Jump to content

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης
Είδος: Ημερολογιακή Ε.Φ. (γουάτ;)
Βία; Τσου
Σεξ; τσουτσού
Αριθμός Λέξεων: 2889 (+1 ο τίτλος)
Αυτοτελής; Ε, ναι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 47ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας ΕΦ με θέμα «Εθισμοί». Δεν έχω ξαναγράψει κάτι τέτοιο. Θάψτε ελεύθερα.
 

 

 

                                                                                                                                         ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ

 

 

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο δύο:

 

Καλησπέρα κι από μένα. Νιώθω σαν παρουσιαστής σε εκπομπή, λίγο χαζό το ξέρω, γιατί δεν έχω κοινό. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ελπίζω αυτή εδώ η περίεργη οθόνη να δουλεύει. Πλάκα δε θα είχε να μιλάω, να μιλάω, και στο τέλος να υπάρχει μόνο μαυρίλα;

Πρέπει να σταματήσω να ξεκινάω έτσι τις εγγραφές. Επιστήμονας άνθρωπος είμαι. Θα βρω κάτι καλύτερο στο μέλλον.

Λοιπόν, στο θέμα μας. Ο Νάρκισσος δουλεύει μία χαρά, τον άφησα εκτός λειτουργίας χθες για να ελέγξω τα κυκλώματά του ώστε να βεβαιωθώ ότι οι μαγνήτες κι οι κεραίες λαμβάνουν τα σωστά σήματα. Η κίτρινη σφαίρα δε βλέπω να αντιδράει ακόμα μαζί του. Είναι πάντως... όμορφη. Μοιάζει με έναν μικρό ήλιο, άλλοτε λάμπει κι άλλοτε σκοτεινιάζει. Δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ότι την παρακολουθώ. Την πρώτη μέρα έμοιαζε πιο... τέλος πάντων.

Τι να καταλάβει, σάμπως κι είναι ζωντανή; Σίγουρα δε μεγαλώνει όπως στην αρχή. Ίσως η θερμότητα του περιβάλλοντος, λόγω του βάθους στη Γη που βρίσκεται, να επηρέαζε τις μετρήσεις που κάναμε στην επιφάνεια. Όπως και να χει, κανένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα έως τώρα.

Έχω να δηλώσω ότι η κονσερβοποιημένη μακαρονάδα είναι για τα μπάζα. Συγνώμη, συνάδελφοι, αλλά θα το πω. Καλύτερα φασόλια παρά αυτό το σίχαμα. Απορώ, δεν τα δοκίμασε κανείς πριν τα ετοιμάσει για την αποστολή;

Στέλιο μου, αυτό είναι για σένα. Σε κάθε καταγραφή, όπως είπα, θα αφήνω κι ένα κομμάτι για σένα. Ο Γελαστούλης μού κάνει παρέα, περνάμε καλά μαζί να ξέρεις, πολλές φορές του λέω πόσα πράγματα έχεις μάθει και πόσο μου λείπεις ήδη. Ελπίζω να είσαι φρόνιμο παιδί κι όταν τα δεις όλα αυτά να καμαρώσεις για τον μπαμπά σου. Κι όταν ανέβω να μου δείξεις εκείνες τις υπέροχες ζωγραφιές σου, ακούς;

Χάζεψα... πάει.

Πάω να ξαπλώσω. Νιώθω πολύ κουρασμένος.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο τρία:

 

Καλησπέρα από τον ερευνητ... μπα, άστο. Εγώ είμαι πάλι, ποιος άλλος;

Για κάποιον περίεργο λόγο σήμερα κάνει κρύο. Λες και το κέντρο της Γης μετατοπίστηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά κι εγώ μεταφέρθηκα στον Βόρειο Πόλο. Ακόμα κι η κίτρινη σφαίρα φαίνεται σκιώδης και σκοτεινή. Ο Νάρκισσος δεν έβγαλε κανένα αποτέλεσμα – τίποτα σημαντικό τουλάχιστον. Μία συμπαγής μάζα αρνητικά φορτισμένων σωματιδίων, η οποία μένει στάσιμη στον χώρο, αιωρούμενη και χωρίς κάποια εμφανή σημεία ζωής, τα οποία μπλα μπλα μπλα.

Ναι, ξέρω, είμαι επιστήμονας άνθρωπος δεν πρέπει να απογοητεύομαι αλλά είμαι μόλις δεκαπέντε μέρες εδώ κι ήδη νιώθω να το χάνω. Σας είπα ότι η μακαρονάδα είναι αίσχος; Το είπα νομίζω πριν λίγες μέρες. Δεν ξέρω.

Σήμερα δοκίμασα κοκκινιστό με ρύζι. Δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο αλλά καλύτερο απ' αυτό που έφτιαχνε η πρώην γυναίκα μου. Αυτό μυρίζει κονσέρβα, εκείνο μύριζε συσσωρευμένη αγανάκτηση.

Στέλιο μου; Ελπίζω να είσαι καλά. Να πηγαίνεις σχολείο. Πρώτη δημοτικού φέτος. Μην χάνεις μαθήματα, να διαβάζεις και να γίνεις επιστήμονας σαν τον μπαμπά σου. Το τελευταίο μάλλον... άστο. Γίνε ό,τι θες.

Και να μην καταλήξεις εδώ. Ό,τι κι αν σου πουν για χάρη της επιστήμης, μην τους ακούς. Εσύ να κυνηγήσεις το όνειρό σου, όχι τις καταστροφικές συνέπειες άλλων. Και να μην εθιστείς σε τίποτα.

Σταματάω. Βλέπω μία μικρή λάμψη να επεκτείνεται πάνω στην σφαίρα. Θα πάρω τον Νάρκισσο να την μελετήσω κι αν χρειαστεί θα κάνω κι άλλη καταγραφή σήμερα. Πιστεύω ότι κάπως με έχει αντιληφθεί. Απλώνεται.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο τέσσερα:

 

Ο Γελαστούλης χάλασε. Άλλαξα μπαταρίες δύο φορές, δοκίμασα να παίξω με τα καλώδια, του φώναξα, τον έβρισα, τίποτε. Είμαι απίστευτα ξενερωμένος. Μάλλον... θυμωμένος. Με εμένα. Τον είχα παρατήσει τόσες μέρες, μου έδειχνε σημάδια ότι δε θα αντέξει για πολύ, σχεδόν μου φώναζε «Μπαμπά, μπαμπά, φτιάξε με, θα χαλάσω!» κι εγώ, αντί να του δώσω σημασία, καθόμουν κι ασχολιόμουν με τις μαλακισμένες έρευνές μου.

Συγνώμη, Στέλιο μου. Θα τον φτιάξω, το υπόσχομαι. Και θα στον φέρω πίσω.

Πώς πήγε η μέρα; Πώς να πάει. Ο Νάρκισσος συνεχίζει να μου δίνει τα ίδια αποτελέσματα. Δοκίμασα να αλλάξω τις ρυθμίσεις ώστε να απορροφά λιγότερη ενέργεια και να μην αποφορτίζεται αμέσως, αλλά οι δείκτες παρέμειναν στις ίδιες ενδείξεις. Τώρα, τον έχω στην φόρτιση. Τα ρούχα μου έχουν αρχίσει και μυρίζουν όσες φορές κι αν τα καθαρίσω. Χώμα, υγρασία, ζέστη, ιδρώτας, κρύο, πάλι υγρασία.

