Jump to content

Recommended Posts

elgalla

Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου
Είδος: Επιστημονική φαντασία, αλλά ξέρετε τώρα. Soft πράματα.
Βία; Ρουθούνι δεν ανοίγει.
Σεξ; Απαπα
Αριθμός Λέξεων: 3.785 άνευ τίτλου
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 44ο Διαγωνισμό Σύντομης Σουφουφίτικης Ιστορίας, με θέμα "Ο κόσμος που γνωρίζαμε, άλλαξε για πάντα". Το έγραψα, κυριολεκτικά, με την ψυχή στο στόμα, αδιόρθωτο είναι, ούτε ανάγνωση δεν το έκανα, όπως και να'χει, ελπίζω να το απολαύσετε.
Αρχείο: Μπλε Ζέρσεϊ.doc

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Πάλι άψογη η elgalla. Χαρακτήρες, πλοκή, πολιτικοκοινωνικά μηνύματα. Αψεγάδιαστη γραφή. Η ιδέα δεν είναι και η πιο πρωτότυπη στον κόσμο, αλλά η αλλοίωση των ανθρώπινων σχέσεων από το τεχνολογικό επίτευγμα, η ουσία του είδους της ΕΦ, είναι θαυμάσια δοσμένη.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Αταλάντη! :)

Δεν έχω και πάρα πολλά να πω για το διήγημα σου, οπότε θα είμαι σύντομος! Η γραφή ήταν στρωτή, μεθοδική, κυλάει νεράκι. Αν και νομίζω πως ξόδεψες αρκετό χώρο για σκέψεις που και να έλειπαν, δεν θα έτρεχε και τίποτα, κατόρθωσες να βρεις χώρο για να εντάξεις το συναίσθημα μέσα στο κείμενο, πράγμα πολύ σημαντικό κατ' εμέ. Οι σκηνές των

συγκεχυμένων αναμνήσεων

θεωρώ πως είναι το πιο δυνατό σημείο στην ιστορία. Τις απόλαυσα διαβάζοντας τες. Μπράβο, πραγματικά, εκεί δείχνεις περίτρανα το ταλέντο σου. Η κεντρική ιδέα του θέματος επίσης, νομίζω πως αξιοποιήθηκε σωστά. Όμως - εδώ έρχεται και το μεγάλο αλλά - έπασχε λίγο από άποψη πρωτοτυπίας, κυρίως αν σκεφθείς πως διάβασα το διήγημα σου στο καπάκι μετά αυτό του Γιάννη (Ballerond) που είναι παρεμφερές. Καταλαβαίνεις πως το "καμπανάκι'' χτύπησε αμέσως. Επίσης, και για να είμαι απολυτως ειλικρινής, θα ήθελα να δω περισσότερο τόλμη βρε παιδί μου, λίγο σπιρτάδα, λίγο φαντασία, λίγο καπρίτσιο. Κι εδώ η ΕΦ ήταν στο υπόβαθρο. Γιατί τόσο προσγείωση και ρεαλισμός; Λαμβάνοντας υπόψη το θέμα, αν μη τι άλλο, μας δόθηκε η αφορμή για κάτι πιο ιντριγκαδόρικο νομίζω και πιστό στην ΕΦ. Τώρα αν ήσουν στο κατάλληλο mood, απλά πάω πάσο.

 

ΥΓ: Στα πολύ θετικά στοιχεία το γεγονός πως ενώ χρησιμοποιείς ελληνικά (τα πρώτα τουλάχιστον) ονόματα, δεν με ξένισε καθόλου, κι ας μην μου αρέσουν στο sci-fi.

 

Καλή επιτυχία! :)

Edited by Mournblade
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Αρκετά καλογραμμένο διήγημα, είμαι σίγουρος πως θα το γυαλίσεις κι άλλο και θα λάμψει. Η ιδέα είναι γνώριμη, αλλά ο τρόπος που τη διαχειρίζεσαι είναι φρέσκος. Με κέρδισε η ιδέα μέσα στην ιδέα σου κι εκείνη η σκηνή, ξέρεις.

Νομίζω –τονίζω: νομίζω- πως θα προτιμούσα οι στιγμές των ανακλήσεων να γίνονται από την οπτική γωνία αυτού που βίωσε τη στιγμή. Θα έχανες μερικές πανέμορφες μπερδεψοστιγμές που δίνουν ωραίες προτάσεις, αλλά νομίζω πως το δράμα σου θα δυνάμωνε, θα ήταν ο ορισμός του να κλαίει ο αναγνώστης χωρίς να κλαίει το κείμενο. Δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό πάντως κι αν ήμουν στη θέση σου, θα μου κόστιζε να βγάλω κάποιες στιγμές.

