Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo

Ο κύριος Καραμάνος


  • Please log in to reply
6 replies to this topic

#1 Akelas

Akelas
  • Members
  • 8 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Φραγκίσκος
  • Currently reading:Διηγήματα

Posted 17 Μάιος 2017 - 11:12

Όνομα Συγγραφέα: Φραγκίσκος Πιέρρος
Είδος: Αφήγηση, αναπόληση, Ιστορία
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 1928
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια:

 

 

Ο κύριος Καραμάνος

 

Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Το μαύρο παπιγιόν λίγο στραβό. Το διόρθωσε. Άψογος όπως πάντα. Μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο, λουστρίνια. Έτσι πρέπει να πηγαίνει ο κόσμος στο θέατρο. Όχι με τα ταγάρια και τα «μπλουτζίν». Αλλά πάλι, θέατρο είναι αυτό σήμερα; Όλο βρωμόλογα κι ασυναρτησίες. Κι η Άννα να μη χάνει παράσταση, αυτή κι η φίλη και πρώην συμφοιτήτριά της, κι από κοντά κι οι άλλες κυρίες και, αναγκαστικά και οι κύριοι, του κύκλου τους. Όχι πως οι τελευταίοι καταλάβαιναν μία, αλλά ήταν της μόδας, κι επιπλέον «αντιστασιακό». Την προηγούμενη φορά δεν άντεξε: Μετά από ένα δίωρο οχετό βωμολοχίας («αν ήθελα ν’ ακούσω τέτοια λόγια, θα πήγαινα στο πουταναριό, όχι στο θέατρο», συνήθιζε να λέει) και στο δέκατο έκτο (ξεκάρφωτο) ουρλιαχτό της πρωταγωνίστριας και θιασάρχου, σηκώθηκε απ’ τη θέση του και της φώναξε «Σκάσε!». Φυσικά έφυγαν άρον-άρον. Ένα μήνα έκανε να τον συγχωρέσει η Άννα. Αν δεν ήταν κοντά ογδόντα χρονών θα του είχε κόψει τις ερωτοτροπίες, για τιμωρία. Έχουν και το καλό τους τα γηρατειά.

 

Είχε από καιρό εγκαταλείψει το ερώτημα αν είχε κάνει λάθος να παντρευτεί μια γυναίκα εικοσιπέντε χρόνια νεώτερή του. Και μάλιστα αφού δεν είχαν κάνει παιδιά. Και μάλιστα αφού δεν ήταν ο μεγάλος του έρωτας. Γνωρίστηκαν στην Κατοχή. Η εικόνα της εκείνης της εποχής, μια εικοσάχρονη φοιτήτρια  της φιλολογίας, το λαμπερό χαμόγελό της, η ζωντάνια της, παρ’ όλο τον κόπο που έκανε για να παρουσιάζεται περιποιημένη εκείνους τους δύσκολους καιρούς, τον έκανε πάντα να χαμογελά με στοργή και νοσταλγία. Εκείνος, άκαμπτος και μονόχνοτος πρώην αξιωματικός και διευθυντής τράπεζας στα 45 του, μπορούσε τουλάχιστον να της προσφέρει τα απαραίτητα, και όχι μόνο. Είχαν περάσει όμορφα. Ήταν κι οι δύο από καλές οικογένειες του Νησιού που γνωρίζονταν μεταξύ τους, οι συνήθειες και οι αξίες τους ταίριαζαν. Μόνο η ηλικία τους χώριζε, κι όσο περνούσαν τα χρόνια, αντί να τους φέρνει πιο κοντά, τους χώριζε όλο και περισσότερο. Η Άννα ήταν παντα πολιτικοποιημένη, κι όταν ήρθε η χούντα κι έριξε τον αδελφό της στη φυλακή, έγινε ασυγκράτητη. Οι συντροφιές τους ήταν πάντα δημοκρατικές βέβαια, αλλά κάποιες απ’ τις τελευταίες συναναστροφές της τον ανησυχούσαν, ίσως και τον ενοχλούσαν.

