Jump to content
Morfeas

Μάτια σαν αποτσίγαρα

Recommended Posts

Elli Sketo

 

Νικόλα καλησπέρα,

 Στην αρχή η ιδέα σου μου φάνηκε κακή. Όσο διάβαζα όμως άρχισα να βλέπω πόσο πιθανός θα ήταν ένας τέτοιος κόσμος.

Όμορφη και στρωτή και γραφή, όπως με έχεις συνηθίσει.

 

Τι μου άρεσε:

  • Ο πρωταγωνιστής σου. Ήταν απλός αλλά πιστευτός, ολοκληρωμένος χαρακτήρας. Είχε ότι χρειάζεται ένας relatable χαρακτήρας: backstory, ψεγάδια και τόσο όσο άποψη ώστε να μπορέσω να γεμίσω τα κενά μόνη μου και να πάρω τη θέση του στον κόσμο, μιας και η αφήγησή σου είναι πρωτοπρόσωπη και αυτός είναι η “κάμερα” μας.

 

  • Το “ψυχιατρείο”. Με λίγες, απλές και συμπυκνωμένες προτάσεις μας έβαλες στον μουντό, παγωμένο κόσμο ενός ψυχιατρείου. Χωρίς να φλυαρείς με έκανες να φανταστώ ανθρώπους, οι οποίοι στην τελική δεν πάσχουν και από τίποτα σπουδαίο σύμφωνα με τα σημερινά standards, να σέρνονται άσκοπα στους διαδρόμους του ψυχιατρείου.

 

Και αυτό συνδέεται εύκολα με το τρίτο:

 

  • Οι ψυχασθενείς σου. Φανταζόμουν ουρλιαχτά το βράδυ από ψυχώσεις που δημιουργήθηκαν εκεί μέσα, άγρια βλέμματα στην τραπεζαρία και μονότονες επαναλαμβανόμενες κινήσεις - απόρροια μιας ζωής στερημένης από τα πάντα.

 

  • Τα θρησκευτικά undertones που έβαλες εδώ και εκεί. Ζωντάνεψαν και έδωσαν λογική σε έναν βαθιά συντηρητικό και πουριτανικό κόσμο που κατακρίνει οποιοδήποτε είδος κατάχρησης. Ο Απόστολος Παύλος θα ήταν περήφανος.

 

  • Η γραφή σου. Κομμάτια και αλλαγές με έκαναν να χαμογελάσω καθώς, για κάποιον ηλίθιο λόγο ένιωσα περήφανη για εσένα.

Αγαπημένο το:

Η Σάντα-Λουτσία ήταν στοιχειωμένη, [...]

Στοιχειωμένη από ανθρώπους.


Είχα καταλήξει με μια λίστα τεσσάρων υπόπτων.

Αυτή η μικρή, απλή αλλαγή είναι διαμάντι Νικόλα. Γενικά λάτρεψα τον τρόπο που άλλαζες το θέμα μεριμνώντας όμως πάντα υπάρχει κάποιος ΣΩΣΤΟΣ τρόπος σύνδεσης ανάμεσα σε αυτά που έλεγες - και μάλιστα όχι επιφανειακός. Για αυτή σου μόνο την αλλαγή θα μπορούσα να γράψω έκθεση.

Θα κρατηθώ.

 

Τι δεν μου άρεσε.

(Θα δεις ότι αυτά που δεν μου άρεσαν είναι πολύ περισσότερα. Μην αποθαρρυνθείς - αλήθεια βρίσκω τεχνικά πολύ σωστό το κείμενό σου. Σε γενικές γραμμές τα περισσότερα έχουν να κάνουν με υποκειμενικά πράγματα και δεν αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά που θα πω μπορεί να έχουν να κάνουν με δικές μου αδυναμίες ως αναγνώστρια.

Πάρε λοιπόν ό,τι θα πω με έναν κόκκο αλάτι - αν και νομίζω ότι όσα θα πω είναι τουλάχιστον worth mentioning.

Τι έχω πάθει με τα αγγλικά σήμερα;

Τεσπα δεν το αλλάζω. The review must go on….)

 

Δεν μου άρεσε:

  • Ο διευθυντής σου: είναι ο πιο αδύναμος χαρακτήρας. Κατάλαβα στο τέλος μερικά από τα κίνητρά του αλλά δεν μου άφησες αρκετά στοιχεία ώστε να υποψιαστώ ότι κάτι πολύ σκοτεινό υπάρχει πίσω από την συμπεριφορά του. Στην αρχή τον βλέπουμε γαλήνιο και ευγενικό, μετά έχεις μόνο μια πρόταση που λέει:

«Θα συνεχιστεί για καιρό αυτό το αστείο;» ούρλιαξε στ’ αυτί μου ένα πρωινό ο διευθυντής.  

Η οποία ομολογώ ότι με πέταξε εκτός και τη διάβασα δύο φορές για να βεβαιωθώ ότι γράφεις για τον ίδιο διευθυντή που είχα γνωρίσει λίγο πριν. Υποθέτω ότι αυτή η απότομη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο μας τον παρουσιάζεις θα ήταν οκ αν είχες δώσει κι άλλο χώρο στον χαρακτήρα του να αναπτυχθεί - αλλά μας άφησες εκεί, μόνο και μόνο για να τον φέρεις στο act3 και να αποκαλύψεις τον μυστικό της συμπεριφοράς του.

Έχουν γίνει τόσα πολλά στο μεταξύ, έχω απορροφήσει τόσες πολλές πληροφορίες που τον διευθυντή σου τον έχω ξεχάσει και το μόνο που μου έχει μείνει είναι το περίεργο aftertaste της κολοτούμπας που κάνει ως χαρακτήρας στην αρχή. Άλλο ένα ψιχουλάκι που να τον κρατήσει ζωντανό στο μυαλό του αναγνώστη ανάμεσα σε όλα όσα γίνονται (ή ίσως η αποκάλυψη να γίνεται νωρίτερα;) θα βοηθούσε πολύ να ζωντανέψει περισσότερο ως χαρακτήρας.

 

  • Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζεις να μου δώσεις τις πληροφορίες για τον κόσμο σου είναι old-school exposition. Δεν είναι απαραίτητα κακός, αλλά είναι σα να βλέπεις ειδήσεις σε ταινία ή να ακούς τον Morgan Freeman να αφηγείται τι συμβαίνει. Το έχουμε δει πολύ και -αν και δεν είναι λάθος- το ιδανικό θα ήταν να βρεις άλλους, πιο έξυπνους τρόπους να το κάνεις. Δεν έχω τη λύση καθώς δεν είμαι τόσο καλή storyteller και στην τελική είναι εύκολο να κάνεις κριτική γιατί τη θεωρία την ξέρουμε πολλοί…

 

Και μιας και λέμε για τεχνική storytelling έλα αν, αντέχεις, ένα ταξίδι στον υπερ-αναλυτικό τρόπο σκέψης μου.

Λές:

Μα όταν βρήκαν ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε το ένα ή το άλλο γονίδιο, ο κόσμος τρελάθηκε, τα πρωτοσέλιδα μιλούσαν για το τέλος του ανθρώπινου γένου όπως το ξέραμε και για να προλάβουμε τον Αρμαγεδδώνα βάλαμε και τους εθισμούς στις επικίνδυνες ψυχιατρικές διαταραχές, που χρειάζονται άμεση θεραπεία.


 

(Παρένθεση, έχεις ενα typο εδώ: έχεις γράψει γένου αντι για γένους)

Κατ' αρχάς είναι αποδεδειγμένο ήδη ότι υπάρχει πράγματι συσχετισμός ανάμεσα σε συγκεκριμένα γονίδια και την επιρρέπεια στην εξάρτηση - άρα αμέσως κατάλαβα ότι κινούμαστε περισσότερο σε εναλλακτική πραγματικότητα η οποία έχει αρχίσει να διαφοροποιείται από το 1930 και ύστερα, παρά σε δυστοπικό μέλλον. (Μη ρωτάς γιατί, θα καταλήξω να γράφω βιβλίο στο τέλος).

