Jump to content
Mournblade

Ο πρώτος φύλακας.

Recommended Posts

Mournblade
On 9/29/2017 at 6:40 PM, Tiessa said:

Δεν ξέρω πώς να σχολιάσω αυτή την ιστορία.

Από τη μια έχει σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον, πολύ πλούσιο υπόβαθρο κοσμοπλασίας. Από την άλλη, υποφέρει από δυο προβλήματα:

1. Την πνίγει η πολύ φορτωμένη γλώσσα.

 

  Reveal hidden contents

 

Να κάνω επίσης την παρατήρηση ότι οι όμορφες και ηχηρές λέξεις χάνουν όταν δεν χρησιμοποιούνται σωστά. Ας πούμε, λες "Η ψυχή της θα διχοτομηθεί σε άπειρα κομμάτια", όμως διχοτομώ σημαίνει κόβω στα δύο, οπότε εδώ η έκφραση γίνεται άκυρη.

 

 

2. Γίνεται πάρα πολύ περίπλοκη, σε σημείο που στο τέλος δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει.

 

Θα αφήσω, ωστόσο στην άκρη αυτά τα δυο θέματα, μια που βλέπω ότι τα έχουν αναφέρει και άλλοι και μια που ίσως είναι το προσωπικό σου στυλ (που έχω ξαναδεί) και δεν είναι δουλειά μου να σου υποδείξω στυλ γραφής. Αλλά θα ήθελα να εστιάσω σε ένα πιο βασικό σημείο, που ίσως πρέπει να σκεφτείς, ανεξαρτήτως γλώσσας και κοσμοπλασίας.

 

 

  Reveal hidden contents

 

Η αφήγηση σε μια ιστορία αυτού του μεγέθους είναι καλύτερα να είναι εστιασμένη σε έναν ή το πολύ δυο αφηγητές. Εσύ, ακολουθώντας ένα παλιότερο στυλ αφήγησης, λίγο-πολύ αυτό που λέμε του παντογνώστη αφηγητή, μας περιγράφεις σκέψεις και εικόνες ολονών. Ωστόσο, εδώ υπάρχουν κάποια προβλήματα. Ως αναγνώστες έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τόν κόσμο μέσα από τα μάτια του αφηγητή. Εκεί λοιπόν, όταν διαβάζω πώς βλέπει τον κόσμο η Χάνα, "κλωτσάω". Καταλαβαίνω ότι είναι ένα μικρό παιδί. Δεν είναι δυνατόν ούτε να αντιλαμβάνεται τέτοιες έννοιες (π.χ.  Η Χάνα ένιωσε τη διάρθρωση των διαστάσεων να συνθλίβει τα φυσικά όρια που προστάτευαν τη Δημιουργία.  Αισθάνθηκε με κάθε λεπτομέρεια την πλέξη των αισθήσεων που θα όριζαν από εδώ και το εξής τη μοίρα της), πολύ δε μάλλον να τις περιγράφει. Αν θέλεις να μας πεις τι συμβαίνει, θα πρέπει να φαίνεται ότι το λες εσύ (ο παντογνώστης αφηγητής), αλλά η Χάνα δεν μπορεί να το αντιλαμβάνεται έτσι.

 

Οι αλλαγές οπτικής, οδηγούν σε ένα νέο πρόβλημα:

Ξεκινάμε με τη Σίρα. Με ενδιαφέρει τι συμβαίνει στη Σίρα. Προχωράμε στη Χάνα. ΟΚ, αναγκαστικά με ενδιαφέρει τι κάνει η Χάνα (αν μη τι άλλο, επειδή είναι κόρη της Σίρα). Σε λίγο βλέπουμε και τις σκέψεις της Έιρι. Δεδομένου του μήκους της ιστορίας, δεν προλαβαίνουμε να ταυτιστούμε με την Έιρι. Και στο τέλος εμφανίζεται ο Σεθ (που δεν τον ξέρουμε, τουλάχιστον όχι μέσα σ' αυτή την ιστορία) και θα πάει να βρει την Έιντα (που είναι επίσης άγνωστη). Και τώρα εγώ ποιον να νοιαστώ; Εγώ ακόμα είμαι λίγο κολλημένη στη Σίρα και δεν ξέρω καν αν από το λύσιμο της κατάρας γιατρεύτηκε και ο άντρας της ή όχι.

 

Η λύση σε θέματα ταύτισης, όταν είναι να εμφανιστούν περισσότερα άτομα είναι να έχουμε μια μικρή εικόνα γι' αυτά από πιο νωρίς.

Καταλαβαίνω ότι ο χώρος είναι λίγος, αλλά αν περιορίσεις λίγο τις περιγραφές, μια χαρά εξοικονομείς χώρο για να δώσεις λίγο περισσότερη ζωή στους χαρακτήρες.

 

 

 

Καλημέρα Βάσω!:)

Σ' ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να διαβάσεις και να σχολιάσεις την ιστορία μου. Ελπίζω για κάποιες από τις παρατηρήσεις που έκανες να σε κάλυψα προηγουμένως. Για την εναλλαγή της οπτικής γωνίας, ναι, έχεις δίκιο. Είναι δίκοπο μαχαίρι. 

Όσον αφορά το άλλο σκέλος της ένστασης σου:

Η Χάνα είναι 17 χρόνων. Χρησιμοποιώ την μέθοδο του παντογνώστη αφηγητή, του ίδιου του δημιουργού δηλαδή ως στυλ αφήγησης που απευθύνεται στον αναγνώστη άμεσα, επομένως δεν καταλαβαίνω γιατί μπερδεύεσαι όταν περιγράφω τι συμβαίνει στο κορίτσι. Δεν επιθυμώ να εναλλάξω (και δεν το κάνω) το στυλ αφήγησης σε ένα διήγημα των 10-12 σελίδων. Γιατί ντε και καλά πρέπει να συγχρονιστώ με τον τρόπο σκέψης μιας 17χρονης, όταν περιγράφω κάτι υπερφυσικό; Θα υπάρξει πολικότητα στο κείμενο, για να μην πω πως θα μου στερήσει βασικά εργαλεία στην απόδοση του σουρεαλιστικού περιβάλλοντος το οποίο προσπαθώ να περιγράψω. Δεν επιδιώκω να αποδώσω συναίσθημα, ή κάποιου είδους συγκινησιακής φόρτισης, όπου αναγκαστικά, και εκ των πραγμάτων, ο αφηγητής υποχωρεί στο υπόβαθρο, και ο χαρακτήρας του παιδιού βρίσκει έκφραση μέσα από τον διάλογο, τον μονόλογο ή κάποιου είδους πράξης που υποδηλώνει χαρακτηριστικά το πώς σκέφτεται. (κάτι που συμφωνώ πως αποφέρει ταύτιση και πειστικότητα στο στήσιμο της προσωπικότητας).

Δηλαδή, για να συμπάσχουμε μαζί της, πρέπει να το γράψουμε απλά, όπως θα μπορούσε η ίδια να το περιγράψει, κι ας είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα, και εκ των πραγμάτων κάτι πολύ στενάχωρο και σοκαριστικό;

Ίσα – ίσα, θεωρώ πως η ακρίβεια προσδίδει περισσότερη βαρύτητα στο μαρτύριο που περνάει εκείνη τη στιγμή.

Το μόνο αμφιλεγόμενο σημείο είναι που λέει η Χάνα το εξής: ‘’οι αισθήσεις μου έχουν εισβάλει σε άλλον χώρο’’. Είναι μια πρόταση που χρησιμοποιήθηκε για να εξηγήσει στον αναγνώστη – επιτέλους – τι ακριβώς συμβαίνει. Αντέχει κατά τη γνώμη μου στο stress test καθώς πρόκειται για 17χρονο κορίτσι.

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Αντώνη (Solonor), Άγγελε (Mesmer) και Βάγια (Νίκη), σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τα σχόλια σας!:)

Ελήφθησαν σοβαρά υπόψιν.