Η ιδέα εξελίσσεται όμορφα αν και κάπου μπερδεύτηκα. Νταξ, ξεδιάλυνε προς το τέλος αλλά δεν είμαι σίγουρος πως όλο αυτό στέκει. Νομίζω ήθελες λίγες περισσότερες λέξεις (ή φαντάζομαι χρόνο) για να το θωρακίσεις. Επίσης και στην επέμβαση του Κων/νου για τον τύπο, οκ, δεκτό, αλλά κι εδώ νομίζω πως ήθελες λίγες λέξεις ακόμα. Ωστόσο η ροή της πληροφορίας σου ήταν καλή και κάτι πληροφορίες σε διάλογο, ήταν κομψά δοσμένες.

Στις λεπτομέρειες, το «έκρωξα» ήταν άγαρμπο και το Γρηγορίου θα το άλλαζα, θυμίζει Αργυρίου και μπερδεύει, έστω και προσωρινά –συν ότι δεν κοστίζει και τίποτα.

Σαν σύνολο δεν μπόρεσα να νιώσω ιδιαίτερα το δράμα της πρωταγωνίστριας, ίσως γιατί θα ήθελα να προοικονομούσες και τον λόγο που τον κατηγορούσε για το θάνατο της μαμάς νωρίτερα. Να το τόνιζες δηλαδή περισσότερο αυτό. Ίσως πάλι να αδυνάτισε την κορύφωση το γεγονός πως το διήγημα πήγαινε σε δύο δρόμους ταυτόχρονα, έναν με τον Αργυρίου και έναν με το προσωπικό δράμα. Συνολικά πάντως ήταν ένα ωραίο διήγημα, μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Εντάξει μωρέ, δεν προλάβαινες, έταξες τρουφάκια (ακόμα δεν τα είδαμε), και πλακώθηκες να ξεπετάξεις μια ιστοριούλα. Δηλαδή, αν το είχες γράψει με το πάσο σου, πόσο πιο καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο θα ήταν; Πόσο καλύτερα θα είχαν αποδοθεί η χαρακτήρες;
Για μένα, όλη η μαεστρία του είναι η συνύπαρξη των δύο (και τριών) σε ένα. Μεγάλη πρόκληση να αποδοθεί σωστά αλλά τα βγάζεις πέρα άνετα και κατάφερες να μην μπερδευτώ σε κανένα σημείο.
Από την άλλη βέβαια, περνάνε λίγο βιαστικά όλοι οι θάνατοι (από την μητέρα και τον αδελφό, μέχρι τους υπόλοιπους) και το πώς ακριβώς ξεγελιόταν η ασφαλιστικές. Αν και δεν το βρίσκω τόσο σημαντικό όσο το ότι καταφέρνεις να περάσεις και μια κοινωνική κριτική (γενικά μου αρέσει αυτό), νομίζω ότι δεν είναι πολύ πειστικό οι ασφαλιστικές εταιρείες  να έδιναν αποζημιώσεις για θανάτους από ατύχημα (ή δυστύχημα;) από την στιγμή που αναφέρεις κάποιους με ανίατες ασθένειες.
Τέλος μια λεπτομέρεια που μου χτύπησε: “ξέρασα ό,τι είχα φάει από το προηγούμενο βράδυ” (και ακόμα δεν είχα χωνέψει;)
Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Το διήγημα μου άρεσε, είναι ώριμα γραμμένο και με τίποτα δεν φαίνεται ότι δεν έχει ξαναδιαβαστεί /ξαναγραφτεί. Μοιάζει πολύ χτενισμένο, ωραία δομημένο και πολύ άρτιο. Αν εξαιρέσω το βασικό του ατόπημα ότι η κακιά λέγεται Ειρήνη (γιατί βρε Αταλάντη; κατάστηθα με πλήγωσες!) θα ήθελα να έβλεπα περισσότερη εξήγηση στο τελευταίο κομμάτι. Γίνεται μία αποκάλυψη εντελώς συγκλονιστική και που αλλάζει πρακτικά την συναισθηματική κοσμοθεωρία της ηρωίδας, αλλά ο χώρος είναι πολύ λίγος για να βιώσουμε την αλλαγή αυτή, το χαστούκι που βιώνει. Ξοδεύεται δηλαδή περισσότερος χώρος και χρόνος για τις άλλες περιπτώσεις του μπλε ζέρσεϊ ενώ η τελική περίπτωση, η αποκάλυψη για τη μητέρα, έρχεται τελευταία και με λιγότερες λεπτομέρειες από όσο περιμένουμε για να επιτύχουμε την άψογη κορύφωση.

 

Και πάλι όμως. Η ιστορία είναι πολύ δυνατή.

