμη αυτής της αφήγησης είναι η αίσθηση που αφήνει για την αφηγήτρια: δεν είναι ο παλιός της εαυτός, δεν είναι καμιά πλέον, δεν έχει ζωή, έχει μόνο δόσεις από το φάρμακο/δηλητήριο.

Μου άρεσε που ξεφεύγει στο τέλος.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cyrano

Έχουμε μια ηρωίδα που νοσταλγεί το πριν και περιγράφει το τώρα. Δε μαθαίνουμε όμως τίποτε γι αυτήν, ούτε τι μεσολάβησε ώστε να φθάσει από το παρελθόν που αναπολεί στο τώρα που υποφέρει. Το πριν μάλιστα, αν κι ίσως μόνο στο μυαλό της, είναι τόσο εξιδανικευμένο (πράγμα σπάνιο για κάποιον που καταφεύγει στα ναρκωτικά) που κατά τη γνώμη μου κάνει ακόμη μεγαλύτερη την περιέργεια του αναγνώστη για το τι συνέβη και τον εκνευρισμό του επειδή δεν του δίνεται. Ίσως κάποια απάντηση κρύβεται στο γράμμα που κρατάει και δεν κατάφερα να καταλάβω σε τι αφορά, αλλά ό,τι κι αν είναι, πάλι μένει η απορία: πως ένας άνθρωπος με ευτυχισμένη ζωή κι υποστηρικτικό δίκτυο ανθρώπων (φίλοι), καταλήγει έτσι;

Από το φλασάκι σου δε λείπει το συναίσθημα και το συναίσθημα πάντοτε απεικονίζει το κατά πόσο ικανοποιούνται οι βαθύτερες ανάγκες μας. Η σκέτη παράθεση του συναισθήματος όμως σε μια δεδομένη στιγμή, δε συνιστά ιστορία. Ιστορία συνιστά η περιπέτεια της ανάγκης (ή των αναγκών) που προσπαθεί να ικανοποιηθεί. Ακόμη κι αν πρόκειται μόνο για ένα κομβικό σημείο αυτής της περιπέτειας. Το φλασάκι σου έχει αρχή και τέλος, δεν έχει μέση.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα, ακόμα και οι.. αιτιολογήσεις ήταν όλα εκεί, τίποτα δεν του λείπει, δεδομένης μάλιστα της περιορισμένης έκτασης. Τι παραπάνω χρειάζεται να πει κανείς σε μια ιστορία σαν κι αυτή; ούτε το παράλογο ούτε το αυτονόητο απαιτούν εξήγηση.

Ένα σημείο που κινδύνευσα να με 'πετάξει' χωρίς να τα καταφέρει αλλά είναι μια εικόνα που μπορεί να παίρνει μια μικρή βελτίωση είναι το 'αφήνω το μυαλό να ταξιδέψει' και δεν ξέρω αν είναι σε κατάσταση να κάνει αυτό που λένε τα δύο ρήματα ταυτόχρονα ή έστω το ταξιδέψει θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο με πιο αρνητική, πιο παθητική αν θες χροιά. και έρχεται τόσο κοντά λοιπόν η εικόνα με το ένα χέρι και το άλλο χέρι που δεν με βοηθάει να οπτικοποιήσω, να την δω και να την νιώσω σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. λεπτομέρεια θα πεις... το λέω μόνο γιατί είναι στην αρχή, από εκεί και πέρα είναι όσο δυνατό του πρέπει, εμένα με "'έπιασε", δηλαδή και με συγκίνησε και με έπεισε.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Αλίνα σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και φυσικά για τις παρατηρήσεις σου ;) Αποτελεί όντως ένα από τα αγαπημένα μου φλασάκια και σύντομα θα εκδοθεί σε μία συλλογή μαζί με άλλες ιστορίες :)

Πολλές φορές σκέφθηκα να το αλλάξω, να το μεγαλώσω, να το επεκτείνω, αλλά τελικά το άφησα ατόφιο όπως είναι ;)

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.