Jump to content

Recommended Posts

Disco_Volante

Όνομα Συγγραφέα: Discο_Volante
Είδος: Επική επιστημονική φαντασία - Space Opera.
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3848

Αυτοτελής; Φυσικά.

Αρχείο: Επισυνάπτεται σε μορφή PDF.

Σχόλια: Η συμμετοχή μου στον 47ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας στην κατηγορία Ε.Φ. με θέμα: "Εθισμοί".

 

Στη συγκεκριμένη ιστορία προσπάθησα να δημιουργήσω μια ολοκληρωμένη και χορταστική πλοκή μέσα στο συγκεκριμένο όριο λέξεων. Ο αντικειμενικός μου σκοπός μου δεν ήταν να γράψω κάποιο «βαθυστόχαστο λογοτεχνικό πόνημα», αλλά να δημιουργήσω ένα εύπεπτο ανάγνωσμα που θα ταξιδέψει το μυαλό του αναγνώστη μακριά από τη βαρετή και συνηθισμένη καθημερινότητα.

Ο τρόπος γραφής παραμένει ο κλασσικός κινηματογραφικός που στηρίζεται στη γρήγορη ροή, την κλιμακούμενη εξέλιξη και φυσικά τη συνεχή δράση. Για παράδειγμα, αν θα ήθελα να παρομοιάσω την ιστορία μου με κάποια ταινία Ε.Φ., θα έφερνα στο μυαλό μου το 2012 και γενικότερα το στυλ block-buster ταινιών του Roland Emmerich. Τώρα αν κάποιος προτιμά ταινίες Ε.Φ. τύπου Interstellar, Blade Runner, Arrival, μάλλον θα απογοητευτεί...

 

Εν ολίγοις, εφοδιαστείτε με μπόλικο ποπ-κορν και ξεκινήστε το ταξίδι!

 

Σημείωση: Το word count του MS Word υπολογίζει λάθος το συνολικό αριθμό των λέξεων σε 3866, καθώς προσμετρά, εσφαλμένα, και τα σύμβολα *** (που χρησιμοποιούνται για το διαχωρισμό των ενοτήτων) ως ξεχωριστές λέξεις.

 

Origin.pdf

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα Βαγγέλη!:)

Κλασσικά, την ευχαριστήθηκα την ιστορία σου. Έδωσες ακριβώς αυτό που υποσχέθηκες: ένα φαντασμαγορικό Space Opera ταξίδι που τα είχε όλα μέσα. Εκρήξεις, μαύρες τρύπες, ένα 

Spoiler

μάγκνατρον --- αλήθεια υπάρχει στα αλήθεια τέτοια θεωρία;

, ασταμάτητη δράση, και όμορφες εικόνες. Γράφεις στην εισαγωγή σου πως δεν επιθυμείς να δώσεις κάτι βαθυστόχαστο, και εγώ θα πω το εξής: προσωπικά προτιμώ ιστορίες σαν το Interstellar, Ιστορίες της Ζωής μου, Κατάλαβε, Blade Runner κτλ αλλά απολαμβάνω εξίσου και ΕΦ σαν το Mass Effect, Armaggedon, Independence day, Robotech κτλ, για να αναφέρω ορισμένα. Είναι κι αυτό ένα είδος, και μάλιστα, για να είμαστε ακριβείς, είναι και ένα είδος που πουλάει. Επομένως καλά κάνεις που γράφεις τέτοιες ιστορίες και προσπάθησε να γίνεσαι καλύτερος.

Στο Origin τώρα το μόνο σημείο που με ξένισε ήταν ο χώρος. Δεν σου ταιριάζει η φόρμα των 3850 ΄λέξεων. Συμβαίνουν πάρα πολλά πράγματα και είχα διαρκώς την αίσθηση από τη μέση και μετά πως το έτρεχες.Στις άλλες ιστορίες των 10000 λέξεων που έχω διαβάσει, δεν μου βγήκε αυτό το συναίσθημα, επομένως, καταλαβαίνεις πως ουσιαστικά μιλάω για την κλίμακα της ιστορίας, και για ορισμένες πληροφορίες που δεν παρουσιάστηκαν (πχ περισσότερα για τους Δημιουργούς και τις γνώσεις τους).

Μου άρεσε πάντως και η χρήση του εθισμού: 

Spoiler

Η εξουσία. Λίγο επιδερμικά το έπιασες, αλλά ήταν καλή η σκέψη.

Anyway. Αυτά από μενα. Well done!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα, Βαγγέλη.

Χαίρομαι που μας τίμησες με την ιστορία σου και χαίρομαι για την ακούραστη σου επιμονή στις ιστορίες αυτές.
Το πρόβλημα βρε συ Βαγγέλη μου όμως, είναι το εξής (και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά):
Κι εμένα μου αρέσει το Deep Impact, το 2012, το Independence Day (το οποίο το θεωρώ το καλύτερο απ' όλα) αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οποιαδήποτε ιστορία/ταινία/ζωγραφιά/μουσική/whatever που "μοιάζει" στα παραπάνω είναι αυτόματα και καλή.

Θες να γράψεις για εκρήξεις, σύμπαντα, διαστημόπλοια, όπλα, μαζικές καταστροφές; Κάνε το. Αλλά πρέπει να βάλεις και 2-3 σπιρτόζικα υλικά μέσα να νοστιμήσει η φάση. Έναν χαρακτήρα που θα πετάει ατάκες, μία ανατρεπτική ιδέα, λίγο καυστικό χιούμορ, ηρωισμό αλλά με το απαραίτητο μελό, γενικά να δώσεις πράγματα που θα κάνουν την, κατά τα άλλα "μπαμ μπουμ ρουκέτες" ιστορία, σε κάτι διαφορετικό.