Βαριέμαι. Αλήθεια, πόσο καιρό έχω να πω αυτήν την λέξη; Βαριέμαι. Μου έχουν αναθέσει ίσως τη σημαντικότερη ερευνητική δουλειά στον κόσμο, κι εγώ απλά... βαριέμαι.

Ουφ... συμμαζέψου, Αριστείδη. Είσαι είκοσι μέρες εδώ και φέρεσαι σαν μωρό παιδί. Ή μήπως είναι παραπάνω; Πρέπει να κοιτάξω το ημερολόγιο. Ακόμα και στην κούκλα του γιου μου έχω δώσει όνομα.

Άκου, Γελαστούλης. Χα.

Τέλος πάντων, θα επανέλθω σύντομα όταν έχω νεότερα.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο πέντε:

 

Μου έχει κολλήσει στο μυαλό ένα τραγούδι σήμερα. Να δεις πώς το λένε... Αγέρα να σαι τιμωρός, να σαι και παιχνιδιάρης. Δε μπορώ να θυμηθώ ποιος το τραγουδάει, παλιό είναι, ξεχασμένο. Με βοηθάει να σκέφτομαι και να μένω προσηλωμένος.

Σήμερα ο Νάρκισσος έβγαλε μία περίεργη ένδειξη. Τα δύο πράσινα λαμπάκια που έδειχναν την αδιάκοπη ροή ενέργειας από την κίτρινη σφαίρα, αναβόσβησαν για λίγο σαν φανάρια και μετά χάθηκαν τελείως. Αγχώθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή, γιατί αν χάλασε ξέρω ότι δεν έχουμε άλλο αντίστοιχο σύστημα κι ότι θα μας πάρει χρόνια να φτιάξουμε. Το ακούμπησα κάτω και προσπάθησα να αφαιρέσω την μονάδα επεξεργασίας ακριβώς κάτω από τους διακόπτες. Δεν είδα κάτι περίεργο.

Παραξενεύτηκα. Ήταν φορτισμένος στο φουλ, δεν είχε λόγο να σταματήσει. Καθώς έκανα βόλτες τριγύρω, ιδρώνοντας από την αγωνία και σκεπτόμενος αν έπρεπε να πατήσω το κουμπί έκτακτης ανάγκης, αυτός άναψε. Μόνος του!

Έπαθα τέτοια λαχτάρα που πετάχτηκα πίσω. Τι στο διάολο, αναφώνησα. Τον σήκωσα με τρεμάμενα χέρια λες κι έπιανα βόμβα. Έκανε δύο δυνατά μπιπ και μετά λειτούργησε κανονικά. Η κίτρινη σφαίρα μπροστά, παρέμεινε στην ίδια μάζα. Έκανα μετρήσεις και επαληθεύτηκαν.

Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι, αλλά ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στον ένα μήνα και κάτι που είμαι εδώ. Αν ξανασυμβεί νομίζω ότι θα τερματίσω το πείραμα.

Α, το καλό νέο της ημέρας! Ο Γελαστούλης λειτούργησε πάλι! Ναι, Στέλιο μου, μετά αμέσως από την απότομη διακοπή του Νάρκισσου, αυτός λειτούργησε. Λες να είναι σύμπτωση; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει.

Έχω παρέα και πάλι.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο έξι:

 

Με λένε Αριστείδη Μαρνέζη κι είμαι ερευνητικός επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο Ινστιτούτο Προηγμένης Τεχνολογίας Αθηνών. Έχω αναλάβει την αποστολή «Addictionism» που αφορά τη μελέτη, ανάλυση και παρατήρηση μίας απροσδιόριστης μορφής ενέργειας, κυκλικού σχήματος και πυκνής μάζας, που εμφανίστηκε δεκαπέντε χιλιόμετρα κάτω από το έδαφος της Γης πριν από περίπου ένα χρόνο. Δηλώνω τα παραπάνω έχοντας σώας στα φρένας και χωρίς να επηρεάζομαι από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Οτιδήποτε αναφερθεί στη σημερινή καταγραφή έγινε με γνώμονα την ήρεμη ψυχολογική μου κατάσταση και την εμπεριστατωμένη έρευνά μου.

Ωραία, και τώρα που τα είπα, τα κατέγραψα και καταχωρήθηκαν, μπορώ να φρικάρω με την άνεσή μου. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ! Ο... ο Νάρκισσος πλέον έχει χαζέψει τελείως. Προσπαθώ να ηρεμήσω, να σας τα αναλύσω όπως τα είχα στο μυαλό μου αλλά όλα έχουν γίνει ζελέ. Τι είχατε πει όταν σχεδιάζαμε όλοι μαζί το τωρινό πείραμα; Ότι αυτή η κίτρινη μάζα είναι μία ακίνδυνη παρενέργεια της θεραπείας απεξάρτησης των εθισμένων, μάλλον συγνώμη των πρώην εθισμένων, που τους αφαιρέσατε τον εθισμό χειρουργικά, με εκείνη τη φοβερή – κατά την γνώμη σας – ιατρική καινοτομία, μπλα μπλα;

Να όμως που ο τροχός γυρνάει κι όταν παίζεις τον «Θεό», όλα αυτά έρχονται καταπάνω σου. Η μάζα είναι ζωντανή! Ναι αγαπητέ συνάδελφε, εσύ που θα βλέπεις την καταγραφή και θα έχεις μείνει με ανοιχτό το στόμα, πρόσεχε μην καταπιείς την τσίχλα σου. Ναι, κύριε Ιωάννου, αγαπημένε πρόεδρε του Ινστιτούτου, που ήσουν απόλυτα σίγουρος ότι είναι μία απλή παρενέργεια της φύσης των σωματιδίων κι ότι θα εξαφανιστεί μόνη της.

Όχι, μαλάκες, η μάζα ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗ!

Κινείται, αναπνέει, μπορεί και να μιλάει και να χορεύει κλακέτες κι όλας, δεν ξέρω!

Και δε με νοιάζει αν τώρα σοκάρεστε από το λεξιλόγιό μου, αυτό έχω, είμαι τόσο καιρό εδώ ολομόναχος και υποτίθεται πρέπει να κάτσω έναν χρόνο να το μελετάω.

Αν νιώσω την οποιαδήποτε ένδειξη απειλής, πατάω το κουμπί, επιστρέφω πίσω και κάνετε ότι νομίζετε! Εξ' άλλου εγώ ήμουν από την αρχή αντίθετος με την μέθοδο αφαίρεσης εθισμού που ηρωικά εσείς πανηγυρίζατε λίγα χρόνια πριν. Δεν διαμορφώνεις από την αρχή έναν άνθρωπο με μία βελόνα μόνο!

Ορίστε τα αποτελέσματα!

Ουφ, φτάνει. Πάω να φτιάξω το βραδινό μου.