Την επόμενη φορά, όπως προείπα, θα επιχειρήσω να αποδώσω κάτι απλούστερο, τόσο λεκτικά όσο και μυθοπλαστικά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/5/2017 at 2:09 AM, Ιρμάντα said:

Φίλε Γρηγόρη,

φοβάμαι πως θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες. Όμορφες ιδέες; Έχεις. Χειρισμό γλώσσας; Μπορείς  να τον έχεις με λίγη προσοχή και λίγο συμμάζεμα, καθώς θα παραδεχτώ ότι εκφράσεις όπως έκανε την ανάμνηση της ζεστασιάς να φαντάζει έννοια φευγαλέα, ιεροπρεπή ευχή για τους αδαείς, ή το:  μια νουθεσία εφήμερης ανάπαυλας που σηματοδοτούσε την εξοικείωση με την παρηγοριά της νύχτας  μου φάνηκαν ανεπιτυχείς. Νουθεσία; Δλδ συμβουλή; Μπερδεύομαι βρε παιδί. Τι εννοείς ακριβώς; Σαν φράσεις μου φάνηκαν υπερβολικές και πολύ φοβάμαι ακατανόητες.

Από επιλογή πιστεύω έχεις ένα ύφος βαρύ στις ιστορίες σου. Αυτό μπορεί να είναι ΟΚ διότι ως γνωστόν ο καθένας γράφει όπως θέλει και όπως κρίνει πως εξυπηρετείται καλύτερα η ιδέα του, το θέμα του, το γούστο του. Από κει και ύστερα όμως σκοπός είναι να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε απρόσκοπτα μία ιστορία. Από ένα σημείο και ύστερα δεν έβγαλα νόημα και πιστεύω ότι κοντά στα άλλα φταίει και ο περιορισμός των λέξεων. Εννοώ δηλαδή ότι η ιδέα αυτή που είχες ήταν από μόνη της τόσο περίπλοκη και τόσο απαιτητική στην παρακολούθησή της που δεν χρειαζόταν παραπάνω φόρτωμα. Μία περίπλοκη ιδέα είναι καλύτερα να μην την φορτώνεις υπερβολικά, με εκφρασεις περισπούδαστες, με στολίδια και παιχνίδια λεκτικά, ιδιαίτερα όταν η φόρμα σου είναι φόρμα διηγήματος. Πόσα θα πεις πια; Πόσα θα εξηγήσεις; Άσε να καταλάβουμε τι και πώς και μετά το στολίζεις.

 

Στα γενικότερα της ιστορίας, τώρα. Η ιστορία σου θα μπορούσε μεν αλλά τη χάσαμε κάτω από βάρος των λέξεων. Το έκανες στην Ύβρι, το έκανες στη Δυστυχία. Πολύ φόρτωμα. Γούστο σου βέβαια, προσωπική σου σφραγίδα. Όμως επειδή ξέρω ότι έχεις δυνατότητες θα σου πω ότι αδικείς τον εαυτό σου. Όσον αφορά στις οπτικές γωνίες. Στα διηγήματα δεν μας παίρνει να συναλλάζουμε διαρκώς οπτική γωνία. Ένα μυθιστόρημα σου δίνει το χώρο να το κάνεις και δίνει στον αναγνώστη το χρόνο να το χωνέψει. Σε ένα διήγημα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Στα θέματα των ηρώων. Δεν τους συμπόνεσα. Ούτε καν το κοριτσάκι, και όσοι με ξέρουν από δω μέσα γνωρίζουν ότι είναι ψιλοαδύνατο να υπάρχει παιδάκι σε ιστορία/ ταινία/ καρτούν που να υποφέρει και να μην τα μπήξω. Αλλά και το κοριτσάκι ακόμη το έχασα. Κάτω από το βάρος των περιγραφών σου.

Θα συμβούλευα λοιπόν να αποφεύγεις το συνωστισμό. Πολλοί ήρωες, πολλά βάσανα, πολύ περίπλοκο, ελάχιστος χώρος. Το καρύκευμα δεν πρέπει να σκεπάζει ολότελα τη γεύση του φαγητού. Καλός ο πιπεράτος μεζές, αλλά το σκέτο πιπέρι σου καίει τη γλώσσα.

Να θυμάσαι τι είχε γράψει στο ποίημά του Ένας γέροντας στην ακροποταμιά ο Γιώργος ο Σεφέρης:


Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί
   ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
   που σιγά-σιγά,βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε
   από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
   ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.

Λιγότερα, Γρηγόρη μου. Λιγότερα. Απλούστερα. Καθαρότερα.

Να είσαι καλά και καλή σου επιτυχία.

Ειρήνη καλημέρα! :) 

Σ' ευχαριστώ για το ευγενικό σχόλιο σου. Να ξέρεις, το εκτιμω ιδιαιτέρως. Και γενικώς, point taken.

Για τις οπτικές γωνίες, την απλούστευση κτλ απάντησα πρηγουμένως.

Τώρα, όσον αφορά τις φράσεις που αναφέρεις.

 ...μια νουθεσία εφήμερης ανάπαυλας που σηματοδοτούσε την εξοικείωση με την παρηγοριά της νύχτας.

Αν και ολίγον μάταιο, εφόσον μιλάμε για αποτυχία από πλευράς μου να κάνω επαφή μαζί σου, θα επιχειρήσω να σου μεταφέρω την πηγή έμπνευσης μου και το συναίσθημα που προσπάθησα να αποδώσω πλαγίως στη Σίρα.

Κάποια στιγμή στην Καρδίτσα, , αργά το απόγευμα, έβρεχε δυνατά. Κοιτώντας από τη βεράντα του σπιτιού μου αφηρημένος τα βουνά των Αγράφων, στον δυτικό ορίζοντα, μαγεύτηκα από την εικόνα που αντίκρισα. Στην πόλη οι ριπές του αγέρα, τα πυκνά σύννεφα, και η πλαγιαστή βροχή δημιουργούσαν ένα περιβάλλον σκοτεινό, βίαιο, διαρκώς μεταβαλλόμενο, που δεν έπαυε στιγμή να εκτονώνει την κινητικότητα του. Στο βάθος όμως τα σύννεφα είχαν ανοίξει, έχοντας δημιουργήσει ένα ρήγμα στο σημείο που ο ήλιος έδυε· ο μπλε ουρανός είχε θαμπώσει από ένα έντονο υποκίτρινο φως, στις παρυφές του οποίου διακρίνονταν τα χρώματα του δειλινού. Εκεί τα πάντα φάνταζαν παγωμένα, αμετακίνητα, λες και η ημέρα χρονοτριβούσε, κι ας είχε ήδη κρυφτεί ο ήλιος. Η αντίθεση στην εικόνα με συγκίνησε· εδώ, σε μας, θυμός, βροχή, χάος, εκεί ηρεμία, ανάπαυλα, γαλήνη, αιθέρια ομορφιά. Ήταν σαν μια νουθεσία, ένα ‘’θεϊκό σημάδι’’:

Στάσου, κοίταξε: Σε λίγο σιμώνει η νύχτα. Μπορείς να εξοικειωθείς με την ιδέα πως η μέρα, και όλα τα βάσανα της, θα τελειώσουν όπου να ‘ναι. Μια νέα ημέρα θα ξημερώσει· νέες προοπτικές θα εμφανιστούν. Αρκεί να υιοθετήσεις εσωτερική ηρεμία και γαλήνη. Να φανείς, με λίγα λόγια, αισιόδοξος. Να βρεις παρηγοριά στην άγνοια που μόνο το μέλλον μπορεί να χαρίσει.

Κάπως έτσι ένιωθε η Σίρα δηλαδή, και εγώ θέλησα να το περάσω πλαγιώς στο κείμενο, χωρίς πολλά πολλά.

 

Έκανε την ανάμνηση της ζεστασιάς να φαντάζει έννοια φευγαλέα, ιεροπρεπή ευχή για τους αδαείς.

