Jump to content
Sign in to follow this  
Ballerond

Ένα καράβι γεμάτο κόκκαλα

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Κάπτεν Τζίμυ
Είδος: Πειρατική φαντασία (ΓΙΑΡ ΓΙΑΡ!!)
Βία; Γίνεται πειρατικό χωρίς βία;
Σεξ; Μόνο στα λόγια :p
Αριθμός Λέξεων: 3845
Αυτοτελής; Γιααααρ (ναι) 
Σχόλια: Εϊναι η συμμετοχή μου στον 46ο διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας Φαντασίας με θέμα: Η Κατάρα. Ελπίζω να το απολαύστε (κι αν δεν το απολαύσετε θα στείλω τον Μαυρογένη στον ύπνο σας)

 

Ένα καράβι γεμάτο κόκκαλα.doc

Ένα καράβι γεμάτο κόκκαλα.pdf

 

 

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ίσως το 2ο αγαπημένο μου κείμενό σου μετά τον Κόκκινο Κήπο.

 

Ωραία ατμόσφαιρα (kudos!), ωραίοι και πιστευτοί διάλογοι, πιθανώς το πιο καλογραμμένο σου κείμενο. Ακόμη και τα ποιηματάκια ήταν αξιοπρεπή – αν και μερικά σημεία θέλουν φτιάξιμο αν το ξανακοιτάξεις, π.χ. σημεία που για να βγει ομοιοκαταληξία, δεν βγάζουν πολύ νόημα (μια νύχτα με μελάνι), ή το αντίθετο (κόκκαλα/σώματα).

Τώρα, χωρίς να είναι κακό, το σημείο από την εμφάνιση της γυναίκας και μετά, με άφησε στο ντεμί. Δεν βρήκα κάποιο πρόβλημα αντικειμενικό, αλλά έπαιξε με την κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού στο καθαρά οπτικό κομμάτι με τα πτώματα, και δεδομένου ότι το σέττινγκ σου ήταν ενδιαφέρον (φάντασυ +πειρατές, τι μπορεί να πάει στραβά) ήθελα περισσότερη πρωτοτυπία. Μου άρεσε το πολιτικό μήνυμα, αλλά θα ήθελα να το προετοίμαζες θεματικά από πιο νωρίς. Ίσως να ήθελε περισσότερη προοικονομία, όχι ως προς το τι θα γίνει, αλλά γιατί μας ενδιαφέρει που το συγκεκριμένο πλήρωμα την πάτησε με την κατάρα (γιατί να μάθουμε γι’ αυτούς τους πειρατές κι όχι για άλλους δηλαδή).

 

 

Παρ’ όλα αυτά, μου άρεσε πολύ, το καταδιασκέδασα και θέλω να σε διαβάζω συχνότερα σε αντίστοιχα καλά κείμενα! Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

Επιασες ενα θεμα του γουστου μου και ομολογω πως δεν εμεινα ανικανοποιητος. Ηταν κινηματογραφικο, ρεαλιστικο με αληθοφανεις διαλογους και μπολικη δραση. Σκοτεινο οσο επρεπε και η αφηγηση σε πρωτο προσωπο εδινε το κατι παραπανω στην ιστορια. Εμοιαζε λιγο με την καταρα του μαυρου μαργαριταριου οπως προανεφερε ο Μορφεας αλλα δεν με ενοχλησε ουτε το σκεφτηκα πολυ διαβαζοντας το. Λιγο με ενοχλησε το βιαστικο κλεισιμο της ιστοριας. Μεχρι τη νεγρα χτίστηκε υποδειγματικα το σετινγκ αλλα μετα εγιναν ολα τοσο γρηγορα που ψιλοχαθηκα και το διαβασα τρεις φορες για να καταλαβω τι εγινε. Ηθελα να μαθω πιο πολλα για την καταρα, γιατι επελεξε αυτους ή τι πρεπει να γινει για να λυθει. Σε γενικες γραμμες διασκεδασα πολυ διαβαζοντας την και σε ευχαριστώ γι αυτο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιάννη.

Λοιπόν, δυστυχώς δεν έχω και πολλά να πω για την ιστορία σου. Ήταν μια καλή, τυπική ιστορία με πειρατές. Απλή, με στρωτή γραφή και χωρίς πολλές εκπλήξεις, που εξυπηρέτησε τη ροή της ανάγνωσης στα πλαίσια αυτού του διαγωνισμού. Η επιλογή σου να είναι σκελετωμένοι οι καταραμένοι ήταν σίγουρα ατυχής. Θυμάμαι το theme που ανάρτησες στο τοπικ, αλλά σίγουρα δεν περίμενα ακριβώς παρόμοια θεματολογία..! Με λίγα λόγια, με απογοήτευσες στην πλοκή καθώς την βρήκα πολύ κοινότυπη. Είμαι σίγουρος πως μπορείς πολύ καλύτερα (βασικά το είδα πέρυσι, στον αντίστοιχο διαγωνισμό).