Κουράστηκα.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο επτά:

 

Στην ηλικία των δώδεκα... ή των δεκατριών; Δε θυμάμαι. Δεν έχει σημασία. Μου άρεσαν πολύ όλα αυτά τα αλητάκια με τα σκέιτ και τα ποδήλατα, που έκαναν κόντρες, ακροβατικά, κουτρουβαλιαζόντουσαν, έπεφταν και μετά γελούσαν. Τα παρακολουθούσα από το μπαλκόνι μου, στις ώρες που έκανα διάλειμμα από το διάβασμα. Πολλές φορές είχα σκεφθεί να κατέβω με το ποδήλατό μου να κάνω κι εγώ το ίδιο αλλά φοβόμουν. Ότι θα πέσω αμέσως, ότι θα χτυπήσω και θα γελάνε όλοι.

Πολλά πράγματα δεν έκανα μικρός όταν έπρεπε και πολλά πράγματα έκανα μεγάλος που δεν έπρεπε. Τελείωσαν οι κονσέρβες με το κοκκινιστό. Ναι, τις έφαγα όλες! Τι ζόρι τραβάτε; Είναι το μοναδικό που τρώγεται σε όλη αυτή τη σαβούρα που μου κουβαλήσατε. Α, θέλετε και αναφορά των ημερών που πέρασαν, ε;

Η Χρυσαφένια κινείται. Έτσι την ονόμασα. Γιατί λάμπει τώρα περισσότερο. Μου θυμίζει εκείνο το απαλό, καλοκαιρινό φως του ήλιου, που έπεφτε πάνω στην άμμο όταν έκανα διακοπές στο νησί. Κινείται πολύ, η Χρυσαφένια, και έχει πλησιάσει προς το κρησφύγετό μου. Ο Νάρκισσος δε δουλεύει. Ή δε δουλεύει αρκετά. Τον πατάω, μία ανταποκρίνεται, μία σταματάει. Σάμπως κι έχει σημασία; Αυτά που κατέγραφα ήταν ηλεκτρικά σήματα, ακολουθίες από άσσους και μηδενικά.

Εδώ, στο μυαλό μου, σ' αυτήν την ταλαιπωρημένη μάζα από φαιά ουσία θα φανούν όλα.

Να, την βλέπετε; Πλησιάζει πάλι. Νομίζω ότι θέλει να... επικοινωνήσει. Να νιώσει ότι είναι δίπλα μου. Κοντά μου.

Θα κλείσω. Θα επανέλθω σύντομα. Αν μου μιλήσει θα ζητήσω δικαιώματα για την γλώσσα που θα αναπτύξουμε.

Τέλος καταγραφής.

 

********************

 

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο οκτώ:

 

Πολύ θα ήθελα μία τούρτα με κεράκια τώρα. Να έχουν πάνω τον αριθμό δύο, η τούρτα να είναι μεγάλη, κυκλική, με γλάσο, κομματάκια φράουλας και σοκολάτα. Ναι. Να το γιορτάσω που είμαι δύο μήνες εδώ. Δε μου αξίζει;

Η Χρυσαφένια μού μίλησε. Τη βλέπετε πίσω μου που έχει έρθει πιο κοντά; Έχει μία φωνή... περίεργη. Γλυκιά. Άλλοτε ανθρώπινη, άλλοτε μηχανική, μία ανδρική, μία γυναικεία... το εργαστήριο είναι αχούρι, το ξέρω. Δεν προλαβαίνω να το καθαρίσω, μελετάω, κουράζομαι, κοιμάμαι. Εσείς δε θέλετε να τη μελετάω; Ε, αυτό κάνω λοιπόν! Γιατί με κατεβάσατε εδώ κάτω; Μη με εκνευρίζετε, πατάω τον διακόπτη και τα τερματίζω όλα!

«Αριστείδη, είσαι ο μοναδικός που δεν έχεις ιστορικό εθισμού. Μόνο εσύ κάνεις για την μελέτη αυτής της μάζας, είσαι ο καλύτερός μας επιστήμονας».

Παπάρια. Το ξέρω, επίτηδες το κάνατε. Για να με στείλετε εδώ κάτω, να δείτε τις καταγραφές μου μετά και να γελάτε. Αλλά δε θα σας το επιτρέψω.

Η Χρυσαφένια θέλει να επικοινωνήσει. Ακόμα λαμβάνω μόνο μουρμουρητά αλλά πού θα πάει. Λέξεις τραβηγμένες, σαν χαλασμένο πικ απ. Θα κάνω την τρομερότερη ανακάλυψη της ιστορίας και θα την κάνω μόνος μου! Εσείς μπορείτε να πάτε να γαμηθείτε.

Στέλιο μου; Συγνώμη. Παραφέρομαι. Μου λείπεις πολύ. Πας σχολείο; Πας, έτσι;

Ο Γελαστούλης σταμάτησε να γελάει.

Συγνώμη.

Τέλος καταγραφής.

 

 

********************

 

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο εννέα:

 

Με λένε Αριστείδη, φέρε τα τσιγάρα μου, Μαρνέζη και είμαι ερευνητικός, το ουίσκυ, το βαρύ, το δυνατό, επιστήμονας Κοινωνικής Συμπεριφορικής στο, με σάλτσα μπόλικη, ναι, πολύ!

Συγνώμη για το μπέρδεμα, μου μιλάνε ασταμάτητα. Να, τα βλέπετε τα κίτρινα φωτάκια που επιπλέουν πάνω μου; Ναι, αυτή είναι! Γιατί δεν μου πήρες καπνό; γιατί; Από προχθές προσπαθώ να κάνω μία καταγραφή αλλά οι φωνές τους είναι τόσο... τόσο... φέρε μωρή καριόλα τη βότκα, πού την έκρυψες; επίμονες.

Φωνάζουν, απογοητεύονται, παρακαλάνε, ζητάνε. Δεν έχω να τους δώσω τίποτα, τίποτα, τίποτα. Γιατί δεν στείλατε λίγο κρασάκι κάτω; Κάνα τσιγαράκι, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Λίγο πιο φυσιολογικό φαγητό. Μία τηλεόραση, ένα στέρεο, κάτι ρε γαμώτο! Θέλετε και παρακολούθηση, σοβαρή, επιστημονική.

Μιλάνε. Ουρλιάζουν.

Σε μεγάλη ένταση. Θέλουν βοήθεια, και μπορώ να τους βοηθήσω, το ξέρω ότι μπορώ. Θα με αφήσετε να τους βοηθήσω;

Θέλω να καπνίσω παρ' όλο που δεν το ξεκίνησα ποτέ, θέλω να κατεβάσω ολόκληρη κάβα παρ' όλο που με το ζόρι έπινα κρασί, θέλω να φάω όλη τη μακαρονάδα, με τυρί, και μετά γλυκό, ω ναι, τούρτες!

Σκέφτομαι να πατήσω τον διακόπτη για να με επαναφέρετε – ΟΧΙ, ΣΕ ΘΕΛΟΥΜΕ

Σκέφτομαι το πείραμα, γιατί τα κάναμε όλα αυτά, γιατί – ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙΤΕ

Σκέφτομαι πολύ τον γιο μου, θα του λείπω, τόσες μέρ – ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙΣ

Σκέφτομαι τη ζωή μου, πώς τα κατάφερα, γιατί έφτασα εδώ – ΓΙΑ ΕΜΑΣ

Θα επανέλθω.

Τέλος καταγραφής.

