Jump to content

Recommended Posts

John Ernst

Όνομα Συγγραφέα: Ν Φερεντίνος
Είδος: επιστημονική φαντασία, δράμα
Βία; μόνο ψυχολογική
Σεξ; πολύ (για τα δικά μου δεδομένα εννοώ)
Αριθμός Λέξεων: 2305
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: για το 47ο διαγωνισμό διηγήματος εφ θέμα εθισμοί
Αρχείο: επισυνάπτεται

Εθισμός.docx

Edited by John Ernst
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα Νίκο! Καλώς ήλθες στο sff. :)

Θα πάω κατ' ευθείαν στο ψητό. Γενικώς, μου άρεσε η ιστορία σου. Ήταν στρωτή, ήταν βατή, το έπιασες και από μια μεριά που όλοι συναντάμε καθημερινά στους δρόμους, είχε και μερικές όμορφες στιγμές από λογοτεχνικής άποψης (πχ, μου άρεσε το "σχίζοντας... το μονότονο του μαύρου").

Η μόνη μου αληθινή ένσταση είναι ο εθισμός αυτός καθ' αυτός. Παρουσιάζεις τη νιρβάνα σαν την εξουδετέρωση κάθε είδους σκέψης. Νομίζω πως δεν είναι όμως ακριβώς ορθό. Υποτίθεται πως είναι μια κατάσταση που εξαλείφει κάθε πόνο που σχετίζεται με τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου, ως απόρροια της γιγάντωσης της αντίληψης, ένα είδος υπαρξιακής κορύφωσης να το πω αλλιώς που έρχεται με την εσωτερική αναζήτηση και τον διαλογισμό. Επομένως, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, η νιρβάνα είναι η απόλυτη σκέψη, καθώς η συνείδηση συντονίζεται με το σύμπαν και κάθετι επίγειο φαντάζει τετριμμένο, ρηχό και απατηλό. Δεν είναι δηλαδή κενό το συνειδητό μέρος, μα ενήμερο του πραγματικού του μεγέθους και της θέσης που κατέχει στον κόσμο. Βρίσκεται με λίγα λόγια σε αρμονία με το σύμπαν, μια διαδικασία που συρρικνώνει και απομυθοποιεί το εγώ.

Τέλος πάντων, αυτά από εμένα!

Καλή επιτυχία σου εύχομαι!:)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Να αρχίσω με τα καλά (που είναι και τα περισσότερα):

Πολύ καλή η ιδέα, πολύ μέσα και στο θέμα και στον ορισμό ΕΦ. Καλογραμμένο, έχεις καταφέρει να αποδόσεις την κατάσταση του ναρκομανούς με επιτυχία και αληθοφάνεια. Εγώ, δεν έχω πρόβλημα με τη “Νιρβάνα”. Ανεξάρτητα από την πραγματική σημασία της λέξης, είναι πολύ συνηθισμένο να χρησιμοποιείται για να δηλώσει πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. Αφού υπάρχει παγωτό με αυτό το όνομα γιατί να μην είχε γίνει γνωστή και η συνεδρία έτσι;

Δύο πράγματα μου χτύπησαν λίγο άσχημα. Το ένα διορθώνεται εύκολα: Το ότι ο γιατρός του έγραψε συνταγή για «ναρκωτικά». Χρησιμοποιείς τη λέξη για να σοκαριστεί ο ήρωας, αλλά δεν νομίζω ότι κάποιος γιατρός θα τη χρησιμοποιούσε άμεσα, θα χρησιμοποιούσε μια πιο ήπια λέξη ή θα έλεγε περιφραστικά «κάποια φάρμακα που θα σε βοηθήσουν». Και από εκεί ξεκινάει το μεγαλύτερο θέμα που βλέπω στην ιστορία σου, τη μεταστροφή του ήρωα. Είναι πολύ γρήγορη, δεν με έπεισε, ούτε μου έδειξε ότι είναι οριστική.

Καλή επιτυχία!

Edited by Old man & SiFi
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Νίκο καλησπέρα και καλωσήρθες στο φόρουμ.

Το διήγημα σου μου άρεσε - να το θυμάσαι αυτό παρακαλώ όσο θα διαβάζεις την κριτική μου. Θα μπορούσα (obviously) να γράψω ότι μου άρεσε η ιστορία σου και να αλλάξεις αυτό και αυτό και όλα καλά, όμως προτίμησα να ρισκάρω το να με αντιπαθήσεις με την πρώτη ματιά (την έχω αυτή την επίδραση να ξες) και να σου πω όλα όσα δεν μου άρεσαν. Μπαίνω στον κόπο να σου εξηγήσω όσο πιο αναλυτικά μπορώ γιατί δεν μου άρεσαν μερικές από τις επιλογές σου και τρώω έτσι χώρο από όσα μου άρεσαν (τα οποία ήταν αρκετά).

Όμως αυτά που κάνεις σωστά δε χρειάζεται να τα αλλάξεις.;-)

Πάμε λοιπόν.

Τι μου άρεσε:

Η γραφή σου. Η ιστορία σου ήταν καλογραμμένη και τη διάβασα ευχάριστα και εύκολα. Έχεις μερικές πολύ όμορφες εικόνες και φράσεις που δείχνουν ότι ξέρεις να γράφεις και αν και δεν διακατέχεται από πολύπλοκη λυρικότητα, η γραφή σου εξυπηρετεί μια χαρά το σκοπό της.

Ειδικά το:

Ο γιατρός τράβηξε άλλη μια τζούρα από την πίπα του, τόσο απότομα που φάνηκε σαν να έβγαινε καπνός ακόμα και από τις κόγχες των ματιών του. Μετά, με το αίσθημα της ανακούφισης την άφησε πάνω στο γραφείο.

Είναι για εμένα δύο από τις καλύτερες προτάσεις στον διαγωνισμό. Με λίγες απλές λέξεις και μία εικόνα που μοιάζει να έχει βγει από grafiti στα Εξάρχεια μας δείχνεις τον εθισμό του γιατρού στην νικοτίνη. Δείχνει ότι ξέρεις τι γράφεις και γιαυτό εύγε.

Η κοσμοπλασία σου ήταν όμορφη. Χωρίς να μας λες που εξελίσσεται η ιστορία σου, όλα έχουν το κάτι αρκετά γνώριμο και ταυτόχρονα κάτι αρκετά ξένο ώστε να ελκύει το ενδιαφέρων αλλά να μη μπαίνει στη μέση της “δράσης”.

Ένα κομμάτι της ιδέας σου δεν ήταν απλά καλό - ήταν ευφυέστατο! Μου άρεσε που είδα να “επιτίθεσαι” κατά κάποιο τρόπο στην υποκρισία του New Age και τη μανία με την Νιρβάνα, τον Βούδα και τα λοιπά.