Εύχομαι καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Εδώ έχουμε ένα διήγημα σαφέστατα εντός θέματος. Επιπλέον έχουμε μια ιστορία που δίνει αυτό που υπόσχεται.

Η ατμόσφαιρα είναι αρκούντως βαριά, κατάλληλη να προϊδεάσει για όσα έπονται και διέπει στρωτά όλη την αφήγηση. 

Μ' αρέσει

 

 

που η κατάρα έχει κατά κάποιον τρόπο ξεκινήσει πριν ακόμα μπορούμε στην ιστορία, αλλά που το συνειδητοποιούμε αργότερα.

Φαίνεται άμεσα ότι κάτι έχει πάει στραβά και δεν εξαρτάται μόνο από την εμφάνιση του άλλου πλοίου η εξέλιξη των γεγονότων.

Μου αρέσει και η θέση του ήρωα, που δεν ήρωας και που προσπαθεί να αποφύγει το κακό. Το γεγονός ότι δεν εμπλέκεται, με κάνει να ελπίζω ότι κάπως θα τη γλιτώσει, αλλά όχι... είναι θέσει ένοχος, οπότε η κατάρα δεν κοιτάζει αν ο ίδιος από μόνος του είναι αθώος. Καλό αυτό.

 

 

 

Τώρα θεωρώ ότι

 

 

υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορούν να γίνουν λίγο καλύτερα.

Π.χ. ο καπετάνιος που δεν λέει κουβέντα για το τι συμβαίνει, η αδυναμία του να κάνει κάποια προσπάθεια να προταστέψει τη γυναίκα από τους άλλους ναύτες, νομίζω ότι απαιτούν περισσότερο χώρο, αλλιώς φαίνεται να γίνονται λίγο ανεξήγητα.

Επίσης η επίθεση στο ισπανικό πλοίο μού άφησε μερικά ερωτηματικά. Δεν κατάλαβα ποιος και γιατί είχε σκοτώσει τους σκλάβους και πόσοι ήταν τελικά αυτοί που ήταν ακόμα ζωντανοί και επιτέθηκαν και σκότωσαν τον φίλο του πρωταγωνιστή. Σ' εκείνο το σημείο, ένιωσα να μου λείπουν κάποια πράγματα. Ίσως απλά δεν είχες αρκετό χώρο.

 

 

 

Μου άρεσε πάρα πολύ, η προσέγγιση στο νησάκι, κοντά στο τέλος. Είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρική

 

Τέλος,

 

 

ο τίτλος παραείναι spoiler. :)

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Γιάννη, την ευχαριστήθηκα την ιστορία σου. Άσχετα με το αν, τελικά, η πλοκή ήταν κάπως συνηθισμένη-αναμενόμενη, εμένα με κράτησε μέχρι το τέλος χωρίς να μου δημιουργήσει κάποια δυσάρεστη άποψη, του τύπου «α, αυτό το έχουμε ξαναδεί».

 

Γι' αυτό φταίει και ο τρόπος που είναι γραμμένη η ιστορία. Το κλίμα πάνω στο πειρατικό, τα πειράγματα του πληρώματος, οι εικόνες, όλα βγαίνουν πολύ φυσικά. Πάρα πολύ καλοί οι διάλογοι. (Λίγο προς το τέλος με τις εξηγήσεις χαλάνε κάπως).

 

Από τεχνικής άποψης δεν έχω να πω κάτι. Όπως είπα η γραφή ήταν πολύ καλή, χωρίς κολλήματα. Μόνο κάπου στην αρχή το έχεις παρακάνει με τα κόμματα.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Πειρατική ιστορία. Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα, διότι το κάδρο σου είναι χιλιοφορεμένο, ωστόσο πέτυχες να δώσεις  ατμόσφαιρα. Υπήρξαν στιγμές που μου έδωσες την αίσθηση πως έχεις καλά το θέμα σου (π.χ. εκεί που λες πως δύσκολα θα παραδίδονταν οι Ισπανοί), αλλά ήθελα περισσότερες κι ίσως και λίγο πιο βαθιές. Α, ναι, άσχετη απορία που μου γεννήθηκε λόγω ασχετοσύνης: είχαν τότε τρόπο να μετρήσουν ταχύτητα;

Μου άρεσε που έχωσες μπινελίκια και που η πρόζα σου είχε ύφος. Νομίζω πως το γράψιμό σου βελτιώνεται συνεχώς, αλλά θέλει λίγο ακόμα ακόνισμα, κυρίως στη διόρθωση. Μπορείς να ξεφορτωθείς μερικά ρήματα, παρομοιώσεις, χρόνους, λέξεις. Ίσως θα βοηθούσε να άφηνες το συγκεκριμένο διήγημα στην άκρη για κανένα μήνα, να κρυώσει και να το ξανάβλεπες παιδεύοντας αποκλειστικά το γράψιμο.