Σε έναν κόσμο παγωμένο, ξένο, σ’ έναν κόσμο ατελή, όπου οι διαστάσεις του χώρου είναι ασύμμετρες μεταξύ τους (σκέψου έναν πίνακα του Νταλί αν σε βολεύει) η ζεστασιά είναι οξύμωρη ως έννοια. Απλώς δεν υφίσταται. Είναι κάτι που κινείται στη σφαίρα της φαντασίας. Το να αποζητάς τη ζεστασιά εκεί που δεν υπάρχει, είναι ευχή που μόνο ένας αδαής θα μπορούσε να κάνει. Θα ήταν σαν να αποζητούσε κάποιος θανατοποινίτης οίκτο από έναν δήμιο. Ένας που πέφτει από τον 15ο όροφο τον Θεό να τον σώσει. Ένας θρησκευόμενος, καθώς πρέπει με τα της Εκκλησίας, να έρθουν τα πάντα πρίμα στη ζωή του γιατί έχει πίστη δυνατή και ακολουθεί ευλαβικά τις επιταγές της θρησκείας. (εξού και το ιεροπρεπής).

 

 

Edited by Mournblade
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/5/2017 at 3:29 PM, Philip Hart said:

Χαίρεται κι από εμένα. Προσπάθησα να διαβάσω ένα-δυο σχόλια, από τη μία για να μη με επηρεάσουν αυτά που είπαν οι προλαλήσαντες, από την άλλη για να δω  πάνω κάτω πώς να ξεκινήσω. Η αλήθεια είναι ότι σαν διήγημα ήταν περίπλοκο να το διαβάσω, οπότε το αντιμετώπισα σαν ένα τμήμα μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Με βοήθησε αρκετά αυτό στο να βγω από ιδέες όπως «ποιος είναι αυτός ο χαρακτήρας, τι σχέση έχει με τον άλλον κ.ο.κ. — ελπίζω να γίνομαι κατανοητός) Αδύναμα σημεία θεωρώ κι εγώ, όπως είπαν και κάποια παιδιά από επάνω, την —ίσως— εξεζητημένη γραφή, που σε ορισμένα σημεία έκανε το κείμενο δυσνόητο, παρόλα αυτά όμως, σε κάποια σημεία μου άρεσε πολύ και έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται «α, αυτό ήταν ωραίο!» Δε θα μείνω σε αυτό άλλο γιατί σχολιάστηκε αρκετα. :p Ένα πράγμα που θα μπορούσε να διορθωθεί άμεσα (κυρίως γιατί θα το έχεις στο μυαλό σου) είναι ο σωστός χειρισμός των σημείων στίξεων. λ.χ. ...! ή ;! δεν είναι σωστά, οπότε βρίσκοντας τον κατάλληλο οδηγό μπορείς να το διορθώσεις. Τελευταίο (και καταϊδρωμένο αν και του δίνω μεγάλη βαρύτητα όταν διαβάζω κάτι) είναι τα ονόματα. Νιώθω ότι ο κόσμος σου είναι ένας άλλος κόσμος, όχι κόσμος μέσα στον δικό μας, οπότε ονόματα όπως Χάνα και Νίνα δεν μπορώ να τα φανταστώ να συνυπάρχουν με το Σίρα ή το Έιρι.

Επίσης, μιας και το θυμήθηκα, θα συμφωνήσω με κάποιον που είπε ότι ο τρόπος ομιλίας/σκέψεις των χαρακτήρων θα ήθελαν λίγη δουλειά ως προς το ύφος τους. π.χ. Εκεί που πήγαινες λίγο με φτιάξεις με αυτά που έλεγε η Είρι η γερόντισσα, τσούπ πετούσε και κάτι εκλεπτυσμένο, ας πούμε, ενώ θα την ήθελα ίσως να μιλάει λίγο πιο... λαϊκά να το πω, ίσως πιο παλιομοδίτικα (άλλωστε είναι, ή ήταν καλύτερα (ζωή σε λόγου μας :p ) και εκατόν χρονων).

Τα πολύ θετικά της ιστορίας ήταν το υπόβαθρο της κοσμογονίας σου. Οι ονομασίες που έδωσες πχ. Συμφορές (μια απλή λέξη που μπορεί να σημαίνει τόσα μυστήρια πράγματα), η Γη της Μοναξιάς, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί μια κατάρα, ότι δηλαδή πρέπει να «ανοίξουν δίοδο στην ψυχή» για να πιάσει, και αυτό το καταφέρνουν με τη λύπη. Όλα αυτά ήταν λεπτομέρειες που γενικά μου άρεσαν. Η σκηνή της επίκλησης, αν και είχε γρήγορο ρυθμό και το νόημα πηγαινοεχόταν (λόγω γραφής κυρίως) ήταν ατμοσφαιρική και ωραία δοσμένη.

Γενικά, πάντως, θα ήθελα να μάθω παραπάνω για αυτον τον κόσμο και την πλοκή του. Γκουντ τζομπ! :)

Καλημέρα Philip.:)

Σ' ευχαριστώ θερμά που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις και να σχολιάσεις την ιστορία μου! Το σχόλιο σου, με τα θετικά και τα αρνητικά που αναφέρεις, μου έδωσε κουράγιο, γιατί ήσουν ο μοναδικός αναγνώστης που δεν γνώριζα, και ουσιαστικά αντιλήφθηκα πως το διήγημα επέδρασε όπως  ήθελα πάνω σου, δεδομένου πως επρόκειτο για τμήμα μιας ευρύτερης ιστορίας: κατάφερε να σου κινήσει το ενδιαφέρον (που ήταν και ο πρωταρχικός σκοπός του).

Για τη γραφή τα είπα προηγουμένως. Ίσως παραμπούκωσε το κείμενο' χρησιμοποιήθηκε όμως - συνειδητά - για να εξυπηρετήσει κατά τόπους το high fantasy σκηνικο. 

Η Χάνα. Χεχε! Εδώ με έπιασες σε inside joke που απευθυνόταν στη γυναίκα μου: την εποχή που το έγραφα βλέπαμε (και συζητούσαμε) καθημερινά το 13 reasons why, όπου πρωταγωνίστρια ήταν η 17χρονη Χάνα (ένα έφηβο κορίτσι που περνάει το μαρτύριο της). Βασίστηκα πάνω στον συγκεκριμένο χαρακτήρα. (Ήθελα να δω το βλέμμα της όταν θα διάβαζε την ιστορία!). Το Νίνα προέκυψε αυθόρμητα, σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου: δεν το έδωσα στιγμή σκέψης, καθώς εξυπηρετούσε (ευθαρσώς) τη συνέχιση της πλοκής... σε αντίθεση με το Σίρα, Κένσεχ και Έιρι που τα καλοσκέφτηκα πριν τα χρησιμοποιήσω. 

Η Έιρι μπορεί να είναι 100χρονη γερόντισσα, μα δεν είναι επουδενί λαϊκή. Ίσα - ίσα, είναι διανοούμενη. Λάθος εικόνα μάλλον σου δημιούργησα... Για τους υπόλοιπους, (Σίρα-Χάνα) δεν νομίζω πως έσφαλα κάπου. Ο αφηγητής ίσως σε μπερδεύει, όπως είπα και στη Βάσω.

Χαίρομαι πάντως που κατάφερα να σου κεντρίσω το ενδιαφέρον. Σ' ευχαριστώ ξανά για τον αναγνωστικό σου χρόνο!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/6/2017 at 11:03 PM, SymphonyX13 said:

Γρηγόρη σου έχω γράψει και σε άλλες περιπτώσεις πόσο θαυμάζω την ικανότητα που έχεις στην κοσμοπλασία. Σίγουρα δεν υπάρχει μόνο ο κόσμος των Συμφορών μέσα στο μυαλό σου αλλά και άλλοι που περιμένουν να γεννηθούν από την αστείρευτη φαντασία σου. Το ίδιο μου αρέσει και ο τρόπος γραφής σου, που δείχνει ότι ξέρεις να χειρίζεσαι περίτεχνα τον λόγο αν και συνηθίζεις να τον "στολίζεις" περισσότερο απ`ότι ίσως χρειάζεται. 

