Jump to content
Man_from_Earth

Σκληρός Καριόλης

Recommended Posts

Man_from_Earth

Όνομα Συγγραφέα: Σπύρος Κ.
Είδος: Μετα-αποκαλυπτική ΕΦ
Βία; Ναι (λίγο αιματάκι πάει με το υπο-είδος!)
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3850
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 44ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: Ε.Φ, Θέμα: Ο κόσμος που γνωρίζαμε, άλλαξε για πάντα. Σε κάποια ενότητα αναφέρομαι σε μια δημοσίευση αστροφυσικής. Αυτή υπάρχει, δεν είναι φανταστικό κομμάτι που έφτιαξα ο ίδιος για τους σκοπούς της ιστορίας. Μάλλον το αντίθετο, καθώς η εργασία αυτή μου έδωσε αρκετή έμπνευση για να γράψω κάποια κομμάτια (είναι πραγματικά εξαιρετική και μπήκα στον κόπο να τη βρω αν κάποιος ενδιαφέρεται!).
Αρχείο:Σκληρός Καριόλης.docxΣκληρός Καριόλης.pdf

 

post-2818-0-22782300-1486077653.jpg

Σκληρός Καριόλης

 

«Ώρα να ξυπνήσεις. Είσαι ο -Μιχαήλ Μπάεβ, εφεδρικός κυβερνήτης του αστρόπλοιου Αναζήτηση τέσσερα. Βρίσκεσαι πάνω στο πλοίο σε αποστολή διαρκείας και είχες τεθεί σε κρυογονική κατάσταση. Οι υπηρεσίες σου στη διακυβέρνηση του σκάφους χρειάζονται και πρέπει να αναρρώσεις άμεσα. Ώρα να ξυπνήσεις. Είσαι ο -Μιχαήλ Μπάεβ-»

 

«Βούλωσ’το πια αναθεματισμένο, το κατάλαβα!» μουρμούρισε ο Μιχαήλ τρίβοντας το μέτωπό του. Ένιωθε μουδιασμένος παντού και είχε βαρύ κεφάλι, σα να ξύπνησε από μεθύσι. Η ρομποτική φωνή άλλαξε τροπάριο.

 

«Γειά σου κυβερνήτη -Μιχαήλ. Η φωνή σου αναγνωρίσθηκε. Είμαι ο Όριτζιν, το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης του σκάφους. Μπορείς να επικοινωνείς μαζί μου ανά πάσα στιγμή με το κιτ συνομιλίας που είναι προσαρμοσμένο στο γιακά της στολής σου. Θα σε καθοδηγήσω να περάσεις από μια σύντομη φάση προσαρμογής ειδικά σχεδιασμένη να επαναφέρει πλήρως τις σωματικές και πνευματικές σου ικανότητες.»

 

Η πόρτα της κάψουλάς του άνοιξε αποκαλύπτοντας ένα μικρό λευκό δωμάτιο με περίεργες αλλά γνώριμες από την εκπαίδευση διατάξεις φυσιοθεραπείας και νοητοθεραπείας. Ο Μιχαήλ πέρασε τις επόμενες τρείς ημέρες ασκούμενος χωρίς να παραλείπει να βρίζει τη ρομποτική φωνή ανελέητα σε κάθε άσκηση που του ανέθετε, ώσπου ανέλπιστα...

 

«Οι ασκήσεις τελείωσαν με επιτυχία. Σε ευχαριστώ για τη συνεργασία κυβερνήτη -Μιχαήλ.»

 

«Τι εννοείς τελείωσαν, τεχνητή ανοησία; Εξακολουθώ να μη θυμάμαι ούτε ποιός είμαι!»

 

Η φωνή έκανε μια μικρή παύση.

 

«Με λένε Όριτζιν. Απευθύνθηκες στην -τεχνητή ανοησία. Εσύ είσαι ο κυβερνήτης -Μιχαήλ Μπάεβ.»

 

«Δε με νοιάζει πως σε βάφτισαν. Είσαι μια τεχνητή ανοησία και θα σε φωνάζω Ταυ-άλφα.»

 

«Ανανέωση παραμέτρων. Είμαι ο Ταυ-άλφα.» Ο Μιχαήλ χαμογέλασε πονηρά.

 

Πρέπει στ’αλήθεια να είμαι ο κυβερνήτης...

 

«Όσο για μένα, δεν είμαι ένας τίτλος, είμαι ένα πρόσωπο. Κάποτε πρέπει να είχα φίλους, οικογένεια, ζωή. Δεν θυμάμαι τίποτε από όλα αυτά. Γιατί;»

 

«Η αναθέρμανση συνοδεύεται από προσωρινή απώλεια μνήμης. Σταδιακά θα επανέλθουν όλα. Αυτό που προέχει είναι να αναλάβεις καθήκοντα.»

 

Μετά από έναν ήχο αποσυμπίεσης η πόρτα του λευκού δωματίου άνοιξε.

 

«Επιτέλους», μουρμούρισε ο Μιχαήλ και πλησίασε την έξοδο ρίχνοντας μια ματιά στο χώρο. Διαπίστωσε ότι θυμόταν άριστα τη γεωγραφία του σκάφους. Ήξερε προς τα πού να πάει για να φθάσει στον κοιτώνα του, το κέντρο ελέγχου ή το εστιατόριο. Θυμήθηκε ότι ο τύπος αμνησίας που βιώνει δεν επηρεάζει τις λειτουργικές του ικανότητες και ότι ήταν μέρος της εκπαίδευσης να αγνοήσει την προσωρινή του αμνησία και να επικεντρωθεί στην αποστολή. Παρόλα αυτά είχε σιχαθεί τη συνομιλία με τον Ταυ-άλφα. Θα επιχειρούσε να αφουγκραστεί το σκάφος και τον κόσμο πρίν πάρει την κυνική αναφορά του. Ψηλάφισε το κουμπί απενεργοποίησης της επικοινωνίας μαζί του.

 

«Νομίζω χρειαζόμαστε ένα μικρό διάλειμμα για να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας, Ταυ-άλφα. Δε φταίς εσύ αλλά εγώ.»

 

«Η λίστα ενεργειών αναθέρμανσης δεν έχει τελειώσει, πρέπει ακόμη να σου δώσω πλήρη αναφορά για τις παραμέντρους της αποστ- ζζζζζμπ.»

 

Καθώς περπατούσε στους διαδρόμους του σκάφους πέτυχε κάποιον σε άθλιες συνθήκες να τρώει με τα χέρια από μια κονσέρβα φασόλια. Στη Γη θα τον έλεγες άστεγο αλλά δεν ήταν σίγουρος αν ο χαρακτηρισμός αυτός ευσταθεί σε ένα αστρόπολοιο. Τον κοίταξε με συμπάθεια για να εισπράξει φοβική γλώσσα σώματος, λες κι επιχείρησε να του πάρει το φαγητό.

 

«Ζήστε πολύ και ευημερήστε, στα αστρόπλοια γενεών της Σπέισκορπ», μουρμούρισε σαρκαστικά την ατάκα από διαφημιστικό σποτάκι που είχε ακούσει εκατοντάδες φορές όταν ήταν στη Γη. Παρακάτω, το εστιατόριο ήταν άδειο, με πολλά τραπέζια αναποδογυριμένα. Έμοιαζε  εγκαταλελειμμένο.

 

Που στη ευχή είναι όλοι;

 

Περνώντας έξω από το βρεφοκομείο, έριξε μια ματιά στην αίθουσα με τις θερμοκοιτίδες. Φαίνονταν άδειες - υπήρχε μόνο μια βρεφοκόμος που προσπαθούσε μάταια να ηρεμήσει το μωρό που κρατούσε στην αγκαλιά της. Το βλέμμα της ήταν απελπισμένο. Πίσω της, μια οθόνη που εως εκείνη τη στιγμή ήταν κλειστή, άνοιξε απότομα παρουσιάζοντας ένα πτωτικό γράφημα του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες. Ήταν φανερό ότι ο Ταυ-άλφα προσπαθούσε να του δώσει στοιχεία.

 

Επίμονο κονσερβοκούτι...

 

Την προσοχή του τράβηξαν οι χρονολογίες στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος. Αν ήταν αληθείς, βρισκόταν στην κατάψυξη για 230 περίπου χρόνια. Ήξερε φυσικά ότι βρισκόταν σε κάποια στιγμή στο μέλλον αλλά δεν πίστευε ότι το πλοίο θα άντεχε τόσο. Ωστόσο, από ότι φαινόταν δεν ήταν ο τενεκές που χάλασε πρώτος αλλά το περιεχόμενο. Αφού μελέτησε λίγο το γράφημα ενεργοποίησε και πάλι το σύστημα επικοινωνίας.

 

«Εντάξει Ταυ-άλφα κέρδισες. Τι στο διάολο συνέβη το 2331 και άρχισε ο πληθυσμός να πέφτει κατακόρυφα;»

 

«Ξεκίνησε κύμα ανεξήγητων θανάτων από μη φυσικά αίτια. Δεν ξέρω περισσότερα γιατί τότε καταστράφηκαν όλες οι κάμερες εποπτείας.»

 

Η βρεφοκόμος άφησε το μωρό σε μια θερμοκοιτίδα και πλησίασε τον Μιχαήλ.

 

«Το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης δεν κατάλαβε ποτέ τι έγινε. Ποιός είσαι;»

 

«Μιχαήλ Μπάεβ, ο νέος κυβερνήτης.» Εκείνη κούνησε το κεφάλι της με αποδοκιμασία.

 

«Κάπως αργά σε απόψυξε. Εμφύλιος στο πλοίο, αυτό συνέβη το ’31. Όταν μάθαμε για τη Γη.»

 

«Τι μάθατε για τη Γη;» ρώτησε ο Μιχαήλ καθώς τον έλουζε κρύος ιδρώτας. Η γυναίκα έδειχνε να διστάζει να απαντήσει.

 

«Η Γη είναι πια ένας πλανήτης χωρίς ευφυή ζωή. Λυπάμαι, Μιχαήλ. Ελπίζω να μην έχασες πολύ κόσμο», του είπε τελικά.

 

Μια ανάμνηση χτύπησε σαν αστραπή τον Μιχαήλ και παραπάτησε. Ένα παιδικό βλέμμα χωμένο στην αγκαλιά μιας γυναίκας.

 

«Τι συνέβη;» βρήκε τη δύναμη να ψελίσσει.

 

«Πυρηνικά; Εξάντληση πόρων; Υπερπληθυσμός; Όλα αυτά μαζί; Ποτέ δε μάθαμε μα μικρή σημασία έχει, δε νομίζεις; Το θέμα είναι ότι η Γη είναι πια ένα πλανητικό νεκροταφείο. Τουλάχιστον αυτή την αναφορά μας έστειλε το Αναζήτηση πέντε που επειδή ο κόσμος του κουράστηκε, γύρισαν πίσω.»

 

Μα φυσικά, δεν είχαν φύγει μόνοι. Υπήρχαν άλλα έξι αστρόπολοια Αναζήτηση. Και όταν έφυγαν, τα προβλήματα αφανισμού φάνταζαν μακρινά. Μα τότε γιατί έφυγαν;

 

Μα γιατί μπορούσαν, ηλίθιε...Όταν η τεχνολογία για το αστρόπλοιο γενεών ωρίμασε, όλο και κάποιοι παλαβοί σαν κι εσένα θα βρίσκονταν για να την δοκιμάσουν.

 

Ακόμη μια αστραπή. Αυτή τη φορά είδε τον εαυτό του να στέκεται πάνω από ένα μικρό τάφο. Έβγαζε νόημα πια. Βρισκόταν εκεί γιατί ένιωθε ότι δεν έχει κάτι πολυτιμότερο για να χάσει. Ωστόσο δεν θα παρέδιδε τα όπλα ακόμη.