Αυτό που χάρηκα που είδα στην ιστορία σου είναι πως την είχες οργανώσει σωστά. Είχες σαφέστατη αρχή, μέση και τέλος, είχες καλό ρυθμό, η πλοκή ξετυλιγόταν ωραιότατα και κάθε κατάσταση που διαδεχόταν την προηγούμενη, ερχόταν φυσικά, η εξέλιξη δηλαδή με έπεισε, ήταν ρεαλιστική. Ο βιασμός στα πολύ μπόνους. Το τέλος αν και αναμενόμενο, λειτουργούσε, αν και ειδικά εκεί θα ήθελα το τραγούδι να είχε κάτι πιο δυνατό. Ο μονόλογος της γυναίκας επίσης θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ατμοσφαιρικός.

Μια καλή ιστορία σε ένα δύσκολο θέμα, που πέτυχε τον στόχο της κι είναι πολύ κοντά σε αυτό που ήθελες.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ωχ, τι να σου πω τώρα που βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι τους πειρατές; :pirate2:

Το διάβασα με κέφι, πάντως, πέρα από προτιμήσεις. Η γραφή σου με διευκόλυνε, ήταν στρωτή και άνετη.

Πάντως, δεν με έφτιαξε κιόλας. Θέλω να πω, η ατμόσφαιρα δεν ήταν, για 'μένα, αυτή που θα 'πρεπε. Σίγουρα γι' αυτό έφταιξε και η γλώσσα: μα, ούτε ένας ναυτικός όρος; Ούτε καν "το καράβι μπατάρει", αντί "το καράβι γέρνει;" Μία μικρή έρευνα για κάτι λέξεις που σίγουρα θα χρησιμοποιούσε ένας ναυτικός, λέξεις για το "ψηλότερο κατάρτι", το "πλαϊνό του καραβιού", "γαλέρα, μπρίκι (τηγάνι), σκαρί, κάτι άλλο εκτός από καράβι... Μου έλειψαν πολύ αυτά. Μα, ούτε ένα!Το άλλο μου πρόβλημα ήταν ο σφηγητής. Καταλαβαίνω ότι κάποιος έπρεπε να επιζήσει ώστε να διηγηθεί την ιστορία, αλλά δεν με έπεισε ότι ήταν μία... ευγενική ψυχή. Αυτός γιατί δεν συμμετείχε στον βιασμό; Γενικά, μου άφησε την αίσθηση ότι έβλεπε τα πράγματα απ' έξω, δεν τα ζούσε, και με κράτησε κι εμένα μακριά.

Μια που είμαστε στη γλώσσα: θα γλίτωνες πολλές λέξεις, που μάλλον τις χρειαζόσουν, αν έκοβες κάποια "γαμημένα" και χρησιμοποιούσες το απλό και αποτελεσματικό πράγμα που στα ελληνικά είναι οι σύνθετες λέξεις. Το γαμοκάραβο, ο σκατοαέρας, η κωλοτύχη μου... Γιατί, ξανά και ξανά το ίδιο; "Το γαμημένο καράβι", "ο γαμημένος αέρας";  For what fucking reason? :whistling:

Τέλος, το τραγούδι. Χμ, ήθελαν παίδεμα οι στίχοι, αυτό είναι σαν μετάφραση από ξένους στίχους.

Το καλύτερο σ' το άφησα για το τέλος, όμως: μου άρεσε το θέμα σου, και θέμα σου ήταν η απληστία, κυρίως, και η ασυδοσία ως συνέπεια. Μου άρεσε που τιμωρύνται αυτά στην ιστορία σου, γιατί και στη ζωή τιμωρούνται, αλλά σπάνια το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Να είσαι καλά. :) 

Edited by Cassandra Gotha
ένα "ε" και ένα "λ".
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Kαλογραμμένη ιστορία που διαβάστηκε γρήγορα και ευχάριστα.  Η γραφή σου με ικανοποίησε ως συνήθως και ο ρυθμός δεν με κούρασε κάπου. Το θέμα αν και στερείται πρωτοτυπίας, αφού η σύνδεση με την "Κατάρα του..." είναι οφθαλμοφανής, δεν με χάλασε κάπου, αντίθετα μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Θα ήθελα όμως να έδινες λίγες περισσότερες πληροφορίες για την κατάρα,  αφού νομίζω ότι μπορούσες να εξηγούσες πιοπολλά για την φύση της. Συμφωνώ με την παρατήρηση της 'Αννας για την απουσία πειρατικών όρων,σίγουρα θα πρόσθεταν πόντους στην ατμόσφαιρα. Συνολικά μια καλή ιστορία, καλή επιτυχία Γιάννη...

Υ.Γ. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας για θάλασσα και κατάρα ήταν φυσικά αυτό...

 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα   κάπταιν Τζίμμυ!

Εντάξει, διαβάζεται εύκολα, αλλά περίμενα κάτι παραπάνω γιατί ξέρω ότι μπορείς.