Εδώ, έχεις πάλι τα ίδια: Ανύπαρκτους χαρακτήρες, καθόλου ανάπτυξη, βιαστικό γράψιμο, πολλά αυγά κάτω από τη μασχάλη κι είσαι εντελώς εκτός θέματος. Δεν είναι επιδερμικό όπως αναφέρει ο Γρηγόρης, είσαι εκτός. Το να αναφέρεις τον εθισμό σε δύο προτάσεις δε σε κάνει εντός θέματος σε καμία περίπτωση.

Ίσως, όντως, να μη σου ταιριάζει αυτή η μικρή φόρμα. Σε μεγαλύτερης έκτασης ιστορίες να μπορείς να τα πεις πιο άνετα αυτά που θες και χωρίς να σε ζορίζει το όριο.

Όπως και να χει, μπράβο για την προσπάθεια απλά εμένα δεν είναι καθόλου του γούστου μου.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Καλημέραααα... καλά ε; όπως είναι και πρωί Κυριακής, νιώθω σαν να ήμουν δωδεκάχρονη και μόλις να παρακολούθησα παιδικό στο πάλαι ποτέ mega ή στην ερτ1... και αυτό είναι μόνο καλό για πρωινό Κυριακής όπως καταλαβαίνεις! αν ήταν απόγευμα Δευτέρας ειλικρινά δεν θα ήξερα... αλλά είναι πρωινό Κυριακής και τα πρωινά Κυριακής, όπως και άλλες ανάλογες υπεροχότατες στιγμές ανάπαυλας, με το χέρι στην καρδιά στο λέω, προσωπικά, ψοφάω για τέτοια!!! αλλά ψοφάω όμως :) όμως, και για τις καραμέλες ψοφάω... οι καραμέλες είναι πολύ ουάου το λέω και το δηλώνω και δεν θέλω κανένας να μου φέρει αντιρρήσεις. απλώς, οι καραμέλες δεν είναι μπριζόλες... ούτε και μπρόκολα... έχουν ένα σωρό δικούς τους λόγους να είναι ανώτερες από τις μπριζόλες και τα μπρόκολα, αλλά και σίγουρα άλλους τουλάχιστον τόσους να μην είναι, να μην υπάρχει καν σύγκριση... πχ δεν μπορώ να σου κάνω το τραπέζι με καραμέλες, δεν μπορώ να σε ψήσω ότι θα σε θρέψω με καραμέλες, ούτε καν πως θα σε χορτάσω γιατί αν το προσπαθήσω θα κοιλοπονέσεις... ούτε καν τον εαυτό μου δεν μπορώ να πείσω ότι πρόκειται για πατέ πάπιας με μανιτάρια σωτέ από τότε που έκλεισα τα εφτά μου χρόνια... άσε, μεγάλη πίκρα, που την πνίγω στις καραμέλες.

Σκέφτομαι λοιπόν την εισαγωγή που έχεις κάνει και λέω ότι ναι, κατά κάποιο τρόπο το ξέρεις πως είναι καραμέλες... αλλά γιατί λες πως είναι για αυτούς που τις προτιμούν σε σχέση με την μεσογειακή κουζίνα; όλοι  μας γευόμαστε κάποια στιγμή όλες τις γεύσεις, δεν είναι ή αυτό ή το άλλο το θέμα... το θέμα είναι καθετί να μπαίνει στο σωστό του πλαίσιο και στη σωστή του ώρα... είμαστε στο σινεμά και με κερνάς καραμέλα; με ακούς να βήχω; λέω θέλω κάτι γλυκό να γυρίσω στα παιδικά μου χρόνια και να ξεχαστώ γιατί νιώθω αδυναμία, σωματική και ψυχική; ε τότε και σε όλες αυτές και σε άλλες περιπτώσεις, είναι η τέλεια ιδέα μια καραμέλα...

μαλιστα κατά την ανάγνωση είναι ανώτερη και από ποπ κορν! δεν μπορώ να διαβάζω και να τρώω ποπ κορν...... υπάρχουν βιβλία που έχουν γίνει ταινια... αλλά να προσπαθείς την ταινία που έχεις στον νου, όσο φαντασμαγορική, να την κάνεις λόγο γραπτό, χωρίς να ενσωματώσεις και επιπλέον λογοτεχνικά χαρίσματα από τα τόσα σε αυτόν, είναι κάτι που αδικεί τον λόγο σου και εσένα τον ίδιο. Ενώ πιστεύω ότι θα μπορούσες κάλλιστα να νοιαστείς λιγάκι και για αυτό το θέμα... ένα τραπέζωμα με καραμελωμένα μελιτζάνες, κρεμμύδια, και μπανόφι για επιδόρπιο θα ήταν ένα πολύ ωραίο τραπέζωμα! με περισσότερες αρετές από τις μπριζόλες με τα μπρόκολα... σκέψου το , αν θέλεις... Βέβαια μπορούμε να απολαύσουμε και σκέτη την καραμέλα και να είναι σούπερ σαν κάτι με γεύση σοκολάτα που δοκίμασα πρόσφατα, απλώς και μόνο να είναι στο σωστό πλαίσιο, μετά το φαγητό... και το απόλαυσα αυτό που διάβασα, αλήθεια!