 

«Ταυ-άλφα, δώσε μου την τελευταία καταμέτρηση.»

 

«Πληθυσμός πλοίου: Έξι.»

 

Ο Μιχαήλ έφερε κοντά στο στόμα του το μικρόφωνο που προεξείχε από το γιακά, νευριασμένος.

 

«Έξι;; Περίμενες να χαθούν όλοι πριν με ξυπνήσεις; Διάβολε, υποτίθεται ότι πρέπει να ξυπνήσεις τον εφεδρικό κυβερνήτη άμεσα αν δεν μπορείς να λύσεις κάποιο σημαντικό πρόβλημα!»

 

«Μα το έκανα, κυβερνήτα. Δεν είσαι ο πρώτος που επαναφέρω. Επανέφερα και τον Άντυ Ράιτ το 2340 που απέτυχε να αντιμετωπίσει την κρίση. Δεδομένου ότι ήσουν ο τελευταίος εφεδρικός σε κράτησα σε κρυογονική κατάσταση για την κρίση της οριστικής απώλειας του πρωτεύοντος στόχου.» Στο μυαλό του Μιχαήλ ήχησε μια ζεστή ανθρώπινη φωνή από το παρελθόν που του εξηγούσε τις προτεραιότητες της αποστολής.

 

Πρωτεύων στόχος: Η μετοίκηση του ανθρώπου

Δευτερεύων στόχος: Η μετάδοση της ζωής

 

Ο πρωτεύον στόχος. Μα φυσικά, έτσι ήταν σχεδιασμένος ο Ταυ-άλφα. Στο δικό του μαθηματικό τρόπο σκέψης το να μη μείνει κανένας ζωντανός στο πλοίο δεν είναι τίποτε άλλο από την οριστική απώλεια του πρωτεύοντος και την αμετάκλητη μετάβαση στον δευτερεύοντα στόχο: Την απελευθέρωση βιομάζας σε πρόσφορο πλανήτη που με την πάροδο του χρόνου θα οδηγήσει σε πολυπλοκότερες μορφές ζωής.

 

Ξαφνικά, άκουσε γοργό βηματισμό πίσω του. Ενστικτωδώς γύρισε και πρόλαβε να δεί μια μορφή ντυμένη στα λευκά να επιτίθεται με ένα μπαστούνι του μπέισμπολ. Το πρώτο χτύπημα ήταν δυνατό άλλά ήταν στο μπράτσο. Πονούσε πολύ αλλά φάνηκε διαχειρίσιμο. Πρόλαβε να δει τον αντίπαλό του, έναν άνδρα στα σαράντα με καστανόξανθα αχτένιστα μαλλιά και απεριποίητο γένι. Τα γαλανά γουρλωμένα του μάτια εξέπεμπαν μια ανατριχιαστική μανία. Ναι, αυτός ο τύπος είχε έρθει για να χύσει αίμα, όχι απλά να εκφοβίσει. Δοκίμασε ένα δεύτερο χτύπημα. Ο Μιχαήλ προκειμένου να το αποφύγει πισωπάτησε και σκόνταψε στο πεζούλι της πόρτας του βρεφοκομείου πέφτοντας προς το εσωτερικό του. Ο άνδρας στάθηκε από πάνω του και σήκωσε το μπαστούνι για ένα τελειωτικό χτύπημα. Πριν προλάβει να το καταφέρει, άρχισε να σπαρταράει και σωριάστηκε στο πάτωμα. Πίσω του εμφανίσθηκε κάποιος άλλος: Ήταν εκείνος που νωρίτερα είχε περάσει για άστεγο. Στα χέρια του κρατούσε κάτι που έμοιαζε με αυτοσχέδιο όπλο ηλεκτροσοκ. Το άφησε κάτω, πήρε το μπαστούνι από τον αναίσθητο άνδρα εμπρός του και άρχισε να τον χτυπά χωρίς ίχνος συναισθηματικής φόρτισης· σα να ένιωθε ότι σκότωνε κάποιο έντομο. Σαν κουράστηκε σκούπισε το ματωμένο του χέρι στο παντελόνι του και το πρότεινε στον αποσβολωμένο Μιχαήλ για να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

 

«Αυτός ήταν ένας από τους δυο που σε θέλει νεκρό. Πάμε να φύγουμε πριν έρθει και ο δεύτερος». Ο Μιχαήλ διστακτικά ακολούθησε τον ξένο στο λημέρι του όπου του έδωσε μια κονσέρβα φασόλια και ένα οινοπνευματώδες ποτό που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει. Δυο-τρία ποτήρια μετά του συστήθηκε ως Ρέινα και του έπιασε κουβέντα.

 

«Συγνώμη για πριν, παραφέρθηκα κάπως. Είναι που εκνευρίζομαι όταν οι μηχανές αδιαφορούν για τους κανόνες. Έχουμε χρόνια συμφωνήσει ότι το βρεφοκομείο είναι τόπος ιερός. Έχει σκοπό τη διαιώνιση του είδους. Εκεί δεν επιτρέπονται επιθέσεις και οι εργαζόμενοι ήταν πάντα οι μόνοι ουδέτεροι.»

 

«Μηχανές;;»

 

«Ναι, έτσι λέμε όσους συμφωνούν με τον Όριτζιν. Άκου, αναθερμάνθηκες μια πολύ ανθυγειηνή περίοδο για κυβερνήτες. Είσαι ο μόνος βαθμό ανώτερο του Όριτζιν. Ο μόνος που μπορεί να αλλάξει ρότα σε αυτό το ρημάδι. Και οι μηχανές θα σκότωναν για να μη συμβεί αυτό.»

 

«Προς τα πού πάμε αυτή τη στιγμή;»

 

«Προς τον Λέτζερ-292δ, έναν πλανήτη όπου αξίζει να αδειάσουμε τη βιομάζα, σύμφωνα με τον Όριτζιν. Βλέπεις, τι συμβαίνει εδώ;

 

»Απαρνηθήκαμε το σπίτι που ο Ύψιστος έφτιαξε για μας. Πιστέψαμε ότι το σύμπαν όλο μας ανήκει και δώσαμε το τιμόνι σε ανθρώπινο δημιούργημα με αυτόνομη σκέψη. Τώρα, θέλουμε να σπείρουμε ζωή σε άλλον πλανήτη; Το παίζουμε θεοί. Και τιμωρηθήκαμε γι’αυτό: Το σπίτι μας κάηκε. Το ίδιο και τα άλλα έξι Αναζήτηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κι εμείς σύντομα θα χαθούμε. Αν όμως θες να σώσεις την ψυχή σου θα διατάξεις τον Όριτζιν να σταματήσει αυτόν τον παραλογισμό.»

 

Ο Μιχαήλ θυμήθηκε ότι η βρεφοκόμος μίλησε για εμφύλιο στο πλοίο και κατάλαβε ότι οι αντιμαχόμενες πλευρές είχαν ξεδιπλωθεί εμπρός του από την ώρα που ανέλαβε: Η μια πλευρά ήταν υπέρ της μετάδοσης της ζωής ενώ η άλλη όχι. Επίσης συνειδητοποίησε πόσο εύκολα το πρόσωπό του θα κατέληγε στην άκρη των ηλεκτροδίων ή του ρόπαλου μπέισμπολ του κατά τ’άλλα φιλικότατου συνομιλητή του αν δεν ικανοποιούσε τις απαιτήσεις του. Κράτησε την ψυχραιμία του για να καταλάβει κάτι που δεν κόλλαγε.

 

«Τα άλλα έξι Αναζήτηση; Χάθηκαν όλοι; Τι συνέβη;»

 

«Μαζική κατάθλιψη που οδήγησε σε αυτοκτονίες και μείωσε δραματικά το ρυθμό αναπαραγωγής.»

 

«Και στα έξι; Δεν είναι δυνατόν!»

 

«Φαντάσου ότι είσαι κλεισμένος σε ένα κουτί που μόλις που σε χωράει όρθιο, το οποίο είναι ανοικτό στο πάνω μέρος. Από το άνοιγμα μπορείς να παρακολουθείς μια μεγάλη πέτρα που πέφτει κεντραρισμένη στο κουτί. Θα σε συνθλίψει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι’αυτό. Κάποιοι κατορθώνουν να ξεχνούν την πέτρα και να προσπαθήσουν να ζήσουν το χρόνο που τους αναλογεί, δηλαδή όσο εκείνη πέφτει. Οι περισσότεροι όμως δεν μπορούν να την αγνοήσουν, τα χάνουν. Αυτή είναι η ζωή σε ένα αστρόπλοιο χωρίς διέξοδο φίλε μου.»

 

«Και τότε γιατί δε συνέβη και στο δικό μας;»

 

«Είμαστε το μόνο αστρόπλοιο που εντόπισε βιώσιμο πλανήτη σε ρεαλιστική ακτίνα και αυτό έδωσε ελπίδα που αντικατέστησε την κατάθλιψη με πόλεμο: Για κάποιους η ελπίδα ήταν η διάδοση της ζωής και για άλλους η διάσωση της ψυχής. Ήρθε η ώρα να διαλέξεις κι εσύ με ποιους είσαι.»

 

Το μυαλό του Μιχαήλ γέμισαν εικόνες από τον εαυτό του να γράφει ‘Αλέξανδρος’ στην ετικέτα μιας κάψουλας βιομάζας. Ήθελε το χαμένο του παιδί να γίνει υλικό ζωής, να μη μείνει στάχτες θανάτου. Γι’αυτό και έδωσε το σώμα του στον βιομαζοποιητή. Είχε ήδη διαλέξει πλευρά πριν διακόσια τριάντα χρόνια.

 

«Ταυ-άλφα, εκτός από μένα και τον Ρέινα υπάρχει και ένας άλλος άνδρας στο πλοίο. Που είναι;» είπε φωναχτά στο σύστημα συνομιλίας.

 

«Στο κέντρο ελέγχου», απάντησε μετά από μια μικρή παύση ο Ταυ-άλφα.

 

«Λογικό, στην έστησε στο μόνο μέρος όπου μπορείς να αλλάξεις πορεία στο σκάφος. Μην ανησυχείς, ξέρω πως θα τον τακτοποιήσω», είπε ο Ρέινα κραδαίνοντας το όπλο ηλεκτροσόκ. «Πάμε;» ρώτησε απαιτητικά.

 

Ο Μιχαήλ τον ακολούθησε μηχανικά σκεπτόμενος καθώς διέσχιζαν τους διαδρόμους του αστρόπλοιου πώς να ξεφορτωθεί τους δύο παλαβούς που τον περιτριγύριζαν. Αν δε γλιτωνε από δαύτους δε θα μπορούσε να αναλάβει διακυβέρνηση. Φθάνοντας έξω από το κέντρο ο Ρέινα όπλισε το όπλο ηλεκτροσόκ και κοίταξε από το μικρό παραθυράκι της πόρτας.

 

«Κάποιος έιναι εδώ», μουρμούρισε και αφού πάτησε το κουμπί ανοίγματος μπήκε με προσεκτικά βήματα. Ο Μιχαήλ, πριν ακόμη μπει, είδε μια φιγούρα να πέφτει στην πλάτη του Ρέινα, ρίχνοντάς τον στο πάτωμα. Ενστικτωδώς, και ενώ ακούγονταν γδούποι και ουρλιαχτά πόνου, ψηλάφισε το μαχαίρι που όπως όλοι οι αξιωματικοί είχε στη ζώνη της στολής του.