Λες:

Ένας χώρος μέσα στην απόλυτη χλιδή και την ηρεμία

Και εγώ φαντάζομαι ένα κτίριο όπου νεόπλουτοι ξυπασμένοι ή κακόμοιροι μικρομεσέοι σπαταλάνε ότι χρήματα έχουν για να κάνουν την φασάρα τους μέσα σε ένα χώρο που προσέχει το "τσι" και το "φενγκ-σούι" του. Μπορεί να μην ήταν η λογική σου να επιτεθείς στις κυράδες της Κηφισιάς που ξαφνικά έγιναν vegan και gluten-free - όμως εγώ έτσι το πήρα και το χάρηκα κιόλας.

Κυρίως το:

Η Νιρβάνα, αυτό που κάποιοι το επιδίωκαν με διαλογισμό χρόνων, τώρα ήταν εφικτή με το πάτημα ενός κουμπιού!

Αποδίδει πιστεύω άπταιστα τη νοοτροπία που έχει αναπτύξει ο Δυτικός κόσμος πάνω σε Ανατολικές φιλοσοφίες. Θέλω Νιρβάνα, αλλά τη θέλω τώρα, εύκολα και σε τιμή ευκαιρίας.

(Για πολύ συγκεκριμένους λόγους,) ο πρωταγωνιστής σου. Ο Φαίδων είναι textbook "πρεζάκι". Αυτό θα σχολιαστεί και στα αρνητικά, αλλά όσων αφορά τα θετικά, ο τύπος πληρεί όλες τις προϋποθέσεις ώστε να χαρακτηριστεί εθισμένος.

  • Έχει έντονη ανάγκη να χρησιμοποιήσει το “μηχάνημα”
  • Όταν πλησιάζει η ώρα να κάνει τη συνεδρία του και τού λένε ότι «δυστυχώς, όχι συνεδρία» παρουσιάζει σημάδια στέρησης.
  • Δείχνει να έχει αναπτύξει ανοχή στη χρήση του “μηχανήματος”
  • Έχει παραμελήσει άλλες ασχολίες και είναι ξεκάθαρο ότι η χρήση του “μηχανήματος” παρεμβάλλεται στην καθημερινότητα του με τρόπο καταστροφικό.
  • Όσο χρόνο περνάμε μαζί του, αναλώνεται στο να μαζέψει αρκετά χρήματα για να χρησιμοποιήσει το “μηχάνημα”.

Πιστεύω ότι ο δικός σου είναι ο πιο ολοκληρωτικά και καταστροφικά εθισμένος χαρακτήρας του διαγωνισμού.

Το foreshadowing του ξαδέλφου:

πρέπει κάποιος γιατρός να σε εξετάσει

Με το που το ανέφερε ήξερα ότι ο Φαίδων θα εξεταζόταν κάπου στην ιστορία.

Smart!

 

Αυτά που δεν με ενθουσίασαν και πολύ στο διήγημα σου:

Η κεντρική σου ιδέα ως μέσω εθισμού, δηλαδή η “Νιρβάνα”.

Έτσι όταν φορούσες την κάσκα για μερικά λεπτά της ώρας σταματούσε κάθε σκέψη!

Άντε να είναι ενιστικό να χάνεσαι στο τίποτα, αν είναι να περάσουν μήνες ή και χρόνια. Για μερικά λεπτά όμως τι νόημα έχει; Όταν το διάβασα σκέφτηκα ότι: το αλκοόλ φέρνει ευφορία, το χόρτο χαλαρώνει τα παραισθησιογόνα σε κάνουν να βλέπεις δράκους... το να μη σκέφτεσαι δεν ακούγεται ιδιαίτερα σπουδαίο. Μαθαίνουμε ύστερα ότι ο εθισμός του Φαίδων ήταν τυχαίος και ότι γενικά η “Νιρβάνα” δεν είναι εθιστική - κάτι το οποίο υπονομεύει ακόμα περισσότερο την αξία του “ναρκωτικού” σου.

Ο ξάδελφος είναι από τους πιο αδύναμους χαρακτήρες. Δεν νοιάζεται καθόλου για τον Φαίδων και απλά του δίνει 5 ευρώ να κάνει τη ντάγλα του. Αυτό είναι μια πολύ όμορφη σκηνή που θα μπορούσε να δείχνει ότι ο Φαίδων βρίσκεται μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλων όπου σε γενικές γραμμές τον έχουν παρατημένο στη μοίρα του και όταν τον πετυχαίνουν του πασάρουν χρήματα για να τον ξεφορτωθούν. Θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τον ξάδελφο για να δώσεις χαρακτήρα στον Φαίδων και να μας δείξεις λίγο για τον παρελθών του χωρίς να πέσεις στο λάθος του να βάλεις κάποιον να εξηγήσει γιατί ο Φαίδων είναι όπως είναι. Ο ξάδελφος θα μπορούσε να είναι από τα καλύτερα κομμάτια του διηγήματος σου, όμως με το που τον γνωρίζουμε λέει αυτό:

«Τι έπαθες, έγινες πρεζόνι;»

Το οποίο αμέσως-αμέσως μας λέει δύο πράγματα:

Πρώτων ότι Φαίδων τώρα έπαθε ότι έπαθε και δεύτερων ότι ο ξάδελφος είναι ένα αναίσθητο γουρούνι που δεν ξέρει να μιλάει.

[Και μιας και λέμε για “πρεζόνια”, Ας μιλήσουμε λίγο για την ηρωίνη. Το ξέρεις πως είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί ως σιρόπι για τον βήχα, σωστά; Εκείνα τα πρώτα παιδάκια που την πάτησαν μπορεί να ήταν πιθανό να φερόντουσαν έτσι αλλά σε καμία περίπτωση δε θα τα αποκαλούσες “πρεζόνια”. Γενικά λέξεις, όπως το “αυτιστικό” το “πρεζόνι” το “μόγγολος” ή το “υστερία” κουβαλάνε πολύ βαρύ νόημα και δεν ξέρω πόσο έξυπνο είναι να χρησιμοποιείς μία από αυτές έτσι, αυθαίρετα, σε ένα κείμενο το οποίο δεν έχει καν να κάνει με τη “πρέζα”.]

Ο ξάδελφος, σε επίπεδο ιστορίας είναι ένας πονοκέφαλος που είτε θα τον μεγαλώσεις ώστε να έχει χρησιμότητα και βάρος είτε θα τον αφαιρέσεις τελείως. Μήπως είχες γράψει περισσότερα και τα έσβησες; Αυτό φαίνεται από όσα διαβάζω.

Μετά από αυτά τα ολίγα ας πάμε στον αμέσως πιο κακό άνθρωπο της ιστορίας - τον Αντρέα.