 

*************

 

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο δέκα:

 

Ξέρετε τι δύναμη θέλει για να μπορέσει κάποιος να ξεπεράσει τον εθισμό του; Στην κοινωνία που ζούμε, αυτό το μίασμα που αποκαλούμε κοινωνία, ανοίγεις τα μάτια σου πρώτη φορά κι εθίζεσαι. Στα ψεύτικα χαμόγελα, στην υπερβολική εκδήλωση αγάπης, στα πλούσια δώρα που σου αφήνουν για να τους εκτιμήσεις, στις πλούσιες απαγορεύσεις για να ξεφύγεις, όλα είναι ένας τυφώνας εθισμού. Νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος αλλά στην πραγματικότητα είσαι πιο φυλακισμένος από ποτέ.

Η Δέσποινα, για παράδειγμα, είχε εθιστεί στην νικοτίνη. Τι πιο κοινότυπο; Βγήκαν τόσες εφευρέσεις, τσιγάρα με φίλτρο, τσιγάρα ηλεκτρονικά, τσιγάρα ψεύτικα, αλλά η νικοτίνη παρέμενε. Και ζήτησε βοήθεια. Κι εσείς της την αφαιρέσατε με τόση ορμή, τόσο μένος, τόσο απότομα, που της έμεινε ένα τεράστιο κενό. Μία τρύπα στη ζωή της που ψάχνει να βρει να την καλύψει.

Ο Ανδρέας. Ναι, του άρεσε να πίνει. Και; Σε ποιον δεν αρέσει; Αλλά η μαλακισμένη πρώην γυναίκα του έβαλε περιοριστικά μέτρα για να βλέπει το παιδί του. Αν δεν έκοβε το αλκοόλ, δε θα ξανάβλεπε την κόρη του. Ήρθε σε μας για βοήθεια, του αφαιρέσαμε τον εθισμό, του δημιουργήσαμε ένα μεγαλύτερο. Τον ακούω τον Ανδρέα τώρα, μου τον έδειξε η Χρυσαφένια. Εσείς γιατί δεν τον ακούγατε τότε;

Ο Νικήτας. Του άρεσε να τρώει, να τρώει πολύ κι ασταμάτητα. Ήθελε βοήθεια. Τον ξεχειλώσαμε και τον συρρικνώσαμε λες κι ήταν μπαλόνι σε παιδικό πάρτυ. Η Στέλλα, της άρεσαν τα καλλυντικά. Λουζόταν με κολόνιες και αρώματα. Να μυρίζει όμορφα ήθελε, κακό ήταν; Ο Πέτρος, ήθελε να φτιάξει κορμί κι είχε εθιστεί στα αναβολικά. Όλοι ήθελαν βοήθεια κι εμείς, για να πάρουμε βραβεία και διακρίσεις, τους μεταχειριστήκαμε σαν πειραματόζωα.

Ε, λοιπόν, μαλάκες, τώρα θα πληρώσουμε γι' αυτό. Οι εθισμοί τους δεν έφυγαν ποτέ, υπάρχουν εδώ, μαζεύτηκαν και θα κανονίσουν επάνοδο. Η Χρυσαφένια θέλει να απλωθεί, σαν ένα τεράστιο χταπόδι, να γεμίσει τα πνευμόνια μας με την αγάπη της. Να εθιστεί όλος ο πλανήτης, κανένας ελεύθερος, όλοι μαζί φυλακισμένοι σε ένα τεράστιο κελί.

Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι αυτήν την στιγμή σπάω τον Νάρκισσο, το καταραμένο μηχάνημα που είχε σκοπό να εξαλείψει τη σφαίρα.

Είμαι ο Αριστείδης Μαρνέζης κι εγκαταλείπω το πείραμά σας για να βοηθήσω την Χρυσαφένια.

Είμαι ο Αριστείδης Μαρν-

Στέλιο μου; Μου λείπεις. Να... να το ξέρεις σε αγαπ-

Τέλος καταγραφής

 

*************

 

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο έντεκα:

 

Αγέρα να 'σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης

Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου... να 'ρθεις να μου την πάρεις...

 

*************

 

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου, 2030

Καταγραφή νούμερο ένα:

 

Καλησπέρα σε όλους! Ή καλημέρα; Δεν ξέρω αν έχει ήλιο ή φεγγάρι εκεί που είστε, εδώ είναι συνέχεια το ίδιο.

Πρώτη μέρα λοιπόν σήμερα! Είμαι ήδη πέντε ημέρες βέβαια, πρώτη καταγραφή κάνω όμως τώρα. Νιώθω τόσο ενθουσιασμένος αλλά και τόσο ανήσυχος ταυτόχρονα. Είναι μεγάλο πείραμα αυτό που γίνεται, ίσως το μεγαλύτερο. Στην αρχή ήμουν αντίθετος με όλη τη μέθοδο αφαίρεσης εθισμών κι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν όταν εμφανίστηκε αυτή η μυστήρια κι ανεξήγητη κίτρινη μάζα.

Στην αρχή ήταν λιλιπούτεια, σαν μπάλα του τένις. Δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε. Μετά όμως μεγάλωσε, σταδιακά, σαν ένα μωρό παιδί. Μας τρόμαξε η αλήθεια είναι. Αλλά ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μίας τεράστιας επιστημονικής ανακάλυψης. Κάποιοι ήδη την έχουν βαφτίσει «εξωγήινη». Εγώ δε θα μπω σε τέτοιες θεωρίες. Ο σκοπός μου εδώ είναι ερευνητικός και μόνο.

Ο Νάρκισσος, το φοβερό μηχάνημα που φτιάξαμε, είναι έτοιμος. Το όνομά του λίγο περίεργο, αλλά ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω; Οι διακόπτες δουλεύουν μία χαρά, το δοκίμασα ήδη δύο φορές. Φαγητό έχω μπόλικο, νερό σε μπιτόνια, νομίζω θα είμαι εντάξει για πολύ καιρό. Λέτε να αντέξω ένα χρόνο; Δε νομίζω, θα δούμε.

Τι άλλο; Α, ναι. Ξέρω ότι αυτές οι καταγραφές είναι απαραίτητες για να κάνουμε αποτίμηση του πειράματος αλλά θα μου επιτρέψετε να τις χρησιμοποιήσω και λίγο σαν... ημερολόγιο. Αν δεν εκφράζω κάπου, δυνατά, έστω και σε μία οθόνη, τις σκέψεις μου, θα τρελαθώ. Και θα μιλάω λίγο για τον γιο μου, εντάξει; Δε νομίζω να σας πειράξει αυτό.

Στέλιο μου, ήδη μού λείπεις! Ο μπαμπάς κάνει κάτι πολύ σημαντικό τώρα. Θα είσαι περήφανος όταν μεγαλώσεις. Ξέρεις τι μου είπαν οι συνάδελφοί μου; Ότι εάν θέλω, μπορούν να κρατήσουν αυτήν την πρώτη καταγραφή και να την δείξουν τελευταία. Ξέρεις, η πρώτη είναι κι η πιο φυσιολογική, μετά μπορεί κάπου να το χάσεις, να τρελαθείς, να μην είσαι ο εαυτός σου.