 

Δεν είχε τίποτα εναντίον των αντιστασιακών. Ίσα-ίσα που τους συμπαθούσε. Αν κιόλας τους σύγκρινες με τα βλαχαδερά της χούντας... Οι άλλοι ήταν καλλιεργημένοι, τουλάχιστον οι νέοι. Αν ντυνόντουσαν κάπως της ανθρωπιάς και κουρευόντουσαν θα μπορούσε μέχρι να κυκλοφορήσει μαζί τους. Ίσως και να πιουν μαζί καφέ στη Φωκίωνος, συζητώντας κάποια ζητήματα, της επικαιρότητας τουλάχιστον. Γιατί γενικά εύρισκε ρηχές τις απόψεις τους, υπερβολικά υλιστικές, ενίοτε επικίνδυνες. Καμιά σχέση με τον ήρεμο στοχασμό, τη μυσταγωγία και το συμβολισμό που είχε συνηθίσει στη Στοά.

 

Τουλάχιστον υπήρχε εκατέρωθεν ανοχή. Στο κάτω-κάτω, ήταν παλιός βενιζελικός. Και μάλιστα αποτάχτηκε, επίλαρχος τότε, απ’ το ιππικό με το κίνημα του Πλαστήρα, το ’35. Ευτυχώς, κάποιες οικογενειακές γνωριμίες με ανθρώπους του καθεστώτος Μεταξά, βοήθησαν να ξεχαστεί το «παραστράτημά» του και να ξεκινήσει καινούργια καριέρα στην τράπεζα.

 

Το ιππικό... Ένα σώμα που δεν υπήρχε πια. Το αντικατέστησαν τα τανκς, και κοίτα πού μας κατάντησαν... Κοίταξε το δαχτυλίδι στο χέρι του. Δεν το είχε βγάλει ποτέ. Δύο καμπυλωτές αντικριστές γωνίες σμιλεμένες από μονοκόμματη χρυσή βέργα. Αφαιρετική αναπαράσταση μιας σέλας. Είχε παραγγείλει και του έφτιαξαν ίδια δαχτυλίδια από ασήμι και τα είχε δωρίσει στις κυρίες της παρέας. Αισθανόταν, αυτάρεσκα, ότι ασκούσε μ΄ αυτόν τον τρόπο κάποια μορφή «ιδιοκτησίας» στις κατόχους τους. Τις καθιστούσε περίπου πλατωνικές παλλακίδες. Όλες ήταν στην ηλικία της γυναίκας του, και οι σύζυγοί τους το ίδιο, και γι αυτό έβλεπαν με επιείκεια αυτή τη συμβολική διεκδίκηση των συντρόφων τους από τον ηλικιωμένο αριστοκράτη.

 

Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Άρης. Ίσως καλύτερα να ματαιώσουν την αποψινή έξοδο. Άκουσε για επεισόδια γύρω απ’ το Πολυτεχνείο, κι έχει να δει το γιο του τρεις μέρες. Σίγουρα είναι μέσα με τους άλλους. Κι ακούγονται φήμες... Σαν παλιός στρατιωτικός καταλάβαινε τι μπορεί να προμηνούσαν αυτές οι φήμες. Ναι καλύτερα να το ματαιώσουμε. Έκλεισε το τηλέφωνο. Χαμένο θα πάει κι αυτό το Σαββατοκύριακο. Κρίμα που ντύθηκε και στολίστηκε. Τουλάχιστον, να είναι καλά το παιδί.

 

Κοίταξε γύρω του. Ούτε σπιθαμή της σάλας ελεύθερη. Πίνακες, αντίκες, δερματόδετα βιβλία στις βιβλιοθήκες, ταπισερί, εκλεκτά έπιπλα. Έργα τέχνης πάνω σε κάθε επιφάνεια. Η κοντέα του σε περίοπτη θέση. Μόνο πέντε κορυφές στο στέμμα της, αλλά κοντέα το δίχως άλλο. Ποιος δίνει σημασία τώρα πια... «Τίτλοι ευγενείας δεν απονέμονται, μηδέ αναγνωρίζονται», έλεγε το Σύνταγμα του Βενιζέλου, και το αποδεχόταν χωρίς ενδοιασμούς, πάντα έτοιμος να το υπερασπιστεί, στα νιάτα του, ακόμα και με το σπαθί του. Το τελευταίο αναπαυόταν μέσα στη γυάλινη προθήκη του, πάνω στο ακριβότερο εβένινο τραπεζάκι, με τα μεταξωτά κρόσσια και τις φούντες στη λαβή.