Ο Αντρέας επίσης είναι ένα άκαρδο κάθαρμα:

  • Χλευάζει τον Φαίδων που έχει φάει σκάλωμα με τη γοργόνα (αν και γέλασα λίγο με αυτό):

«Μπα, δεν τον βλέπεις; Τώρα ταξιδεύει με τη γοργόνα!»

  • Φορτώνει ένα βαρύ περιστατικό στον ψυχίατρο χωρίς να τον νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από τη φήμη της επιχείρησής του:

Και κοίτα τι θα κάνεις, δε θέλω να μου κλείσουν την επιχείρηση αυτά τα περιστατικά».

  • Τραμπουκίζει τον ψυχίατρο:

«Για όσο σε πληρώνω», είπε αποφασίστηκα ο διευθυντής και του έκανε νεύμα να τον πάρει από το δωμάτιο.

Φαντάζομαι πίνει τσάι και γελάει σατανικά μόνος του στον καθρέφτη;

Τα περισσότερα από αυτά που κάνει ο Αντρέας δεν βγάζουν νόημα. Είναι επιχειρηματίας και το περιμένουμε να είναι κάπως κακός. Θα μπορούσε να είναι ένας σοβαρός ανταγωνιστής στο ταξίδι του Φαίδων και να τον κρατά από το να απελευθερωθεί από τον εθισμό του, όμως με αυτά που μας γράφεις τον έχεις μειώσει σε μία απλή καρικατούρα κακού ανθρωπάκου. Αντί να κάνει το λογικό και να κλειδώσει τον Φαίδων κάπου - να του κάνει πειράματα ή να τον “βγάλει από τη μέση”- απλά λέει στον ψυχίατρο να "το κανονίσει" και αυτό, όπως μαθαίνουμε αργότερα, σημαίνει απλά "να του γράψει μερικά φάρμακα".

Αυτές οι πράξεις δεν βγάζουν νόημα γιατί μία τέτοια παρενέργεια του μηχανήματος θα μπορούσε να πάρει διαστάσεις. Ο Φαίδων, για να μπορέσει να δοκιμάσει το “μηχάνημα” είχε χρήματα. Βλέπουμε άλλωστε ότι τα ρούχα που φοράει ήταν κάποτε ακριβά - άρα ο Αντρέας και ο ψυχίατρος δεν έχουν να κάνουν με κάποιον loser που δεν θα τον αναζητήσει κανείς. Κάποιος θα ψάξει να βρει τι του συνέβη και το να του συνταγογραφήσει ψυχοφάρμακα ο γιατρός του Αντρέα είναι το χειρότερο που μπορούν να κάνουν για να μην συσχετιστούν καθόλου με το όλο θέμα! Το ότι ζητάει από τον ψυχίατρο να καλύψει το συμβάν και όχι να το μελετήσει δεν είναι κακό. Είναι τελείως ανόητο.

Ο γιατρός από την άλλη  θυμίζει περισσότερο τον dr Doom παρά ψυχίατρο. Το ότι υπάκουσε στο «Για όσο σε πληρώνω», μου φαίνεται πολύ παράξενο. Είναι ένας φτασμένος (και διαβασμένος από ότι βλέπουμε στο γραφείο του) άντρας που έχει την καριέρα ακόμα μπροστά του - δεν είναι μαφιόζος.  Η πιθανότητα φυλάκισης δεν εξαγοράζεται σε τέτοια κοινωνικά επίπεδα.

Επίσης κάνει πράγματα που δεν βγάζουν νόημα όπως:

στο τέλος έτεινε το χέρι του και του έδωσε μια συνταγή, γεμάτη φάρμακα.

«Να συμπληρώσω και τη συνταγή των ναρκωτικών και είσαι έτοιμος», είπε

Και

Πώς νιώθεις; Να καλέσω ασθενοφόρο;

Για το πρώτο: δεν δίνεις συνταγές για φάρμακα σε άτομα τα οποία εμφανίζουν ψυχώσεις, διαταραχές σκέψεις ή και ακόμα διαταραχές συναισθήματος και ειδικά για "ναρκωτικά" φάρμακα! Είναι επικίνδυνο και μπορεί να τα καταχραστούν, να τα πουλήσουν ή ακόμα και να τα χρησιμοποιήσουν για να αυτοκτονήσουν.

Για το δεύτερο….

Γιατρός είναι! Δεν ξέρει αν πρέπει να καλέσει το ασθενοφόρο ή όχι;!;

Η τελευταία πρόταση του Φαίδων με παραξένευσε:

«Δε λιποθύμησα», απάντησε ο Φαίδωνας με στεντόρεια φωνή. «Απλά, σας νίκησα!»

Όμως η μάχη με τα ναρκωτικά δεν είναι ένα glorious τριπάκι που τελειώνει σε 10 λεπτά.

Επίσης το τέλος σου πάσχει από πολλά προβλήματα.

  • Δεν αποδίδεται δικαιοσύνη σε αυτούς που έχουν την εταιρεία και πλουτίζουν σε βάρος ανθρώπων.
  • Δεν μαθαίνουμε γιατί και πως ο Φαίδων και οι άλλοι τρεις εθίστηκαν.
  • Ο ήρωας σου δεν μαθαίνει κάτι και η εξέλιξη δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας προσπάθειας ούτε απόφθεγμα κάποιας βαθιάς εσωτερικής αναζήτησης. Απλά λιποθύμησε, είδε ένα καυλωμένο όνειρο και όταν ξύπνησε όλα τα προβλήματα του είχαν λυθεί.

Και μιας και μιλάμε για τον Φαίδων….