Δεν μπορώ όμως να μην συμφωνήσω ότι δεν έχει θέμα τον εθισμό... δεν λέω ότι δεν στέκει στον διαγωνισμό, οριακά αλλά στέκει... άλλωστε οι ιστορίες είναι εδώ για να κριθούνε, κανένα πρόβλημα ως προς αυτό. Αρκει να το βλέπεις και εσύ... το ότι σε κάποια ιστορία γίνεται αναφορά στο παγωτό δεν σημαίνει πως η ιστορία έχει για θέμα της το παγωτό... Θα μπορούσες να το δουλέψεις καλύτερα ώστε να είναι όντως ο άξονάς σου ο εθισμός.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στην ιστορία σου (πέρα από το ότι ξεχάστηκα και γύρισα στα παιδικά μου χρόνια και απολαμβάνω όντως το είδος που δούλεψες, το αγαπημένο μου παιδιόθεν από εφ) ήταν η τελευταία πρόταση... "Ο κόσμος των Ζόρινολς είχε σωθεί. Η κιβωτός της γνώσης των αρχαίων Δημιουργών όμως είχε χαθεί για πάντα..." τα ηθικά ζητήματα που ανακύπτουν από αυτή την κατακλείδα, παρέα με τα πολύ σημαντικά και πάντα, προαιώνια και διαχρονικά, διλλήματα και ερωτήματα σχετικά με τη φύση της δημιουργίας και την γνώσης θα ήταν πολύ ωραίο να βρίσκονται τρόποι να εντάσσονται σε ιστορίες σαν και αυτή, που άλλωστε σε αυτά χρωστούν την ύπαρξή τους...

Αντίθετα υπήρχε μιαν αφέλεια όταν ακροθιγώς πήγε κάτι πιο ανθρώπινο και ηθικό να θιχτεί, αναφέρομαι στο σημείο που του αποκαλύπτεται πως η οικογένειά του ζει και απαντά "όχι... μα τι έκανα" πως μετάνιωσε για την οικογένειά του εκείνος που είχε προκαλέσει την καταστροφή του γαλαξία του και του είδους του και αντιδράει έτσι; τι φάση; :) 

ένα άλλο σημείο ήταν εκεί που λες πως ένιωσε έντονα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια του... τη γή;

σημείο που μπερδεύτηκα κάπως επίσης... "Όλη η ιστορία της εξωγήινης φυλής ήταν καταγεγραμμένη εκεί. Πως πριν από δισεκατομμύρια χρόνια ήρθαν στο σύμπαν μας από τον υπερχώρο έξω από αυτό, πως έφτιαξαν τις πρώτες αποικίες και πως δημιούργησαν όλη τη ζωή στον κόσμο μας. Όλα ήταν εκεί." εδώ, αν δεν κάνω λάθος, μιλάει ο αφηγητής... γιατί στο α πληθυντικό; γιατί λέει ο κόσμος μας; επειδή είναι γήινος; είναι; ο αφηγητής είναι υπερ πάντων :) σε μια διαστημική ιστορία, φαντάζομαι, ιδιαιτέρως... και από τη στιγμή μάλιστα που δεν έχεις χρησιμοποιήσει νομίζω πουθενά αλλού το α πληθυντικό ώστε να διατηρείται μία συνέπεια...

εκτός πάντως από παιδικό πρόγραμμα, η ιστορία σου με ταξίδεψε και στα παιδικά βιβλία, της άγκυρας πχ, που το χαρτί τους είχε πάρει να κιτρινίζει και μύριζε Χαρτί! και μελάνι... η γραφή σου έχει κάτι από παλαιότητα... αυτό στο αναγνωρίζω, η αρχή σου πχ που βάζεις πρώτα την εισαγωγική σκηνή και έπειτα λες "Γύρω από τον Βελόριαν 2 λάμβανε χώρα μια επική διαστημική μάχη" (που μόλις είχες περιγράψει) κτλ κτλ  μου δίνεις την αίσθηση μιας προσέγγισης κάπως ξεπερασμένης... αυτό μπορεί να φαίνεται πως το λέω μόνο για αρνητικό, αλλά έχει και μία νοσταλγικότητα, ομολογώ.

Κατά τα άλλα, ως προς το θέμα του ρυθμού, δεν μου φάνηκε πως το έτρεξες προς το τέλος εμένα... ήταν κινηματογραφικός όπως λες ο ρυθμός καθ΄όλη τη διάρκεια και αυτό ταιριάζει σε μια ιστορία με σασπένς που ο κύριος στόχος της με αυτό το τρικ και τους διαλόγους είναι να δείχνει ζωντανή... ζωντανή ήταν και αν αυτό ήθελες, το πετυχαίνεις.

Κατά τα άλλα ήταν πλούσια ανατροπών και σαφώς χορταστική και ευφάνταστη ως προς τα υπόλοιπα εφ στοιχεία.

(ένα κάτι που παρατήρησα και μου κλώτσησε ήταν η χρήση του όρου "κανόνια" αλλά τεσπα, δεν είμαι και ειδική :) )

Χάρηκα που διάβασα μια ιστορία σου με αφορμή τον διαγωνισμό και πιθανά θα το επαναλάβω...

Συμπάθα με για το σεντόνι και Καλή σου επιτυχία!

 

Edited by alinana
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα κι από μένα.

Διάβασα την ιστορία και πρέπει να πω πως άλλες που έχεις γράψει μου άρεσαν περισσότερο. Έχεις μία τάση, έναν εθισμό να το πούμε κι έτσι, ένα γούστο στις ιστορίες όπου η ασταμάτητη δράση δεν σταματά ποτέ και ρέει ασταμάτητα. Εδώ βρε πουλάκι μου το παράκανες. Λες κι έβαλες κάτω την ιστορία σου κι ό,τι σου είχε ξεφύγει από χαρακτήρες, συναίσθημα, υπόβαθρο, έπιασες και το πετσόκοψες. Γιατί τόσο πολύ; Δεν μπορούσα σχεδόν να παρακολουθήσω τη δράση από το τόσο αδιάκοπο ντάπα -ντούπα. Τι σφυροκόπημα ήταν αυτό. Ούτε εισαγωγή, να νιώσουμε λίγο, ούτε τίποτα. Μας πιάνεις από το λαιμό που λένε.