Εμένα προσωπικά ο αφηγητής μου  φάνηκε λίγο άχρωμος.  Θα συμφωνήσω με την Άννα ότι ήθελες περισσότερο ναυτική   φρασεολογία και  λιγότερο γαμημένο/η/ κτλπ.

Επίσης, εμένα μου έλειψε ο διάλογος, αφού δεν υπάρχει πολύς και ό,τι υπάρχει  μοιάζει  να βγήκε από στερεότυπο πειρατή(όχι βέβαια πως ο Φρέντι ή όποιος άλλος μιλάει είναι κάτι παραπάνω -και δικαίως λόγω του  χώρου βεβαίως) και ήχησε κομματάκι ψεύτικο.   

Γενικά, εμένα  μου φάνηκε σαν να ήθελες λίγο δράση(όχι με την έννοια του μπαμ/μπουμ), αλλά με το ότι  υπάρχει κάπως κενός χώρος ανάμεσα στα σημαντικά γεγονότα  της πλοκής.

Τέλος,  η υπόθεση είναι κλασική, αλλά  εντάξει δουλεύει και με τόσες λίγες λέξεις δεν  έχεις πολλά περιθώρια πρωτοτυπίας.

 Θα πω πάντως οι εξηγήσεις δίνονται με πολύ telling και αυτό είναι κάτι που   θα  έλεγα να κοιτάξεις γιατί το ίδιο  ζήτημα  -αν θυμάμαι καλά-  είχες και στον διαγωνισμό του χόρρορ.  Και εμένα είναι από τα χειρότερα μου σφάλματα, και όταν το γράφεις εσύ ο ίδιος ίσως να μην το καταλαβαίνεις, αλλά εν τέλει  όταν το διαβάζει κάποιος  άλλος   κάπως  χτυπάει, γιατί εν αντιθέσει με τον συγγραφέα, δεν έχει την ίδια  αντίληψη της ιστορίας.

Αυτά τα ολίγα!  

Καλή επιτυχία

 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
20 hours ago, jjohn said:

  Θα συμφωνήσω με την Άννα ότι ήθελες περισσότερο ναυτική   φρασεολογία και  λιγότερο γαμημένο/η/ κτλπ.

 

 

Η Άννα, ρίχνοντας μια ματιά στα σχόλιά της, βάρεσε το κούτελό της. Μα, καλά, τυπογραφίτιδα είχα εκείνη τη μέρα; Λείπουν γράμματα, γενικά, αλλά εκείνο το "σφηγητής" μ' έσφαξε στο γόνατο. :wacko:

 

:ontopic:

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

Η υπόθεσή μου άρεσε αρκετά. Ήταν όντως κάπως κλισέ, αλλά προσωπικά αυτό είναι κάτι που δεν με απασχολεί. Θα ή8ελα, ίσως, να ασχοληθείς λίγο περισσότερο με την τιμωρία των πειρατών και γενικά με της λεπτομέρειες της κατάρας.

Spoiler

Η πρωτοπρόσοπη αφήγηση δεδομένου του τέλους της ιστορίας μου φαίνεται λίγο περίεργη επιλογή.

Το πειρατικό στοιχείο νομίζω ότι γενικά το έχεις χειριστεί καλά, αλλά σίγουρα (όπως είπαν και κάποιοι παραπάνω) λίγοι ναυτικοί όροι έξτρα και περισσότερη ποικιλία στις βρισιές θα βοηθούσαν.
Από πλευράς γλώσσας  καλό και πολύ ευκολοδιάβαστο, αλλά βρήκα μερικές πρωτάσεις που μου χτύπησαν κάπως σε μερικά σημεία. Το ύφος της ιστορίας είναι, ίσως, λίγο πιο ανάλαφρο από ό,τι σήκωνε το θέμα σου.
Ως προς του χαρακτήρες ο πρωταγωνιστής, αν και λίγο άχρωμος, κάνει καλά τη δουλεία του. Η συμπεριφορά του καπετάνιου όμως μου φαίνεται κάπως παράλογη.
Καλή επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Long live Guybrush Threepwood the mighty pirate! Ουπς σόρυ μου βγήκε αυθόρμητα :)

Πάμε στην ιστορία τώρα. Καταρχήν οι πειρατές ήταν και είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα (Monkey Island, Running Wild και τα σχετικά) οπότε δεν θα είμαι πολύ αντικειμενικός. Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου.

Η πειρατική ατμόσφαιρα, η οποία γίνεται πιο έντονη λόγω των πετυχημένων διαλόγων, ήταν από τα δυνατότερα σημεία. Από τους διαλόγους και μόνο, μπορούσα να κάνω εικόνα τη μορφή του πληρώματος (ίσως λόγω των προτύπων που μας έχουν συνηθίσει οι πειρατικές ταινίες).

Το συνηθισμένο του θέματος δεν με χάλασε καθόλου. Αντιθέτως πιστεύω πως ορισμένες φορές το “κλισέ” είναι αυτοσκοπός.