Ο Φαίδων, είναι κακός πρωταγωνιστής. Μας τον παρουσιάζεις απευθείας ως “πρεζόνι” και αυτό από μόνο του είναι το πρώτο φάουλ. Θυμήσου λίγο εκείνη τη φοβερή ταινία που είχε γυρίσει ο  Darren Aronofsky το 2000, το Requiem for a Dream. Σε αυτή την ταινία παρακολουθούμε (μέσα σε όλα τα άλλα) τον κατήφορο της ζωής της μητέρας του Χάρι, η οποία είναι εθισμένη σε χάπια αδυνατίσματος αλλά και στα ηρεμιστικά. Η ιστορίας της Σάρας, για εμένα, είναι από τα πιο όμορφα παραδείγματα χαρακτήρα που εξελίσσεται προς το χειρότερο μέσα σε μία ιστορία. Αυτό που την κάνει τόσο σπουδαίο και τραγικό χαρακτήρα είναι ότι γνωρίζεις τη Σάρα από πριν καταστρέψει τη ζωή της, αναγνωρίζεις σε αυτή όλα τα σημάδια τα οποία θα μπορούσαν να την οδηγήσουν σε εθισμούς και μετά την παρακολουθείς να κάνει αυτό ακριβώς που περίμενες ότι θα κάνει. Όλα αυτά όμως (για τα οποία θα μπορούσα να γράψω βιβλίο) δεν τα βλέπουμε στον Φαίδων. Μας πετάς αμέσως στο τέλος της ιστορίας, με τον Φαίδων ήδη στο χείλος της καταστροφής και τον παρακολουθούμε να ζητιανεύει ώστε να μαζέψει χρήματα για τη “δόση” του. Σε αυτή τη φάση δε μπορούμε να ταυτιστούμε με τον Φαίδων γιατί δεν ξέρουμε τι ήταν πριν γίνει “πρεζόνι”. Είναι μια κατάσταση την οποία αναγκαστικά την παίρνουμε out of context και θα μπορούσε να μας τραβήξει, αν μαθαίναμε έστω κάτι για το παρελθών του. Όμως τίποτα δεν αποκαλύπτεται, πέραν του ότι "κάποτε φορούσε καλά ρούχα αλλά τώρα έχουν κουρελιάσει",  ότι "δεν έχει συνηθίσει να ζητιανεύει" και ότι "έχει έναν ξάδελφο".

Το χειρότερο όμως όλων είναι η κατάληξη του πρωταγωνιστή σου.

Πέραν του ότι δεν έχει παρελθόν και είναι πολύ δύσκολο να ταυτιστούμε με οτιδήποτε πάνω του, ο πρωταγωνιστής σου δεν μαθαίνει τίποτα. Μπλέκεται καταλάθος σε μία κατάσταση που τον κάνει να φέρεται σαν “πρεζόνι” γιατί βλέπουμε ότι οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν αυτό το “μηχάνημα” δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα.

«Δεν ξέρω, τι να σου πω. Είναι ο τρίτος αυτή τη βδομάδα που μας έρχεται σε αυτήν την κατάσταση».

Άρα είτε παρακολουθούμε τα βρεφικά βήματα μίας εθιστικής τεχνολογίας, είτε ο πρωταγωνιστής μας ήταν πολύ πολύ άτυχος και για κάποιο λόγο αυτός και άλλο ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού έχει αυτή την αντίδραση σε μία κατά τα άλλα απολύτως ασφαλή πρακτική. Δεν μαθαίνουμε ποτέ πιο από τα δύο ισχύει και ακόμα και αυτό είναι κακό. Αλλά ας επιστρέψουμε στον Φαίδων.

Άρα ο Φαίδων, από ατυχία περισσότερο και λιγότερο από ελάττωμα χαρακτήρα ή βεβαρυμένο παρελθών, κατέληξε εθισμένος. Αυτό θα μπορούσε να έχει κάποιο ενδιαφέρων, να δείξεις δηλαδή ότι μερικές τεχνικές μπορεί να μας αφήσουν κουσούρια πέρα από κάθε φαντασία και ότι πρέπει να μη παίζουμε τον Θεό με τα μυαλά μας, αλλά δεν το θίγεις καθόλου. Μένουμε λοιπόν με ένα άτυχο παλικάρι, το οποίο φέρεται ως τυπικό “πρεζόνι” και κάποια στιγμή, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ο Φαίδων λιποθυμάει:

«Όχι, δεν είμαι εγώ αυτός», επανέλαβε ο Φαίδωνας. Και τότε όλα σκοτείνιασαν μπροστά του. Όλα, ήχοι, εικόνες, μυρωδιές έσβησαν μεμιάς και απλώθηκε το πρωτόγονο εκείνο αίσθημα ευχαρίστησης στο μυαλό του.

και όταν ξυπνάει για κάποιο λόγο έχει νικήσει τον εθισμό του.

Δεν υπάρχει, ούτε μέσα στο όνειρο που βλέπει, κάποιο λογικό συμπέρασμα, δεν συνέβει κάτι τραγικό, απλά λιποθυμά ως δια μαγίας λύνονται τα προβλήματά του. (Deus Ex unconsciousness?) Δεν παλεύει για κάτι - όπως τυχαία βρέθηκε σε μία κατάσταση έτσι τυχαία βγήκε από αυτή, καθώς δεν τον βλέπουμε πουθενά να παλεύει ώστε να βγει από αυτή την κατάσταση. 

Αυτά από εμένα. Αν έφτασες μέχρι εδώ, μπράβο…

Όπως κατάλαβες, πάνω από όλα (για εμένα πάντα), μετράει να χτίζεις σωστά τους χαρακτήρες σου. Να ξέρεις τι έχει συμβεί στη ζωή τους, (και ας μη τα λες σε εμάς) να είναι ξεκάθαρο στο κεφάλι σου τι θέλουν να πετύχουν και να έχεις μία στοιχειώδη τουλάχιστον ιδέα για το πως θα φερόταν κάποιος σε παρόμοια φάση. Μη χρησιμοποιείς κενούς χαρακτήρες για να σπρώξεις μια ιστορία. Φτιάξε τους χαρακτήρες που χρειάζεται η ιστορία και βρες τρόπους να τους εισάγεις φυσικά στο κείμενό σου.

Καλή επιτυχία! 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Από τη στιγμή που σχολιάζει η Έλλη, τι άλλο να προσθέσω εγώ πλάι στις διατριβές της; :D

Ας κάνω μια προσπάθεια.

Spoiler

Καλή η γραφή σου, με κάποια λαθάκια (π.χ. το κλασικό πού και πού – με τόνο το σωστό). Καλό και το πρεζόνι σου και η ιδέα σου (μέσα στο θέμα και ενδιαφέρουσα η οπτική σου). Κι εμένα κάποια πράγματα μου χτυπήσανε λίγο (π.χ. ψυχίατρος και αν ρωτάει αν θέλει να φωνάξει ασθενοφόρο), δεν βρήκα όμως κάποιο εξώφθαλμο πραγματολογικό πρόβλημα. Μου έλειψε η εναλλακτική χρήση βέβαια της συσκευής, έτσι όπως το παρουσιάζεις αισθανόμουν ότι όλοι θα έπρεπε να είναι στην κατάσταση του ήρωα, ενώ φαντάζομαι κάποιοι θα μπορούσαν να το ελέγχουν και να μην τους δημιουργεί τέτοιες ανάγκες. Παραδόξως, μου άρεσε η τελευταία φράση, που προσδίδει έναν πιο διδακτικό χαρακτήρα στο διήγημα, αν και βρήκα την πορεία προς τη λύτρωση εύκολη και βολική - και αν το πάρουμε τόσο αλληγορικά δεν νομίζω ότι λειτουργεί σωστά: ο ήρωάς σου αν κατάλαβα σωστά βρήκε έναν τρόπο σαν placebo να προκαλεί στον εαυτό του την ευφορία των ναρκωτικών, κάτι που ποτέ δεν θα κατάφερνε αν δεν έμπλεκε με τα ναρκωτικά. Κάτι εδώ μου χτυπάει, όχι από άποψη λογικής αλλά μηνύματος που ήθελες να μεταδώσεις, τύπου "Βρήκαμε τρόπο να ξεγελάμε τον οργανισμό μας και να μην χρειάζεται ηρωίνη, αλλά να την παράγει μόνος του, γέεειιι, ζήτω η απεξάρτηση!"