 Όμως αυτά που γράφεις δεν μου στέκουν.

Ο εθισμός πρέπει, ώστε να κριθεί αναγκαίο να εγκλειστεί κάποιος, να μπλέκεται με την δυνατότητα του ατόμου να πληρεί τα κριτήρια του Ορισμού της Υγείας. Γιαυτό τον λόγο δεν κλείνουμε στα ιδρύματα όσους καπνίζουν ή όσους πίνουμε λίγο παραπάνω.

Άρα και αυτό ενισχύει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα παράλληλο δυστοπικό σύμπαν όπου ο κόσμος διακατέχεται από ένα βαθύ αίσθημα πουριτανισμού, μισανθρωπίας, ημιμάθειας και ξενοφοβίας. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι ότι παρακολουθώ έναν Οργουελικό κόσμο.

Από τη μία αυτό είναι καλό.

Έχεις και μία πρόταση που πάνω που σκεφτόμουν “Α, Όργουελ!” μου την πετάς σα να μου κλείνεις το μάτι:

Αναρωτιέμαι τι διαχωρίζει το πρόβατο από το τσοπανόσκυλο, ποιος όρισε ποιοι θα είμαστε μπροστά από τον φράχτη και ποιοι πίσω του.

Το κακό είναι ότι δεν έχεις δώσει αρκετή βάση στο πως θα μπορούσε να λειτουργήσει μια τέτοια κοινωνία. Το 1984 δούλεψε τόσο καλά ως δυστοπία γιατί υπήρχε χώρος να αναπνεύσει το παρακράτος και το παρα-σύστημα. Υπήρχαν, αν θυμάσαι, συνοικίες τις οποίες η αστυνομία άφηνε στην ησυχία τους, φαινομενικά έστω, και εκεί υποτίθεται ότι ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Το φαινομενικά και το υποτίθεται είναι λέξεις-κλειδιά που προσθέτουν ακόμα περισσότερο βάρος και αληθοφάνεια στην κοινωνία και στο “Κράτος-Παντογνώστη-Θεό” που παρακολουθεί και ελέγχει τα πάντα. Ο Αδελφός του Όργουελ γνωρίζει καλά ότι αν προσθέσει αρκετό βάρος και πιέσει υπερβολικά τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οι προλετάριοι θα ξεσηκωθούν και θα ρίξουν το σύστημα. Όπως έλεγε στο βιβλίο (αν θυμάμαι καλά - το είχα διαβάσει και στο λύκειο) “όπως η αγελάδα διώχνει τις μύγες από πάνω της”.

Υποθέτω ότι ο κόσμος σου περιέχει τέτοιες συνοικίες - δεν γίνεται όλοι να είναι εθισμένοι στα πάντα γιατί όπως μου τα παρουσιάζεις θα έπρεπε όλοι να είναι σε φυλακές ή σε ψυχιατρεία. Επίσης υποθέτω ότι οι κανόνες σου αφορούν κυρίως την μεσαία τάξη, η οποία είναι μικρή σε σχέση με τώρα και ότι οι περισσότεροι ζουν στην ανέχεια αλλά το σύστημα δεν ασχολείται ιδιαίτερα μαζί αυτούς. Δεν μπορώ να φανταστώ αλλιώς μια σταθερή κοινωνία με τόσο αυστηρούς κανόνες. Φυσικά μπορεί να υπάρχει - αλλά το πρόβλημα είναι ότι εσύ δεν μας δίνεις άλλες πληροφορίες - έστω μία πρόταση θα ήταν αρκετή, ώστε να πιστέψω στον κόσμο σου. Μέσα από τους ασφυκτικούς τοίχους του ψυχιατρείου, το μόνο που βλέπω είναι η μία μεριά του νομίσματος.

Κάτι πας να κάνεις με το:

Αν και νεαρός, είχε πολλές κατηγορίες στην πλάτη του, για υπεξαίρεση, πλαστογραφία, κομπίνες και απατεωνιές. Εθισμένος στα ψέματα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα για τον συγκεκριμένο εθισμό, αλλά οι υπόλοιποι κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, οι περισσότεροι και μες στο κοινοβούλιο.

Αλλά το έχασες. Δες πως:

Ο Τζιοβάνι θα έπρεπε να είναι φυλακή και όχι σε ψυχιατρείο. Μου λες ότι υπάρχουν φυλακές γιατί λες:

Βέβαια εγώ δεν μπήκα σε κανένα σανατόριο και σε καμία φυλακή, λόγω χαμηλού δείκτη εθισμού

Και επίσης μου δείχνεις ότι ο πρωταγωνιστής μας έχει κριτική σκέψη. Γνωρίζει ότι οι κυβερνώντες είναι απατεώνες και ψεύτες. Δεν μασάει τραχανά, και μας δείχνες, με αυτή του την πρόταση, ότι αυτοί που τον κυβερνάνε θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ μέσα μαζί με τον Τζιοβάνι.

Άρα, πως στέκει αυτός ο κόσμος, με χιλιάδες (ίσως εκατοντάδες χιλιάδες) άτομα μέσα σε ψυχιατρεία; Φοβάσαι μη χρησιμοποιήσεις πολλές χαρτοπετσέτες για να σκουπίσεις τη μύτη σου γιατί μπορεί να σε βγάλουν εθισμένο στις χαρτοπετσέτες αλλά κάθεσαι και ανέχεσαι ένα σύστημα το οποίο ξέρεις ότι το κινούν άλλοι εθισμένοι απατεώνες;

Μία τέτοια κοινωνία θέλει έναν αρχηγό (πες το ένα άτομο ή ένα κοινοβούλιο) που να φαίνεται τέλειο και αλάνθαστο. Πάλι πίσω στον Όργουελ, μη ξεχνάς ότι το:

Big Brother is watching you

Είχε χαρακτήρα καθησυχαστικό. Ο κόσμος ένιωθε ασφαλής γιατί το σύστημα τον πρόσεχε. Δεν το έβλεπε ως παρακολούθηση.

Το κούρασα. Ελπίζω να κατάλαβες τι ήθελα να πω.

 

Άλλη μια τρικλομποδιά που μου έβαλες ήταν με αυτό:

«Ξέρω τον υπεύθυνο», μου είπε αινιγματικά. «Αλλά δεν έχω ιδέα ποιος κάνει τις αντικαταστάσεις που τόσο σας έχουν ανησυχήσει».

Εδώ βλέπω ότι είτε ο συγκεκριμένος γιατρός έχει διαφορετική άποψη από τους υπόλοιπους ή ότι όλοι οι γιατροί έχουν την ίδια άποψη. Λες επίσης:

Με το μέρος τους είσαι;»

«Ναι. Αν δεν ήμουν με το μέρος τους, τι θα έκανα εδώ πέρα;»

Πολύ όμορφα (αν και οι γιατροί - ειδικά οι ψυχίατροι θα έπρεπε να είναι κάτι σαν μπάτσοι- ρουφιάνοι σε αυτό τον κόσμο γιατί θα μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή οποιουδήποτε απλά λέγοντας ότι είναι εθισμένος και ξέρεις ότι δύσκολα, ακόμα και τώρα, βρίσκεις νορμαλ άτομα σε θέσεις που προσφέρουν τόσο μεγάλη εξουσία).