 

Βαριόταν να ξεντυθεί. Η Άννα θα γύριζε από ώρα σε ώρα, μπορεί να πήγαιναν κάπου κοντά για φαγητό. Κάθισε στην πολυθρόνα του και πήρε απ’ την πλαϊνή θήκη το τεύχος του «Ιλισσού» που φυλλομετρούσε τον τελευταίο καιρό. Δυσκολευόταν τελευταία να παρακολουθήσει κάποια άρθρα. Βέβαια, δεν ήταν κανένας λόγιος, και στον καιρό του ο τεκτονισμός ήταν πιο απλός, ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπε. Τελετές, κάποιες συζητήσεις, αλλά κυρίως γνωριμίες, φιλίες, αλληλοεκτίμηση, η αίσθηση ότι ανήκε σε μια επιλεγμένη ομάδα ανθρώπων. Μια ομάδα εξουσίας, ή μήπως δεν ήταν έτσι; Για κάποιους αδελφούς ίσχυε. Όχι γι’ αυτόν. Καμιά φορά ένιωθε παραγκωνισμένος, παρά τον σημαντικό τεκτονικό βαθμό του. Και σίγουρα η φιλοσοφία δεν ήταν το δυνατό του σημείο.

 

Κοίταξε πάλι το σπαθί του. Το πιστόλι δεν το είχε κρατήσει. Θα του έφερνε μπελάδες, ιδιαίτερα με την τωρινή πολιτική κατάσταση. Ούτως ή άλλως δεν το ήθελε. Του θύμιζε τη μοναδική φορά που σκότωσε εν ψυχρώ. Δεν ήταν η φορά που θα ήθελε. Όχι, με τίποτα. Ο Σαγγάριος, πριν την κατάρρευση το 1921. Σε μια τούρκικη αντεπίθεση, ένας λοχίας των ευζώνων σήμανε υποχώρηση, από μόνος του. Ντροπή και ειρωνεία μαζί, για ένα τόσο ένδοξο σώμα. Τον προειδοποίησε, τίποτα αυτός, τον απείλησε, αυτός συνέχισε να φωνάζει «Πάμε να φύγουμε!», με τη βαριά θεσσαλική προφορά του. Δεν το σκέφτηκε καθόλου, τον σώπασε μ’ ένα πυροβολισμό. Ούτε που έμαθε τι απέγινε ύστερα. Υποχώρηση – «συντεταγμένη» αυτή τη φορά – ήττα, το χάος. Άξιζε τον κόπο άραγε; Μάλλον όχι, αφού χάσαμε έτσι κι αλλιώς. Αλλά του είχε φανεί τόσο απλό, επιβεβλημένο τότε. Σαν να μην υπήρχε άλλη επιλογή. Μακάρι να ήταν τόσο αποφασιστικός και στην «άλλη» περίπτωση… Εκείνος ο ανέστιος ρώσος ήταν, κι ας μην τον αφορούσε άμεσα.

 

Ένας ξερός κρότος διαπέρασε τα κλειστά παράθυρα, έπειτα ένας δεύτερος. Πυροβολισμοί; Ναι δεν μπορούσε να λαθέψει. Λες και τα φονικά ξαναζωντάνεψαν, πενήντα χρόνια μετά. Αλλά δεν ήταν έτσι. Ίσως καλύτερα να ήταν. «Οι αλήτες, το έκαναν τελικά», σκέφτηκε. Κι η Άννα ακόμα να γυρίσει. Ένιωσε ένα σκίρτημα στο στήθος. Αν πάθαινε κάτι… τι θα έκανε χωρίς αυτήν… Δάκρυα άρχισαν να σχηματίζονται στα γέρικα μάτια του. Προσπάθησε να ανασυνταχτεί. Δεν πρόκειται να πείραζαν μια μεσόκοπη γυναίκα, έτσι δεν είναι;

 

Καλύτερα να καθόταν. Ίσως να ήταν και πιο ασφαλές, να μη βηματίζει μπρος τα παράθυρα με τα φώτα αναμμένα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει ένα διεστραμμένο μυαλό που του δίνεται ένα όπλο και το ελεύθερο να πυροβολεί. Ναι, και να χαλαρώσει, να ηρεμήσει. Η Άννα θα έρθει όπου να ‘ναι, δεν χρειάζεται να τον βρει σε κρίση, ή και χειρότερα...