Είναι επίσης εντός θέματος κατά υποδειγματικό κατ' εμέ τρόπο γιατί πατάει ακριβώς στο ζητούμενο: ο κόσμος είναι διαφορετικός σαν κατάσταση, και χωρίς να μας απασχολούν οι λεπτομέρειες πώς και γιατί οδηγηθήκαμε εδώ.

Καλή σου επιτυχία στο διαγωνισμό!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Αταλάντη,

 

Ε... ναι... δεν θα πρωτοτυπήσω.

 

Κλασικά, μας πετάς μια γαμάτη  ιστορία και μετά στα καπάκια μας  λες  κιόλας ότι το κρεάς το φάγαμε ωμό και δεν είχες χρόνο για διορθώσεις και τέτοιες ασημαντότητες μόνο και μόνο   για να μας εκνευρίσεις ακόμα παραπάνω  όλους εμάς τους κοινούς θνητούς που πρέπει να διορθώνομε ακόμα και τα ποστ μας στο σφφ για να βγάζουν νόημα (πλάκα κάνω :p)*

 

Μου άρεσε αρκετά, όπως κατάλαβες, αλλά εντάξει τα περασματάκια του  τα  θέλει.

 

Για εμένα   η 'σμίξη' προσώπων στις σκηνές ήταν δίκοπο μαχαίρι. Κάποιες στιγμές λειτούργησε εξαιρετικά (π.χ Θα πούλαγα την ψυχή μου για ένα ποτό, αλλά φοβάμαι πως δεν θα έπιανε και τίποτα που απλούστατα δεν έχει την  ίδια ισχύ σε τρίτο πρόσωπο) αλλά σε κάποιες άλλες το πέρα-δώθε στα πρόσωπα και οι εναλλαγές με μπέρδεψαν/αποσυντόνισαν ελαφρώς ανά σημεάι.  Ωραία ιδέα όμως όπως και να έχει. Θα το φτιάξεις στανταράκι στις διορθώσεις.

 

Επίσης, όπως είπαν και οι άλλοι, η

ανατροπή με τον θάνατο της μάνας είναι πολύ καλή σαν ιδέα, αλλά ξεμένεις από λέξεις.

Α, και κάτι ακόμα:

Το  τελευταίο μέρος πριν τον  διάλογο  το βρήκα κάπως πιο μελό απ' ό,τι αρέσει σ'εμένα

 

 

Αυτά!

Καλή σου επιτυχία!

 

 

* Επίτηδες δεν έχω τελείες. Για να κάνω το Point  μου πιο clear :p

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Αταλάντη , καλησπέρα. Διαβάζοντας την ιστορία σου μου δημιουργήθηκαν μικτά αισθήματα. Κατ' αρχήν αισθάνομαι πως διάβασα ένα σύντομο ψυχολογικό δράμα. Αρκετά καλογραμμένο για "της τελευταίας στιγμής". Το πρωτοπρόσωπο flashback χαρακτήρων διά μέσου του Ανακλητή, ήταν πολύ τολμηρό και μου άρεσε ιδιαίτερα, μιας και δεν έγινε κανένα λάθος. Πρωτότυπο όμως να προχωράει η πλοκή μιας ιστορίας και να τελειώνει, στην ουσία μέσα σε ένα κράνος. Φανερώνει εμπειρία και πολύ φαντασία. Το ότι μας προδιάθεσες για το soft της επιστημονικής φαντασίας δεν μας δίνει το δικαίωμα να το αναφέρουμε στα αρνητικά. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσες να το "γεμίσεις" Sci Fi, αν από την αρχή αφιέρωνες λίγο παραπάνω χρόνο για να μας εισάγεις στην κύρια αφορμή. Την διατήρηση δηλαδή της μνήμης των ανθρώπων και μετά το θάνατό τους. Γενικά μιλώντας, μου άφησε ένα αίσθημα μελαγχολίας, και εάν αυτό επεδίωκες, το πέτυχες. Τα υπόλοιπα τα έγραψαν και οι προηγούμενοι και δεν θα τα επαναλάβω.

ΥΓ. Αν το 2088 έχουμε ακόμα Ευρώ, την κάτσαμε. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glokta

Άψογο! Ας γίνω πίο σαφής...στα θετικά λοιπόν.

 

Ο τρόπος γραφής. Απλός,βατός και ευανάγνωστος. Ταιριάζει άρτια με το context του κειμένου και κυρίως με τα προσωπικά μου γούστα (δεν έχει περίεργες,στυλαρισμένες λέξεις,προτάσεις και παραγράφους χωρίς λόγο ύπαρξης. Πραγματικά είναι κάτι που ενώ μπορεί να δείχνει συγγραφικό skill προσωπικά με κάνει να χάνω τον παλμό της ιστορίας. Αυτός είναι και ο λόγος που απο εδώ και πέρα σε έχω σε αναγνωστικό follow  :lol: )

 

Οι χαρακτήρες και οι διάλογοι πετσωμένοι/αληθινοί.