Η απορία που μου δημιουργήθηκε αυτόματα είναι ότι, αφού οι γιατροί δεν έχουν θέμα με την “ανταρσία” γιατί τρελάθηκε ο διευθυντής; Ακόμα και ένας να ήταν ο γιατρός που διαφωνούσε, γιατί δεν είχε προσπαθήσει να κάνει το καλύτερο για τους ασθενείς του και να προσπαθήσει να σταματήσει τις έρευνες;

 

Τέλος, το τέλος δεν μου κάθισε καλά. Η εξέγερση ήταν κάτι παραπάνω από overreact. Ο τρόπος με τον οποίο μου παρουσιάζεις τους ασθενείς μου λέει ότι πρόκειται για άτομα που, επί της ουσίας, είναι καλά. Το μόνο που τους λείπει είναι το facebook ή ένα τσιγάρο ή κάποιο video game. Δεν έχουν καμία σχέση με τους ψυχασθενείς που έχω δει σε ψυχιατρεία οι οποίοι έχουν κάψει το κεφάλι τους και δεν μπορούνε να ολοκληρώσουν μία πρόταση. Θα μπορούσαν να είχαν οργανώσει κάτι πιο δυνατό, όχι;

Πάσχουν όλοι από κατάθλιψη; Κάπου αναφέρεις χάπια αλλά δεν το θίγεις ξανά και δεν με κάνεις να καταλάβω τι ακριβώς τους δίνουν.

Αναφέρεις κάπου ότι κάποιος φρουρός “κουτούπωνε την Ιζαμπέλα”. Αν μου έδειχνες κι άλλες τέτοιες καταχρήσεις εξουσίας θα μπορούσα να δικαιολογήσω μία εξέγερση με τόσο παιδικό χαρακτήρα (δλδ με την μετακίνηση των αντικειμένων) γιατί αυτό ακριβώς θα έκανε κάποιος ενάντια σε μια εξουσία  στην οποία νιώθει ανήμπορος. Το ίδιο ισχύει και με την αυτοκτονία στο τέλος.

Όμως δεν υπάρχουν άλλες τέτοιες ενδείξεις και δεν καταλαβαίνω ακριβώς γιατί οι εθισμένοι αποφασίζουν να σπάσουν το status quo.

 

Εν κατακλείδι, μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία σου. Δεν θα είχα ασχοληθεί τόσο πολύ μαζί της άλλωστε. Ίσως θα ήθελα να φτιάξεις το φόντο του κόσμου ώστε να το πιστέψω περισσότερο, ίσως να δουλέψεις λίγο περισσότερο τους δευτερεύοντες σου χαρακτήρες.

Όμως με έβαλες σε σκέψεις και αν αυτό δεν είναι επιτυχία, δεν ξέρω τι είναι.

 

Αυτά από εμένα.

Καλή συνέχεια.-

Edited by Elli Sketo
  • Like 4
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Καλησπέρα! Κείμενο αξιώσεων ήταν το πρώτο πράγμα που υποψιάστηκα από τις πρώτες γραμμές, μην πω την πρώτη, και  μια κλεφτή ματιά προς τα κάτω και την σχηματική δομή του, και κάθισα αναπαυτικά να απολαύσω κάτι που ήμουν σίγουρη πως θα μου αρέσει και δεν έπεσα έξω τελικά, είναι πολύ καλή δουλειά!

ωραία γλώσσα, στρωτή, ενδιαφέρουσα και λογοτεχνική!

ως προς το θέμα για τους Εθισμούς όλα καλά, ως προς το πλαίσιο της εφ το κρατάει η δυστοπία στο οποίο είναι τοποθετημένο, ένα όχι και πολύ μακρινό και αρκετά ρεαλιστικό μέλλον... άλλα στοιχεία πέρα από αυτό δεν βρήκα, ελάχιστα ως προς τα γονίδια της εξάρτησης και τον τρόπο (επιστημονικό;) που τα αντιμετωπίζει η κοινωνία, αλλά αρκεί και αυτό νομίζω :) 

αντίθετα ειχε και μια δόση μυστήριο καθώς και μπόλικο κοινωνικό αλλά και ψυχολογικό σχολιασμό ως οφείλει κάθε δυστοπία, και μου άρεσε αυτό.

τα υπόλοιπα ας τα πάρω με τη σειρά κάπως

-μου άρεσε που σχεδόν αμέσως θίγεις το ζήτημα της πίστης ή της θρησκοληψίας (άλλος ένας εθισμός; σύμφωνα με όσα διάβασα, σίγουρα) και συνεχίζεις με αρκετά διάσπαρτα σημεία και λεπτομέρειες στο κείμενο, δηλώνοντας ευθύς εξαρχής τον πουριτανισμό, την φύση, της κοινωνίας που πραγματεύεσαι.

-το χαμόγελο του διευθυντή μου φάνηκε μια ένδειξη υποκρισίας, ένας φαινομενικά φιλήσυχος και θεοσεβούμενος ανθρωπάκος, δεν είναι πάντα ό,τι λέγεται όπως λέγεται, πιστεύω ότι μάλλον έτσι το χρησιμοποίησες και εσύ...

-όταν βρίσκει το απόκομμα της εφημερίδας με την φωτογραφία του λες πως ο τίτλος είναι "Νεκρή τραγουδίστρια σε Κλινική Εθισμένων"... όμως νωρίτερα δεν έχεις πει ότι στην Μπέλα Μοντάνα ήταν φύλακας στην πτέρυγα των σχιζοφρενών;

-ένα στοιχείο που προσθέτει αρκετά στην αποπνικτική ατμόσφαιρα κάθε δυστοπίας είναι όταν αναφέρεις πως παρότι ο ήρωας δεν έχει κάνει φυλακή λόγω χαμηλού επιπέδου εθισμού, εντούτοις έχει και αυτός εκτίσει καταναγκαστική εργασία!!!

δεν ξεφεύγει κανένας έτσι; ή δεν θα πρεπε να ξεφεύγει αν σε κοινωνίες σαν και αυτές υπήρχε και δικαιοσύνη...

αλλά αν υπήρχε δεν θα ήταν τέτοιες... (οι κοινωνίες)

-παρακάτω πχ συναντάμε τρόφιμη με τον ευφάνταστο εθισμό της παροχής αντιπαραγωγικής βοήθειας... μάλιστα!

αν και θα μπορούσε να δηλωθεί και ως καταπάτηση καθήκοντος εδώ που τα λέμε και αυστηρά, μια και ήταν νοσοκόμα

αλλά και πιο κάτω...

-εθισμένος στη λογοτεχνία και την φιλοσοφία;;; ε όχι!!! ενίσταμαι κύριε δικαστά :D

και στην αριστερή πτέρυγα κιόλας των πιο σοβαρών περιστατικών! ε αφού διάβαζε το κομουνιστικό μανιφέστο εξηγείται...

-η αναφορά στην Βερόνικα που έπεται με υποψίασαι πως ίσως αυτή έχει δώσει τον τίτλο της στην ιστορία σου...

-πριν από τους τέσσερις ύποπτους όμως ήταν πετυχημένη η ερμηνεία που έδωσες περί στοιχειώματος... με εκείνο το "στοιχειωμένη από τους εθισμούς"... πολύ καλό, to the point και αρκετό να αντέξει το βάρος όλου του κειμένου

-τέλος, μου άρεσε πάρα πολύ η επιλογή στην αφήγηση του πρώτου προσώπου! σημαντική απόφαση και εδώ έχει πετύχει απολύτως θεωρώ. έχουμε την εποπτεία όσων περισσότερων είναι δυνατό... μια οπτική που ισορροπεί ανάμεσα στις δύο πλευρές... το πρόβατο και το τσοπανόσκυλο... και μπροστά και πίσω από το φράχτη... όπως πολύ όμορφα υποδεικνύεις και με τις δυο αυτές αναφορές

ακόμα να πω πως όταν βρήκε το μήνυμα στο δωμάτιό του και αφού είχα αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι τρέχει και με εκείνος έφερα στο νου μου το Shutter Island... τελικά όχι, όχι με φανερό τρόπο, αλλά το λέω γιατί αν ξέρεις αυτή την υπέροχη ταινία, καταλαβαίνεις ότι το συναίσθημα που κατάφερες να μου υποβάλεις δεν μπορεί παρά να ήταν το κατάλληλο

αναρωτιέμαι ποιος ήταν ο εθισμός της Ιζαμπέλα... δεν ξέρω αν τον αναφέρεις και εγώ δεν τον συγκράτησα...