Η γραφή σου πολύ καλή - διάβασα την ιστορία νεράκι - όπως επίσης και η χρήση του θέματος. Η γριά και ο μονόλογός της έδινε πόντους στην όμορφη ατμόσφαιρα που έχτισες και σε αυτό βοηθούσε και η επιλογή του πρώτου προσώπου.

Η αποκάλυψη της κατάρας και οι κινηματογραφικές εικόνες στο νησί στο τέλος ανήκουν στα πολύ θετικά σημεία!

Σε κάποιες παρατηρήσεις τώρα. Θα ήθελα να δεθώ λίγο περισσότερο με τον ήρωα, αλλά δεν τα κατάφερα. Γενικά οι ανασφαλείς ήρωες με αδυναμίες με ενδιαφέρουν πολύ, αλλά θα ήθελα περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητά του. Όχι αναγκαστικά ιστορικά στοιχεία, το παρελθόν του κτλ, αλλά ίσως περισσότερες εσωτερικές του σκέψεις, κάποια κρυφή του επιθυμία ή φοβία ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Στα της γραφής δεν έχω να πω πολλά γιατί ήταν καλή. Ίσως μόνο κάποιες φράσεις που συνδέουν τις εικόνες, στα σημεία με γρήγορη δράση, όπως: “Τότε ξαφνικά” νομίζω ότι μεταφέρουν την οπτική γωνία από τον ήρωα στον συγγραφέα. Τουλάχιστον έτσι φάνηκε σε εμένα.

Στα της πλοκής, αυτό που με ξένισε είναι η αργοπορία του καπετάνιου να πάρει πρωτοβουλία από τη στιγμή που έφεραν την γριά στο καράβι. Θα περίμενα δηλαδή να ρωτήσει την γριά για το νησί και τους χάρτες από την πρώτη στιγμή.

Τέλος, ενώ όπως είπα η ατμόσφαιρα ήταν πολύ όμορφη, θα την ήθελα λίγο περισσότερο σκοτεινή. Αυτό είναι καθαρά δική μου προτίμηση και δεν είναι λάθος της ιστορίας. Απλά νομίζω ότι αν είχαμε και κάποια περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητα του ήρωα, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του (θλίψη, ενοχές, οργή, ή κάτι τέτοιο) θα δούλευε ακόμη καλύτερα και η πλοκή.

Εύγε! Πέρασα πολύ καλά διαβάζοντας την ιστορία. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Ωω, ιστορία με πειρατικό θέμα! Ωραία μ' αρέσουν οι πειρατές!

Ωραίος ρυθμός, ωραίοι διάλογοι, έχω όμως να παρατηρήσω τα εξής:

Θα ήταν ωραίο, όπως είπε κι άλλος σχολιαστής, να έχεις περισσότερη ναυτική διάλεκτο. Θα ήθελα να έχεις μεταφράσει τα σπανιόλικα της γριας μάγισσας.

Στα της πλοκής τώρα:

Spoiler

Θα ήθελα να δω κάτι περισσότερο απ' τον καπετάνιο, καθώς είναι στοιχείο κλειδί της υπόθεσης: νόμισα αρχικά ότι έπεσα σε παραλαγή του καπετάν Αχάμπ απ' τον Μόμπυ Ντικ, αλλά δεν το συνέχισες. Επίσης, απόρησα γιατί δεν συμβουλεύτηκε αμέσως την αιχμάλωτη. Το νησί που ψάχνουν οι πειρατές παίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή; Ή είναι απλώς σύμβολο απληστίας για θησαυρούς; Ωραία η επιλογή του ήρωα που ανήκει-και-δεν-ανήκει στους πειρατές, μα θα ήταν ακόμη πιο πειστικός αν βλέπαμε λίγο τα σώψυχά του.

Η κατάρα ωραία, και με πολιτικό στοιχείο, αλλά ομολογώ ότι κάτι δεν έπιασα στο τέλος. Γιατί η κατάρα έπεσε σε αυτό το πειρατικό τσούρμο κι όχι σε άλλο; Εδώ, θα μπορούσε να δέσει ο καπετάνιος ως παραλαγή του Αχάμπ.

Το άλλο πλοίο, το Ισπανικό, είχε κι αυτό την κατάρα; Αν ναι, τι είχαν απογίνει οι πεθαμένοι ναύτες; Αυτοί ήταν που επιτέθηκαν στο πειρατικό τσούρμο; Βλέπουμε τη μεταμόρφωση του πειρατικού σε κάτι σαν τον Ιπτάμενο Ολλανδό και η γριά στο μονόλογό της και ο αφηγητής στην περιγραφή του πλοίου φάντασματος λένε ότι αρκούσε να πραγματοποιηθεί η κατάρα σε ένα μόνο πλοίο,  το οποίο θα αναλάμβανε να εκπληρώσει και να σβήσει την κατάρα. Αυτό όμως νομίζω ότι αντιτίθεται στο γεγονός του Ισπανικού πλοίου να υποφέρει από την ίδια κατάρα, αφού ο αφηγητής μας λέει ότι σκοτώνουν το πλήρωμα απ' όσα καράβια βρουν. Τα σκοτώνουν ή τους μεταδίδουν την κατάρα; Και η κατάρα θα σβήσει όταν πεθάνουν όλοι οι ένοχοι ή εν δυνάμει ένοχοι;

Αυτά...