Ειπώθηκε παραπάνω, πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Ισχύει. Κι έτσι κατρακυλάνε όλα και σκάνε (αν μιλάμε για καρπούζια), ή πάντως δεν εκτιμάμε σωστά καμία από τις ιδέες σου. Είναι σαν να διαβάζω περίληψη νουβέλας, αλλά ουκ εν τω πολλώ το ευ. Δεν σημαίνει πως όσο περισσότερες ιδέες τόσο πιο καλά. Δεν σημαίνει πως όσο περισσότερες σκηνές δράσης τόσο πιο ενδιαφέρουσα είναι η ιστορία. Μια ιστορία φίλε Βαγγέλη είναι πενήντα πράγματα μαζί. Είναι ιδέα, είναι χαρακτήρες, είναι σύγκρουση μεταξύ των χαρακτήρων αυτών, είναι συναίσθημα, είναι διάλογοι (αχ βρε παλικάρι μου οι διάλογοί σου) είναι ρυθμός αφήγησης ούτε πολύ σφιχτός ούτε πολύ χαλαρός, είναι να χωράνε όσα γράφεις στον αριθμό λέξεων που ορίζει το περιθώρειό σου. Εσύ τα πάντα όλα τα θυσιάζεις στο βωμό της δράσης. Παρακολουθούμε έναν άνθρωπο που διπλώνει ολόκληρη την γκαρνταρόμπα του μέσα σε ένα τόσο δα βαλιτσάκι. Ευφυές αν θες να πας ταξίδι με μια μονάχα αποσκευή. Αλλά μία ιστορία, όπως και κάθε έργο τέχνης, πρέπει να αναπνέει.

Επίσης, ενώ το έχεις ξανακάνει και μου φάνηκε ΟΚ, εδώ δεν συμφώνησα με τις εικόνες. Ο λόγος ποιος; Να το κάνεις πιο ζωντανό; Αν σκιαγραφήσεις χαρακτήρες έχεις ιδέα πόσο πιο ζωντανό θα γίνει; Αυτό είναι το μυστικό. Όχι η εικονογράφηση. (Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς με κόμικς; Εκεί θα στο 'χα πιο χαλαρά.)

Ο Κέναν επίσης. Πολύ Νταρθ Βέηντερ, καλή του ώρα. Γιατί;

Ο εθισμός. Ελάχιστα σε απασχολεί αυτό. Δεν είδα μεγάλη σχέση με το θέμα του διαγωνισμού, ειλικρινά. Γενικά το θέμα ενός διαγωνισμού έχει να κάνει με το να χειρίζεσαι το ζητούμενο (εθισμός, φοβία, τεχνολογία, φόνος, ξέρω γω τι) με έναν τρόπο που η ιστορία να μην υφίσταται χωρίς το στοιχείο αυτό. Εδώ ο εθισμός γίνεται απλώς μία φράση που λέγεται, και που θα μπορούσε να αντικατασταθεί με κάτι παρόμοιο, όπως Μανία για εξουσία ή Μανία για γνώση. Και θα ήταν και καλύτερο.

(Μία φράση, καθαρά τεχνικό κομμάτι: λες κάπου Οι ριπές την διαπέρασαν εύκολα και έφτασαν μέχρι την πόλη ανατινάζοντας διάφορα σημεία αυτής. Είναι άσχημο. Μπορείς να πεις Οι ριπές την διαπέρασαν εύκολα και έφτασαν μέχρι την πόλη ανατινάζοντας διάφορα σημεία της.)

Γενικά εγώ θα πρότεινα να το κάνεις μία ωραία νουβελίτσα όλο αυτό. Έχεις ιδέες, έχεις ένα στυλ που γράφεις και ΟΚ θέμα γούστου. Συντάσσομαι με την Αλίνα σε αυτό, οι ιστορίες σου δεν είναι για όλες τις ώρες ούτε για περιδιαγραμμάτου προβληματισμό. Όμως. Ακόμη και μία ιστορία της κατηγορίας Pizza movie μπορεί να βελτιωθεί κατά πολύ. Εσύ δείχνεις να θέλεις δουλειά ακόμη. Και εννοώ, δουλειά, στο είδος που θέλεις να υπηρετήσεις.

  • Μην στριμώχνεις εκατό ιδέες σε ιστορία δέκα σελίδων. Δεν προφταίνουμε να τις αφομοιώσουμε.
  • Βάλε χαρακτήρες. Εδώ δεν ένοιωσα τίποτα για κανέναν από τους ήρωες. Άσε που ήταν μηχανικοί, οι μισοί.
  • Δούλεψε διαλόγους. Είναι εξουθενωτικά διεκπεραιωτικοί οι διάλογοί σου.
  • Κούλαρε λίγο με τις υπερκαταστροφές, τα υπερόπλα, τα υπερδιαστήματα. Όταν τα πάντα είναι μονίμως και ακατάπαυστα σε μάξιμουμ κλίμακα δεν μπορείς πλέον να τα παρακολουθήσεις. Δεν μπορεί ο αναγνώστης να είναι διαρκώς στην πρίζα, πώς να το κάνουμε. Μου έδωσες την εντύπωση ότι υπήρχε μία ιστορία από κάτω, αλλά γινόταν πολύ φασαρία για να την ακούσω.
  • Έχεις αισθητική κόμικς τελικά, θα το ξαναπώ, οπότε σκέψου το αυτό το κομμάτι.