Πάντως καλή προσπάθεια, μου ανοίγει την όρεξη και για άλλα δικά σου κείμενα. Καλή σου επιτυχία!

Edited by Morfeas
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Επιτέλους ένας νέος στο φόρουμ που γράφει δίχως πολλά λάθη. Αν το έριχνες και μια ματιά μετά το autocorrect θα ήσουν σούπερ. Τεσπά και μόνο αυτό με έκανε να το διαβάσω ευχάριστα.

Το ξεκίνημα είναι λίγο χαμηλών τόνων κι αυτό δεν είναι καλό, αλλά το γεγονός πως  ο χαρακτήρας θέλει κάτι και βιάζεται, ωθεί την κατάσταση προς τα μπρος, ανεβάζει την ένταση.

Η πρόζα νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο ατού σου. Μπορεί να ξεκινάει ελαφρώς ξύλινη και σε κάποια σημεία να σκαλώνει (σε αντίθεση με τον άνθρωπο που μόλις έμπαινε), όμως βελτιώνεται όσο περνάν οι γραμμές και γενικά στέκεται .

Το ίνφονταμπ στη δεύτερη παράγραφο δεν είναι κακή ιδέα κι ας είναι δοσμένο λίγο ξερά. Τουλάχιστον ήταν σύντομο και περιεκτικό. Γενικά η ροή της πληροφορίας είναι εντάξει.

Συμπαθητική η προσπάθεια να δείξεις τι συμβαίνει στη σκέψη του, όμως το ξεκινάς λίγο αργά, όταν πρέπει να κάνει εκείνη την πρόσθεση. Ίσως θα έπρεπε να το δείξεις εντονότερα πιο νωρίς.

Από τους διαλόγους λείπει η ζωντάνια.

Η ιδέα είναι λίγο εύκολη και δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα. Προκύπτουν ερωτήσεις κι απορίες που μένουν αναπάντητες. Στο δικό μου μυαλό, βασικά, δε στέκει αυτό που περιγράφεις. Τέλος, όταν μπαίνει ο ψυχολόγος, η ιστορία ξεφεύγει. Όσα λέει ο ψυχολόγος, ο τρόπος που τα λέει, το γιατί τα λέει. Το τέλος επίσης δεν δικαιολογείται.

Σαν σύνολο, πάντως, ήταν ευκολοδιάβαστο και δείχνει πως υπάρχουν προοπτικές, απλώς πρέπει να κοιτάξεις καλύτερα τις λεπτομέρειες, ειδικά διάλογο και πλοκή.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα, Νίκο και καλωσήρθες.

Όπως ανέφερε κι ο Σόλονορ, χαίρομαι να βλέπω νέα μέλη που έχουν ήδη δοκιμαστεί στο γράψιμο κι έχουν εμπειρία στο πώς να αναπτύσσουν μία ιστορία. 
Ξεκινάς πολύ δυναμικά, με το μέτρημα των ευρώ από τον κεντρικό μας χαρακτήρα. Μας βάζεις απευθείας στο κλίμα, μας κρατάς δυνατά από τον γιακά και δε μας αφήνεις.

Σε κάποια σημεία στην συνέχεια σκοντάφτει λίγο η αφήγησή σου (ειδικά στον διάλογο με τον ξαδερφό του, πρέπει οπωσδήποτε να το το φτιάξεις αυτό χαλάει όλη την εικόνα) αλλά το σώζουν και πολύ ταιριαστές εικόνες όπως 
 

Spoiler

Μετά προχώρησε πιο κάτω και σήκωσε μέσα από τις λάσπες ένα κέρμα των 5 λεπτών. Κόμπαζε για τον εαυτό του που κατάφερε και ξεχώρισε ένα κέρμα στο ίδιο χρώμα με τις βρωμιές του δρόμου.

Όσον αφορά την κεντρική ιδέα: Η δική μου ένσταση είναι ότι η Νιρβάνα αποτελεί μία μορφή πνευματικής άσκησης που έχει φτάσει να γίνει αντικείμενο χλευασμού από κόσμο που δεν γνωρίζει λεπτομέρειες (όπως λέμε "Αυτός είναι σε Νιρβάνα φάση" δηλαδή πέρα  βρέχει). Δεν με έπεισε απόλυτα το πώς γινόταν αυτό με το μηχάνημα και τι εθισμό ακριβώς προκαλούσε. Ο εθισμός τρελένει το μυαλό σου, το βάζει σε εγρήγορση προκειμένουν να βρεις αυτό με το οποίο έχεις εθιστεί, εδώ η Νιρβάνα σε χαλαρώνει όμως. Νομίζω ότι βρεις κάτι αντίστοιχο που να μπορεί να υποστηριχθεί με τον ίδιο, επιστημονικό τρόπο θα ταιριάξει καλύτερα.

Πράγματα που επίσης θέλουν δουλειά είναι τα εξής: Ο διάλογος με τον ψυχολόγο, γενικά η απεικόνιση των χαρακτήρων σου μέσα από τα λόγια τους. Οι διάλογοι είναι πολύ δύσκολο κομμάτι καθώς είναι το "ξεμπρόστιασμα" στον αναγνώστη για το πώς είναι δομημένος ο χαρακτήρας. Αν εκεί τα πράγματα χαλάσουν, όσες περιγραφές του κι αν κάνεις το αποτέλεσμα δε θα είναι το ίδιο.
Κρατάω πολλά από τα σημεία που σου ανέφερε σωστότατα η Έλλη και χωρίς να θέλω να τα επαναλάβω, θα σου πω ότι ήταν μία καλή προσπάθεια, μία ιστορία που είχε πράγματα να πει κι ότι με κάποιες καίριες διορθώσεις μπορείς να γίνει πολύ καλύτερη.