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

·       Γεια σου, Γιάννη! Επιτέλους φιλοτιμήθηκα να σχολιάσω! Και μάλιστα, νομίζω, μάλλον αυστηρά....

κκαι το καράβι τρίζει σαν κρεβάτι ετοιμοθάνατου γέρου

Δεν με κέρδισε σαν φράση αλλά υποθέτω ήθελες να δώσεις το στίγμα, ότι το πλοίο πεθαίνει, οι άνθρωποι είναι ενδεχομένως ετοιμοθάνατοι ή πάντως κινδυνεύουν να πεθάνουν και τα λοιπά.

·         Ούτε μία στεριά. (ούτε ένα κομμάτι στεριάς, υποψία στεριάς, θα ήταν καλύτερο σας έκφραση)

·         σα μπουρδέλο μετά από επιδημία χολέρας  δεν ξέρω αν μου αρέσει η παρομοίωση. Λίγο τραβηγμένη νομίζω

·         Ποιος σήκωσε λοιπόν τη λευκή σημαία; Η γερασμένη σκλάβα;

·         ΟΚ. Λοιπόν η ιστορία, αν και ενδιαφέρουσα στη σύλληψή της (κάποιοι βρίσκουν μήνυμα σε ένα μπουκάλι και ξεκινούν για αναζήτηση ανύπαρκτου θησαυρού) είχε κάποιες αδυναμίες ως προς την εκτέλεση. Θα ήθελα να την δω ξαναδουλεμένη στα σημεία.

Ας πούμε, προσπαθείς να παρουσιάσεις έναν σκληροτράχηλο τρόπο ζωής ναυτικών, αλλά αυτό φαίνεται ότι κατά κάποιον τρόπο δεν είναι χωνεμένο. Είσαι λίγο άγουρος, λίγο υπερβολικός. Λες δύο φορές ας πούμε, το γαμημένο κατάρτι. Γιατί δύο; Μία φτάνει. Έχεις μία τάση για υπερβολή προκειμένου οι άντρες σου να είναι σκληροί και η απεικόνισή τους ρεαλιστική. Αλλά ο ρεαλισμός δεν είναι υπερβολή. Ο ρεαλισμός είναι ρεαλισμός. Διάβασε για παράδειγμα την Ιερή Πείνα του Μπάρυ Άνσγουωρθ, όπου περιγράφεται ταξίδι με δουλεμπορικό, και σκορβούτο και ανταρσίες στο πλοίο και σοδομισμός ελλείψει γυναικών και από όλα. Με διάκριση αλλά και ρεαλισμό. Χρειάζεσαι δηλαδή κάποιο μέτρο, κάποια ισορροπία. Επίσης δεν είναι εντελώς σαφές (κατανοητό γίνεται, αλλά ήθελε λίγο περισσότερη εξήγηση) το πώς λειτουργούσε η κατάρα. Την κουβαλούσε η γριά; Ο καπετάνιος πώς το κατάλαβε, τι ζητούσε να μάθει από τη γριά; Είχε μαγευτεί από την κατάρα; Ακολουθούσε τη μοίρα του; Επίσης θα μου επιτρέψεις να σχολιάσω ότι το ποιηματάκι σου ήθελε κάμποσο χτένισμα ακόμα…

Αυτά τα ολίγα (ή τα πολλά)

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό σου εύχομαι!

 

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιάννη.


 

Spoiler

 

