Jump to content

Recommended Posts

Old man & SiFi

Χμ, δεν ξέρω, προβληματίζομαι. 100% μέσα στον διαγωνισμό, όμορφα γραμμένο, με ωραίο λεξιλόγιο, αλλά αυτό δεν δουλεύει πάντα.  Ίσως σε κάποια σημεία να είναι υπερβολικά tell και αλλού κάπως διδακτικό. Ίσως δεν κατάλαβα καλά, αλλά δεν είδα να γίνεται κάτι στο κείμενο. Μου φάνηκε σαν μια απλή περιγραφή μιας κατάστασης και η μόνη εξέλιξη είναι ότι ο ήρωας συνειδητοποιεί τον εθισμό του και παραδίδεται σ’ αυτόν. Δεν πείστηκα ότι μια γυναίκα που έχασε τον άντρα της θέλει να πεθάνει όταν έχει ένα παιδί, ούτε κατάλαβα γιατί ήταν τόσο δυστυχισμένη όταν ο ήρωας ήταν ακόμα μωρό. Δεν ξέρω αν φταίει ο περιορισμός λέξεων, αλλά μετά από τόσο background για τον ήρωα, δεν μένει αρκετός χώρος για το τι γίνεται μετά. Δεν είμαι ο κατάλληλος να σου δώσει συγγραφικές συμβουλές (τα ίδια και χειρότερα κάνω όταν αποφασίσω να γράψω) αλλά σαν αναγνώστης, θα ήθελα να έχεις μια ιστορία, μια εξέλιξη αν θέλεις, και μετά να στρωθείς στο γράψιμο, όπου δείχνεις ότι τα καταφέρνεις μια χαρά.

Καλή επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Παίρνω άμεσα την σκυτάλη από τον Τώνη και σχολίαζω κι εγώ.

Φίλε Γρηγόρη, αυτό ίσως είναι η καλύτερη σου προσπάθεια σε όσα κείμενα έχω δει ως τώρα. Φαίνεται ότι κατάφερες να τιθασεύσεις (λίγο, αλλά είναι μία αρχή) την λεξιλογική σου ορμή να περιγράφεις απλά πράγματα με 100 λέξεις. Είσαι πιο πολύ straight to the point, με πράγματα τα οποία μου άρεσαν πολύ, όπως:

Spoiler

Δεν πέθαναν μαζί, όχι, μα εγώ πια σαν να έφυγαν την ίδια μέρα το λογαριάζω.

Spoiler

Κάθε βράδυ τα χαράματα βημάτιζε πάνω κάτω μες στο σπίτι, και με κοιτούσε αμίλητη, με τα μεγάλα βουρκωμένα μάτια της, σαν ένας άνθρωπος που είχε μαντέψει ήδη το ριζικό του

Γενικά, οι παραπάνω είναι φράσεις που με πολύ απλά λόγια περιγράφουν τόσα συναισθήματα.
Βέβαια, από την άλλη, πάλι σε κάποια σημεία ξέφευγες και αφηνόσουν στην έντονη λυρικότητα (είναι το ύφος σου, το σέβομαι, απλά σου εξηγώ για ποιον λόγο δεν λειτουργεί σε εμένα)

Είσαι εντός θέματος, η γραφή κυλάει στα ίδια επίπεδα και μετά με καλύτερα σημεία νομίζω τις αναμνήσεις του ήρωα από την παιδική του ηλικία. 
Αυτά που με ενόχλησαν περισσότερο είναι δύο πράγματα:
Α) Η υπερβολική κλάψα του πρωταγωνιστή. Ναι, ζει ένα δράμα το καταλαβαίνω, αλλά ήταν τόσο "πιεστικός" ο τρόπος που ήθελε να το περάσει και σε εμάς που μετά από ένα σημείο με κούρασε πολύ. Πίστεψε με, επειδή βλέπω ότι το έχεις, με λιγότερες εκφράσεις μπορείς να πεις πολλά περισσότερα.
Β) Όπως είπε κι ο Τώνης, δεν γίνεται κάτι στην ιστορία. Είναι μία απλή περιγραφή, ένας μονόλογος για την ζωή, τον άνθρωπο, τον θάνατο. Δεν υπάρχει κάποια πλοκή ή δεν αξιοποιείται επαρκώς. 

Στο σύνολο, μία καλή προσπάθεια και σίγουρα πολύ πιο προσεγμένο από άλλα σου αντίστοιχα κείμενα.
Καλή επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Καλησπέρα Γρηγόρη!

Όμορφο κείμενο. Πολύ! με πλούσια λυρικότητα, βαθιά και ουσιαστική. Γράφεις ποιητικά -αυτή είναι η έκφραση που προτιμώ, δεν ξέρω, μου φαίνεται πιο χορταστική! :D

μάλιστα, θυμάμαι ότι είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό σου όταν είχα πρωτοέρθει εδώ, και ας μην θυμάμαι τώρα τι, και μου άρεσε και τότε η λυρικότητα που είχα βρει, αν και σε μικρότερο βαθμό εκεί... ήταν φάντασυ εκείνο το κείμενο. Δεν ξέρω, προσωπικά πιστεύω ότι είναι ατού για εσένα αυτό, και ότι είναι θετικό και για το είδος, μια άλλη τεχνοτροπία, που προσθέτει και δεν αφαιρεί, κατά την γνώμη μου πάντα. Αλλά όπως και να έχει, μου δείχνει, ότι φυσικά μπορεί να ενταχθεί σε οτιδήποτε σχεδόν, ότι  μπορείς να γράψεις καλά σχεδόν οτιδήποτε θέλεις.

την έχω περάσει και εγώ αυτή τη φάση, δεν ξέρω αν την έχω ξεπεράσει ακόμα τελοσπαντων, και θεωρώ ότι είναι η πλέον ψυχαναλυτική, κατανοώ ότι είναι επίσης και η πλέον δοτική, όσο εσωστρεφής άλλο τόσο και περισσότερο εξωστρεφής...

μου άρεσε η προσέγγισή σου στο θέμα, που είχε ευαισθησία και εμβάθυνση. πρωτού φτάσουμε στο εφ θέμα, εθισμός στην τεχνολογία, που ήταν εντελώς μέσα και μάλιστα με πλήρη ανάλυση ενώ θα  μπορούσες να το αγγίξεις πιο επιδερμικά και να είναι και πάλι οk, δεν μενεις μόνο εκεί, δεν αποφεύγεις να θίξεις πιο κλασικά θέματα, την μοναξιά, την αντίδραση στο πένθος, τελικά την κατάθλιψη...

να πω σε αυτό το σημείο ότι είχα διαβάσει νωρίτερα μέσα στη μέρα και είχα κρατήσει σημειώσεις που όμως τις αναζήτησα τώρα και δεν τις βρήκα... δυστυχώς. μάλλον όμως θα καταφέρω τα περισσότερα τουλάχιστον να τα θυμηθώ... κάποια ζητήματα επιμέλειας κυρίως.

που και πάλι, και αυτά δηλαδή, μου κάνει εντύπωση, από ό,τι πρόσεξα εγώ, ήταν ελάχιστα σε σχέση με την γλώσσα και τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποίησες!  μπράβο και για αυτό.

Καταρχήν, μου άρεσε και με κέρδισε ευθύς εξαρχής η εισαγωγή σου. Με σχετικά απλό τρόπο, σε σχέση με αυτό που μπορείς, δημιουργείς άμεσα συγκίνηση και ταυτόχρονα κερδίζεις την ταύτιση του αναγνώστη, τουλάχιστον εκείνου που έχει ανάλογες εμπειρίες. Σε καμία περίπτωση δεν γίνεσαι μελό, σε κανένα σημείο, το ζήτημα είναι λεπτό και έχεις καταφέρει να το ισορροπήσεις.

Επιπλέον, σκέφτηκα μόλις, ότι μοιάζει να έχεις γράψει δύο ιστορίες, να έχεις πλέξει, επιτυχημένα σαφώς, το διαχρονικό ψυχογράφημα ενός ανθρώπου που πενθεί, με το ζητούμενο εφ υπόβαθρο για την συγκεκριμένη περίσταση.

Από τις πρώτες μου σκέψεις λοιπόν ήταν πως γράφεις όχι μόνο για να αφηγηθείς, να κάνεις τον αναγνώστη να περάσει όμορφα, αλλά και για να τον κάνεις να σκεφτεί. Αυτό, για μένα, είναι ένας λογοτεχνικός πολύ σπουδαίος στόχος, και εσύ τον πετυχαίνεις.

Στην συνέχεια, κατά την παρουσίαση της μητέρας υπάρχει η φράση "ώσπου η καρδιά της έκανε τη χάρη" 

δεν θα ψειρίσω τα πάντα, εδώ όμως νομίζω ότι σου λείπει ένα της ακόμη :) 

επόμενο σημείο που σκάλωσε την ανάγνωση μου είναι η φράση "πλωτής ακρόπολης" τι στο καλό; :p αμέσως μετά ακολούθησαν και οι "εναέριες προβλήτες"... ε και εκεί είπα οk, εδώ περιγράφεται μια φανταστική πολιτεία με απαιτήσεις, συντονίσου!! :p

με την ευκαιρία, η περιγραφή της πολιτείας, η προσέγγιση του ήρωα ως προς αυτήν, οι σκέψεις του κτλ, ουσιαστικά η κοσμοπλασία σου, είναι εξαιρετική!