 

Χάθηκε ο κόσμος να κουβαλάω κάτι καλύτερο;

 

Θυμήθηκε ότι είχε αποφασισθεί εξαρχής η απαγόρευση όπλων πυρός στο πλοίο για λόγους ασφαλείας. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι είχε στην κατοχή του ένα ισχυρότερο όπλο: την υπακοή του Ταυ-άλφα.

 

«Ταυ-άλφα κλεισε την πόρτα Ε311. Τώρα!»

 

Η πόρτα έκλεισε αλλά ένα άγνωστο καταματωμένο πρόσωπο εμφανίσθηκε στο παραθυράκι της. Ο Ρέινα είχε προφανώς εξουδετερωθεί αλλά όχι πριν κάνει ζημιά στον αντίπαλό του. Ο άγνωστος πάτησε το κουμπί από μέσα και η πόρτα άνοιξε. Ο Μιχαήλ χωρίς δεύτερη σκέψη κατάφερε μια απωθητική κλωτσιά στο στήθος του αγνώστου που σωριάστηκε φαρύς πλατύς στο πάτωμα.

 

«Ταυ-άλφα κλεισε την πόρτα Ε311 και κράτα την κλειστή. Αγνόησε τα κουμπιά ελέγχου!» ούρλιαξε στο σύστημα επικοινωνίας.

 

«Η πόρτα Ε311 σφράγισε», αποκρίθηκε η ρομποτική φωνή.

 

Ηλίθιο κατασκεύασμα!

 

Δεν θα είχε πρόσβαση στο πιλοτήριο αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Θα τη χρειαζόταν μόνο αν άλλαζε ρότα κάτι το οποίο δεν είχε κανένα σκοπό να κάνει. Προς το παρόν δεν μπορούσε να σκεφτεί καλύτερη χρήση του πιλοτηρίου από φυλακή για αυτούς τους δύο. Τουλάχιστον μέχρι να αλληλοσκοτωθούν.

 

«Το ήξερα ότι είσαι μηχανή», άκουσε μια γνώριμη φωνή από πίσω του. Γυρνώντας είδε τη βρεφοκόμο να βγαίνει από μια σκιερή γωνιά. Κρατούσε και πάλι το βρέφος. «Μπες μέσα και άλλαξε πορεία. Αλλιώς το μωρό θα έχει άσχημο τέλος.»

 

«Εσύ υποτίθεται ότι είσαι ουδέτερη!»

 

«Δεν μπορεί κανείς να αλλάζει πάνες όταν διακυβεύονται τόσα.»

 

«Και τι; Σκοπεύεις να σώσεις την ψυχή σου σκοτώνοντας ένα βρέφος;»

 

«Αξίζει η θυσία ενός για χάρη όλων των ανθρώπων.»

 

Ο Μιχαήλ κούνησε το κεφάλι του με αποδοκιμασία και ανύποπτα ξεκούμπωσε τη θήκη της λεπίδας στη ζώνη του. Η γυναίκα βρισκόταν σε ακτίνα επίθεσης.

 

Διανύουμε πιθανότατα τις τελευταίες στιγμές της ανθρωπότητας και το μόνο που μας απασχολεί είναι πως θα αλληλοσκοτωθούμε γρηγορότερα. Τελικά είμαστε τόσο ηλίθιοι που μας αρμόζει ο αφανισμός.

 

Με ένα σάλτο και μια ξαφνική κίνηση κάρφωσε τη βρεφοκόμο στα πλευρά πριν προλάβει να αμυνθεί, ένα χτύπημα που είχε επαναλάβει άπειρες φορές στην εκπαίδευση αλλά απέναντι σε ξύλινα ομοιώματα ανθρώπων. Άρπαξε το μωρό από τα χέρια της πριν σωριαστεί. Δεν ένιωσε τύψεις, οποιοσδήποτε μπορεί να σκέφτεται να βλάψει ένα απροστάτευτο μωρό είναι ένα μίασμα που όσο το ταχύτερο φύγει τόσο καλύτερα για τον κόσμο.

 

«Ταυ-άλφα, χρειάζομαι ανανεωμένη μέτρηση πληθυσμού», μουρμούρισε ο Μιχαήλ παρατηρώντας από το παραθυράκι της πόρτας του κέντρου ελέγχου το πτώμα του Ρέινα και πλάι του τον αντίπαλό του να ψυχορραγεί.

 

«Πληθυσμός πλοίου:Τρία - Διόρθωση - Πληθυσμός πλοίου: Δύο.»

 

Αφού χάζεψε για μια στιγμή το βρέφος στην αγκαλιά του, τράβηξε για το βρεφοκομείο. Ήξερε από τον Αλέξανδρο ότι θα αφιερώνει πολύ χρόνο στη φροντίδα του μωρού και χρειαζόταν αναλώσιμα. Επέστρεψε στην καμπίνα του κυβερνήτη μια ώρα μετά με το μωρό στο μάρσιπο και ένα καρότσι γεμάτο μωρουδιακά, αλλαξιές και γάλατα. Αφού το τάισε και το έβαλε για ύπνο στη δική του κουκέτα στράφηκε προς το ημερολόγιο του κυβερνήτη, μια συσκευή ηχογράφησης σκοπίμως ανεξάρτητη του συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, σχεδιασμένη να μεταφέρει τις σκέψεις ενός εφεδρικού κυβερνήτη στον επόμενο.

 

Ώρα να δούμε τι λέει ο Άντυ...

 

Το όνομα Άντυ Ράιτ του προηγούμενου εφεδρικού που είχε αναφέρει νωρίτερα ο Ταυ-άλφα, του είχε φανεί πολύ οικείο. Όταν άκουσε τη φωνή του εικόνες από εκείνον κατέκλησαν το νου του. Είχαν εκπαιδευτεί μαζί και ήταν στενοί φίλοι. Άκουσε όλες τις ηχογραφήσεις του με ένδειξη ‘σημαντικό’ που επιβεβαίωναν όλα όσα είχε μάθει τις τελευταίες ώρες.

 

«Υποθέτω πως είσαι άτυχος μικρέ,» μουρμούρισε στο μωρό που κοιμόταν δίπλα του, «Είμαστε εγώ κι εσύ. Όλα δέιχνουν ότι ο άνθρωπος δεν υπάρχει πια επί Γης, τα υπόλοιπα Αναζήτηση είναι χαμένα, ενώ εμφύλιος στο πλοίο αποδεκάτισε τον υπόλοιπο πληθυσμό. Λυπάμαι, γεννήθηκες την πιο ακατάλληλη στιγμή.»

 

Πάτησε το κουμπί αναπαραγωγής της τελευταίας ηχογράφησης του Ράιτ. Του απευθυνόταν προσωπικά σε τόνο βαρύ, στοχαστικό.

 

«Μπάεβ, είσαι ο τελευταίος εφεδρικός και ξέρω ότι όταν το σύστημα αργά ή γρήγορα σε ξυπνήσει θα βρεθείς αντιμέτωπος με μια μεγάλη απόφαση. Να μεταδόσουμε ή όχι τη ζωή; Πριν βιαστείς να μου απαγγείλεις το ποίημα που μας μάθανε όταν ήμασταν υπερενθουσιώδεις επίδοξοι εξερευνητές του διαστήματος στο στάδιο της εκπαίδευσης σε προλαβαίνω για να σου πω ότι άλλαξα στρατόπεδο. Ναι, ξέρω: Η πιθανότητα ζωής οπουδήποτε στο σύμπαν αυτόν τον κοσμικό χρόνο είναι στο 0.1% κι επομένως έχουμε υποχρέωση να συντηρήσουμε ένα τόσο σπάνιο φαινόμενο της φύσης. Αν διαβάσεις όμως προσεκτικά την ίδια εργασία θα διαπιστώσεις ότι σε μεταγενέστερο χρόνο η πιθανότητα ανεβαίνει δραματικά και ότι θα έρθει η στιγμή που θα είναι σπάνια η απουσία ζωής.»

 

Ο Μιχαήλ παρατήρησε ένα έγγραφο με τίτλο ‘Σχετική πιθανότητα ζωής ως συνάρτηση του κοσμικού χρόνου’ στο γραφείο εμπρός του. Θυμήθηκε ότι ήταν διάσημη κοινή εργασία των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Οξφόρδης που έδωσε τα απαράιτητα επιχειρήματα για την αναγκαιότητα των Αναζήτηση. Ήταν φανερό ότι ο Ράιτ έκανε φιλότιμη προσπάθεια να αποφασίσει πληροφορημένα.

 

«Δε βλέπω αντικειμενικό λόγο μετάδοσης της ζωής και αν ήταν στο χέρι μου δεν θα την επέτρεπα. Ο μόνος λόγος που αυτή τη στιγμή κατευθυνόμαστε προς τον πλανήτη Λέτζερ είναι γιατί προκειμένου να αποστοχοποιηθώ από τις δυο πλευρές του εμφυλίου μεταβίβασα στο σύστημα όλες τις αρμοδιότητες πλοήγησης. Βέβαια δεν ξέρω αν τελικά θα σώσω το τομάρι μου: Το σύστημα αποφάσισε μετακλητή πτώση στον δευτερεύοντα στόχο, κατευθυνόμαστε προς τον Λέτζερ και τώρα οι θρήσκοι με μισούν.

 

»Ξέρω πως θα σου είναι δύσκολο να δράσεις ενάντια στην εκπαίδευση που λάβαμε αλλά σαν επιστήμονες οφείλουμε να κοιτάμε τη συνολική εικόνα. Αυτή είναι να μην υπερεκτιμούμε τη νοήμων ζωή λόγω της προσωρινής της σπανιότητας αλλά να την αξιολογούμε γι’αυτό που πραγματικά είναι: Μια κατάσταση πρωτόγονης συνειδητότητας καταδικασμένη να περνά μέσα από την αυτοκαταστροφή και τον όλεθρο. Αυτή ήταν η κατάληξή μας στη Γη και την ίδια κατάληξη θα θερίσουν κάποιοι μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια αν εσύ σπείρεις τώρα ζωή. Αλήθεια έχεις το δικαίωμα να πάρεις μια τέτοια απόφαση;»

 

Είναι περίεργο που οδηγεί η κατάθλιψη ενός επιστημονικού μυαλού. Στην επιστημονική τεκμηρίωση του μηδενισμού και της ματαιότητας.

 

Κοίταξε το μωρό που κοιμόταν γαλήνια στην κουκέτα του. Ήταν τόσο όμορφος, τόσο αγνός. Πώς μπορεί ο Άντυ να πιστεύει πως ένα τέτοιο πλάσμα δεν αξίζει να υπάρχει; Θυμήθηκε τότε την εξήγηση των σκληροπυρηνικών οπαδών της θεωρίας της εξέλιξης για την ομορφιά και την καλωσύνη, ότι επιβίωσαν την εξελικτική διαδικασία ακριβώς γιατί ωφέλησαν τους κατόχους τους και προήγαγαν την ικανότητά τους να αυτοσυντηρηθούν. Γι’αυτούς η τρυφερότητα και η χάρη ενός βρέφους - οποιουδήποτε είδους, δεν είναι παρά το μόνο όπλο αυτοσυντήρησης μιας κατά τα άλλα ιδιαίτερα ευάλωτης ύπαρξης. Όσο διαφωνούσε με τη θρησκόληπτη αντίληψη ότι μόνο ο Θεός δια της θρησκείας μπορεί να εμφυσσά καλωσύνη και ψυχική ομορφιά άλλο τόσο διαφωνούσε με αυτό το κυνικό επιχείρημα που υποβιβάζει  την ομορφιά και την καλωσύνη σε ωφελιμιστικό τρυκ. Δεν μπορούσε όμως να μην παραδεχθεί ότι είχε μια βάση: Ένιωθε μέσα του να καίει η επιθυμία να σώσει αυτό το άγνωστο βρέφος.