Γενικά η ιστορία θεωρώ ότι ήταν από τις πιο αδύναμές σου. Σου αναγνωρίζω ότι έχεις γνώσεις και ιδέες. Αυτά είναι τα πρωτογενή υλικά σου. Κατά την άποψή μου θέλουν πάρα πολύ σμίλεμα για να αναδειχθούν.

Καλό σου βράδυ και καλή επιτυχία.

 

 

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Το γράψιμο τσουλάει. Έχει αρχή μέση και τέλος, στέκει ως διήγημα. Για μένα είναι η καλύτερη ιστορία σου, όμως και πάλι οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι, η ιδέα, η πλοκή και η εκτέλεση είναι κλισέ. Αν ήταν σενάριο ταινίας δε θα λειτουργούσε καθώς θα ήταν χιλιοειπωμένο.

Μου κάνει εντύπωση που στις χολιγουντιανές παραγωγές τις οποίες επιχειρείς να μιμηθείς, δεν έχεις παρατηρήσει ότι έχουν ένα μίνιμουμ ιστορίας, χαρακτήρων, διαλόγων. Μου θυμίζεις την παρέα μου στο δημοτικό που αξιολογούσαμε τις ταινίες του Τσάκι Τσαν ανάλογα με το πόσα λεπτά κλωτσομπούνια είχε.

Το ότι είναι εκτός θέματος δε με ενοχλεί. Ωστόσο βρήκα διασκεδαστικό τον τρόπο που προσπάθησες να βάλεις την ιστορία εντός θέματος με τη στιχομυθία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Disclaimer: Μεγάλωσα και ζω στην Ελλάδα, οπότε ΔΕΝ βλέπω ταινίες μασουλώντας ποπ-κορν και πίνοντας Coca-Cola.Είναι επίσης σίγουρο ότι δεν ανήκω στο κοινό που απευθύνεσαι.

Είναι γνωστό ότι ανήκω σε εκείνους που δεν ασπάζονται την άποψή σου ως προς το τι είναι ΕΦ, και δεν είμαι καν σίγουρος αν (τουλάχιστον) συμφωνούμε στο τι είναι ΛΟΓΟ-τεχνία.

Θα ξεχάσω το επικό / προ-διαγωνισμού τόπικ σου και θα προσπαθήσω να μπω στη θέση σου για να σου πω (καλόπιστα πάντα) κάποια πράγματα. Ας πούμε λοιπόν ότι λέγομαι rock-volante (δεν τη βρίσκω με τη disco), συμφωνούμε απόλυτα σε όλα (εκτός από την μουσική) και σχολιάζω:

Βαγγέλη φίλε μου, ο κόσμος (και η τεχνολογία) δεν είναι ακόμα έτοιμοι για multimedia έργα με κείμενο, εικόνες και μουσική. Χάνεις τον καιρό σου αναζητώντας αναγνώριση τώρα. Κάποτε, αν ζούμε μέχρι τότε, ίσως την βρεις. Μέχρι εκείνη τη μέρα, μπορείς να στραφείς σε σενάρια για ταινίες ή στα κόμικς όπως είπε και η Ειρήνη. Ο ρόλος του μοναχικού πρωτοπόρου δεν θα σου προσφέρει τίποτα.

ΤΩΡΑ όμως, να τι κάνεις:

Κείμενο και εικόνες, τέσσερις πιθανές απόψεις διάφορων αναγνωστών:

Καλό κείμενο – καλή εικόνα. Αδικείς το κείμενο, αποσπάς με την εικόνα τον αναγνώστη σου που χάνει τον  ειρμό της ιστορίας σου.

Καλό κείμενο – κακή εικόνα. Πάλι αδικείς το κείμενο, ο αναγνώστης εκτός από το ότι αποσπάται, εκνευρίζεται.

Κακό κείμενο – καλή εικόνα. Το κείμενο ΔΕΝ βελτιώνεται με την εικόνα, παραμένει κακό.

Κακό κείμενο – κακή εικόνα. Το κείμενο όχι απλά δεν βελτιώνεται, αλλά όλο το εγχείρημα μοιάζει κάκιστο.

Συμπέρασμα; Οι εικόνες δεν βοηθάνε, ακόμα και αν είναι καταπληκτικές, το αντίθετο θα έλεγα.

Ούτε σε βοηθάει που θεωρείς αυτή τη μειοψηφία των 20-30 ατόμων εντελώς άσχετους. Αν δεν σου/μας κάνουν, ας στραφούμε σε άλλο, καλλίτερο κοινό. Δεν χρειάζεται να προσβάλεις τους αδαείς, ούτε να προσπαθείς να τους εκπαιδεύσεις, άστους.

Και ας γυρίσω σαν old man για να σχολιάσω:

Κουράστηκα να το διαβάσω αλλά τα κατάφερα. Ο στακάτος – κινηματογραφικός τρόπος γραφής δύσκολα να δουλέψει σε ξερό κείμενο και οι εικόνες μάλλον αφαιρούν παρά προσθέτουν κάτι. Είναι τόσο πολύ “tell” που (ακόμα κι εμένα) με ενόχλησε! Ο αγαπημένος μου Fredrick Brown δεν έγραφε  χαρακτήρες (Αν φυσικά παραδεχτούμε ότι έγραφε ΕΦ). Η διαφορά σας είναι ότι εκείνος έγραφε short-short- stories με μια punch line που σε άφηνε με το σαγόνι κρεμασμένο, ενώ εσύ γράφεις short stories με μια καλούτσικη punch line, σαν να γράφεις δοκίμιο. Θέλεις χαρακτήρες, θέλεις αντίθεση, θέλεις αλλαγή για να μας βάλεις μέσα στο κείμενο. Να μας δώσεις κάτι παραπάνω από «Σοκ και δέος», υπάρχουν κι άλλα συναισθήματα.