Και αυτή σου η ιστορία με τράβηξε από την αρχή, με αιχμαλώτισε, την απόλαυσα και δεν σταμάτησα παρα μόνο στο τέλος της. Και αυτή σου η ιστορία έχει το ίδιο "πρόβλημα" όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον, που έχω συναντήσει και σε άλλες ιστορίες σου. Και αυτό είναι, ( και ξέροντας ότι μιλάω σε κάποιον που το πρώτο του συγγραφικό βήμα είναι μια επική τριλόγία) ότι δεν την αντιμετωπίζεις ακριβώς σαν ενα αυτοτελές short story  αλλά σαν μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου. Προσπαθείς να δώσεις στον αναγνώστη τόσες πληροφορίες μέσα σε τόσο μικρό χώρο, που δεν είναι εύκολο να τις "χωνέψει". Και εδώ που τα λέμε, δεν του χρειάζεται κιόλας να τις χωνέψει, αφού δεν διαβάζει ένα μυθιστόρημα που θα πρέπει να μάθει τους κανόνες που διέπουν τον κόσμο του, αλλά ακριβώς μια μικρή ιστορία.

Οπότε εγώ στην θέση σου θα φρόντιζα να εστιάσω σε ένα βασικό θέμα, την προσπάθεια π.χ. της Σίρα να σώσει την Χάνα, χωρίς να εξηγήσω με κάθε λεπτομέρεια τα του Σκιώδη Κόσμου, για παράλληλες διαστάσεις κ.λ.π. Δες το σαν ένα μικρό επεισόδιο της βασικής ιστορίας που απλά πρέπει να το εξιστορήσεις χωρίς να έχεις φτιάξει ένα τόσο λεπτομερές υπόβαθρο πρώτα. Εγώ προσωπικά δεν χρειάστηκα κανένα απολύτως υπόβαθρο για να απολαύσω, ενώ κάθε τρίχα μου είχε σηκωθεί όρθια, την σκηνή που η Χάνα προσπαθεί να εξηγήσει στην Σίρα τι βλέπει και τι αισθάνεται. Πραγματικά ανατριχιαστικά υπέροχο σημείο, όπως και η σκηνή της επίθεσης του Επάρατου.

Μια ιστορία που με κέρδισε και απόλαυσα, αν και θα μπορούσες να την είχες κάνει πιο"εύπεπτη". Καλη επιτυχία Γρηγόρη.

Υ.Γ. Ακόμα και ο τίτλος μας δείχνει τελικά ότι η ιστορία έχει...πολλή συνέχεια. Αφού η Έιρι είναι ο "Πρώτος", πόσοι φύλακες ακόμα υπάρχουν;  :)

Καλημέρα Δημήτρη!:)

Σ' ευχαριστώ και δημοσίως τόσο για τον αναγνωστικό σου χρόνο, όσο και για το σχόλιο σου.

Τα είπαμε και μέσω pm για τα αρνητικά, οπότε δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες. Θέλω να σου πω μόνο πως χάρηκα που έκανες ουσιαστικά αυτό που ήθελα: να επικεντρωθείς στα γεγονότα και να αφεθείς στο σκηνικό που διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια της ιστορίας.

Υγ: οι φύλακες θα είναι 5 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/7/2017 at 9:41 AM, Cassandra Gotha said:

Θα μπορούσα να κάνω copy-paste τα σχόλια της Tiessa. Είπε ό,τι ήθελα να σου πω.

Δυσκολεύτηκα πολύ να παρακολουθήσω το διήγημά σου, λόγω της γλώσσας, που είναι προβληματική. Τα πράγματα χειροτέρεψαν κι άλλο με τις εναλλαγές οπτικής γωνίας. Δεν σου κρύβω ότι, τελικά, δεν κατάλαβα τι έγινε.

:mf_surrender:

 

On 10/8/2017 at 6:52 PM, Steel Guardian said:

Η αλήθεια είναι ότι, δυστυχώς, την ιστορία δεν την πολυκατάλαβα. Η βασική ιδέα ή ό,τι κατάλαβα από αυτή παρουσίαζε ενδιαφέρον.
Φαίνεται ότι υπάρχει ένας πολύ καλοδουλεμένος και ξεχωριστός κόσμος πίσω από την ιστορία σου. Βομβαρδίζεις όμως τον αναγνώστη με πάρα πολλές πληροφορίες, που δεν μπορεί να τις αφομοιώσει και να τις καταλάβει σε μία τόσο σύντομη ιστορία.
Είναι φανερό ότι είσαι σε θέση να χειριστείς πολύ καλά τον γραπτό λόγο, αλλά νομίζω πως η γλώσσα που χρησιμοποιείς είναι υπερβολικά φορτωμένη και βαριά, κάτι που δεν βοηθάει καθόλου το ήδη δυσνόητο κείμενο.
Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την ανάπτυξη των χαρακτήρων και τελικά δεν ενδιαφέρθηκα καθόλου για κανέναν από αυτούς.
Καλή επιτυχία.

 

On 10/14/2017 at 12:46 PM, jjohn said:

Καλησπέρα Γρηγόρη,

Σε γενικές γραμμές με έχουν καλυψει οι υπόλοιποι και δεν έχω  να προσθέσω κάτι παραπάνω.    Τα  σφάλματα της εν λόγω ιστορίας είναι τα ίδια  σφάλματα στις δύο προηγούμενες ιστορίες σου.  Πολλή πληροφορία(πολλή όμως) και μία αποστασιοποιημένη γραφή. Σαν  πλοκή είναι καλή και  μπορώ να πω ότι την διάβασα με ενδιαφέρον.  αλλά υποφέρει αρκετά από ένα στυλ γραφής  που περισσότερο δυσκολεύει παρά ευκολύνει την ανάγνωση. 

Υπάρχουν δύο ειδών γραπτές ιστορίες.

Αυτές που τις διαβάζω και τις φαντάζομαι στο μυαλό μου.

και οι άλλες που τις διαβάζω και φαντάζομαι να παίζουν σε μία τηλεόραση στο μυαλό μου γιατί  είναι αρκετά  αποστασιοποιημένες, περπλόκες και εν πάση περιπτώσει κάτι τις εμποδίζει από το να τις νιώθω  εντελώς 'δικές μου'  και να έλθω κοντά τους.

Μάντεψε σε ποια κατηγορία ανήκει η ιστορία σου ;) 

Ελπίζω στον επόμενο διαγωνισμό που θα συμμετάσχεις να δοκιμάσεις  τον εαυτό σου σε μία πιο απλή ιδέα με πιο απλό  τρόπο γραφής. Και αυτό μία μορφή άσκησης είναι.   Θα  επωφελήθιες κι εσύ ο ίδιος  πολύ περισσότερο απ'  αυτή την διαδικασία και πιθανότατα θα πάρεις και μία καλύτερη θέση στον διαγωνισμό :)

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ Μέχρι να έρθει   ο επόμενος διαγωνισμός,  θα ήταν καλό να δοκιμάσεις εαυτόν και σε ένα FFL(άπαξ και τον διοργανώσει κανείς...). Εκεί έχουμε  κάνα διωράκι(παίζει και λιγότερο) να γράψουμε  μία ολοκληρωμένη ιστορία. Θέλωντας και μη,  θα αναγκαστείς να εγκαταλείψεις  την πολυπλοκότητα! :)

 

 

Άννα, φίλε Steel Guardian, αγαπητέ Γιάννη ελπίζω να σας κάλυψαν οι παραπάνω απαντήσεις που έκανα και τα γενικά μου σχόλια.

Την επόμενη φορά, θα ακολουθήσω τη συμβουλή σας, και θα προσπαθήσω να γράψω κάτι πιο απλό.

Ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που ξοδέψατε για να διαβάσετε το διήγημα μου! Το εκτιμώ, πραγματικά :) 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/15/2017 at 11:26 PM, Disco_Volante said:

Γρηγόρη καλησπέρα κι από εμένα!

 

 

Πολλές οι υποχρεώσεις και ομολογουμένως άργησα να σχολιάσω την ιστορία σου.