 

Κάθισε στην πολυθρόνα του. Έκλεισε τα μάτια, προσπαθώντας να μη σκέφτεται το σήμερα, το τώρα... να μην αγωνιά. Το παρελθόν ήταν πάντα καλός σύντροφος, με τις χαρές και τις δυστυχίες του. Τουλάχιστον το παρελθόν δεν μπορούσε να τον φοβίσει, ούτε να τον πειράξει. Ο,τι κι αν υπήρχε εκεί, είχε πια τελειώσει, σαν διαβασμένο βιβλίο.

 

Η Λάρισα... Νέος, αλλά μπαρουτοκαπνισμένος υπίλαρχος, μόλις παντρεμένος με τη Σωσώ. Όμορφη, τσαχπίνα, κοσμική. Τρελλά ερωτευμένος με τη γυναίκα του, δεν της είχε χαλάσει ποτέ χατήρι, δεν λυπόταν έξοδο, της συγχωρούσε τη φιλαρέσκεια, ακόμα και την τεμπελιά και την ακαταστασία. Καμάρωνε τις Κυριακές στη βόλτα, ή τα σαββατόβραδα στις βεγγέρες, να τη συνοδεύει, αυτός με τη στολή του, εκείνη με τα ακριβότερα μεταξωτά ή τις γούνες της. Και δεν είχε άδικο. Μόνο τυφλός δεν θα αντιλαμβανόταν τα παθιασμένα βλέμματα των ανδρών και τα ζηλιάρικα των γυναικών. Ο κρυφός πόθος της καλής κοινωνίας της πόλης. Αλλά η Σωσώ το «φύλαγε» μόνο για εκείνον, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

 

Ο ρώσος εμιγκρέ, πρίγκηπας – υποτίθεται - πριν οι μπολσεβίκοι καταργήσουν κι αυτόν και τον τίτλο του, ενέσκηψε στην επαρχιακή μεγαλούπολη ως εντεταλμένος της κυβέρνησης. Γιατί ακριβώς δουλειά η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε ένα ξένο που δεν μιλούσε καλά-καλά ελληνικά, κανείς δεν έμαθε ποτέ. Επαφές με το νομάρχη, το δήμαρχο, δεξιώσεις, φήμες. Ίσως αν δεν συνέβαιναν τα γεγονότα, κάποτε να γινόταν γνωστή η αποστολή του. Αν και ο ίδιος πάντα θεωρούσε ότι ο «κνιάζ» δεν ήταν παρά ένας απατεώνας που πούλαγε ξεπεσμένη αριστοκρατία, αποκαθηλωμένους θυρεούς και φανταστικές εκδουλεύσεις στους λιγούρηδες κρατικούς αξιωματούχους. Φυσικά αμέσως ξεχώρισε τη Σωσώ από το πλήθος των θηλυκών, κι η Σωσώ κολακεύτηκε από την προσοχή του «ευγενούς».

 

Δεν άργησε να γίνει. Το ήθελαν πολύ κι οι δυο τους προφανώς. Και το πράγμα θα έμενε κρυφό, ακόμα και στη σχετικά μικρή κοινωνία της Λάρισας, αν οι εραστές δεν είχαν την ατυχία να πέσουν στην αντίληψη μιας γεροντοκόρης, γειτόνισσας του ρώσου. Τους έπιασε σχεδόν επ’ αυτοφώρω. Ο πρίγκηψ απέδρασε πριγκηπικά. Η Σωσώ, απροστάτευτη πλέον, διαπομπεύτηκε ευθύς κι επιτόπου από το πλήθος που μάζεψαν οι φωνές της γεροντοκόρης. Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο. Ο στρατός του επέβαλε το διαζύγιο, αλλά δεν του επέτρεψε να υπερασπιστεί την τιμή του: οι μονομαχίες είχαν απαγορευτεί ήδη από τις αρχές του αιώνα. Θα έπρεπε να παρακούσει και να πάρει το δίκιο στα χέρια του; Μάλλον. Δεν το έκανε. Το έκανε αντί γι’ αυτόν ο άλλος ρώσος εμιγκρέ, εκείνος ο αγριάνθρωπος, πρώην συνταγματάρχης στον τσαρικό στρατο και τσιφλικάς, που δούλευε σαν αρχισταυλίτης στη Γεωπονική Σχολή της Λάρισας. Με δυο πιστολιές, λίγο καιρό αργότερα, στις όχθες του Πηνειού, γιατί θεώρησε ότι πρόσβαλε την τιμή όλων των ρώσων ευγενών. Ένας μέθυσος τυχοδιώκτης που δεν του έπεφτε λόγος, αποδείχτηκε πιο τίμιος άντρας από εκείνον...