αναρωτιέμαι, όπως αναρωτήθηκα και διαβάζοντας, τι ήταν αυτό που "που οι κυβερνήσεις είχαν απαγορεύσει πριν χρόνια";

η επιγραφή; το περιεχομενό της; ή το προϊόν; κυριολεξία ή ειρωνεία;

πιο κάτω, ενώ αρχίζεις να μιλάς για το τσίλι... και μόλις έχεις πει σπρέι ξυλοκαϊνης, με κάνεις να αναρωτιέμαι για τον συσχετισμό... φυσικά το σπρέι το χρησιμοποίησες σαν παράδειγμα αλλά γιατί να χρησιμοποιήσεις αυτό, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε εκείνη την χρονική στιγμή, άρα εξοικείωση του ήρωα υπάρχει (μήπως σκέφτηκες παραπάνω τον αναγνώστη;) και άρα θα μπορούσε άνετα να εκφράσει κάτι όντως σχετικό με το τσίλι; η ουσία του τσιλι που ήδη ερευνάτε αλλά και εφαρμόζετε φαρμακευτικά και λογικά έχει υποθετικά οδηγήσει στα όσα περιγράφεις, αν δεν το λέω λάθος, είναι η καψαϊκίνη...

αν θα έπρεπε να εντοπίσω αυτό που λέμε μπόλικο "tell" στην ιστορία θα ήταν σε αυτές τις δύο παραγράφους. θα μου πεις με πρωτοπρόσωπη αφήγηση πώς αλλιώς να γίνει; σου αναγνωρίζω πάντως ότι το εξηγείς αναλυτικότατα και αρκούντως ρεαλιστικά.

παρόλα αυτά, εγώ, δεν καταλαβαίνω το "όλες τις αισθήσεις, υποδόριες ή μη"

νομίζω ότι παρακάτω που γίνεται λόγος για βασικές λειτουργίες του οργανισμού ή κέντρα ελέγχου του εγκεφάλου κτλ τίθεται πιο σωστά...

Θα ξαναπώ ότι οι περιγραφές σου, τόσο της εικονικής πραγματικότητας ως τεχνολογία, όσο και της εικονικής πραγματικότητας ως εμπειρία (με τις σκηνές από την παιδική ηλικία) είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένες τεχνικά, ρεαλικτικότατες οι μεν, τρυφερές και συγκινητικές οι δε.... και ο ήρωας ζωντανεύει και μάλλον ζούμε και εμείς μια εικονική πραγματικότητα :) από τη μια επειδή είναι ολοζώντανος, από την άλλη επειδή είναι προσιτός και ανθρώπινος.

οk, έχω γράψει πάρα πολλά οπότε θα κοιτάξω να το τρέξω...

πριν από αυτό όμως θα παραθέσω το αγαπημένο μου σημείο που με έκανε και ανατρίχιασα στο σημείο που το έχεις και με ό,τι υπονοεί

"΄Ξέρω πως αν αφουγκραστώ με προσοχή, θα την ακούσω να αναπνέει, θα νιώσω την καρδιά της να χτυπάει. Όμως, προτιμώ να μην το κάνω." Εξαιρετικό πραγματικά.

παρακάτω, όπου πόλη των αγγέλων θα πρέπει να βάλουμε Λος Άντζελες, σωστά;

μου άρεσε που δεν παρέλειψες να αναφερθείς και να αποδώσεις "εικονικά" καμία από τις κύριες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας! είναι εικοσι τρεις μέρες εκεί μέσα (με έπιασε η ψυχή μου -δυνατή ως αποκάλυψη για το τέλος) και όντως δεν τον άφησες να του λείψει τίποτα.....

εκεί όπου φορτσάρεις λυρικά είναι σαφώς οι δύο παράγραφοι του ύπνου... για μένα αριστούργημα! για άλλους μπορεί υπερβολή... όμως δηλώνω φαν! :) αγαπημένο μου...

"γίνομαι ταξιδευτής στις εσχατιές της φαντασίας, στο πέρας της συνείδησης, εκεί όπου κάθε όριο λύεται από τα δεσμά του, και το παράδοξο απελευθερώνεται για να πρεσβεύσει νέους τρόπους, νέα μεγέθη."

τι να πω; είναι σαν όντως να γράφτηκαν σε μια ανάλογη κατάσταση, σαν αυτή για την οποία μιλούν... τι "σαν" δηλαδή;.. :D

δεν είπα και πολλά αρνητικά όπως βλέπω... ε καλά, δεν πειράζει :) κλείνω, και συγγνώμη που κούρασα, λέγοντας πως το κλείσιμο είναι υπέροχα μελωδικό και περιληπτικό ουσιαστικά των όσων προηγήθηκαν.. πολύ καλό!

Ευχαριστώ για την αναγνωστική εμπειρία και Καλή σου επιτυχία στον διαγωνισμό! :)

 

 

Edited by alinana
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ξεκινάς με όμορφο γράψιμο, προσωπικό, με φωνή. Υπάρχουν μερικοί λόξυγκες, όπως π.χ.

«…Έσβησε σαν τον αναστεναγμό μιας αύρας που τη διαλύει η ψιλή βροχή, ένα πρωί που πήρε να χιονίζει…»

Αν η παρομοίωσή σου είναι δυσνόητη και δεν στέκει, τότε συνήθως (για μένα ποτέ, βασικά) δεν λειτουργεί. Είναι ένας εύκολος κανόνας κι ένα ωραίο παράδειγμα είναι δικό σου:

«…προκαλούν κνησμό στους καρπούς, μα η αίσθηση χάνεται γρήγορα, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν εισπνέει κανείς σπρέι ξυλοκαΐνης…»

Ωστόσο, οι άβολες στιγμές είναι λίγες, γενικά η πρόζα σου έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, δίχως να χάσει από την ατμόσφαιρα, την οποία και εδώ τη χτίζεις όμορφα σε όλες τις στιγμές.

Η ιστορία με το τσίλι μου άρεσε, όπως και η εξήγησή σου αν και το infodumb έτσι όπως το πέταξες διέκοπτε τη ροή.

Το διήγημα τώρα, δεν έχει πλοκή. Αυτό δεν είναι ντε φάκτο κακό, όμως κάποια στιγμή, ευτυχώς προς το τέλος, ένιωσα πως δεν γίνεται τίποτα το ιδιαίτερο, πέρα από εναλλαγή αναμνήσεων. Δεν υπήρχε εξέλιξη, νέες πληροφορίες, κάποια αποκάλυψη για την υπόθεση ξέρω ’γω, κάτι που να σου κρατάει το ενδιαφέρον. Το τέλος δεν προσθέτει κάτι, όμως έχω την αίσθηση πως ήθελες απλώς να δώσεις την κατάσταση. Σ’ αυτό πέτυχες.

Μια λεπτομέρεια. Εκτός αν θες να κάνεις επίτηδες τον χαρακτήρα σου αντιπαθή, που νομίζω πως δεν ήταν σκοπός σου, θέλει προσοχή σε τέτοιες κρίσεις.

«…όλα τα κατακάθια της κοινωνίας, μέρη παρατημένα, γειτονιές που πόδι νοικοκύρη ανθρώπου χρόνια είχε να πατήσει…»

Για μένα το πιο καλογραμμένο διήγημά σου ως τώρα.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Γρηγόρη αυτή και για μένα είναι η καλύτερή σου προσπάθεια. Δεν απέφυγες ούτε εδώ τον μονολεκτικό τίτλο, που δεν μου άρεσε ως επιλογή (ούτε πριν το διαβάσω ούτε μετά), αλλά μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να το δέχομαι ως το προσωπικό σου συγγραφικό φετίχ :p.

Μου άρεσε που έκανες ένα tone down στις επικές πλοκές (κι ας έφτασες στο άλλο άκρο, σχεδόν no plot, όταν κάτι το ψάχνεις πάντα κάνεις και πειραματισμούς που δεν βγαίνουν απόλυτα πετυχημένοι), που έκανες μια προσπάθεια να γίνεις πιο φυσικός στη γραφή σου, που πήγες προς το ανθρώπινο παρά προς το μεγαλεπήβολο (κι αν πιστεύεις ότι το προσγειωμένο δεν είναι του γούστου σου, κράτησε απλώς τη διαφωνία μου ως υποσημείωση).

Spoiler

Μου άρεσε η γραφή σου στα κομμάτια που δεν ήταν σε italics, ήταν φυσική κατά κύριο λόγο, έρρεε, με ωραίες φράσεις (κι εμένα μου έμεινε το «Δεν πέθαναν μαζί, όχι, μα εγώ πια σαν να έφυγαν την ίδια μέρα το λογαριάζω» και δίνει πολύ ωραία αίσθηση της συναισθηματικής κατάστασης του ήρωα) και με άφησε ικανοποιημένο. Τώρα τα κομμάτια σε italics για μένα είναι εκτός (ατμόσφαιρας, γραφής), είναι λες και δεν μπορούσες να αφήσεις το χούι σου έξω από το κείμενο κι ούτε μου άρεσαν ούτε θεωρώ ότι έπρεπε να είναι γραμμένα μ’ αυτόν τον ξένο προς το υπόλοιπο διήγημα τρόπο.

Είχα κάποια κενά κι εγώ (για το παρελθόν του, για τον εικονικό υπόκοσμο, για το πώς ακριβώς λειτουργεί η επαυξημένη πραγματικότητα στον κόσμο σου), που καλό είναι να μην μένουν στον αναγνώστη, μου άρεσε όμως η ιδέα του εθισμού σου και βρήκα και ταιριαστό και το τέλος ως πρόθεση, αν και με λίγες περισσότερες λέξεις (εκτός διαγωνισμού προφανώς) θα ήθελα να δω πιο αναλυτικά την τελευταία πάλη του, από την οποία βγήκε και οριστικά χαμένος.

Καλή σου επιτυχία και συνέχισε έτσι! :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

«Να σταθώ, επιτέλους, σ' έναν δρόμο που τα φώτα είναι χαλασμένα.» :wub: Αυτή είναι μία από τις πιο λογοτεχνικές, πιο περιεκτικές φράσεις που έχω διαβάσει τελευταία.