 

 

Έχοντας διαβάσει και το προηγούμενο έργο σου (τη Δυστυχία) μπορώ να πω ότι και τα δύο μαζί έδεσαν πολύ σωστά, δημιουργώντας μια καλή βάση πάνω στην οποία μπορείς να αναπτύξεις όχι ένα μυθιστόρημα αλλά ακόμα και μια σειρά βιβλίων.

 

 

Όπως έχω πει και άλλη φορά θαυμάζω πραγματικά εκείνους που μπορούν να δημιουργούν ωραίους επιθετικούς προσδιορισμούς στο λόγο τους, και σίγουρα είσαι ένας από αυτούς. Βέβαια σε κάποια σημεία ίσως η ποσόστωσή τους να είναι κάπως υψηλή, αλλά αυτό επαφίεται στα γούστα και στον τρόπο γραφής του συγγραφέα.

 

 

Η πλοκή στην ιστορία σου είναι ενδιαφέρουσα, ενώ οι πληροφορίες που δίνεις κρατούν συνεχώς σε επαγρύπνηση τον αναγνώστη. Εν ολίγοις, η φαντασία σου οργίασε πάλι και αυτό μόνο ως θετικό μπορώ να το εκλάβω!

 

 

Αν με ρωτήσεις αν βρήκα κάποιο αρνητικό στοιχείο η απάντησή μου θα είναι καθαρά υποκειμενική. Πιο συγκεκριμένα, ως αναγνώστης εντόπισα δύο θέματα: (α) ο ρυθμός και (β) η ευθύτητα της ιστορίας. Προσωπικά, και το τονίζω αυτό, θα προτιμούσα η ιστορία να εξελισσόταν λίγο πιο γρήγορα και επίσης τα νοήματα να είναι πιο καθαρά. Ως αναγνώστης αλλά και ως συγγραφέας προτιμώ τις straight-forward ιστορίες του τύπου 1 + 1 = 2, στις οποίες έχεις καταλάβει τα πάντα με την πρώτη ανάγνωση.

 

 

Στη γενική εικόνα οι εντυπώσεις μου είναι αρκετά θετικές. Επομένως συνέχισε τα εξερευνείς τα όρια της φαντασία σου (όσον αφορά στην πλοκή των ιστοριών), έχοντας όμως στο νου σου ότι (4 + sqrt{9} – 6/2)/2! κάνει 2 αλλά σίγουρα υπάρχει και πιο απλός τρόπος να φτάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα!

 

 

Καλή επιτυχία!

 

Καλημέρα φίλε μου Βαγγέλη! :) Σ' ευχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις την ιστορία μου.

Η αλήθεια είναι πως φυσικά και συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου. Δεν σου κρύβω όμως πως χαμογελούσα διάπλατα όταν διάβασα το σχόλιο σου (και συγκεκριμένα στο τέλος του :D), καθώς αυθόρμητα μου ήρθε στον νου η επιθυμία να συνεχίσω κι εγώ τα λογοπαίγνια και να σου δώσω την εξής απάντηση - παρομοίωση (που ξέρεις πια πόσο μου αρέσει να χρησιμοποιώ), με προφανώς χιουμοριστική διάθεση:

 ''Και το νερό, φίλε μου, ακολουθεί τον πιο γρήγορο δρόμο για τη θάλασσα...  ο άνθρωπος όμως από την άλλη, καμιά φορά, συνηθίζει να παρεκκλίνει της πορείας του, και αργεί να φτάσει στην ακρογιαλιά για να ακολουθήσει την πιο όμορφη διαδρομή''.

:D:D

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa
4 hours ago, Mournblade said:

 

 

Η Χάνα είναι 17 χρόνων.

 

ΟΚ. Δεν είχα αντιληφθεί ότι η Χάνα είναι 17 χρονών. Νόμιζα ότι είναι πολύ μικρότερη. Αυτό αλλάζει πολλά στον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla
Just now, Tiessa said:

 

ΟΚ. Δεν είχα αντιληφθεί ότι η Χάνα είναι 17 χρονών. Νόμιζα ότι είναι πολύ μικρότερη. Αυτό αλλάζει πολλά στον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.

Εσύ και κανείς άλλος, Βάσω. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 10/18/2017 at 1:10 PM, elgalla said:

Καλησπέρα, Γρηγόρη.


 

  Reveal hidden contents

 

Έχεις μια φράση κάπου μέσα στο κείμενο, που – κατά σατανική σύμπτωση – περιγράφει ακριβώς αυτό το οποίο συνέβη εδώ: «δυσνόητες εκφράσεις σε μια ξύλινη αρχαϊκή γλώσσα». Κάποιοι θα σου πουν πως αυτό είναι θέμα ύφους και, κατά συνέπεια, θέμα προτίμησης. Δεν είναι. Έχεις ολόκληρες εκφράσεις και προτάσεις μέσα στο κείμενό σου που δεν βγάζουν απολύτως κανένα νόημα. Δεν είναι απλώς δυσνόητες μεταφορές, κυριολεκτικά δεν σημαίνουν τίποτα. Τι πάει να πει «αιματοκύλισμα από μαύρο μύρο» ή «λανθάνουσα συστοιχία ύπαρξης»; Και δεν είναι μόνο αυτά τα δύο, είναι πάρα πολλά μέσα στο διήγημα. Πάσχεις από σύνδρομο κακομεταφρασμένου Λάβκραφτ και Κλαρκ Άστον Σμιθ, χρησιμοποιείς μεγάλες και εντυπωσιακές λέξεις που δεν κολλάνε πάντα μεταξύ τους ούτε είναι πάντα καλοσυνταγμένες (η Βάσω, παραπάνω, σου επεσήμανε ένα παράδειγμα), αλλά αυτό δεν αρκεί για να τραβήξει την προσοχή από τα σημεία εκείνα στα οποία η ιστορία σου πάσχει: δηλαδή τους χαρακτήρες και τους διαλόγους.

 

Η Χάνα δεν μιλάει και δεν σκέφτεται σαν κορίτσι της ηλικίας της. Κανένας χαρακτήρας δεν είναι διακριτός, κανένας χαρακτήρας δεν μας ενδιαφέρει. Βασίζεσαι στο γεγονός ότι θα μας νοιάξει η Χάνα γιατί είναι παιδί και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια ευαισθησία όσον αφορά τα παιδιά. Βασίζεσαι στο γεγονός ότι η Σίρα θα μας νοιάξει γιατί έχει άντρα κατάκοιτο και καταραμένο παιδί κι αυτό σαν κατάσταση θα έπρεπε να μας προκαλέσει συμπόνια. Κεφαλαιοποιείς λέξεις κατά την παράδοση του κλασικού φάνταζι και βασίζεσαι στο ότι αυτό θα μας ψαρώσει γιατί υπονοεί κάποια μεγάλη και τρανή κοσμοπλασία. Πετάς και το Stormbringer μέσα και βασίζεσαι στο ότι, αν τίποτε από τα υπόλοιπα δεν πιάσει, τουλάχιστον θα πιάσουμε το κλείσιμο του ματιού στον Μούρκοκ και θα νοσταλγήσουμε αυτό το παλιό, κλασικό φάνταζι που τόσο θαυμάζεις. Μόνο που, στο τέλος, τίποτε από όλα αυτά δεν πιάνει και τίποτε από όλα αυτά δεν μας ενδιαφέρει γιατί εσένα τον ίδιο δεν σε ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες σου. Σε ενδιαφέρει η επικούρα και δεν καταλαβαίνεις ότι ο Έλρικ, ας πούμε, είναι τόσο αγαπημένος χαρακτήρας γιατί τα βάσανά του τα έχουμε νιώσει στο πετσί μας ή ότι αυτό που μας πορώνει στις μάχες του LotR είναι ότι χαρακτήρες που μας νοιάζουν πάνε στον θάνατό τους έχοντας πλήρη επίγνωση. Η τραγωδία, Γρηγόρη, είναι "μίμηση πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό, τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα". Κι εσύ πας να μου φτιάξεις τραγωδία χωρίς χαρακτήρες να με νοιάξουν ή να φοβηθώ για την τύχη τους.