 

Με αίτησή του μετατέθηκε από τη Λάρισα, μόνος κι έρημος πλέον, σε μια μονάδα στα βόρεια. Εκεί τον βρήκε αργότερα το κίνημα του Πλαστήρα με τη γνωστή συνέχεια. Και σαν τελειωτικό χτύπημα, η ιστορία του περιλήφθηκε σε βιβλίο, και πολύ επιτυχημένο μάλιστα. Κι εκεί ακόμα τον αδίκησε ο συγγραφέας. Τον παρουσίασε σαν ένα αναξιοπρεπές και δειλό ανθρωπάκι, που απλά φοβήθηκε να εκδικηθεί, που συνέχισε τον γάμο του, παραιτούμενος από το στράτευμα, για να ζήσει μια ντροπιασμένη ζωή στην Αθήνα, σαν κερατάς υπαλληλίσκος. Aισχρά ψέμματα!

 

Βολεύτηκε καλύτερα στην πολυθρόνα. Ακούγονταν σποραδικά εκπυρσοκροτήσεις. Μέσα στον νυσταγμένο του μυαλό αναρωτήθηκε αν υπάρχουν σωστοί και λάθος πυροβολισμοί. Αν ναι, αυτοί εδώ ήταν λάθος, όπως κι ο δικός του, στο Σαγγάριο. Οι σωστοί ήταν του Λιάπκιν. Λίγο πριν παραδοθεί σ’ ένα γλυκό λήθαργο, προσπάθησε να φανταστεί πώς θα ήταν αν είχε τολμήσει τότε... αντί για το διαζύγιο, τη μονομαχία και την κάθαρση. Άραγε οι σωστοί πυροβολισμοί σε στοιχειώνουν λιγότερο;

 

Η Άννα επέστρεψε μισή ώρα αργότερα, αναστατωμένη και φοβισμένη από τα γεγονότα, τα μάτια κατακόκκινα και το φόρεμά της λερωμένο από τους τοίχους που της έδωσαν προστασία και κάλυψη. Σχεδόν είχε κινδυνέψει κι η ίδια, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Αυτά που είχε ζήσει, οι κραυγές, οι πυροβολισμοί, οι φωτιές, τα δακρυγόνα, το αίμα... «Πώς έγινε σε τούτο τον αιώνα...», ο στίχος της παίδευε το μυαλό. Δεν υπήρχε σωτηρία από αυτούς τους εγκληματίες; Καμιά δικαιοσύνη στον κόσμο; Μόνο να μην υπήρχαν νεκροί…

 

Ξαφνιάστηκε όταν τον είδε στην πολυθρόνα με τα μάτια κλειστά, την όψη γαλήνια και μια γραμμή από σάλιο στην άκρη των χειλιών του. Τον πλησίασε, μ’ ένα τσίμπημα διαφορετικού φόβου. Στο κάτω κάτω ήταν μεγάλος... Τον άγγιξε, του χάιδεψε το μέτωπο, προσπάθησε να νιώσει την ανάσα του. Ανακουφισμένη διαπίστωσε ότι απλά κοιμόταν. Σχεδόν τα ξέχασε όλα κι έφερε μια κουβέρτα να τον σκεπάσει. Μετά τον φίλησε και πήγε κι αυτή να ξαπλώσει.

 

------------------------------------


Edited by Akelas, 17 Μάιος 2017 - 12:32.