Επίσης, το "Wish you were here". :wub:

Μου άρεσε αυτό εδώ. Ναι, συνήθως έχω πρόβλημα με τη γραφή σου, ναι, είχε τα προβλήματά του (ακολουθούν), αλλά, διάολε, μου άρεσε! :guitar:

Μου άρεσε που κατάλαβα τον χαρακτήρα του ήρωα, τη δυσκολία του στη ζωή, κι αυτό όχι με λόγια (στην αρχή με τρόμαξες, πολλά λόγια) αλλά με τις επιλογές του: μπαίνει στο παρελθόν του, μπαίνει στο οικογενειακό του σπίτι, οι σκηνές που διαλέγει να δει δεν είναι τα πιο τρελά πάρτυ, ταξίδια, σεξ (εντάξει, κάνει κι απ' αυτό, αλλά λιγότερο), extreme sports ή ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Όχι, είναι κολλημένος με την παιδική του ηλικία, με την ασφάλεια της οικογένειας. Πόσο πιστευτό και ανθρώπινο είναι αυτό!

Με έπιασες από τα μαλλιά με τη μητέρα του σε κοντινό πλάνο. Μου έλειψε η μυρωδιά της, όμως. Ποτέ δεν ξεχνάμε τη μυρωδιά ενός αγαπημένου σώματος που αγκαλιάζαμε για χρόνια, ο καθένας έχει τη δική του, και η μυρωδιά της μητέρας είναι η πρώτη ανάμνηση ενός ανθρώπου, πιστεύω. 

Τα αρνητικά, και ξενερώνω τώρα που πρέπει να σου τα πω, είναι τα εξής:

Ο τρόπος γραφής αλλάζει πολύ έντονα στις διάφορες φάσεις του κειμένου. Κατανοητός ο λόγος, αλλά νομίζω ότι το παράκανες. Ο κλασικός, βαρυφορτωμένος σου λόγος είναι πάντα εκεί, (ομολογώ ότι αυτή τη φορά δεν ξεχύλιζε τόσο), και μετά, όταν εξηγείς πώς λειτουργούσε αυτό (το μηχάνημα; κάτι άλλο; θα σε γελάσω ότι κατάλαβα, κι ούτε με ενδιέφερε), γίνεται τελείως στεγνός, δημοσιογραφικός. Πραγματικά, δεν μπόρεσα να το παρακολουθήσω εκείνο το σημείο, ήταν σαν να διάβαζα άρθρο, ενώ είχα μπει σε "λειτουργία λογοτεχνίας".

Άλλο αρνητικό που βρήκα, είναι το απότομο κλείσιμο. Έπιασε μεγάλο χώρο η περιήγησή του και στο τέλος, "ώπα, είμαι μέρες μέσα, πρέπει να κλείσω" και "κάτσε μια ωρίτσα ακόμα". Εκτός από απότομο, σαν φινάλε, το βρήκα και φτωχό. Θα μπορούσες να κάνεις κάτι καλύτερο, να μας δείξεις ότι δεν τον ενδιαφέρει, στην πραγματικότητα, η ζωή του, ότι η σκέψη "το ελέγχω" τον αποχαιρετά για πάντα, ότι αυτή η περιήγηση θα είναι η τελευταία του, γιατί, κακά τα ψέματα, πώς στην ευχή είναι ακόμα ζωντανός; Θα ήθελα να τον έβλεπα να τρέμει από την εξάντληση, να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα, να τον χτυπάνε αβάσταχτα σωματικά συμπτώματα και να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο, εκτός από το τελευταίο φιξάκι.

 

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Γρηγόρη,

Πολύ χαίρομαι που αποφάσισες να ακούσεις τα όσα σου είπαμε σε προηγούμενους διαγωνισμούς και μας πρόσφερες μία ιστορία που  χω-ρά-ει σε  4.000 λέξεις πάρα κάτι ψιλά. Χάρηκα επίσης που  μείωσες την αχρείαστη πολλές φορές φορτωμένη γραφή. Είναι η καλύτερη ιστορία σου μέχρι στιγμής και ελπίζω να συνεχίσεις έτσι :)

Το αρνητικό για μένα είναι λίγο ότι οι πρώτες σελίδες σαν να πάνε επίτηδες να εκβιάσουν το συναίσθημα από τον αναγνώστη.

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα και από μένα Γρηγόρη!

Θα συμφωνήσω: είναι ίσως η καλύτερη από τις ιστορίες σου, τουλάχιστον σε διαγωνισμούς. Έχοντας πει αυτό θα σχολιάσω ότι γίνεσαι διδακτικός κατά τόπους, ειδικά η δεύτερη παράγραφος, για παράδειγμα, έχει υπερβολικό μπλα -μπλα για τα γούστα μου. Όσο τη διάβαζα έλεγα πως θα σου παρατηρούσα ότι αργούσε πολύ να κλιμακώσει, να περάσει στην κυρίως δράση. Τελικά αυτό δεν ισχύει γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει ακριβώς κυρίως δράση. Η ιστορία σου μοιάζει (από επιλογή σου, πιστεύω) με ένα μελαγχολικό τραγούδι που σβήνει, δεν προφταίνουμε καν να το ακούσουμε ολόκληρο.

Έτσι λοιπόν θα έλεγα ότι θα προτιμούσα αν υπήρχε περισσότερη δράση. Είναι μία περιγραφή, ενός εθισμού, όπου ο εθισμένος καταλήγει έρμαιό του και χάνει τον εαυτό του, στην ουσία. Και δεν πείστηκα τόσο με τα αποσπάσματα των αναμνήσεων που επέλεξε αυτός να αναβιώσει. Ειδικά εκείνο με τη θλίψη της μητέρας. Γιατί; Δεν δικαιολογείται από κάτι. Αλλά σε κάθε περίπτωση γιατί ο ήρωας έχει διαλέξει να ξαναζεί μία τόσο επώδυνη ανάμνηση; Προσωπικά περίμενα ότι θα έψαχνε να αποκωδικοποιήσει κάποιο μυστικό σε αυτή την ανάμνηση. Κάτι που δεν μπορεί φυσιολογικά να θυμάται, λόγω της ηλικίας του. Κάτι που θα του αποκαλυφθεί αν παίζει ξανά και ξανά το κομμάτι. Ένα στοιχείο, κάτι που λένε ή κάνουν οι γονείς του, που θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε μία αποκάλυψη για τον εαυτό του, ή σε ένα κρυμμένο μυστικό που κάπως μέλλεται να τον επηρεάσει, και τα λοιπά. Καλά, that's just me. 

Μολονότι έχεις ελαφρύνει εντυπωσιακά το γράψιμό σου από φιοριτούρες και τα συναφή, ωστόσο κάποιες φρασούλες σου θέλουν ακόμη ξεφόρτωμα. Έσβησε σαν τον αναστεναγμό μίας αύρας που τον σβήνει η ψιλή βροχή. Agaim, that's just me, αλλά δεν μου είπε και πολλά η παρομοίωση. Και πάλι όμως, ξαναλέω: έχεις ρίξει καλή δουλειά όσον αφορά στο ξεφόρτωμα από ανεπιτυχή καλολογικά στοιχεία. 

Κάτι ακόμα: εδώ γράφεις: Μήπως φοβάται πως αυτό που βιώνει δεν είναι παρά ένα προοίμιο για τους αποχωρισμούς που έπονται;

Αν εννοείς τους θανάτους των γονιών νομίζω αυτό συμβαίνει αρκετά χρόνια μετά, οπότε το προοίμιο δεν έχει ίσως θέση από τόσο νωρίς. Αν μιλάς για άλλους αποχωρισμούς, ο γιος φεύγει ξέρω 'γω πρέπει να μας το πεις. Επίσης ο γιος θα μπορούσε να βλέπει ξανά και ξανά το ίδιο κομμάτι για να δει τους λόγους για τους οποίους λυπάται η μάνα του τη δεδομένη στιγμή. 

Όπως και να έχει έχεις βελτιωθεί εντυπωσιακά. Συγχαρητήρια για αυτό και φυσικά για τη συμμετοχή σου.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Καλησπέρα κι από μένα,

Spoiler

Το παραλήρημα ενός εθισμένου, μεταφερμένου αυτούσιο, όπως το βιώνει ο δυστυχής αφηγητής. Πετυχημένη απόδοση. Μου άρεσε ιδιαίτερα η αντιπαραβολή των ανθρώπινων, συγκινητικών στιγμών με την κτηνώδη ένταση των περιπετειών φαντασίας  που «ζει» ο πρωταγωνιστής. Ο τίτλος της ιστορίας αρκούντως ειρωνικός και μαυροχιουμορίστικος. Αν κάτι δεν μου άρεσε, είναι η υπερβολική κατάθλιψη των πρώτων σελίδων· δεν λέω ότι δεν στέκει σαν κομμάτι της ιστορίας, απλώς δεν μου αρέσουν τα βαριά μελοδράματα.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Γρηγόρη,