Καλή σου επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Καλησπέρα και καλώς όρισες συμμαθητά (επίτρεψέ μου να μας λογίζω  μια φουρνιά :p )

τελικά, η δική σου ιστορία ήταν που διάβασα πρώτη, πολύ πριν ανοίξουν οι σχολιασμοί, καθώς ήταν η πρώτη που δήλωσε συμμετοχή αν όντως θυμάμαι καλά... οπότε την κράτησα να την σχολιάσω τελευταία, αφού την διαβάσω άλλη μία φορά φυσικά :) 

και επειδή έχω πολλά καρπούζια κάτω από την μασχάλη με όσα θα είχα να πω, θα ξεκινήσω από το τέλος και την αφιέρωση σε εκείνους που κατάφεραν να ξεφύγουν από τα ναρκωτικά... έπρεπε να υπάρχει στον διαγωνισμό αυτή η ελάχιστη μνεία και μπράβο σου που δεν παρέληψες να την εκφράσεις.

στα του κειμένου τώρα θα πω πως η πρόθεσή σου να κλείσεις έτσι, προοικονομείται σε οσα έχεις γράψει. η δική μου αίσθηση δηλαδή είναι πως ό,τι κι αν σου πω για την εξέλιξη του κειμένου, μου το απαντάς ήδη με την τροπή που έχεις δώσει, αυτά ήθελες να πεις, έτσι ήθελες να τα πεις, το πετυχαίνεις. εξηγούμε: αν πιάσω να σου λέω για την στάση του ψυχιάτρου πχ, στο πίσω μέρος του μυαλού μου θα σκέφτομαι πως αν δεν ήταν τέτοια και ήταν άλλη τότε ίσως να ήταν άλλη και η αντίδραση του ήρωα... ίσως, δεν ξέρω

ίσως ο ψυχίατρος δεν μπορούσε να βοηθήσει, αυτό δεν 'λες';

ο ήρωας βρίσκει μόνος του την λύση και την θεραπεία... δεν θα μπω στην διαδικασία οπότε να πω πως δεν έχει μεγάλη αληθοφάνεια ή ακρίβεια η συνάντηση και ο διάλογος ή ο τρόπος που γίνεται η μεταστροφή... γιατί έχει δύναμη και κάτι να πει το αποτέλεσμα, και με βρίσκει σύμφωνη.... μοιραία λοιπόν, θα εγκλωβιστώ και εγώ στον ρομαντισμό μου :)

έτσι κι αλλιώς ο εθισμός που αναφέρεις έχει να κάνει με τον νου απολύτως, δεν είναι πχ μια χημική ουσία, προσφέρεται άρα για να πεις το συγκεκριμένο πράγμα.

πώς το εξέλαβα: γιατί παρουσιάζονται αυτά τα συμπτώματα στον ήρωα και δυο τρεις ακόμα και όχι στον καθένα; αυτό που σκέφτηκα από την εκκίνηση και όσο προχωρούσα είναι πως ο συγκεκριμένος χρήστης έπασχε από στρες ουσιαστικά, στο μηχάνημα άδειαζε από σκέψεις, αποβαλλόταν το στρες, εθίστηκε σε αυτή την διαδικασία... σαν να λέμε του θεράπευε το σύμπτωμα...

κατά την αντίληψή μου, αυτό που λες είναι πως οι εθισμοί συνολικά θεραπεύουν το σύμπτωμα...

αντίθετα, οι χρήστες που έκαναν από "χόμπυ" (ωραία τα διάσπαρτα ειρωνικά στοιχεια) τις συνεδρίες δεν παρουσίαζαν εξάρτηση, δεν τους ήταν ομοίως ζωτική η εμπειρία...

θα μπορούσες πάντως να χωρέσεις λίγες πληροφορίες για το μπαγκράουντ του ήρωα ώστε να στηρίξεις αυτό, αν ισχύει και είναι αυτό που είχες στο μυαλό σου βέβαια.

για την μεταστροφή λοιπόν, είναι σαν αυτό που λέμε πως πρέπει να πιάσει κανένας πάτο για να πάρει ώθηση και να ανέβει πάνω... κάτι που άκουσε για ναρκωτικά στην συνταγή, κάτι η συνάντηση με τον ξάδελφο και ο χαρακτηρισμός του ως πρεζόνι, κάτι η κατάντια του, κάτι η αξιοπρέπειά του που ακόμα δεν είχε χάσει, λες πως δεν του ήταν εύκολο να ζητιανέψει πχ είναι σαν να προοικονομούν πως χρειάζεται μόνο να βρει την δύναμη... επιλέγεις λοιπόν την λιποθυμία/κατάπτωση που θα του ανοίξει το παράθυρο στις αναμνήσεις και στους τρόπους που είχε άλλοτε να είναι καλά και να "αδειάζει από σκέψεις" χωρίς συνεδρίες...

ξαναλέω πως είναι ρομαντική η προσέγγιση αλλά, προσωπικά σε μένα, λειτουργεί... λειτούργησε :) 

σε αυτό το σημείο να πω πως στην φράση 'κάθε πιθαμή του κορμιού του' θα το έλεγα 'κάθε σπιθαμή΄ εγώ... αν και είναι το ίδιο, την φράση αυτή, έτσι την ξέρω :) 

για την Νιρβάνα και τον ορισμό της θα συμφωνήσω με τον Mournblade (και δεν είναι καν κατάλληλη ώρα και χώρος να μιλήσουμε για το πόσο μηδέν και άπειρο συναντώνται έτσι κι αλλιώς) δεν παύει όμως το όνομα να έχει δοθεί στο μηχάνημα ή την μέθοδο με βάση την επικρατούσα, όσο λανθασμένη, άποψη, οπότε δεν θα το χρεώσω σε εσένα αυτό... γιατι απλούστατα θα μπορούσε να έχει αυτό το όνομα... άλλωστε μηχάνημα είναι που επιδρά στον εγκέφαλο, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να ισούται με διαλογισμό :)

Ο ρυθμός σου από την αρχή μου άρεσε, ακολουθεί τον ήρωα κατά πόδας, όπως επίσης μου άρεσε και η όλη συμπτωματολογία που ήταν νομίζω η πλέον αντιπροσωπευτική εθισμένου, στον διαγωνισμό...

απλώς, η ροή και η γλώσσα, αν και διαβάστηκε ευχάριστα, θα μπορούσε να έχει ακόμα περισσότερο αυθορμητισμό.

Συνολικά πάντως ήταν μια καλή προσπάθεια. :)

Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δεν έχω διαβάσει τα άλλα σχόλια, οπότε, μπορεί να πέσουν επαναλήψεις:

Καλή γραφή/γλώσσα. Απλή, περιεκτική, και, το σημαντικότερο, δική σου.

Καλό θέμα. Οι σκέψεις που μας βομβαρδίζουν, που δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε και ψάχνουμε τρόπο να τις σωπάσουμε.