Αλλά δε νομίζω να έχουμε πρόβλημα! Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και δε με νοιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες. Οπότε ας την δείξουν όπως και όποτε θέλουν. Έχω πάρει και τον αρκούδο σου μαζί μου!

Αυτά, νομίζω.

Ας μην χάνω άλλο χρόνο. Όλα καλά θα πάνε. Πάω να ρίξω μία ματιά στη κίτρινη φίλη μας. Έτσι όπως την κοιτάω νιώθω σαν να περίμενε την άφιξή μου. Το χρώμα της είναι πιο λαμπερό... πιο... χρυσαφί.

Βλακείες ε; Μπορεί.

Τι λέμε τώρα; Α, ναι.

Τέλος καταγραφής.

 

Edited by Ballerond
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα John!:)

Μου άρεσε η ιστορία σου, όπως και η διάθεση σου να ρισκάρεις. Βρήκα πετυχημένη και ιντριγκαδόρικη την φόρμα που διάλεξες να πεις την ιστορία, με τις καταγραφές κτλ. Κράτησε το ενδιαφέρον μου σε υψηλά επίπεδα. Έ, οκ λίγο τη φάση με το αρκουδάκι τη βρήκα corny και μελό, αλλά είναι πταίσμα, όχι κάτι σοβαρό. Ούτε και η 

Spoiler

σφαίρα - εκδήλωση των εθισμών

με ενθουσίασε, αλλά δεν με χάλασε κιόλας. Με λίγα λόγια, μου άρεσε η προσπάθεια σου. Good job!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Γιάννη μου το μαντήλι σου η ιστορία σου έχει όλα τα καλά που μας έχεις συνηθίσει. Άμεση, απλή γραφή, λεπτομέρειες που δίνουν βάθος στους χαρακτήρες, πινελιές χιούμορ, τρυφερότητα κλπ. Η ιδέα είναι:

Α. Καλή και πρωτότυπη:

[spoiler]

Η συγκέντρωση του κακού και η προσωποποίηση του.

[/spoiler]

Και,

Β. Προβληματική:

[spoiler]

Δηλαδή, όχι κακή αλλά δεν με έπεισε για ΕΦ. Ακροβατεί επικίνδυνα (και μάλλον πέφτει κατά την γνώμη μου) προς φάντασυ μεριά. Αν αποφάσιζες να γράψεις μια (πιο μεγάλη) καθαρά φάντασυ ιστορία και να αναπτύξεις τις δυνατότητές της νομίζω ότι θα ήταν αριστούργημα.

[/spoiler]

αλλά ο τρόπος που διάλεξες να την δώσεις είναι εξαιρετικός και ο κεντρικός χαρακτήρας ανάγλυφος.

 

Υ.Γ. Τσουτσού δεν είδα...

Καλή επιτυχία!

Edited by Old man & SiFi
  • Like 2
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Τι είπες τώρα!!! και τι λέω και εγώ... είμαι κομματάκι άφωνη... έχω καταπιεί μεγάλες δόσεις ενθουσιασμό! :)

Υπέροχη σαν έμπνευση, πρώτα από όλα.

αν είχα φαγητό στη φωτιά το δίχως άλλο θα το έκαιγα...

ε αυτά... τι; να συνεχίσω; καλά, οk :p

να πω όταν την διορθώσεις να βάλεις δύο γ στη λέξη συγγνώμη...

και να πω ότι εκεί που λες "λόγω του βάθους στη Γη που βρίσκεται" στην αρχή, σκέφτηκα μήπως έπρεπε να είναι 'λόγω του βάθους της Γης που βρίσκεται' αλλά δεν είμαι σίγουρη.

αυτά, τα ειπα τα... κακά και ξεμπέρδεψα :D

διάβαζα που λες και ακολουθούσα την ψυχολογία του ήρωα (ιδανική ταύτιση) και ταυτόχρονα άλλαζα συνέχεια διάθεση... συνεχείς αδιόρατες ανατροπές αυτού που μεταδιδόταν και δεν το θεωρώ και πολύ εύκολο αυτό για να πετύχει! αγωνία, με άλλα λόγια το λες... και όλο και σκεφτόμουν τι ήθελα να πω σε κάθε αναγνωστικό βήμα.. και όλο και μου έλεγα σκάσε και κοίτα να το απολαύσεις... με κρατούσε απολύτως εστιασμένη, δεν το συζητώ!

η γλώσσα και η αφήγηση (ενισχύθηκε από το εύρημα των καταγραφών βεβαίως αυτό) ιδανικά απλή, άμεση, μεταδοτική αλλά κυρίως, τέρμα Ανθρώπινη!

το εύρημα με τον Γελαστούλη, η επικοινωνία με τον γιο... όλες όλες οι λεπτομέρειες σχετικά με αυτό αλλά και κάθε άλλη ανθρώπινη και φυσιολογική, καθημερινή, ανεπεξέργαστη σκέψη αποδίδουν τέλεια την μοναξιά που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μεταμορφωθεί σε απόγνωση και είναι φυσικά ο καλύτερος τρόπος να επικοινωνηθεί η ζωτική ανάγκη του ήρωα να κρατήσει επαφή και να διατηρήσει την γέφυρα με τον έξω κόσμο, την ζωή του, τον εαυτό του...

Σαν ιδέα την βρήκα καλή, ακόμα περισσότερο όμως πρωτότυπη, τόσο αυτή όσο και τον τεχνικό τρόπο που την αποδίδεις... αυτός θεωρώ ότι είναι το καλύτερο κομμάτι! (θέλω και εγώ εμπνεύσεις σαν και αυτή σνιφ σνιφ :p )

πολύ φρέσκο όλο το γραπτό... η επικοινωνία με τους συναδέλφους πχ, το όλο ύφος... ειχε και χιούμορ και πνοή... και είχε και κάτι ακόμα που θα το πω και ας μην είναι ό,τι πιο απτό να σταθεί κανείς... είχε μια θετικότητα, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το θέσω, που πιστεύω ότι πηγάζει από εσένα τον ίδιο και μάλλον, ή ακριβώς για αυτό είναι που το λέω, υπάρχει σε κάθε γραπτό σου!

Ελπίζω να επιστρέφει και να βγαίνει στον αέρα στο τέλος... δεν θέλω να πιστέψω ότι ένας τόσο θετικός άνθρωπος (και αυτός) δεν βρήκε διέξοδο για εκεί...

Συγχαρητήρια και Καλή επιτυχία σου Γιάννη!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καλογραμμένη, απλή και ανθρώπινη, ενδιαφέρων τύπος ο πρωταγωνιστής σου, ολοκληρωμένος θεωρώ, μου άρεσαν ιδίως οι επικλήσεις στον γιο του, μου έβγαλαν μια αυθεντικότητα.