το τέλος μου άρεσε ως κοινωνικό σχόλιο, ως λύση, ως απατηλά ήσυχη ανταρσία, με δύναμη όμως...

ο επίλογος αυτός καθ αυτός με την αποχώρηση του ήρωα και τις σκέψεις του εκεί θα μπορούσε να είναι λιιιγο πιο δυνατός ίσως...

Γενικά, ήταν ένα όμορφο, καλογραμμένο και ενδιαφέρον κείμενο, με προβληματισμούς και με ατμόσφαιρα.

δεν ξέρω σχεδόν καθόλου κανέναν σας, δεν ξέρω τι κάνετε γενικότερα, δεν έχω ιδέα τι θα μπορούσατε να κάνετε, και μου αρέσει αυτό για την ώρα, που ανταποκρίνομαι αποκλειστικά σε ένα δοθέν κείμενο :) 

εύχομαι όμως να έχεις γράψει, να γράφεις, ή να γράψεις κάτι που σύντομα θα αναζητάει έκδοση :) απλά επειδή με έπιανα να θέλω να κρατάω αυτό που διαβάζω με το δάχτυλο στην πάνω δεξιά γωνία να περιμένει να γυρίσει την σελίδα :) 

Ευχαριστώ για την ανάγνωση και Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

 

 

 

 

 

Edited by alinana
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Νικόλα!:)

Κατ' αρχάς να πω πως η ποιότητα της ιστορίας κινείται στα υψηλά επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει. Έχεις επιλέξει να δώσεις ένα δυστοπικό περιβάλλον, όπως πολύ όμορφα ανέλυσαν η Έλλη και η Αλίνα πιο πάνω, βαρύ, σουρεαλιστικό και άκρως ατμοσφαιρικό. Με απορρόφησε το κείμενο κατά την ανάγνωση του, με βοήθησε να πλάσω εικόνες, με προβλημάτισε (με την καλή έννοια). Αν και θα προτιμούσα να εστίαζες σ' εναν εθισμό, έτσι για το φιλοσοφικό του πράγματος, είσαι 100% εντός θέματος μιας και το θέμα του διαγωνισμού ήταν Εθισμοί (πληθυντικός), επομένως δεν θα γκρινιάξω. Θα ήθελα να διανθίσεις περισσότερο τον κόσμο σου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, αλλά επειδη αντιλαμβάνομαι πως ίσως θα σου χαλούσε την βαριά ατμόσφαιρα, δεν πειράζει που δεν το έκανες. Το ομολογώ πως σε αρκετά θέματα λογικής που ανέλυσε η Έλλη συμφωνώ, αλλα μιας και πρόκειται για διήγημα και όχι μυθιστόρημα, (δεν υπάρχει ο χωρος να το δέσεις απ' όλες τις μεριές), είναι εύκολο να δεχτείς ως αναγνώστης την κατάσταση που περιγράφεις και να προχωρήσεις παρακάτω.

Αυτά τα ολίγα από μενα. Εν κατακλείδι, μια πολύ καλή και σοβαρή προσπάθεια, και σίγουρα από τις καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει από σενα, πάντα σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Καλή επιτυχία!;-)

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ξεκινάς με όχι και τόσο σταθερή πρόζα. Ποιο παράθυρο άνοιξε; Πού είναι; Μέσα στο σανατόριο; Πάει; Επίσης, το «ο αέρας τύφλωνε», δεν συνδέεται άμεσα με την προηγούμενη πρόταση νοηματικά, θέλει να διαβάσεις και την επόμενη, οπότε το ξεκίνημα κλωτσάει λίγο. Τέλος πάντων, ξέρω το γράψιμό σου, αλλά αυτή η πρώτη παράγραφος θέλει λίγο δούλεμα διότι είναι η πρώτη εικόνα.

Μετά καλυτερεύει αισθητά, στο επίπεδο όσων μας έχεις συνηθίσει, αν και υπάρχουν λιγοστοί λόξυγκες (ζωντάνεψαν άγρια). Το τασάκι με μάτια με δυσκόλεψε, γιατί προς στιγμήν θεώρησα πως πρόκειται για φρικτή περιγραφή πρόσωπου βρέφους – δεν φταις εσύ, μάλλον το διεστραμμένο μυαλό μου!

Υπάρχουν μερικές πολύ όμορφες στιγμές, όπως η μικρή παραγραφούλα που λέει για τη Σάντα Λουτσία, η αλλαγή σε ενστώτα ή ο διάλογος με τη τζαζεμένη ερυθροταξιτζού. Βασικά, αρκετοί διάλογοι, όπως εκεί με τον ψυχίατρο (αν και σε κάποια σημεία μου ήχησε η φωνή του συγγραφέα κι όχι του ψυχιάτρου).

Η ροή πληροφορίας καλή. Στο πρώτο μέρος, τώρα, θεώρησα πως ο ήρωας είναι κρατούμενος. Η έκπληξη λειτούργησε, ανέβασε το ενδιαφέρον, καθώς ως τότε θεωρούσα πως ήξερα πού πατούσα.

Έχεις αρκετούς χαρακτήρες και ονόματα που αναφέρονται. Έβγαζα νόημα, αλλά τσέκαρα και κανα δυο φορές πιο πάνω. Δεν ξέρω αν χρειάζονται τόσοι πολλοί, νομίζω πως όχι. Δες αν μπορείς να κόψεις κανέναν ή να συνδυάσεις ρόλους χωρίς να χαλάσει η ιστορία.  

Ο ρυθμός κι η υπόθεση βγάζουν περισσότερο σε τρόμο, το οποίο για μένα ήταν θετικό. Υπάρχει σασπένς, υπάρχει εξέλιξη και γενικά διάβαζα με ενδιαφέρον ως το τέλος που ήταν κι αυτό ωραίο, αν και πάλι ο μονόλογος πριν από αυτό μου έβγαλε φωνή του συγγραφέα – ίσως όμως σ’ αυτό να φταίει που έχω διαβάσει παρόμοια πράγματα από σένα και να είναι δική μου ευθύνη. Ωστόσο αυτό θα ήθελα να το αναφέρω, πως έχω παρατηρήσει και σ’ άλλα κείμενά σου να κουνάς το δάχτυλο. Ειδικά σε μια συλλογή, θα χτυπούσε ως εμμονή. Δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις, τα κείμενα λειτουργούν και οι ιδέες σου μεταφέρονται μια χαρά και χωρίς αυτό.

Ένα ωραίο διήγημα, μπράβο!

ΥΓ. Ο τίτλος δε δουλεύει.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Νικόλα, καλησπέρα.
Χάλια τίτλος. Δεν έχεις ούτε ένα πολλαπλό σύμπαν. Μην ξαναγράψεις ΕΦ.
Αυτά.

Νικόλα, καλησπέρα.

