Jump to content

Recommended Posts

Rhialto

Όνομα Συγγραφέα: Μπάμπης
Είδος: Post-Apocalyptic
Βία: Ναι
Σεξ:Οχι 
Αριθμός Λέξεων: 3.348

Αυτοτελής: Προς το παρον ναι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για το Εικόνα και επί τόπου #15  όπου διαγωνίζομαι με Ιρμάντα και Ballerond.

Η γιορτή.docx

Edited by Rhialto
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Μπάμπη.

 

 

Αυτή, νομίζω, είναι από τις πιο άρτιες ιστορίες σου που έχω διαβάσει, δεν με μπέρδεψε πουθενά, δεν μου φάνηκε βιαστική (παρά το τι λες εσύ για το τέλος) και υπονοεί έναν κόσμο μεγαλύτερο απ' όσο χωράει στο διήγημα αυτό. Θα ήθελα να μάθω κι άλλα, να γράψεις κι άλλα, θα ήθελα να μάθω πώς παίρνουν τα ονόματά τους, γιατί των κυνηγών όλα αρχίζουν από σίγμα, τι έγινε μετά (που μου φαίνεται πως θα είναι μια εξίσου, αν όχι περισσότερο ενδιαφέρουσα ιστορία), τι πλάσματα είναι αυτά - γενικά, το σύμπαν σου με κέντρισε πολύ. Το ξόανο που το πότισαν και ζωντάνεψε το βρήκα καλή ιδέα και πιστό στην εικόνα, αν και δεν είδα ποτέ παιδί με τηλεόραση. Υποθέτω πως το πήρες πιο αφαιρετικά το πράγμα και δημιούργησες μια τέτοια δυστοπία, οπότε δεν με πολυπειράζει. Αυτό που θα διόρθωνα θα ήταν η σειρά των σκηνών. Θα ξεκινούσα με τον κρατούμενο, θα πήγαινα στη δίκη και θα έδινα το κυνήγι σε φλας μπακ, συνδυάζοντάς το με τον διάλογο με τη Μαίρυ. Νομίζω πως έτσι θα δουλέψει καλύτερα και η προοικονομία σου αλλά και το σασπένς της ιστορίας. Επίσης, έχεις διάφορα λαθάκια που έχουν ξεφύγει και χρειάζονται ένα πέρασμα κάποια στιγμή. Κι ένα γενικότερο σχόλιο: έχω παρατηρήσει πως κάποιες φορές η γραφή σου τείνει να γίνεται κάπως στεγνή και διεκπεραιωτική. Δεν ξέρω αν το παρασκέφτεσαι όταν γράφεις, αλλά επειδή έχω διαβάσει και κείμενά σου πιο λυρικά (εκείνο με το φιδάκι, ακόμα το θυμάμαι) ξέρω πως μπορείς να δώσεις και περισσότερη ψυχή απ' αυτό. 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα φίλε Μπάμπη,

 

Μπορεί να είναι όντως η πιο άρτια ιστορία σου καθώς είχε αρχή, μέση, τέλος και μία αρκετά δουλεμένη πλοκή. 

Έχω κι εγώ τις απορίες που έχει η Αταλάντη (γιατί να ξεκινάν όλα τα ονόματα από Σ, ποιος τελικά ήταν ο ξένος, τι αντιπροσώπευε η θεά ακριβώς κτλ) πράγματα που φαίνεται ότι δεν χωρούσαν να τα αναπτύξεις ή δεν είχες τον απαραίτητο χρόνο.

 

Μοναδικό σημείο που θέλω κι εγώ να επισημάνω είναι η κάπως flat, διεκπεραιωτική γραφή σου. Σε αρκετά σημεία απλά μοιάζει σαν να περιγράφεις βαριεστημένα τι γίνεται, βγάζοντας ζωντάνια και χρώμα από τους ήρωες σου που θέλουν να αναπνεύσουν.

Αν θες μία ταπεινή γνώμη, προσπάθησε να γράψεις μικρές σκηνές με δύο χαρακτήρες που να είναι έντονες. Συναισθήματα, διαλόγους, βάλε και βία ή σεξ αν θες απλά να υπάρχει σύγκρουση. Θα σε βοηθήσει να λύσεις λίγο την γλώσσα σου και να μπορείς να δώσεις πνοή και ζεστασιά στο γράψιμο.

 

Καλή επιτυχία :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Μπάμπη.

Η ιστορία μου άρεσε γενικά αλλά πράγματι η σύνδεσή σου με την εικόνα ήταν πολύ μακρινή. Κάπου στο τέλος ένα κοριτσάκι. Τηλεόραση πουθενά, αγοράκι πουθενά.