 

Ωστόσο δεν πίστευε ότι η θρησκοληψία ήταν το μοναδικό περιεχόμενο της θρησκείας, μόνο το πιο προβεβλημένο όπως συνηθίζεται με τα μειονεκτήματα της κάθε πλευράς - εξάλλου κάτι του έλεγε ότι δεν ήταν έξυπνη στρατηγική από μέρους του να σκέφτεται αρνητικά για τη θρησκεία σε μια τόσο σημαίνουσα θρησκειολογικά στιγμή όσο τη χαραυγή της εξάλειψης του ανθρώπινου είδους. Αποφάσισε να εφεύρει ένα συλλογισμό που να συμβιβάζει κάπως τις δυο κοσμοθεωρίες. Ήταν μπροστά του και του φώναζε: Και οι δυο πλευρές θα ενέκριναν για διαφορετικούς λόγους την ανάγκη του να προστατεύσει αυτό το πλάσμα. Και αυτό θα έκανε απλά σε μεγαλύτερη κλιμακα: Εκτός από αύτον τον μικρό θα προστάτευε και τα μελλοντικά νεογέννητα ενός άλλου είδους στο οποίο θα οδηγούσε την βιομάζα η εξέλιξη.

 

«Ταυ-άλφα πότε φθάνουμε στον προορισμό μας;»

 

«Σε 9.17 χρόνια κυβερνήτα.»

 

«Και τι δεδομένα έχουμε για την κατάσταση της Γης;»

 

«Μια ηχογραφημένη αναφορά του Αναζήτηση πέντε καθώς και δεδομένα από μετρήσεις σάρωσης ζωής που έκανε σε πολλαπλά σημεία του πλανήτη. Ήταν όλες αρνητικές.»

 

«Σε πόσα σημεία σάρωσαν;»

 

«157. Αρκετά ώστε να θεωρείται ολιγοπίθανη η επιβίωση πληθυσμιακών ομάδων αλλού.»

 

Μα φυσικά, το σύστημα είναι προγραμματισμένο να αποφασίζει βάσει πιθανοτήτων όταν δεν υπάρχουν βεβαιότητες.

 

«Αλλά όχι όμως απίθανη, έτσι; Δώσε μου ένα νούμερο.»

 

«16.38%»

 

«Πόσο εφικτό είναι το σενάριο να μεταδόσουμε ζωή και να φθάσουμε στη Γη χωρίς εξάλειψη πληθυσμού πλοίου;»

 

«Εφικτό μόνο με χρήση κρυογονικής κάψουλας. Αλλά δυστυχώς κυβερνήτα έχει μείνει μόνο μια. Οι υπόλοιπες καταστράφηκαν.»

 

Υποθέτω δεν θα άρεσε στους θρήσκους γιατί θα ήταν σαν τεχνητή ανάσταση στα μάτια τους -άλλη μια ύβρις στα θεία.

 

«Ανανέωση παραμέτρων αποστολής:

Εντολή 1: Μετά την άφιξη στον Λέτζερ, προχωράς αμέσως στη διαδικασία μεταφοράς της βιομάζας στον πλανήτη.

Εντολή 2: Μετά το πέρας της μεταφοράς θέτεις πορεία προς τη Γη.

Εντολή 3: Μεταφέρεται αμέσως σε εσένα η αρμοδιότητα πλοήγησης μέχρι να φθάσουμε στη Γη οπότε και την αρμοδιότητα θα αναλάβει ο Αλεξ...

 

Διάβολε, δεν είναι ο γιός σου! Είναι πιθανότατα ο τελευταίος άνθρωπος, ο γιός όλων.

 

»Εντολή 3: Μεταφέρεται σε εσένα η αρμοδιότητα πλοήγησης μέχρι να φθάσουμε στη Γη οπότε και την αρμοδιότητα θα αναλάβει ο Μάνσον, που κοιμάται δίπλα μου αυτή τη στιγμή.»

 

«Από την τρίτη εντολή συμπεραίνω ότι η κρυογονική κάψουλα θα χρησιμοποιηθεί από τον Μάνσον.»

 

«Είσαι ξεφτέρι.»

 

«Η πιθανότητα επιτυχούς ολοκλήρωσης αυτού του σχεδίου είναι αισθητά μεγαλύτερη αν η κρυογονική κάψουλα χρησιμοποιηθεί από εσάς, κυβερνήτα.»

 

«Είχα την ευκαιρία μου. Και είχα και δεύτερη. Θα ήταν πλεονεξία να αρπάξω και την κουτσουρεμένη ευκαιρία που δόθηκε σε κάποιον άλλο. Εξάλλου η κρυογονική κατάσταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο από ενήλικες. Μέχρι ο Μάνσον να μεγαλώσει θα τον έχω εκπαιδεύσει επαρκώς.»

 

Ο Μιχαήλ στράφηκε προς το μικρόφωνο του ημερολογίου του κυβερνήτη και πάτησε το κουμπί της εγγραφής.

 

«Εφεδρικός κυβερνήτης Μιχαήλ Βάνια Μπάεβ, εγγραφή πρώτη:

 

Άκου μικρέ. Μέχρι να μεγαλώσεις θα έχουμε ευκαιρίες να τα πούμε. Επιπλέον, θα βρεις όλες τις καταγραφές και τα δεδομένα. Κάποια στιγμή που θα είσαι έτοιμος θα τα βάλεις όλα κάτω και θα καταλάβεις τι γίνεται, είμαι βέβαιος. Είσαι ξύπνιο παιδί, το βλέπω από τώρα στο πρόσωπό σου. Είναι όμως δυο πραγματάκια που θέλω να σου πω σήμερα, που όρισα πορεία:

 

»Κανονικά δεν προβλέπονται οι εντολές πλοήγησης βάθους διόμισυ αιώνων. Το έκανα πάραυτα για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: Δε θέλω η κατάθλιψη που καραδοκεί σε αυτό το μακρύ και μοναχικό ταξίδι να πάρει τα ηνία. Θα υπάρξουν στιγμές που θα αμφισβητήσεις το νόημα της αποστολής. Ίσως σκεφτείς ότι σου δίνω μια χαζή ελπίδα προκειμένου να μην τα χάσεις. Ίσως σκεφτείς ότι το έκανα για να μην τα χάσω εγώ. Σου λέω ευθέως ότι αν και εν μέρει ισχύουν και τα δυο, υπάρχουν και καλά νέα. Όταν ρωτώ το σύστημα για την πιθανότητα να έχουν επιβιώσει πυρήνες πληθυσμού στη Γη η απάντηση δεν είναι μηδέν! Δοκίμασέ το και μόνος σου. Θα είναι από τις λίγες καλοδεχούμενες απαντήσεις του Ταυ-άλφα. Επιπλέον, στις ηχογραφήσεις θα βρεις διάφορες εσωτερικές αναζητήσεις. Μην αναλωθείς να βγάλεις άκρη με θεούς ή θεωρίες. Θα σου δώσω μόνο μια συμβουλή, κάτι που μου είχε πει μια φορά ο γέρος μου: Μη λυγίσεις. Δώστα όλα για να τα επιβιώσεις. Και αν υπάρχει Θεός κάνε τον υπερήφανο με την επιμονή, την εφευρετικότητα και το θάρρος του δημιουργήματός του. Γίνε τατουάζ στο μπράτσο Του που να γράφει ‘Σκληρός Καριόλης’. Καλό ταξίδι.»

Σπύρος Κ.

03/02/2017

Edited by Man_from_Earth
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Σπύρο.

 

Αυτό που έχω παρατηρήσει πάντως σε εσένα, όπως ανέφερα και στον Γιώργο, είναι ότι όσο καιρό διαβάζω ιστορίες σου, βελτιώνεσαι ολοένα και περισσότερο! Μιλάω πάντα σαν προσωπική γνώμη έτσι; Το ίδιο ισχύει λοιπόν και για τον Σκληρό Καριόλη που όπως σου είχα πει λάτρεψα τον τίτλο και η ιστορία με άφησε με θετικά συναισθήματα.

Πάμε επί τούτου:

 

 

 

Η αρχή σου είναι λίγο άγουρη. Το ξύπνημα του Μπάεβ, η εικόνα ότι θυμάται και δε θυμάται δεν με έπεισε ιδιαίτερα. Γενικά τα σκηνικά με την μνήμη και την απώλεια της είναι περίεργα και το πώς θα λειτουργήσουν σε μία ιστορία. Το σκάφος ήθελα να το δω περισσότερο, να μου δείξεις τα σημάδια εμφυλίου και απομόνωσης. Ο τύπος έτρωγε μόνος του και δεν μίλησαν όταν συναντήθηκαν; Η βρεφοκόμος του ανέφερε τα πάντα κι άρχισε να θυμάται; Γενικά αρκετές εικόνες που το άλμα στην πλοκή παραήταν μεγάλο.

 

Μου άρεσε η φάση με την βιομάζα, τον πλανήτη που ψάχνουν για συνέχιση της ζωής και το όλο μπλέξιμο με την θρησκεία. Βέβαια έφαγε αρκετό κομμάτι από την ιστορία αυτό με αποτέλεσμα να χάσουμε τον κεντρικό πρωταγωνιστή.

Ο οποίος, είχε τις καλές στιγμές του αλλά και τις σχετικά άκομψες. Η φάση που προσπαθήσεις να εξηγήσεις το σκεπτικό γύρω από την θυσία της ζωής ή την συνέχισε της, έχει υπερβολικό tell με φανερή παρέμβαση δική σου σαν παντογνώστη συγγραφέα.

Σε 'α πρόσωπο ίσως λειτουργούσε καλύτερα.

 

Το τέλος μου αρέσει πολύ, αυτά που λέει στο βρέφος επίσης και θεωρώ ότι έκλεισες πολύ ωραία την ιστορία. Απλά τα βηματάκια πριν το τέλος με άφησαν λίγο ξεκρέμαστο σε μερικά σημεία. Πάντως νομίζω ότι ειναι η καλύτερη σου ιστορία από όσες έχω διαβάσει, με εμφανή βελτίωση.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Δεύτερο ξύπνημα που διαβάζω στον διαγωνισμό, αυτή τη φορά από κρυογονοπωστολενε θάλαμο. Στην περίπτωσή σου βέβαια θα ήταν δύσκολο να ξεκινήσεις την ιστορία σου με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Το γράψιμο έχει ελάχιστους λόξυγγες (γεωγραφία σκάφους) και ρέει. Αυτό που με κέρδισε είναι ότι η πρόζα σου δίνει την οπτική του χαρακτήρα συνεχώς κι αυτό μου άρεσε. Τα σχόλια, ο τρόπος που κρίνει, όλα δίνουν τον χαρακτήρα σου. Η ίδια η ιστορία με τραβούσε και γενικά διάβαζα με ενδιαφέρον.

Αν υπήρχαν δυο πραγματάκια που θα μπορούσαν ίσως να λείπουν ήταν το κήρυγμα κι η κριτική. Δεν προσθέτουν κάτι στην ιστορία σου κι αυτό που κάνουν, ούτως ή άλλως φαίνεται από το κείμενο: από τις πράξεις και την κατάσταση που περιγράφεις.