Όπως όλοι ξέρουν και όπως έχω πει πολλές φορές: “Everything. Is better. With pirates”. Πειρατική ιστορία, διαβάστηκε απνευστί, είχε αρκετές ωραίες πινελιές, αλλά καμία τόσο πετυχημένη όσο ο βιασμός της γριάς. Έξυπνα απέφυγες το κλισέ της νεαρής, όμορφης μάγισσας που θα έκανε αυτόματα στα μάτια του αναγνώστη τον βιασμό έγκλημα πάθους κι έβαλες στη θέση του θύματος μια ηλικιωμένη γυναίκα, φροντίζοντας να μεταφράσεις τον βιασμό ως έγκλημα επιβολής εξουσίας (μιας εξουσίας που νιώθουν οι πειρατές σου πως έχουν χάσει στις συνθήκες που έχουν βρεθεί) – όπως και είναι. Και ήθελα ειλικρινά να αφιερώσω μερικές γραμμές για να στο πω αυτό, διότι έχω βαρεθεί να βλέπω συγγραφείς να το χειρίζονται λάθος. Cudos. Είχες κάποιες παρομοιώσεις αποτυχημένες (κρεβάτι άρρωστου γέροντα, για παράδειγμα), των οποίων η αποτυχία έγκειται, διαισθάνομαι, στο ότι είναι υπερβολικά συγκεκριμένες χωρίς να βασίζονται σε εμπειρίες που έχουν όλοι. Αν π.χ. πεις «αισθάνομαι σαν ρουφηγμένη αμίτα», μάλλον θα έχεις καλύτερη σύνδεση με τον αναγνώστη απ’ ό,τι αν πεις «αισθάνομαι σαν υπερκινητικό παιδί μετά τις αμφεταμίνες». Παρ’ όλα αυτά, θα σταθώ ιδιαίτερα στη δεύτερη τέτοια παρομοίωση: μπουρδέλο μετά από επιδημία χολέρας. Λοιπόν, η χολέρα δεν έφτασε στην Ευρώπη με τη μορφή επιδημίας μέχρι το 1829 (και τη δεύτερη επιδημία χολέρας - η πρώτη, το 1817, είχε χτυπήσει την Ασία). Σίγουρα, πάντως, το 1759 δεν θα σκεφτόταν κάποιος μια τέτοια έκφραση. Μια καλύτερη παρομοίωση θα ήταν «μπουρδέλο με συφιλιδικές πόρνες». Τα πολλά «γαμημένα» δεν με ενόχλησαν, αλλά ομολογώ θα προτιμούσα λίγη ποικιλία και εφευρετικότητα στις βρισιές. Το τραγουδάκι δεν μου δούλεψε πολύ καλά, θα έλεγα να το αφήσεις τελείως ή να το δώσεις στην Ιρμάντα να στο περάσει ένα χεράκι για μέτρο και ρυθμική. Αν η υπόθεση ήταν κλισέ; Ναι, ήταν, αλλά στόχευσες στην ατμόσφαιρα περισσότερο και σε μεγάλο βαθμό πέτυχες. Η αποκάλυψη πως ήταν καταραμένοι εξαρχής και πως ό,τι κι αν έκαναν στη γριά δεν θα άλλαζε κάτι ήταν καλή. Γενικά, μια τίμια ιστορία, με κάποια στοιχεία που λάμπουν περισσότερο και άλλα που λάμπουν λιγότερο, και με την κατάρα στο επίκεντρο. Θα ήθελα να τη δω σουλουπωμένη μετά τον διαγωνισμό, δεν της χρειάζονται και πολλά, νομίζω, οπότε κάνε έναν κόπο.

 

Υ.Γ. Marido είναι ο σύζυγος, marinero είναι ο ναυτικός.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Πιο πολύ μου έφερε σε ιστορία τρόμου παρά σε φάντασι η ιστορία σου φίλε μου, όχι ότι δεν ήταν καλή και φυσικά απόλυτα εντός θέματος. Θα ήθελα λίγες εξηγήσεις παραπάνω αλλά καταννοώ το πρόβλημα της στενότητας του χώρου, είχα το ίδιο πρόβλημα. Κάποιες εκφράσεις θα ήθελα αλλιώς, το γαμημένο για κάτι είναι σύγχρονη έκφραση, θα πήγαινε καλύτερα μια πιο παλιά και πιο ναυτική ίσως, η Άννα νομίζω σου έκανε κάποιες καλές υποδείξεις. Α και μιας και λέμε για εκφράσεις, το μπουρδέλο θα ήταν πιθανότερα άδειο μετά από μια επιδημία σύφιλης (εκείνη την εποχή την ονόμαζαν πολλάκις Σικελικό κακό, εκτός από τους Ιταλούς που την ονομάζανε Γαλλικό κακό!)

Καλή επιτυχία.

Edited by WILLIAM
τυπογαφικά
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα σε όλους!

Αρχικά, να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε στην ιστορία μου, για τα σχόλια, για την κριτική και την βαθμολογία. Ελπίζω να σας ικανοποίησε, έστω σε έναν μικρό βαθμό και να την απολαύσατε γιατί αυτός ήταν ο σκοπός μου :)

Πάμε σε κάποια επιμέρους πράγματα μπας και μπορέσω να σας απαντήσω:

 