Από τις καλύτερές σου, χωρίς αμφιβολία. Η ιδέα μου αρέσει πολύ και την εκμεταλλεύτηκες πιστεύω σωστά: Χρησιμοποίησες τον εικονικό κόσμο για μια γκάμα περιστάσεων: αναμνήσεις, συναυλία, δράση. Φάνηκε πολύ καλά ο εθισμός και μπράβο σε αυτό. Με συνεπήρε και περίμενα 1 βήματακι παραπέρα που όμως δεν ήρθε, το να μπερδέψει τελικά την εικονική πραγματικότητα με πραγματική πραγματικότητα. Δεν έχει σημασία. Κάποια πράγματα που δε μου έκατσαν καλά είναι:
-εγκυκλοπαιδικές εξηγήσεις στο τεχνικό κομμάτι
-συναισθηματική υπερφόρτωση – θα μπορούσες να δώσεις προσωπικά στοιχεία με λιγότερο πόνο/δράμα, στην τελική δεν ήταν κρίσιμα (λ.χ. αναντικατάστατα) στην πλοκή. Γενικά έδωσε την εντύπωση ότι προσπαθείς πολύ να αγγίξεις συναισθηματικά και θεωρώ λειτουργεί καλύτερα όταν κανείς δεν προσπαθεί πολύ.
-λίγο περισσότερο φορτωμένο στο σημείο που πέφτει σε λήθαργο.
-τεχνικούλι: δε νομίζω ότι είναι τόσο απλό 23 συνεχείς ημέρες…εκτός του ότι θα έπρεπε να είναι ντεντ από δίψα (τουλάχιστον), δεν έλαβες υπ’όψη τις διάφορες φυσικές ανάγκες…

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Γρηγόρη καλησπέρα,

Ας αρχίσω από τα θετικά: η ιστορία είναι αρκετά προσεγμένη και αυτό φαίνεται κυρίως από το πλούσιο λεξιλόγιο που μεταφέρει στον αναγνώστη μια πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα του κόσμου που έχεις δημιουργήσει. Επίσης οι περιγραφές είναι με τέτοιο τρόπο δοσμένες έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει τα πάντα με την πρώτη ανάγνωση. Υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για τον κεντρικό ήρωα και αυτό δίνει κάποιες εξηγήσεις για τα κίνητρά του. Τέλος θα πρέπει να αναφέρω πως η ιστορία είναι σίγουρα εντός του θέματος του διαγωνισμού.

Το μόνο αρνητικό σημείο που εντόπισα, και όπως ανέφεραν και άλλοι πριν από εμένα, είναι το γεγονός ότι η ιστορία δεν έχει κάποια σημαντική εξέλιξη. Με άλλα λόγια, η πλοκή είναι πολύ φτωχή. Καταλαβαίνω και αντιλαμβάνομαι πλήρως όμως πως μέσα σε ένα σφιχτό όριο λέξεων δεν μπορείς να τα έχεις όλα!

 

Spoiler

Plot: C

Setting: Β

Language: Α

Characters: Α

Overall sci-fi rating: Β+

 

Καλή επιτυχία!

 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Γρηγόρη.
 

Spoiler

 

Θα σου πω εξαρχής ότι το διήγημά σου με προβλημάτισε. Από τη μία, θέλω να σου πω μπράβο για όλα όσα βελτίωσες (και θα σου πω, παρακάτω), από την άλλη, όσο διάβαζα και όσο συνέχιζα να διαβάζω, τόσο μου έμενε μια πικρή γεύση (και θα εξηγήσω επίσης γιατί, παρακάτω). Θα επικεντρωθώ περισσότερο στα θετικά, παρ' όλα αυτά.

Αρχικά, αναγνωρίζω και επικροτώ την προσπάθειά σου να ελαφρύνεις τη γραφή σου. Έκανες σημαντική πρόοδο και, αν εξαιρέσεις εκείνες τις δύο παραφορτωμένες παραγράφους, τα κατάφερες καλά. Το κείμενο αναπνέει, δεν μπουκώνει τον αναγνώστη, διαβάζεται καλύτερα και σου αφήνει και περισσότερες λέξεις για ιστορία χωρίς όλες αυτές τις κορδέλες.

Μετά, έχεις δώσει βάση στον κεντρικό σου χαρακτήρα, ο οποίος είναι αρκετά συμπαθής ( η πρωτοπρόσωπη βοήθησε εδώ) και μας βάζει στον κόσμο του. Άρα, με βάση τα δύο παραπάνω, έχεις πετύχει μέχρι στιγμής να με κάνεις να ταυτιστώ και να σε διαβάζω άνετα.

Ο τόσος πολύς καημός του ήρωα στην αρχή του διηγήματος με κούρασε, το παραδέχομαι. Αλλά, ευτυχώς, δεν κράτησε καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οπότε το κατατάσσω στα αμελητέα.

Έχεις μερικές πολύ καλές περιγραφές - ειδικά αυτή η ανάμνηση της μητέρας είναι σπουδαία - και έχεις πιάσει την ουσία του θέματος καλά, θεωρώ. Από την άλλη, δεν έχεις πλοκή. Αυτό θα μπορούσε να δουλέψει σε ένα φλασάκι, αλλά σε ένα τόσο μεγάλο κείμενο δύσκολα. Κυριολεκτικά, δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Συμφωνώ, παρ' όλα αυτά, με όλους τους παραπάνω ότι αυτή είναι η καλύτερη ιστορία που έχω διαβάσει από εσένα στο φόρουμ.

Και τώρα θα γκρινιάξω (και μπορείς να αγνοήσεις όλη αυτήν την παράγραφο, αν θες): έγραψες ένα διήγημα, ρε συ Γρηγόρη, το οποίο διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου μέσα σε μια κάσκα. Ένα διήγημα στο οποίο ο πρωταγωνιστής στρέφεται στο μηχάνημα μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Ένα διήγημα στο οποίο ο πρωταγωνιστής ζει σε ψηφιακή πραγματικότητα παρελθοντικές αναμνήσεις με το αγαπημένο πρόσωπο και καταλαβαίνει καλύτερα τι καημός το έτρωγε (το αγαπημένο πρόσωπο). Ένα διήγημα στο παρόν του οποίου δεν υπάρχει πλοκή και η όποια πλοκή αφορά το παρελθόν. Με άλλα λόγια, έγραψες ένα διήγημα όμοιο με αυτό που πέρσι είχες χαρακτηρίσει μη πρωτότυπο, χωρίς σπιρτάδα, φαντασία και τόλμη. Μάλιστα, είχες πει ότι υπήρχαν υπερβολικά πολλές σκέψεις, το οποίο, όταν το είδα στα περσινά σου σχόλια με έκανε λίγο να γελάσω, το παραδέχομαι. Και μη με παρεξηγήσεις, δεν μιλάω για αντιγραφή (δεν θεωρώ πως έγινε κάτι τέτοιο), αλλά για ομοιότητες τόσο βασικές που δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ για αυτήν την τόσο απότομη και ξαφνική μεταστροφή και αλλαγή απόψεων. Εύχομαι η αιτία να ήταν ότι αποφάσισες απλώς να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό και τα σχόλια που έλαβες να δικαίωσαν αυτή σου την επιλογή.

Όπως έγραψα και εξαρχής, αποφάσισα να μείνω στα θετικά και σε όλα αυτά που, κατά τη γνώμη μου έκανες σωστά και τα οποία δείχνουν τις πραγματικές συγγραφικές σου ικανότητες και, ταυτόχρονα, μια διάθεση εξέλιξης. Αν μου άρεσε; Εκτιμώ πολύ το πόσο πάλεψες να δώσεις κάτι άλλο από αυτά στα οποία σε είχαμε συνηθίσει και το επικροτώ.

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Θα ομολογήσω ότι δυσκολεύτηκα λίγο με αυτό το διήγημα. Ήταν κάπως κουραστικό το telling και η προσπάθειά του να είναι διδακτικό. Είχε όμως κάποιες όμορφες εικόνες - μου άρεσε εκεί που περιγραφόταν για το πως η μητέρα του επηρεάστηκε από το θάνατο του πατέρα του.

Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Η ιδέα είναι απλή και γνωστή, αλλά όλη η δύναμη της ιστορίας βρίσκεται στα συναισθήματα που δημιουργεί σε όλη της την έκταση. Η λυρική γραφή τής ταιριάζει και της δίνει το χαρακτήρα που της αρμόζει. Το κομμάτι του ίνφονταμπ, για μένα, δεν χρειάζεται καθόλου και χαλάει τη ροής της ιστορίας στο σημείο που έχει μπει. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα! Ευχαριστώ θερμά όλους τους αναγνώστες της ιστορίας και ειδικά όσους μπήκαν στον κόπο να μοιραστούν τις σκέψεις τους μαζί μου.

 

Στους προηγούμενους διαγωνισμούς ένιωθα πιεσμένος. Ο χώρος των 3850 λέξεων μου φαινόταν ασφυκτικά μικρός ώστε να δώσω μια ικανοποιητική ιστορία, που να εξάπτει τη φαντασία αλλά και να αγγίζει τον αναγνώστη. Αν και μου βγήκε σε καλό σε προσωπικό επίπεδο, καθώς  ξεκινούσα πάντα με τη σύλληψη της κοσμοπλασίας, (όπως έχω ξαναπεί σκοπεύω να αναπτύξω τη Δυστυχία σε μυθιστόρημα κάποια στιγμή στο μέλλον), απέμεινε ελάχιστος χώρος για την ανάπτυξη των χαρακτήρων, τη στρωτή ροή της πληροφορίας και την άνετη περιγραφή των σκηνών. Ειδικά στον Πρώτο Φύλακα, είχα εκνευριστεί στο τέλος (αν και θεωρώ μικρό θαύμα που κατάφερα να χωρέσω 4 ολόκληρα acts σε 12-13 σελίδες).

 

Δίνοντας βάση στο feedback της κοινότητας, αποφάσισα να αναθεωρήσω σε τούτη την ιστορία. Άφησα την κοσμοπλασία στο υπόβαθρο, δίνοντας παρά ελάχιστες εικόνες για τις θηριώδεις ακροπόλεις των πλουσίων που αιωρούνται πάνω από τις τσιμεντένιες πόλεις των φτωχών και των κατατρεγμένων, και επικεντρώθηκα σε έναν μόνο χαρακτήρα, με στόχο να απελευθερωθώ και να δώσω ουσιαστικά μια βατή ιστορία που να συνάδει με τον τρόπο που γράφω όταν δεν είμαι πιεσμένος. Κι αυτό έκανα, ουσιαστικά. Εξερεύνησα 100% το θέμα, που όλως τυχαίως έδεσε με μια συζήτηση που είχα προσφάτως σχετικά με τα VR και την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας να κατατάξει τον εθισμό στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ως ψυχική διαταραχή.