 

Το concept και γενικότερα το story καλό και πιστευτό. Αυτό ίσως να οφείλετε και στο γεγονός

πως δεν εμβαθύνεις στον τρόπο εξαπάτησης των εταιριών και συγχρόνως έχεις δείξει πολλές φορές το πόσο έξυπνος ήταν ο Κωνσταντίνος.

Αυτό με πάει στο μόνο (ίσως) αρνητικό.....

Γιατί ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος να δεχθεί να κάνει στην μητέρα του κάτι τέτοιο. Είμαι σίγουρος πως λύση θα υπήρχε για κάποιον σαν τον χαρακτήρα χωρίς να χρειαστεί να κάνει κάτι τόσο επώδυνο και αποτρόπαιο που θα το κουβαλάει για το υπόλοιπο τις ζωής του ; 

 

 

1.Έφυγε νερό. 2. Είχε ωραίο concept (αν και ήταν κάτι που ένιωθα πως είχα ξαναδεί) 3. Έκρυβε μηνύματα και προβληματισμούς. 

 

Τρεις λόγοι για να πω την ιστορία σου, άψογη.

 

:D

Edited by Glokta
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Αταλάντη. Ήρθε η ώρα λοιπόν να αφήσω τα δικά μου σχόλια για την "τελευταίας στιγμής" όπως μας έχεις συνηθίσει ιστορία σου που και πάλι αποδεικνύει ότι, όποτε κι αν γράψεις, όσο χρόνο κι αν έχεις, το αποτέλεσμα θα είναι εξίσου καλό.

 

Εξηγούμαι:

 

 

 

Καταρχάς χάρηκα πολύ που είδα κείμενο σου μετά από καιρό. Φαίνεται από την αρχή το προσεγμένο στυλ σου, όπου με απλές εικόνες και λέξεις μας βάζεις απευθείας στο κλίμα. Ωραίες φράσεις (αυτό με το εννιά κι είκοσι δύο πολύ μου άρεσε), ωραία παρουσίαση χαρακτήρων και διάλογοι που πείθουν. Γενικά προετοιμάστηκα για μία χορτάτη ιστορία.

 

Στην συνέχεια πάμε και στο ζούμι της υπόθεσης, που είναι οι αναμνήσεις του Κωνσταντίνου από τα μάτια της Αλίνας. Εκεί επιχειρείς το επικίνδυνο πάντρεμα των δύο ΟΓ σε μία, αλλάζοντας αρκετά συχνά την αφήγηση δίνοντας πολύ έξυπνα την ατμόσφαιρα της ανάμνησης. Εκεί, ίσως, χρειαζόταν λιγότερες αλλαγές καθώς ήδη και μία φορά να γίνει, αρκεί να για να το πιάσει ο αναγνώστης. Στο δεύτερο πέρασμα που θα κάνεις, έλεγξε το αν θες μήπως και μειώσεις λίγο το "μπέρδεμα" στις αναμνήσεις.

 

Ενώ θα περίμενα να δω την πλοκή να ξετυλίγεται περισσότερο γύρω από την Αλίνα, τελικά βλέπουμε τις επιλογές του Κωνσταντίνου. Ενός πανέξυπνου και τολμηρού ανθρώπου, ο οποίος δεν δίστασε να εμπλακεί στο παιχνίδι των ασφαλιστικών εταιριών και να βοηθήσει, με τον δικό του τρόπο, τους υπόλοιπους συνανθρώπους του. Ακόμα και την μαμά τους. Κι εκεί ξεκινάει το σημαντικό κομμάτι.

 

Ενώ το σύνολο μου αρέσει πολύ όπως ανέφερα, εκεί ήθελα περισσότερη ουσία. Περισσότερη ανάλυση, πιο έντονα συναισθήματα, πιο αλληλεπίδραση στις αναμνήσεις των χαρακτήρων. Ξέρω ότι είχες ελάχιστο χρόνο, αλλά είναι κρίμα να μην κορυφώνεις τις ιστορίες σου επειδή τελείωνουν στο παρα πέντε. Από εσένα περιμένω παπάδες κι αυτούς θέλω να βλέπω (καλά όχι παπάδες, κατάλαβες. Αυτό. Τέσπα).