Διάλογοι, λεξιλόγιο: Διάβασα από αρκετούς για το θέμα του "ναυτικού" λεξιλογίου όπως και τους διαλόγους μεταξύ των πειρατών. Η αλήθεια είναι ότι αν θες να προσθέσεις ναυτική αργκό μπορείς να το πας αρκετά μακριά. Ίσως, το δέχομαι, να μπορούσα να το εμπλουτίσω λίγο παραπάνω (αν και λέξεις όπως σκαρί, κούνα, τηγάνι κτλ. θα ταίριαζαν σε άλλο ναυτικό setting) αλλά δεν ήθελα να πέσει εκεί το βάρος της ιστορίας. Θεώρησα ότι με φράσεις/λέξεις όπως ¨"ισιώστε τον παπαφίγκο" ή "να τους πλευρίσουμε για να κόψουμε τον άνεμο" και "ρεσάλτο" θα αρκούσαν. Γι αυτο επέλεξα κι έναν μάγειρα να αφηγείται την ιστορία όπου δεν φαίνεται να είναι ούτε έμπειρος ναυτικός ούτε τίποτα (στα χρόνια τότε ελάχιστοι πειρατές ήταν ναυτικοί. Οι περισσότεροι ήταν απλά κλέφτες, μικροαπατεώνες που έψαχναν την καλή. Οι καπετάνιοι άντε κι οι λοστρόμοι ξέρανε από τέτοια). 

Επίσης, όσον αφορά τις βρισιές, θα μπορούσα ενδεχομένως να τις κάνω πιο... ευφάνταστες. Αλλά έμεινα στο κλασικό "a fucking ship, a fucking Hispanian" που θα έλεγαν αυθόρμητα οι πειρατές τότε κι όχι ότι θα σκεφτόντουσαν τι πιο πρωτότυπο θα μπορούσαν να πουν :p

 

Κατάρα, υπόθεση, γριά γυναίκα: Πίστεψα ότι η πλοκή ήταν αρκετά απλή κι αυτός ήταν ο σκοπός μου. Δεν είχε κάτι πρωτότυπο, το ήξερα ότι θα χάσω πόντους απ' αυτό, αλλά δεν με ένοιαζε στην προκειμένη ιστορία. Με ενδιέφερε η ατμόσφαιρα, το σκηνικό και γενικά ήθελα να περιγράψω μία κάπως σκοτεινή πειρατική ιστορία που θα μπορούσε να ειπωθεί γύρω από την φωτιά σε μία παρέα :). Για όσους δεν τους ήταν ξεκάθαρο τι έγινε στην ιστορία, ας τα εξηγήσω όσο πιο απλά μπορώ:

Η κατάρα είχε δημιουργηθεί από την γριά γυναίκα (μάγισσα; σαμάνο; ό,τι θέλετε). Έστειλε κάποιους ψεύτικους χάρτες θησαυρού σε μπουκάλια για να προσελκύσει πειρατές και καράβια να τον ψάξουν. Με τον τρόπο αυτό τα παρέσερνε κοντά στο νησί όπου μπορούσε να έχει επιρροή. Παρίστανε, μαζί με δικούς της, τους σκλάβους και δούλους για να τους μαζέψουν οι πειρατές και στο τέλος με την κατάρα σκότωνε τους πειρατές και τους έκανε απέθαντους δικούς της.

Αυτό το έκανε μέχρι να φτιάξει το πλήρωμα που ήθελε. Προφανώς και δεν τους κρατούσε όλους. Όταν είδαν το Ισπανικό πλοίο, αυτό είχε ήδη πέσει στην κατάρα και κάποιος προσπάθησε με την λευκή σημαία να καλέσει το πειρατικό πλοίο για να τους σώσει από την κατάρα. Εν τέλει όμως ήταν ήδη αργά και δεν είχε μείνει ίχνος λογικής στους Ισπανούς ναύτες (αυτό έπρεπε να γίνει όντως πιο ξεκάθαρο). 

Στο τέλος, το πειρατικό της ιστορίας μας ήταν και το τελευταίο πλοίο που χρειάστηκε για να φτιαχτεί το απέθαντο πλήρωμα. Ο πρωταγωνιστής απλά έτυχε να είναι ο τελευταίος που έμεινε κι αυτό γιατί λυπήθηκε την γριά κι αυτή επέλεξε να του πει την ιστορία της σαν "δώρο" και να μπει το πνεύμα της μέσα του. Βέβαια, αυτό δεν σήμαινε ότι θα την γλυτώσει κι όλας. 

Αυτά εν ολίγοις. Δεν ξέρω πόσα από αυτά έγιναν κατανοητά στην ιστορία ελπίζω να μην τα έκανα πολύ σαλάτα :p

 

Τραγουδάκι: Τελικά μάλλον δεν το χω καθόλου με τους στίχους σε τραγούδι ή ποίημα. Το ξέρω ότι ήθελε δουλειά, το δέχομαι απόλυτα, αλλά πραγματικά δεν μου έβγαινε αλλιώς. Μάλλον πρέπει να το ψάξω αρκετά αυτό το κομμάτι και να το δουλέψω πολύ καθώς μου άρεσε σαν concept να μπει στην ιστορία και κρίμα που δεν λειτούργησε.

Ευχαριστώ την Ειρήνη για τις επισημάνσεις και υπόσχομαι την επόμενη φορά να είναι καλύτερο :)

 

Σας ευχαριστώ και πάλι!

ΓΙΟ ΧΟ ΧΟ Μ' ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΡΟΥΜΙ!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.