 

Καταλαβαίνω πως με άλλα μέτρα και με άλλα σταθμά ξεκινά να διαβάσει  κάποιος ένα short story απ’ ότι ένα μυθιστόρημα, οπότε δέχομαι τα περι πλοκής που αναφέρετε οι περισσότεροι. Να με συγχωρέσετε αγαπητοί μου συμφορουμίτες, αλλά άφησα τον εαυτό μου να απελευθερωθεί και να απολαύσει το ταξίδι, με μοναδικό επιτακτικό σκοπό να είμαι εντός θέματος και να δώσω την ψυχολογία του ήρωα όταν ακριβώς παίρνει αυτό που θέλει. (Και γιατί το θέλει, βασικά).

 

Βασίστηκα σε όλες τις ‘’ανάγκες’’. Την ανάγκη για αγάπη, την προσκόλληση στο παρελθόν, την ανάγκη για εξωτερίκευση της βιας, το σεξ, την επικοινωνία, τα ταξίδια, τη μουσική, ακόμη και τον ύπνο. Έχοντας δει από κοντά τη δύναμη του μέσου, κι έπειτα από φιλοσοφικές συζητήσεις με φίλους για το που θα μπορούσε να φτάσει η τεχνολογία αν εξελιχθεί, προέκυψε η ιστορία που διαβάσατε. Θα ευχόμουν να είχε λάβει καλύτερη θέση, αλλά δεν πειράζει. Τα θετικά σχόλια που έλαβα όμως από τους περισσότερους δίνουν δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια.

 

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, το εκτιμώ πραγματικά! :)

Υγ: Θα επανέλθω και σε προσωπικές απαντήσεις σύντομα, εννοείται, όπου θα κρίνω απαραίτητο.

Edited by Mournblade
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Θέλω απλώς να κάνω μια παρένθεση στις απαντήσεις σου, Γρηγόρη, για να σου πω κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Το διήγημά σου, που ήρθε 6ο, πήρε τρεις πρωτιές και απέχει από την πρώτη θέση 40 βαθμούς. Μόλις 4 βαθμούς περισσότερο από ό,τι απέχει η τελευταία θέση από την προτελευταία. Και θέλω να καταλάβεις ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί 6ος ανάμεσα σε καλές ιστορίες είναι καλύτερο από πρώτος ανάμεσα σε κακές. Συνέχισε να προσπαθείς, να γράφεις χωρίς πίεση και να βελτιώνεσαι, και θα έρθουν και οι καλύτερες θέσεις. 😊

 

  • Like 5
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/2/2018 at 7:40 PM, Old man & SiFi said:

Χμ, δεν ξέρω, προβληματίζομαι. 100% μέσα στον διαγωνισμό, όμορφα γραμμένο, με ωραίο λεξιλόγιο, αλλά αυτό δεν δουλεύει πάντα.  Ίσως σε κάποια σημεία να είναι υπερβολικά tell και αλλού κάπως διδακτικό. Ίσως δεν κατάλαβα καλά, αλλά δεν είδα να γίνεται κάτι στο κείμενο. Μου φάνηκε σαν μια απλή περιγραφή μιας κατάστασης και η μόνη εξέλιξη είναι ότι ο ήρωας συνειδητοποιεί τον εθισμό του και παραδίδεται σ’ αυτόν. Δεν πείστηκα ότι μια γυναίκα που έχασε τον άντρα της θέλει να πεθάνει όταν έχει ένα παιδί, ούτε κατάλαβα γιατί ήταν τόσο δυστυχισμένη όταν ο ήρωας ήταν ακόμα μωρό. Δεν ξέρω αν φταίει ο περιορισμός λέξεων, αλλά μετά από τόσο background για τον ήρωα, δεν μένει αρκετός χώρος για το τι γίνεται μετά. Δεν είμαι ο κατάλληλος να σου δώσει συγγραφικές συμβουλές (τα ίδια και χειρότερα κάνω όταν αποφασίσω να γράψω) αλλά σαν αναγνώστης, θα ήθελα να έχεις μια ιστορία, μια εξέλιξη αν θέλεις, και μετά να στρωθείς στο γράψιμο, όπου δείχνεις ότι τα καταφέρνεις μια χαρά.

 

Καλή επιτυχία!

 

Ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο Τώνη, το εκτιμώ.:)

Όπως είπα και στο γενικό μου σχόλιο πρόκειται για μια ιστορία που αποφάσισα να γράψω, με τη λογική πως θα στηρίζεται 100% πάνω στο θέμα του διαγωνισμού και θα επικεντρώνεται σ' έναν πρωταγωνιστή τη στιγμή που ενδίδει στον εθισμό του. Ως εκ τούτου, κι επειδή ήθελα να απλωθώ, δεν πολυσκοτίστηκα με το μετά, ούτε αν η πλοκή θα είχε κάτι σπιρτόζικο (πέρα από το τέλος). Έδωσα χώρο με λίγα λόγια στον χαρακτήρα και στις ανάγκες που ικανοποιεί με το VR, με την ελπίδα κάποιοι αναγνώστες να ταυτιστούν μαζί του.

Η μητέρα που έχασε τον άντρα της (και την όρεξη της για ζωή), και το βίντεο που κλαίει είναι εικόνες  από αληθινά γεγονότα ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/2/2018 at 7:48 PM, Ballerond said:

Παίρνω άμεσα την σκυτάλη από τον Τώνη και σχολίαζω κι εγώ.

Φίλε Γρηγόρη, αυτό ίσως είναι η καλύτερη σου προσπάθεια σε όσα κείμενα έχω δει ως τώρα. Φαίνεται ότι κατάφερες να τιθασεύσεις (λίγο, αλλά είναι μία αρχή) την λεξιλογική σου ορμή να περιγράφεις απλά πράγματα με 100 λέξεις. Είσαι πιο πολύ straight to the point, με πράγματα τα οποία μου άρεσαν πολύ, όπως:

  Reveal hidden contents

Δεν πέθαναν μαζί, όχι, μα εγώ πια σαν να έφυγαν την ίδια μέρα το λογαριάζω.

  Reveal hidden contents

Κάθε βράδυ τα χαράματα βημάτιζε πάνω κάτω μες στο σπίτι, και με κοιτούσε αμίλητη, με τα μεγάλα βουρκωμένα μάτια της, σαν ένας άνθρωπος που είχε μαντέψει ήδη το ριζικό του

Γενικά, οι παραπάνω είναι φράσεις που με πολύ απλά λόγια περιγράφουν τόσα συναισθήματα.
Βέβαια, από την άλλη, πάλι σε κάποια σημεία ξέφευγες και αφηνόσουν στην έντονη λυρικότητα (είναι το ύφος σου, το σέβομαι, απλά σου εξηγώ για ποιον λόγο δεν λειτουργεί σε εμένα)

Είσαι εντός θέματος, η γραφή κυλάει στα ίδια επίπεδα και μετά με καλύτερα σημεία νομίζω τις αναμνήσεις του ήρωα από την παιδική του ηλικία. 
Αυτά που με ενόχλησαν περισσότερο είναι δύο πράγματα:
Α) Η υπερβολική κλάψα του πρωταγωνιστή. Ναι, ζει ένα δράμα το καταλαβαίνω, αλλά ήταν τόσο "πιεστικός" ο τρόπος που ήθελε να το περάσει και σε εμάς που μετά από ένα σημείο με κούρασε πολύ. Πίστεψε με, επειδή βλέπω ότι το έχεις, με λιγότερες εκφράσεις μπορείς να πεις πολλά περισσότερα.
Β) Όπως είπε κι ο Τώνης, δεν γίνεται κάτι στην ιστορία. Είναι μία απλή περιγραφή, ένας μονόλογος για την ζωή, τον άνθρωπο, τον θάνατο. Δεν υπάρχει κάποια πλοκή ή δεν αξιοποιείται επαρκώς. 

Στο σύνολο, μία καλή προσπάθεια και σίγουρα πολύ πιο προσεγμένο από άλλα σου αντίστοιχα κείμενα.
Καλή επιτυχία!

Ευχαριστώ Γιάννη για τα καλά σου λόγια. Χαιρομαι που βρήκες βελτίωση στον τρόπο γραφής των διηγημάτων μου, μου δίνει κουράγιο η άποψη σου. Η λυρικότητα είναι το ύφος μου, πράγματι. Στο συγκεκριμένο διήγημα, αν και την χρησιμοποιώ σε έντονο βαθμό, θεωρώ πως ταιριάζει στο ύφος των ονείρων ή στο σημείο που παραδίδεται στα ένστικτα της βίας. Οπουδήποτε αλλού στο κείμενο, αν θυμάμαι καλά, δεν υπάρχει λυρικό στοιχείο.

 Η κλάψα, χμ, δεν ξέρω. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας μοναχικός, ευαίσθητος ανθρωπος που μόλις έχει χάσει τους δυο ανθρώπους που είχε στη ζωή του, και έχει απομείνει ολομόναχος. Στέκει θαρρώ να είναι δραματικός. Περί της πλοκής, τα είπαμε και παραπάνω. 

 

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 5/2/2018 at 11:01 PM, alinana said:

Καλησπέρα Γρηγόρη!