Και τώρα, δυστυχώς, έρχονται τα "γιατί με έχασες":( :

Εκεί που βρήκα μεγάλη αδυναμία, ήταν ο χαρακτήρας του ήρωά σου. Δεν υπάρχει χαρακτήρας. Μου έλειψαν λίγες κλεφτές ματιές στο παρελθόν του, να δω τι άνθρωπος ήταν πριν μετατραπεί σε μία κατάσταση που χρήζει βοηθείας, σε ένα κοινωνικό και ιατρικό δείγμα προς μελέτη. Μου έλειψαν οι λόγοι, ή οι αφορμές, ή οι συγκυρίες που τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση.

Λάθος βρήκα και το κήρυγμα του γιατρού (ή, πώς το χειρίστηκες) γιατί ένιωσα ότι το κήρυγμα γινόταν σ' εμένα, ότι μου σέρβιρες μασημένη τροφή. Γενικά, το ότι φτάνουμε στο τέλος μέσα από διάλογο, δείχνει ότι δεν μπόρεσες να δώσεις αυτό που ήθελες να πεις, και υπέκυψες στην εύκολη λύση: μας τα είπες. (Και δεν κατάλαβα ακριβώς τι μας είπες, στο τέλος, μ' εκείνη τη λιποθυμία και τη φράση "σας νίκησα".)

 

Καλώς μας ήρθες στο sff!:drinks:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα Νίκο,

 

Καταρχάς καλώς ήρθες στο σφφ. Μπορώ να πω ότι η ιστορία σου δεν ήταν άσχημη. Για μένα -και για άλλους όπως κατάλαβα- το κυριότερο πρόβλημα -αν μπορεί να αναλογιστεί ως τέτοιο- είναι η έλλειψη βάθους. Θα συμφωνήσω με την τελευταία παράγραφο του Σολονορ για το τέλος και θα προσθέσω ότι χρειαζόταν λίγο ανάπτυξη(όταν το διάβασα πρώτη φορά   ήμουν κάπως έτσι: :blink:) . Θα συμφωνήσω και για τους διαλόγους (ο πρώτος με τον ξάδερφο μοιάζει να  'χει βγει από καλτ ταινία του '80)

   Συνολικά, πάντως, το διάβασα ευχάριστα και ήταν μία καλή ιστορία. 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλώς όρισες στο φόρουμ, Νίκο.

Χαίρομαι διότι το γράψιμό σου, μολονότι δείχνει ότι θέλει δουλίτσα, είναι σίγουρα γράψιμο με προοπτικές. Δεν χρυσώνω κανένα χάπι εδώ, το εννοώ. Δεν ξέρω πόσον καιρό γράφεις (θα ήθελα να το μάθω) όπως επίσης και πόσον καιρό σου πήρε να σκαρώσεις τη συγκεκριμένη ιστορία. Δείχνει δουλεμένη, και στα σημεία που δείχνει αδούλευτη μοιάζει έλλειψη πείρας και όχι τόσο έλλειψη δυνατοτήτων ή διάθεσης να δουλέψεις. 

Σαν ιδέα είναι καλή, αλλά όπως ήδη ειπώθηκε της έλλειπαν κάποιες παράμετροι για να αναπτυχθεί σωστά. Οι διάλογοί σου είναι πολύ διεκπεραιωτικοί, η εξήγηση του ψυχιάτρου βουίζει tell και η τελευταία παράγραφος με άφησε ελαφρώς μπερδεμένη. Πώς καταλήξαμε να μπορεί ο Φαίδων να απεξαρτηθεί τόσο εύκολα; Πώς και γιατί ο γιατρός του προτείνει ναρκωτικά αντί της κάσκας; Είναι μία μεθόδευση για να πέσει ο κόσμος σε άλλου είδους εθισμό; Γιατί τον ήρωά μας και όχι κάποιον άλλο, εντέλει; Τι το ιδιαίτερο έχει; Αν έχει; Είναι τυχαία η επιλογή τους;

Γενικώς όφειλες νομίζω να μας διαφωτίσεις λίγο περισσότερο για όλα αυτά. Οι χαρακτήρες σου είναι μονοδιάστατοι, αλλά θα το ξαναπώ: έχεις καλές προοπτικές. Δηλαδή δεν με έπεισαν ο Φαίδων, ο γιατρός, ο ξάδελφος, η γοργόνα ξέρω 'γω αλλά δεν με χάλασαν κιόλας, δεν τα βρήκα εντελώς ψεύτικα ή εντελώς χάρτινα. Με άλλα λόγια, μπράβο για την προσπάθειά σου. Είσαι σε καλό δρόμο.

(Και μπήκες και σε καλή παρέα :rolleyes: )

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Καλησπέρα κι από μένα,

Spoiler

Η αναζήτηση των χρημάτων από τον εθισμένο είναι ένα θαυμάσιο δείγμα μαύρου χιούμορ. Ημίφως και αρωματικά κεριά, με τέσσερις λέξεις φτιάχνεις μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Ο παραλληλισμός γοργόνας – πρώτου έρωτα δουλεύει μια χαρά. Το μηχάνημα, όμως, θα έπρεπε να το περιγράψεις περισότερο: τις λειτουργίες και τις παρενέργειές του. Το κυριότερο  πρόβλημα είναι στο τέλος: ενώ ήταν πρεζόνι τελειωμένο, λιποθυμά, θυμάται την πρώτη του αγάπη, ξυπνάει και έχει γίνει νορμάλ άνθρωπος; Νίκησε με μια λιποθυμία το σύμπλεγμα εξαρτησιογόνων ουσιών και ψυχιάτρων; Μου φαίνεται εντελώς απίθανο όλο αυτό. Παρεμπιπτόντως, απ’ όσα έχω ακούσει, η απαλλαγή από έναν εθισμό γίνεται με την υιοθέτηση ενός άλλου εθισμού.  Εκτός αν κάποιος γίνει καλόγερος, δεν ξέρω.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα!

Μου άρεσε πολύ η ιδέα σου. Πέραν του ότι είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα, έχει πολλές προεκτάσεις -  είναι σίγουρα υλικό για νουβέλα. Το δεύτερο στοιχείο που μου άρεσε πολύ ήταν που ο ήρωας προσπάθησε και πέτυχε να ξεφύγει. Είναι το σημείο κλειδί που πάει την ιστορία ένα βήμα παραπέρα. Γενικά το πήγες καλά, η γραφή ήταν σε ικανοποιητικά επίπεδα και η ροή απροβλημάτιστη. Τι θα μου άρεσε να είχες κάνει διαφορετικά:

-Υπάρχουν σημεία με αρκετό εμφανές tell που ενδεχομένως να μπορούσες να τα δώσεις αλλιώς (show, indirect tell κλπ.). Παράδειγμα τέτοιου σημείου:

Θα έμπαινε στο μηχάνημα, ένα αριστούργημα της ανθρώπινης εφευρετικότητας, το οποίο συνδύαζε την κβαντομηχανική, τα νέα υλικά με την ύψιστη ιδιοσυχνότητα και τις γνώσεις για τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Το μηχάνημα αυτό ανίχνευε κάθε ηλεκτρικό κύμα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και το εξουδετέρωνε πριν αυτό εκδηλωθεί καλά καλά. Έτσι όταν φορούσες την κάσκα για μερικά λεπτά της ώρας σταματούσε κάθε σκέψη! Η Νιρβάνα, αυτό που κάποιοι το επιδίωκαν με διαλογισμό χρόνων, τώρα ήταν εφικτή με το πάτημα ενός κουμπιού!