Υ.Γ. Οριακά εντός θέματος.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

καταρχάς θα μιλήσω για την αρχική σου πρόθεση. δεν είναι ανάγκη να γράφουμε βαθυστόχαστα πράγματα για να είναι καλά τα κείμενα, εξάλλου σε μικρή ιστορία (κι εδώ κάνω κριτική στον εαυτό μου) είναι σχεδόν απαγορευτικό να γράψεις κάτι βαθυστόχαστο γιατί μετά δεν έχεις το χώρο να το εξηγήσεις. η πρόθεσή σου να μας παρουσιάσεις μια περιπέτεια ήταν καταρχάς καλή.

η εκτέλεση με προβλημάτισε. κι αυτό επειδή παρουσιάζεις πολλά στοιχεία σε σύντομο διάστημα. έτσι, που δε βγαίνει συχνά νόημα, οι περιγραφές είναι βεβιασμένες και περιορίζονται σε εκρήξεις και εντυπωσιακές εικόνες. τελικά, με τον τρόπο που παραθέτονται δεν εντυπωσιάζουν. 

τέλος οριακά εντός θέματος, φαίνεται σαν να έχεις προσθέσει τους εθισμούς στην ιστορία που θέλεις να γράψεις κι όχι να γράφεις πάνω στο θέμα 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Καλησπέρα κι από μένα,

Spoiler

Σέβομαι την επιλογή σου να επιμένεις να γράφεις διαστημική όπερα. Οι εικόνες και τα διαστημικά αντικείμενα που περιγράφεις κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι χαρακτήρες όμως, είναι μονοδιάστατοι και η σύνδεση με το θέμα του διαγωνισμού δεν πρέπει να εξαντλείται σε δύο ατάκες. Αναγνωρίζω, όμως, τον ασφυκτικό περιορισμό των 3850 λέξεων για το είδος που γράφεις.

Καλή επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Βαγγέλη καλησπέρα,

Νομίζω ότι όλα έχουν ειπωθεί αλλά ήθελα να πω και εγώ ότι με “χάλασαν” οι εικόνες που έβαλες μέσα στην ιστορία σου. Δε θα το κουράσω (και μπορώ να το κουράσω, believe me). Μόνο αυτό. Γιατί εικόνες;

Δε σε βρήκα πολύ εντός θέματος.

Όλα τα άλλα στα επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει.

Καλή σου επιτυχία!

edit και ΥΓ. Χρησιμοποίησες εικόνα από το Mass Effect 2 όπου καταστρέφεται το Normandy. Αν δεν ξέρεις τι είναι αυτό, ο Θεός να σε συγχωρέσει γιατί εγώ δεν μπορώ. Αν πάλι ξέρεις τι είναι δε πιστεύω ότι έχεις το θράσος να το τοποθετήσεις αυθαίρετα σε μία ιστορία τόσο άσχετη. Αυτό το game είναι το space opera που δε θα μπορέσεις να γράψεις ποτέ.

You can fight like a Krogan, run like a leopard but you'll never be better than Commander Shepard.

Ντροπή Βαγγέλη. :thumbdown:

Edited by Elli Sketo
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Βαγγέλη.
 

Spoiler

 

Σκέφτηκα πολύ τι σχόλια να γράψω στην ιστορία σου. Τελικά, θα περιοριστώ στα εξής:

Το διήγημά σου το βρήκα εντελώς εκτός θέματος. Για οτιδήποτε άλλο, μπορείς να κοιτάξεις παλιά μου σχόλια σε οποιαδήποτε από τις παλιότερες ιστορίες σου. Είναι ακριβώς τα ίδια, μιας και τίποτα δεν έχει αλλάξει.

 

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Βαγγέλη,

Δεν πέρασα καλά με την ιστορία αυτή. Λυπάμαι...

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Καλησπέρα Βαγγέλη,

Η ιστορία ήταν γενικώς κινηματογραφική. Ωστόσο, ακόμα και στις ταινίες η δράση δεν ξεκινά πριν χτιστούν οι χαρακτήρες και η κεντρική πλοκή. Επίσης, κάποιοι όροι όπως 'Μέγας Άρχοντας' κλώτσησαν λίγο - κυρίως επειδή είναι πολυ-χρησιμοποιημένοι και κάπως κλισέ.

Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Νομίζω ότι στο κομμάτι τού τι δεν πάει καλά με την ιστορία και τον τρόπο γραφής, έχω καλυφτεί ήδη από τους προηγούμενους. Θα σου αφήσω, λοιπόν, ένα δωράκι: μια ιστορία διαστημικής όπερας, όπως τη θέλεις, φουλ έξτρα, αλλά γραμμένη σωστά.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ είναι πως δεν χρειάζεται –και δεν πρέπει– να δίνεις οδηγίες για το πώς θα διαβάσει κάποιος την ιστορία σου. Μου έχει τύχει αρκετές φορές να διαβάζω κάτι που δεν είναι του γούστου και να πω, ε λοιπόν, αυτό εδώ μου άρεσε. Και σταμάτα, επιτέλους, να δίνεις κινηματογραφικά παραδείγματα όταν αναφέρεσαι στη λογοτεχνία. Βρες κάποια λογοτεχνικά αντίστοιχα –αν μπορείς. Το πώς διαβάζεις κάποιος ένα βιβλίο, δεν έχει καμία σχέση με το πώς παρακολουθεί μία ταινία. Καλή επιτυχία!