Χάλια τίτλος, όντως.
Πάμε στα σοβαρά τώρα :p

Η αρχή μου φάνηκε σαν να έπεσε τοσό βαρυφορτωμένη από τον ουρανό, λες κι έριχνε χαλάζι. Δε με έχεις συνηθίσει σε κάτι τέτοιο και τσίνισα λίγο. Μετά, ευτυχώς, στρώνει αρκετά και βγάζει τον παλιό, καλό Νικόλα που ξέρουμε.
Για παράδειγμα:
 

Spoiler

Φράσεις όπως: "Δέσποζε σαν τη στοιχειωμένη έπαυλη των παιδικών μου εφιαλτών, μα ο ήλιος τύφλωνε και η ζέστη δεν άφηνε τις τρίχες του αυχένα μου να ανασηκωθούν." με πέταξαν έξω ενώ "Το υπνοδωμάτιό μου ήταν ένα κομοδίνο πιο στενό και μια ντουλάπα πιο μακρύ από εκείνο στην Μπέλα-Μαντόνα," μου άρεσαν πολύ

Στο σημείο όπου ξεκινάει να ψάχνει αυτούς που τοποθετούν τα αντικείμενα, μου φάνηκε λες κι έτρεξε με 100ρι το διήγημα. Ενώ ακόμα γνωρίζαμε τον χαρακτήρα και το σανατόριο, ξαφνικά αναφέρει ότι είχε παρακολουθήσει τους υπόπτους για μέρες, ο διευθυντής του ούρλιαζε στο αυτί και τέτοια. Βιάστηκες από την 2η σελίδα να μας πεις το τέλος; :p
Επίσης:
 

Spoiler

Η φράση "Ίσως και γι’ αυτό να μ’ έστειλαν εδώ, για να πολεμήσω και τους δικούς μου δαίμονες." μου μοιάζει σαν ένα άτσαλο tell για την τραγικότητα του ήρωα. Οι δαίμονές του φαίνονται αρκετά μετά κι η σύνδεση που θα κάνει ο αναγνώστης αρκεί χωρίς νατου το πετάξεις στη μούρη

Μου άρεσαν λεπτομέρειες για τις πληροφορίες εθισμού του κεντρικού χαρακτήρα (καθώς και το σαρκαστικό χιούμορ που είχαν αυτές) αλλά αλλάζεις απότομα οπτική αφήγησης για να πεις την προιστορία που με πετάει λίγο έξω από το κλίμα που είχες χτίσει πριν. Νομίζω ότι μπορείς να το διανθίσεις καλύτερα σε όλο το κείμενο κι όχι μόνο σε μία σελίδα.
 

Spoiler

Από τις καλύτερες φράσεις του διαγωνισμού: "

Η Σάντα-Λουτσία ήταν στοιχειωμένη, όχι από φαντάσματα, αυτά είναι παιδικοί φόβοι, μια σχεδόν εθιστική ανάγκη του νου να δίνει συνείδηση σ’ ό,τι δεν μπορεί να εξηγήσει.

Στοιχειωμένη από ανθρώπους."

Στο σύνολο, φίλε μου, η ιστορία έχει πολλά θετικά στοιχεία. Έχει τα μηνύματα που θες να περνάς μέσα από την γραφή σου, τα οποία ζηλεύω τον τρόπο που το κάνεις πραγματικά, έχει τις οικείες και γνώριμες περιγραφές σου, το ιδιαίτερο χιούμορ σου, τους πολυδιάστατους χαρακτήρες (αν κι εδώ λίγο περισσότεροι απ' ότι χρειάζεται).
Το μεγαλύτερο αρνητικό για μένα είναι ένα: Η ροή.
Για κάποιον λόγο, ένιωσα να σκαλώνω πάρα πολλές φορές όσο το διάβαζα. Το πώς εξελίσσεται ο χρόνος, η αλληλουχία των σκηνών, πότε ξεκίνησε η έρευνα για τους υπόπτους, πότε έγινε η επιθεώρηση, πότε το όνειρο και το όραμα, μετά η παραδοχή από την Βερόνικα, όλα αυτά ένιωθα λες και συμβαίνουν σε τυχαίες στιγμές χωρίς να υπάρχει ένα πλάνο.
 

Διάβασα δύο φορές την ιστορία και τις δύο φορές το ίδιο συμπέρασμα έβγαλα. Επίσης, μου φάνηκες λίγο παραπάνω "δηκτικός" στα κοινωνικά σου λεγόμενα από άλλες φορές.
Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη σου ιστορία αλλά είμαι βέβαιος ότι είναι από τις καλύτερες του διαγωνισμού.
Καλή επιτυχία!

Υ.Γ. Χάλια τίτλος, το είπα;

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Είμαι σχεδόν 100% σίγουρος ότι δεν έχεις υπ’ όψιν σου το “The city not long after” (1989, «Η πόλη λίγο αργότερα» στα Ελληνικά) της Pat Murphy. Ίσως επειδή το έχω διαβάσει (και είναι από τα αγαπημένα μου), δεν με εξέπληξε καθόλου ο τρόπος που επέλεξαν να αντισταθούν οι τρόφιμοι, μού ήταν οικείος. Θα συμφωνήσω ότι ο τίτλος (αν και εντυπωσιακός) δεν βγάζει νόημα πριν διαβάσεις την ιστορία. Η τελευταία σε βρίσκει στα γνωστά σου λημέρια της αστυνομικής ΕΦ, με το επίσης γνωστό (και υψηλό) επίπεδο γραφής. Μ’ αρέσει ο όμορφος τρόπος που κάνεις κοινωνική κριτική, οι περιγραφές και παρομοιώσεις σου. Αν θέλω να βρω κάτι αρνητικό να πω, έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσε να είναι μια πιο σφιχτοδεμένη ιστορία, αν και δεν με ενοχλεί καθόλου η γλαφυρότητα και η έκταση των περιγραφών.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Νικόλα,

το πρώτο που μου έρχεται στο νου, για να το βγάλω από μέσα μου και μετά να μιλήσω ειδικότερα, είναι ‘απαιτητική ιστορία’. Απαιτητική από πολλές απόψεις: Αρκετά πρόσωπα και ονόματα, μια δυστοπία προς κατανόηση, ψυχολογο/ψυχιατρικές πτυχές της δυστοπίας αυτής που μόνο απλές δεν είναι, αναδρομές στο παρελθόν και συσχετισμοί με το παρόν, απαίτησαν την πλήρη προσοχή μου σε κάθε κουβέντα καθώς και δεύτερη ανάγνωση. Σου ομολογώ ότι ήταν κάπως κουραστικό και μου δυσκόλεψε τη ροή αρκετά.

Από την άλλη δεν μπορώ παρά να εκτιμήσω την απόπειρα σε ένα δύσκολο κατά τη γνώμη μου εγχείρημα. Δεν τα πήγες άσχημα, αν μου επιτρέπεται να πω, γιατί μου έμεινε καλό αίσθημα από διάφορα όπως επένδυση με ωραίες περιγραφές, το ότι μέσω του υποτιθέμενου εθισμού θίγεις κοινωνικά ζητήματα (λ.χ. αυτή τη στιγμή που μιλάμε γράφω έχω την κόρη μου δίπλα κολλημένη σε βιντεο παιχνίδι στο κινητό μου. Όπως καταλαβαίνεις μου φάνηκε αρκετά εύστοχο που ο ήρωάς σου έχασε ασθενή γιατί έπαιζε βίντεο παιχνίδι), ή κοινωνικές ανισότητες (βλ. θρήσκοι/εργασιομανείς έχουν άλλη αντιμετώπιση στον κόσμο σου). Επίσης η ντετέκτιβ πινελιά τύπου Αγκάθα Κρίστι που φταίνε όλοι οι ύποπτοι από λίγο ήταν ωραία προσθήκη.Τέλος, στο τέλος που αγγίζεις επιφανειακά το υπαρξιακό '...είμαστε σκλάβοι των συνηθειών μας' μου άφησε πολύ καλή γεύση και αναρρωτήθηκα γιατί δεν έπαιξες/ανέπτυξες αυτό το χαρτί νωρίτερα.

Τι δε μου κάθισε καλά (εκτός του ότι μου κάθισε λίγο βαρύ):

-Δε νομίζω ότι στέκει το ότι ο κόσμος τρόμαξε με την ανακάλυψη γονιδίων εθισμού τόσο που ξέσπασε φρενίτιδα και οι αρχές έριχναν κόσμο στα μπουντρούμια σανατορίων για ‘θεραπεία’. Πολύ μη-ρεαλιστική εώς υστερική αντίδραση είναι αυτό. Το κάνεις ακόμη πιο ακραίο 'βαφτίζοντας' ως εθισμό πρακτικά τα πάντα και εκεί το όλο κόνσεπτ ξεφεύγει κάπως...