Όμορφο κείμενο. Πολύ! με πλούσια λυρικότητα, βαθιά και ουσιαστική. Γράφεις ποιητικά -αυτή είναι η έκφραση που προτιμώ, δεν ξέρω, μου φαίνεται πιο χορταστική! :D

μάλιστα, θυμάμαι ότι είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό σου όταν είχα πρωτοέρθει εδώ, και ας μην θυμάμαι τώρα τι, και μου άρεσε και τότε η λυρικότητα που είχα βρει, αν και σε μικρότερο βαθμό εκεί... ήταν φάντασυ εκείνο το κείμενο. Δεν ξέρω, προσωπικά πιστεύω ότι είναι ατού για εσένα αυτό, και ότι είναι θετικό και για το είδος, μια άλλη τεχνοτροπία, που προσθέτει και δεν αφαιρεί, κατά την γνώμη μου πάντα. Αλλά όπως και να έχει, μου δείχνει, ότι φυσικά μπορεί να ενταχθεί σε οτιδήποτε σχεδόν, ότι  μπορείς να γράψεις καλά σχεδόν οτιδήποτε θέλεις.

την έχω περάσει και εγώ αυτή τη φάση, δεν ξέρω αν την έχω ξεπεράσει ακόμα τελοσπαντων, και θεωρώ ότι είναι η πλέον ψυχαναλυτική, κατανοώ ότι είναι επίσης και η πλέον δοτική, όσο εσωστρεφής άλλο τόσο και περισσότερο εξωστρεφής...

μου άρεσε η προσέγγισή σου στο θέμα, που είχε ευαισθησία και εμβάθυνση. πρωτού φτάσουμε στο εφ θέμα, εθισμός στην τεχνολογία, που ήταν εντελώς μέσα και μάλιστα με πλήρη ανάλυση ενώ θα  μπορούσες να το αγγίξεις πιο επιδερμικά και να είναι και πάλι οk, δεν μενεις μόνο εκεί, δεν αποφεύγεις να θίξεις πιο κλασικά θέματα, την μοναξιά, την αντίδραση στο πένθος, τελικά την κατάθλιψη...

να πω σε αυτό το σημείο ότι είχα διαβάσει νωρίτερα μέσα στη μέρα και είχα κρατήσει σημειώσεις που όμως τις αναζήτησα τώρα και δεν τις βρήκα... δυστυχώς. μάλλον όμως θα καταφέρω τα περισσότερα τουλάχιστον να τα θυμηθώ... κάποια ζητήματα επιμέλειας κυρίως.

που και πάλι, και αυτά δηλαδή, μου κάνει εντύπωση, από ό,τι πρόσεξα εγώ, ήταν ελάχιστα σε σχέση με την γλώσσα και τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποίησες!  μπράβο και για αυτό.

Καταρχήν, μου άρεσε και με κέρδισε ευθύς εξαρχής η εισαγωγή σου. Με σχετικά απλό τρόπο, σε σχέση με αυτό που μπορείς, δημιουργείς άμεσα συγκίνηση και ταυτόχρονα κερδίζεις την ταύτιση του αναγνώστη, τουλάχιστον εκείνου που έχει ανάλογες εμπειρίες. Σε καμία περίπτωση δεν γίνεσαι μελό, σε κανένα σημείο, το ζήτημα είναι λεπτό και έχεις καταφέρει να το ισορροπήσεις.

Επιπλέον, σκέφτηκα μόλις, ότι μοιάζει να έχεις γράψει δύο ιστορίες, να έχεις πλέξει, επιτυχημένα σαφώς, το διαχρονικό ψυχογράφημα ενός ανθρώπου που πενθεί, με το ζητούμενο εφ υπόβαθρο για την συγκεκριμένη περίσταση.

Από τις πρώτες μου σκέψεις λοιπόν ήταν πως γράφεις όχι μόνο για να αφηγηθείς, να κάνεις τον αναγνώστη να περάσει όμορφα, αλλά και για να τον κάνεις να σκεφτεί. Αυτό, για μένα, είναι ένας λογοτεχνικός πολύ σπουδαίος στόχος, και εσύ τον πετυχαίνεις.

Στην συνέχεια, κατά την παρουσίαση της μητέρας υπάρχει η φράση "ώσπου η καρδιά της έκανε τη χάρη" 

δεν θα ψειρίσω τα πάντα, εδώ όμως νομίζω ότι σου λείπει ένα της ακόμη :) 

επόμενο σημείο που σκάλωσε την ανάγνωση μου είναι η φράση "πλωτής ακρόπολης" τι στο καλό; :p αμέσως μετά ακολούθησαν και οι "εναέριες προβλήτες"... ε και εκεί είπα οk, εδώ περιγράφεται μια φανταστική πολιτεία με απαιτήσεις, συντονίσου!! :p

με την ευκαιρία, η περιγραφή της πολιτείας, η προσέγγιση του ήρωα ως προς αυτήν, οι σκέψεις του κτλ, ουσιαστικά η κοσμοπλασία σου, είναι εξαιρετική!

αναρωτιέμαι, όπως αναρωτήθηκα και διαβάζοντας, τι ήταν αυτό που "που οι κυβερνήσεις είχαν απαγορεύσει πριν χρόνια";

η επιγραφή; το περιεχομενό της; ή το προϊόν; κυριολεξία ή ειρωνεία;

πιο κάτω, ενώ αρχίζεις να μιλάς για το τσίλι... και μόλις έχεις πει σπρέι ξυλοκαϊνης, με κάνεις να αναρωτιέμαι για τον συσχετισμό... φυσικά το σπρέι το χρησιμοποίησες σαν παράδειγμα αλλά γιατί να χρησιμοποιήσεις αυτό, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε εκείνη την χρονική στιγμή, άρα εξοικείωση του ήρωα υπάρχει (μήπως σκέφτηκες παραπάνω τον αναγνώστη;) και άρα θα μπορούσε άνετα να εκφράσει κάτι όντως σχετικό με το τσίλι; η ουσία του τσιλι που ήδη ερευνάτε αλλά και εφαρμόζετε φαρμακευτικά και λογικά έχει υποθετικά οδηγήσει στα όσα περιγράφεις, αν δεν το λέω λάθος, είναι η καψαϊκίνη...

αν θα έπρεπε να εντοπίσω αυτό που λέμε μπόλικο "tell" στην ιστορία θα ήταν σε αυτές τις δύο παραγράφους. θα μου πεις με πρωτοπρόσωπη αφήγηση πώς αλλιώς να γίνει; σου αναγνωρίζω πάντως ότι το εξηγείς αναλυτικότατα και αρκούντως ρεαλιστικά.

παρόλα αυτά, εγώ, δεν καταλαβαίνω το "όλες τις αισθήσεις, υποδόριες ή μη"

νομίζω ότι παρακάτω που γίνεται λόγος για βασικές λειτουργίες του οργανισμού ή κέντρα ελέγχου του εγκεφάλου κτλ τίθεται πιο σωστά...

Θα ξαναπώ ότι οι περιγραφές σου, τόσο της εικονικής πραγματικότητας ως τεχνολογία, όσο και της εικονικής πραγματικότητας ως εμπειρία (με τις σκηνές από την παιδική ηλικία) είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένες τεχνικά, ρεαλικτικότατες οι μεν, τρυφερές και συγκινητικές οι δε.... και ο ήρωας ζωντανεύει και μάλλον ζούμε και εμείς μια εικονική πραγματικότητα :) από τη μια επειδή είναι ολοζώντανος, από την άλλη επειδή είναι προσιτός και ανθρώπινος.

οk, έχω γράψει πάρα πολλά οπότε θα κοιτάξω να το τρέξω...

πριν από αυτό όμως θα παραθέσω το αγαπημένο μου σημείο που με έκανε και ανατρίχιασα στο σημείο που το έχεις και με ό,τι υπονοεί

"΄Ξέρω πως αν αφουγκραστώ με προσοχή, θα την ακούσω να αναπνέει, θα νιώσω την καρδιά της να χτυπάει. Όμως, προτιμώ να μην το κάνω." Εξαιρετικό πραγματικά.

παρακάτω, όπου πόλη των αγγέλων θα πρέπει να βάλουμε Λος Άντζελες, σωστά;

μου άρεσε που δεν παρέλειψες να αναφερθείς και να αποδώσεις "εικονικά" καμία από τις κύριες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας! είναι εικοσι τρεις μέρες εκεί μέσα (με έπιασε η ψυχή μου -δυνατή ως αποκάλυψη για το τέλος) και όντως δεν τον άφησες να του λείψει τίποτα.....

εκεί όπου φορτσάρεις λυρικά είναι σαφώς οι δύο παράγραφοι του ύπνου... για μένα αριστούργημα! για άλλους μπορεί υπερβολή... όμως δηλώνω φαν! :) αγαπημένο μου...

"γίνομαι ταξιδευτής στις εσχατιές της φαντασίας, στο πέρας της συνείδησης, εκεί όπου κάθε όριο λύεται από τα δεσμά του, και το παράδοξο απελευθερώνεται για να πρεσβεύσει νέους τρόπους, νέα μεγέθη."

τι να πω; είναι σαν όντως να γράφτηκαν σε μια ανάλογη κατάσταση, σαν αυτή για την οποία μιλούν... τι "σαν" δηλαδή;.. :D

δεν είπα και πολλά αρνητικά όπως βλέπω... ε καλά, δεν πειράζει :) κλείνω, και συγγνώμη που κούρασα, λέγοντας πως το κλείσιμο είναι υπέροχα μελωδικό και περιληπτικό ουσιαστικά των όσων προηγήθηκαν.. πολύ καλό!

Ευχαριστώ για την αναγνωστική εμπειρία και Καλή σου επιτυχία στον διαγωνισμό! :)

 

 

Αλίνα, σ ευχαριστώ για τον χρονο που αφιερωσες στο διηγημα μου και τον κοπο που εκανες να μοιραστεις τις σκέψεις σου! Πραγματικά με χαροποιησε ιδιαιτέρως το σχολιο σου. Μου έδωσε δύναμη αρκετη, ωστε να  συνεχιζω να γινομαι καλύτερος. Μου άρεσε πολύ αυτο που έγραψες για τη λυρικοτητα: το σημειωσα ήδη  στα αποφθέγματα που θεωρώ κορυφαία!