  • Solonor, Ballerond, nemo and 1 other like this

#2 Solonor

Solonor
  • Members
  • 723 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Αντώνης
  • Currently reading:Παπανούτσους

Posted 22 Μάιος 2017 - 08:54

Καλώς ήρθες στο forum. Είναι λίγο λάθος περίοδος για να ανεβάσεις κείμενο, επειδή τρέχει ο διαγωνισμός τρόμου και αρκετός κόσμος παλεύει να βρει χρόνο να ψηφίσει τις ιστορίες. Αλλά μιας κι έκανες το καλό κι άφησες 2 λόγια και με σκλάβωσες, θα ανταποδώσω.

Ωραίο ξεκίνημα, με καλό γράψιμο και φωνή. Η πρώτη παράγραφος τα δίνει όλα βασικά, το setting σου, την κατάσταση, τον χαρακτήρα, είναι σούπερ.

Όλο το κείμενο είναι μια σύντομη αφήγηση της ζωής του ήρωα. Δύο νομίζω είναι τα πλεονεκτήματά του. Το ένα είναι ο χαρακτήρας που είναι πετυχημένος, συνεπής και γενικά τον δίνεις έτσι όπως τον φαντάστηκες –και με τρυφερότητα και δίχως ίχνος διάθεσης να τον κρίνεις. Το δεύτερο είναι κάτι όμορφες λεπτομέρειες που προσωπικά δεν τις ήξερα/δεν θα μπορούσα να τις φανταστώ (π.χ. η ατάκα που λες πως οι μονομαχίες είχαν απαγορευτεί).

Δεν βρήκα κάτι που να μου χτύπησε άσχημα ή που να θέλει δουλειά, η ιστορία είναι όμορφη, καλογραμμένη και αυτό που θέλει το πετυχαίνει. 



#3 Ballerond

Ballerond

    Ο Πωλητής Shadwell

  • Moderators
  • 873 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:Exquisite Corpse

Posted 22 Μάιος 2017 - 09:28

Καλημέρα Φραγκίσκο και καλωσήρθες στο φόρουμ.

Όντως, όπως ανέφερε κι ο Αντώνης παραπάνω, είναι μία περίεργη λίγο περίοδος για νέες ιστορίες λόγω του διαγωνισμού. Παρ' όλα αυτά, χαίρομαι που μας τίμησες με το κείμενο σου :)

 

Η ιστορία, όπως κι ο ίδιος αναφέρεις στην αρχή, δεν είναι ακριβώς διήγημα όσο παρουσίαση γεγονότων, κεντρικού χαρακτήρα και στιγμιοτύπων. Υπάρχει πάρα πολύ tell κι ελάχιστο show. Καταλαβαίνω ότι αυτός είναι ο σκοπός σου αλλά, γνώμη μου, θα μπορούσες να το κάνεις με τον χαρακτήρα να αλληλεπιδρά με πράγματα κι όχι απλά να κάθεται στην πολυθρόνα και να θυμάται. Μετά από κάποιο σημείο, εκεί που αναφέρεις την Σωσώ, το ενδιαφέρον μου χάθηκε λίγο και με κούρασε. Είχε ήδη στηθεί ο χαρακτήρας, δεν με ενδιέφεραν παραπάνω πράγματα στην προκειμένη στιγμή, καθώς ήθελα να δω την συνέχεια με το Πολυτεχνείο από την δική του πλευρά.

 

Επίσης υπάρχουν 2-3 μικρά λαθάκια γραμματικά και σύνταξης, αλλά με ένα ξεσκόνισμα φεύγουν (π.χ. εύρισκα - έβρισκα). Πάντως στο θέμα γλώσσας είναι καλογραμμένο, έχει ροή, σκαλώνει ελάχιστα και το διάβασα εύκολα. 

Δεν ξέρω αν ασχολείσαι καθόλου με το κομμάτι του φανταστικού, πάντως αν έχεις μία πιο ολοκληρωμένη ιστορία θα ήθελα να τη δω και να μας την ανεβάσεις ;)


- Tell me Starbuck, what do you hear?
- Nothing but the rain, sir...