Η ιδέα τώρα είναι και για μένα τελείως φάντασυ, παρά το εφ υπόβαθρο, δηλαδή μόλις την αποκάλυψες αυτή ήταν η σκέψη μου («τι ωραία φάντασυ ιδέα και πόσο καλή χρήση του θέματος»). Και γενικά δες τι έχεις κάνει: Πέρσι το βουνό σου στο σάι-φάι κατέληξε φάντασυ, ο τρόμος σου στον διαγωνισμό φανταζόφερνε, ο τρόμος σου στο εργαστήριο επίσης, το φάντασύ σου παραδόξως ήταν… φάντασυ. Do you see the pattern? :P

Αλλά είναι όμορφη ιδέα, γι' αυτό στρώσου και γράψτη όπως θα την έγραφες εκτός διαγωνισμού (new weid ίσως το είδος που θα προέκυπτε;). Σε κάθε περίπτωση δεν σε θεωρώ πιο εκτός απ' ό,τι μεγάλο μέρος του space opera ως είδος (και ποιος είμαι εγώ να αλλάξω τα υποείδη του σάι-φάι, μου λες;), απλώς βρήκα ενδιαφέρουσα την παρατήρησή μου και είπα να τη μοιραστώ :p.

Για μένα η αχίλλειος πτέρνα του διηγήματος είναι η μορφή του, στοιχείο που ναι μεν αποτελεί μια ιδιαιτερότητα και ιντριγκάρει τον αναγνώστη, στοιχείο δε από το οποίο πηγάζουν κατ’ εμέ τα κύρια προβλήματα του διηγήματος.

Spoiler

Μου άρεσε που ξεκίνησες με τη δεύτερη καταγραφή (είτε περιλάμβανες την πρώτη είτε όχι), μου άρεσαν οι διαδικαστικές φράσεις λόγω φόρμας, αν και θα τις ήθελα περισσότερες, μου άρεσε που έκλεισες ανάποδα (με την πρώτη), αλλά αυτό το έξυπνο τερτίπι περίμενα να αποκαλύψει στο τέλος κάτι που θα άλλαζε την εικόνα μας για την ιστορία, γεννώντας μου ακαριαία προσδοκίες που ποτέ δεν εκπληρώθηκαν. Η πρώτη καταγραφή στο τέλος κατά τη γνώμη μου αποδυναμώνει το τελικό αποτέλεσμα: δεν περιλαμβάνεις καμία ουσιώδη νέα πληροφορία (εγώ θα προτιμούσα να μην είχαμε καταλάβει τίποτα για τους εθισμούς και τι είναι η σφαίρα κλπ μέχρι να φτάναμε σ’ αυτή την καταγραφή που ως πρώτη θα είχε νόημα να μιλήσει για πρώτη και τελευταία φορά αναλυτικά για το πείραμα – ναι, θα δυσκόλευε την μέχρι τότε ανάγνωση, αλλά θα επιβράβευε πιστεύω), κάτι που κάνει περιττό το exposition σου στην 6η καταγραφή (το οποίο το αισθάνθηκα ως tell, επειδή δεν μου ταίριαξε καθόλου σ’ εκείνο το σημείο, παρά τη δικαιολόγησή σου, κάτι που οφείλεται για άλλη μια φορά στη φόρμα που διάλεξες), δεν κλείνεις ούτε καν με συναισθηματικό κρεσέντο (αυτό το κάνει η όντως τελευταία καταγραφή (11) – ναι, ο Θανάσης θα είναι το ρεμπέτικο του μέλλοντος, Morfeas approves), γενικά δεν προσφέρει τίποτα κατά τη γνώμη μου, απεναντίας χαλάει την τελική γεύση (οκ, όχι πολύ, αλλά και το λίγο καλό δεν σου κάνει).

Πάντως σίγουρα συγκαταλέγεται στα καλά σου γραπτά, μου άρεσε, τα προτερήματά του τα θεωρώ σημαντικότερα από τα ελαττώματά του, αλλά θεωρώ ότι αν είχες λίγο περισσότερο χρόνο να την επεξεργαστείς πριν τη γράψεις θα είχαμε δει εντυπωσιακά πράγματα (και στα λέω επειδή ξέρω πως σαν σφουγγάρι ρουφάς τα σχόλια που σου γίνονται και βελτιώνεσαι σχεδόν κάθε φορά).

Καλή σου επιτυχία!

Edited by Morfeas
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth
Γειά σου Γιάννη!
 
Οκ, μπορεί να πάτησες στην γνωστή ταινία "Σφαίρα" αλλά παράλληλα διαφοροποιήθηκες αρκετά με τις προσωπικές σου πινελιές ώστε να δικαιούσαι να μην ανεβάσεις στο Fanfiction:). Τέτοιες πινελιές που μου άρεσαν και ξεχώρισα ήταν η αφήγηση με καταγραφές και το πρωθύστερο σχήμα που χρησιμοποίησες για τελείωμα. Η οπτική των καταγραφών και η γραφή σου γενικά με κέρδισε αμέσως και με μετέφερε στο σκηνικό. Πολύ καλή ροή που δεν κούρασε επουδενί ενώ το συναίσθημα δεν έλειπε και ταυτόχρονα δεν πάθαμε και συναισθηματική υπερφόρτωση. Στα 'αλλά: Είδα κάποια λογικά 'σφαλματάκια' στο στόρυ, όπως:
 
-ο ήρωας πολύ γρήγορα κουράστηκε. Μόλις λίγες μέρες μετά την έναρξη της αποστολής; Θα περίμενα να τον πιάσει κανα 2 μηνες μετά μίνιμουμ!. Ρεαλιστικά και εφόσον η επίλογή των ανθρώπων αυτών είναι μια χρονοβόρα διαδικασία (ώστε να βρουν τον κατάλληλο) θα περίμενα να προσπαθήσει να αντισταθεί περισσότερο στα αρνητικά συναισθήματα. Αυτό θα έπρεπε ίσως να φανεί με σταδιακότερη 'μεταστροφή' του - τεχνικό και θεωρώ θα μπορούσες εύκολα να το διορθώσεις.
 
-Η παραμονή για 1 χρόνο δικαιολογείται για αποστολή στο διάστημα γιατί η μετακίνηση από και προς είναι δύσκολη. Δεν ξέρω όμως αν δικαιολογείται στην περίπτωση μετακίνησης απο και προς 15km προς το κέντρο της γης (θα ήταν ευκολότερη θεωρώ). Ωστόσο αυτό δεν είναι αμιγώς τεχνικό ζήτημα καθώς στην αναμενόμενη ετήσια απομόνωση έχτισες και το αίσθημα της απόγνωσης/βαρεμάρας/ του λείπει ο Στέλιος κλπ.=> πιθανή 'διόρθωση' θα απαιτούσε σημαντικότερες προσαρμογές στο κείμενο.
 
Εντωμεταξύ το σχήμα που καθορίζει το είδος της ιστορίας σου παραπέμπει περισσότερο σε Φ παρά ΕΦ. Λ.χ.
 
-Η μπάλα δημιουργήθηκε (μεταφυσικά; μαγικά;) λόγω της αφαίρεσης εθισμών από ανθρώπους.
-Η μπάλα είναι ζωντανή.
 
Συζητώντας πια με δεδομένα Φάνταζυ βρήκα την ιδέα των σωρρευμένων εθισμών που θέλουν να απελευθερωθούν, εξαιρετική. Είναι το στοιχείο που δίνει στην ιστορία σκοπό, αρχή/μέση/τέλος. Ίσως όμως θα μπορούσε να δοθεί λίγο καλύτερα - το προσπάθησες με τα παρεμβαλλομενα λόγια ανάμεσα στα δικά του, που το βρήκα 'υστερικά' βιαστικό. Λ.χ. θα ήθελα οι εθισμοί που του 'φυτετηκαν' από τη μπάλα να του βγουν εν καιρώ, ύπουλα, και αφού έχει βγει καιρό στην επιφάνεια.
 