Αυτο που οι κυβερνήσεις ειχαν απαγορεύσει ηταν το vr γιατί προφανώς προκαλούσε εθισμο. Μονο στις τσιμεντούπολεις μπορούσε να βρει κανείς απαγορευμένη τεχνολογία.

Οι υποδοριες αισθήσεις ηταν απλά λανθασμένη επιλογη στην ιστορία, και πλεονασμος, όπως και τα εγκεφαλικά κύματα ( που εγραψα εκ παραδρομης κύτταρα)

Η παρομοιωση με την ξυλοκαινη ήρθε ως συνειρμος με την καψακαινη, οποτε, να, με επιασες στα πρασα!

Χαιρομαι που βρηκες την παραγραφο με τον υπνο ομορφη, είναι και για μενα το αγαπημένο μου σημειο... οπως και η φαση με τη μάνα.  Πανω απ ολα όμως, σ ευχαριστω που διάβασες τοσο προσεκτικά το διήγημα μου. Το εκτιμώ πραγματικά!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/7/2018 at 11:37 PM, Solonor said:

Ξεκινάς με όμορφο γράψιμο, προσωπικό, με φωνή. Υπάρχουν μερικοί λόξυγκες, όπως π.χ.

«…Έσβησε σαν τον αναστεναγμό μιας αύρας που τη διαλύει η ψιλή βροχή, ένα πρωί που πήρε να χιονίζει…»

Αν η παρομοίωσή σου είναι δυσνόητη και δεν στέκει, τότε συνήθως (για μένα ποτέ, βασικά) δεν λειτουργεί. Είναι ένας εύκολος κανόνας κι ένα ωραίο παράδειγμα είναι δικό σου:

«…προκαλούν κνησμό στους καρπούς, μα η αίσθηση χάνεται γρήγορα, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν εισπνέει κανείς σπρέι ξυλοκαΐνης…»

Ωστόσο, οι άβολες στιγμές είναι λίγες, γενικά η πρόζα σου έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, δίχως να χάσει από την ατμόσφαιρα, την οποία και εδώ τη χτίζεις όμορφα σε όλες τις στιγμές.

Η ιστορία με το τσίλι μου άρεσε, όπως και η εξήγησή σου αν και το infodumb έτσι όπως το πέταξες διέκοπτε τη ροή.

Το διήγημα τώρα, δεν έχει πλοκή. Αυτό δεν είναι ντε φάκτο κακό, όμως κάποια στιγμή, ευτυχώς προς το τέλος, ένιωσα πως δεν γίνεται τίποτα το ιδιαίτερο, πέρα από εναλλαγή αναμνήσεων. Δεν υπήρχε εξέλιξη, νέες πληροφορίες, κάποια αποκάλυψη για την υπόθεση ξέρω ’γω, κάτι που να σου κρατάει το ενδιαφέρον. Το τέλος δεν προσθέτει κάτι, όμως έχω την αίσθηση πως ήθελες απλώς να δώσεις την κατάσταση. Σ’ αυτό πέτυχες.

Μια λεπτομέρεια. Εκτός αν θες να κάνεις επίτηδες τον χαρακτήρα σου αντιπαθή, που νομίζω πως δεν ήταν σκοπός σου, θέλει προσοχή σε τέτοιες κρίσεις.

«…όλα τα κατακάθια της κοινωνίας, μέρη παρατημένα, γειτονιές που πόδι νοικοκύρη ανθρώπου χρόνια είχε να πατήσει…»

Για μένα το πιο καλογραμμένο διήγημά σου ως τώρα.

Καλημέρα Αντώνη, σ' ευχαριστώ για το σχόλιο σου και τα καλά σου λόγια.:)

Η παρομοίωση που αναφέρεις είναι πράγματι φορτωμένη. Κι εγώ, σε μεταγενέστερη ανάγνωση, διαπίστωσα πως καλό θα ήταν να μην υπήρχε. Το ινφονταπ επίσης, αλλά επειδή θεωρώ πως η πληροφορία ήταν ιντριγκαδόρικη, δεν έκατσα να χολοσκάσω για το πως θα έπρεπε να την δώσω σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Για τη λεπτομέρεια, να πω μονο πως δεν είναι προσωπική άποψη του συγγραφέα μα γεγονός που βασίζεται στην κοσμοπλασία. Η τσιμεντούπολη του Los Angeles αποτελεί το μέρος που έχουν καταφύγει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα σε μια πόλη με τρομερές κοινωνικές ανισότητες, εν αντιθέσει με τους εύπορους που ζουν στις ακροπόλεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/8/2018 at 3:25 PM, Morfeas said:

Γρηγόρη αυτή και για μένα είναι η καλύτερή σου προσπάθεια. Δεν απέφυγες ούτε εδώ τον μονολεκτικό τίτλο, που δεν μου άρεσε ως επιλογή (ούτε πριν το διαβάσω ούτε μετά), αλλά μάλλον θα πρέπει να αρχίσω να το δέχομαι ως το προσωπικό σου συγγραφικό φετίχ :p.

 

Μου άρεσε που έκανες ένα tone down στις επικές πλοκές (κι ας έφτασες στο άλλο άκρο, σχεδόν no plot, όταν κάτι το ψάχνεις πάντα κάνεις και πειραματισμούς που δεν βγαίνουν απόλυτα πετυχημένοι), που έκανες μια προσπάθεια να γίνεις πιο φυσικός στη γραφή σου, που πήγες προς το ανθρώπινο παρά προς το μεγαλεπήβολο (κι αν πιστεύεις ότι το προσγειωμένο δεν είναι του γούστου σου, κράτησε απλώς τη διαφωνία μου ως υποσημείωση).

 

  Reveal hidden contents

Μου άρεσε η γραφή σου στα κομμάτια που δεν ήταν σε italics, ήταν φυσική κατά κύριο λόγο, έρρεε, με ωραίες φράσεις (κι εμένα μου έμεινε το «Δεν πέθαναν μαζί, όχι, μα εγώ πια σαν να έφυγαν την ίδια μέρα το λογαριάζω» και δίνει πολύ ωραία αίσθηση της συναισθηματικής κατάστασης του ήρωα) και με άφησε ικανοποιημένο. Τώρα τα κομμάτια σε italics για μένα είναι εκτός (ατμόσφαιρας, γραφής), είναι λες και δεν μπορούσες να αφήσεις το χούι σου έξω από το κείμενο κι ούτε μου άρεσαν ούτε θεωρώ ότι έπρεπε να είναι γραμμένα μ’ αυτόν τον ξένο προς το υπόλοιπο διήγημα τρόπο.

 

Είχα κάποια κενά κι εγώ (για το παρελθόν του, για τον εικονικό υπόκοσμο, για το πώς ακριβώς λειτουργεί η επαυξημένη πραγματικότητα στον κόσμο σου), που καλό είναι να μην μένουν στον αναγνώστη, μου άρεσε όμως η ιδέα του εθισμού σου και βρήκα και ταιριαστό και το τέλος ως πρόθεση, αν και με λίγες περισσότερες λέξεις (εκτός διαγωνισμού προφανώς) θα ήθελα να δω πιο αναλυτικά την τελευταία πάλη του, από την οποία βγήκε και οριστικά χαμένος.

Καλή σου επιτυχία και συνέχισε έτσι! :)

Ευχαριστώ Νικόλα, εκτιμώ πραγματικά την διάθεση που δείχνεις ώστε να με βοηθήσεις να βελτιωθώ. 

Οι μονολεκτικοί τίτλοι είναι καθαρά σύμπτωση, δεν έχω απολύτως κανένα σκοπό να παγιδέψω τον αναγνώστη ώστε να νομίζει πως θα διαβάσει κάτι σχετικά απλό, ενώ εγώ έχω σκοπό να τον βομβαρδίσω με τόνους κοσμοπλασίας που τριγυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου!:p

Βασικά, η αλήθεια είναι πως αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος που γράφω στο βιβλίο μου, γι' αυτό θυσιάστηκε σε μεγάλο βαθμό η πλοκή. Έγραψα απελευθερωμένα. Το διήγημα, αν το ξαναδεις, θα διαπιστώσεις πως ακολουθεί ρυθμούς μυθιστορήματος. Ξέρω πολύ καλά πως οι επικές πλοκές αποτελούν το αλατοπίπερο και τον κράχτη σε μια ιστορία, μα ο αναγνώστης θα μείνει ως το τέλος για τους χαρακτήρες. Το έχω δει να συμβαίνει στο έργο μου, και ειλικρινά, είναι και ένα σημείο για το οποίο είμαι πραγματικά περήφανος, ασχέτως αν θα καταφέρω ποτέ να εκδοθώ. Επομένως, καταλαβαίνεις, δεν υφίσταται καμία διαφωνία μεταξύ μας. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν απολαμβάνω ιστορίες hardcore sci-fi ή high fantasy, ή πως δεν θα ήθελα να έβλεπα και περισσότερες συμμετοχές σε τέτοιου είδους πλαίσια στους επόμενους διαγωνισμούς. Γιατί προσωπικά, ως αναγνώστης, μου αρέσει να εξερευνώ και τα όρια της φαντασίας πέρα από τις πτυχές της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας.

Υγ: Αυτό για την αλλαγή στο ύφος, πέρα από την Άννα κι εσένα, μου το είπε κι ένας φίλος. Χμμ. Θα το τσεκάρω κι αργότερα, όπως επί της παρούσης νομίζω δένει, καθώς ήθελα να προσδώσω την αιφνίδια μεταβολή στο περιβάλλον. Αν δοκιμάσεις ποτέ το vr θα με καταλάβεις.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/9/2018 at 12:35 PM, Cassandra Gotha said:

«Να σταθώ, επιτέλους, σ' έναν δρόμο που τα φώτα είναι χαλασμένα.» :wub: Αυτή είναι μία από τις πιο λογοτεχνικές, πιο περιεκτικές φράσεις που έχω διαβάσει τελευταία.