-Ακόμη και αν το παραπάνω γινόταν δεν υπάρχει θεραπεία αν μιλάμε για γονίδια. Οκ και πες ότι θέτει κανείς τα γονίδια σε καταστολή με αγωγή. Και πότε βγαίνει κάποιος από το σανατόριο; Όταν γίνει ζόμπι από τα φάρμακα; Ποιός θα του τα δίνει έξω;
 
-Πραγματικά δεν έπιασα καθόλου την εικόνα με την Αγία Λουκία να κρατά ένα τασάκι (;;). Δεν μου έρχεται κάτι για το πως το σκέφτηκες αυτό και όπως καταλαβαίνεις χάνω τη σύνδεση και με τον τίτλο. Αν θες πες δυο λόγια να μου φύγει η απορία. Σίγουρα κάτι είχες στο νου σου αλλά ίσως χρειάζεται κάτι πιο ξεκάθαρο για κεντρική εικόνα/εικόνα τίτλου.

-Θα ήθελα η Βερόνικα να εκθέσει το Σανατόριο με το θάνατό της την ίδια μέρα με την επιθεώρηση, και όχι την επομένη.

-Δεν μάθαμε ποτέ το όνομα του ήρωα (αυτό νταξ, δε με πείραξε, απλά περίεργο. Αναρρωτήθηκα αν έγινε επίτηδες ή ξέφυγε.)

Καλή επιτυχία!

ΥΓ. ξέχασα να πω, από τα λίγα που έχω διαβάσει εώς τώρα πέραν πάσης αμφιβολίας εντός είδους και θέματος...

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

δεν ξέρω αν πρέπει να επανέλθω... θέλω να πω για τον τίτλο αλλά και δεν θέλω... θέλω να κρατήσει την γοητεία του αλλά και να την επαυξήσει... και η ίδια στον πρώτο μου σχολιασμό δεν το έχω εντοπίσει ακριβώς, ή μάλλον, δεν το καταθέτω... έψαξα να τον ταιριάξω από δύο μεριές γι αυτό και τον ταιριάζω και με την μία ύποπτο...

για την εικόνα λοιπόν με το τασάκι... πρόκειται για αγιογραφία, στις αγιογραφίες ο τροπος που απεικονίζονται τα πρόσωπα έχει να κάνει  με την προσφορά τους ή τις θυσιες τους... με αυτή την σκέψη η περιγραφή της εικονας παραμέμπει κατευθείαν σε μάρτυρα... μία αγία που κρατάει ένα πινάκιο(προφανώς) με ένα ζευγάρι μάτια είναι λογικά μια αγία που έχει μαρτυρήσει κατ΄αυτόν τον τρόπο... δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περισσότερο...

η συγκεκριμένη αγία δίνει το όνομά της στο σανατόριο... ο ήρωας βρίσκει μήνυμα πως αρνείται να δει την πραγματικότητα (εθισμένος στο να κλεινει τα μάτια) όπως και η κοινωνία στο σύνολό της, κατά τους τρόφιμους... ε τα υπόλοιπα τα συνδέετε μόνοι σας

κατά την γνώμη μου συνδέονται πολύ ωραία. αν και θα προτιμούσα ίσως να λείπει το σαν από τη μέση (λέμε τώρα) - με το σαν μου κάνει σαν :p να παραπέμπει όντως περισσότερο στην κοπέλα, νομίζω πως ως τίτλος λειτουργεί τελικά, και μάλιστα πολύ όμορφα. :) 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου, ήταν ατμοσφαιρικό. ο τρόπος που παρουσίαζες τους εθισμούς με κέντρισε. οι διάφοροι εθισμοί και ο τρόπος που τους παρουσιάζεις σε μια οργουελική κοινωνία ήταν εξαίσιος. συγκεκριμένα: άγγιξες το θέμα της επιστημονικής φαντασίας με πολύ ευφάνταστο τρόπο.

και θα εξηγήσω: η επιστήμη αντανακλά την κατάσταση σε μια κοινωνία, οπότε μια κοινωνία που καταδιώκει τους πολίτες της είναι φυσικό να χρησιμοποιεί την επιστήμη με αυτό το σκοπό. ως γνωστό η λειτουργία του DNA είναι ένα μυστήριο, το 90% δε γνωρίζουμε πως λειτουργεί, οπότε μέχρι να το μάθουμε έχουμε οι ασκούμενοι συγγραφείς το περιθώριο να χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ.

ως προς τους εθισμούς έδωσες πολλές περιγραφές οι οποίες μου προξένησαν εντύπωση και πάλι ανταποκρίνονται στην κεντρική υπόθεση που δεν είναι άλλη από την κοινωνία που φαντάζεσαι.

στα αρνητικά είναι η πλοκή και η εξέλιξη που δεν είχαν καμιά πρωτοτυπία, αλλά δεν πιστεύω πως είχες σκοπό εξαρχής να δώσεις το βάρος σε αυτά, οπότε συνολικά το θεωρώ θετική προσπάθεια

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μου άρεσε το διήγημα, το βρήκα ατμοσφαιρικό, πατάει πολύ γερά στο θέμα και μάλλον το χειρίζεται με σχεδόν ιδανικό τρόπο. Στα θετικά αλλά και στα αρνητικά της ιστορίας σου, θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με την Έλλη. Είναι μία ιδέα που δεν στηρίχθκε επαρκώς όχι γιατί δεν θα μπορούσες να το κάνεις, αλλά γιατί είναι εξαιρετικά απαιτητική από μόνη της και θέλει άλλους χειρισμούς, άλλη έκταση. Είναι όντως μία Οργουελική ιδέα σε πολύ μικρά περιθώρεια. Όλο αυτό το σύστημα όμως της αντιμετώπισης των εθισμών σχεδόν σαν ψυχασθένεια, πρέπει να υποστηριχθεί ανάλογα για να λειτουργήσει μέσα σε μία κοινωνία. Πώς ανιχνεύονται οι εθισμοί. Ποιος ο κοινωνικά αποδεκτός δείκτης επικυνδινότητάς τους. Έγκλειστοι καταλήγουν όσοι είναι εθισμένοι σε κάτι, ή όσοι, γονιδιακά, έχουν προδιάθεση να εθιστούν. Ποιος τελικά κάνει τον διαχωρισμό, ποιός αποφασίζει;

Με την λογική σου όλοι θα έπρεπε να είμαστε σε μία κλινική, πράγμα αδύνατο. Είναι πολύ αντιπρακτικό. Από την άλλη η ιστορία είχε συγκεκριμένο αριθμό λέξεων. Γενικά το πήγες καλά για τέτοιο μέγεθος.

Στα πολύ κατά, ωστόσο, (άποψή μου) η φράση:

Με εκείνος δεν με κοίταξε καν, χαμένος στα δικά του μουσκεμένα από αίμα δάχτυλα.

(Γράφεις Με αντί για Μα, btw)

Η φράση μου φάνηκε αλλόκοτη, σαν αγγλισμός, σαν δεν ξέρω κι εγώ τι. Λέμε έχω τα χέρια βαμμένα στο αίμα. Προφανώς κάτι τέτοιο έχεις στο νου σου αλλά η φράση με ξένισε.

Επίσης μου φαίνεται κάπως τραβηγμένο να βγάλει τέτοιο λογύδριο η Βερόνικα πάνω στην ταράτσα. Θα μου πεις αυτό ήταν το νόημα. Να πεθάνει ενημερώνοντας τους υπόλοιπους γιατί πεθαίνει. Και πάλι όμως. Ο μόνος που θα επηρεαζόταν θα ήταν ο στενός περίγυρος, ίσως και ο πατέρας της, ή ο αρχιφύλακας, όπως και τελικά επηρεάστηκε. Κατά τα άλλα, το περιστατικό θα γινόταν γαργάρα, το πιθανότερο. Μου φάνηκε δηλαδή από καθαρά πρακτικής άποψης ένα κακό σχέδιο.