Η ιδέα με τη βιομάζα μου άρεσε, όπως κι αυτό που λέει ο προηγούμενος κυβερνήτης αν και προσωπικά δυσκολεύομαι να πειστώ πως σε ένα τέτοιο μέρος ακόμα και υπό τέτοιες συνθήκες, θα βρίσκονταν λογικοί άνθρωποι να θέλουν να σταματήσουν τη ζωή από την εξάπλωσή της. Το τέλος μου άρεσε. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Παλιά κεντρική ιδέα, εμπλουτισμένη όμως με βιομάζα και άλλα καλούδια (καταστροφή, ηθικά –έως θρησκευτικά– διλήμματα).  Καλογραμμένο, αβίαστη ροή, πολύ ευχάριστο το κομμάτι των διαλόγων με την “τεχνητή ανοησία” (!).
Μου αρέσει ο τρόπος που δίνεις βάθος στον Μιχαήλ σε δύο δόσεις. Καλά αλλά λιτά δίνεις την εικόνα της εγκατάλειψης στο σκάφος. Πιθανόν λόγω του περιορισμού λέξεων, χάνεις την ευκαιρία να δώσεις περισσότερη εικόνα και να μας χώσεις πιο βαθειά μέσα στην ατμόσφαιρα.
Λίγο εύκολα μας λες για την Αναζήτηση Πέντε: “επειδή ο κόσμος του (θα προτιμούσα άλλη λέξη εδώ, στην ΕΦ πάει αλλού ο νους μας με την λέξη “κόσμος”) κουράστηκε, γύρισαν πίσω. Νομίζω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για τόσο σημαντική απόφαση. Ειδικά όταν αργότερα αναφέρεις τι έγιναν τα υπόλοιπα, όπου τα πράγματα είχαν εξελιχτεί διαφορετικά.
Δεν βλέπω την αναγκαιότητα της τελευταίας ηχογράφησης. Από την στιγμή που θα μεγάλωνε και θα εκπαίδευε το μωρό για να κυβερνήσει το σκάφος, θα είχε όλο τον χρόνο να του πει αυτά τα πράγματα. Χρειάζονται βέβαια για την ιστορία, ίσως όμως να δούλευε καλύτερα αν το (πιθανόν λίγο διαφορετικό) μήνυμα ήταν για να διαβαστεί όταν θα αναλάμβανε το σκάφος.
Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Σπύρο! :)

Ήταν μια ιστορία γνήσιας, αυθεντικής Ε.Φ., και δεν σου το κρύβω, αμέσως ένιωσα μια ζεστασιά στο στήθος μου! Η γραφή σου ήταν μια χαρά, η ιστορία μπορεί να μην ηταν καθόλου πρωτότυπη, μα ήταν βασισμένη σε φρέσκιες ιδέες (βιομάζα, σαν ένα είδος τεχνητής πανσπερμίας να υποθέσω), και είχε μια χαλαρή, αβίαστη ροή. Την διάβασα λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον. Εκεί που με κέρδισες όμως πραγματικά, ήταν στις αναζητήσεις, στα ηθικά διλήμματα και στις "φιλοσοφικές" προσεγγίσεις που επιχείρησες, πράγμα που προσδίδει στην ιστορία σοβαρότητα, άποψη και επίπεδο.

Στα αρνητικά να σημειώσω μόνο πως έλειπε το μυστήριο και οι όμορφες εικόνες που θα μπορούσες να μας δώσεις από ένα διαστρικό ταξίδι.

Επίσης πιστεύω πως μια μαζική

κατάθλιψη

δεν είναι και πολύ πειστικό σενάριο για τα συμβάντα που περιγράφεις. Κάποιος από τους λόγους σίγουρα, αλλά ο μοναδικός; Ας έβαζες και την απελπισία, κάποιες επιδημίες, ή έστω να έλεγες ότι ήταν προϊον παρενέργειας των κρυογονικών θαλάμων πχ.

Ένα τελευταίο, ασήμαντο σχετικά, αν και ο τίτλος είναι ιντριγκαδόρικος και στυλάτος, όπως και το τέλος του διηγήματος, (μου θύμισε το "Σάπιος Μπάσταρδος" του Frank Miller στα comics) νομίζω πως δεν ταιριάζει και τόσο στο υπόλοιπο κείμενο...  το αναφέρω κυρίως γιατί σε προδιαθέτει διαφορετικά, σε κάτι πιο κάφρικο, αυτό είναι όλο. (Μεταξύ μας, την πρώτη φορά που το είδα γέλασα πολύ, καθώς ασυναίσθητα θυμήθηκα τον "Motherfucker Jones" από την κωμωδία για "Αφεντικά για σκότωμα" που υποδύεται o Jamie Foxx αν το έχεις δει..! :lol: )

Λοιπόν, από τα καλύτερα κείμενα του διαγωνισμού για μένα. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Η ιστορία ξεκινάει με το ξύπνημα μέσα στην κρυογονική κάψουλα, που ναι μεν είναι πολυχρησιμοποιημένο, αλλά δεν με πειράζει αφού είμαι κολλημένος με την πιο χαρακτηριστική ταινία που χρησιμοποιεί αυτό το τέχνασμα και είμαι έτοιμος να δω κάποιο alien να ξεπετάγεται από κάπου(πράγμα που δεν θα με χάλαγε καθόλου! :) )  Μετά ξεκινάει ο διάλογος με την τεχνητή νοημοσύνη του σκάφους,με τέτοιο τρόπο, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πρέπει να έχεις διαβάσει κάποια από τις ιστορίες του Έντι Τζόουνς, που έχει ανεβάσει εδώ στο sff o Σπύρος(MadnJim). :) Η υπόλοιπη ιστορία κινείται σε καθαρόαιμα πλαίσια επ. φαντασίας, διανθισμένη με φιλοσοφικά ζητήματα, που δίνονται χωρίς να κουράζουν και ο βασικός πρωταγωνιστής κατάφερε να με κάνει να τον συμπαθήσω αμέσως. Θα ήθελα να μας παρουσίαζες περισότερο αναλυτικά το σκάφος, κάτι που θα μας έβαζε ακόμα καλύτερα στο κλίμα. Ιδιαίτερα αφού έχει προηγηθεί ένα είδος "εμφυλίου" μέσα σε αυτό, σίγουρα θα είχε αφήσει τα σημάδια του. Περισότερο σαφής θα ήθελα να ήσουν και στο τί ακριβώς οδήγησε σε αυτόν το "εμφύλιο" αφού η μαζική κατάθλιψη μου φαίνεται λίγο χλωμή σαν αιτία. Και οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, πράγμα που με κάνει να θέλω να είχες περισότερο χώρο για να μας τους παρουσιάσεις ακόμα καλύτερα ή να προσθέσεις και άλλους. Μου φάνηκε πως πολύ εύκολα "λυτρώθηκε" ο ήρωας, θα ήθελα να τον έβαζες να αντιμετωπίσει παραπάνω δυσκολίες, αν και αυτό είναι δύσκολο λόγω του περιορισμού τον λέξεων.

 

Υ.Γ. 1 Η σκηνή με το μωρό σε συνάρτηση με το τέλος που αναφέρεται ο τίτλος της ιστορίας, μου έφεραν στο μυαλό έναν άλλο πραγματικά "σκληρό καριόλη" που είχε παραμάσχαλα ένα μωρό. Τον Chow Yun Fat στο "Hard Boiled"...

 

Υ.Γ.2 H ατάκα "Δεν μπορεί κανείς να αλλάζει πάνες όταν διακυβέυονται τόσα", με έριξε στο πάτωμα!! :lol: ΕΠΟΣ!!! :)

 

 

Kαλή επιτυχία!

Edited by SymphonyX13
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Σπύρο καλησπέρα,

 

Τεχνικά η ιστορία σου είναι άρτια και φυσικά διαβάζεται πολύ εύκολα.

 

Δε θα κρύψω το γεγονός ότι από την πρώτη κιόλας πρόταση της ιστορίας σου είχα μια αρκετά θετική προδιάθεση ότι θα περάσω καλά! Δυστυχώς όμως όσο περνούσε η ώρα ένιωθα όλο και περισσότερα άβολα. Και ο λόγος είναι ο εξής: αν και όλη η δράση συμβαίνει μέσα σε ένα αστρόπλοιο, ο χώρος εξέλιξης παραμένει στο υπόβαθρο χωρίς να επιδρά άμεσα στην πλοκή της ιστορίας.

 

Τι εννοώ. Η ροή της ιστορίας θα παρέμενε η ίδια ακόμα κι αν αντί για αστρόπλοιο όλα συνέβαιναν κάποιου βαθιά μέσα στη Γη. Αν υποθέσουμε ότι συνέβη μια παγκόσμια καταστροφή που κατέστησε την επιφάνεια της Γης ακατάλληλη για ζωή και το ανθρώπινο γένος υποχώρησε στο υπέδαφος, περιμένοντας να ξαναγίνει κατάλληλη η επιφάνεια. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ.

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ.: Νομίζω, πως η λέξη badass στα Ελληνικά μεταφράζεται ως βαρύμαγκας. Αντιθέτως το «σκληρός καριόλης» είναι αγγλισμός του «tough motherfucker» :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καλησπέρα, Σπύρο!

Στα θετικά της ιστορίας: ωραία η ιδέα των 2 στόχων του πληρώματος κι ο τρόπος που το δικαιολογείς, ενδιαφέρουσα η φιλοσοφική χροιά (κάτι που για μένα σχεδόν πάντα προσμετράται στα θετικά). Η γραφή στα επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει στα τελευταία σου κείμενα, γενικά έχεις μια σταθερή ή σταθερά ανοδική πορεία.

Στα αρνητικά: δεν με πολυκέρδισε ο τίτλος (μου χτύπησε ο αγγλισμός παραπάνω απ' όσο θα ήθελα, πέραν του ότι δεν μου φάνηκε κι ο ενδεικτικότερος), ούτε κι η αρχή (ο διάλογος με την τεχνητή νοημοσύνη δεν με έπεισε), με αποτέλεσμα να μην με κερδίσει ούτε κι ο χαρακτήρας. Επίσης η δράση είχε κάτι το αποσπασματικό, σαν κομμάτια χωρίς μεγάλη συνεκτικότητα (θα 'θελες περισσότερο χώρο γι' αυτό), δηλαδή η πλοκή με το βρέφος ή εκείνους που ήθελαν να τον σκοτώσουν μου φάνηκε ότι ξεπήδησε πολύ ξαφνικά, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι αν πήδηξα γραμμές. Και λόγω γούστου (ενδεχομένως να περνάω εγώ περίεργη φάση) δεν ήμουν πολύ φαν της συγκεκριμένης δράσης (μου άφησε παρόμοια αίσθηση η ιστορία στο κομμάτι αυτό μ' εκείνη του Solonor).

Το τέλος, αν και λειτουργεί μόνο στο πλαίσιο του διηγήματος(tell), αφήνει καλή γεύση.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Natasha

Γεια σου Σπύρο!

 

Λοιπόν, ο τίτλος δε μου άρεσε εμένα αλλά αποδέχομαι ότι ο συγκεκριμένος αγγλισμός έχει μπει στην ελληνική ποπ κουλτούρα. Όμως προετοιμάζει για κάτι εντελώς κάφρικο και δεν είμαι σίγουρη αν αυτός ήταν ο σκοπός σου.

 

Υπάρχουν άλματα στην πλοκή όπως λέει και ο Ballerond τα οποία θέλουν δουλειά να ξεκαθαρίσουν.

 

Επίσης το διήγημα είναι κυρίως διάλογος. Συνήθως ο διάλογος ζωντανεύει το κείμενο, όμως στο συγκεκριμένο με μπέρδεψε και δεν ήμουν σίγουρη αν πέρασα κάποιο σημείο.

 

Η ατάκα με τις πάνες με έκανε κι εμένα να γελάσω :)

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Billandros

 Από τη στιγμή που το διάβασα, το συγκεκριμένο διήγημα έθεσε υποψηφιότητα για την 1η θέση στην ψηφοφορία μου για το Διαγωνισμό.

 

Ένα συγκλονιστικό υπαρξιακό ερώτημα αποδίδεται μέσα από μια ωραία δομημένη και επιστημονικά στιβαρή ιστορία.