 

Σίγουρα μία από τις καλύτερες ιστορίες του διαγωνισμού η οποία μπορεί να γίνει και καλύτερη αν προσέξεις 1-2 σημεία.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Στην ιστορία σου, όπως και σε μία ακόμα, εντόπισα ένα στοιχείο που ίσως είναι σημαντικό. Για να είμαι δίκαιος, θα παραθέσω τα ίδια σχόλια, όπως και στην άλλη ιστορία, και ελπίζω να μην κατηγορηθώ για αυτολογοκλοπή!

 

«Πιστεύω ότι η ιστορία κινείται οριακά εντός του θέματος. Να εξηγήσω τι εννοώ. Το θέμα ήταν: ο κόσμος που ξέραμε άλλαξε για πάντα. Εγώ το εκλαμβάνω ως εξής: υπάρχει μια τάξη πραγμάτων Α, συμβαίνει ένα κοσμοϊστορικό γεγονός Β και περνάμε απότομα σε μια τάξη πραγμάτων Γ. Στην ιστορία σου όμως δεν βρήκα αυτή τη ροή. Μας περιγράφεις μια μελλοντική ζωή με ανάλογη τεχνολογία (π.χ.,την κάσκα με τις αναμνήσεις) αλλά τίποτα ακραίο δεν συμβαίνει σε αυτήν που να οδηγήσει σε νέα δεδομένα. Για παράδειγμα, στο μέλλον ο άνθρωπος θα μπορούσε να είχε φτιάξει πολιτείες μέσα στον Ήλιο αλλά και πάλι θα έπρεπε να συμβεί κάτι ακραίο έτσι ώστε εκείνος ο τρόπος ζωής να αλλάξει. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ. Το ότι περιγράφεις απλά έναν μελλοντικό τρόπο ζωής, θεωρώ πως από μόνο του δεν αρκεί.»

 

 

Καλή επιτυχία! 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Natasha

Γεια σου Αταλάντη!

 

Κι εγώ πέρασα πολύ καλά με την ιστορία.

 

Όμως κι εγώ βλέπω το θέμα με την αποκάλυψη στο τέλος: Λόγω λέξεων ή λόγω χρόνου που σε κάνει να μοιράζεις την πληροφορία πιο πρόχειρα (θα μπορούσες δηλαδή να κόψεις λίγο από άλλα σημεία, αν είχες πιο πολλές μέρες) η αποκάλυψη για τη μητέρα που κάνει την ηρωίδα να καταρρεύσει, δεν έχει τον χώρο που χρειάζεται ώστε να το ζήσουμε μαζί της. Εκεί είναι ο κίνδυνος ο αναγνώστης να δει το δράμα της σαν μελό, ή να μη το νιώσει όπως θα έπρεπε. Δηλαδή έχουμε μια πολύ ωραία ιστορία που πάσχει στην κορύφωση.

 

Μου άρεσε ιδιαίτερα που έχεις αδερφή και αδερφό. Γίνεται σπάνια, συνήθως ή αδερφούς έχουμε ή αδερφές. Ελάχιστα εξερευνάται αυτή η δυναμική, κι εγώ που έχω (και) αδερφό και τον λατρεύω, στεναχωριέμαι που δεν το πολυβλέπω. Κι όχι απλώς εξερεύνησες τη δυναμική, το έκανες και πολύ επιτυχημένα.

 

Κάτι που μου φάνηκε λίγο περίεργο είναι το εξής: αν ο Κωνσταντίνος έπαιρνε τη δουλειά με τον τεράστιο μισθό στην Κίνα θα μπορούσε να πάρει μαζί του την αδερφή του. Κι ας ήταν δώδεκα χρονών, με τόσα λεφτά θα πλήρωνε την καλύτερη δασκάλα κατοίκον να μάθει τη γλώσσα και όλα μέλι γάλα. Καλύτερη επιλογή ήταν να έχει ο Κωνσταντίνος το κρίμα της μάνας του και το μυστικό του να αποξενώσει τα αδέρφια τελείως;

 

Φυσικά, έχω τη χαρά να σε έχω διαβάσει κι άλλες φορές οπότε ξέρω ότι είναι στο στιλ σου οι χαρακτήρες να είναι καταραμένοι. Και ίσως να είναι θετικό το ότι με ενόχλησε το συγκεκριμένο σημείο γιατί σημαίνει ότι νοιάστηκα αρκετά για τους χαρακτήρες.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Να ξεκινήσω από το μόνο αρνητικό που βρήκα στην ιστορία και είναι ότι την βρίσκω οριακά εντός θέματος, συμφωνόντας με την οπτική του Disco Volante,αλλά κατά τα άλλα, αυτή είναι μια υπέροχη,καλογραμμένη ιστορία που πραγματικά απόλαυσα(ξέρω, καθόλου πρωτότυπο Αταλάντη, αφού δεν νομίζω να έχω γράψει κάτι διαφορετικό σχολιάζοντας ιστορία σου! :) ) και κύλησε γρήγορα και ξεκούραστα. Οι χαρακτήρες ολοζώντανοι, ο ρυθμός γρήγορος και η γραφή εξαιρετική με σημεία που με κέρδισαν απόλυτα.