Τέλος ένα τεχνικούλι ακόμη:
 
Έπαθα τέτοια λαχτάρα που πετάχτηκα πίσω. Τι στο διάολο, αναφώνησα.
 
Είναι αφύσικό αυτός που πραγματοποιεί μια ημερολογιακού τύπου καταγραφη να προσδιορίζει ότι 'αναφώνησε' κάτι. Πιθανή διόρθωση 'Τι στο διάλολο' σκέτο; Δεν είμαι σίγουρος.
 
Αυτά...
 
καλή επιτυχία!
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Καλή πρόζα, ταιριαστή για πρωτοπρόσωπη αφήγηση, προφορική. Μου άρεσε πολύ η αντίθεση με το ξεκίνημα στην καταγραφή 6.

Ο τρόπος που δίνεις τη σφαίρα, γρήγορα, ανεβάζει το σασπένς. Γενικά η ροή της πληροφορίας σου είναι εξαιρετική, το ίδιο και ο ρυθμός, δεν υπήρξε στιγμή που να βαρέθηκα.

Όσον αφορά την ιδέα σου, δεν έχω ιδέα αν στέκει. Η μόνη απορία που έχω είναι γιατί δεν έχει live επικοινωνία με τους από πάνω, γιατί δεν τον ακούει δηλαδή κανείς και γιατί δεν του δίνουν απαντήσεις, οδηγίες κλπ. Αν του δίνουν θα έπρεπε να φαίνεται η αλληλεπίδραση. Αν πάλι υπάρχει κάτι που το εμποδίζει, και πάλι θα έπρεπε να διευκρινιστεί. Νομίζω πως θα μπορούσες να το βάλεις αυτό χωρίς να αλλάζει κάτι ιδιαίτερο στην αφήγησή σου.

Το ποίημα ταιριαστό, δούλεψε για μένα όπως και ο τρόπος που το χρησιμοποίησες. Το τέλος ωραίο.

Με εξαίρεση το κενό της επικοινωνίας, πολύ καλή ιστορία, για μένα η καλύτερή σου.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Α είναι ωραία ιστορία ετούτη. 

Με συγκίνησες με τον Στέλιο και τον Γελαστούλη και νομίζω έκανες καλή χρήση του θέματος και άριστη κατανομή ρυθμού. Ο πρωταγωνιστής είναι απλός και ανθρώπινος, κατανοητός τόσο -όσο και δεν φορτώνεις το κείμενό σου με τεχνολογικές λεπτομέρειες, ενώ παράλληλα καταφέρνεις να μην είναι και απλοϊκό. Αυτό για μένα είναι μεγάλη επιτυχία. 

Η ιδέα τώρα; Καλή. Ο εθισμός επιστρέφει και εκδικείται. Ξέρεις τι θα ήθελα, αν θα ήθελα κάτι; Λίγο πιο "δυναμική" θεώρηση της εκδίκησης της χρυσαφένιας. Στο τέλος δεν κατάλαβα πώς ακριβώς του έκανε κατοχή το ζωντανό από τους ανθρώπινους εθισμούς ενεργειακό μπαλάκι. Τον έβαλε να καταστρέψει το μηχάνημα, και μετά; Θα βρει τρόπο να ανεβεί στην επιφάνεια της γης μαζί του; Πώς θα ανεβεί; Δεν ήταν απαραίτητο το μηχάνημα για την επιστροφή του επιστήμονα; Ναι, κάτι παραπάνω σε εξηγήσεις το ζητούσε η συνταγή. Ειδικά που το είχες και τόσο αβίαστα, ρε φίλε. Μπορούσες να πεις τα πάντα με απλό και κατανοητό ύφος και χωρίς κορώνες. Μπορούσες να δώσεις εξηγήσεις, και αν ήταν ανάλογης ποιότητας η ιστορία σου θα εκτοξευόταν.

Πώς είχες σκεφτεί ότι φεύγανε οι εθισμοί ακριβώς, btw? Μία μου απορία.

Γενικά, είναι μικρές οι τεχνικές λεπτομέρειες και τις αγνοεί κάποιος. Μεγάλη επιτυχία ο σωστός ρυθμός σου. Βασικά επειδή είναι τόσο σωστός ο ρυθμός και η κλιμάκωση περνάνε στο ντούκου τα ψιλολαθάκια που αναφέρω. Πραγματικά. Ούτε ζυγισμένο να το είχες. (Βεβαίως και συγκινήθηκα με τις καταγραφές για το παιδάκι του αλλά that's just me)

Καλή επιτυχία και να ξαναβλέπουμε κι άλλες τέτοιες ιστορίες από σένα!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ρε, εμένα δεν μ' άρεσε...

Καταρχήν, το ύφος των καταγραφών δεν με έπεισε ότι ήταν, πράγματι, καταχωρήσεις σε ημερολόγιο. Πολλά πράγματα στις πρώτες δυο-τρεις έκανε μπαμ ότι τα έλεγε για να τα μάθουμε (για παράδειγμα, λέει στον γιο του "θα ανέβω και θα ξαναβρεθούμε", κάτι τέτοιο, το οποίο είναι πολύ ωραίο και αποτελεσματικό, αλλά στην επόμενη καταχώρηση δηλώνει ότι βρίσκεται κάτω απ' τη γη, σαν να μην το ξέρουν οι επιστήμονες που θα λάβουν τα αρχεία). Η γλώσσα δεν ήταν αυθόρμητη, για παράδειγμα, κανείς δεν γράφει στο ημερολόγιό του: "κούνησα το κουτί, σκεπτόμενος να το ανοίξω, όταν εκείνο άνοιξε μόνο του!".  Γράφει: "κούνησα το κουτί και σκεφτόμουν να το ανοίξω, κι εκείνο άνοιξε μόνο του!" (Από την άλλη, προσπάθησες πολύ να φαίνεται προφορικό το ύφος, με υπερβολές που, για 'μένα, το έκαναν ψεύτικο).

Επίσης, δεν κατάλαβα ακριβώς τι έγινε στο τέλος. Με ποιον τρόπο επιδρούσαν τα αυτά πα΄νω του... Τρελάθηκε; Έπαθε κάτι άλλο, τον χτύπησαν όλοι οι εθισμοί μαζί; Πέθανε; :hmm:

Το θέμα; Χμ, δεν είμαι σίγουρη. Τελικά, το θέμα του διηγήματος ήταν ο εθισμός, ή όχι; Τείνω προς το όχι.

Να κεράσω μπυρίτσα; :beerchug:

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Εγώ που ζορίζομαι πολύ να διαβάσω από την οθόνη, πέρασα μια χαρά διαβάζοντάς το.

Το ημερολόγιο έχει καταγραφεί σε βίντεο απ' ότι κατάλαβα και από αυτή την άποψη κάποιες επαναλήψεις καταστάσεων αλλά και κάποιες επεξηγήσεις, συγχωρούνται. Στο κάτω-κάτω της γραφής, κάποιος που είναι απομονωμένος τόσο βαθιά στο υπέδαφος, είναι λογικό να ανησυχεί τι θα γίνει αν το ημερολόγιο ανακαλυφθεί από τρίτους που δεν έχουν σχέση με τον οργανισμό και επομένως γίνεται περισσότερο επεξηγηματικός.