Ο τίτλος. Εντάξει. Λίγο out there αλλά δένει. Μου άρεσε το ιταλικό σκηνικό επίσης. Μου άρεσε η μυρωδιά του καθολικισμού που απέπνεε η ιστορία.

Ο αρχιφύλακας στο τέλος δείχνει λίγο βιαστικός να αφήσει (όχι το πόστο του) αλλά το ίδιο το διήγημα. Εννοώ πως ο επίλογός σου θα έπρεπε να είναι κάπως βαρύτερος, στο κάτω -κάτω υποτίθεται ότι ο ήρωας παίρνει μία σοβαρότατη απόφαση ζωής μετά από αυτό που έχει βιώσει. Εδώ απλώς βλέπει το ευαγές ίδρυμα να μικραίνει στον καθρέφτη και σκέφτεται να ξαναγαπήσει τους εθισμούς του επειδή η Βερόνικα είχε δίκιο. Δεν δείχνει κάποια συγκίνηση, κάποιο συγκλονισμό όπως το εκφράζεις, ενώ η πράξη του να παραιτηθεί οπωσδήποτε υπονοεί ότι το συμβάν τον επηρέασε. Με άλλα λόγια, ο επίλογος, η τελευταία παράγραφος, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να "κρατάει" κάτι από τον τρόμο αυτού που είδε στην ταράτσα, κι όχι να είναι απλώς μία τοποθέτηση.

Σε κάθε περίπτωση, πολύ καλή η προσπάθειά σου.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Καλησπέρα κι από μένα,

Spoiler

Μια ιστορία πολιτικής φαντασίας με στοιχεία αστυνομικής ιστορίας και θρίλερ. Πάντως, στην πραγματικότητα, και παρά τους φόβους ότι οι ψυχίατροι θέλουν να μας κλείσουν όλους μέσα, το ψυχιατρικό σύστημα έχει φιλελευθεροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό με την αποασυλοποίηση – τουλάχιστον θεωρητικά.

 

Αγαπημένες φράσεις: παράξενα σύμβολα στα σεντόνια των συνωμοσιολόγων, Στοιχειωμένη από ανθρώπους. φήμες τον ήθελαν να απαγγέλει κρυφά το Κομμουνιστικό Μανιφέστο στους τρόφιμους

Η γραφή είναι στρωτή και μας κρατάει το ενδιαφέρον. Εντάξει, το μήνυμα γίνεται κατανοητό. Το πρόβλημά μου είναι με το τέλος: άτομο με ιδανικά να αυτοκτονεί κατά τη διάρκεια του αγώνα; Μου φαίνεται λίγο κάπως. Θα προτιμούσα ο αφηγητής να την έπιανε και να την τιμωρούσε φρικτά. Αλλιώς θα μπορούσε κάποιος κακεντρεχής να πει ότι οι ιδεαλιστές είναι αυτοκτονικά άτομα και να τους παραλληλίσει με τζιχαντιστές. Μπορεί να είμαι υπερβολικός, δεν ξέρω. Ωραία ιστορία, όπως και να ’χει.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Το διάβασα, έστω και από την οθόνη και σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Συγχωρέστε με αν επαναλάβω παρατηρήσεις που έχουν ήδη ειπωθεί.

Αν και δεν μου αρέσει να αξιολογώ τα κείμενα τεμαχίζοντάς τα και με προκατάληψη να εντοπίσω λάθη, βρήκα ένα τυπογραφικό (κάπου λέει "γένου" αντί για "γένους") και επίσης η επεξήγηση στην αρχή σχετικά με το ποια είναι η δουλειά του πρωταγωνιστή από τον διευθυντή δεν είναι ρεαλιστική. Θα μπορούσε να το πει ο ίδιος. Στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση δεν είναι κακό να αυτοσυστήνεται ο ήρωας παρέχοντας λεπτομέρειες σχετικά με το τι καταπιάνεται. Διαφορετικά είναι σαν να εμφανίζεται ως "επιτηδευμένα αινιγματικός" και αυτό δυσκολεύει τον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί του. Το έχω δει και αλλού, γι' αυτό το επισημαίνω.

Η ιστορία διαπραγματεύεται δύο πράγματα, το ένα με εξαιρετικό τρόπο, αλλά υπάρχει κι ένα δεύτερο που αποδυναμώνει το πρώτο στοιχείο. Κι εξηγούμαι.

Όλη η υπόθεση σχετικά με το πόσο παραβατικοί θεωρούνται οι εθισμοί είναι άψογη και περνάει πολύ καλά μηνύματα στον σκεπτόμενο αναγνώστη. Το γεγονός ότι αποδίδονται σε εθισμούς ακόμη και τα πιο απλά πράγματα, είναι ένα πολύ επιτυχημένο σχόλιο και από την αρχή μέχρι το τέλος, παρέχει μια σφιχτοδεμένη και πρωτότυπη πλοκή, που κορυφώνεται με το τραγικό συμβάν στο τέλος.

Το δεύτερο όμως στοιχείο που δεν κολλάει επαρκώς με το πρώτο, είναι το ζήτημα της θρησκείας και της καταπίεσης που ασκεί στον σύγχρονο άνθρωπο. Καταπιέζει πραγματικά η θρησκεία τον άνθρωπο σε μια φουτουριστική κοινωνία; Αν κρίνω από το σήμερα, δεν μπορώ να βγάλω ένα τέτοιο συμπέρασμα γι' αυτό και δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη συγκεκριμένη προσέγγιση.

Να το θέσω αλλιώς, ως ερώτημα, για να γίνω πιο κατανοητός: Διανύουμε σήμερα μια περίοδο που προκαλεί ανησυχία ότι στο μέλλον η θρησκεία θα ηγείται σε βαθμό που να ορίζει  όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας;

Η επιστημονική φαντασία πολλές φορές χρησιμοποιείται για να διαπραγματεύεται τις φοβίες ως προς το πού οδηγείται η ανθρωπότητα, βασιζόμενη σε δεδομένα που υπάρχουν ήδη.

Το θρησκευτικό σκέλος της ιστορίας μου φαίνεται περιττό και αποδυναμώνει το πολύ καλοδουλεμένο πολιτικό σκέλος. Δεν "κολλάει" καλά με αυτό. Με κάνει να αναρωτηθώ αν πρόκειται για μια εμμονή του συγγραφέα, η οποία επαναλαμβάνεται συχνά ως μοτίβο, διότι η συνεισφορά της θρησκείας σε μια ιστορία που δεν την έχει ανάγκη, προσδίδει σε μια κατά τα άλλα ρεαλιστική ιστορία, ένα επίχρισμα παραβολής ή αλληγορίας.

Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι έχουμε ένα άψογα διατυπωμένο πολιτικό σχόλιο, που όμως οι θρησκευτικές αναφορές το αποδυναμώνουν από άποψη ρεαλισμού.

Edited by AlienBill
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Νικόλα,

Αναμφίβολα μία καλή ιστορία, που την χαρακτηρίζει  -και πάλι- η γαμάτη γραφή. Η ιστορία είχε καλό ρυθμό(ωραίο και το μίνι-τουίστ στην αρχή με τον  πρωταγωνιστή) και προχώρησε καλά(χάρηκα για τα στοιχεία αστυνομικού), αν και θα συμφωνήσω  πως τα ονόματα είναι πολλά.

Εκεί που με έχασες είναι  κάπου στο τέλος στην

ταράτσα

. Από την μία ο διάλογος μου φάνηκε υπερβολικός και από την άλλη θα συμφωνήσω με την Ειρήνη για το ότι θα γίνει γαργάρα το όλο θέμα και πως

ακόμα και σαν αποτέλεσμα  του εθισμού

πάλι δεν με πολυπείθει.

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, σύζυγε.
 