 

Αυτό το οποίο πραγματικά με στεναχωρεί, όμως, είναι ότι από τον πρώτο σου διαγωνισμό ως τώρα δεν έχεις καν προσπαθήσει να αλλάξεις το παραμικρό – αντίθετα, σε κάθε σου συμμετοχή κάνεις περισσότερα και όχι λιγότερα απ’ αυτά που σου επισημάνθηκαν ως αρνητικά. Ακόμη κι αν έχεις καταλήξει ότι έτσι θέλεις να γράφεις, δοκίμασε, απλώς δοκίμασε, κάτι διαφορετικό και δες πώς θα πάει και τι σχόλια θα λάβεις. Όσο κάνεις τα ίδια πράγματα, δεν θα ακούς τίποτα καινούριο – αυτό είναι δεδομένο.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

 

On 10/18/2017 at 7:21 PM, WILLIAM said:

Η ιστορία μου άρεσε, ήταν μια ωραία επινόηση αν και κάποες εξηγήσεις ακόμα δεν θα έβλαπταν. Το φορμάτ ήταν λίγο περίεργο αλλά υποθέτω ότι γι' αυτό φταίει το πως την μετέφερε το φόρουμ από το δικό σου έγγραφο. Η μόνη μου παρατήρηση, και όχι μόνο δική μου όπως είδα, είναι το βαρύ φόρτωμα της γλώσσας, είναι ωραία και ποιητική αλλά σε μερικά σημεία νομίζω ότι θα εξυπηρετούσε καλύτερα να ήταν πιο απλή.

Καλή επιτυχία.

Αταλάντη και φίλτατε William, σας ευχαριστώ θερμά τόσο για τον αναγνωστικό σας χρόνο, όσο και για τα σχόλια σας. :)

Αταλάντη, η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω από τα σχόλια σου. Καταιγισμός! :p

Ελπίζω πως καλύφθηκες περι τα της γραφής. Να σου πω μόνο πως οι φράσεις για τις οποίες μιλάς προφανώς και σημαίνουν κάτι (το βολικό θα ήταν να μην σημαιναν), απλώς μάλλον παρα-άφησα πολλά στην φαντασία σας και επικέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις σε λάθος σημεία για ένα διήγημα των 10-12 σελίδων που βρίσκεται σε λίστα αναμονής, περιμένοντας τη σειρά του να διαβαστεί έπειτα 2, 3, 4 ή 7 ιστορίες, με απώτερο σκοπό την ανάδειξη της καλύτερης ιστορίας. Αυτά για τα... σύνδρομα που αναφέρεις δεν θα τα σχολιάσω, για τους ευνόητους λόγους. Να πω μόνο πως εγώ μόνο κακομεταφρασμένο Lovecraft έχω διαβάσει, άρα, ορίστε, να οι καταβολές μου!:p Και να συμπληρώσω επίσης, πως μακάρι να του έμοιαζα, έστω κι έτσι. (Με την ελπίδα να ωρίμασει η γραφή μου κάποια στιγμή στο μέλλον αρκετά ώστε να ακολουθεί πρότυπα προσγειωμένης γραφής).

Το συγκεκριμένο διήγημα δεν είχε επικεντρωθεί στο συναίσθημα, πράγματι, σε αντίθεση με τη Δυστυχία που βασίζονταν στη μιζέρια και την, well, δυστυχία των ηρώων. Ήθελα να δώσω ένα στίγμα της διαρκώς εξελισσόμενης κοσμοπλασίας, να παρουσιάσω την ιδέα της κατάρας και να εξελίξω την ιστορία από κει που την είχα αφήσει. Με λίγα λόγια με ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες. Λάθος εικόνα έχεις σχηματίσει. 

Το quote για την τραγωδία το διάβασα 5 φορές και δεν το κατάλαβα...με εκδικείσαι έε; :D

Τέλος, δεν θέλω να σε... ψαρώσω με την κοσμοπλασία. Δεν είμαστε στον στρατό. Μ' αυτή τη διάθεση παίρνεις να διαβάσεις μια ιστορία; Το μόνο που θέλω είναι ίσως να σε ταξιδέψω, όπως φαντάζομαι θέλουν όλοι όσοι γράφουν. Όμως αυτό είναι κάτι που προϋποθέτει συναίνεση και θετική διάθεση από μεριάς σου, αλλιώς το κείμενο είναι καταδικασμένο να αποτύχει.  Η κοσμοπλασία είναι αυτή που είναι, και είναι τόση όση μπορεί να φτιάξει ένας άνθρωπος που γράφει τα τελευταία 4 χρόνια, για ένα έργο έκτασης 3 βιβλίων και 3 διηγημάτων. Μεγάλη, μικρή, βαθιά ή όχι, ενδιαφέρουσα ή αχταρμάς, έχει ο καθένας το ένστικτο και το μυαλό να κρίνει. 

William: πράγματι η φόρμα βγήκε ελαττωματική. Έπρεπε να κατεβάσεις το αρχείο. Χάρηκα που σου άρεσε, την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να γράψω όντως πιο απλά! Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Πίστεψέ με, έχω ξεκινήσει να διαβάσω κάθε μία από τις ιστορίες σου με τις καλύτερες διαθέσεις, Γρηγόρη. Αλλά, προσωπικά, έχω κουραστεί να λέω τα ίδια πράγματα στους ίδιους ανθρώπους, που τα κάνουν ξανά και ξανά και περισσότερο και χειρότερα και ελπίζουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό. Κι όταν αρχίζουν και τα επιχειρήματα "300 συμφοιτητές μου είπαν ότι η ιστορία έσπειρε" ή "μόνο εσείς εδώ στο σφφ δεν την καταλάβατε, έξω την κατάλαβαν όλοι", ε, κάπου απλά παύει να έχει νόημα για μένα. Εν τέλει, υπάρχουν δύο τρόποι να το δεις και είναι καθαρά σε σένα ποιον θα διαλέξεις: α) εμείς εδώ είμαστε μια κλίκα που αλληλοζηλευόμαστε και δεν εκτιμάμε τα μεγάλα ταλέντα ή β) εμείς εδώ είμαστε μια παρέα ανθρώπων με ένα κοινό ενδιαφέρον και προσπαθούμε να αλληλοβοηθηθούμε.  Take your pick, αλλά αν πας με το (β), αποδέξου ότι προσπαθούμε να βοηθήσουμε και ότι, dammit, όλο και κάτι θα κάνεις στραβά κι εσύ (και όχι, δεν αναφέρομαι στο ότι οι λέξεις ήταν λίγες, το οποίο φαίνεται να είναι το μοναδικό αρνητικό που αναγνωρίζεις στο διήγημά σου). Είτε το πιστεύεις είτε όχι, στα λέω αυτά με τις καλύτερες προθέσεις γιατί διακρίνω ότι έχεις δυνατότητες να δώσεις πιο αξιόλογα πράγματα από το συγκεκριμένο διήγημα. 

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Βρε Αταλάντη... ξόδεψα το μισό πρωινό για να απαντήσω στον καθένα απο εσας, μοιραστηκα σημεία της κεντρικής μου πλοκής, ανέφερα ιδέες που θα μπορούσα να κρατήσω για το μελλον, λες να πίστευα το α; Μην κολλάς βρε παιδί μου στο αρνητικό κομμάτι των όσων σου λέει ο άλλος. Αν διαβάσεις προσεκτικά τα σχόλια μου θα δεις πως συμφωνώ στα περισσότερα απο όσα γράψατε! Το γεγονός πως προβληματίστηκα δεν ήταν σπόντα. Σημαίνει πως αναζητώ αναγνώστες που διαβάζουν προσεκτικά το κείμενο, με τα καλά του και τα κακά του, απο όπου κι αν προέρχονται. Αν δεν πίστευα στην κοινότητα δεν θα ήμουν ενεργό μέλος. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
1 hour ago, elgalla said:

Εσύ και κανείς άλλος, Βάσω. 