 

Δυο παρατηρήσεις:

 

 

-Αν και το κολλάει εντυπωσιακά (τατουάζ στο μπράτσο του Θεού!), για ένα τέτοιο διήγημα θα προτιμούσα έναν πιο «καθώς πρέπει» τίτλο. Προσωπική άποψη.

- Ο κυβερνήτης θα μπορούσε σχετικά εύκολα να αποτρέψει την απώλεια του ομοϊδεάτη του. Σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση δεν οδηγείς έτσι αβίαστα το μοναδικό σου σύμμαχο στο θάνατο.  

 

 

 

Καλή επιτυχία…

Edited by Billandros

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mors Planch

Το μόνο πρόβλημα που έχω είναι το ίδιο που εχω με το Aurora του Ρόμπινσον. Καλά ρε παιδιά από πληθυσμό 7-10 δις κόσμο, όσους ήταν όταν έφυγαν τα αστροπλοια πώς διαολο διάλεξαν τα πληρώματα και είναι γεμάτα Λουδδιτες, θρησκοληπτους και γενικά κόσμο που είτε δεν πιστεύει στην αποστολή τους, είτε είναι εναντίον της; Δηλαδή από τόσους εθελοντές κάνα καλύτερο δεν είχαν να διαλεξουν;

 

Αλλιώς μια καλή ιστορία σε μια κλασσική ιδέα της ΕΦ...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Συνονόματε καλησπέρα.

Διάβασα την ιστορία σου και στο σύνολό της μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Μου θύμισες αρκετά φιλμ και βιβλία που έχω δει και διαβάσει, και το θέμα που προσπαθείς να αναδείξεις, νομίζω πως είναι στην τελική, η απύθμενη αφροσύνη του ανθρώπινου είδους, είτε βρίσκεται στη Γη, είτε μακριά της. Και η τάση αυτοκαταστροφής που το χαρακτηρίζει.

Υπάρχουν όμως και τεχνικά λάθη σ’ αυτήν την προσπάθεια που έκανες. Πιστεύω πως έχουν να κάνουν με τον περιορισμένο χρόνο που όλοι μας είχαμε στη διάθεσή μας για να γράψουμε, και στον ακόμα λιγότερο για να διορθώσουμε και να επιμεληθούμε καλύτερα τις ιστορίες μας.

Κατ’ αρχή το σενάριό σου έχει αρχή, μέση και τέλος. Θετικό.

Η αρχή δεν με πείραξε, (θα μπορούσε να είναι και διαφορετική, και καλύτερη, και χειρότερη), αλλά είναι θέμα γούστων.

Τα προβλήματα αρχίζουν όταν μας αποκαλύπτεις ποιο είναι το αστρόπλοιο και ποιος είναι ο σκοπός του. Η μετοίκηση του ανθρώπινου είδους έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που χρησιμοποιείς. Αναπόφευκτα.  

Θα πρέπει σε ένα τέτοιο ταξίδι πολλών γενεών, να συμμετέχουν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές, να είναι εξασφαλισμένη τεχνητά η γήινη βαρύτητα, η εναλλαγή μέρας και νύχτας, η εναλλαγή εποχών, μικρά βουνά και λίμνες, χλωρίδα και πανίδα γήινη, και ένα σωρό άλλες προϋποθέσεις ώστε να μην είναι εμφανής η απομάκρυνση από τον μητρικό μας πλανήτη. Αλλιώς σε λίγους μήνες όλοι θα χρήζουν ψυχοφαρμάκων. Άρα το σκάφος για κάθε τέτοιο ταξίδι θα έπρεπε να είναι τεραστίων διαστάσεων, δεκάδων χιλιομέτρων μήκους και εξοπλισμένο με τεχνολογία που με τίποτα δεν θα έχουμε το 2341 ή και νωρίτερα. Θέλω να πω δηλαδή πως την ιστορία σου την έχεις τοποθετήσει βιαστικά, σε λάθος χώρο και χρόνο.

Παρακάτω προχωρώντας, συναντάμε ένα μωρό και μια βρεφοκόμο. Το μωρό που αργότερα θα είναι ο κύριος πρωταγωνιστής, ποιανού είναι; Η μητέρα του; Ο πατέρας του; Θα έπρεπε νομίζω να είχες αφιερώσει λίγο χώρο για να δικαιολογήσεις την ύπαρξή του. Και παραείναι νομίζω σύμπτωση, η έκτη επιζούσα από τους εκατοντάδες ή χιλιάδες επιβάτες (δεν αναφέρεις αριθμό), να είναι βρεφοκόμος που το φροντίζει. Ας ήταν μια απλή γυναίκα. Θα ήταν πιο αληθοφανές.

Στη συνέχεια ο Μιχαήλ μαθαίνει την αλήθεια. Για το πλοίο και για τη Γη. Αυτή η εξέλιξη μου άρεσε. Στο κάτω κάτω η αυτοκαταστροφή, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του είδους μας. Έως τώρα.

Αυτό που πραγματικά μου έκανε εντύπωση (πρώτη φορά το συναντώ σε ιστορία, αλλά και σαν ιδέα), είναι ο στόχος για μετάδοση της ζωής σε άλλους πλανήτες. Δεν αναφέρεις γαιοποίηση, αλλά για μετάδοση ζωής. Για ποιον όμως λόγο; Με ποιο όφελος, δεδομένου του κόστους ενός τέτοιου ταξιδιού; Εδώ νομίζω πως θα έπρεπε να στήσεις τον ένα φιλοσοφικό πυλώνα ο οποίος αργότερα στην πορεία της ιστορίας θα συγκρουστεί με τον δεύτερο, που είναι η θρησκεία, όπως αναφέρεις. Παρεμπιπτόντως η λέξη βιομάζα είναι λιγάκι αδόκιμος, μιας και σημαίνει υλικά φυτικής προέλευσης, κυρίως για απόδοση θερμότητας.

Δεν κατάλαβα επίσης γιατί η πιθανότητα 0,1% ζωής αυτή την κοσμική στιγμή είναι σπάνια. Ίσα ίσα σε ένα σύμπαν με τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια γαλαξίες που ο κάθε γαλαξίας διαθέτει 200 περίπου δισεκατομμύρια άστρα, ο αριθμός 0,1% είναι απίστευτα μεγάλος. Φαντάζεσαι πόσοι πιθανοί πολιτισμοί υπάρχουν εκεί έξω;

Τελειώνοντας, θα υπερασπιστώ την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου υποστηρίζοντας πως καμιά από τις συνιστώσες της, (υπάρχουν πολλές), δεν υποστηρίζει αυτά που αναφέρεις για ομορφιά και καλοσύνη. Έχει αλλάξει κάπως από την αρχική, αλλά η προσαρμογή στις αλλαγές, παραμένει στο επίκεντρο. Θέλει όμως λίγο περισσότερο δούλεμα και το Θεολογικό μέρος. Κάπως διαφορετικά τα λέει η θρησκεία, η χριστιανική τουλάχιστον. Νομίζω, μιας και δεν έχω καλές διπλωματικές σχέσεις με τις θρησκείες. Μπορεί και να κάνω λάθος.

Το τέλος, για να τελειώνω κι εγώ τη φλυαρία μου, μου άρεσε. Για ένα και μόνο λόγο.

Αφήνει Ελπίδα.

Καλή επιτυχία στην ιστορία σου.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Σπύρο.

 

Το διήγημά σου με ιντρίγκαρε, πράγμα όχι εύκολο, τουλάχιστον για μένα που τα πολύ σκληροπυρηνικά sci-fi δεν πετυχαίνουν εύκολα να με αγγίξουν (γενικώς προτιμώ τις ανθρώπινες σχέσεις από το technobabble) και στην παγίδα αυτή δεν έπεσες, ευτυχώς.

Η ιστορία μας πιάνει από το λαιμό και μας πετάει στα δύσκολα, δεν υπάρχουν πια άνθρωποι και όσοι απέμειναν έχουν σαλτάρει- αλλά με κέρδισε η ιδεά του κυρίως στόχου και του εναλλακτικού. Πολύ λογικό. Σε μία τέτοια κατάσταση τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να σταθεί.

Από κει και πέρα μου φαίνεται πως οι αποφάσεις για να εξοντωθούν οι χαρακτήρες, ο ένας μετά τον άλλο, πάρθηκαν λίγο βιαστικά. Βίαια σίγουρα, όχι εντελώς αταίριαστα με τη λογική του κειμένου, αλλά σίγουρα περισσότερος χώρος να νιώσουμε την αναγκαιότητα/ ηθικά διλήμματα/ αμφιταλαντεύσεις θα βοηθούσε και θα προσέδιδε σε ρεαλισμό. Από ένα σημείο και ύστερα ε΄χω την αίσθηση πως σε βλέπω με ένα τσεκούρι στο χέρι να παίρνεις κεφάλια.

 

Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη το τέλος. Μάνσον. Ο Γιος του Ανθρώπου. Ουπς, κάτι μου θυμίζει αυτό -αλλά δεν νομίζω να είχες το Χριστό υπόψη σου όταν το έγραφες. Κάνε το Θεό περήφανο, αυτό είναι μία ατάκα που τόσο μου άρεσε που παίζει να τη λέω κι εγώ. Σοβαρά.

 

Κοντολογίς, όμορφο διήγημα, όχι απολύτως του γούστου μου αλλά -και συμφωνώ με τους προλαλήσαντες σε αυτό- μου δείχνει κοντά στα άλλα και μία σαφή πορεία βελτίωσης στη δουλειά σου. Μπράβο σου για αυτό.

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Σπύρο,

 

 

Λοιπόν, δυστυχώς, αυτή η ιστορία δεν με κέρδισε. Για μένα ξεκίνησε κάπως αμήχανα   με την απώλεια μνήμης και το exposition μέσω του διαλόγου, που είναι μια τεχνική που έχω δει δεκάδες άλλες φορές.

 

Παρόλα αυτά,  μπορώ να πω ότι την διάβασα με ευκολία.  Σε σύγκριση με άλλες ιστορίες σου, η γραφή είναι πιο προσεγμένη, αν και πάλι ένιωσα λίγο απομακρά από τον  Μιχαήλ στα σημεία.

 

 Νομίζω το βασικότερο πρόβλημα  που είχα με την ιστορία ήταν ότι δεν  πείστηκα για τον 'εμφύλιο' στο Διαστημόπλοιο και το ζήτημα ηθικής επάνω στο οποίο βασίζεται η  όποια διαμάχη.  Από την μία,  φταίει που  ήμουν απολύτως υπέρ της πλευράς που ήθελε μετάδοση της ζωής και από την άλλη  -όπως έθιξε και ο Δημήτρης πιο πάνω-  οι φανατικούς 'Θρήσκοι' δεν μου φάνηκε λογικό να υπάρχουν στο κατάστρωμα ενός τέτοιου  διαστημόπλοιου, ούτε και η λογική τους έβγαζε ιδιαίτερο νόημα(αν και γι'αυτό -υποθέτω- ήταν Φανατικοί   :p)

 

Το τελευταίο κομμάτι πάντως μου άρεσε πολύ, πολύ καλή ατάκα!

 

Τέλος,  σου χρειάζεται ένα περασματάκι ακόμα  για μερικά λαθάκια που σου ξέφυγαν (καλωσύνη π.χ)

 

Αυτά!

Καλή σου επιτιυχία!

 

Υ.Γ Ωραιος ζν τίτλος...

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Σπύρο.