Δύο χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα...

"Και δεν το κάνω τόσο για την ιδεολογία, όσο για τις τύψεις. Αυτές είναι που μαζεύω σαν μαργαριτάρια, κάθε μια τους κι ένα αγκάθι στο μαστίγιο με το οποίο ασταμάτητα χτυπάω τον εαυτό μου."

"Δεν έχω ξανανιώσει περισσότερη οργή, είναι πηχτή και μαύρη και καίει μέσα μου σαν άσφαλτος που δεν έχει στρωθεί." 

 

 

Οι σκηνές ειδικά των αναμνήσεων με τις επικαλύπτόμενες συνηδήσεις, ήταν πραγματικά καταπληκτικές,δούλεψαν μια χαρά στην περίπτωση μου, χωρίς να με μπερδέψουν κάπου, δοσμένες μαεστρικά! Το αγαπημένο μου σημείο της ιστορίας! Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο,αφού κάτι ουσιαστικά αρνητικό δεν υπάρχει για να προσάψω στην ιστορία, παρά μόνο ότι άλλη μια φορά μας έδειξες το ταλέντο σου, όταν καταφέρνεις να γράψεις μια τόσο καλή ιστορία κάτω από πίεση χρόνου και "τρέχοντας". Πολλά μπράβο Αταλάντη και...

 

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Φιού, δυνατό!

καταρχήν το πρόσημο επι του συνόλου για τα δικά μου γούστα είναι θετικό. Θα απαριθμήσω μερικά επιμέρους που μου άρεσαν:

-Πολύ βασικό: το στοιχείο ΕΦ αξιοποιείται στην προσωπική ιστορία μιας οικογένειας, κάτι που αναβαθμίζει σημαντικά το συναισθηματικό αποτύπωμα της ιστορίας. Είναι τελικά το στοιχείο κλειδί που για μένα θα πάει μια ιστορία ΕΦ απο το επίπεδο μπαμ-μπουμ ή 'χαίρομαι που ξέρω κάτι επιστημονικά' στο επίπεδο που με κάνει και νοιάζομαι.

-Πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στην επικοινωνία πληροφοριών με τον αναγνώστη και την εξέλιξη της πλοκής. Πληροφορείς επιμερισμένα και αβίαστα. Αυτό συνέβαλε στο να μην έχω προβλήματα κατανόησης ή όπου κάτι έχασα, έψαξα κ το βρήκα εύκολα.

-Μου άρεσε που έκανες δύσκολη την αλλοίωση (η ζωντανή μετάδοση αποθηκεύεται ούτως ή άλλως άρα πρέπει να επέμβε σε αυτή). Έδειξε καλό awareness από την πλευρά σου για παρόμοια συστήματα.

τώρα στα αρνητικά:

-Απότομο τέλος - στο είπαν, δεν επεκτείνω.

-Η ύπαρξη του ζέρσεϋ αν το κατάλαβα καλά είναι για να το αναγνωρίσει το σύστημα και να ενημερώσει αυτόματα τον ήρωα ώστε να επέμβει στον κώδικα στο σωστό χρονικά σημείο. Αυτό δεν με έπεισε απο την άποψη ότι σε τέτοια επίπεδα τεχνολογίας και νοημοσύνης, η εντολή 'βρες μπλέ ζέρσεϋ' ακούγεται κάπως πρόχειρη. Από την άλλη καταλαβαίνω ότι χρειαζόσουν για την πλοκή το στοιχείο που προδίδει κι έτσι σκαρφίστηκες το ζέρσεϋ. Προτείνω να μιλήσεις με ειδικό (jjohn??) να σου βρει μια επιλογή που θα επιβιώσει σκληρή κριτική για προγραμματισμό του μέλλοντος και από άτομο τέτοιας ευφυίας όπως ο Κωνσταντίνος ο οποίος δεν θα άφηνε ένα τόσο εύκολα εντοπίσιμο στοιχείο. Μπορεί να ήθελε να ενημερώσει την αδελφή του (της άφησε το τσιπ) αλλά απο ότι κατάλαβα δεν θα ήθελε να ξέρουν οι αρχές.