-Στο σημείο που υποτίθεται βρίσκει μόνος του τη Νιρβάνα το μυαλό του δεν είναι κενό από σκέψεις (ονειρεύεται). Άρα όχι απόλυτο κενό=> πως νιώθει ότι δεν χρειάζεται πια το μηχάνημα; Αν θεωρείς ότι το όνειρο είναι κοντά στη νιρβάνα ή κάτι τέτοιο, ήθελε παραπάνω εξηγήσεις.

Μπράβο, καλή αρχή και καλή επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Στρωτή ιστορία που κυλάει εύκολα, κάτι που είναι πολύ θετικό για τον αναγνώστη. Σίγουρα εντός θέματος του διαγωνισμού και μάλιστα με έναν τρόπο που αναδεικνύει πολύ έξυπνα και σωστά το θέμα. Βέβαια, η βασική ιδέα δεν είναι και τόσο πρωτότυπη.

 

Αν θα έπρεπε να γκρινιάξω για κάτι είναι αυτή η αίσθηση της απλής καθημερινότητας που εκπέμπει τόσο έντονα η ιστορία. Αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό γούστο.

 

Spoiler

Plot: C-

Setting: C-

Language: B+

Characters: B

Overall sci-fi rating: C

 

 

 

Καλή επιτυχία!

Edited by Disco_Volante

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Νίκο.
 

Spoiler

 

Καλώς ήρθες στο φόρουμ, αρχικά, ένα μεγάλο μπράβο έχεις από μένα που τόλμησες να γράψεις για διαγωνισμό και να βουτήξεις στα βαθιά με το καλημέρα. Έχεις μια αρκετά καλή γραφή που φανερώνει δυνατότητες και το ξεκίνημα με τον πρωταγωνιστή που ψάχνει και το ένα λεπτό μέσα στις λάσπες δίνει αμέσως το θέμα, στο οποίο είσαι απόλυτα εντός.

Οι διάλογοι χρειάζονται δουλειά - ειδικά αυτός με τον ξάδερφο και εκείνος με τον ψυχίατρο που του λέει απροκάλυπτα ότι του έγραψε "ναρκωτικά".

Να πω, επίσης, ότι - σε αντίθεση με κάποιους από τους προηγούμενους σχολιαστές - βρήκα το όνομα "Νιρβάνα" για το μηχάνημα και την κατάσταση που περιγράφεις (αν και σαν τίτλος του διηγήματος δεν με ενθουσιάζει, οι μονολεκτικοί τίτλοι είναι πάντα λίγο επίφοβοι) απόλυτα ταιριαστό. Νιρβάνα σημαίνει "σβηστό" (ενν. σβηστό λυχνάρι) και αντιπροσωπεύει πράγματι την απόλυτη γαλήνη, ησυχία και ηρεμία - και, κατ' επέκταση, αποτελεί την ανώτερη μορφή ευτυχίας. Η Νιρβάνα είναι η απόλυτη στάση και απουσία εαυτού. Οπότε, θεωρώ πως διάλεξες μια χαρά το όνομα και πως πράγματι εκφράζει αυτό που μας λες ότι εκφράζει.

Τώρα, ναι, υπάρχουν θέματα στα οποία η πλοκή κλωτσάει και η ιδέα φαίνεται πως δεν έχει αναπτυχθεί όσο χρειαζόταν. Ίσως και να σου ήταν απαραίτητες, τελικά, αυτές οι 1500 λέξεις παραπάνω που είχες στη διάθεσή σου για να φτάσεις το όριο. Θα αναφέρω συνοπτικά τα εξής:

1. O προβληματισμός μου με τη "Νιρβάνα" είναι ότι δεν είμαι σίγουρη αν μας εξηγείς αρκετά καλά πώς προκύπτει ο εθισμός και θα σου πω για ποιον λόγο. Οι εθισμοί και το να υποκύπτουμε σε αυτούς εκκρίνουν ντοπαμίνη στον εγκέφαλο (προκαλούν ευχαρίστηση και, συχνά, καταπραΰνουν το άγχος). Εθιστικές ουσίες πετυχαίνουν το ίδιο, με τη διαφορά ότι προκαλούν και βιολογικό πέρα από συμπεριφορικό/ψυχολογικό εθισμό. Εδώ αφήνεις να εννοηθεί ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το μηχάνημα, αλλά είναι ασαφές αν ο εθισμός είναι στην κατάσταση που προκαλεί το μηχάνημα (αυτή της απουσίας σκέψης) ή σε κάποια ουσία που το μηχάνημα εισάγει στον οργανισμό.

2. Η αντιμετώπιση της εταιρείας σε κάτι το οποίο δεν είναι μεμονωμένο πρόβλημα είναι μη ρεαλιστική και εξαρτάται από το πόσο αδίστακτη στη δεοντολογία της θέλεις να την παρουσιάσεις. Αν θες την εταιρεία ως "ανταγωνιστή", τότε δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από εθισμένα φτωχαδάκια σαν τον πρωταγωνιστή, τον σκοτώνουν και το κουκουλώνουν το θέμα. Αν θες την εταιρεία να έχει μια σχετική ηθική, σίγουρα αποσύρουν το προϊόν από τη χρήση για κάποιο διάστημα, μέχρι να ερευνήσουν περαιτέρω. Από το να κρατάνε ζωντανούς τύπους σαν τον πρωταγωνιστή μόνο χαμένοι μπορούν να βγουν, αν κάπως δεν καλύψουν τα νώτα τους.

3. Ο τρόπος με τον οποίο ξεπερνιέται ο εθισμός είναι πρόβλημα, στο ανέφεραν κι άλλοι, θα στο πω όμως κι εγώ. Ταβλιάστηκε και ξαφνικά γιατρέυτηκε με μαγικό τρόπο από τον εθισμό του.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, βρήκα αρετές στην ιστορία σου, η ιδέα σου ήταν καλή και μπορεί να γίνει καλύτερη αν την παιδέψεις λίγο ακόμα, και μπορώ να πω πως ήταν από τις καλύτερα πρώτα διηγήματα που έχουμε δει στο φόρουμ τα τελευταία χρόνια.

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.