 

 

Ανήκω κι εγώ σ' αυτούς που ο τίτλος τους άρεσε και ο αγγλισμός δεν με πείραξε ιδιαίτερα γιατί είναι κάτι που έχει περάσει, θεωρώ, στη συλλογική δυτική κουλτούρα και μου έφερε αμέσως στο μυαλό έναν "σκληρό" action hero - το οποίο λειτουργεί πετυχημένα σε συνδυασμό με το ότι, στην πραγματικότητα, αναφέρεται στο μωρό. Η ιδέα σου με τους δύο στόχους της αποστολής μου άρεσε, γενικά μου αρέσουν οι ιδέες σου συνήθως, και σίγουρα έχεις βελτιωθεί πάρα πολύ σε όλα τα επίπεδα από την πρώτη φορά που σε διάβασα μέχρι τώρα. Ο διάλογος της αρχής με την τεχνητή νοημοσύνη μου φάνηκε κι εμένα κάπως ξύλινος, όμως (και δεν ξέρω αν διαβάζω περισσότερα εδώ απ' όσα υπάρχουν πραγματικά) μετά που το σκέφτηκα και σε συνδυασμό με τον τίτλο, αναρωτήθηκα μήπως ήταν και λίγο επίτηδες αυτό. Μήπως, δηλαδή, ήταν ένα κλείσιμο του ματιού σε κλασικές ταινίες ΕΦ και δράσης του '70 και του '80. Στην οποία περίπτωση, δώσ' του να καταλάβει και κάνε το ακόμη πιο υπερβολικό. Μου άρεσε πολύ και το όνομα του χαρακτήρα, δεν ξέρω γιατί, μου έκανε κλικ από την αρχή. Και μου άρεσε και η τελευταία παράγραφος, παρόλο που ο Μπάεβ θα μεγαλώσει το μωρό και, άρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην του τα πει όλα αυτά προσωπικά. Αυτό που μου φάνηκε κάπως χαλαρό ήταν το πώς φτάσαμε από την αρχή στο τέλος. Οι εξηγήσεις ήταν καλές, δεν λέω, και κατάλαβα τι είχε γίνει, όμως η πλοκή δεν ήταν σφιχτή και, κάπως, το κείμενο μου φάνηκε διπλάσιο σε μέγεθος απ' ό,τι είναι. Ωστόσο, μια πραγματικά καλή προσπάθεια που, αν και δεν με κέρδισε όσο η περσινή σου ιστορία, ήταν σίγουρα μέσα σε αυτές που ξεχώρισα.

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Όπως είπα και στο γενικό post του διαγωνισμού, τα σχόλια των τελευταίων σπάνια πρωτοτυπούν κάπου, οπότε θα είμαι λιτή.

 

Ιδέα: Ναι. Το να ξυπνάς σε ένα διαστημόπλοιο που είχε ξεκινήσει για αποικισμό και να βρίσκεις τα πάντα κατεστραμμένα, σαφώς και σημαίνει ότι ο κόσμος που ήξερες άλλαξε για πάντα. Η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη όταν πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Και μάλιστα, εκεί που αντίθετα σε κάθε λογική, τα ελάχιστα άτομα που έχουν απομείνει αλληλοσκοτώνονται αντί να προσπαθούν να επιβιώσουν.

 

Εκτέλεση: Μεγάλη περιπέτεια, με ανατροπές και γοργούς ρυθμούς. Αν κάτι δεν μου άρεσε, έχει να κάνει μάλλον με το προσωπικό μου γούστο. Μερικές ανατροπές έγιναν πάρα πολύ απότομα (τώρα θα μου πεις, αυτό θα πει ανατροπή J) π.χ. ο κουρελιάρης που εμφανίζεται ως κεντρικό πρόσωπο στη διαμάχη. Αυτό βέβαια που μου άρεσε ήταν το τέλος. Και κυρίως ο τρόπος που εμφανίζεται στο τέλος η σύνδεση του τίτλου με την ιστορία.

 

Δεν ξέρω αν έχω να προτείνω κάτι πέρα από λίγο συμμάζεμα στις εναλλαγές των σκηνών. Ή αυτό ή λίγες λέξεις παραπάνω, όχι χιλιάδες, μια πρόταση εδώ, δυο εξηγήσεις εκεί για να φτάσουμε ομαλά μέχρι το τέλος. Τίποτα άλλο.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Σαν περιπέτεια ΕΦ δεν είναι καθόλου άσχημη. Καλογραμμένη, με δράση και χαρακτήρες. Πολύ ωραία η εικόνα του "άστεγου" μέσα στο διαστημόπλοιο. Η δομή του κειμένου είναι σωστή. Τη θεωρώ, όμως, προβλέψιμη, ότι της έλειπε το κάτι που θα την έκανε να ξεχωρίσει από τις άλλες.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Σας ευχαριστώ θερμά όλους για τα σχόλια! Τόσο τα θετικά που με τιμούν ιδιαίτερα όσο και τα αρνητικά. Σιγά σιγά και πιο αποστασιοποιημένα απο το διαγωνισμό θα αρχίσω να τα βλέπω πάλι ένα ένα ώστε να κρατήσω κάποια πράγματα για το μέλλον.

 

Καλή συνέχεια!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Μερικά σχόλια σε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις:

 

Επίσης πιστεύω πως μια μαζική

κατάθλιψη

δεν είναι και πολύ πειστικό σενάριο για τα συμβάντα που περιγράφεις. Κάποιος από τους λόγους σίγουρα, αλλά ο μοναδικός; Ας έβαζες και την απελπισία, κάποιες επιδημίες, ή έστω να έλεγες ότι ήταν προϊον παρενέργειας των κρυογονικών θαλάμων πχ.

 

Μην το λες...Εγώ σε κατάθλιψη θα πόνταρα τα λεφτά μου στην προκειμένη...

 

Μετά ξεκινάει ο διάλογος με την τεχνητή νοημοσύνη του σκάφους,με τέτοιο τρόπο, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πρέπει να έχεις διαβάσει κάποια από τις ιστορίες του Έντι Τζόουνς, που έχει ανεβάσει εδώ στο sff o Σπύρος(MadnJim). :)

 

Δεν έχω δει ακόμη τα Έντι Τζόουνς του MadnJim, όχι! Αν υπάρχει ομοιότητα είναι συμπτωματική..

 

Επίσης η δράση είχε κάτι το αποσπασματικό, σαν κομμάτια χωρίς μεγάλη συνεκτικότητα (θα 'θελες περισσότερο χώρο γι' αυτό), δηλαδή η πλοκή με το βρέφος ή εκείνους που ήθελαν να τον σκοτώσουν μου φάνηκε ότι ξεπήδησε πολύ ξαφνικά, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι αν πήδηξα γραμμές.

 

προσπάθησα μια ΕΦ εκδοχή του Τen little niggers της Α.Κρίστι γιαυτό και οι μαζεμένοι θάνατοι. Τώρα που το λες, ισως είναι λίγο βιαστικοί..

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

 - Ο κυβερνήτης θα μπορούσε σχετικά εύκολα να αποτρέψει την απώλεια του ομοϊδεάτη του. Σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση δεν οδηγείς έτσι αβίαστα το μοναδικό σου σύμμαχο στο θάνατο. 

 

Καταλαβαίνω τι εννοείς και το σκέφτηκα λίγο όταν έγραφα. Το απέρριψα γιατί μου φάνηκε πιό αληθοφανές να μην υποστηρίξει αυτούς που έκαναν απόπειρα εναντίον του.

 

Το μόνο πρόβλημα που έχω είναι το ίδιο που εχω με το Aurora του Ρόμπινσον. Καλά ρε παιδιά από πληθυσμό 7-10 δις κόσμο, όσους ήταν όταν έφυγαν τα αστροπλοια πώς διαολο διάλεξαν τα πληρώματα και είναι γεμάτα Λουδδιτες, θρησκοληπτους και γενικά κόσμο που είτε δεν πιστεύει στην αποστολή τους, είτε είναι εναντίον της; Δηλαδή από τόσους εθελοντές κάνα καλύτερο δεν είχαν να διαλεξουν;

 

Χα,χα οκ σε νιώθω και για το Aurora μιας που το διάβασα πρόσφατα. Δεν είναι όμως ότι γέμισαν τα αστρόπολοια με ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην αποστολή, είναι ότι αυτοί 'αλλαξοπίστησαν' λόγω των ψυχολογικών κακουχιών της αποστολής (χρόνια παραμονή σε κλειστό χώρο; Εδώ σε ριάλιτι μπαίνουν για λίγες εβδομάδες και μετά λένε πως δεν αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους). Τουλάχιστον έτσι ήθελα να περάσει. Αν δεν έγινε ξεκάθαρο, αναλαμβάνω ευθύνη..

 

Θα πρέπει σε ένα τέτοιο ταξίδι πολλών γενεών, να συμμετέχουν δεκάδες χιλιάδες εθελοντές, να είναι εξασφαλισμένη τεχνητά η γήινη βαρύτητα, η εναλλαγή μέρας και νύχτας, η εναλλαγή εποχών, μικρά βουνά και λίμνες, χλωρίδα και πανίδα γήινη, και ένα σωρό άλλες προϋποθέσεις ώστε να μην είναι εμφανής η απομάκρυνση από τον μητρικό μας πλανήτη. Αλλιώς σε λίγους μήνες όλοι θα χρήζουν ψυχοφαρμάκων. Άρα το σκάφος για κάθε τέτοιο ταξίδι θα έπρεπε να είναι τεραστίων διαστάσεων, δεκάδων χιλιομέτρων μήκους και εξοπλισμένο με τεχνολογία που με τίποτα δεν θα έχουμε το 2341 ή και νωρίτερα. Θέλω να πω δηλαδή πως την ιστορία σου την έχεις τοποθετήσει βιαστικά, σε λάθος χώρο και χρόνο.

Παρακάτω προχωρώντας, συναντάμε ένα μωρό και μια βρεφοκόμο. Το μωρό που αργότερα θα είναι ο κύριος πρωταγωνιστής, ποιανού είναι; Η μητέρα του; Ο πατέρας του; Θα έπρεπε νομίζω να είχες αφιερώσει λίγο χώρο για να δικαιολογήσεις την ύπαρξή του. Και παραείναι νομίζω σύμπτωση, η έκτη επιζούσα από τους εκατοντάδες ή χιλιάδες επιβάτες (δεν αναφέρεις αριθμό), να είναι βρεφοκόμος που το φροντίζει. Ας ήταν μια απλή γυναίκα. Θα ήταν πιο αληθοφανές.

Στη συνέχεια ο Μιχαήλ μαθαίνει την αλήθεια. Για το πλοίο και για τη Γη. Αυτή η εξέλιξη μου άρεσε. Στο κάτω κάτω η αυτοκαταστροφή, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του είδους μας. Έως τώρα.

Αυτό που πραγματικά μου έκανε εντύπωση (πρώτη φορά το συναντώ σε ιστορία, αλλά και σαν ιδέα), είναι ο στόχος για μετάδοση της ζωής σε άλλους πλανήτες. Δεν αναφέρεις γαιοποίηση, αλλά για μετάδοση ζωής. Για ποιον όμως λόγο; Με ποιο όφελος, δεδομένου του κόστους ενός τέτοιου ταξιδιού; Εδώ νομίζω πως θα έπρεπε να στήσεις τον ένα φιλοσοφικό πυλώνα ο οποίος αργότερα στην πορεία της ιστορίας θα συγκρουστεί με τον δεύτερο, που είναι η θρησκεία, όπως αναφέρεις. Παρεμπιπτόντως η λέξη βιομάζα είναι λιγάκι αδόκιμος, μιας και σημαίνει υλικά φυτικής προέλευσης, κυρίως για απόδοση θερμότητας.