-Το πείραμα σου να περιγράψεις τις σκέψεις κάποιου που μπαίνει στο μυαλό κάποιου άλλου, γενικά δόθηκε ωραία και έχεις το θαυμασμό μου για το αποτέλεσμα που μας έδωσες (αμφιβάλλω αν θα το είχα κάνει τόσο καλά). Ωστόσο είμαι σίγουρος ότι μπορείς καλύτερα σε 2-3 σημεία:

...Μα είναι απελπισμένος και δεν ξέρει κανέναν άλλον που να μπορεί να κάνει τη δουλειά. Πόσο μάλλον τσάμπα. Με κοιτάει καχύποπτα.
«Γιατί;»
Ο Κωνσταντίνος ανασηκώνει τους ώμους.

Τον αναγνωρίζω απ’ τις φωτογραφίες. Φαίνεται θλιμμένος και αγχωμένος. Κοιτάει γύρω του κάθε τόσο, λες και φοβάται μην τον πιάσουν. Κάθονται σε κάποιο καφέ, τα χρώματα δεν είναι τόσο συγκεχυμένα όσο στην προηγούμενη ανάμνηση, κρεμ, ρυπαρό τραπέζι, ένα μπουκάλι μπύρας μπροστά του κι ένας ανέγγιχτος καφές μπροστά στον Αργυρίου. Ο Κωνσταντίνος κατεβάζει μια γουλιά απ’ τη μπύρα του που τελειώνει. Θέλω και δεύτερη, αλλά δεν πρέπει.


Στα αποσπάσματα απο πάνω κάνεις εναλλαγές απο 1ο σε 3ο ενικό ενώ μαλλόν έπρεπε να παραμέινεις σε 1ο γιατί αφού έχεις ενεργοποιημένα italics περιμένω ως αναγνώστης να είμαι στη σκέψη του Κωνσταντίνου, κι εκείνος δε θα σκεφτόταν για τον εαυτό του σε 3ο ενικό. Το αποτέλεσμα εδώ ήταν να μην είμαι σίγουρος σε ποιού τη σκέψη είμαι και πισωγύρισα.

Μπράβο και καλή επιτυχία!

Edited by Man_from_Earth
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Billandros

Καλησπέρα Αταλάντη!

 

Είναι το δεύτερο διήγημα σου που διαβάζω (το άλλο ήταν ο Φάρος) και τα δυο με έκαναν εξίσου να ανατριχιάσω! Μόλις ευκαιρήσω ανυπομονώ να διαβάσω κι άλλες δουλειές σου!

 

 

 

Πολλά τα δυνατά σημεία και οι συμβολισμοί που αγγίζουν τον αναγνώστη: η διπλή υπόσταση κατά την προβολή των αναμνήσεων, η προσπάθεια αντίστασης στην κυριαρχία του Συστήματος (της ελίτ), η απέχθεια για το ρόλο των Ασφαλιστικών εταιρειών, το συγκινητικό τελείωμα (παρόλο που ως σενάριο είναι παιγμένο).

Ως παρατήρηση θα αναφέρω μόνο την υπερβολή με την περιγραφή της διάνοιας του Κωνσταντίνου (μαθηματικά Λυκείου σε ηλικία 2 ετών;! ε κόψε κάτι :p )

 

 

 

Πολύ ωραία ιστορία overall...Good luck!

 

ΥΓ: Η Καβάλα πάντως είναι πανέμορφη πόλη! Κάτι ήξερε ο Κων/νος J

Edited by Billandros
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Αγαπημένη μου,

Καταρχάς, συμβουλή για τον επόμενο διαγωνισμό: άλλαξε το ημερολόγιο του υπολογιστή σου 2 μέρες μπροστά ώστε εκεί που θα το τελειώσεις τελευταίο πεντάλεπτο πριν τη λήξη να συνειδητοποιήσεις ότι "ουπς, έχουμε κι άλλες δυο μέρες καιρό να το χτενίσουμε". Όχι, αντικειμενικά δεν φαίνεται καθόλου τελευταίας στιγμής, αλλά για μένα που 'μαι αμετανόητος και δηλωμένος φαν η βιασύνη στο κλείσιμο -για τα δικά σου πάντα δεδομένα- ήταν εμφανής. Ξέρεις κι εσύ για τι μιλάω: η αποκάλυψη με τη μάνα ήθελε κι άλλο χώρο, ίσως και κάνα δυο αναφορές ακόμη στο πρώτο κομμάτι ώστε η φόρτιση του τέλους να περάσει στον αναγνώστη.