#4 Akelas

Akelas
  • Members
  • 8 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Φραγκίσκος
  • Currently reading:Διηγήματα

Posted 22 Μάιος 2017 - 18:45

Καλώς ήρθες στο forum. Είναι λίγο λάθος περίοδος για να ανεβάσεις κείμενο, επειδή τρέχει ο διαγωνισμός τρόμου και αρκετός κόσμος παλεύει να βρει χρόνο να ψηφίσει τις ιστορίες. Αλλά μιας κι έκανες το καλό κι άφησες 2 λόγια και με σκλάβωσες, θα ανταποδώσω.

Ωραίο ξεκίνημα, με καλό γράψιμο και φωνή. Η πρώτη παράγραφος τα δίνει όλα βασικά, το setting σου, την κατάσταση, τον χαρακτήρα, είναι σούπερ.

Όλο το κείμενο είναι μια σύντομη αφήγηση της ζωής του ήρωα. Δύο νομίζω είναι τα πλεονεκτήματά του. Το ένα είναι ο χαρακτήρας που είναι πετυχημένος, συνεπής και γενικά τον δίνεις έτσι όπως τον φαντάστηκες –και με τρυφερότητα και δίχως ίχνος διάθεσης να τον κρίνεις. Το δεύτερο είναι κάτι όμορφες λεπτομέρειες που προσωπικά δεν τις ήξερα/δεν θα μπορούσα να τις φανταστώ (π.χ. η ατάκα που λες πως οι μονομαχίες είχαν απαγορευτεί).

Δεν βρήκα κάτι που να μου χτύπησε άσχημα ή που να θέλει δουλειά, η ιστορία είναι όμορφη, καλογραμμένη και αυτό που θέλει το πετυχαίνει. 

Πολύ ενθαρρυντικά τα λόγια σου, ευχαριστώ. Και κάτι που ήθελα να συμπληρώσω για τον δικό σου "βρυκόλακα": Οι πράξεις των "ζωντανών" είναι φρικιαστικότερες από αυτές των "απέθαντων". Δεν ξέρω αν ήταν στις προθέσεις σου, αλλά εμένα τουλάχιστον με εκφράζει αυτή η οπτική. 


  • Solonor likes this

#5 Akelas

Akelas
  • Members
  • 8 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Φραγκίσκος
  • Currently reading:Διηγήματα

Posted 22 Μάιος 2017 - 18:59

Καλημέρα Φραγκίσκο και καλωσήρθες στο φόρουμ.

Όντως, όπως ανέφερε κι ο Αντώνης παραπάνω, είναι μία περίεργη λίγο περίοδος για νέες ιστορίες λόγω του διαγωνισμού. Παρ' όλα αυτά, χαίρομαι που μας τίμησες με το κείμενο σου :)

 

Η ιστορία, όπως κι ο ίδιος αναφέρεις στην αρχή, δεν είναι ακριβώς διήγημα όσο παρουσίαση γεγονότων, κεντρικού χαρακτήρα και στιγμιοτύπων. Υπάρχει πάρα πολύ tell κι ελάχιστο show. Καταλαβαίνω ότι αυτός είναι ο σκοπός σου αλλά, γνώμη μου, θα μπορούσες να το κάνεις με τον χαρακτήρα να αλληλεπιδρά με πράγματα κι όχι απλά να κάθεται στην πολυθρόνα και να θυμάται. Μετά από κάποιο σημείο, εκεί που αναφέρεις την Σωσώ, το ενδιαφέρον μου χάθηκε λίγο και με κούρασε. Είχε ήδη στηθεί ο χαρακτήρας, δεν με ενδιέφεραν παραπάνω πράγματα στην προκειμένη στιγμή, καθώς ήθελα να δω την συνέχεια με το Πολυτεχνείο από την δική του πλευρά.

 

Επίσης υπάρχουν 2-3 μικρά λαθάκια γραμματικά και σύνταξης, αλλά με ένα ξεσκόνισμα φεύγουν (π.χ. εύρισκα - έβρισκα). Πάντως στο θέμα γλώσσας είναι καλογραμμένο, έχει ροή, σκαλώνει ελάχιστα και το διάβασα εύκολα. 