Spoiler

 

Τι να σου πω κι εγώ, τώρα. Φαντάζομαι ότι μπορείς να κοιτάξεις και να διορθώσεις κάποια που οι προηγούμενοι βρήκαν ως αρνητικά. Φαντάζομαι πως ενδεχομένως να είναι όντως αρνητικά. Εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα, δεν με ένοιαξε τίποτα, με ρούφηξε μόνο η ιστορία που είχες να μου πεις και ο κόσμος στον οποίο με έμπασες.

Ακόμη κι αν δεν σε ήξερα καθόλου, θα διέκρινε τις μπουραζοπούλειες επιρροές στο διήγημά σου και θα σε εκτιμούσα μόνο και μόνο γι' αυτό. Αλλά, ρε συ, είναι ΤΟΣΟ καλογραμμένο, έχει ΤΟΣΑ να πει, έχει φράσεις διαμάντια και πιάνει το θέμα και το κοπανάει κάτω σαν χταπόδι που, σοβαρά στο λέω, δεν πρόσεξα τίποτα απ' αυτά που είδαν οι άλλοι.

Μπορεί να μην είμαι αντικειμενική, αλλά αυτό μου έβγαλε το διήγημα και αυτό σου λέω. Σημειώνω πως σχεδόν πάντα διαβάζω τις συμμετοχές μία μόνο φορά, όπως θα τις διάβαζα σαν απλή αναγνώστρια. Κι ίσως με περισσότερες αναγνώσεις να έβρισκα τρύπες, αλλά τώρα δεν βρήκα.

Αυτό που θα πω, πάντως, είναι ότι αυτή η ιστορία είναι μεγαλύτερη. Όχι πολύ, αλλά 1500 λέξεις ακόμη τις θέλει. Με τόσες, νομίζω, θα καταφέρεις να ικανοποιήσεις και τον εαυτό σου και εμάς ακόμη περισσότερο.

Σε κάθε περίπτωση, σε απόλαυσα.

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Ήταν ένα όμορφο διήγημα. Από άποψη γραφής είχε κάποια θέματα στη ροή - κάποιες στιγμές στην αρχή χανόμουνα. Επίσης τα πρόσωπα μάλλον ήταν λίγο πολλά (ναι ντάξει ξέρω: ποια μιλάει βάζω άπειρα πρόσωπα συνήθως στις ιστορίες μου). Ίσως να ήταν καλυτερα να έμπαιναν με ένα τρόπο πιο αξιομνημόνευτο? Αλλά γενικά ήταν ατμοσφαιρικό και σε έβαζε σε περιέργεια.

Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Μ’ άρεσε η επιλογή σου να γράψεις αστυνομικό. Θα προτιμούσα, βέβαια, το αστυνομικό στοιχείο να ήταν περισσότερο εμφανές, κι όχι σε δευτερεύοντα ρόλο. Πολύ καλή η γραφή, όπως πάντα, αλλά λίγο βαριά για τα δικά μου γούστα. Το θέμα του διηγήματος, αυτή η προέκταση σε κοινωνική ΕΦ, είναι εξαιρετική, και δεν χωράει σε ένα διήγημα. Η πινελιά της θρησκοληψίας κάνει ωραία αντίθεση με το ΕΦ στοιχείο. Κακός ο τίτλος. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Μια αρκετά καλογραμμένη ιστορία που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος. Πραγματικά εξεπλάγην ευχάριστα με το περιεχόμενό της. Κυρίως γιατί υπάρχει αρχή, μέση και τέλος στο διήγημά σου. Το ότι ξέρεις να γράφεις, και μάλιστα καλά, είναι πασιφανές και σίγουρα είμαι ίσως ο τελευταίος που μπορεί να το επιβεβαιώσει. Τέλος θα πρέπει να αναφέρω ότι η ιστορία εκμεταλλεύεται πολύ σωστά και έξυπνα το θέμα του διαγωνισμού.

Υπάρχουν αρνητικά στοιχεία; Η απάντηση είναι ναι. Ένα το οποίο όμως είναι αρκετά σοβαρό. Σε τι είδος κατατάσσεται η ιστορία; Αν μου έλεγες πως είναι ιστορία φαντασίας θα συμφωνούσα. Αν πάλι ισχυριζόσουν πως είναι ιστορία τρόμου θα συμφωνούσα ακόμα περισσότερο. Όμως ιστορία Ε.Φ. δεν είναι. Με το δίνεις μια-δυο πρόχειρες αναφορές σε τεχνολογικά αντικείμενα αυτό δεν μετατρέπει αυτόματα την ιστορία σε ιστορία Ε.Φ. Και όχι, η δυστοπία από μόνη της δεν είναι αυτόματα Ε.Φ., είναι σκέτο Φ! Ας κάνω και έναν συνειρμό: συνήθως ξεκινώ τις εξορμήσεις στη θάλασσα αρχές Μαίου και συνεχίζω μέχρι τέλη Οκτώβρη. Πέρυσι λοιπόν είχα επισκεφτεί για τελευταία φορά τη θάλασσα του Αγίου Δημητρίου. Όμως είχε τόσο κρύο έξω που άντεξα το νερό (αν και σχετικά ζεστό) μέχρι τους αστραγάλους και γύρισα πίσω. Θα ήταν δίκαιο να ισχυριστώ πως έκανα μπάνιο επειδή απλά και μόνο πάτησα μέχρι τους αστραγάλους; Νομίζω πως όχι...

Νομίζω πως καταλαβαίνεις τα επιχειρήματά μου. Άλλωστε από μόνος σου χαρακτηρίζεις την ιστορία σου ως soft sci-fi. Αν θυμάμαι καλά και σε προηγούμενο διαγωνισμό Ε.Φ. είχες καταπιαστεί με ανάλογη soft sci-fi. Λένε πως η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση. Επομένως από περιέργεια και μόνο θα ήθελα να μάθω το λόγο που αρέσκεσαι τόσο πολύ σε soft sci-fi. Και κυρίως γιατί αποφεύγεις την hardcore sci-fi

 

Spoiler

Plot: Β+

Setting: Β

Language: Α

Characters: Α

Overall sci-fi rating: F

 

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 1
  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla
3 hours ago, Disco_Volante said:

Νομίζω πως καταλαβαίνεις τα επιχειρήματά μου. Άλλωστε από μόνος σου χαρακτηρίζεις την ιστορία σου ως soft sci-fi. Αν θυμάμαι καλά και σε προηγούμενο διαγωνισμό Ε.Φ. είχες καταπιαστεί με ανάλογη soft sci-fi. Λένε πως η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση.

Χαίρομαι που χρησιμοποίησες αυτό το επιχείρημα, Disco. Αν θυμάμαι καλά, και σε προηγούμενους διαγωνισμούς είχες βρεθεί τελευταίος ενώ ο Morfeas στο βάθρο. Λένε πως η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση.

1EW9.gif

  • Haha 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Α και ήθελα να στο πω: ο τίτλος σου μου έφερε στο νου έναν βασανιστή που σβήνει το τσιγάρο του στα μάτια κάποιου. Σίγουρα σε κάποιο ιεροεξεταστικό τεφτέρι θα υπήρχε κάτι παρόμοιο. Δεν παίζει να κουβαλώ πιο σάπιο κρανίο από δαύτους! 

  • Like 1
  • Haha 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi
6 hours ago, Morfeas said:

 

 

 

Τέλος, ορίστε κι η εικόνα στην οποία βασίζεται ο τίτλος, για να μην νομίζετε ότι είστε εσείς οι διεστραμμένοι – όχι, όσες διαστροφές και να έχετε, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τις είχε πρώτη.

 

284px-Santalucia.jpg

Σας ευχαριστώ και πάλι για τον κόπο σας και την αγάπη που της δείξατε. :)

Να προσέξεις λίγο τους αναγραμματισμούς. Αυτό δεν είναι τασάκι. Δίσκος μπορεί, πιατάκι ίσως.

Άντε, το πολύ να είναι ΤΑΣ(ακ)Ι.

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..