Δεν κατάλαβα επίσης γιατί η πιθανότητα 0,1% ζωής αυτή την κοσμική στιγμή είναι σπάνια. Ίσα ίσα σε ένα σύμπαν με τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια γαλαξίες που ο κάθε γαλαξίας διαθέτει 200 περίπου δισεκατομμύρια άστρα, ο αριθμός 0,1% είναι απίστευτα μεγάλος. Φαντάζεσαι πόσοι πιθανοί πολιτισμοί υπάρχουν εκεί έξω;

Τελειώνοντας, θα υπερασπιστώ την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου υποστηρίζοντας πως καμιά από τις συνιστώσες της, (υπάρχουν πολλές), δεν υποστηρίζει αυτά που αναφέρεις για ομορφιά και καλοσύνη. Έχει αλλάξει κάπως από την αρχική, αλλά η προσαρμογή στις αλλαγές, παραμένει στο επίκεντρο. Θέλει όμως λίγο περισσότερο δούλεμα και το Θεολογικό μέρος. Κάπως διαφορετικά τα λέει η θρησκεία, η χριστιανική τουλάχιστον. Νομίζω, μιας και δεν έχω καλές διπλωματικές σχέσεις με τις θρησκείες. Μπορεί και να κάνω λάθος.

Το τέλος, για να τελειώνω κι εγώ τη φλυαρία μου, μου άρεσε. Για ένα και μόνο λόγο.

Αφήνει Ελπίδα.

Καλή επιτυχία στην ιστορία σου.

 

Σπύρο είχες κάποιες αντιρρήσεις οι οποίες δεν ξέρω αν αντέχουν σε πολλή κριτική. Θα προσπαθήσω να τις απαντήσω μια-μια:

 

-Συμφωνούμε σχετικά για το μέγεθος του πλοίου (Ντάξ δε χρειάζονται και ποτάμια με λαγκάδια αλλά κάποιοι βιότοποι ναι). Αυτό ακριβώς φαντάστηκα κ εγώ απλώς δεν είχα χώρο για πολλές περιγραφές.  Όσο για το αν το 2341 είναι πρόωρο, μην το λες. Εδώ σε 2-3 αιώνες είχαμε τεχνολογική πρόοδο που ξεπερνά την πρόοδο των προηγούμενων χιλιετιών.

 

-Υποθέτω σου ξέφυγε ότι οι βρεφοκόμοι είναι ουδέτεροι στον πόλεμο - προστατεύονται και από τις 2 πλευρές για το καλό της διαιώνισης. Το αναφέρω δις.

 

-Αναφέρω επίσης ότι ο στόχος της διάδοσης ζωής αποφασίστηκε γιατί θεωρήθηκε λογικό από τους επιστήμονες πίσω από το σχεδιασμό να διατηρηθεί το σπάνιο φυσικό φαινόμενο της ζωής και εφόσον η μετοίκηση είναι αδύνατη. Και πάνω σε αυτό το επιχείρημα βασίζω τη μια άποψη οπότε αυτό που λες με τον πυλώνα δε γίνεται;

 

-Γιατί 0.1% εκφράζει σπανιότητα; Μα γιατί θα μπορούσε να είναι μέχρι και 100% θεωρητικά. Οπότε μικρή πιθανότητα σχετικά με το θεωρητικό μέγιστο. Έτσι αντιμετωπίζονται οι πιθανότητες γενικά σε φυσικομαθηματικά, όχι σε σχέση με τους απόλυτους αριθμούς! Έχεις ακούσει ποτέ κάποιον να μη θεωρεί το 100-0.1=99.9% πρακτική βεβαιότητα; Αν το 0.1% αντιστοιχεί σε μεγάλο απόλυτο νούμερο αυτό δεν αλλάζει κάτι καθώς το 100% θα ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο.

 

-Αυτό που αναφέρω για ομορφιά και καλωσύνη δεν είναι λαγός που τράβηξα από το μαγικό μου καπέλο. Αποτελεί σαφέστατα τον πυρήνα της εκσυγχρονισμένης θεωρίας της εξέλιξης. Η ομορφιά και η καλωσύνη υπάρχουν γύρω μας γιατί επέδειξαν μεγαλύτερη βιωσιμότητα σε σχέση με άλλα χαρακτηριστικά. Δες τι λέει ο Ντόκινς στο God Delusion κεφ.6 (The roots of Morality: Why are we Good?). Ο Ντόκινς. Που πριν πάει να κοιμηθεί το βράδυ προσεύχεται στο Δαρβίνο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Από κει και πέρα μου φαίνεται πως οι αποφάσεις για να εξοντωθούν οι χαρακτήρες, ο ένας μετά τον άλλο, πάρθηκαν λίγο βιαστικά. Βίαια σίγουρα, όχι εντελώς αταίριαστα με τη λογική του κειμένου, αλλά σίγουρα περισσότερος χώρος να νιώσουμε την αναγκαιότητα/ ηθικά διλήμματα/ αμφιταλαντεύσεις θα βοηθούσε και θα προσέδιδε σε ρεαλισμό. Από ένα σημείο και ύστερα ε΄χω την αίσθηση πως σε βλέπω με ένα τσεκούρι στο χέρι να παίρνεις κεφάλια.

 

Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη το τέλος. Μάνσον. Ο Γιος του Ανθρώπου. Ουπς, κάτι μου θυμίζει αυτό -αλλά δεν νομίζω να είχες το Χριστό υπόψη σου όταν το έγραφες.

 

Όπως είπα και στο Μορφέα νωρίτερα αυτό που είδατε ήταν μια όχι και τόσο επιτυχημένη ΕΦ εκδοχή του 10 little niggers. Όσο μου το λέτε τόσο το βλέπω κ εγώ ότι οι θάνατοι ήταν βιαστικοί...Δε μου πέρασε απο το νου ο Χριστός με το Μάνσον (εξάλλου δεν υπάρχει κάποια σχετική σύνδεση). Ήθελα μονο ένα όνομα που να δείχνει κάπως ότι αυτό το παιδί είχε γίνει πια παιδί όλων των ανθρώπων. Και επιπλέον είναι υπάρχον όνομα στις ΗΠΑ οπότε προέκυψε..

 

 Νομίζω το βασικότερο πρόβλημα  που είχα με την ιστορία ήταν ότι δεν  πείστηκα για τον 'εμφύλιο' στο Διαστημόπλοιο και το ζήτημα ηθικής επάνω στο οποίο βασίζεται η  όποια διαμάχη.  Από την μία,  φταίει που  ήμουν απολύτως υπέρ της πλευράς που ήθελε μετάδοση της ζωής και από την άλλη  -όπως έθιξε και ο Δημήτρης πιο πάνω-  οι φανατικούς 'Θρήσκοι' δεν μου φάνηκε λογικό να υπάρχουν στο κατάστρωμα ενός τέτοιου  διαστημόπλοιου, ούτε και η λογική τους έβγαζε ιδιαίτερο νόημα(αν και γι'αυτό -υποθέτω- ήταν Φανατικοί   :p)

 

Υ.Γ Ωραιος ζν τίτλος...

 

Ναι όπως ανέφερα και νωρίτερα υποτίθεται ότι έγιναν στην πορεία όχι ότι ήταν (Λ.χ. Γεγονός: Ο άνθρωπος τείνει να στρέφεται στη θρησκεία όταν είναι σε απόγνωση). ΖΝ τίτλος LOL

 

Ο διάλογος της αρχής με την τεχνητή νοημοσύνη μου φάνηκε κι εμένα κάπως ξύλινος, όμως (και δεν ξέρω αν διαβάζω περισσότερα εδώ απ' όσα υπάρχουν πραγματικά) μετά που το σκέφτηκα και σε συνδυασμό με τον τίτλο, αναρωτήθηκα μήπως ήταν και λίγο επίτηδες αυτό. Μήπως, δηλαδή, ήταν ένα κλείσιμο του ματιού σε κλασικές ταινίες ΕΦ και δράσης του '70 και του '80. Στην οποία περίπτωση, δώσ' του να καταλάβει και κάνε το ακόμη πιο υπερβολικό. Μου άρεσε πολύ και το όνομα του χαρακτήρα, δεν ξέρω γιατί, μου έκανε κλικ από την αρχή. Και μου άρεσε και η τελευταία παράγραφος, παρόλο που ο Μπάεβ θα μεγαλώσει το μωρό και, άρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην του τα πει όλα αυτά προσωπικά.

 

Θα ήμουν ψεύτης να πω ότι στόχευσα συνειδητά σε action χαρακτήρα των 80s αλλά νομίζω ότι σε ένα βαθμό έγινε κάπως υποσυνείδητα. Ο αντι-ήρωας με παρόμοια χαρακτηριστικά μου βγαίνει συχνά-πυκνά σε διάφορες ιστορίες. Τώρα σχετικά με την αναγκαιότητα της ηχογράφησης, υποτίθεται ότι τα λέει γιατί δεν ξέρει αν θα μπορεί να τα πει ως έχουν αργότερα λόγω της καταθλιψης που πιθανότατα και αυτός όπως όλοι θα περάσει. Τουλάχιστον έτσι ήθελα να φανεί, αν δεν έγινε...είπαμε, ευθύνεται ο συγγραφέας:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Δεν βλέπω την αναγκαιότητα της τελευταίας ηχογράφησης. Από την στιγμή που θα μεγάλωνε και θα εκπαίδευε το μωρό για να κυβερνήσει το σκάφος, θα είχε όλο τον χρόνο να του πει αυτά τα πράγματα. Χρειάζονται βέβαια για την ιστορία, ίσως όμως να δούλευε καλύτερα αν το (πιθανόν λίγο διαφορετικό) μήνυμα ήταν για να διαβαστεί όταν θα αναλάμβανε το σκάφος.

Καλή επιτυχία!

 

Υποτίθεται ότι κάνει την ηχογράφηση γιατί δεν ξέρει σε τι κατάσταση θα είναι και αυτός και ο μικρός αργότερα λόγω της επερχόμενης κατάθλιψης...

 

Περισότερο σαφής θα ήθελα να ήσουν και στο τί ακριβώς οδήγησε σε αυτόν το "εμφύλιο" αφού η μαζική κατάθλιψη μου φαίνεται λίγο χλωμή σαν αιτία.

 

Η κατάθλιψη δεν είναι η αιτία του πολέμου αλλά η αιτία του αφανισμού στα αλλα αστρόπλοια. Στο συγκεκριμένο κάνω μια μικρή αναφορά ότι έγινε γιατί διαφώνησαν στη διάδοση. Δε διαφωνώ όμως, θα ήταν ίσως καλό να είχα επεκταθεί λίγο παραπάνω..

 

Εκτέλεση: Μεγάλη περιπέτεια, με ανατροπές και γοργούς ρυθμούς. Αν κάτι δεν μου άρεσε, έχει να κάνει μάλλον με το προσωπικό μου γούστο. Μερικές ανατροπές έγιναν πάρα πολύ απότομα (τώρα θα μου πεις, αυτό θα πει ανατροπή J) π.χ. ο κουρελιάρης που εμφανίζεται ως κεντρικό πρόσωπο στη διαμάχη.

 

Συμφωνώ για τη βιασύνη και, μιας και είναι η τρίτη αναφορά, ανεβαίνει στο βάθρο όσων θα προσπαθήσω να βελτιώσω σε σκηνές action.

 

Τέλος για ακόμη μια φορά πολλά ευχαριστώ για τα θετικά σχόλια. Καμιά φορά επειδή απαντάμε ως επί το πλει σε αρνητικές παρατηρήσεις φαίνεται σα να μη βλέπουμε τίποτε άλλο παρά αυτές - δεν είναι έτσι..

 

Ε..ουφ. Αυτά.

Edited by Man_from_Earth
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..