Το θετικό στο παραπάνω είναι ότι αν ήταν άψογο και στο τέλος, θα αναγκαζόμουν να γεμίσω το τόπικ με αστεράκια, τσιπάκια μνήμης σε σχήμα καρδιάς, τρυφερές εκδηλώσεις την αναγνωστικής μου αγάπης κλπ. Όπως και να 'χει, είναι πολύ καλογραμμένο, καλά δομημένο, με πετυχημένο και ταιριαστό πολιτικό σχόλιο, καλογραμμένους χαρακτήρες, μαεστρικές περιγραφές στα σημεία των αναμνήσεων (λοιπόν, εγώ ήθελα να δούμε και μια ανάμνηση του Κωνσταντίνου με την Αλίνα -ίσως και την επίμαχη- λάιβ, νομίζω ότι αν τη χειριστείς σωστά θα ανεβάσει κι άλλο το τέλος) και γενικά όμορφη ιστορία (ανήκει στο καλό είδος του σάιφάι που προβληματίζει τον αναγνώστη και που έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο).

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Όπως είπα και στο γενικό post του διαγωνισμού, τα σχόλια των τελευταίων σπάνια πρωτοτυπούν κάπου, οπότε θα είμαι λιτή.

 

Ιδέα: Πολύ καλή και πολύ εντός του θέματος. Είμαστε οι αναμνήσεις μας. Και αν μπορεί να έχει άλλος πρόσβαση σ’ αυτές, τίποτα δεν είναι πια ίδιο στον κόσμο.

 

Εκτέλεση: Πολύ καλή και στρωτή γραφή, μεγάλο βάθος συναισθημάτων και μια πολύ αξιοπρεπής πλοκή. Μου άρεσε ιδιαίτερα το σημείο που μπλέκονται οι δικές τις αναμνήσεις και μου αδελφού της. Πραγματικά, ξαναδιάβασα μόνο αυτό κάποια στιγμή για να απολαύσω την τεχνική.

Στα πολύ θετικά της ιστορίας το ότι επικεντρώνεις ανάμεσα σε λίγα άτομα τα γεγονότα και μας δίνεις το περιθώριο να τους νοιαστούμε, ενώ παράλληλα παίζουν παραέξω και μεγάλα συμφέροντα των ασφαλιστικών.

 

Σαφώς θέλει ένα δεύτερο κοίταγμα για μερικές λεπτομέρειες, αλλά αφού έγραψες όλο το διήγημα μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, δεν έχεις παρά να διαβάσεις και τα σχόλια και τα το βελτιώσεις στο επόμενο μισάωρο. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Να πω την αλήθεια, δεν έχω και πολλά να γράψω γιατί έχετε δίκιο σ' αυτό που επαναλάβατε (το θέμα του τέλους, δηλαδή, και το ότι δεν έχει τον απαραίτητο χώρο και χρόνο να χτυπήσει τον αναγνώστη όπως πρέπει) και είναι λογικό και αναμενόμενο μιας και περίμενα την τελευταία μέρα της τελευταίας παράτασης για να γράψω το διήγημά μου. Πάντως χαίρομαι που πρόλαβα, πέρασα καλά γράφοντάς το και χαίρομαι που, παρά τα θεματάκια του, πέτυχε τον στόχο του και σας άρεσε. :)

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
eLisa

Τα θερμότερα συγχαρητήρια και από μένα!

Ενθουσιάστηκα, λάτρεψα, ερωτεύτηκα, συγκινήθηκα, ταυτίστηκα...

τι άλλο μένει;

 

Πρωτότυπη σύλληψη, άψογη εκτέλεση,

φρακταλική γραφή, καθώς απαιτούσε η ιδέα, αυτό που λες 'φίδι που τρώει την ουρά του', στα πιο ωραία της, που με συνεπήρε,

μία ιστορία που με άφησε ευγνώμων που την διάβασα!

 

Οι αρετές του κειμένου είναι δεκάδες.

το δήλωσα ότι ερωτεύτηκα, δεν το δήλωσα; :)

 

Μοναδικό 'αρνητικό' που εντόπισα το σημείο με τα πρώιμα διανοητικά επιτεύγματα του αδελφού,

όχι τόσο γιατί το βρήκα υπερβολικό, άλλωστε στο μέλλον παρόμοια πράγματα θα πρέπει λογικά να ακούγονται τουλάχιστον λιγότερο υπερβολικά

από ό,τι σήμερα, όσο για το 'κλισέ' του 'τον Κωνσταντίνο Γκουάν τι τον έχεις;'... και πάλι όμως νομίζω ότι άξιζε τον κόπο,

αν μη τι άλλο εξυπηρέτησε στο να δώσεις μία από τις κομβικότερες πληροφορίες του κειμένου.

 

Δεν ξέρω τι άλλο να πω... προσωπικά η ιστορία σου με έπιασε από την αρχή και με κράτησε, με ολοένα αυξανόμενο ενθουσιασμό, μέχρι τέλους. :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ελίζα, ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι αφάνταστα που η ιστορία σου άρεσε και πέρασες καλά μαζί της και, ακόμη περισσότερο, που μπήκες στον κόπο να μου το γράψεις :) 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.