Θα πρότεινα μία αλλαγή στη σειρά των σκηνών, θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το παρελθόν του ξένου, με τα πώς και τα γιατί και την αποστολή του που ναι μεν γίνεται αντιληπτή αλλά όχι και ολότελα. Αυτός ξέρει περισσότερα για το πλάσμα, θέλουμε να ξέρουμε πώς τα ξέρει. Στην πραγματικότητα η ιστορία παραείναι μεγάλη για την έκτασή της. Το σύμπαν δηλαδή. Καταλαβαίνουμε κάτι μετακαταστροφικό, όπου έχουν επιβιώσει ονόματα όπως Άμμος, Ποτάμι, Ουλή, Ευτυχισμένη κ.λπ. και μου άρεσε πάρα πολύ το πώς πήρες τη χριστιανική θρησκεία και την έπλασες σε κάτι άλλο, που έχει τις ρίζες της στο χριστιανισμό αλλά δεν είναι ακριβώς.

Θα μου άρεσε να είχες ελληνικά ονόματα ωστόσο. Εννοώ, το ίδιο νόημα, αλλά γιατί όχι στα ελληνικά; Η Άμμος. Ο Ποταμός. Και τα λοιπά.

Είναι σύμπαν αυτό. Δυστοπία. Θέλει περισσότερο χώρο.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Είναι ο δυτικός κόσμος ανάποδα; Κάτι τέτοιο κατάλαβα.

Μιλάμε, εδώ έχουμε υλικό για νουβέλα! Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα τους συμβολισμούς που ίσως κρύβει, αλλά σαν ιστορία μου άρεσε. Χρειαζόταν κι άλλη ανάπτυξη, ήταν όλα επιγραμματικά, έγινε αυτό, έγινε το άλλο, και δεν πρόλαβα να μπω στο κλίμα, αλλά μου άσκησε μια γοητεία από την αρχή.

 

Στα του παιχνιδιού: η εικόνα λειτούργησε ως έμπνευση λίγο πιο χαλαρά από ό,τι περίμενα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Κάπως ελεύθερη, όπως ειπώθηκε ήδη, η απόδοση του θέματος.

Μ’ αρέσει η φιλοσοφημένη αναφορά στη ρήση του  Robert E. Howard, κατά την εισαγωγή.

Η αναφορά σε μια μετακαταστροφική εποχή ίσως δεν είναι από μόνη της ικανή συνθήκη, προκειμένου η επιστημονική φαντασία να διεκδικήσει αυτό το διήγημα. Η αυθαίρετη (τολμηρή μεν, αλλά χωρίς να νιώθει την ανάγκη να παρουσιαστεί τεκμηριωμένη ή λογικοφανής) φαντασία, που προσπαθεί να στηρίξει την πλοκή, σπρώχνει την ιστορία προς το χώρο του φανταστικού. Νομίζω πως εκεί έπρεπε να καταταχτεί.

Υπάρχει καλή ροή στην αφήγηση και οι περιγραφές είναι ζωντανές.

Το κείμενο, ως αποσπασματική περιγραφή μιας κοινωνίας σε κατάσταση ανασύνθεσης και επαναπροσδιορισμού, με θρησκευτικές και κοινωνικές αναζητήσεις, έχει και το κοινωνιολογικό του ενδιαφέρον.

 

Πολύ καλή ιστορία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα Μπάμπη,

 

 

Χμμ... από την μία ενδιαφέρουσες ιδέες. Από την άλλη ξοδεύεται αρκετός χρόνος σε  συμβολισμούς που δεν βλέπω να είχαν κάποιο βαθύτερο νόημα εν τέλει στην εξέλιξη της ιστορίας  ή τουλάχιστον εγώ δεν βρήκα κάτι. Θα   συμφωνήσω ότι  η γραφή παίρνει λίγο ζωντάνια εδώ πέρα και θα πω ότι τα ονόματα των χαρακτηρών ήταν κάπως πολλά για το μέγεθος της.

 

Αυτά! Θέλει λίγη δουλειά, αλλά μπορεί να βγάλει κάτι καλό...

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Το πιο επιτυχημένο στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι η αληθοφάνεια του κόσμου που πλάθει ο συγγραφέας. Μου έκανε εντύπωση το ότι εκτός από κάποια μορφή τεχνολογίας, επέζησαν και θρησκευτικές τελετουργίες του Αρμαγεδώνα. Το παράθεμα του Χάουαρντ στην αρχή του κειμένου εικονογραφείται με τον καλύτερο τρόπο.


Αυτό που με χάλασε κάπως είναι η υπόθεση. «Τέρας εισβάλει σε χωριό – άδικα φυλακισμένος το σκοτώνει – οι επιζώντες φεύγουν προς το άγνωστο.» Αν και το δαιμόνιο είναι ενδιαφέρον,  η πλοκή δεν μας επιφυλάσσει καμία μεγάλη έκπληξη.


Κάτι μου λέει πάντως ότι έχεις γράψει κι άλλες ιστορίες για αυτό τον κόσμο- μίγμα ΕΦ και φάνταζυ. Ή θα πρέπει να γράψεις…

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.