Edited by Mesmer
τυπογραφικό
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Αναφέρθηκε από αρκετούς πως η ιστορία είτε ήταν οριακά εντός θέματος είτε τελείως εκτός. Δε συμφωνώ με αυτό για τον εξής λόγο. Όλη η ιστορία και εξέλιξη της πλοκής στηρίζεται στους εθισμούς των δύο πρωταγωνιστών (ένας εθισμένος στη γνώση και ο άλλος στην εξουσία). Αν βγάλουμε από την ιστορία αυτά τα στοιχεία τότε απλά δεν υπάρχει ιστορία. Επομένως, όλος ο βασικός πυρήνας της ιστορίας είναι βασισμένος στο θέμα του διαγωνισμού. 

@Mournblade: Έχεις δίκιο, το όριο των λέξεων με περιορίζει αρκετά. Χαίρομαι πάντως που πέρασες καλά με την ιστορία μου.

@Ballerond: Σε 3850 λέξεις δεν μπορείς να τα έχεις όλα! Και κυρίως όταν ο δημιουργός εξηγεί τι ήθελε να περιέχει η ιστορία δεν μπορείς να τον κατηγορείς γιατί δεν περιέχει άλλα στοιχεία. Η ιστορία είναι μια κλασσική space opera που βασίζεται μόνο στην επική πλοκή. Οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες και η εμβάθυνση δεν ήταν ποτέ μέσα στο πρόγραμμα. Όταν αγοράζεις ένα πλυντήριο ξέρεις και αποδέχεσαι πως θα πλένει μόνο ρούχα. Επομένως δεν μπορείς να παραπονεθείς γιατί δεν ψήνει καφέ ή γιατί δεν παίζει μουσική!

@alinana: Πραγματικά χαίρομαι που έπιασες πολύ σωστά το κλίμα της ιστορίας! Μεγάλωσα στα 90s και κάθε Σαβ/κο τα πρωινά είχαμε μαραθώνιο από αριστουργηματικές παιδικές σειρές.

@Ιρμάντα: Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου. Όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Στο Die Hard 3 για παράδειγμα η δράση αρχίζει πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο λεπτό (!) της ταινίας και συνεχίζεται αμείωτη μέχρι το τέλος! Προσωπικά τέτοιου είδους ταινίες και ιστορίες με συναρπάζουν.

@Solonor: Δε συμφωνώ πως το σενάριο είναι χιλιοειπωμένο. Άλλες προηγούμενες δικές μου ιστορίες  ίσως έχουν κοινά στοιχεία. Όμως παρόμοιες ταινίες δεν ξέρω να υπάρχουν. Εννοώ ταινίες space opera με ταξίδια σε άγνωστα μέρη του σύμπαντος που να συμβαίνουν γεγονότα μεγάλης κλίμακας, όπως καταστροφές γαλαξιών και ολόκληρων κόσμων.

@Old man & SiFi: Απ’ όσο γνωρίζω, το κάθε γραπτό κείμενο είναι λογοτεχνία. Πρακτικά ακόμα και ένα menu εστιατορίου θα μπορούσε κάποιος να πει πως είναι λογοτεχνία. Το Disco_Volante δεν βγαίνει από τη μουσική, αν και γεννήθηκα στα 80s. Απλά στα ιταλικά σημαίνει ιπτάμενος δίσκος. Θεωρώ πως οι εικόνες πάντα προσφέρουν το κάτι παραπάνω. Άλλωστε γι’ αυτό υπάρχει η λεγόμενη εικονογράφηση. Αυτό το «Σοκ και δέος» που χρησιμοποίησες πολύ μου άρεσε! Έχω ακόμα το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας από το 2005 με τίτλο «Σοκ και Δέος 51-81!» και φωτογραφία το Μιχαλάκη (όποιος κατάλαβε την αναφορά ας χαμογελάσει).   

@John Ernst: Όπως αναφέρω και σε προηγούμενο σχόλιο η ιστορία βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην πλοκή και στις ιδέες της.

@Γιώργος77: Μου αρκεί που αναγνωρίζεις την επιλογή μου και επίσης αντιλαμβάνεσαι το δύσκολο του εγχειρήματος.

@Elli Sketo: Γιατί όχι εικόνες; Η ταπεινή μου άποψη είναι πως μπορώ να γράψω όσο καλή space opera θέλω, believe me! Το μόνο που μου λείπει είναι ο απαιτούμενος χρόνος για να το κάνω. Όπως είπε και ο John “Hannibal” Smith: Give me a minute, I'm good. Give me an hour, I'm great. Give me six months, I'm unbeatable…

@Elgalla: Εξήγησα παραπάνω γιατί το διήγημα είναι εντός θέματος. Όλος ο πυρήνας της ιστορίας καθώς και τα κίνητρα που οδηγούν τους πρωταγωνιστές βασίζονται στους εθισμούς τους.

@jjohn: Ε, τι να κάνουμε τώρα που δεν σου άρεσε; Καλή καρδιά!

@Silvertooth: Δεν υπάρχει συνταγή για το πότε πρέπει να ξεκινά η δράση. Πιο πάνω έδωσα ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.