Αλλά είναι Έλληνας και φαίνεται. Μου αρέσει και αναγνωρίζω αυτή την τόλμη της επιλογής. Έλληνας με τη γκρίνια του, αλλά και με την ευαισθησία που μας χαρακτηρίζει σαν λαό.

Τέλος προβληματίζει σχετικά με το πόσο "κακός" είναι ο εθισμός. Αν αφαιρεθεί από κάποιον γίνεται φυσιολογικός ή μήπως τελικά αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας;

Διαφωνώ ότι πάει προς φάνταζι. Είναι "μαλακή" επιστημονική φαντασία. Και το γεγονός ότι φλερτάρει με κάποια στοιχεία φάνταζι, είναι αυτό που την καθιστά "μαλακή". Αν ήταν σε μορφή πιο εκτενούς κειμένου, ίσως να της δινόταν η δυνατότητα να "σκληρύνει".

Τώρα, όσον αφορά τα αρνητικά... Χααα! Δεν πρόκειται να το ψυρίσω για να βρω προβλήματα. Όπως είπα και πριν, με δυσκολεύει η ανάγνωση από την οθόνη και δεν πρόκειται να ζοριστώ για να απομωνώσω συγκεκριμένες φράσεις. Δεν γνωρίζω καν αν συμμετέχει σε διαγωνισμό. Εμένα με ενδιαφέρει ότι με διασκέδασε και με κράτησε μέχρι το τέλος.

Υ.Γ. Τώρα είδα ότι συμμετέχει σε διαγωνισμό. Καλή επιτυχία, Ballerond.

Edited by AlienBill
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Καλησπέρα κι από μένα,

 

Spoiler

Η ημερολογιακή αφήγηση είναι σωστή και αρμόζουσα για την περιγραφή της κατάρρευσης ενός ανθρώπου. Όμως, η ιστορία με γέμισε ερωτήματα, τα οποία περίμενα να ξεκαθαριστούν. Οκέι, την μπάλα από συσσωρευμένο ψυχικό πόνο που είναι ζωντανή, αυτό το καταλαβαίνω. Γιατί όμως να εμφανιστεί 15 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της Γης; Ο ερευνητής γιατί πήγε μόνος του εκεί κάτω, τα έγκατα της Γης δεν είναι τόσο απρόσιτα όσο το διάστημα. Πώς ανιχνεύτηκε η σφαίρα σε τέτοια βάθη, αφού αρχικά είχε το μέγεθος μπάλας τένις; Πώς ήξεραν ότι σχετίζεται με την πειραματική μέθοδο θεραπείας εθισμών Κάπως με μπέρδεψε όλο αυτό το σκηνικό. Έχω μια πρόταση: αν ο Μαρνέζης ήταν σε κάποιο δορυφόρο κι η σφαίρα είχε εμφανιστεί στο διάστημα, σε τροχιά γύρω από τη Γη, πολλά προβλήματα θα λύνονταν. Τι λες;

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα μοδεράτορα,

Αυτή η η ιστορία δεν με έπεισε και πάνω-κάτω για τους ίδιους λόγους με την Άννα. Η γραφή, από την πρώτη πρόταση δεν μπόρεσα να μπω στο κλίμα. Το συγγραφικό πείραμα με την διήγηση των 'γεγονότων'  με την μορφή καταγραφών σε ημερολόγιο και με ξεκίνημα in media res απλώς δεν δούλεψε. 

Από την άλλη, θεωρώ την ιδέα ως την καλύτερη που έχω δει μέχρι στιγμής και το τελείωμα όπου γίνεται ξεκάθαρα

sci-fi horror

για μένα είναι  αρκετά καλό. Απλά όλη η διαδρομή ως εκείνο το σημείο δεν με έπεισε ή άρεσε όσο θα ήθελα.

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Ημερολογιακή Ε.Φ. δεν ξέρω αν υπάρχει πάντως ο τρόπος παρουσίασης (καταγραφή καθημερινών γεγονότων με κάμερα) παραπέμπει σίγουρα σε vlog!

Σε ένα σημείο γράφεις «Με λένε Αριστείδη Μαρνέζη κι είμαι ερευνητικός επιστήμονας...» Ο όρος ερευνητικός επιστήμονας δεν νομίζω να στέκει. Θα μπορούσες ίσως να πεις ερευνητής σκέτο.

Παρένθεση: γενικά ιστορίες Ε.Φ. με ελληνικά ονόματα μου φαίνονται κάπως .... κάπως τέλος-πάντων. Να πω την αλήθεια, όταν διάβασα το όνομα Αριστείδης το μυαλό μου ταξίδεψε πίσω στο χρόνο. Θυμήθηκα τον κύριο Αρχιμήδη με την κλεμμένη Yamaha έξω από το Dorian Gray (όποιος κατάλαβε την αναφορά έχει ζήσει φοβερά παιδικά χρόνια!)

Γενικά η ιστορία ρέει πολύ καλά, αν και δημιουργούνται διάφορες εύλογες απορίες. Ας αναφέρω μία από αυτές: πως οι άνθρωποι αντιλήφθηκαν την παρουσία της σφαίρας, 15 χλμ κάτω από τη γη; Αν δεν κάνω λάθος, το βαθύτερο ορυχείο στην Γη δεν ξεπερνά τα 5 χλμ, δηλαδή το 1/3 του βάθους στο οποίο τοποθετείς την ιστορία! Επομένως, πώς ανιχνεύτηκε η παρουσία της;;;

Η ιστορία εκμεταλλεύεται σωστά το θέμα του διαγωνισμού σε όλο του το εύρος.

Το τέλος μπορώ να πω ότι το είχα μυριστεί λίγο μετά το μέσον της ιστορίας.

 

Spoiler

Plot: C

Setting: C+

Language: Α-

Characters: Α

Overall sci-fi rating: B-

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιάννη.
 

Spoiler

 

Άκου να δεις, τώρα. Εγώ κατάλαβα τα πάντα, το βρήκα ΕΦ και ουχί φάνταζι, δεν μου άφησε καμία απορία που να με νοιάζει πραγματικά να απαντήσεις και, γενικα, το βρήκα ένα πολύ αξιόλογο διήγημα, καλογραμμένο και με ωραία ιδέα, εντός θέματος.

Το τέλος δούλεψε καλά για μένα: η αντίφαση ανάμεσα στο πώς ξεκίνησε το πείραμα και στο πώς κατέληξε λειτούργησε και αυτό που ήθελες να μου δείξεις το ένιωσα.

Οι καταγραφές ίσως μπορούν να βελτιωθούν και να γίνουν ακόμη πιο φυσικές, αλλά παραδέχομαι πως μόνο ένα-δυο ψιλοπράγματα μου χτύπησαν.

Γενικά, ναι, μάλλον μπορεί να γυαλιστεί κι άλλο, αλλά ειλικρινά δεν έχω κάτι ουσιαστικά αρνητικό να σου πω, για μένα ήταν μια από τις καλύτερες ιστορίες του διαγωνισμού.

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.