Ναι, πράγματι, κι αυτό ειναι κάτι για το οποίο ευθύνομαι αποκλειστικά εγώ... έλειπε η πληροφορία 

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Εγώ πάντα το βάζω και σαν κείμενο γιατί διαπίστωσα ότι ένας επισκέπτης δεν μπορεί να διαβάσει αλλιώς. Δεν μπορεί να κατεβάσει το αρχείο, οπότε κάνε το κόπυ πέηστ και άσε το σύστημα να κάνει τη μεταφορά, δεν είναι δα και τραγικό. Από γουόρντ το μετέφερες;

Πιο απλά να γράφεις μερικές φορές ναι, πιο απλό δεν με πειράζει, μου αρέσουν οι μεγάλες ιστορίες (σε μέγεθος και προοπτική).

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα από τη ρουτίνα της έρευνας είπα να αφήσω και εγώ μερικές σκέψεις...

 

Η συγγραφή μπορεί να έχει ένα τσουβάλι θετικά αλλά το μεγάλο αρνητικό στοιχείο, πάντα κατά την άποψή μου, είναι ότι δεν είναι θετική επιστήμη. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί να κρίνει με τα δικά του γούστα μια ιστορία, χωρίς κάτι να είναι απόλυτα σωστό ή λάθος. Δεν είναι μαθηματικά όπου σε ένα πρόβλημα η λύση είναι ρίζα 2 και ΜΟΝΟ αυτή είναι η σωστή απάντηση.

 

Έτσι δίχως αντικειμενικά κριτήρια οδηγούμαστε μοιραία σε άλλου είδους μονοπάτια. Αν για παράδειγμα κάτι αρέσει σε δέκα άτομα και όχι σε ένα τότε αυτομάτως εξάγουμε το συμπέρασμα ότι οι δέκα έχουν δίκιο και όχι ο ένας. Δυστυχώς όμως δεν είναι πάντα έτσι.  

 

Παραθέτω μια σχετική προσωπική εμπειρία. Το 2006 ήμουν στο δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο. Ένα απόγευμα κάτι φίλοι πρότειναν να πάμε σε μια έκθεση γλυπτικής που γινόταν μέσα στο χώρο της ΔΕΘ. Μπαίνοντας μέσα νόμισα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα. Στην απέναντι γωνία ήταν μαζεμένα περίπου 20 άτομα. Πλησίασα και κοίταξα κι εγώ το έκθεμα (ο θεός να το κάνει....). Μια ξύλινη τάβλα και πάνω καμιά δεκαριά λυγισμένες μπετόβεργες που πάνω είχαν μπαμπάκι! 20 ενήλικα, και υποθέτω μορφωμένα, άτομα κοίταζαν αυτό το το.........! Το ταμπελάκι στο κάτω μέρος έγραφε ότι το έργο ονομαζόταν «Ηλιοβασίλεμα στη Τζια». Εγώ πάντως, όσο κι αν έψαξα, ηλιοβασίλεμα δεν είδα πουθενά και όχι, δεν έφταιγε η μυωπία μου. Και κάπου εκεί σκάει μύτη και ο καραγκιόζ..., ε ο καλλιτέχνης ήθελα να πω! Ένας λιμοκοντόρος που κουνιόταν δεξιά-αριστερά σα το θυμιατό του Παπα-Λάμπρου (τον γνωστό από το σίριαλ)! Ρωτάω την αξία του έργου και ο τύπος απαντάει 5000 ευρώ, ναι καλά διαβάσατε 5000 ευρώπουλα για ένα μάτσο μπετόβεργες και λίγο μπαμπάκι!!! Το πρώτο μου αμάξι κόστισε λιγότερο και ήταν και Μ5... Κάπου εκεί βέβαια δεν κρατήθηκα και τον πέρασα γενεές δεκατέσσερις μέχρι που ήρθαν οι σεκιουριτάδες και μας έβγαλαν έξω.

 

Και η απορία παραμένει. Ποιος είχε δίκιο; Η σωστή απάντηση θεωρώ πως είναι κανένας, καθώς εν τέλει η τέχνη είναι θέμα γούστου. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως όχι;

 

Τέχνη είναι κι τα γλυπτά των αρχαίων ναών μας. Και εκεί δεν νομίζω να υπάρχει κανένας που να τα θεωρεί εκτρώματα. Και αυτό γιατί όλοι μπορούμε να τα κρίνουμε. Όταν βλέπεις ένα άγαλμα, που να πάρει η ευχή, βλέπεις και κρίνεις. Έχει 2 χέρια, 2 πόδια, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα άρα είναι σωστό. Τις μπετόβεργες όμως πώς στα κομμάτια να τις κρίνεις; Ο καθένας το βλέπει εντελώς διαφορετικά και έτσι αυτομάτως όλοι είναι σωστοί. Παρόμοια παραδείγματα ισχύουν φυσικά και στη ζωγραφική, τη μουσική και σε όλες τις τέχνες.

 

Και για να έρθουμε και στην ιστορία του Γρηγόρη. Διάβασα πολλά αρνητικά σχόλια από διάφορους αναγνώστες. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ ο ίδιος παρατήρησα ότι η ιστορία θα μπορούσε να ειπωθεί πιο απλά και με πιο γρήγορο ρυθμό. Παρ’ όλα αυτά λίγοι αναγνώρισαν ότι έτσι ή αλλιώς διαβάσαμε μια ολοκληρωμένη ιστορία μέσα στην οποία συμβαίνουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Ή μήπως προτιμούμε ιστορίες με καλοστημένη ατμόσφαιρα, ωραίους και πολυδιάστατους χαρακτήρες στις οποίες όμως δεν συμβαίνει τίποτα και στο τέλος ο αναγνώστης αναρωτιέται So what??? Και μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν τέτοιες ιστορίες γιατί πραγματικά δε θα ήθελα καθόλου να αναφέρω σχετικά παραδείγματα. Από τη στιγμή που στην ιστορία μας λέει κάτι ενδιαφέρον, όλα τα υπόλοιπα είναι απλές λεπτομέρειες.

 

Και ένα τελευταίο παράδειγμα κλείνοντας. Χθες βράδυ είδα το Battleship στο Star. Είναι η καλύτερη ταινία Ε.Φ.; Φυσικά και όχι! Από τη στιγμή όμως που πέρασα καλά αυτό μου φτάνει. Κάποιοι άλλοι θα μου που πως θα μπορούσα να πάω να δω το καινούριο Blade Runner. Όχι ευχαριστώ, δε θα πάρω. Δόξα το Θεό, κοιμάμαι και μόνος μου εύκολα! 

  • Haha 2
  • Confused 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Βαγγέλη! :)

Γέλασα με τις... καλλιτεχνικές σου αναζητήσεις, δεν μπορώ να πω! Είμαι σίγουρος πως τόσα ικανά μυαλά εδώ μέσα, δεν μπορεί να ξεδιαλύνει κανείς την αλληγορία πίσω από το κομψοτέχνημα που τόσο παραστατικά μας περιέγραψες!

Στα δικά μας, επέτρεψε μου να διαφωνήσω ως ένα βαθμό.

Το ζήτημα δεν είναι ποιός έχει δίκιο.

Το ζήτημα είναι σε πόσους απευθύνεται το ανάγνωσμα, άρα μετράμε και πιθανοτικά την επιτυχία. Πόσους άγγιξες. Πόσο κοντά έφτασες στη χρυσή τομή.

Η λογοτεχνία, σίγουρα, ώς προϊόν τέχνης έχει πάμπολλες ερμηνείες, όπως παρουσιάζεται και στα παρακάτω αποσπάσματα της Wikipedia που παραθέτω σε σπόιλερ. Απλώς είμαι της άποψης πως πάντα πρέπει να κινείσαι εκεί που είναι όλοι, χωρίς όμως να αλλοιώνεις τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα σου. Και πάντα, πάντα όμως, να μοχθείς για το βέλτιστο δυνατό.

Υγ: Τι, δεν σου άρεσε το Blade Runner; :blink: Εγώ ξετρελάθηκα!