@Mesmer: Η ιστορία που παραθέτεις είναι σίγουρα space opera αλλά έχει μια τεράστια διαφορά σε σχέση με τη δική μου. Και αυτή έχει να κάνει με την πλοκή. Ναι, διαστημική μάχη υπάρχει και στις δύο ιστορίες. Μόνο που αυτή που παραθέτεις περιέχει μόνο αυτό, ενώ η δική μου ένα σωρό άλλα γεγονότα. Το να περιγράφεις με αρκετές λεπτομέρειες (ίσως και αχρείαστες πολλές φορές) ένα και μόνο συμβάν δεν είναι δύσκολο. Σίγουρα κερδίζεις το δέντρο αλλά χάνεις το δάσος όμως... 

 

  • Like 2
  • Haha 2
  • Confused 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Βλέποντας ξανά τα σχόλια διαπίστωσα το εξής. Σε πολλούς δεν άρεσε το γεγονός ότι υπήρχαν και εικόνες μέσα στο κείμενό μου. Αυτό το δέχομαι χωρίς καμία αντίρρηση. Υπήρχαν όμως και φωνές ότι η χρησιμοποίηση εικόνων αντιβαίνει τους κανονισμούς. Απ’ όσο ξέρω, δεν υπάρχει κανένας κανονισμός που να το απαγορεύει αυτό. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον μίνι ντοκιμαντέρ στο οποίο σχολιάζεται η υποκειμενική ερμηνεία των κανονισμών. Δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ (υπάρχει αναφορά και στην Ελλάδα). Αν μη τι άλλο ο Jeremy, με το βρετανικό του χιούμορ, ξέρει πολύ καλά να αφηγείται μια ιστορία... 

Lancia_vs_Audi_1983.mp4

Lancia_vs.Audi_1983.mp4

Edited by Disco_Volante

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Όχι, δεν υπάρχει κανονισμός που να απαγορεύει τις εικόνες. Μάλιστα, όταν ήμουν μικρότερος και διάβαζα βιβλία του Βερν, μου άρεσε όταν συναντούσα σκίτσα από τις περιπέτειες των ηρώων. Βέβαια, εκεί είχαμε 15-20 σκίτσα σε ένα βιβλίο 350 σελίδων. Όχι 10 φωτογραφίες ξεπατικωμένες από το ίντερνετ, σε ένα διήγημα 4.000 λέξεων. Άλλο να υπάρχει μια φωτογραφία, πχ για εξώφυλλο (όπως έχει γίνει αρκετές φορές) κι άλλο αυτή η υπερβολή. Κι αυτό στο οποίο συμφώνησαν οι περισσότεροι είναι ότι αναγνωστικά δεν προσφέρουν κάτι και ότι χαλάνε την καλαισθησία του κειμένου. Φυσικά, η γνώμη σου μπορεί να διαφέρει. Επίσης, φυσικά, αυτό δεν την κάνει αυτόματα σωστή. Ούτε και λάθος. Ίσως είναι μια σύμβαση των διηγημάτων που δεν αναγνωριστεί ακόμα. Θα φανεί.

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Κλείνοντας, θα ήθελα να εξηγήσω πως όλη η δομή της ιστορίας του διαγωνισμού ήταν βασισμένη στο πατροπαράδοτο δόγμα της space opera, όπως την έχουν διδάξει εδώ και δεκαετίες οι Ιάπωνες, που είναι αδιαμφισβήτητα οι μετρ του είδους.

Μικρός παρακολουθούσα μανιωδώς μια παιδική σειρά με τίτλο «Space Battleship Yamato 2199» (μπορεί να την ξέρετε και ως Star Blazers), που θεωρώ πως περιγράφει πλήρως το τι είναι space opera. Πριν μερικά χρόνια αυτή η παιδική σειρά μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο στην ομώνυμη ταινία του 2010. Αλήθεια, πόσοι από εσάς γνωρίζετε την ύπαρξη αυτής της ταινίας; Όπως κι αν έχει, παραθέτω το βίντεο και έτσι όποιος θέλει μπορεί να τη δει ολόκληρη (νομίζω αξίζει τον κόπο).

 

https://www.youtube.com/watch?v=xdlfNe46V14 

 

Παρατηρήστε πως αν και πάνω από δύο ώρες ταινία, δεν υπάρχουν ούτε πολυδιάστατοι χαρακτήρες ούτε καμία βαθυστόχαστη εμβάθυνση. Αντιθέτως στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στην πλοκή και στα μαγευτικά ειδικά εφέ (να τονίσω εδώ πως είναι σχετικά low-budget movie!)

Η ταινία αυτή, ειδικά στον κόσμο της space opera, βρίσκεται σε περίοπτη θέση. Συμφωνείτε ή όχι με αυτό; Αν όχι, τότε προτείνω να στείλουμε στους Ιάπωνες κάποια ταινία urban low sci-fi με πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη τον Παπακαλιάτη :B):

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Το πιο αξιαγάπητο με εσένα Βαγγέλη είναι η απίστευτη και ακούραστή προσπάθειά σου να πείσεις τους πάντες ότι έχουν άδικο κι εσύ δίκιο.

Αυτό στο δίνω. Δε σταματάς πουθενά.

Για τα υπόλοιπα, θα αναφέρω μόνο το εξής: Όλοι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε λάθος και να το κάνουμε μόνιμα.
Καλή συνέχεια.

  • Thanks 1
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Feynman_64

Ωραία και εύπεπτη η ιστορία. Θυμίζει έντονα 5ο στοιχείο, Βαλέριαν κτλ. Οι εικόνες έδεναν αρκετά με την ιστορία, έμοιαζαν με κόμικ. Keep writing.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..