Δεν ξέρω αν ασχολείσαι καθόλου με το κομμάτι του φανταστικού, πάντως αν έχεις μία πιο ολοκληρωμένη ιστορία θα ήθελα να τη δω και να μας την ανεβάσεις ;)

Σ' ευχαριστώ για την υποδοχή και που βρήκες χρόνο ν' ασχοληθείς με την ιστορία μου. Για  τον διαγωνισμό δεν ήξερα τίποτα (νομίζω λήγει σήμερα;) και ακόμα προσπαθώ να προσανατολιστώ στο forum. Όσον αφορά τον χαρακτήρα, χμμμ... στην ηλικία αυτή δύσκολα μπορεί να αλληλεπιδράσει με οτιδήποτε, μόνο η αναπόληση του μένει. Ουσιαστικά προσπάθησα να γράψω κάτι σαν απολογισμό και συνέχεια για τον χαρακτήρα "Καραμάνο" του Καραγάτση από τον "Συνταγματάρχη Λιάπκιν", διατηρώντας τα ονόματα που εκείνος είχε δώσει ("Σωσώ"). Το Πολυτεχνείο έχει τη σημασία και το συσχετισμό του, αλλά η τύχη και κατάληξη του Καραμάνου με ενδιέφερε περισσότερο. Όσο για την ορθογραφία, είμαι της παλιάς σχολής, όπως ο ήρωάς μου: Γράφω εύρισκε κι όχι  έβρισκε, αυγό κι όχι αβγό, τραίνο κι όχι τρένο κ.ο.κ..


  • Solonor and Ballerond like this

#6 Silvertooth

Silvertooth
  • Members
  • 367 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μάγδα

Posted 07 Ιούνιος 2017 - 23:44

Καλησπέρα και καλώς ήρθες στο φόρουμ!
 
Μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα το πως ανέπτυξες την ιστορία σου. Όπως το ότι τα συναισθήματα του ήρωα δείχνουν φιλτραρισμένα από το χρόνο, το πως παρουσιάζονται οι σκέψεις του και θα συμφωνήσω με τον Solonor για το ότι οι λεπτομέρειες πρόσθεταν είτε ομορφιά είτε αληθοφάνεια.
 
Ο χαρακτήρας ενδιαφέρων, είχε φωνή που δεν κουράζει να διαβάζεις. Male entitlement στο φουλ βέβαια (που αγοράζει δαχτυλίδια πχ. για να έχει την αίσθηση της ιδιοκτησίας), αλλά παραμένει πειστικό και συμβαδίζει με την εποχή που κινείται.
 
Η αφήγηση κύλησε αβίαστα και το tell που είχε, θαρρώ πως ταίριαζε και δε χρειαζόταν να είναι λιγότερο.
 
Περιμένουμε λοιπόν να δούμε κι άλλες ιστορίες σου. Καλή συνέχεια.


#7 Akelas

Akelas
  • Members
  • 8 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Φραγκίσκος
  • Currently reading:Διηγήματα

Posted 19 Ιούνιος 2017 - 13:41

 

Καλησπέρα και καλώς ήρθες στο φόρουμ!
 
Μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα το πως ανέπτυξες την ιστορία σου. Όπως το ότι τα συναισθήματα του ήρωα δείχνουν φιλτραρισμένα από το χρόνο, το πως παρουσιάζονται οι σκέψεις του και θα συμφωνήσω με τον Solonor για το ότι οι λεπτομέρειες πρόσθεταν είτε ομορφιά είτε αληθοφάνεια.
 
Ο χαρακτήρας ενδιαφέρων, είχε φωνή που δεν κουράζει να διαβάζεις. Male entitlement στο φουλ βέβαια (που αγοράζει δαχτυλίδια πχ. για να έχει την αίσθηση της ιδιοκτησίας), αλλά παραμένει πειστικό και συμβαδίζει με την εποχή που κινείται.
 
Η αφήγηση κύλησε αβίαστα και το tell που είχε, θαρρώ πως ταίριαζε και δε χρειαζόταν να είναι λιγότερο.
 
Περιμένουμε λοιπόν να δούμε κι άλλες ιστορίες σου. Καλή συνέχεια.

 

Σ' ευχαριστώ Μάγδα, είσαι πολύ ενθαρρυντική!


  • Silvertooth likes this




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users