Spoiler

Ένας πολύ συνηθισμένος ορισμός της Λογοτεχνίας είναι ο ορισμός της λογοτεχνικής γραφής ως γραφής που αποκλίνει από τη συνηθισμένη χρήση της γλώσσας. Αυτήν την κατεύθυνση στη μελέτη της λογοτεχνίας έδωσαν οι Ρώσοι φορμαλιστές, οι οποίοι θεωρούσαν χαρακτηριστικό της λογοτεχνικότητας την ιδιαίτερη οργάνωση της γλώσσας: ο λογοτέχνης με τη χρήση διαφόρων «τεχνασμάτων» «παραμόρφωνε» τη συμβατική γλώσσα, η οποία γινόταν «ανοίκεια» -εξού και η περιώνυμη "ανοικείωση", στην οποία οι οπαδοί του κλάδου συμπύκνωναν τη λογοτεχνικότητα της λογοτεχνίας [4]. Η ανοικείωση δεν προέκυπτε μόνο από την τοποθέτηση μιας αλλότριας μορφής εκεί όπου η κοινή γλώσσα συνήθιζε να τοποθετεί μία άλλη, πιο οικεία, αλλά και ο ενοφθαλμισμός μιας απλής εκεί όπου αναμενόταν μία σύνθετη. Σε αυτή τη βάση η λογοτεχνικότητα υπάγεται στον όρο "δυσπρόσιτη μορφή", που καλύπτει και τις δύο περιπτώσεις. Το πρόβλημα που προκύπτει από αυτόν τον ορισμό είναι οι δυσκολίες του ακριβούς καθορισμού της συμβατικής γλώσσας, από την οποία αποκλίνει η λογοτεχνική. Δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία μεταξύ τού όρου στην ελληνική γλώσσα (Λογοτεχνία) και εκείνου σε άλλες γλώσσες (Literature, littérature, letteratura). Ο όρος Literature καλύπτει το πεδίο των εργασιών που γενικώς θεωρούνται λογοτεχνία, γιατί δεν προδιαθέτει η θέτει όρια. Literature δείχνει προς την έννοια γράμματα, Belles-Lettres, και όχι σε μια τεχνική. Ο λογοτέχνης δεν είναι μόνο τεχνίτης (artisan) του λόγου.[5]

''Υπάρχει η τάση να ορίζονται ως λογοτεχνικά κείμενα τα κείμενα που θεωρούνται «καλά», που έχουν δηλαδή αξιολογηθεί ως ανώτερα από κάποια άλλα και προσφέρουν στον αναγνώστη αισθητική απόλαυση. Μια τέτοια θεώρηση είναι προβληματική, γιατί δεν υπάρχουν κάποια εγγενή κριτήρια με τα οποία μπορεί να αξιολογηθεί ένα κείμενο˙ οι αισθητικές αντιλήψεις δεν παραμένουν αμετάβλητες μέσα στον χρόνο, γιατί εξαρτώνται απόλυτα από το περιβάλλον, τις πεποιθήσεις και τους προβληματισμούς κάθε εποχής. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, ένα κείμενο που σε μια συγκεκριμένη εποχή είχε αναγνωρισμένη λογοτεχνική αξία, σε κάποια άλλη να πάψει να ανταποκρίνεται στους σύγχρονους προβληματισμούς και να χάσει την αξία του. Επιπλέον, η αξιολόγηση ενός έργου συχνά καθορίζεται από τη συγκεκριμένη εικόνα που έχουμε σχηματίσει για τον «λογοτεχνικό κανόνα»: αν διαβάσουμε ένα έργο γνωρίζοντας ότι είναι έργο ενός αναγνωρισμένου και καταξιωμένου λογοτέχνη θα το αξιολογήσουμε θετικά με αυτό το κριτήριο, ενώ μπορεί να απορρίψουμε κάποιο άλλο γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι πρόκειται για έργο ενός λογοτέχνη που θεωρείται ελάσσων. Ενδεικτικό της σχετικότητας των αξιολογικών κρίσεων είναι το πείραμα του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Cambridge I. A. Richards, ο οποίος το 1929 έδωσε στους φοιτητές του ποιήματα χωρίς να αποκαλύψει τους συγγραφείς τους και ζήτησε να εκφράσουν την αξιολογική τους κρίση: οι φοιτητές απέρριψαν πολλά ποιήματα καθιερωμένων ποιητών και προτίμησαν άλλα, άγνωστων ή υποτιμημένων''.

"Η μεγάλη αλλαγή στη θεώρηση της λογοτεχνίας σημειώθηκε τον 18ο-19ο αι. υπό την επίδραση του Ρομαντισμού. Από τότε η λογοτεχνία άρχισε να αντιμετωπίζεται όχι πλέον ως «μίμηση» της πραγματικότητας, αλλά ως «έκφρασή» της. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, ο συγγραφέας με το έργο του δε μιμείται την πραγματικότητα, αλλά «δημιουργεί» μια δική του πραγματικότητα. Η λογοτεχνία θεωρείτο πλέον «έκφραση» του ψυχικού κόσμου του δημιουργού και η έννοιά της περιορίστηκε και αποκλείστηκαν όσα κείμενα είχαν μόνο κάποια χρηστική λειτουργία (για παράδειγμα την πληροφόρηση ή την πειθώ). Εκείνη την εποχή εισήχθησαν και οι έννοιες της «φαντασίας», της «δημιουργικότητας» και της «πρωτοτυπίας» ενός έργου, οι οποίες παλαιότερα δε θεωρούνταν απαραίτητες, αφού η σύνθεση ενός έργου έπρεπε να υπακούει σε αυστηρούς κανόνες.

Την ίδια περίοδο άρχισε να χρησιμοποιείται συχνότερα ο όρος «litteratura» και να αντικαθιστά σταδιακά τον όρο «ποίηση», ο οποίος τελικά περιορίστηκε στη σημασία της «λυρικής ποίησης» [12]. Τα λογοτεχνικά γένη αποκρυσταλλώθηκαν σε ένα νέο σχήμα (Δράμα, Έπος, Λυρική ποίηση) από τον Γκαίτε και τον Χέγκελ τον 19ο αι. και παράλληλα άρχισε σταδιακά να διευρύνεται η έννοια της Λογοτεχνίας για να συμπεριλάβει τελικά και τον πεζό λόγο (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα), οποίος είχε αρχίσει να γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη".

"Από τη δεκαετία του '80 έγινε έντονος ο προβληματισμός σχετικά με το αν η Λογοτεχνία μπορεί να οριστεί με οντολογικά-εσωτερικά κριτήρια. Αμφισβητήθηκε η άποψη ότι τα λογοτεχνικά έργα έχουν κάποια εγγενή αισθητική αξία, η οποία παραμένει αμετάβλητη. Δόθηκε έμφαση στην ιστορική θεώρηση του φαινομένου και η Λογοτεχνία άρχισε να μελετάται και να προσδιορίζεται σε σχέση με τις κατά καιρούς απόπειρες ορισμού της και θεωρήσεις της λειτουργίας της."

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

DV, μας έλειψες ρε :D

  • Like 3
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Πέρα από την διαφορετικότητα στις απόψεις του καθενός, τα πειράγματα, την αντιπαράθεση, τη διάσταση ακόμα ακόμα στο πως αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, εγώ πιστεύω πως στη δημιουργική έκφραση (αλλά και σε μια παρέα) όλοι οι καλοί χωράνε, αρκεί να υπάρχει θετικός τρόπος σκέψης και αμοιβαίος σεβασμός. 

Θα κλείσω τον χορό των δικών μου σχολίων με μια φραση που χρησιμοποίησε η Γερτρούδη Στάιν, και που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ένα από τα πλέον αγαπημένα μου πρόσωπα ( κάτι που με εκφράζει απόλυτα και θεωρω πως μας ενώνει όλους) : 

‘’To write is to write is to write is to write is to write is to write is to write is to write’’.

Ευχαριστώ όλους για τα σχόλια σας! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.