Επίσης, το "Wish you were here". :wub:

Μου άρεσε αυτό εδώ. Ναι, συνήθως έχω πρόβλημα με τη γραφή σου, ναι, είχε τα προβλήματά του (ακολουθούν), αλλά, διάολε, μου άρεσε! :guitar:

Μου άρεσε που κατάλαβα τον χαρακτήρα του ήρωα, τη δυσκολία του στη ζωή, κι αυτό όχι με λόγια (στην αρχή με τρόμαξες, πολλά λόγια) αλλά με τις επιλογές του: μπαίνει στο παρελθόν του, μπαίνει στο οικογενειακό του σπίτι, οι σκηνές που διαλέγει να δει δεν είναι τα πιο τρελά πάρτυ, ταξίδια, σεξ (εντάξει, κάνει κι απ' αυτό, αλλά λιγότερο), extreme sports ή ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Όχι, είναι κολλημένος με την παιδική του ηλικία, με την ασφάλεια της οικογένειας. Πόσο πιστευτό και ανθρώπινο είναι αυτό!

Με έπιασες από τα μαλλιά με τη μητέρα του σε κοντινό πλάνο. Μου έλειψε η μυρωδιά της, όμως. Ποτέ δεν ξεχνάμε τη μυρωδιά ενός αγαπημένου σώματος που αγκαλιάζαμε για χρόνια, ο καθένας έχει τη δική του, και η μυρωδιά της μητέρας είναι η πρώτη ανάμνηση ενός ανθρώπου, πιστεύω. 

Τα αρνητικά, και ξενερώνω τώρα που πρέπει να σου τα πω, είναι τα εξής:

Ο τρόπος γραφής αλλάζει πολύ έντονα στις διάφορες φάσεις του κειμένου. Κατανοητός ο λόγος, αλλά νομίζω ότι το παράκανες. Ο κλασικός, βαρυφορτωμένος σου λόγος είναι πάντα εκεί, (ομολογώ ότι αυτή τη φορά δεν ξεχύλιζε τόσο), και μετά, όταν εξηγείς πώς λειτουργούσε αυτό (το μηχάνημα; κάτι άλλο; θα σε γελάσω ότι κατάλαβα, κι ούτε με ενδιέφερε), γίνεται τελείως στεγνός, δημοσιογραφικός. Πραγματικά, δεν μπόρεσα να το παρακολουθήσω εκείνο το σημείο, ήταν σαν να διάβαζα άρθρο, ενώ είχα μπει σε "λειτουργία λογοτεχνίας".

Άλλο αρνητικό που βρήκα, είναι το απότομο κλείσιμο. Έπιασε μεγάλο χώρο η περιήγησή του και στο τέλος, "ώπα, είμαι μέρες μέσα, πρέπει να κλείσω" και "κάτσε μια ωρίτσα ακόμα". Εκτός από απότομο, σαν φινάλε, το βρήκα και φτωχό. Θα μπορούσες να κάνεις κάτι καλύτερο, να μας δείξεις ότι δεν τον ενδιαφέρει, στην πραγματικότητα, η ζωή του, ότι η σκέψη "το ελέγχω" τον αποχαιρετά για πάντα, ότι αυτή η περιήγηση θα είναι η τελευταία του, γιατί, κακά τα ψέματα, πώς στην ευχή είναι ακόμα ζωντανός; Θα ήθελα να τον έβλεπα να τρέμει από την εξάντληση, να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα, να τον χτυπάνε αβάσταχτα σωματικά συμπτώματα και να μην μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο, εκτός από το τελευταίο φιξάκι.

 

Σ' ευχαριστώ πολύ Άννα για το σχόλιο σου, με χαροποίησε ιδιαιτερως, πέρα από τις αδυναμίες που του βρήκες!:)

Αυτό για την αλλαγή ύφους, noted. Θα το τσεκάρω και αργότερα όπως έγραψα και στον Νικόλα.

Για το απότομο κλείσιμο, έχεις δίκιο. Τι να πω, τελείωνε ο χώρος. Αν δεν έγραφα στα πλαίσια διηγήματος των 3850 λέξεων θα έδινα και τέτοιες λεπτομέρειες. Θεώρησα προτιμότερο να εστιάσω στην "απόλαυση" του εθισμού παρά στα συμπτώματα στέρησης.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
On 2/12/2018 at 6:34 PM, Ιρμάντα said:

Καλησπέρα και από μένα Γρηγόρη!

Θα συμφωνήσω: είναι ίσως η καλύτερη από τις ιστορίες σου, τουλάχιστον σε διαγωνισμούς. Έχοντας πει αυτό θα σχολιάσω ότι γίνεσαι διδακτικός κατά τόπους, ειδικά η δεύτερη παράγραφος, για παράδειγμα, έχει υπερβολικό μπλα -μπλα για τα γούστα μου. Όσο τη διάβαζα έλεγα πως θα σου παρατηρούσα ότι αργούσε πολύ να κλιμακώσει, να περάσει στην κυρίως δράση. Τελικά αυτό δεν ισχύει γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει ακριβώς κυρίως δράση. Η ιστορία σου μοιάζει (από επιλογή σου, πιστεύω) με ένα μελαγχολικό τραγούδι που σβήνει, δεν προφταίνουμε καν να το ακούσουμε ολόκληρο.

Έτσι λοιπόν θα έλεγα ότι θα προτιμούσα αν υπήρχε περισσότερη δράση. Είναι μία περιγραφή, ενός εθισμού, όπου ο εθισμένος καταλήγει έρμαιό του και χάνει τον εαυτό του, στην ουσία. Και δεν πείστηκα τόσο με τα αποσπάσματα των αναμνήσεων που επέλεξε αυτός να αναβιώσει. Ειδικά εκείνο με τη θλίψη της μητέρας. Γιατί; Δεν δικαιολογείται από κάτι. Αλλά σε κάθε περίπτωση γιατί ο ήρωας έχει διαλέξει να ξαναζεί μία τόσο επώδυνη ανάμνηση; Προσωπικά περίμενα ότι θα έψαχνε να αποκωδικοποιήσει κάποιο μυστικό σε αυτή την ανάμνηση. Κάτι που δεν μπορεί φυσιολογικά να θυμάται, λόγω της ηλικίας του. Κάτι που θα του αποκαλυφθεί αν παίζει ξανά και ξανά το κομμάτι. Ένα στοιχείο, κάτι που λένε ή κάνουν οι γονείς του, που θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε μία αποκάλυψη για τον εαυτό του, ή σε ένα κρυμμένο μυστικό που κάπως μέλλεται να τον επηρεάσει, και τα λοιπά. Καλά, that's just me. 

Μολονότι έχεις ελαφρύνει εντυπωσιακά το γράψιμό σου από φιοριτούρες και τα συναφή, ωστόσο κάποιες φρασούλες σου θέλουν ακόμη ξεφόρτωμα. Έσβησε σαν τον αναστεναγμό μίας αύρας που τον σβήνει η ψιλή βροχή. Agaim, that's just me, αλλά δεν μου είπε και πολλά η παρομοίωση. Και πάλι όμως, ξαναλέω: έχεις ρίξει καλή δουλειά όσον αφορά στο ξεφόρτωμα από ανεπιτυχή καλολογικά στοιχεία. 

Κάτι ακόμα: εδώ γράφεις: Μήπως φοβάται πως αυτό που βιώνει δεν είναι παρά ένα προοίμιο για τους αποχωρισμούς που έπονται;

Αν εννοείς τους θανάτους των γονιών νομίζω αυτό συμβαίνει αρκετά χρόνια μετά, οπότε το προοίμιο δεν έχει ίσως θέση από τόσο νωρίς. Αν μιλάς για άλλους αποχωρισμούς, ο γιος φεύγει ξέρω 'γω πρέπει να μας το πεις. Επίσης ο γιος θα μπορούσε να βλέπει ξανά και ξανά το ίδιο κομμάτι για να δει τους λόγους για τους οποίους λυπάται η μάνα του τη δεδομένη στιγμή. 

Όπως και να έχει έχεις βελτιωθεί εντυπωσιακά. Συγχαρητήρια για αυτό και φυσικά για τη συμμετοχή σου.

Καλή επιτυχία!

Καλημέρα Ειρήνη! :)

Χάρηκα πολύ που βρήκες βελτίωση στη γραφή μου. Η αλήθεια είναι πως μου αρέσει να γίνομαι διδακτικός όπου με παίρνει, ακόμη και να εξερευνώ φιλοσοφικά στοιχεία με τις ανάλογες ευκαιρίες. Μου άρεσε αυτό που έγραψες πως μοιάζει με τραγούδι, σε δεύτερο χρόνο όμολογώ πως συμφωνώ μαζί σου! 

Τα αποσπάσματα που επέλεξα να δώσω (από ένα πλήθος αναμνήσεων που καθημερινά επιλέγει να ξαναζει ο πρωταγωνιστής) βασίζονται σε πραγματικά βίντεο δικά μου. Δεν υποθάλπουν κάτι. Η μάνα είναι απλώς συγκινημένη γιατί το παιδί της μεγαλώνει και ο πρωταγωνιστής δυσκολεύεται να ερμηνεύσει την αντίδραση της, τόσο απορροφημένος που είναι από το να βυθίζεται στον εικονικό κόσμο. Τα πάντα μοιάζουν μεγεθυμένα γι' αυτόν- ακόμη και τα συναισθήματα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..